"Ο τρόπος του έρωτα"

Χρήστος Γιανναράς

Από το άρθρο: Ερωτική πρόσβαση σε «νόημα», Καθημερινή, 24 Δεκ. 2012

…….

Τι σημαίνει στη γλώσσα της κοινής μας συνεννόησης η λέξη «Θεός»;
Ίσως απλά, ότι η ύπαρξη των υπαρκτών, αλλά και η λογικότητα του ανθρώπου δεν είναι προϊόντα τυφλής αναγκαιότητας.
Ότι η σοφία και το κάλλος («ως πάντα προς εαυτό καλούν, όθεν και κάλλος λέγεται») παραπέμπουν στην προσωπική ετερότητα ενός δημιουργού, όπως παραπέμπει η ζωγραφική στον ζωγράφο, η μουσική στον μουσουργό, το ποίημα στον ποιητή.
Είναι αυτή μια εμπειρική προσωπική πιστοποίηση που απηχείται στη λέξη «Θεός».
Δεν συνιστά είδηση, δεν μεταβιβάζεται ως πληροφορία.

Στους Έλληνες η θρησκεία έμοιαζε να υπηρετεί περισσότερο τη μεταφυσική αναζήτηση και λιγότερο την ατομοκεντρική ψυχολογική ανάγκη.
Οι αρχετυπικοί συμβολισμοί της μυθολογίας, ο φιλόσοφος λόγος, κάθε μορφή Τέχνης και κυρίως το «κοινόν άθλημα» για την πραγμάτωση της «πόλεως», ολοφάνερα σκόπευαν στη φανέρωση της «αλήθειας».

Η θρησκευτική εικονολογία συχνά λειτουργούσε ως «γλώσσα» υπαινικτική αυτής της φανέρωσης. Γιατί η αλήθεια δεν ήταν ιδεολόγημα ή ψυχολόγημα.
Ήταν «τρόπος»: «ο τρόπος της του παντός διοικήσεως» (Ηράκλειτος), δηλαδή η «κατά λόγον» τάξη και αρμονία της συμπαντικής κοσμιότητας. Και ο «τρόπος» δεν γνωρίζεται ως πληροφορία, ως είδηση. Μετέχεται, λέει ο μέγας Eφέσιος, τον γνωρίζουμε «κατά μετοχήν».

Στη σπουδή του «τρόπου» της αλήθειας συναντιώνται ο Ελληνισμός με τον Χριστιανισμό.
Ο Χριστιανισμός δεν εμφανίστηκε στην Ιστορία σαν νέα θρησκεία, αυτοπροσδιορίστηκε ως «εκκλησία». Η εκκλησία των πολιτών στους Έλληνες ήταν η πραγμάτωση και φανέρωση του «τρόπου» της «πόλεως», τρόπου «κατ’ αλήθειαν» ύπαρξης και συνύπαρξης. Το ίδιο και η εκκλησία των Χριστιανών.

Μόνο που στους Χριστιανούς ο «τρόπος» της αλήθειας δεν ήταν η νομοτελειακά δεδομένη αναγκαιότητα λογικής αρμονίας και τάξης του σύμπαντος. Ήταν η ελευθερία της σχέσης, η αγάπη: η ύπαρξη ελεύθερη από κάθε προκαθορισμό, κάθε αναγκαιότητα.

Η ιστορική αφετηρία του χριστιανικού «τρόπου» απολύτως ρεαλιστική: «αυτό που είδαμε με τα μάτια μας, αυτό που ακούσαμε με τα αφτιά μας και ψηλάφισαν τα χέρια μας, αυτό μαρτυρούμε». Ένα ιστορικό πρόσωπο, σε ακριβέστατες χρονολογικές και γεωγραφικές συντεταγμένες, πραγματώνει και φανερώνει τον «τρόπο» της υπαρκτικής ελευθερίας.

Παραπέμπει με την ύπαρξή του στην Αιτιώδη Αρχή της ύπαρξης: είναι ο ένσαρκος Λόγος της. Ευαγγελίζεται ως Αιτιώδη Αρχή μιαν ενσυνείδητη «προσωπική» ελευθερία, η οποία υπάρχει επειδή θέλει να υπάρχει, και θέλει να υπάρχει επειδή αγαπάει.

Στην περίπτωση της Ελεύθερης Αυθυπαρξίας η αγάπη δεν είναι συμπεριφορά που απλώς συνοδεύει την ύπαρξη, είναι ο «τρόπος» της ύπαρξης.
Ο Αίτιος της ύπαρξης «υποστασιάζει» την ύπαρξη του ως αγαπητική κοινωνία:
«γεννώντας» τον Υιό και «εκπορεύοντας» το Πνεύμα.
Δεν είναι η θεότητά του που τον κάνει ελεύθερα αυθύπαρκτο, είναι η πατρότητα.
Η θεότητα θα ήταν αναγκαστικός προκαθορισμός, η πατρότητα (αγάπη) είναι επιλογή του, η ελευθερία του.

Ελεύθερος από τη θεότητά του ο Θεός μπορεί να υπάρξει και ως άνθρωπος.
Τα Χριστούγεννα είναι Γιορτή, έκρηξη χαράς μέσα στους αιώνες, για όσους στο βρέφος της Βηθλεέμ βλέπουν την ελευθερία του μανικού έρωτα να γίνεται «νόημα» (αιτία και σκοπός) της ύπαρξης.

Στη φάτνη ψηλαφούν τον Θεό ελεύθερον από τη θεότητά του και στην Ανάσταση τον άνθρωπο ελεύθερον από την ανθρωπότητά του.
Με τον «τρόπο» του έρωτα, τον τριαδικό «τρόπο», χαρίζεται στον άνθρωπο των ποθητών το ακρότατο: Να υπάρχει, επειδή ελεύθερα θέλει να υπάρχει και να θέλει να υπάρχει, επειδή αγαπάει.

«Πού εστιν η κόλασις η εκφοβούσα ημάς πολυμερώς και νικώσα την ευφροσύνην της αγάπης αυτού; Και τι εστίν η γέεννα προς την χάριν της αναστάσεως αυτού; Η ανταπόδοσις των αμαρτωλών οποία τις εστίν;
Αντί της ανταποδόσεως της δικαίας, αυτός ανάστασιν ανταποδίδει αυτοίς και τον πεσόντα εις τον άδην εγείρει αυτόν εν δόξη».

kathimerini – antifono

[2fA]

"Ἐξ Ἀνατολῆς τὸ φῶς.. "

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

25 Δεκεμβρίου 1887, «Ἐφημερίς» ἀρ. 359

«Ἐὰν τὸ Πάσχα εἶναι ἡ λαμπρότατη τοῦ Χριστιανισμοῦ ἑορτή, τὰ Χριστούγεννα βεβαίως εἶναι ἡ γλυκύτατη καὶ συγκινητικωτάτη, καὶ διὰ τοῦτο ἀνέκαθεν ἐθεωρήθη ὡς οἰκογενειακὴ κατ' ἐξοχὴν ἑορτή. Ἐν τῇ Ἑσπερίᾳ δὲ τὰ κατ' αὐτὴν ἀνεπτύχθησαν καὶ διετυπώθησαν ὄντως, ὥστε προσέλαβεν ἰδιόρρυθμον τίνα τύπον, καὶ ἤθη, ἔθιμα καὶ παραδόσεις ἰδιαίτεραι πρὸς αὐτὴν συνεκροτήθησαν καὶ ἐπ' αὐτῆς ἀντεπέδρασαν.

Ὁλόκληρον φιλολογίαν ἀποτελούσι τὰ λεγόμενα Contes de Noel, τὰ Χριστουγεννιάτικα δηλ. παραμύθια, ὧν τινα ἐξόχων συγγραφέων ἔργα εἶναι ὡραιότατα, βιβλιοθήκην δὲ ὁλόκληρον δύνανται νὰ γεμίσωσι τὰ κατ' ἔτος ἐκδιδόμενα Christmas Numbers, τὰ ἔκτακτα δηλ. φυλλάδια τῶν εἰκονογραφημένων περιοδικῶν τὰ δημοσιευόμενα ἐπὶ τῇ ἑορτῇ τῶν Χριστουγέννων, μετὰ καλῶν εἰκόνων καὶ ποικιλωτάτης τερπνῆς ὓλης.

Οὐδὲν δὲ ἄπορον ἂν ἐν τῇ Δύσει ἰδίως ἀνεπτύχθη ἡ ἑορτὴ αὔτη, διότι ἐκ τῆς Δύσεως ἔχει ἂν ὄχι τὴν ἀρχήν, τουλάχιστον τὴν τάξιν καὶ τὴν σύστασιν.

Γνωστὸν εἶναι ὅτι πρῶτος ὁ θεῖος Χρυσόστομος, «ἐλθόντων τινῶν ἀπὸ τῆς Δύσεως καὶ ἀπαγγειλάντων», ἐκανόνισε τὴν ἑορτὴν ταύτην ἐν τῇ Ἀνατολικῇ Ἐκκλησίᾳ, ὄτε, κατ' αὐτὸν τὸν μήνα Δεκέμβριον τῇ ιε', ἐχειροτονήθη πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, περὶ τὰ τέλη τοῦ δ' αἰῶνος.

Διότι φαίνεται, ἕως τότε ἐπεκράτει σύγχυσις, καὶ ἐωρτάζετο μὲν κατὰ τόπους ἡ Χριστοῦ Γέννησις, ἀλλ' ἐτέλουν τὴν ἑορτὴν ἄλλοι ἄλλοτε καὶ δὲν συνεφώνουν περὶ τῆς ἡμέρας. Ἡ Δυτικὴ Ἐκκλησία εἶχεν ὁρίσει ἀπ' ἀρχῆς τὴν κε' τοῦ Δεκεμβρίου καὶ τὴν ἡμέραν ταύτην ἔταξεν ἐν τῇ Ἀνατολῇ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος.

Οὒχ ἧττον ὅμως ἡ Χριστοῦ Γέννησις ἐτιμάτο ἔκπαλαι ἐν τῇ Ἀνατολικῇ Ἐκκλησίᾳ, οἱ μέγιστοι δὲ τῶν Πατέρων, οἵτινες ἔζησαν κατὰ τὴν Δ' ἑκατονταετηρίδα, τὸν χρυσοῦν ἐκεῖνον αἰώνα τῆς χριστιανικῆς Ἐκκλησίας, ὧν πολλοὶ εἶναι κατὰ τι ἀρχαιότεροι τοῦ Χρυσορρήμονος διδασκάλου, συνέθεσαν πανηγυρικοὺς καὶ ἐγκωμιαστικοὺς λόγους πρὸς τιμὴν τῆς ἡμέρας.

Τὸ δημοτικώτατον ἐκεῖνο ᾄσμα, τὸ «Χριστὸς γεννᾶται, δοξάσατε, Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν, ἀπαντήσατε, Χριστὸς ἐπὶ γῆς, ὑψώθητε», εἶναι κατὰ λέξιν ἠρανισμένον ἐκ τοῦ πανηγυρικοῦ του ἱεροῦ Γρηγορίου τοῦ Ναζιανζηνοῦ, τοῦ καὶ Θεολόγου ἐπικαλουμένου.

Ἐκ πανηγυρικοῦ λόγου ἐλήφθη ἐπίσης καὶ τὸ ἐξαποστειλάριον τῆς ἑορτῆς. «Ἐπεσκέψατο ἠμᾶς ἐξ ὕψους ὁ Σωτὴρ ἠμῶν, ἀνατολὴ ἀνατολῶν...»

Ἡ τελευταία αὐτὴ φράσις, ἔχει τὸ προνόμιον, ὡς ἤκουσα, νὰ ἐμπνέη μέγαν ἐνθουσιασμὸν εἰς τοὺς ἀτυχήσαντας μὲν περὶ τὴν γλώσσαν, Ἕλληνας δὲ κατά τὴν καρδίαν καὶ τὸ φρόνημα ἀδελφοὺς ἠμῶν τῆς Καισαρείας καὶ Καππαδοκίας, εὐλόγως καυχωμένους καὶ λέγοντας ὅτι «ἐξ Ἀνατολῆς τὸ φῶς».

….

vizantinaistorika – [2fA]

"Το σχήμα του κόσμου.. "

Από το ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ του π. Αλεξάνδρου Σμέμαν

Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου, 1973

….

Για να καταλάβουμε αυτό που λέγει ο απόστολος Παύλος, «παράγει γαρ το σχήμα του κόσμου τούτου», για να το κάνουμε πραγματικό, χρειαζόμαστε σ' αυτόν τον κόσμο την εμπειρία του άλλου κόσμου, την ομορφιά του, το βάθος του, τον θησαυρό του, την εμπειρία της Βασιλείας του Θεού και του Μυστηρίου της - την Ευχαριστία.

Η Εκκλησία ιδρύθηκε σ' αυτόν τον κόσμο για να τελεί την Ευχαριστία, για να σώζει τον άνθρωπο αποκαθιστώντας την Ευχαριστιακή του ύπαρξη.

Η Ευχαριστία είναι αδύνατη δίχως την Εκκλησία, δίχως δηλαδή μια κοινότητα που να γνωρίζει τον μοναδικό χαρακτήρα και την κλήση της, το να είναι δηλαδή αγάπη, αλήθεια, πίστη και αποστολή· και όλα αυτά εκπληρώνονται στην Ευχαριστία και ακόμη πιο απλά, στο να είναι Σώμα Χριστού.

Η Ευχαριστία αποκαλύπτει την Εκκλησία ως κοινότητα - ως αγάπη του Χριστού, ως αγάπη εν Χριστώ - ως αποστολή, το να στρέψει δηλαδή τον καθένα και όλους στον Χριστό.
Η Εκκλησία δεν έχει κανέναν άλλο σκοπό, καμία άλλη «θρησκευτική ζωή» που να τη χωρίζει από τον κόσμο.

Στην αντίθετη περίπτωση η Εκκλησία μεταβάλλεται σε είδωλο. Η Εκκλησία είναι το σπίτι μας, από το οποίο ξεκινούμε για να πάμε στην εργασία μας και στο οποίο επιστρέφουμε με χαρά για να βρούμε τη ζωή, την ευτυχία και τη χαρά και όπου όλοι μας μεταφέρουμε τους καρπούς των κόπων μας και όπου τα πάντα μεταμορφώνονται σε γιορτή, σε ελευθερία, σε πλήρωμα, σε παρουσία και εμπειρία αυτού του «οίκου» -ήδη εκτός χρόνου, αμετάβλητη, γεμάτη αιωνιότητα, αποκαλύπτοντας την αιωνιότητα.

Μόνο αυτή η παρουσία μπορεί να δώσει νόημα και αξία στο καθετί στη ζωή, μπορεί να αναφέρει τα πάντα σ' αυτή την εμπειρία και μόνο αυτή μπορεί να την εκπληρώσει.

«Παράγει γαρ το σχήμα του κόσμου τούτου».

Αλλά μόνο «παραγόμενος» ο κόσμος γίνεται τελικά «Κόσμος»: δώρο του Θεού, ευτυχία που προέρχεται από την κοινωνία του με το περιεχόμενο, τη μορφή και την εικόνα αυτού του «Κόσμου».

[2φΑ]

"Ελεύθερος Λόγος.. "

- Το ακόλουθο κείμενο δημοσιεύτηκε την 21 Σεπτεμβρίου του 1957 στην εφημερίδα της Άρτας "Ελεύθερος Λόγος" από τον Αρτινό Ιατρό Κωνσταντίνο Κοντογιάννη (1912-1979), χειρούργο και γενικό διευθυντή του Νοσοκομείου του Μονάχου την περίοδο 1954-1961. -

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Άρτα, δίπλα σ' ανθρώπους φτωχούς, αλλά έντιμους, που στερήθηκαν πολλά για να μου δώσουν μια καλύτερη ζωή. Μεγαλώνοντας με ψωμί κι αλάτι, κόπιασαν για να έχει το μοναχοπαίδι τους μόρφωση και αξία στην κοινωνία. Ο πατέρας μου δούλευε για το μεροκάματο απ' τα χαράματα ως το σούρουπο στον κάμπο της Άρτας, και τον θυμάμαι να γυρίζει στα σκοτάδια, τσακισμένος από την κούραση, αλλά πάντα με το χαμόγελο, σαν να ήξερε ότι ο μόχθος ο δικός του ήταν η δικιά μου η λευτεριά.

Πηγαίναμε κάθε Κυριακή στην εκκλησία, εγώ, αυτός και η μάνα μου. Όταν αυτή πέθανε, ο πατέρας μου συνέχισε να με πηγαίνει και να ακούμε την λειτουργία του παπα-Γιάννη, γιατί όπως μου έλεγε πάντα "ο Θεός έχει κοντά του τη μάνα σου, γιατί εμείς προσευχόμαστε κι ανάβουμε ένα κεράκι για την ψυχή της". Πάντα γελαστός, ακόμα και στα δύσκολα, μου έδινε κουράγιο για να προχωρήσω και να μορφωθώ. Με θυμάμαι πιο μεγάλο, να ξενυχτάω στο φως το καντηλιού, ανάμεσα στα βιβλία και το πρωί να πηγαίνω με τον πατέρα μου για δουλειά στα χωράφια.

Όταν πήγα στην Ιατρική Σχολή, ήξερα ότι τα χρώσταγα όλα στην οικογένειά μου.
Ο πατέρας μου δε πρόλαβε να με δει γιατρό, πέθανε ένα χρόνο πριν τελειώσω τις σπουδές μου, αλλά ορκίστηκα να προσεύχομαι στο Θεό κάθε βράδυ, και γι αυτόν και για τη μάνα μου.
Ο καιρός πέρασε και δεν ξαναγύρισα στην Άρτα, αλλά έμεινα στην Αθήνα που οι ευκαιρίες για τη δουλειά μου ήταν πιο πολλές. Έκανα περιουσία και παντρεύτηκα την Ευδοξία, κόρη ενός πλούσιου εμπόρου. Όμως ο Θεός δεν την είχε ευλογήσει με όλα τα δώρα του και παρ' όλες τις προσπάθειες και τις προσευχές μας, δε καταφέραμε ποτέ να κάνουμε ένα γιο, που ήταν και η ευχή του πατέρα μου.

Όταν ξεκίνησε ο πόλεμος με τον Μουσολίνι, με στρατολόγησαν για να προσφέρω με τις γνώσεις μου στους πολεμιστές μας που αντιστέκονταν στον Ιταλό δικτάτορα και με έστειλαν για μια περίοδο σε μία μονάδα κοντά στο Δυρράχιο. Ένιωθα περήφανος στην αρχή, αλλά εκείνα τα πράγματα που αντίκρισαν τα μάτια μου, με είχαν κάνει να χάσω τον ύπνο μου. Κάποιοι μου έλεγαν πως τα βράδια έκλαιγα, αλλά δε θυμόμουν ποτέ τίποτα το πρωί.

"Άγιοι Ελευθέριος και Ανθία"

Ο Άγιος Ελευθέριος έζησε περίπου το 150 μ.Χ. και γεννήθηκε στη Ρώμη. Οι γονείς του που ήταν πλούσιοι και κατείχαν σπουδαία θέση στην Ρωμαϊκή κοινωνία, ήταν πιστοί κι’ ευσεβείς Χριστιανοί.

Ο πατέρας του ήταν «ύπατος», όμως έζησε πολύ λίγο, μετά τη γέννηση του, ενώ η μητέρα του Ανθία, είχε διδαχθεί την πίστη του Χριστού, από τους μαθητές του Αποστόλου Παύλου.

Από νεαρής ηλικίας υπήρξε θαυματουργός και νεότατο τον χειροτόνησε ο Επίσκοπος Ρώμης Ανίκητος διάκονο, ιερέα και αργότερα (20-ετή) Επίσκοπο Αυλώνος (σημερινό Βλόρε) του Ιλλυρικού (της σημερινής Αλβανίας).

Ο Άγιος Ελευθέριος μαρτύρησε επί αυτοκράτορος Αδριανού. Μαζί μαρτύρησε και η μητέρα του, που συνεορτάζει στις 15 Δεκεμβρίου. Την ιδία ημέρα εορτάζει και ο διώκτης του Αγίου, έπαρχος Κορέμων, που μετανόησε την ώρα εκείνη και μαρτύρησε μαζί τους.

xristianos

[2φΑ]

"Σπίτι.. "

Από το ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ του π. Αλεξάνδρου Σμέμαν

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 1973

Σπίτι

Αγαπώ το σπίτι μου και μου φαίνεται πάντα σαν να πεθαίνω όταν το αφήνω για να περάσω τη νύχτα μου αλλού - η επιστροφή, μου φαίνεται τόσο μακρινή!

Είμαι πάντα γεμάτος χαρά όταν σκέφτομαι το σπίτι μου. Όλα τα σπίτια με τα φωτισμένα παράθυρα, πίσω από τα οποία ζουν άνθρωποι, μου δίνουν άπειρη χαρά.

Θα μου άρεσε να μπαίνω στο καθένα απ' αυτά, να αισθάνομαι τη μοναδικότητα του, την ποιότητα της ζεστασιάς του. Κάθε φορά που βλέπω έναν άνδρα ή μια γυναίκα να περπατούν με μια τσάντα για ψώνια, δηλαδή που πηγαίνουν στο σπίτι τους, σκέφτομαι γι' αυτούς: γυρνάνε στο σπίτι, στην πραγματική ζωή και νιώθω καλά και κατά κάποιο τρόπο μου γίνονται αγαπητοί και οικείοι.

Πάντοτε προβληματίζομαι: Τι να κάνουν άραγε οι άνθρωποι όταν δεν «κάνουν» τίποτε, όταν μόνο ζουν; Τότε ακριβώς είναι που η ζωή τους γίνεται σημαντική, όταν η μοίρα τους είναι καθορισμένη.

Η απλή μεσοαστική ευτυχία περιφρονείται συχνά από όλων των ειδών τους ακτιβιστές, οι οποίοι αρκετά συχνά δεν συνειδητοποιούν το βάθος της ίδιας της ζωής και νομίζουν πως η ζωή είναι μια συσσώρευση δραστηριοτήτων.

Ο Θεός μας προσφέρει τη Ζωή Του κι όχι ιδέες, δόγματα ή κανόνες. Στο σπίτι, όταν γίνουν τα πάντα, αρχίζει η ίδια η ζωή.

Ο Χριστός ήταν άστεγος όχι επειδή περιφρονούσε την απλή ευτυχία -ο ίδιος είχε παιδική ηλικία, οικογένεια, σπιτικό-, αλλά επειδή παντού στον κόσμο «αισθανόταν σαν στο σπίτι του», στον κόσμο τον οποίο ο Πατέρας Του είχε δημιουργήσει ως τον «οίκο» του ανθρώπου.

«Ειρήνη εν τω οίκω τούτω».

Έχουμε το σπίτι μας και το σπίτι του Θεού, την Εκκλησία και η βαθύτερη εμπειρία που έχουμε για την Εκκλησία είναι αυτή του «οίκου».

Πάντοτε η ίδια και πάνω απ' όλα, η ίδια η ζωή - η Λειτουργία, το εσπέρας, το πρωί, η εορτή - και όχι μια δραστηριότητα.

 

[2φΑ]

"Χριστουγεννιάτικη Ιστορία"

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

(Αναγνωστικό Β' Δημοτικού 1948)

Εἶναι παραμονὴ Χριστουγέννων. Βράδυ καὶ τὸ κρύο ἔξω εἶναι τσουχτερό. Τὸ χιόνι σὰν ἄσπρο σεντόνι σκεπάζει τοὺς δρόμους τοῦ χωριοῦ καὶ τὰ γύρω βουνά. Ὁ πατέρας καὶ ἡ μητέρα πῆγαν στὴν ἐκκλησία. Τὰ παιδιὰ εἶναι λυπημένα, γιατὶ δὲν πῆγαν κι ἐκεῖνα. Τότε ἡ γιαγιά, γιὰ νὰ διώξη τὴ στενοχώρια τῶν παιδιῶν, ἄρχισε νὰ τοὺς λέη τὴ χριστουγεννιάτικη ἱστορία.

- Μιὰ φορά, ξεκίνησε ἕνας φτωχὸς ἄνθρωπος ἀπὸ τὴν καλύβα του νὰ βρῆ φωτιά. Γύριζε ἀπὸ πόρτα σὲ πόρτα, χτυποῦσε νὰ τοῦ ἀνοίξουν κι ἔλεγε:

- Βοηθῆστε με, καλοί μου ἄνθρωποι! Ἡ γυναίκα μου γέννησε ἕνα παιδάκι...
Πρέπει ν’ ἀνάψω φωτιά, γιὰ νὰ ζεστάνω κι αὐτὴ καὶ τὸ μωρό.

Μὰ ἦταν νύχτα. Ὅλοι κοιμόνταν κλεισμένοι στὰ σπίτια τους καὶ κανένας δὲν ἔδινε ἀπάντηση στὰ παρακάλια του. Ὁ ἄνθρωπος ὅλο καὶ προχωροῦσε καὶ ξεμάκραινε ἀπὸ τὴ φτωχή του καλύβα.

Κάποτε εἶδε μακριὰ ἕνα μικρό φῶς. Ὅλος χαρά, πὼς θάβρισκε πιὰ φωτιά, κίνησε κατὰ κεῖ. Ὅταν πλησίασε, εἶδε πὼς ἦταν μιὰ μεγάλη φωτιὰ κι ὁλόγυρά της ἦταν ξαπλωμένα ἕνα κοπάδι ἄσπρα πρόβατα.

Τὸ κοπάδι τὸ φύλαγε ἕνας γεροβοσκός.

Κι ὁ ἄνθρωπος ποὺ χρειαζόταν τὴ φωτιά, πλησίασε τὰ πρόβατα καὶ εἶδε, πὼς στὰ πόδια τοῦ βοσκοῦ ἦταν ξαπλωμένα τρία μεγάλα σκυλιά.

Ὅταν πλησίασε ὁ ἄνθρωπος τὰ σκυλιά, ἐκεῖνα ξύπνησαν κι ἄνοιξαν τὰ μεγάλα τους στόματα, γιὰ νὰ γαβγίσουν. Μὰ ἡ φωνή τους παράλυσε στὸ στόμα τους καὶ κανένα γάβγισμα δὲν τάραξε τὴ νυχτερινὴ ἡσυχία.

Τότε ὁ ἄνθρωπος εἶδε, πὼς ἀνασηκώθηκε ἡ τρίχα τους, πὼς γυάλισαν τὰ δόντια τους καὶ πὼς ρίχτηκαν ἐπάνω του. Ἔνιωσε πὼς ἕνα σκυλὶ τὸν ἅρπαξε ἀπὸ τὰ γόνατα, τ’ ἄλλο ἀπὸ τὸ χέρι καὶ τὸ τρίτο κρεμάστηκε ἀπὸ τό λαιμό του. Μὰ τὰ δόντια τους ἔμειναν παράλυτα καὶ τὰ σκυλιά,  χωρὶς νὰ τοῦ κάνουν κανένα κακό, τραβήχτηκαν.

"Προστάτης, Πατέρας καί Δάσκαλος.. "

Ὁ Ἅγιος Σπυρίδων

Προστάτης τῶν Φτωχῶν, Πατέρας τῶν Ὀρφανῶν, Δάσκαλος τῶν Ἁμαρτωλῶν

Φώτης Κόντογλου - Απὸ τὸ βιβλίο του: "Ἀσάλευτο Θεμέλιο"

Ὁ ἅγιος Σπυρίδωνας εἶναι ἀπὸ τοὺς πλέον τιμημένους ἁγίους της Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ποὺ τὸν ἐπικαλοῦνται οἱ χριστιανοὶ στὶς περιστάσεις, ὅπως τὸν ἅγιο Νικόλαο, τὸν ἅγιο Γεώργιο καὶ τὸν ἅγιο Δημήτριο. Τὸ τίμιο λείψανό του τὸ ἔχει ἡ Κέρκυρα, ὅπως ἡ Ζάκυνθος ἔχει τὸ λείψανο τοῦ ἁγίου Διονυσίου κ᾿ ἡ Κεφαλληνία τὸν ἅγιο Γεράσιμο.

Γεννήθηκε στὸν καιρὸ τοῦ αὐτοκράτορος Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου στὸ νησὶ τῆς Κύπρου, ἀπὸ γονιοὺς φτωχούς. Γι᾿ αὐτὸ στὰ μικρὰ χρόνια του ἤτανε τσομπάνης καὶ φύλαγε πρόβατα. Ἤτανε πολὺ ἁπλὸς στὴ γνώμη σὰν τοὺς ψαράδες ποὺ διάλεξε ὁ Χριστὸς νὰ τοὺς κάνει μαθητές του.

Σὰν ἦρθε σὲ ἡλικία, παντρεύθηκε, καὶ μετὰ χρόνια χήρεψε, καὶ τόση ἤτανε ἡ ἀρετή του, ποὺ τὸν κάνανε ἐπίσκοπο σὲ μία πολιτεία λεγόμενη Τριμυθοῦντα, μ᾿ ὅλο ποὺ ἤτανε ὁλότελα ἀγράμματος.

Παίρνοντας αὐτὸ τὸ πνευματικὸ ἀξίωμα ἔγινε ἀκόμα ἁπλούστερος καὶ ταπεινός, καὶ ποίμανε τὰ λογικὰ πρόβατα ποὺ τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ Χριστὸς μὲ ἀγάπη, ἀλλὰ καὶ μὲ αὐστηρότητα ὡσὰν ὑπεύθυνος ὅπου ἤτανε γιὰ τὴ σωτηρία τους.

Ἤτανε προστάτης τῶν φτωχῶν, πατέρας τῶν ὀρφανῶν, δάσκαλος τῶν ἁμαρτωλῶν. Καὶ εἶχε τέτοια καθαρότητα καὶ ἁγιότητα, ποὺ τοῦ δόθηκε ἡ χάρη ἄνωθεν νὰ κάνει πολλὰ θαύματα, γιὰ τοῦτο ὀνομάσθηκε θαυματουργός.

Μὲ τὴν προσευχή του μάζευε τὰ σύννεφα κι ἔβρεχε σὲ καιρὸ ξηρασίας, γιάτρευε τὶς ἀρρώστιες, τιμωροῦσε τοὺς πονηροὺς ἀνθρώπους, ὅπως ἔκανε μὲ κάποιους μαυραγορίτες ποὺ γκρέμνισε τὶς ἀποθῆκες ποὺ φυλάγανε τὸ σιτάρι, ἐνῶ ὁ κόσμος πέθαινε ἀπὸ τὴν πείνα, καὶ καταπλακωθήκανε μαζὶ μὲ τὸ σιτάρι: «καὶ μελετώμενον λιμὸν παρὰ τῶν σιτοκαπήλων, ἔλυσε, συμπεσουσῶν αὐτοίς, τῶν ἀποθηκῶν αἷς τὸν σίτον συνέσχον».

Καὶ μ᾿ ὅλα αὐτὰ ἐζοῦσε μὲ τόση φτώχεια, ποὺ σὰν πῆγε κάποτε ἕνας φτωχὸς νὰ τὸν βοηθήσει γιὰ νὰ πληρώσει κάποιο χρέος του, δὲν εἶχε νὰ τοῦ δώσει τίποτα, καὶ μὲ θαῦμα ἔκανε μαλαματένιο ἕνα φίδι ποὺ βρέθηκε σ᾿ ἐκεῖνο τὸ μέρος, καὶ τὸ ἔδωσε στὸν φτωχό, κ᾿ ἐκεῖνος τὸ ἕλιωσε καὶ πλήρωσε τὸ χρέος του.

Ἄλλη φορὰ πάλι ἔγινε κατακλυσμός, καὶ τὰ ποτάμια ξεχειλίσανε καὶ πλημμύρισε ἡ χώρα, κι᾿ ὁ ἅγιος Σπυρίδωνας προσευχήθηκε καὶ τραβήξανε τὰ νερὰ καὶ στέγνωσε ὁ νεροπατημένος τόπος.

"Όλα είναι δρόμος –β΄ "

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος

- Από συζήτηση στο “Ενοριακό Αρχονταρίκι” του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, την Δευτέρα 10 Νοεμβρίου 2014. -

Δεν έχουμε τοποθετήσει σωστά την έννοια της αμαρτίας μέσα στο χώρο της Εκκλησίας, μέσα στην καθημερινότητα μας, στη ζωή μας. Νομίζουμε ότι σωζόμαστε ένεκα των αρετών μας. Αυτός είναι φαρισαϊσμός. Δεν σώζεσαι επειδή είσαι ενάρετος. Οι αρετές είναι δώρα, χαρίσματα.

Σώζεσαι, όχι επειδή αξίζεις, αλλά επειδή ο Θεός σ’ αγαπάει πολύ.

Η άσκηση δεν είναι δική μου καταξίωση. Είναι μια κατάθεση ερωτική προς τον Θεό, από αγάπη το κάνω, δεν ζητάω τίποτα. Η σωτηρία είναι δώρο, ευλογία.

Εμείς φοβόμαστε την αμαρτία, όχι γιατί μας χωρίζει από τον Θεό, αλλά γιατί καταρρίπτει μέσα μας την ιδεατή εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας. Σπάει τη βιτρίνα μας.

Η αμαρτία είναι υπαρξιακή αστοχία.

Δεν κατάφερα να πετύχω το στόχο μου, δεν κατάφερα να ζήσω την πληρότητα της ζωής.
Η μετάνοια είναι να φέρεις τη ζωή σου τούμπα, να αλλάξεις τα πάντα, να αισθάνεσαι ότι δεν πάει άλλο. Να κάνεις νέα αρχή, να γράψεις νέα ιστορία. Όποιος μετανοεί έχει χαρά.

Η κατάθλιψη τις περισσότερες φορές είναι απωθημένη οργή.
Οργή και θυμός που δεν εκφράστηκε, δεν ειπώθηκε, δεν αρθρώθηκε.

Για να είσαι ταπεινός, πρέπει να έχεις μέσα σου πνευματική λεβεντιά. Άλλο είναι τα φυσικά χαρίσματα κι άλλο οι αρετές.

Τα πάθη δεν ξεπερνιούνται, αλλά μεταμορφώνονται.

Η αγιότητα δεν είναι άπιαστο όνειρο, γιατί δεν είναι όνειρο, είναι δώρο Θεού, είναι χάρισμα. Η αγιότητα, τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, είναι για να μοιράζονται στο Σώμα της Εκκλησίας. Το χάρισμα το έχω για να το κοινωνήσω με κάποιον άλλον. Ο άγιος ποτέ δεν το ξέρει ο ίδιος, ότι είναι.

Αν ο άνθρωπος δεν έχει έλλειψη, δεν κινείται. Αν μου τα έχουν όλα, δεν θα ψάξω ποτέ τίποτα. Δημιουργήσαμε έναν πολιτισμό, που θέλει με κάθε τρόπο να αποφύγει τον πόνο.
Ο πόνος όμως είναι ευλογία, είναι βασικό κομμάτι της ύπαρξης της ζωής. Ούτε ο Χριστός εξαιρείται του πόνου.

Στην Εκκλησία προσκυνούμε τον Σταυρό του Χριστού ματωμένο, σε περιφρόνηση, σε εγκατάλειψη. Αγιάζει ο πόνος του ανθρώπου. Θωρακισμένος με τη Χάρη του Θεού περνάς μέσα από τη φωτιά και δεν καίγεσαι. Η Εκκλησία είναι η δυνατότητα να πονάς και να μην απελπίζεσαι, να πονάς και να χαμογελάς, να είσαι αισιόδοξος.

Χρειάζεται διάκριση, να μην κρύβει ο πνευματικός το πρόσωπο του Χριστού.
Επίσης σεβασμός στην ελευθερία του προσώπου, να πάρει ο ίδιος το ρίσκο.

Να μην παίρνεις τις ευθύνες της ζωής του άλλου, αλλά να τον ενηλικιώνεις.

Δεν πρέπει κάποιος να φοβάται τη ζωή. Ο χριστιανός δεν φοβάται τη ζωή, τη χαίρεται.
Η Θεία Λειτουργία είναι η προσπάθεια του ανθρώπου να ζήσει ευχαριστιακά και δοξολογικά.

synodoiporia – antifono

[2φΑ]

"Όλα είναι δρόμος –α΄ "

π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος

- Από συζήτηση στο “Ενοριακό Αρχονταρίκι” του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, την Δευτέρα 10 Νοεμβρίου 2014. -

Είναι δύσκολο να ορίσεις τι ακριβώς είναι το να ζεις, αλλά το σίγουρο είναι, ότι τις περισσότερες φορές δεν έχουμε καν τη διάθεση να μπούμε σ’ αυτή την διαδικασία. Δηλαδή έχουμε την αίσθηση, ότι το να ζει κανείς σημαίνει απλώς να λειτουργούν καλά τα βιολογικά του όργανα. Αλλά αυτό το πράγμα δεν είναι ζωή και πάντως δεν είναι η ζωή που ήρθε να αποκαλύψει ο Χριστός στον κόσμο.

Η ζωή έχει ένα ρίσκο, μια αβεβαιότητα, δεν έχει σταθερές. Η μόνη βασική δομή της ζωής είναι το απρόοπτο, το μεταβαλλόμενο, ότι όλα μπορούν να ανατραπούν σε μια στιγμή.
Επειδή έχουμε ένα ισχυρό εγώ και θέλουμε να ελέγχουμε τα πάντα, δεν μπορούμε να αφεθούμε σ’ αυτή τη ροή.

Δημιουργούμε διάφορες κρυψώνες στις οποίες μπαίνουμε και κρυβόμαστε, μόνο και μόνο για να μη ζήσουμε. Μπορεί να είναι μια όμορφη ιδεολογία στην οποία αφιερωνόμαστε, ο ιερός θεσμός του γάμου, ακόμα και η Εκκλησία μπορεί να είναι μια μεγάλη κρυψώνα που κρύβομαι εκεί μέσα, μπροστά στη δειλία μου να ζήσω την πραγματική ζωή.

Το να ζεις, είναι να μπορείς να αναλαμβάνεις την ευθύνη των πράξεών σου και εμείς δεν θέλουμε ευθύνες. Γι’ αυτό και αποδίδουμε όλα τα κακά και τα δεινά στους άλλους.
Η ζωή την οποία πολλοί προσπαθούν να βιώσουν, δεν είναι εδραιωμένη πάνω στις βασικές ανάγκες του ανθρώπου.

Στην πραγματικότητα εξυπηρετούν πάθη που είναι υποκατάστατα της απουσίας του Θεού. Δηλαδή οι άνθρωποι, αυτό το οποίο ονομάζουνε ζωή, στην πραγματικότητα είναι ένα ψυχοναρκωτικό, μια προσπάθεια να λησμονήσουν αυτό που τους πονάει.

Αντιθέτως, η αποκάλυψη του Χριστού είναι ένας τρόπος ζωής, μια πρόταση ζωής σε πληρότητα.

Αν θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, οι περισσότεροι δεν την ζουν την πρόταση αυτή. Είμαστε σε μια προσπάθεια.

Γιατί δεν την ζούμε; Δεν έχουμε οικειοποιηθεί το μήνυμα που φέρνει ο Χριστός. Ζούμε μια θρησκευτική ζωή, παρά εκκλησιαστική.

Η θρησκευτικότητα εξαντλείται σε εξωτερικές συνθήκες, σε κώδικες και νόμους. Ο Χριστός θέλει να υπακούσουμε σε εσωτερικό νόμο. Άλλο είναι να αγαπώ γιατί το λέει ο νόμος και άλλο γιατί είναι μια δική μου βασική ανάγκη, γιατί έτσι ολοκληρώνομαι.

Οι εντολές του Χριστού δεν είναι νομικές επιταγές. Δημιουργούν χαρά, γιατί ο Κύριος είναι ο δημιουργός και ξέρει τις ανάγκες του ανθρώπου και τι πραγματικά χρειάζεται.
Κι ο άνθρωπος έτσι νιώθει πληρότητα. Ο θρησκευτικός άνθρωπος είναι σκληρός, ενώ ο χριστιανός έχει χαρά.

Ο αγώνας έχει κάτι γλυκό.
Νηστεύεις και έχεις χαρά, προσεύχεσαι και δεν νυστάζεις, πας στην Εκκλησία και δεν βαριέσαι. Γιατί μέσα σου έχεις χαρά και η χαρά έγκειται στο γεγονός ότι κάποιον αγαπάς και κάποιος σ’ αγαπάει.

Δηλαδή εάν η πνευματική ζωή δεν είναι ερωτική ζωή, δεν είναι τίποτα. Όταν δεν είναι ο Χριστός ο πόθος και το κέντρο της αναζήτησης σου, όλα σε κουράζουν. Ενώ όταν είναι, αγαπάς και χαίρεσαι.

synodoiporia – antifono

[2φΑ]

"Αφιέρωμα στον Δάσκαλο!..

-  Η δημοσίευση αυτή παρουσιάστηκε στο Ε΄ ΚΑΠΗ Κερατσινίου από την κ. Φρόσω Γκίνη.

Αξιολογήθηκε ως άριστο υλικό μνήμης και καταχωρήθηκε στο Λαογραφικό βιβλίο της Ελληνικής Βουλής. -

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΔΑΣΚΑΛΟ ΜΟΥ

ΙΩΑΝΝΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΚΗ

Διευθυντή Β΄ Δημοτικού σχολείου Λαυρίου.

Παραμονή Χριστουγέννων του 1945.

Λίγος καιρός από τότε που η καταχνιά του πολέμου έδωσε τη θέση της στο γαλάζιο του ουρανού και στο φως του ήλιου.

Ήμουν οκτώ χρονών και μεγάλωνα στο Λαύριο μαζί με τους γονείς του πατέρα μου, τ’ αδέλφια του και την αδελφή του, που έγινε η δεύτερη μάνα μου.
Τους αγαπούσα και με αγαπούσαν πολύ.
Μοναχοπαίδι μιας οικογένειας μικροαστών και βολεμένων ανθρώπων, όπως άλλωστε ήταν όλες οι οικογένειες των κατοίκων της συνοικίας του Νυχτοχωρίου.

Άνθρωποι της αγοράς όλοι, εμπορευόμενοι, καλοβαλμένοι, τυπικοί, έκαναν τις ίδιες δουλειές την ίδια πάντα ώρα με σχολαστικότητα, κοινό χαρακτηριστικό όλων των μικροαστών η σχολαστικότητα.

Παραμονή Χριστουγέννων και πίσω από μια μισο-ανοιγμένη γρίλια του δίπατου σπιτιού μας, έβλεπα κάτω στο δρόμο τα παιδιά να τρέχουν από πόρτα σε πόρτα να πουν τα κάλαντα και σήμερα μάλιστα φορούσαν τα γιορτινά τους ρούχα.

Ρούχα ατσούμπαλα που είχε μοιράσει η ΟΥΝΡΑ μαζί με σκόνη γάλα, το «μπαμπλουμ» του μπακάλη και τσίχλες για τη χώνεψη. Παντελόνια παιδικά που έφταναν μέχρι το γόνατο και δεν κατάφερναν να σκεπάσουν τα σκελετωμένα και μελανιασμένα ακόμη γόνατά τους και που τα κρατούσαν στη μέση μ’ ένα σκοινί γιατί η ζώνη ήταν κι αυτή είδος πολυτελείας.

Έτρεχαν τα παιδιά από πόρτα σε πόρτα και μόνο στη δική μας πόρτα δεν πλησίαζαν.
Ένα πρόσφατο πένθος μας, τα κρατούσε μακριά και ήταν συνήθειο στο Λαύριο να μη λένε τα κάλαντα σε οικογένειες που πενθούσαν.

Η ψυχή μου φτερούγιζε, ήθελα κι εγώ να βγω στους δρόμους μαζί με τα άλλα παιδιά να τρέξω, να τραγουδήσω, αλλά οι δικοί μου έλεγαν ότι δεν ήταν «πρέπον» η εγγονή του Δήμου του Γκίνη, να τρέχει από πόρτα σε πόρτα για να μαζεύει πενταροδεκάρες, κι εγώ παρέμενα εκεί να κοιτάζω πέρα μακριά το μισοβρεγμένο τοίχο της εκκλησίας της Αγίας Παρασκευής.

Και τότε για πρώτη φορά συνειδητοποίησα, ότι υπήρχα ΕΓΩ και οι ΑΛΛΟΙ.

"Εισακούων Θεός.. "

Σήμερον της ατεκνίας δεσμά διαλύονται·

του Ιωακείμ γαρ και της Άννης, εισακούων Θεός,

παρ' ελπίδα τεκείν αυτούς, σαφώς υπισχνείται θεόπαιδα,

εξ ης αυτός ετέχθη ο απερίγραπτος, βροτός γεγονώς,

δι’ Αγγέλου κελεύσας βοήσαι αυτή·

Χαίρε κεχαριτωμένη ο Κύριος μετά σου.

Σύμφωνα με το πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου του Αδελφοθέου, η Αγία Άννα (Hannah, που σημαίνει εύνοια, χάρη) καταγόταν από την φυλή του Λευί.

Ο πατέρας της, ο ιερέας Ματθάν και η μητέρα της Μαρία, απέκτησαν τέσσερα παιδιά:

Τον Ιακώβ, πατέρα του μνήστορα της Παναγίας Ιωσήφ, την Μαρία, που παντρεύτηκε στην Bηθλεέμ και είχε κόρη την μαία Σαλώμη, την Σοβή, που παντρεύτηκε επίσης στη Bηθλεέμ, μητέρα της Ελισσάβετ, που παντρεύτηκε στη συνέχεια τον ιερέα Ζαχαρία και γέννησε τον Ιωάννη τον Πρόδρομο και τέλος την Άννα, που παντρεύτηκε στη Γαλιλαία τον Ιωακείμ και γέννησε σε μεγάλη ηλικία την Μαρία, την Υπεραγία Θεοτόκο.

sansimera - churchofcyprus

[2fA]

"Στη φάτνη του Χριστού.. "

Ο Χριστός και ο Μίσα

- Λέγεται, ότι το παρακάτω περιστατικό συνέβη σε ένα ορφανοτροφείο στη Ρωσία, όπου περιθάλπονται μικρά παιδάκια, εγκαταλελειμμένα και κακοποιημένα.

Πέρα όμως από την ιστορικότητα του γεγονότος, σημασία έχουν τα νοήματα που πηγάζουν από τη διήγηση αυτή. -

Στο ορφανοτροφείο λοιπόν αυτό, πήγε τις παραμονές των Χριστουγέννων ένας δάσκαλος να μιλήσει στα παιδιά για τη μεγάλη γιορτή.
Τα περισσότερα απ’ αυτά άκουγαν για πρώτη φορά για τον Χριστό και για τη Γέννηση του.

Ένα αγοράκι έξι χρονών, ο Μίσα, άκουγε με ιδιαίτερη προσοχή τα λόγια του δασκάλου.

Όταν εκείνος τελείωσε, έδωσαν στα παιδιά όλα τα υλικά που χρειάζονταν για να φτιάξουν τη σπηλιά, τη φάτνη και όλα τα σχετικά.

Στη συνέχεια, παρακολουθώντας ο καθηγητής τα χειροτεχνήματα των παιδιών, πρόσεξε κάτι που του έκαμε εντύπωση στην κατασκευή του Μίσα.

Μέσα στη φάτνη είχε τοποθετήσει δύο μωρά.

– Εδώ, του είπε ο δάσκαλος, το ένα παιδάκι είναι ο Χριστός. Το άλλο, ποιο είναι;

O μικρός Μίσα άρχισε να επαναλαμβάνει την ιστορία της Γέννησης του Χριστού που πριν λίγο είχε ακούσει, προσθέτοντας όμως, και κάτι δικό του.
Όταν έφτασε στο σημείο όπου η Θεοτόκος τοποθέτησε το βρέφος στη φάτνη, συνέχισε με αυτά τα λόγια:

«Τότε ο μικρός Χριστός γύρισε, με κοίταξε και με ρώτησε αν είχα ένα μέρος να μείνω.
Εγώ του είπα ότι δεν έχω ούτε μητέρα, ούτε πατέρα, ούτε πουθενά για να μείνω.
Τότε ο Χριστός μου είπε, να μείνω μαζί του.

Εγώ τότε σκέφτηκα, πως δεν είχα κανένα δώρο να του δώσω, όπως οι μάγοι.
Το μόνο που μπορούσα να του προσφέρω, ήταν η ζεστασιά μου. Γι΄ αυτό τον ρώτησα:

– Αν είμαι δίπλα σου και σε κρατάω ζεστό, είναι για σένα αυτό ένα καλό δώρο;

Ο Χριστούλης μου απάντησε:

– Αν μου δώσεις τη ζεστασιά σου, αυτό θα είναι το καλύτερο δώρο που θα μπορούσε να μου δώσει κανείς ποτέ.

Έτσι μπήκα στη μικρή κούνια, κι αφού γύρισε και με κοίταξε, μου είπε ότι με θέλει να μείνω μαζί του για πάντα».

Όταν τέλειωσε την ιστορία ο μικρός Μίσα, τα μάτια του ήταν γεμάτα δάκρυα που έτρεχαν ασυγκράτητα στα μάγουλα του. Έσκυψε πάνω στο τραπέζι, κάλυψε το πρόσωπο με τα χεράκια του κι έκλαιγε με λυγμούς.

Το μικρό ορφανό είχε βρει επί τέλους κάποιον που τον αγαπούσε πραγματικά, που δεν θα τον εγκατέλειπε ποτέ, που δε θα του φερόταν άσχημα.
Κάποιον που τον ήθελε, να μείνει μαζί του για πάντα...

-  Από το περιοδικό «Παρά την Λίμνην», Άγιος Δημήτριος Παραλιμνίου, Δεκέμβριος 2008

http://gerontesmas.com/2014/11/27/ο-χριστός-και-ο-μίσα/

epap[2fA]

                                                        

"Αγιότητα είναι.. "

του  π. Λίβυου

"εις τιμή και μνήμη του αγίου της καρδιάς μου, Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου"

Αγιότητα είναι μια βαθιά ευαισθησία.
Μια βαθιά ποιητική ματιά που μπορεί να μεταμορφώνει τα πάντα σε άγγιγμα ψυχής. Ο άγιος είναι ποιητής και ευαίσθητος. «Για να γίνει κανείς Χριστιανός, πρέπει να έχει ποιητική ψυχή, πρέπει να γίνει ποιητής. «Χοντρές» ψυχές κοντά Του ο Χριστός δεν θέλει.» αγ. Πορφύριος.

Αγαπάει ακόμη και τα μη αξιαγάπητα. Εκείνο που όλοι θα περιφρονούσαν με μεγάλη χαρά, η αγιότητα το μαζεύει, το αγκαλιάζει, το φιλά με πάθος μέχρι να το θεραπεύσει.

Η αγιότητα μεταμορφώνει τα έρημα. Κυκλώνει τα διεσπαρμένα. Ενώνει τα διαιρεμένα.
Μπορεί και αντέχει πάνω και περά από τις πληγές και τις καταστροφές.

Κοιτάει εκεί που δεν κοιτάει κανείς άλλος. Δεν χωρίζει τα πράγματα σε καλά και κακά. Δεν τους βάζει ταμπέλες. Δεν κατηγοριοποιεί τη ζωή σε ανώτερη και κατώτερη.
Δεν διχάζει, δεν μοιράζει, δεν αποσπά, ενώνει, συνενώνει και δυναμώνει, το αδύνατο να συμβεί και το όνειρο να πραγματωθεί.

Η αγιότητα είναι μια βαθιά ποίηση που συντονίζει το σύμπαν στους στίχους του δημιουργού Του. Είναι ο ίδιος ο Χριστός που μέσα από τον άγιο μιλάει ξανά για την αγάπη. Που μέσα από την ματιά του αγίου στέλνει το τρυφερό βλέμμα του σε όλους τους κουρασμένους.

Στους αποτυχημένους και τους κουρελιασμένους στις μάχες της ζωής.
Μια τεράστια αγκαλιά να ξαποστάσουν πάντες.

Η αγιότητα είναι μεταξένια αίσθηση της ζωής.
Ευαισθησία που αναγεννά την προπτωτική ματιά. Τότε που τα πάντα γύρω, ήταν έκπληξη και θαυμασμός. Τότε που τίποτε δεν ήταν βαρετά, το ίδιο ή επαναλήψιμο.

Η αγιότητα αναδεικνύει ξανά την ξεχασμένη μας παιδικότητα.
Εκείνο το ξάφνιασμα μπροστά στο μυστήριο της ζωής.

Η αγιότητα δεν είναι τελειότητα, μα αποδοχή της ασημαντότητας. Δεν είναι επιτυχία, μα δώρο. Δεν είναι κατόρθωμα, αλλά χάρισμα. Δεν είναι δύναμη, μα κένωση και άδειασμα.
Ταπείνωση και εκούσια απόσυρση από τα φώτα του ψεύτικου, πρόσκαιρου και μάταιου.

Δεν αγιάζουν οι αναμάρτητοι, μα εκείνοι που άντεξαν να δουν τις αμαρτίες τους.
Να τις ακουμπήσουν δίχως να φοβούνται μη λερωθούν και χαλάσει το προφίλ τους.

Είναι ανώτερος λέει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος, εκείνος που είδε τις αμαρτίες του, από εκείνον που ανάστησε νεκρούς.

Ο άγιος δεν ξέρει ότι είναι άγιος. Εάν το ήξερε, απλά δεν θα ήταν.
Όπως ο αθώος δεν γνωρίζει την αθωότητα του. Πολλώ δε μάλλον δεν την προασπίζει.
Αθωότητα που προασπίζεται είναι "ευγενής" ναρκισσισμός.
Ο άγιος το μόνο που γνωρίζει, είναι η έντονη παρουσία του Χριστού εντός του.

Ο άγιος βιώνει μια εσωτερική αποδοχή του Θεού.
Μια αγκαλιά που δεν τον κρίνει, μονάχα τον καλύπτει από το ψύχος του κόσμου τούτου.

Ο άγιος μονάχα αγαπά. Γιατί ο ίδιος έχει βιώσει την αγάπη του Θεού.

Ξέρει από πάθη και από οδύνη. Γνωρίζει τι σημαίνει αστοχία υπαρξιακή, λάθος, σφάλμα και πτώση, γιατί δεν γεννήθηκε άγιος, ούτε τέλειος, μα ούτε προνομιούχος.

Πόνεσε, έπεσε, έπαθε, έμαθε. Έτσι μας καταλαβαίνει, μας κατανοεί και ποτέ δεν μας κρίνει.
Μονάχα μας αγαπά. Παντού και πάντοτε.

Ο άγιος δεν απορρίπτει. Αποδέχεται απόλυτα, διακρίνοντας την πράξη από το πρόσωπο. Την πράξη την επικρίνει, το ανθρώπινο πρόσωπο, ποτέ. Το καταλαβαίνει και το συμπαθεί.
Όχι ηθικά. Μα οντολογικά. Γνωρίζει ότι αυτός είναι ο άνθρωπος.

Φοβισμένος, τραυματισμένος, χαμένος και πτωτικός. Εκφράζοντας το πνεύμα του Χριστού, συγχωρεί όχι μια πράξη, αλλά τον όλο άνθρωπο. Όπως το έκανε ο Χριστός.
Δεν σώζει τον άνθρωπο από τις αμαρτίες του απλώς, αλλά από την ίδια του τη φύση.

Η αγιότητα είναι ένα παράθυρο για να μπορούν εκείνοι που το θέλουν και το επιθυμούν, να κοιτάζουν τη βασιλεία του Θεού.

http://plibyos.blogspot.gr/2014/12/blog-post.html?spref=fb

[2φΑ]

"Έχε τον νου σου.. "

Παύλος Σιδηρόπουλος

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 27 Ιουλίου 1948.

Δισέγγονος του Αλέξη Ζορμπά.

Ανιψιός της Έλλης Αλεξίου και της Γαλάτειας Αλεξίου - Καζαντζάκη

Έφυγε στις  6 Δεκεμβρίου, το 1990.

Κάποτε θα 'ρθουν να σου πουν

Παύλος Σιδηρόπουλος - Λευτέρης Παπαδόπουλος - Μίκης Θεοδωράκης

Κάποτε θα 'ρθουν να σου πουν

πως σε πιστεύουν, σ' αγαπούν

και πως σε θένε

έχε τον νου σου στο παιδί,

κλείσε την πόρτα με κλειδί

ψέματα λένε

Κάποτε θα 'ρθουν γνωστικοί,

λογάδες και γραμματικοί

για να σε πείσουν

έχε τον νου σου στο παιδί

κλείσε την πόρτα με κλειδί,

θα σε πουλήσουν

Και όταν θα 'ρθουν οι καιροί

που θα 'χει σβήσει το κερί

στην καταιγίδα

υπερασπίσου το παιδί -

γιατί αν γλιτώσει το παιδί

υπάρχει ελπίδα…

fb – Δ. Τζ.

[2φΑ]