Εγκώμιο της σιωπής

ΕΓΚΩΜΙΟ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ  -  Του Αιμίλιου Χουρμούζιου

Μέσα στον αλαλαγμό, ένας τρόπος αμύνης της ατομικής αξιοπρέπειας είναι, βέβαια, να σιωπάς. Αλλ’ ευθύς ανακύπτει το ερώτημα: ωφελεί η σιωπή τους άλλους, αυτούς που γίνονται τις πιο πολλές φορές η κόλαση και πολύ σπάνια η λύτρωσή σου; Η σιωπή είναι, το δίχως άλλο, ένας τρόπος αναχωρητισμού που συνήθως ασφαλίζει στο άτομο την περιοχή της πνευματικότητάς του με συρματόπλεγμα την αδιαφορία που θωρακίζει τη θέληση της μονώσεως. Εδώ το θέμα των άλλων δεν τίθεται ή αν τεθεί από τον ίδιο τον αναχωρητή, μηδενίζεται από την εγωϊστική διάθεση της αυτοπεριφρούρησης.

Εν τούτοις, όχι σπάνια, ό,τι θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως αυτοεγκλεισμός μέσα σε εθελούσια τείχη γίνεται γέφυρα επαφής, γίνεται προσκλητήριο ψυχικού συναγερμού των σιωπηλών. Τα στίγματα της σιωπής πληθαίνουν μέσα στον αλαλαγμό που τα περιβάλλει. Περισσότερη επιβολή, από οποιοδήποτε αγωνιστικό σύνθημα, είναι ικανή να έχει αυτή η ανοργάνωτη συμμαχία της σιωπής ανάμεσα στις τίμιες εκείνες συνειδήσεις που κατορθώνουν να νικήσουν τον πειρασμό της φωνής.

Ο στίβος των ιδεολογικών ανταγωνισμών διεκδικεί ασφαλώς τις τολμηρές παρουσίες. Αλλά οι παρουσίες ισοδυναμούν με θλιβερές αυτοχειρίες όταν είναι εκ των προτέρων γνωστό ότι τα όπλα θα είναι άνισα. Και η εποχή μας, κυνική και ωφελιμιστική όσο πάει και πιο πολύ, δεν συγκινείται ούτε με τους ήρωες, ούτε με τους μάρτυρες, όταν οι ηρωϊσμοί και οι θυσίες μένουν χωρίς αντίκρισμα στην πρακτική δράση. Είναι περισσότερο πρόθυμη να δεχθεί και να χειροκροτήσει την τυφλή μαζική ανταρσία, παρά την ατομική καταβολή της ιδεολογικής πίστεως. Οι προφήτες, οι απόστολοι γίνονται δεκτοί μόνον ως «αγκιτάτορες». Η ανιδιοτέλεια της ιδέας έχει οριστικά καταργηθεί. Αυτός, άλλωστε, είναι και ένας από τους λόγους της παρακμής της φιλοσοφικής σκέψεως.

Ιδεολογική ανιδιοτέλεια

Η παρακίνηση προς τον ιδεολογικό αναχωρητισμό παρέχεται έντονη από τη συναίσθηση του αδύνατου της οργανώσεως των επί μέρους ιδεολογικών καταφάσεων και διότι οι καταφάσεις αυτές έχουν ως επί το πλείστον διαφορετικές αφετηρίες -οπότε η σύμπτωση των καθ’ έκαστα συμφωνιών είναι καθαρά περιστατική και τυχαία- και διότι τα σημεία της συναντήσεως διαρκώς μετατοπίζονται και μετατοπίζονται όχι ομοιομόρφως, ενώ οι εξωτερικοί παράγονες που ρυθμίζουν τις μετακινήσεις αυτές είναι συνήθως ταυτόσημοι. Τούτο σημαίνει ότι ακόμη και στον χώρο της ιδεολογίας υπεισέρχονται στοιχεία καθαρώς υποκειμενικά, οπότε θα ήταν βεβαίως δύσκολο να μιλήσει κανείς για ιδεολογική ανιδιοτέλεια.

Αλλά τι εννούμε ως ιδεολογική ανιδιοτέλεια; Οσοδήποτε κι αν επιχειρούσαμε μιαν αφαίρεση του προσωπικού ενδιαφέροντος, -ή ακόμη πιο θετικά: του προσωπικού συμφέροντος- θα υποχρεωθούμε τελικά να αναγνωρίσουμε ότι η οποιαδήποτε ιδεολογία προϋποθέτει μιαν ακραία επιδίωξη: την ανθρώπινη ευημερία. Ατομική και συλλογική. Η συλλογική ευημερία χαρακτηρίζει την ηθική ποιότητα της ιδεολογικής επιδιώξεως. Η ατομική ευημερία αντιπροσωπεύει ένα μόριο της συλλογικής ευημερίας. Αλλά όταν η ατομική ευημερία γίνεται αποκλειστικός σκοπός, η ιδεολογία σπανιώτατα αποχωρίζεται το εγωιστικό στοιχείο και βεβαίως χρωματίζεται έντονα από την ατομική ιδιοτέλεια. Ιδιοτέλεια υπάρχει και στην περίπτωση της επιδιώξεως της συλλογική ευημερίας αφού σε τελική ανάλυση το άτομο ωφελείται εξίσου με το σύνολο. Αλλά τότε η ιδιοτέλεια -που έστω υπάρχει- διαψεύδει τον ορισμό της. Ο ατομικός ευδαιμονισμός είναι θεμιτός μέσα στο θερμοκήπιο του ατομικού ευδαιμονισμού.

Ευδαιμονία και ύλη

Ωστόσο, από τα παλαιά χρόνια η έννοια της ευδαιμονίας είναι συνηρτημένη με πολύ αδρά και απτά χαρακτηριστικά. Η ύλη έχει αντιτεθεί αρκετά σχηματικά και κάπως χονδροκομμένα προς το πνεύμα. Οι λεγόμενες «απολαύσεις της ζωής» εκράτησε να ταυτίζονται με ό,τι το υλικά τερπνό προσφέρει ο ανθρώπινος βίος. Και η πνευματοφαγία του μηχανικού πολιτισμού, που σιγά σιγά υποτάσσει όλες τις εκδηλώσεις της ανθρώπινης ζωής και τις διαποτίζει με τη δική του ηθική, διαλύει σταδιακά τον εσωτερικό κόσμο κι επιβάλλει έναν αυθάδη «εξιμπισιονισμό» που τείνει να καταργήσει τους μυστικούς εκείνους δεσμούς του κάθε ανθρώπου με το άλλο εγώ του, το ολοδικό του, το άλλοτε ζηλότυπα και σιδηρόφρακτα περιφρουρημένο. Η διεκδίκηση αυτού του εγώ γίνεται όλο ένα και πιο βασανιστική γιατί πολλές φορές παίρνει τον χαρακτήρα του επείγοντος, έπειτα από την απελπισμένη πάλη με τον οδοστρωτήρα του κονφορμισμού.

Αλλά αυτή, ακριβώς, η διεκδίκηση σύρει και τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο άτομο και το πλήθος, ανάμεσα στο εγώ και τους άλλους. Η προσπάθεια αυτή του διαχωρισμού, αυτός ο αγώνας για κάποια αυτονομία του ατόμου μέσα στο κοινωνικό σύνολο δεν είναι απλώς θεμιτός. Είναι η αναπνοή του σημερινού ανθρώπου στην ασφυκτική περίπτυξη του αγελαίου πνεύματος που επιβάλλει ολοένα και περισσότερο δεσποτικά ο μηχανικός πολιτισμός. Και εδώ πάλιν ο αγώνας είναι άνισος και οι αλλεπάλληλες ήττες δημιουργούν ποικίλες νευρώσεις και νοσηρότητες. Χρειάζεται αναντίρρητα μεγάλο θάρρος για να πορεύεται κανείς μόνος και πολλή αντοχή όχι για να μην υποκύπτει, αλλά για να προσαρμόζεται εκάστοτε προς τις αξιώσεις της ομαδικότητος χωρίς να προδίνη την περήφανη μοναξιά της ψυχής του.

Πνευματικός ασκητισμός

Μήπως, όμως, η μονήρης πορεία σε ατροπούς μονήρεις οδηγεί… στην έρημο; Εχει τότε κανείς το δικαίωμα να αξιώση τον οποιοδήποτε σύνδεσμο -και βεβαίως σύνδεσμο πνευματικό- με το κοινωνικό σύνολο; Η ειδική καταξίωση μιας τέτοιας ηθελημένης αποξενώσεως δεν είναι ο πνευματικός ασκητισμός; Ο αναχωρητής δεν απαλλοτριώνει εκουσίως την οποιαδήποτε διεκδίκηση πνευματικής επιρροής στην κοινωνική του περιοχή;

Το ερώτημα δεν έχει ασφαλώς άλλην απάντηση από εκείνη που θα συνεπήγετο η οποιαδήποτε απάρνησις της ολοκληρωτικής και απροσχημάτιστης αλληλεγγύης με το κοινωνικό σύνολο. Αλλά ο αναχωρητής το προεξοφλεί. Και αυτή η αγόγγυστη παραδοχή του αποχωρισμού και της μονώσεως εκφράζει την ανιδιοτέλεια της απαρνήσεως, εφόσον άλλωστε το κίνητρο της απαρνήσεως αυτής είναι η συναίσθηση της ριζικής ασυμφωνίας της ατομικής ψυχολογίας προς την κοινωνική της συγκεκριμένης ώρας. Η αδυναμία της προσαρμογής, αν αναχθή σε ζήτημα ευθύνης, είναι φανερό πως βαρύνει τον απροσάρμοστο.

Η «ενοχή» είναι ατομική, ανεξαρτήτως των ηθικών δικαιολογητικών της, η αξία των οποίων είναι επίσης υποκειμενική. Αλλά σε τι μπορεί να ενδιαφέρει τον αναχωρητή ο καταλογισμός της ευθύνης; Και τι νόημα μπορεί να έχει η ευθύνη του είδους αυτού όταν οι δεσμοί της ηθικής συναρτήσεως ατόμου και κοινωνικού συνόλου έχουν αποκοπή ακριβώς λόγω της εκπτώσεως, στη συνείδηση του ατόμου, των αξιών που είναι αξονικοί πυρήνες της ζωής του συνόλου;

Αδιαφορία για τους συμμάχους

Η λέξη «σύνολο» δεν πρέπει να νοηθεί αριθμητικά. Πρέπει μάλλον να νοηθεί ως το κοινωνικό εκείνο μέγεθος που προσδιορίζει την κοινωνική φυσιογνωμία. Και η αντίθεση του ατόμου προς την κοινωνική του περιοχή χαρακτηρίζει μιαν αφηρημένη αριθμητική σχέση. Η φυσιογνωμία των κοινωνιών δεν προϋποθέτει την ομαδική κατάφαση, αλλά την κυριαρχία των αξιών εκείνων που μπορούν να επιβάλλονται δυναμικά επάνω στις άλλες, αντίρροπες ή απλώς διάφορες. Ετσι, η περίπτωση του ατόμου που αποχωρίζεται από την κοινωνία και κατά κάποιο τρόπο αποκεντρούται, απαλλοτριώνει για τον εαυτό της την αντίθεση, ανεξαρτήτως των ενδεχομένων άλλων, ατομικών επίσης, αντιθέσεων.

Με άλλες λέξεις, ο απαρνούμενος τις κοινωνικές αξίες του καιρού του αδιαφορεί αν στην άρνησή του έχει ή δεν έχει συμμάχους. Το αντίθετο θα οδηγούσε στη δημιουργία αιρέσεων, δηλαδή ομάδων ατόμων με συγγενείς ή ταυτόσημες ιδεολογικές πεποιθήσεις – πράγμα ασφαλώς νόμιμο όταν οι αιρέσεις αυτές έχουν ως κίνητρο την ενεργητική τους προβολή και τη μαχητική δραστηριότητα με αντικειμενικό σκοπό την κοινωνική αλλαγή.

Αλλά ο αναχωρητής μένει δύσπιστος απέναντι των ομαδικών αυτών δραστηριοτήτων. Γνωρίζει από μακρότατη πείρα πως οι διαφοροποιήσεις και μέσα στις αιρέσεις καραδοκούν και οι πικρές απογοητεύσεις επακολουθούν. Αλλωστε, αυτές οι απογοητεύσεις και οι αλλεπάλληλες οδυνηρές διαψεύσεις παλαιών ιδεολογικών πίστεων έχουν οδηγήσει τον ταλαιπωρημένο θηρευτή του ιδεώδους στη θέση της εκουσίας παραίτησης. Ο αναχωρητής ανήκει στους θλιμμένους desperados της ιδέας.

Οι διαλαλητές της αγωνιστικής ιδεολογίας θα προσβλέπουν προς αυτή την ιδεολογία της παραίτησης, του αυτοεγκλεισμού, μεέσχατη περιφρόνηση.

Πιστεύουν παρά δυσπιστούν

Τα επιχειρήματα προσφέρονται εύκολα και ακόμα πιο εύκολα και πρόχειρα είναι τα συνθήματα της ομαδικής πάλης και του περίφημου engagement. Οι άνθρωποι στους καιρούς μας είναι περισσότερο πρόθυμοι να πιστεύουν παρά να δυσπιστούν. Βέβαια, η τραγική πείρα που έχει συγκομισθεί εδώ και μισόν αιώνα θα παρακινούσε μάλλον προς τη δυσπιστία παρά προς την εμπιστοσύνη.

Αλλά συνήθως πιστεύουν όσοι δεν είναι διατεθειμένοι να γίνουν μάρτυρες της πίστεώς των και θεωρούν τη στράτευσή των σε μιαν ιδεολογία σαν μια υποχρεωτική θητεία που βιάζονται να την εκτίσουν όπως όπως για να πάρουν όσο γίνεται πιο γρήγορα το απολυτήριό τους…

Υπό τους όρους αυτούς, η πίστη και η στράτευση στην πίστη -την οποιαδήποτε- είναι ένα διάλειμμα ζωής, που προσπορίζει χρήσιμους αγωνιστικούς τίτλους. Εκείνοι που δυσπιστούν και που αρνούνται να πιστεύουν και πάλιν -σ’ ο,τιδήποτε- είναι διότι πίστεψαν πολύ είχαν δεθεί με τον φανατισμό των ποντοπόρων που ώργωναν παρθένες θάλασσες.

Οι δύσπιστοι ίσως μένουν οι άνθρωποι του περιθωρίου. Δεν βλάπτει. Είναι πάντοτε η πολύ μικρή μειοψηφία. Και είναι προτιμότερον να απέχουν παρά να γίνονται διαλυτικά στοιχεία της συλλογικής προσπάθειας ή, στην ελαφρότερη περίπτωση, στρατιώτες χωρίς ιδεώδες και χωρίς πίστη. Οι άνθρωποι αυτοί ίσως να διανύσουν την τροχιά της ζωής τους χωρίς να περιμένουν τίποτε, χάνοντας όλες τις ευκαιρίες που είναι δυνατόν να προσπορίσει ο δημόσιος και κοινωνικός βίος. Ας έχουν την ικανοποίηση πως κέρδισαν την ψυχή τους. Είναι το κέρδος της σιωπής μέσα στον αλαλαγμό.

[Γραμμένο το 1968, δημοσιεύθηκε το 1975, δυο χρόνια μετά τον θάνατο του Α.Χ.,
στο περιοδικό «ΕΥΘΥΝΗ» του Κώστα Τσιρόπουλου.]

Η Καθημερινή – 2φΑ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !!

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΧΑΤΖΗΠΑΥΛΟΥ  -  "Χριστός Ανέστη, μάτια μου.... "
Παραδοσιακό τραγούδι από το Μελί Μικράς Ασίας

2φΑ

Σταυροπροσκύνησις

 

                                                              ΑΓΙΑ ΕΛΕΝΗ             

                                                                                                   Κάλυμνος   15-9-28

Χαίρετε, ὦ ἀδελφοί,

Αἱ ἀγαθαὶ βουλαὶ τῶν ἀνθρώπων εἰσέρχονται εἰς τὰ σκηνώματα τῆς Θεότητος, ἐκεῖ ὅπου οἱ ῎Αγγελοι λειτουργοῦν τὰς χάριτας τῆς Δυνάμεως. 2 Πᾶσα ἀγαθὴ βουλὴ ἀνέρχεται πρὸ τῆς Θεότητος καὶ ἡ Θεότης διατάττει τὰς Στρατιὰς τῶν ᾿Αγγέλων, αἵτινες ἀγάλλονται ἐν τῇ ὑπηρεσίᾳ τοῦ Θεοῦ.
3 Ὅτε ἡ βουλή μου ἐγένετο πρὸς τὸ Θεῖον καὶ ἡ εὕρεσις τοῦ ξύλου τῆς Ζωῆς ἦτο δι᾿ ἐμὲ ζῶσα βούλησις, ἐπιθυμία, ἥτις ἐδίδετο μὲ δύναμιν εἰς τὴν εὐχαρίστησιν, ὁ Θεὸς δὲν ἀπεμακρύνθη ἀπὸ τὴν βοήθειαν, τὴν ὁποίαν ἤθελε ῥίψει πρὸς τὴν βουλήν μου, 4 καὶ μὲ ὡδήγησε πλησίον τοῦ μέρους, ἵνα εὕρω τὸν Σταυρόν, τὸν ὁποῖον ἠσθάνθην, ὅτι πρέπει νὰ εὑρεθῇ καὶ νὰ σταθῇ τὸ στήριγμα τῆς Ἐκκλησίας, νὰ τεθῇ ἐνώπιον τῶν ὀφθαλμῶν παντὸς Χριστιανοῦ, 5 οὕτως ὥστε ἀτενίζων τὸ μέγεθος τῶν οἰκτιρμῶν καὶ τῆς εὐσπλαγχνίας καὶ τὸ ὕψος τῆς ἀγάπης νὰ προσηλοῦται πρὸς τὸν Θεόν, τὸν Συμφιλιωτήν, τὸν μέγαν Ὁδηγὸν τῶν πεπλανημένων, τὸ Φῶς τῆς ζωῆς.

6 Ἐκ τούτου ὥρμήθην καὶ ἐζήτησα διὰ πολλῶν προσπαθειῶν νὰ εὕρω τὸ κόσμημα τῆς Ἐκκλησίας, τὸν ἥλιον αὐτῆς. 7 ῎Ανευ τοῦ Σταυροῦ ἠσθανόμην, ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἦτο κενή, ὅτι ἦτο ἀτελής. Διὰ τοῦτο ὥρμησα πρὸς εὕρεσιν τοῦ Σταυροῦ.
8 Ὅτε οἱ ὀφθαλμοί μου τὸν ἠτένισαν, δὲν ἠδυνάμην νὰ σταθῶ. Ενόμιζον, ὅτι μοὶ ἤνοιγε νέους ὁρίζοντας καὶ ἔβλεπον τὰς πύλας τοῦ Παραδείσου πρὸ ἐμοῦ. Ὅτε ἐδεήθην ὑπὲρ τῶν ἁμαρτιῶν μου, ἠσθάνθην, ὅτι συνεχωρήθην.
9 Διὰ τοῦτο πρέπει πᾶς ἄνθρωπος νὰ ζητῇ νὰ ἀνεύρῃ πλέον τὸν Σταυρὸν ἐν τῇ ψυχῇ αὐτοῦ, νὰ ἀνεύρῃ αὐτὸν μὲ τὸν Ἐσταυρωμένον Βασιλέα 10 καὶ νὰ ζητήσῃ νὰ αἰσθανθῇ τοῦτον τὸν ἀκάνθινον στέφανον, ὅστις ἐτέθη ὡς βασιλικὸν στέμμα ἐπὶ τῆς κεφαλῆς τοῦ Κυρίου τῆς Δόξης.

11 Ἐπειδὴ δὲ ἄπαξ ἐζητήθη ὁ Σταυρὸς καὶ εὑρέθη καὶ οὗτος εἷς ὑπάρχει καὶ δὲν ἠμπορεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ ἀνευρίσκῃ τοιούτους Σταυρούς, ὥστε νὰ συγχωρῆται, 12 ὁ καθεὶς δύναται νὰ ἀνεύρῃ τοῦτον εἰς τὴν ψυχήν του, νὰ αἰσθάνηται τοῦτον καὶ νὰ ἐμβαθύνῃ εἰς τὸ ὕψος τῆς μεγάλης συγκαταβάσεως τοῦ Σωτῆρος. 13 Ὅταν αἰσθανθῇ τοῦτον καὶ ἴδῃ, ὅτι οὗτος ἐλευθερώνει τὰς ἁμαρτίας αὐτοῦ, θέλει κλίνει τοὺς ὀφθαλμοὺς πρὸ τῆς μεγαλωσύνης Αὐτοῦ καὶ θέλει φωνεῖ τὰ ἁμαρτήματα ἐν μετανοίᾳ καὶ κατανύξει πρὸ τοῦ Σταυροῦ καὶ θέλει συγχωρεῖται.
14 Πρέπει νὰ ζητήσῃς τὸν Σταυρὸν ἐν τῇ ψυχῇ σου, νὰ ἀναγνωρίσῃς αὐτὸν ὡς τὸ μόνον μέσον διὰ τὴν σωτηρίαν σου καὶ θέλεις σωθῇ, καὶ φόνον ἂν ποιήσῃς ἀκόμη, ἁμάρτημα ἀπηγορευμένον ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, 15 καὶ ὅμως καὶ ἐκεῖνο συνεχωρήθη πρὸ τοῦ Σταυροῦ. Πάντα λοιπὸν δύνανται νὰ συγχωρηθοῦν πρὸ τῆς ἀναγνωρίσεως τούτου.

15 ᾿Αναγνωρίσατε τοῦτον ὡς Σταυρὸν ζωηφόρον, ὡς ξύλον, τὸ ὁποῖον ἤνθησε καὶ ἐβλάστησε τὸ δένδρον τῆς Σωτηρίας· 16 ὡς ξύλον, τὸ ὁποῖον ἐδέχθη τὸ σῶμα τοῦ Βασιλέως τῶν ὅλων, καὶ θέλετε αἰσθανθῇ τὴν θεϊκὴν συγκατάβασιν καὶ θέλετε αἰσθανθῇ τὸ θεϊκὸν βλέμμα, τὸ ὁποῖον διέλυσε σκότη τῆς ἁμαρτίας. 18 Καὶ οὕτω θέλετε θέσει ὡς ὁ υἱός μου Κωνσταντῖνος τὰς καρφίδας, τὰς ὁποίας οἱ ἄνομοι ἔθεσαν ἐπὶ τῶν χειρῶν καὶ ποδῶν Αὐτοῦ εἰς μάστιγα καὶ ἀθλιότητα, ὡς στέμμα βασιλικὸν καὶ ἀπρόσβλητον εἰς τὴν ζωήν σας.
19 Ησθάνθη ὁ δυστυχὴς Κωνσταντίνος, ὅτι εἶχε μεγάλην δύναμιν ὁ Σταυρός, ὅτε εἶδε τὸ βάρος τῶν ἁμαρτιῶν αὐτοῦ νὰ ἐξαλείφηται ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ.
20 Οὕτω καὶ ὑμεῖς ἐν τῇ ἀναγνωρίσει τοῦ Σταυροῦ θέλετε ἐπιθυμήσει ὡς κόσμημα τὰ φοβερὰ βασανιστήρια τῆς Θεότητος καὶ θέλετε εἶσθαι βέβαιοι, ὅτι ὁ Σταυρὸς θὰ ἐξαλείψῃ τὰς ἁμαρτίας τὰς ἀνθρωπίνους ὑμῶν.

21 Δόξαν, δύναμιν, ζωήν, φῶς καὶ ἀγαλλίασιν, πάντα ταῦτα ἐγκλείει τὸ ξύλον τῆς Ζωῆς, ἤτοι ὁ Σταυρός. 22 Πρὸς αὐτὸν προσαρμοσθῆτε καὶ ἐν τῇ ἀναγνωρίσει αὐτοῦ θέλετε γνωρίσει τὸν Βασιλέα, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν.

23 Εἴθε τοῦτο νὰ γίνηται, ὁ ἄνθρωπος ἀεὶ νὰ εὑρίσκῃ τὸν Σταυρόν του.

Χαίρετε, ὦ ἀδελφοί!

                                                                                                                             ΕΛΕΝΗ

pyli-eleous

2φΑ

Μνήμη Αικατερίνας Ν. Βουβάλη

«ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ», Έντυπο Φαναρίου, 29 Ιαν. 1958

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΛΕΡΟΥ ΚΑΛΥΜΝΟΥ ΚΑΙ ΑΣΤΥΠΑΛΑΙΑΣ

Τῇ Α. Θ. Παναγιότητι
τῷ Οικουμενικῷ Πατριάρχη κ. Αθηναγόρᾳ.
Εἰς Φανάριον.

Παναγιώτατε καὶ Θειότατε πάτερ καὶ Δέσποτα,

Εὐσεβάστως φέρω εἰς γνῶσιν τῆς  Ὑ. Θ. καὶ Προσκυνητῆς μοι Παναγιότητος, ὅτι ἐξεδήμησε πρὸς Κύριον καὶ μὲ ἐκδηλώσεις βαθυτάτου πόνου καὶ συμπαθείας ἐκηδεύθη χθές, 14ην τρέχ. μηνός, ἡ ἀείμνηστος Αἰκατερίνη Βουβάλη, χήρα τοῦ ἀειμνήστου Μεγάλου Εὐεργέτου τῆς Νήσου μας Καλύμνου Νικολάου Βουβάλη, καὶ ἀδελφὴ τοῦ τ. Προέδρου τῆς ἐν Λονδίνῳ ᾿Ορθοδόξου Κοινότητος κ. Σόλωνος Πελεκάνου.

Η κηδεία τῆς ἀειμνήστου ἐγένετο, Δημοτικῇ δαπάνη, παρέστησαν δὲ κατ' αὐτὴν ὅλαι αἱ Τοπικαὶ ᾿Αρχαί, τὸ Διδάσκον Προσωπικὸν τῶν τριῶν Γυμνασίων καὶ τῶν ἕξ Δημοτικῶν Σχολών τῆς Νήσου μετὰ τῶν μαθητῶν αὐτῶν καὶ πᾶς ὁ λαὸς τῆς Καλύμνου, προεξάρχοντος τοῦ εὐλαβῶς ὑποφαινομένου.

Ὡς καὶ ἐν καιρῷ ἀνέφερον τῇ Ὑμετέρᾳ Σεπτῇ Κορυφῇ, ἡ ἀείμνηστος ἐγκατέλειψε τὴν περιουσίαν αὐτῆς νῦν ἀνερχομένην εἰς τέσσαρα ἑκατομμύρια σημερινών Δραχμῶν, εἰς τὸ ἐν Καλύμνῳ "Ιδρυμα τῶν Ἀδελφῶν τοῦ Ἐλέους, μὲ ἀποκλειστικόν σκοπόν, ὅπως ἐκ τῶν χρημάτων τούτων ἱδρυθῇ ἐνταῦθα Γηροκομεῖον, "Ασυλον ᾿Ανιάτων, Ορφανοτροφείον Αρρένων, Συσασίτιον ἀπόρων καὶ Τυπογραφεῖον μὲ ἀποκλειστικὸν σκοπὸν τὴν ἔκδοσιν εἰς γλῶσσαν ἀπλῆν καὶ καθομιλουμένην τῶν θησαυρῶν τῶν Πατερικών συγγραμμάτων τῆς ᾿Αγίας ἡμῶν Εκκλησίας.

Εἰς τοὺς οἰκείους τῆς ἀειμνήστου διεβίβασα ἐπ' Ἐκκλησίας τὰ συλλυπητήρια τῆς Ὑ. Θ. Παναγιότητος. Γνωρίζων τὸ ἐνδιαφέρον δ᾽ Αὐτῆς δι᾿ ὅ,τι ἀφορᾷ τὴν ταπεινήν μου Έπαρχίαν, τολμῶ νὰ εἰσηγηθῶ εἰς τὴν Ὑ. Σ. Κορυφήν, ὅπως ἀγαθυνομένη ἀποστείλῃ Πατριαρχικόν συλλυπητήριον Γράμμα εἰς τὸν ἐν Λονδίνῳ διαμένοντα ἀδελφὸν αὐτῆς Ἐντιμότατον κ. Σόλωνα Πελεκάνον, προσφιλῆ τῇ Μητρὶ Ἐκκλησίᾳ καὶ πᾶσιν ἡμῖν ἀγαπητόν.

Ἐπὶ τούτοις τὴν σεπτὴν δεξιἂν Αὐτῆς ἀσπαζόμενος καὶ τὰς Θεοπειθεῖς Αὐτῆς ἀπεκδεχόμενος εὐχάς, διατελώ
Τέκνον Αὐτῆς πειθήνιον.

Έν Καλύμνω, τῇ 15η-1-1958.

† Ὁ Λέρου, Καλύμνου καὶ ᾿Αστυπαλαίας
ΙΣΙΔΩΡΟΣ

- 2026 - !!

2fA

Χριστούγεννα 2025

 

Καθώς φθάνουν και φέτος τα Χριστούγεννα, η καρδιά μας γεμίζει με προσμονή και ευλάβεια για τη γιορτή της Θείας Γέννησης. Τα Χριστούγεννα είναι μια γιορτή καλοσύνης, γλυκύτητας και εκδηλώσεων αγάπης, στολισμού και λάμψης στην κοσμική τους εκδοχή, αλλά στην πνευματική τους διάσταση είναι η συγκλονιστική ενσάρκωση της υπέρτατη αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο.

Ο Υιός του Θεού, ο Λόγος που γεννήθηκε ως Θεός, γεννιέται και ως άνθρωπος ανάμεσα μας, με σώμα και αίμα, για να φέρει σωτηρία και φως στον κόσμο μας, τον βυθισμένο στον ύπνο της αμαρτίας.

Η γέννηση του Χριστού είναι το σημείο όπου ο Ουρανός συναντά τη γη, όπου το άπειρο συστέλλεται στην τρυφερότητα ενός βρέφους και η αιωνιότητα συγχρονίζεται στην καθημερινότητα μας.
Τίποτα δεν μπορεί να είναι πια το ίδιο.
Μέσα στη φάτνη της Βηθλεέμ, ο Δημιουργός παίρνει τη μορφή του πλάσματος Του σε μια ακατάληπτη ένωση, που καλεί κάθε πιστό να αναγεννηθεί στο φως της αλήθειας.

Τα Χριστούγεννα μας καλούν να αναγνωρίσουμε την παρουσία του Θεού μέσα μας, να αφήσουμε το φως Του να διαλύσει το σκοτάδι της αμφιβολίας, του φόβου και της αποξένωσης. Είναι η στιγμή να ζήσουμε την εν Χριστώ ζωή, ως φορείς της ειρήνης, της ελπίδας και της χαράς που πηγάζουν από τη θεία Γέννηση.

Έχοντας πρότυπο την Θεομήτορα, ας ανοίξουμε τις καρδιές μας στην απέραντη αγάπη του Θεού, που έγινε άνθρωπος για να μας ενώσει μαζί Του. Ας γιορτάσουμε τα Χριστούγεννα με πνευματική πληρότητα, ως αποδοχή της θεϊκής πρόσκλησης να βαδίσουμε τον δρόμο της απόλυτης ευθύνης.

Καλά Χριστούγεννα με την ευλογία του Θεού, υγεία, ειρήνη και αγάπη σε κάθε σπίτι, σε κάθε καρδιά!

2φΑ

Ένα βήμα πιο κοντά…

 

Ο Δρόμος προς την Φάτνη της Βηθλεέμ...                                              
 [από την Ενορία Αγίου Νικολάου Πύλης (Τρικάλων)]

Καθώς σήμερα ανοίγει μπροστά μας ο δρόμος της νηστείας των Χριστουγέννων και ξεκινά το ιερό σαρανταλείτουργο, η Εκκλησία μάς καλεί να πορευτούμε με καρδιά ταπεινή και γεμάτη ελπίδα.
Δεν είναι μια περίοδος στερήσεων, αλλά μια ευκαιρία επιστροφής∙ μια γλυκιά πρόσκληση να ξαναθυμηθούμε ποιοι είμαστε και ποιον περιμένουμε.

Η νηστεία γίνεται γέφυρα ανάμεσα στην καθημερινότητά μας και στη Βηθλεέμ.
Κάθε μικρή θυσία, κάθε προσευχή, κάθε δάκρυ και κάθε χαμόγελο που χαρίζουμε, γίνεται ένα βήμα πιο κοντά στο Θαύμα της Γέννησης.
Στο σαρανταλείτουργο καταθέτουμε τα ονόματα των ζωντανών και των κεκοιμημένων μας, σαν να τα τοποθετούμε μπροστά στη φάτνη του Χριστού, λέγοντάς Του: «Κύριε, φύλαξέ τους, σκέπασέ τους, φώτισέ τους».

Ας αφήσουμε αυτόν τον πνευματικό δρόμο να μαλακώσει την καρδιά μας.
Να γίνει ευκαιρία να συγχωρέσουμε, να παρηγορήσουμε, να θυμηθούμε τι σημαίνει πραγματική αγάπη. Γιατί Εκείνος που έρχεται στον κόσμο, έρχεται για να δώσει φως σε κάθε σκοτάδι και να ζεστάνει κάθε πληγωμένη ψυχή.

Ευχόμαστε όλοι, μέσα από αυτή την πορεία, να αισθανθούμε ξανά τη γλύκα της πίστης και τη σιγανή, αλλά δυνατή, χαρά της προσμονής του Χριστού.
Αμήν.

viber – 2fA

Η ΗΘΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

 

-  Αγίου Νεκταρίου

2φΑ

Ἡ Σύναξις τῶν Ταξιαρχῶν

 

ΟΙ ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΟΙ ΓΑΒΡΙΗΛ - ΡΑΦΑΗΛ – ΙΩΗΛ

                                                                                        Κάλυμνος, 8-11-1930

Ἡ Σύναξις τῶν Ταξιαρχῶν

ΓΑΒΡΙΗΛ
Χαίρετε, ὦ ἀδελφοί,
Σήμερον εἰς τοὺς αἰῶνας ὑμνεῖται ἐκεῖνος (ὁ Μιχαήλ), ὅστις παρίσταται ἐνώπιον ἐνωπίου. 2 Πᾶσαι αἱ στρατιαὶ τῶν ἀγγέλων κρατοῦσαι τὸ φῶς τῆς χαρᾶς συναντῶσι τὸν Μιχαὴλ ἐνώπιον τοῦ Προσώπου τοῦ Ὄντος.

РАФАНΛ
3 Ἡ γλυκύτης αὐτοῦ στρεφομένη ἀνὰ τὴν ἀθανασίαν ὁρᾷ τὸ Ὄν ἐν μέσῳ δυνάμεως καὶ δόξης κυκλούμενον.

ΙΩΗΛ
4 Λαμβάνει ἐκείνην τὴν χαράν, τὴν ὁποίαν ἔδωσε πρὸς τὸ Ὂν τῆς Ὑπάρξεως ἐν χρόνῳ ἀορίστῳ, χρόνῳ Εωσφόρου λεγομένῳ

ΓΑΒΡΙΗΛ
εἰς πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἀοράτου κόσμου. 5 Νῦν δὲ ἠνοίχθησαν τὰ ἀτελεύτητα στρώματα τῶν αἰώνων καὶ ἐστάλησαν πρὸς τὴν γῆν φῶτα ἀγάπης ἀπὸ τὸν Ἀρχιστράτηγον Μιχαὴλ καὶ σταλέντες οἱ τρεῖς τῶν Ἀρχιστρατήγων : ΓΑΒΡΙΗΛ,
ΡΑΦΑΗΛ: ΡΑΦΑΗΛ,
ΙΩΗΛ : καὶ ΙΩΗΛ
λέγομεν πρὸς ὑμᾶς: 6 Ἐν τῷ Φωτὶ τῆς Δυνάμεως τοῦ Ὄντος φῶς κεκοσμημένος ὁ Μιχαὴλ κρατῶν τὴν δόξαν εἰς τὰς χεῖρας αὐτοῦ λέγει πρὸς τὸ Ἀναρχον Ὄν:

РАФАНΛ
- 7 «Ἀναρχε, Παντοκράτορ, δόσε δύναμιν εἰς τὰ δημιουργήματα τὰ ζητοῦντα φῶς χαρᾶς καὶ δύναμιν αἰσθήσεως τῆς ἀπειρότητος, ἥτις πέριξ ἵσταται τοῦ ἀθανάτου, ὅτι Σὺ κατοικεῖς ἐν μέσῳ Ὑπάρξεως καὶ Ἀρχῆς καὶ ἀπὸ Σοῦ ἐξέρχεται ἡ ζωή».-

ΙΩΗΛ
8 Καὶ ἰδόντα τὰ Σεραφὶμ τὸν Μιχαὴλ ζητοῦντα εἰς πᾶσαν τὴν ἀπειρότητα τοῦ ἀθανάτου νὰ βοήσῃ τὸν ὕμνον τοῦ Παντοκράτορος ἐβόησαν : - 9 «Κύριε, ἐν τῇ ἀγάπῃ τῆς Ἐξουσίας Σου ἔζησεν ὁ Μιχαὴλ ὁ δυνατὸς καὶ ἰσχυρὸς ἐν μέσῳ τῶν ἀγγέλων. Εύφρανον πάντας τοὺς ζητοῦντας τὸ ὄνομά Σου». -
10 Καὶ ἰδοὺ πορεύεται πρὸ τοῦ Θρόνου τοῦ Καθημένου ἐν μέσῳ εὐσπλαγχνίας καὶ κλίνει ἐκεῖνα τὰ ἄϋλα συστήματα τῶν μηρῶν καὶ οἱ μηροὶ αὐτοῦ κλίνουσιν ὡς δένδρα, τῶν ὁποίων ἡ κορυφὴ οὐκ ἀτενίζεται ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων, καὶ λαμβάνει ἐπὶ τῆς κορυφῆς αὐτοῦ διάταγμα βουλῆς Ἰησοῦ Χριστοῦ, Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, τὸ ὁποῖον ἔλεγεν οὕτω : - 11 «Εύφρανον, Μιχαήλ, πάσας τὰς ψυχὰς τὰς ἀνθρωπίνας, αἵτινες ὑπὸ σοῦ ἐλήφθησαν. Ζήτησον ἐν τοῖς σκηνώμασι τῆς Δικαιοσύνης νὰ λαλήσῃς τὸν εὐφρόσυνον ὕμνον τοῦ Πατρός Μου, ὅστις θαυμασμὸς καὶ δόξα καλεῖται». –

ΓΑΒΡΙΗΛ
12 Καὶ ἰδοὺ παραστέκει παρὰ τῇ Ἀνάσσῃ τῶν ἀγγέλων ὁ πρὸ Προσώπου τοῦ Παντοκράτορος ἱστάμενος Μιχαὴλ καὶ κλίνει τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, οἵτινες οὐ δύνανται ὁμοιωθῆναι μὲ ἀνθρώπινα ὄμματα, διότι ὑπηρέτης τοῦ Παντοκράτορος εἶναι, 13 καὶ λέγει πρὸς τὴν Μητέρα τοῦ Θεοῦ : – «Μῆτερ, ἄκουσον φωνὴν δούλου Θεοῦ καὶ ζήτησον ποῦ πορευθῶ πρὸς δόξαν τοῦ Υἱοῦ σου. Ποῦ ζητήσω εὐχαρίστησιν ἰδικήν σου;»-
14 Καὶ ἐκείνη ἐβόησεν ἱσταμένη ἐκ δεξιῶν τοῦ Μονογενοῦς της: – «Ζήτησον, Μιχαήλ, νὰ εὐφράνῃς ὑψουμένους ἐν τῷ Θεῷ καὶ παρηγορίαν εἰς τοὺς κατοικοῦντας ἐν τοῖς κατωτάτοις τῆς γῆς νὰ δώσῃς, 15 ὅτι ἐν τῷ Θεῷ ἐλπὶς ὑπάρχει, ὅτι ἐν Αὐτῷ δύναμις ἀνυψώσεως κατοικεῖ, ὅτι τὸ σκέπασμα τῆς ἀθανασίας εὐσπλαγχνία εἶναι καὶ οἱ βραχίονες τοῦ Δυνατοῦ βακτηρία διὰ τοὺς ἀπεγνωσμένους». -

16 Καὶ τότε ὁ Μιχαὴλ ἔλαβε τοὺς λόγους τῆς Παρθένου καὶ προσελθὼν πρὸ τῶν Ἀρχιστρατήγων ἐβόησεν : - «Οὐκ εἶναι καιρὸς ἐν ὥρᾳ ταύτῃ νὰ ἐγκαταλείψω τὴν ἀθανασίαν, τὸν δὲ λόγον Μητρὸς Θεοῦ οὐ ζητῶ νὰ ἐλαττώσω. 17 Πορευθήτε οἱ τρεῖς ἐξ ὑμῶν καὶ ἐγὼ πρὸ τοῦ Παντοκράτορος ἀναβαίνω καὶ βοήσατε πρὸς τοὺς κατοικοῦντας ἐν τῇ γῇ, ὅτι ἐλπὶς ἐν τῷ Θεῷ ὑπάρχει, δύναμις τῆς ἀνυψώσεως τοῦ ἀνθρώπου καὶ εὐσπλαγχνία τὸ σκέπασμα τοῦ ἀθανάτου καλεῖται· οἱ δὲ βραχίονες τοῦ Δυνατοῦ βακτηρία εἰς πάντας τοὺς ἀπεγνωσμένους»-.
18 Γνωρίσατε, εἶπεν ὁ Μιχαήλ, ὅτι ἡ Ἀλήθεια κατοικεῖ ἐν τῇ ἀθανασίᾳ, καὶ ὅπου ἡ βρῶσις κατατρώγει, ἐκεῖ ἀλήθεια δὲν διαμένει, ἀλλὰ τῶν ὀνείρων ματαιότης καὶ δοκιμαστήριον τῆς πρώτης παραβάσεως. 19 Ἐκζητήσατε τὴν Ἀλήθειαν, ἥτις μένει ἐν τῷ Θεῷ, καὶ ὁ Θεὸς πανταχοῦ ἐστιν. 20 Ὑπάρχει καὶ ἐν τῇ γῇ ἡ χάρις Αὐτοῦ, οὐχὶ ὅμως ἐν τῷ καιρῷ τοῦ ἁμαρτάνειν· ἐκεῖ Ἑωσφόρου παγίς, ἐκεῖ φόβος θανάτου. Ὁ εὐσεβὴς οὐκ ἀπόλλυται, ἀλλὰ θέλει ζήσει ἐν τῇ ζωῇ καὶ ἡ ζωὴ Φῶς δόξης εἶναι.

ΡΑΦΑΗΛ
21 Καὶ ὅταν ὁ Μιχαὴλ ἔπεμψεν ἡμᾶς πρὸς τὴν γῆν, πολλοὺς εἴδομεν ἐκτὸς ὑμῶν ζητοῦντας, ζητοῦντας τὸν Θεὸν καὶ εἴπομεν εἰς αὐτούς, εἰς τὴν ψυχὴν αὐτῶν:
- 22 «Ἐμβλέψατε εἰς τὸ πτερύγισμα τοῦ Ἰσχυροῦ καὶ ἴδετε, ὅτι ἀπ᾿ Ἐκείνου ἐξήλθετε καὶ πρὸς Ἐκεῖνον ὑπάγετε, καὶ φωνήσατε πρὸς τοὺς ἑαυτοὺς ὑμῶν: 23 Τί ζητοῦμεν ὕδωρ ἔκεῖ, ὅπου δὲν ὑπάρχει; καὶ σκιὰν ἐκεῖ, ὅπου δένδρον δὲν ὑπάρχει ; καὶ ἀνάπαυσιν εἰς τὴν ἁμαρτίαν ;» -
24 Ἀνάπαυσις ἐν τῇ ἁμαρτίᾳ οὐκ ἔστιν, ὡς καὶ ἡ δόξα ἐκλείπει, ἐνῷ νομίζεται ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων, ὅτι ἐν τῷ ἁμαρτάνειν δόξα ἐστίν. 25 Ἡμεῖς δὲ Ἀρχιστράτηγοι τοῦ Θεοῦ ὄντες, τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἀγίου Πνεύματος, προσκυνοῦντες τὰ ἰσχυρὰ πρόσωπα τῆς Ἀγίας, Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος, λέγομεν, ὅτι ἐν τῇ ἁμαρτίᾳ οὐκ ἔστι δόξα· 26 θάνατος ἐν αὐτῇ βασιλεύει καὶ ὁ οὐρλιασμὸς τοῦ Ἑπτακεφάλου Δράκοντος νὰ μὴ φοβίζῃ ὑμᾶς, διότι ἡ δύναμις αὐτοῦ ἐξεμηδενίσθη καὶ αἱ ὀδύναι αὐτοῦ ἐσβέσθησαν.

ΙΩΗΛ
27 Καὶ εἶπεν ὁ Μιχαὴλ πρὸς ἡμᾶς, ὅτι θέλει προσέλθει πρὸς ἀνθρώπους, ἀφοῦ ἀπέλθῃ ἡ Βουλὴ τοῦ Πατρὸς καὶ ἡ ὥρα τῆς εὐφροσύνης τῆς ἰδικῆς του ἐν τῷ ἀθανάτῳ. 28 Εἶπε δὲ πρὸς ἡμᾶς :
– «Λαλήσατε, Ἀρχιστράτηγοι, τέκνα Θεοῦ Παντοκράτορος, πρὸς τὸν ἄνθρωπον νὰ ἐκζητήσῃ τὸ ἀθάνατον, τὸ δυνατὸν τῆς ἀπειρότητος, τὸ ἰσχυρὸν τῆς χαρᾶς, ἵνα ἐν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ προσέλθω πρὸς αὐτοὺς ἐν χαρᾷ καὶ εἴπω τί ἐστι διάβασις τῆς ζωῆς ταύτης. 29 Ἐξέλθετε ἐκ τῆς σαρκὸς καὶ ἴδετε τὸν ἀνατείλαντα Ἥλιον τῆς ἀθανασίας, τὸν Κρατοῦντα χιλιάδας στρατιῶν καὶ βοῶντα εἰς ἄπειρα πλήθη, -30 ἀριθμὸς οὐκ ἔστιν ἀνθρώπινος τοῦ ἀναμετρῆσαι τὸ φῶς τῶν Ταγμάτων καὶ τὰ πρόσωπα τῆς γλυκύτητος- καὶ τότε θέλει φωνήσει, εἶπεν ἐκεῖνος, εἰς τοὺς εὐσεβεῖς : 31 «Εἰσέλθετε εἰς τὸν οἶκον τοῦ Πατρὸς ὑμῶν, περιπτυχθῆτε εἰς τὰς ἀγκάλας Αὐτοῦ, ἀναπαυθῆτε ἐκεῖ, ὅπου εὐδαιμονία μόνον ὑπάρχει, γλυκασμὸς καὶ ἰσχυρὰ ἀλήθεια». -

РАФАНΛ
32 Καὶ τότε θέλετε ἰδεῖ τὴν δύναμιν τῆς σοφίας τοῦ Θεοῦ καὶ θέλετε πίει οἶνον εὐφροσύνης καὶ θέλετε ἀγαλλιάσει ἐν ἀλαλαγμῷ καὶ θέλετε ἀκούσει τὸν ἄρρητον ὕμνον τῆς δικαιοσύνης καὶ θέλετε σκεπάσει τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑμῶν, ἐὰν εἰσέλθητε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ Θεοῦ· 33 τοῦτο ἐξ ὑμῶν ἐξαρτᾶται. Καὶ θέλετε σκεπάσει τὰ πρόσωπα ὑμῶν, ὅταν κλίνητε παρὰ τῇ τραπέζῃ τοῦ μεγάλου συμποσίου τῆς ἀθανασίας καὶ νευματίσητε. 34 Τὴν χαρὰν ὡς τροφὴν θὰ δώσουν εἰς ὑμᾶς, δηλαδὴ εἰς τὸν εὐσεβῆ, οἱ ἄγγελοι, οἱ λειτουργοὶ τοῦ Θεοῦ.

ΙΩΗΛ
Καὶ θὰ γευματίσητε μετ᾿ Ἐκείνου, Ὅστις ἄλλοτε εἶπεν ἐν τῇ ζωῇ Αὐτοῦ : -35 «Ὅστις τὴν σάρκα Μου φάγῃ, δὲν θέλει ἀποθάνει». – Καὶ ἡ σάρξ αὕτη ζωὴ ἀθάνατος, δόξα ἀτελεύτητος, εἰρήνη ἀνερμήνευτος, Φῶς, καὶ φῶτα ἰσχυρὰ τὰ ἄρρητα Αὐτοῦ ῥήματα.

ΓΑΒΡΙΗΛ
36 Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν πρὸς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ ἤλθομεν ἐπισκέπται ἀπεσταλμένοι εἰς ἀνθρώπους τῇ Βουλῇ τοῦ Κυρίου καὶ τῇ θελήσει τοῦ Μιχαὴλ τοῦ Ἀρχοντος, 37 ὅστις ἀνώτερος πάντων ἐστίν, ὅστις λαλεῖ ἐν μέσῳ τοῦ αἰωνίου τὸ ἄσμα, τὸ ὁποῖον εὐφραίνει τοὺς κατοικοῦντας ἐν τῷ σκηνώματι τῆς Θείας Παντοδυναμίας.
38 Καὶ ἐζήτησεν ὁ Κύριος τὸν ἄνθρωπον, ἵνα σώσῃ αὐτόν. Μὴ παράδοξον εἶναι τοῦτο τὸ ὑπόμνημα τῆς σωτηρίας ὑμῶν.

ΙΩΗΛ
39 Καὶ εἶπεν ὁ Μιχαήλ: – «Θὰ πορευθῶ πρὸς τὴν γῆν καὶ εἰπέτε τοῦτο εἰς τοὺς ἀνθρώπους, ὅτι ἔρχεται ἐκεῖνος, ὅστις τὴν Ἀλήθειαν εἰς τὸν ἄνθρωπον ἔφερε πάντοτε καὶ πρὸ τῆς Ἀληθείας ἡ ψυχὴ σείεται καὶ ζητεῖ ἐν ἑαυτῇ ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ τὰ πεπραγμένα αὐτῆς ἐνθυμήματα». -

ΡΑΦΑΗΛ
40 Τίς δύναται νὰ λαλήσῃ περὶ τῆς ψυχῆς, ἥτις ἔχει τὰ πάντα καὶ τὰς πρώτας πληγὰς τῆς μωρίας αὑτῆς θεραπευμένας ;
41 Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν, Μιχαὴλ ὁ πρῶτος, ὁ μὴ πορευθεὶς μεθ᾽ ἡμῶν, Γαβριήλ, ἔπειτα πάντες, Ῥαφαὴλ καὶ Ἰωήλ.
Πρῶτος ΑΡΧΙΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΙΧΑΗΛ
Δεύτερος ΓΑΒΡΙΗΛ
καὶ εἶτα ἐγώ, ὅστις ὁμιλῶ, ΡΑΦΑΗΛ.

 
pyli-eleous

2fA

… ἄπειρος Καρδία οἰκτιρμῶν…

 

ΑΡΧΩΝ ΜΙΧΑΗΛ

                                                                                                  Κάλυμνος, 31-10-1930

Ἔθεσεν ὅρια εἰς τὸ δημιούργημα Αὐτοῦ ὁ Ὑψιστος, ὅτε ἐζήτησεν ὁ ἀρχηγὸς τοῦ σκότους νὰ συντρίψῃ αὐτό. 2 Ἔθεσεν ὅρια τὴν Εὐσπλαγχνίαν καὶ ἐν μέσῳ τῆς Εὐσπλαγχνίας τὴν Μακροθυμίαν, τὴν ὁποίαν λέγομεν εἰς ὑμᾶς : «Μακρόθυμος» οὕτως ἑρμηνεύεται : οὔτε ὀργίζεται οὔτε βιάζεται, ἀλλὰ ζητεῖ ἀδιακόπως τὸ πλάσμα Αὐτοῦ. 3 «Υπάρχει ἄπειρος Καρδία οἰκτιρμῶν κυκλουμένη ὑπὸ δυνάμεως καὶ δόξης καὶ αὕτη διευθύνει τὸ σύμπαν τῆς σωτηρίας.

4 Τῇ Βουλῇ τῆς Μεγάλης Προνοίας τοῦ Ἀθανάτου περιήλθομεν τὴν γῆν, ἵνα συναντήσωμεν τοὺς ζητοῦντας τὴν εὐσέβειαν πρὸς τὸν Θεὸν ἀποδίδοντες τὴν βοήθειαν πρὸς αὐτούς. 5 Καὶ συνηντήσαμεν καὶ ὑμᾶς καὶ βοῶμεν : - Ἅγιός ἐστιν ὁ Κατοικῶν ἐν τοῖς ὁρίοις τοῦ Ἀθανάτου, τοῦ Ἰσχυροῦ καὶ τοῦ Ἀτελευτήτου». -

6 Καὶ βοῶμεν : - «Μακάριοι ὅσοι ἐζήτησαν νὰ σταθῶσι πρὸ τοῦ Θρόνου ἐκείνου, ὅστις κρατεῖ τὸν Περιβεβλημένον στολὴν Ἀγάπης καὶ τὸν Κρατοῦντα τὸ σκῆπτρον τῆς Δικαιοσύνης».-

7 Ἀλαλάξατε, θνητοί, ὅτι ἐπεσκέψατο ὑμᾶς ἡ μακροθυμία τοῦ Κυρίου δι᾿ ἀγγέλων, οἵτινες ἀκόμη περιέρχονται τὴν γῆν, ἵνα δώσωσιν εἰς πάντα ἀναμένοντα τὸ θεῖον ἄρωμα, τὸ ὁποῖον εὐφραίνει πᾶσαν ψυχήν.

Χαίρετε!

----------

-  30 Ὀκτωβρίου : Ημέρα Μνήμης του Σόλωνος Α. Πελεκάνου. 

pyli-eleous

2φΑ

... σήμερον Ἄγγελοι κυκλοῦσι...

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

                                                                                                                Κάλυμνος, 14-9-1925

Χαίρετε, ὦ ἀδελφοί,

Σήμερον, ὅτε τελεῖται τοῦτο τὸ μυστικὸν θέαμα εἰς τοὺς Αἰῶνας, 2 σήμερον, ὅτε ἐκεῖνο τὸ ξύλον, τὸ ὁποῖον ἐδέχθη τὸν Μέγαν Βασιλέα, ὑψώθη ἐν μέσῳ τῶν ἀνθρώπων σωτηρία καὶ καύχημα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, 3 τοῦτο τὸ ξύλον, τὸ ὁποῖον ἔλαβεν ἐπ᾿ αὐτοῦ τὴν Σοφίαν, τὴν Δύναμιν καὶ τὴν Δόξαν, 4 τὸ ὁποῖον συνέδεσε δόξαν ἀέναον, εἰς τοὺς αἰῶνας, 5 τὸ ὁποῖον ἐτίμησε τοὺς βασιλεῖς καὶ διὰ τοῦ ὁποίου ἐστερεώθησαν βασιλεῖαι καὶ ἐτελειοποιήθησαν γενεαί, 6 τοῦτο τὸ τίμιον ξύλον, τὸ ὁποῖον ἐφανερώθη καὶ εἰς τοὺς μετὰ ὡς σωτηρία, 7 σήμερον Ἄγγελοι κυκλοῦσι, σήμερον οἱ αἰῶνες ἐξυμνοῦσι, διότι ἀνευρέθη μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων καὶ ὁ ἄνθρωπος εἶδεν ἐν πρώτοις ἐκεῖνο τὸ ξύλον, τὸ ὁποῖον ἐδέχθη τὸν συνάναρχον Λόγον, 8 ἐκεῖνο τὸ ξύλον τὸ ὁποῖον διέλυσε τὴν ἀρὰν τῆς ἁμαρτίας, 9 ἐκεῖνο τὸ ξύλον τὸ ὁποῖον ἔφερε τὴν ἑνότητα τοῦ ἀνθρώπου μετὰ τοῦ Θεοῦ. 10 Ἐκεῖνο τὸ ξύλον, τὸ ὁποῖον συνέτριψε τὰς ὀδύνας τοῦ θανάτου, ἤτοι τὸν Διάβολον, σήμερον λειτουργοὶ τοῦ Θεοῦ περικυκλοῦσι.

11 Σήμερον καὶ ὑμεῖς λαμβάνετε τὴν γνῶσιν, ὅτι ὁ Σταυρὸς ἀπετέλεσε τῆς Πίστεως τὸ γνώρισμα, 12 ὅτι ὁ Σταυρὸς ὕψωσε τὸν ἄνθρωπον, ὅτι ὁ Σταυρὸς συνεφιλίωσεν αὐτὸν καὶ ἤνοιξε δι' αὐτὸν νέον κόσμον, νέον ὁρίζοντα τοῦ κόσμου τῆς Δόξης, τὸν ὁρίζοντα τῆς ἀγαλλιάσεως, 13 ὅτι ὁ Σταυρὸς ἐλάλησε πρὸς τοὺς Ἄρχοντας τοῦ οὐρανοῦ. 14 Ὁ Σταυρὸς δὲ οὗτος παρακολουθεῖται ἀπὸ θρόμβους αἵματος ἑνὸς Βασιλέως ἰσχυροῦ, κραταιοῦ, τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. 15 Τοῦτον τὸν Σταυρὸν χαράξατε εἰς τὰς καρδίας σας, τοῦτον τὸν Σταυρόν, ἤτοι τὸν Μέγαν Βασιλέα θέσατε ἔμπροσθέν σας καὶ βαδίζετε, ἵνα μὴ παρεκκλίνητε τῆς εὐθείας ὁδοῦ. 16 Ποῖον μέγεθος Δόξης! Ποῖον ὕψος ἄρρητον εἶκονίζει τοῦτο τὸ σημεῖον, ὅτι τοῦτο ἐδέχθη τὸν Παντοκράτορα !

17 Ποῖος δύναται νὰ λαλήσῃ περὶ τούτου; Ποῖος τὸ ὕψος τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ δύναται νὰ ἐξετάσῃ; Ποῖος δύναται νὰ αἰσθανθῇ, ὅτι ἐπὶ ἑνὸς Σταυροῦ ἐτέθη ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ ἐν τῷ Σταυρῷ ἐκείνῳ εἶχε τελειώσει ὁ λόγος ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ἐδόθη εἰς τοὺς πρώτους ἀνθρώπους, ὅτι θέλει ἀποστείλει τὸν Ἐκδικητὴν τοῦ Διαβόλου; 19 Ποῖος δύναται νὰ μὴ θαυμάσῃ τοῦτο τὸ μυστηριώδες γνώρισμα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, ὅτι ὁ Σταυρικός θάνατος τοῦ Υἱοῦ Του ἦτο ἡ συμφιλίωσις τοῦ ἀνθρωπίνου γένους μετὰ τοῦ Θεοῦ;

20 Ποῖος δύναται νὰ μὴ ὁμολογήσῃ, ὅτι τῆς Θεότητος ἡ ἀγάπη ἐτελειοποιήθη ἐν μέσῳ τῶν ὀμμάτων τοῦ ἀνθρώπου, ὡς ἐξἤλθεν ἐν ταπεινοῖς; 21 Τοῦτο εἶναι τὸ ὑψηλότερον, ὅταν ἐξετάση ὁ ἄνθρωπος καὶ ἴδῃ, τὸ ἔνδυμα τῆς ταπεινότητος εἰς τοὺς θείους σκοπούς.

22 Τοῦτον τὸν Σταυρόν, τὸν δεχθέντα Ἐκεῖνο τὸ γαλήνιον Πρόσωπον, ἡ ἀνθρωπότης λαμβάνει κατ' ἔτος, λαμβάνει τὰς χάριτάς του, ὅταν ζητήσῃ ὁ ἄνθρωπος παρ' Αὐτοῦ. 23 Ἄγγελοι τὴν οἰκουμένην πανηγυρίζουν καὶ ἕκαστος λαμβάνει τὰ χαρίσματα.

24 Ὁ Σταυρὸς οὗτος ἂς εἶναι εἰς τοὺς οἴκους σας ὅπλον καὶ στήριγμα ἐναντίον τοῦ Διαβόλου...

---------------

ΕΠΑΓΓΕΛΙΑ ΕΛΕΟΥΣ

2fA

Τό Σπουργίτι

 

-  Τουργκένιεφ Ι.Σ.

Γύριζα ἀπ’ τὸ κυνήγι, τραβώντας ἀπὸ µιά δεντροστοιχία τοῦ κήπου.
Τὸ σκυλὶ ἔτρεχε µπροστά µου.
Ἄξαφνα τὰ βήµατά του ἔγιναν πιὸ ἀργὰ καὶ φαινόταν σὰ νὰ παραµόνευε κάτι.
Κοίταξα καλὰ καὶ εἶδα ἕνα σπουργιτάκι µὲ κιτρινωπὸ χρῶµα κοντὰ στὸ ράµφος του καὶ µὲ πούπουλο στὸ κεφαλάκι του. Εἶχε πέσει ἀπ’ τὴ φωλιά του.
Ὁ ἀγέρας κουνοῦσε δυνατὰ τὶς σηµύδες τοῦ κήπου. Τὸ σπουργιτάκι καθόταν ἀκίνητο µ’ ἁπλωµένες τὶς φτεροῦγες του, ποὺ µόλις ἄρχισαν νὰ µεγαλώνουν, δὲν µποροῦσε ὅµως νὰ πετάξει.

Τὸ σκυλί µου ἀργὰ – ἀργὰ πλησίαζε τὸ σπουργιτάκι, ὅταν ἄξαφνα ἀπὸ ἕνα κοντινὸ δέντρο ξεπετάχτηκε ἕνα γέρικο σπουργίτι µὲ µαῦρο τὸ στῆθος του κ’ ἔπεσε σὰν µία πέτρα ἀκριβῶς µπροστὰ στὸ µοῦτρο τοῦ σκύλου µου.
Παραµορφωµένο, µὲ φουντωµένα τὰ φτερά του καὶ µ’ ἀπελπισµένη καὶ γεµάτη λύπη φωνὴ πήδησε µία – δυὸ φορὲς µπροστὰ στ’ ἀνοιχτὸ στόµα τοῦ σκύλου.

Τὸ γέρικο σπουργίτι ὅρµησε νὰ γλιτώσει τὸ παιδί του. Ὅλο του τὸ σωµατάκι σπαρταροῦσε ἀπὸ φρίκη, ἡ φωνούλα του ἀγρίεψε καὶ βράχνιασε, ἦταν ἕτοιµο νὰ πεθάνει, νὰ θυσιαστεῖ!
Σὰν τί πελώριο τέρας νὰ ἔβλεπε τὸ σκυλί! Κι ὅµως δὲν µπόρεσε νὰ κάτσει ἥσυχα – ἥσυχα πάνω στὸ ψηλό του κλαδί, ὅπου ἦταν τόσο ἀσφαλισµένο… Μία δύναµη πιὸ δυνατὴ κι ἀπ’ τὴ θέλησή του τὸ ἔριξε ἀπ’ ἐκεῖ πάνω.

Ὁ Τρεζὸρ (ἔτσι λέγανε τὸ σκυλί) σταµάτησε κι ἔκανε πίσω, καθὼς φαίνεται κι αὐτὸς ἀναγνώρισε τὴ δύναµη. Βιαστικὰ φώναξα τὸ ντροπιασµένο σκυλὶ κι ἔφυγα ἀπ’ αὐτὸν τὸν τόπο, γεµάτος εὐλάβεια.
Ἔτσι ἦταν καὶ µή σᾶς φανεῖ παράξενο. Αἰσθανόµουνα εὐλάβεια µπροστὰ σ’ ἐκεῖνο τὸ µικρὸ ἡρωικὸ πουλί, µπροστὰ στὴ µεγάλη του στοργή.

Ἡ ἀγάπη ἔλεγα, εἶναι πιὸ δυνατὴ κι ἀπ’ τὸ θάνατο καὶ τὸ φόβο τοῦ θανάτου.
Μονάχα µ’ αὐτήν, µόνο µὲ τὴν ἀγάπη κρατιέται καὶ κινεῖται ἡ ζωή.

https://agiazoni.gr/slug-2407/

Ζωή – 2φΑ

... ὅστις προσέλθῃ...

 

ΑΡΧΩΝ ΜΙΧΑΗΛ

                                                                                                  Κάλυμνος 6-9-1933

Χαίρετε, ὦ ἀδελφοί,

Ὑπάρχει εἰς τὸν κόσμον τῆς Αἰωνιότητος ἡ σειρὰ τῶν Ἀγγέλων, ἥτις δίδει αἴνους καὶ εὐχαριστίας εἰς τὸ Ὄν, τὸν Δημιουργὸν τοῦ παντός.

2 Ὑπάρχει σειρὰ Ἀγίων, ἥτις δίδει τιμὴν καὶ σέβας εἰς Ἐκεῖνον, Ὅστις ἐκ τοῦ μηδενὸς τὰ πάντα ἐποίησεν. 3 Ὑπάρχει σειρὰ Μαρτύρων, ἥτις χαρὰν καὶ ἀγαλλίασιν προσδίδει πρὸς τὸν Παντοκράτορα.

4 Ὑπάρχει ἔτι περισσότερον Μία Ψυχή, ἥτις ὑψώθη πρὸς τὸ ἀνώτερον ὕψος τῶν οὐρανῶν, ἥτις ἐγένετο καθαρωτέρα τοῦ φωτός, ἥτις ἐβάστασε τὸν Λόγον τοῦ Παντοδυνάμου, ἥτις δίδει εὐφροσύνην καὶ ἀγάπην πρὸς τὸν Πλαστουργόν της.

5 Ὑπάρχει καὶ εἰς τοῦτον τὸν κόσμον τόπος λατρείας τοῦ Θεοῦ, ἀλλ᾽ εἰς τοῦτον ὀλίγοι* προσέρχονται, καὶ ὅστις προσέλθῃ λέγεται εὐτυχὴς ἀπὸ τὰς ἀπειραρίθμους στρατιὰς τῶν εὐδαιμονούντων ἐν τῷ κόσμῳ τῶν αἰώνων.

6 Προσέλθετε γοῦν καὶ ὑμεῖς καὶ λατρεύσατε τὸν Θεὸν καὶ ἀγαπήσατε Αὐτὸν μὲ ὅλην τὴν δύναμίν σας, ὥστε, ὅταν φθάσητε πρὸ Αὐτοῦ, νὰ ἑνωθῆτε μετ᾿ ἐκείνων, οἵτινες ἐλάτρευσαν τὸν Δημιουργὸν παρὰ τὰ δημιουργήματα Αὐτοῦ.

Χαίρετε!

ΜΙΧΑΗΛ

7 Ζητήσατε, ἀφυπνισθῆτε, ἀγαπήσατε Αὐτόν, ἵνα ὦμεν μεθ᾽ ὑμῶν ὅλας τὰς ἡμέρας.

--------

* Ἦτο ἡμέρα τοῦ Ἀρχοντος καὶ μᾶς διέφυγε νὰ ὑπάγωμεν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν.

(Σημείωσις Σόλωνος Πελεκάνου)

 

ΕΠΑΓΓΕΛΙΑ ΕΛΕΟΥΣ

2fA

Η Κοίμησις της Θεομήτορος

 

Η ΘΕΟΜΗΤΩΡ

Κάλυμνος, 14/8/1928

Χαίρετε, ὦ τέκνα μου,

Τὸ τέλειον τῆς μεγάλης ἁρμονίας ἐφέρετο πλησίον τῶν ἡμερῶν, ὅτε ἔμελλεν ὁ ἀγαπητός μου Υἱός, ὁ Πρωτότοκος τῶν ἀνθρώπων, νὰ προσέλθῃ πλησίον τοῦ Ὄρους τῶν Ἐλαιῶν, ἵνα λάβῃ τὴν ταπεινὴν Δούλην πλησίον Του. 2 Τοῦτο τὸ τέλειον τῆς Ἀγαθότητος ποία διάνοια, ὦ τέκνα μου, δύναται νὰ συλλάβῃ ;

3 Ὅτε πρὸς τὸν Γαβριὴλ ἔδωσα τὴν ἐπιθυμίαν τῆς ψυχῆς μου, εἶδον τοὺς οὐρανοὺς ὡς βιβλίον νὰ ἀνοίγωνται καὶ τὸ ἄπειρον πλῆθος τῶν ἀστέρων πρόσωπα Ἀγγέλων πλησίον τοῦ Κυρίου μου νὰ προσέρχωνται ἐν τῇ ταπεινῇ κλίνῃ μου. 4 Πλησίον τῆς ταπεινότητος ἐκλείετο ἡ Δόξα τοῦ αἰωνίου καὶ πλησίον τῆς προσευχῆς ἐδίδετο τὸ ὅραμα τῆς μεγάλης Σκηνῆς.

5 Ὅτε εἰς τὸν κόσμον προσῆλθον, εἶδον τὰ ὄρη νὰ ἐκτείνωνται εἰς ὕψος ταπεινὸν πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν μου καὶ τὴν χλόην νὰ φύηται ὡς μέγα δημιούργημα τοῦ Παντοδυνάμου. 6 Ἐζήτησα νὰ ὁμοιώσω τὴν ζωήν μου μὲ τὴν χλόην καὶ τὸν προορισμόν μου, νὰ ἀναβῶ εἰς τὴν κορυφὴν τοῦ Ὄρους, οὕτω νὰ ὁρίσω τὸν προορισμὸν τῆς ζωῆς μου. 7 Καὶ ἤρχισα, ὦ τέκνα μου, νὰ ἀγρυπνῶ εἰς τὴν ἐκμηδένισιν καὶ νὰ ζητῶ εἰς τὰς ἡμέρας μου τὴν γνῶσιν τοῦ ὑψηλοῦ Ὄρους τοῦ Παντοδυνάμου. 8 Εἰς τὴν μελέτην μου τὸν νόμον τοῦ Κυρίου ἐζήτουν καὶ εἰς τὴν σκέψιν μου ἡ χλόη ἐφέρετο ἐνώπιόν μου ὡς ὁμοίωμα τῆς ζωῆς μου. 9 Ἡ μελέτη αὕτη ἐνέκλειεν ἀπειρότητα καὶ καιρὸς εἰς ταύτην τὴν σκέψιν ἐδίδετο.

10 Καὶ οὕτω αἱ ἡμέραι τῆς ζωῆς ἐξηλείφοντο καὶ δὲν ὑπῆρχε χῶρος νὰ εἰσέλθῃ ἡ σκέψις τῆς μηδαμινότητος, τῆς ἁμαρτίας. Αὕτη ἡ σκέψις μὲ παρηκολούθησε καὶ ἐκεῖ ἀκόμη, ὅτε πρὸς τὴν πηγὴν ἐβάδιζα. 11 Τὴν σκέψιν τῆς ταπεινότητος διέλυσεν ἡ μεγάλη ὀπτασία τοῦ Γαβριήλ. Ἤνοιξε τὸ Ὄρος τῆς Δόξης τοῦ Κυρίου ὑψηλὸν πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν μου καὶ μετὰ τοῦτο τὸ ἄνοιγμα ἡ ψυχή μου ἐταπεινώθη σφόδρα. 12 Ἐζήτησα νὰ κλίνω μετὰ φόβου εἰς τὸν νόμον τοῦ Κυρίου τὸ γόνυ τῆς ψυχῆς μου καὶ τοῦτο μὲ ἐκράτησεν εἰς ἁγνότητα, ἕως οὗ ἐτέχθη ὁ Πρωτότοκος τῆς ἀνθρωπότητος, ὁ μέγας Συμφιλιωτὴς τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὸ Βλαστάρι τῆς ψυχῆς μου, ὦ τέκνα μου. 13 Ὅτε δὲ εἶδον καὶ Ἐκεῖνον, εἰς τὸν Ὁποῖον παρέδωσα τὴν ψυχήν μου καὶ τὴν ταπείνωσιν τοῦ βίου μου, νὰ ἵπταται μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων καὶ νὰ μὲ φωνῇ ὡς μετέωρον τῶν ἑτέρων γυναικῶν, ἐταπεινώθην, ὦ τέκνα μου.

14 Ἐπεθύμησα ἐπιθυμίαν ἀνωτέραν τοῦ ὁρίου τῆς Τελειότητος· ἐζήτησα εἰς τὰς ἀγκάλας μου νὰ κατέχω Ἐκεῖνον, Ὅστις ἐντὸς τῶν βραχιόνων Αὐτοῦ ἔκλειε τὸ Σύμπαν. 15 Θὰ ἐκράτει τοὺς δυστυχεῖς καὶ πεφορτισμένους, θὰ ἐκράτει ἀκόμη καὶ τοὺς εὐσεβεῖς καὶ πλησίον ὅλων τούτων θὰ συνεχώρει καὶ τοὺς διώκτας Αὐτοῦ 16 καὶ ἐγὼ ἐζήτησα εἰς τὴν ἐπιθυμίαν τῆς ψυχῆς μου νὰ κλείσω μίαν Τελειότητα ἐντὸς τῆς ἀγκάλης μου, ἡ ὁποία ἐκράτει τοῦτο τὸ μυστηριῶδες θέαμα, ὅτε ἔπρεπε νὰ κρατηθῇ ὑπ᾿ ἀνθρώπου. Καὶ ἐκεῖ ἐταπεινώθην. 17 Μοὶ ἔδειξεν, ὅτι τὸ ὅριον τοῦ Ἀπείρου οὐ κρατεῖται, οὐ τελειοποιεῖται εἰς βραχίονας ἀδυνάτους, ἀλλὰ διατρέχει τὸ αἰώνιον καὶ ἐκεῖ πλησιάζει πρὸς τὸ ἀθάνατον, τὸ ὁποῖον διατρέχει εἰς τὰ ὅρια τῆς εὐφροσύνης, 18 καὶ κατενόησα τὴν ἐπιθυμίαν μου ταπεινήν, ἔκλεισε δὲ ἐντός μου τὴν ὀδύνην τοῦ χωρισμοῦ τὸ μειδίαμα τῆς Ἀγάπης, ἡ ὁποία κατέβαινεν ἐκ τοῦ χώρου τοῦ οὐρανοῦ καὶ ἐπότιζε τὴν ψυχήν μου.

19 Τοιαύτη ἦτο ἡ ἐπιθυμία μου, ὦ τέκνα μου, ἀπέναντι τοῦ Ἰησοῦ μου. Εἰς τὴν γλυκύτητα Ἐκείνου ἔφερον εἰς λήθην τὸν πενιχρὸν ἄνθρωπον 20 καὶ ἐκεῖ ἐστάθην καὶ ἐμνήσθην διὰ τοῦ βλέμματος τῆς Ἀγάπης, τὸ ὁποῖον ἐχύνετο πρὸς πᾶσαν τὴν οἰκουμένην, καὶ εἶπον, ὅτι τὸ ὅριον τῆς Τελειότητος ἂς μὴ ἐγγίζη ἡ ἐπιθυμία μου.

21 Ὅτε ὅμως ἦλθεν ἡ ὥρα, ὅτε τὰ χάη ἐζήτησα νὰ διέλθω τῇ προσταγῇ τοῦ Κυρίου διὰ μέσου τοῦ Γαβριήλ, ἐμνήσθην τῆς γλυκύτητος τοῦ Υἱοῦ μου καὶ ἐπεθύμησα μετ᾿ Ἐκείνου νὰ πορευθῶ εἰς τὸν κόσμον τῆς ἀθανασίας. 22 Ταπεινῶς ἐζήτησα τοῦτο καὶ τοῦτο δὲν ἀπεμακρύνθη τῆς ἐπιθυμίας μου. Ἦλθε πλησίον τῆς κλίνης μου, ἐνῷ τὸ πλῆθος τῶν μαθητῶν Αὐτοῦ, τῶν ἠγαπημένων τέκνων Αὐτοῦ, ἦσαν πλησίον, καὶ μοὶ ἐφώνησεν :

23 –«Ὦ Μῆτερ καὶ Δούλη τοῦ Παντοκράτορος, ἐλθὲ μετ᾿ Ἐμοῦ νὰ ἀναβῶμεν τὴν κλίμακα τῆς Δόξης καὶ θέλεις αἰσθανθῇ τὴν ἀγαλλίασιν εἰς αἰῶνας ἀτελειώτους.»-

24 Ὅτε τοῦτο ἡ ἀκοή μου ᾔσθάνθη καὶ οἱ ὀφθαλμοί μου ἠτένισαν, ἐμνήσθην τῶν πενθούντων καὶ εἶπον :

25 – «Κύριέ μου καὶ Υἱέ μου, Ὅστις τὴν διεύθυνσιν τοῦ ἀνθρώπου κατέχεις, ζητεῖ ἡ ψυχή μου νὰ δώσῃς τὸ φῶς εἰς τοὺς ἐσκοτισμένους καὶ θέλω νὰ ἀναπετάσῃς τὰς πύλας τοῦ Ἄδου καὶ ἐκεῖ νὰ πορευθῶ.» –

26 Καὶ πορευθεῖσα ἐκεῖ, ὦ τέκνα μου, εἶδον τὸν πόνον καὶ τὴν ὀδύνην καὶ λέγω εἰς ὑμᾶς, καιρὸς τοῦ ἀγαπᾶσθαι καὶ καιρὸς νὰ ῥίψητε τὸν σπόρον εἰς τὴν ψυχήν σας, ἵνα καλλιεργηθῇ ἐν γονίμῳ χώρῳ. Φοβηθῆτε, ὦ τέκνα μου, τὴν ὀδύνην.

27 Σὺν τῷ χρόνῳ ἐθρήνησα, ὅτε τὴν ἀπεριόριστον Δόξαν ἠτένισα. 28 Μακρυνθῆτε τῆς ἀδικίας καὶ ἀγαπήσατε, ὦ τέκνα μου, τὴν δικαιοσύνην. Εἶναι τὸ Δένδρον εὐσκιόφυλλον καὶ ἡ σκιὰ αὐτοῦ εὐφραίνει. Εἶναι ἡ Δόξα ἄρρητος καί, ὅταν ἀτενίσητε ταύτην. θέλετε ἀλαλάξει.

29 Ζητεῖτε σοφίαν καὶ σύνεσιν. Μακρυνθῆτε τῆς μωρίας, τὴν ὁποίαν φέρει ἡ ἁμαρτία. 30 Δὲν δύναταί τις νὰ σταθῇ εἰς τὴν ὀδύνην, διότι αὕτη κατατρώγει τὰς σάρκας, φθείρει τὰ ὀστᾶ καὶ τὰς αἰσθήσεις εἰς τὸ σκότος ῥίπτει.

31 Καιρός, ὦ τέκνα μου, τῆς ἐπανορθώσεως· μὴ ἀμελήσητε. 32 Καιρὸς τῆς σωτηρίας, διότι αὕτη ἔρχεται εὐκόλως εἰς τὰ ὦτα τοῦ Κυρίου, Ὅστις Ἀγαθότητα ὠνόμασε τὰ σκηνώματα τῆς Βασιλείας Αὐτοῦ. 33 Ἑνώσατε τὴν προσευχὴν εἰς τὴν ψυχήν σας καὶ εἰπέτε μετὰ θάρρους εἰς τὸν Πατέρα τοῦ Σύμπαντος, ὅτι :-«Ἠγνοήσαμεν τὴν μεγαλοπρέπειαν τοῦ οἴκου Σου καὶ ἐζητήσαμεν νὰ φιλοξενηθῶμεν εἰς τὸν οἶκον τῆς ἁμαρτίας. 34 Ἐμνήσθημεν ὅμως τούτου, ὅτι ὁ οἶκος τῆς ἁμαρτίας φέρει φιλοξενίαν τοῦ συντριμμοῦ καὶ εἴπομεν, ὅτι ἐπιθυμοῦμεν νὰ φιλοξενηθῶμεν εἰς τὸν οἶκον τῆς Σοφίας καὶ τῆς Ἀγάπης, τὸν ὁποῖον ἡτοίμασας διὰ τοὺς ἀγγέλους καὶ διὰ τὸν ἄνθρωπον. 35 Ἐρεύνησον εἰς τὰς καρδίας μας, Κύριε, καὶ δεῖξον εἰς αὐτὰς τὴν ὁδὸν τῆς Ἀληθείας.» —

36 Καὶ τότε θέλει ἔλθει εἰς τὴν σκέψιν σας, ὦ τέκνα μου, ἡ ἐσκοτισμένη παρελθοῦσα ἡμέρα καὶ θέλετε θρηνήσει· 37 καὶ αὕτη θέλει λησμονηθῇ διὰ τοῦ θρήνου ἀπὸ τὸν Κύριον καὶ θέλει ὑψωθῇ ὡς θυμίαμα εὐχαριστίας ἡ αἴτησις τῶν ψυχῶν ὑμῶν. 38 Καιρός, ὦ τέκνα μου, νὰ λησμονήσητε τὸν παλαιὸν νόμον, τὸν ὁποῖον ἐθέσατε εἰς τὰς ψυχάς σας, τὸν νόμον τῆς ἁμαρτίας, 39 καὶ νὰ ἀκολουθήσητε τὸν νόμον τῆς δικαιοσύνης, ὅστις θέλει συλλέξει ὑμᾶς εἰς τὴν Δόξαν τὴν ἄρρητον, εἰς τὸν κόσμον τῶν Ἀγγέλων καὶ εἰς τὸ αἰώνιον μυστήριον τοῦ Παντοδυνάμου. Μὴ στερηθῆτε τῆς Δόξης, φοβηθῆτε τὴν ὀδύνην.

40 Ἐν κλαυθμῷ ἐφώνησα πρὸς τὸν Υἱόν μου :

-«Υιέ μου, ἄφες εἰς αὐτοὺς τὸ φῶς, διότι θρῆνος μὲ κατέχει. Ἄφες τὴν συγγνώμην εἰς τοὺς δυστυχεῖς, διότι τὸ φῶς τῆς Δόξης σου ἀδυνατεῖ νὰ προσέλθῃ μὲ ἀγαλλίασιν, ἐν ᾗ ἂν ὥρᾳ θέλω μνησθῇ τῆς ὀδύνης.»-

41 –«Ἦτο τὸ ὅριον τοῦ Πατρός Μου, ὦ Μῆτερ, νὰ χωρισθῇ τὸ κακὸν ἀπὸ τὸ ἀγαθόν, καὶ τὸ μὲν ἀγαθὸν νὰ αἰσθανθῇ τὴν ἀγαλλίασιν, τὸ δὲ κακὸν τὴν ὀδύνην. 42 Βάδισε πρὸς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ ἐκεῖ ἱκέτευε ὑπὲρ τοῦ ἀνθρώπου. Τοῦτο σοὶ δίδεται, ὦ Μῆτερ.»– . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

 

---------------

ΕΠΑΓΓΕΛΙΑ ΕΛΕΟΥΣ

2φΑ

Μνήμη Ξανθίππης

ΑΓΓΕΛΟΙ ΚΥΡΙΟΥ

                                                                                           Κάλυμνος, 10/8/1925

Ἐξ ὕψους ἀκατανοήτου, ἤτοι ἀνάρχου Ἐξουσίας, Ἀρχῆς καὶ Δυνάμεως, ἐστάλημεν ὁμιληταὶ πρὸς τὸν ἄνθρωπον, ὅστις ἀγνοεῖ τὴν δέησιν. 2 Ἐφθάσαμεν πρὸ προσώπου Εκείνου, ἐξ Ἀρχῆς, ἥτις κατέχει πᾶσαν τὴν ἀόρατον καὶ ὁρατὴν κτίσιν. 3 Προσήλθομεν ἐκ Πατρός, ὅστις ἵσταται ἐπὶ πτερύγων ἀνέμων. 4 Εἰσήλθομεν εἰς τοῦτο ἀπὸ Ὄντος, τοῦ ὁποίου τὴν μορφὴν ἠτενίσαμεν καὶ τοῦ ὁποίου πέριξ ἵστανται τὰ τάγματα τῶν Ἀρχῶν, Κυριοτήτων, Δυνάμεων καὶ Ἐξαπτερύγων. 5 Ἐκρούσαμεν τὴν θύραν τῶν ἐλαχίστων ὄντων ἀπὸ προσώπου Ἐκείνου, ὅστις κατέχει πλησίον Του εἰς τὰ μυστήρια τῶν πνευμάτων καὶ τὴν ῥομφαίαν τὴν δίστομον.

6 Ἐφιλοξενήθημεν ἐνταῦθα ἀπὸ Οἶκον Ἀρχῆς. 7 Κατήλθομεν ἀπὸ βασιλείαν εὐπρεπείας, ἐπαρουσιάσθημεν ἀπὸ Μέγαν καὶ τέλειον καὶ ἀνώτερον τῶν γηΐνων σας βασιλέων. 8 Διετάχθημεν τῇ Βουλῇ Ἐκείνου καὶ ἤλθομεν. 9 Ἐξ Ἐκείνου γεννᾶται τὸ φῶς, ἐξ Ἐκείνου τὸ πᾶν, ἐξ Ἐκείνου ἀνατέλλει ἡ ἡμέρα, ἐξ Ἐκείνου καὶ τὸ εὐδαῖμον μέρος τοῦ ἀνθρώπου. 10 Ἐξ Ἐκείνου ἡ ἄφεσις τῶν ἁμαρτιῶν, ἐξ Ἐκείνου ἀνοίγονται αἱ καρδίαι, ἐξ Ἐκείνου ἕπονται τὸ πάντα. 11 Ἐξ Ἐκείνου ὁ ὠκεανὸς ἐπλημύρησεν, ἐξ Ἐκείνου οἱ ὀφθαλμοὶ ἀνοίγονται. Ἐξ Ἐκείνου ἡ ζωὴ καὶ ἐξ Ἐκείνου ὁ θάνατος. 12 Ἰδοὺ ἀνερχόμεθα· μὴ θελήσητε νὰ πλημμυρήσητε τῶν ἁμαρτιῶν ἀφ᾽ ἑτέρου.

----------------

2021 - 2022 - 2023 - 2024

ΕΠΑΓΓΕΛΙΑ ΕΛΕΟΥΣ

2φΑ