"Εις Άδου κάθοδος "

Δ. Κ.  -  Στη "Χώρα του Αχωρήτου"

Αυτήν την συγκλονιστική ιστόρηση της Ανάστασης την πρωτοείδα στην ανατολική κόγχη του νότιου κλίτους, στην Μονή της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη. 

Η πλήρης ονομασία της μονής, είναι "η Χώρα του Αχωρήτου" που είναι η Θεοτόκος, η  οποία χώρεσε στην γαστέρα της τον Αχώρητο Θεό.

-"Και την σην γαστέρα πλατυτέραν  ουρανών απηργάσατο" αναφέρει η υμνολογία. 

Εξ ου, η απεικόνιση της Παναγίας στην κόγχη πάνω από το ιερό ονομάζεται "Η Πλατυτέρα"-

Η Ανάσταση εδώ είναι ζωγραφισμένη τον 12ο αιώνα με την μέθοδο της νωπογραφίας "φρέσκο", ενώ και όλη η υπόλοιπη αγιογράφηση του ναού είναι με ασύλληπτης ομορφιάς ψηφιδωτά, που έμειναν άθικτα και σε άριστη κατάσταση, γιατί οι Τούρκοι τα κάλυψαν με σοβά. 

Είναι τέτοια η ομορφιά τους που δεν διανοήθηκαν να τα καταστρέψουν!
Ανακαλύφθηκαν από Αμερικανούς αρχαιολόγους και αποκαταστάθηκαν την δεκαετία του 1950.

Είναι συγκλονιστική η ορμή με την οποία ο Χριστός έλκει τους πρωτόπλαστους από τον Άδη, με μια αδιαμφισβήτητη αυταρχικότητα, ως Κύριος της Ζωής επί του θανάτου. 

Οι πρωτόπλαστοι αφήνονται με πλήρη εμπιστοσύνη στο λυτρωτικό άδραγμα του Χριστού ξαφνιασμένοι, χωρίς να προλάβουν να συνειδητοποιήσουν την ανέλπιστη ελευθερία τους από τα δεσμά του Άδη, που συντρίβονται κάτω απ τα πόδια του Ελευθερωτή Χριστού που τον ανέμεναν  αιώνες.

Φυσικά θα μπορούσαν να αντισταθούν στο λυτρωτικό κάλεσμα του Σωτήρα, ως ελεύθερα όντα επιλέγοντας την τύχη της υπάρξεώς των. 

Διότι όπως είπε ο Πλάτων "αιτία ελομένου Θεός αναίτιος", που σημαίνει ότι ο Θεός δεν έχει ευθύνη για τις πράξεις αυτών που έχουν ελευθερία επιλογής...

Η παράδοση μας λέει, ότι ο Πλάτων ήταν από τους πρώτους που άδραξαν το κράσπεδο του ιματίου του Χριστού... 

Γι' αυτό και εικονογραφείται μαζί με τον Σωκράτη και άλλους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους στον πρόναο σε πολλές εκκλησίες, και κυρίως στο Άγιον Όρος.

Καλή Ανάσταση!

db – [2fA]

"Ελευθερία από τον θάνατο "

ΜΕΓΑΛΟ ΣΑΒΒΑΤΟ

Από το "ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ"

-  του Πρωτ. Θεμιστοκλέους Μουρτζανού

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Το Μεγάλο Σάββατο η Εκκλησία μας κείται στην προσδοκία της Ανάστασης.

Ο Χριστός βρίσκεται στον Άδη, το σώμα Του έχει ταφεί, χωρίς όμως να γνωρίζει την φθορά που γνωρίζουν όλοι οι νεκροί, καθώς παραμένει ενωμένο με την θεότητα, ενώ η ψυχή του Χριστού βρίσκεται στο χώρο του θανάτου.

Ο Θεάνθρωπος Χριστός ολοκληρώνει το έργο της Θείας Οικονομίας, που είναι η ανάσταση όλης της Δημιουργίας και όλων των ανθρώπων, κι αυτών που ήταν εν ζωή, αλλά και αυτών που είχαν πεθάνει πριν τον ερχομό του Ιησού στον κόσμο. 

Ο έσχατος εχθρός του ανθρώπου, ο θάνατος, νικιέται δια του θανάτου του Χριστού, και όλα κινούνται στην προσδοκία της Ανάστασης, της γνήσιας ελευθερίας.

Σ’ έναν από τους πιο όμορφους ύμνους, που ολοκληρώνουν την ακολουθία του Όρθρου του Μεγάλου Σαββάτου, διαβάζουμε τα εξής θαυμάσια λόγια: 

«Δεύτε ίδωμεν την ζωήν ημών εν τάφω κειμένην, ίνα τους εν τάφοις κειμένους ζωοποιήση. δεύτε σήμερον, τον εξ Ιούδα υπνούντα θεώμενοι, προφητικώς αυτώ εκβοήσωμεν.
Αναπεσών κεκοίμησαι ως λέων, τις εγερεί σε, βασιλεύ; αλλ’ ανάστηθι αυτεξουσίως, ο δους σεαυτόν υπέρ ημών εκουσίως. Κύριε, δόξα σοι».

Το ωραίο ποιητικό αυτό κείμενο αποτυπώνει το απόσπασμα της Παλαιάς Διαθήκης, που αναφέρεται στον Ιακώβ. 

Ο Χριστός κοιμάται σαν το λιοντάρι, έτοιμος να ξυπνήσει, να αναστηθεί, να φέρει στον κόσμο την ελπίδα, τη χαρά της νίκης, την συντριβή του θανάτου, να φέρει στην ιστορία το πιο σπουδαίο μήνυμα, που άλλο ανώτερο δεν υπάρχει: ότι πλέον είμαστε ελεύθεροι και από το θάνατο.

Για τους περισσότερους ανθρώπους ο θάνατος είναι η έσχατη απόδειξη δουλείας. 

Είμαστε ανίσχυροι απέναντί του. 

Δεν υπάρχει λογική απόδειξη επιστροφής από το «επέκεινα», από το μετά τον θάνατο, με αποτέλεσμα η θλίψη να είναι ανυπέρβλητη. 

Ο Χριστός έζησε τον θάνατο, όχι ως βιολογικό τέρμα ή ως αναπόδραστη κατάσταση, αλλά ως υπακοή στο θέλημα του Πατέρα Του. 

Έφτασε την άγια φύση Του, που είχε την αθανασία δεδομένη καθώς δεν είχε αμαρτία, στο κατώφλι του θανάτου και το πέρασε σωματικά, για να μας δείξει ότι ο θάνατος είναι το τέρμα, μόνο όταν συνοδεύεται από τον χωρισμό από τον Θεό.

Αυτός που ζει τον Θεό με υπακοή στο θέλημά Του, αυτός που αγωνίζεται εναντίον της αμαρτίας, ελευθερώνεται και από τα δεσμά του θανάτου, γιατί ακολουθεί τον Χριστό.

«Εάν μη ο κόκκος του σίτου πεσών εις την γην αποθάνη, αυτός μόνος μένει - εάν δε αποθάνη, πολύν καρπόν φέρη», μας λέει ο Κύριος. 

Αυτό σημαίνει ότι ο θάνατος αποτελεί για μας τους θνητούς την αφορμή, πολύν καρπό να φέρουμε, αν ζούμε με υπακοή στον Θεό.

Ο Χριστός μας δίδαξε ότι αυτό είναι κατορθωτό. 

Αν πεθάνουμε ως προς την αμαρτία, δηλαδή νεκρώσουμε τα πάθη και τις κακίες μας, τότε ουσιαστικά φέρουμε πολύν καρπό, της αγάπης και της αρετής, της πίστης στον Θεό, γιατί αυτό είναι το θέλημά Του για μας.

Αν πεθάνει ο εγωισμός μας, με την άσκηση, την προσπάθεια, την ταπείνωση, με την θυσία, τότε πολύν καρπό φέρουμε. 

Ο Χριστός αναπαύεται στον τάφο σωματικά. 

Ο Χριστός κηρύττει στον Άδη τη Ζωή. 

Και θα αναστηθεί ως ο λέων, αυτεξουσίως, και θα τραβήξει μαζί Του όσους τον πίστεψαν, αλλά και όσους τον πιστεύουν, όσους τους αγγίζει το μήνυμα, το πρόσωπο, η κοινωνία μαζί Του.

Ελευθερωνόμαστε από τον θάνατο, χάρις στον θάνατο του Σωτήρα. 

Και θα περιμένουμε την Δευτέρα Παρουσία, για να γευτεί και το (μετουσιωμένο) σώμα μας, αυτή την ανεκλάλητη χαρά. 

Αυτή την ανεκλάλητη ελευθερία. Την ανεκλάλητη αιώνια ζωή.

Στο Μεγάλο Σάββατο βρίσκονται τα σώματα των ανθρώπων που έφυγαν από αυτή τη ζωή. Μα όσοι ζούμε την πίστη, όσοι αγαπούμε, όσοι συγχωρούμε, όσοι κοινωνούμε, έχουμε μπει ήδη στην ογδόη ημέρα. 

Την ημέρα της Εκκλησίας. Την Ημέρα της Ανάστασης. 

Την Κυριακή, την ημέρα του Κυρίου…

- Εικονογραφία Ξενοφώντα Μπόκου

pomin – [2fA]

"Μ. Παρασκευή στην Πόλη "

Μεγάλη Παρασκευή, 14.04.2017 

-  Ιερός Ναός Εισοδίων της Θεοτόκου Σταυροδρομίου

ή Παναγία του Πέρα, όπως επίσης ονομάζεται,
είναι ο πρώτος μεγαλοπρεπής ορθόδοξος χριστιανικός ναός..

Βeyoğlu Panayia Κilisesi....Τaksim

fb - Tanasis Kiryako

[2fA]

"Τα γόνατα του Ιησού "

Νικηφόρος Βρεττάκος  -  Τα γόνατα του Ιησού

Καρφωμένα στ' αγριόξυλο του σταυρού, σχηματίζουν
μια αμβλεία γωνία.

Είναι τα ίδια τα γόνατα
που προβάτιζαν, παίζοντας, γύρω απ' το κόκκινο
φουστάνι της μάνας του,
όταν ήτανε βρέφος δέκα μηνών.

Που αργότερα, έφηβος, τ' ακούμπαγε κάτω
στη γη πριονίζοντας το ξύλο ενός κέδρου.

Που λύθηκαν κι έπεσαν, ένας σωρός,
—μια νύχτα που η άνοιξη ήταν αβάσταγη
και μύριζε η γης κι ο ουρανός λεμονάνθι—
στο Όρος των Ελαιών.

Κι είναι ακόμη τα γόνατα
που κάθιζε, αμίλητος, δυο-δυο τα παιδιά
κι απλώνοντας δίπλα του, πάνω στη γη,
το απέραντο χέρι του, τα φίλευε
ένα λουλουδάκι — κομμένο
απ' τον πλούτο του σύμπαντος.

ebooks – [2fA]

"Η ελευθερία της θυσίας "

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Από το "ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ"
-  του Πρωτ. Θεμιστοκλέους Μουρτζανού

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΘΥΣΙΑΣ

Η Μεγάλη Παρασκευή μας φέρνει ενώπιον των Παθών του Κυρίου μας. 

Ο Χριστός υποφέρει, σταυρώνεται και πεθαίνει, για να μας οδηγήσει στην σωτηρία, στην απαλλαγή από την φθορά και την αμαρτία που διαποτίζει την ύπαρξή μας και να μας δώσει την Ζωή.

Στους Μακαρισμούς, που ψάλλουμε με κατάνυξη μετά από την έξοδο του Εσταυρωμένου, διαβάζουμε χαρακτηριστικά: 

«Εσταυρώθης δι’ εμέ, ίνα εμοί πηγάσης την άφεσιν. 

Εκεντήθης την πλευράν, ίνα κρουνούς ζωής αναβλύσης μοι».

Η συγγνώμη του Σταυρού και η ανάβλυση της ζωής μέσα από το Πάθος, μας κάνουν να συνειδητοποιήσουμε, ότι αληθινή ελευθερία δεν νοείται χωρίς θυσία.

Σκοπός του κάθε ανθρώπου είναι η επιβίωση. 

Ο καθένας μας κάνει ό,τι μπορεί για να ζήσει και να ζήσει καλύτερα. 

Η επιστήμη μπαίνει στην υπηρεσία του ανθρώπου με σκοπό να αντιμετωπίσει τις ασθένειές του, να παρατείνει τη δυνατότητα να χαρεί το φως της ζωής, να τον συνδράμει στην όσο το δυνατόν υπέρβαση του θανάτου. 

Η παραίτηση από τη ζωή θεωρούνταν και δεν παύει να είναι μια τρέλα! 

Κι αυτό γιατί ο άνθρωπος είναι πλασμένος για να ζει.

Ελάχιστα όμως συνειδητοποιούμε την διαφορά ανάμεσα στην έννοια της επιβίωσης και την έννοια της ζωής. Επιβιώνω σημαίνει τρώω και πίνω, κοιμάμαι, εργάζομαι, βγάζω χρήματα για να εξασφαλίσει τα προς το ζην, εκτονώνομαι και αναπαράγομαι, ξεκουράζομαι, χαίρομαι ή λυπάμαι, όπως άλλοι.

Ζω σημαίνει ότι όλες αυτές τις βιολογικές και κοινωνικές λειτουργίες τις μεταποιώ σε νόημα και στάση ζωής. Τρώω όσο μου χρειάζεται για την βιολογική μου υπόσταση και στερούμαι εκούσια την τροφή, γιατί ξέρω ότι «ουκ επ’ άρτω μόνο ζήσεται ο άνθρωπος».

Εργάζομαι για να θεραπεύσω τις βιοτικές μου ανάγκες, αλλά εργάζομαι και το καλό και την αρετή. Συστήνω οικογένεια γιατί είμαι κοινωνικό ον, αλλά αγαπώ τον άλλο περισσότερο από μένα, γιατί μόνο μέσα από την σχέση έχει νόημα η κοινωνικότητα.

Η θυσία του Χριστού στο Γολγοθά ήταν άρνηση της βιολογικής επιβίωσης της ανθρώπινης φύσης, καθώς ο Χριστός ως Θεάνθρωπος και αναμάρτητος μπορούσε να μην πεθάνει. 

Ήταν όμως η σπουδαιότερη κατάφαση της ζωής, από την ίδια τη Ζωή. 

Όπως λέει ένα από τα πιο όμορφα εγκώμια της Μ. Παρασκευής, σαν τον πελεκάνο, που, όταν τα παιδιά του δηλητηριάζονται από το τσίμπημα του φιδιού, τρυπά τα πλευρά του και τους μεταγγίζει το αίμα του για να τα σώσει, πεθαίνοντας ο ίδιος, έτσι κι ο Χριστός μας δίνει το αίμα Του, για να σωθούμε από το δόλιο δηλητήριο της αμαρτίας και του θανάτου και να ξαναβρούμε το αληθινό νόημα της ύπαρξής μας.

Η εποχή μας έχει ως σημείο αναφοράς την ατομική επιβίωση και αυτάρκεια. 

Η Εκκλησία μας προτείνει την θεία θυσία του Χριστού, ως τον τρόπο εκείνον που θα μας καταστήσει αληθινά ελεύθερους.

Γιατί μόνο όταν παραιτείται κανείς από την απλή επιβίωση, για να πλημμυρίσει η ύπαρξή του από τη ζωή της πίστης, της σωτηρίας, της αγάπης για το Χριστό και το συνάνθρωπο, όποια συνέπεια κι αν έχει αυτός ο δρόμος, τότε ζει την πραγματική ελευθερία.

Κι αυτή η παραίτηση και ζωή της θυσίας, η υπέρβαση του εαυτού μας εξαιτίας της αγάπης, βιώνεται μόνο μέσα στην Εκκλησία, μέσα από την σταύρωση των παθών και την Ανάσταση της αρετής και του τρόπου που ο Χριστός έγινε πρότυπό του…

poimin – [2fA]

"Στον ανθισμένο κήπο "

Στον κήπο της Γεσθημανής 
-  Αγιορείτης Μοναχός

Προσεύχεται απόψε ο Χριστός
στον ανθισμένο κήπο μοναχός Του
ω, πόσο Του πληγώνει την καρδιά
του Γολγοθά η οδύνη κι ο Σταυρός Του!

Η νύκτα παραστέκει σιωπηλή
στην αγωνία του Χριστού την τόση,
κι όμως δεν βρέθηκε κανείς
παρηγοριά στον Λυτρωτή να δώσει.

Καθώς προσεύχεται με πόνο στην καρδιά
ιδρώτας στάζει από το μέτωπό Του
ω, πόσο Του πληγώνει την καρδιά
του Γολγοθά η οδύνη κι ο Σταυρός Του!

fb – Nota

[2fA]

"Ελευθερία της ταπείνωσης "

ΜΕΓΑΛΗ ΠΕΜΠΤΗ

Από το "ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ"
-  του Πρωτ. Θεμιστοκλέους Μουρτζανού

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΤΑΠΕΙΝΩΣΗΣ

Η Μεγάλη Πέμπτη είναι για την Εκκλησία μας αφορμή να θυμηθούμε τον Μυστικό Δείπνο, την παράδοση δηλαδή του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, την προδοσία του Ιούδα, αλλά και την υπερφυή προσευχή του Κυρίου προς τον Πατέρα Του, να μην Τον αφήσει να πιει το ποτήρι του Πάθους, αλλά και την υπακοή Του σ’ Αυτόν.

Το γεγονός όμως που δίδει διδάγματα στη ζωή μας είναι η ταπείνωση του Χριστού, ο οποίος έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του, πριν φάνε μαζί για τελευταία φορά.

Στα καθίσματα του Όρθρου της ημέρας ψάλλουμε χαρακτηριστικά:
«Ο λίμνας και πηγάς και θαλάσσας ποιήσας, ταπείνωσιν εκπαιδεύων αρίστην, λεντίω ζωννύμενος μαθητών πόδας ένιψε, ταπεινούμενος υπερβολή ευσπλαχνίας».

Ο Δημιουργός του κόσμου ταπεινώνεται από την υπερβολική ευσπλαχνία Του για μας, αλλά και μας διδάσκει την άριστη οδό της ταπείνωσης.

Η βασικότερη αμαρτία του ανθρώπου είναι ο εγωισμός.

Αυτός οδηγεί τον άνθρωπο στην εμπάθεια, αυτός δηλητηριάζει τις ανθρώπινες σχέσεις, καθώς δεν επιτρέπει την υποχώρηση και τη θυσία, αυτός οδηγεί στη ρήξη της αγάπης, αυτός βάζει τον άνθρωπο να θεωρεί τον εαυτό του θεό στη θέση του Θεού.

Όταν μιλούμε για τον εγωισμό βέβαια, δεν εννοούμε ό,τι διαφοροποιεί τον άνθρωπο από τους άλλους, την έννοια του «εγώ», της προσωπικότητας.

Εννοούμε την υπερτροφική ανάπτυξη αυτού του «εγώ», την άρνηση του ανθρώπου να ισορροπήσει στις σχέσεις του με τους άλλους, να συνειδητοποιήσει ότι η αγάπη είναι αυτή που εξασφαλίζει την αρμονία, ότι αν και θυσιάζουμε την δική μας απόλαυση, την δική μας επιβολή στους άλλους, αν μάθουμε να ακούμε τους άλλους, αν μάθουμε να απλώνουμε το χέρι στους άλλους, αν μάθουμε να αφήνουμε το θέλημά μας κατά μέρος, τότε ζούμε την πραγματική ελευθερία.

Κι αυτή η ελευθερία βιώνεται μόνο μέσα από την ταπείνωση.

Ταπείνωση σημαίνει υπακοή στο θέλημα του Θεού, γιατί ξέρουμε ότι Αυτός μας αγαπά.

Ταπείνωση σημαίνει αναγνώριση της αδυναμίας και της αμαρτωλότητάς μας, μπροστά στην αγαθότητα του Θεού.

Ταπείνωση σημαίνει ότι θεωρούμε από αγάπη τον εαυτό μας πιο αδύναμο από τους άλλους, πως όσο κι αν προσπαθούμε, δεν έχουμε αναπτύξει τα χαρίσματα που ο άγιος Θεός μας εμπιστεύθηκε, ότι δεν ζούμε για τους άλλους, αλλά μονάχα για τον εαυτό μας.

Ταπείνωση σημαίνει κατανόηση στον πόνο, τη δυσκολία και την άρνηση του άλλου να συμπλεύσει με την επιθυμία μας, σημαίνει ανοχή εν αγάπη.

Ταπείνωση είναι η γνήσια θυσία και προσφορά στον Άλλο, είναι το να πλύνεις τα πόδια του, να θεραπεύσεις τις ανάγκες του, να διακονήσεις και όχι να διακονηθείς, να συγχωρέσεις, ακόμα και τους εχθρούς σου!

Η εποχή μας έχει ως σημείο αναφοράς την υπερηφάνεια και την υπεροχή έναντι του άλλου, το υπερτροφικό εγώ μας ως κέντρο της ζωής.

Προτιμούμε οι άλλοι να υπηρετούν τις ανάγκες μας και αρνούμαστε να δούμε τις δικές τους.

Το «δικαίωμα» ως έννοια του πολιτισμένου κόσμου θριαμβεύει.

Η Εκκλησία μας προτείνει την ταπείνωση του Χριστού ως τρόπο έκφρασης της υπερβολής της αγάπης, για να ξαναβρούμε την αληθινή ελευθερία.

Γιατί ελευθερία σημαίνει να παραιτείσαι από τα δικαιώματά σου, χάριν της αγάπης προς τον άλλο.

Κι αυτό δε γίνεται αν ο άλλος δεν είναι μοναδικής και ανυπέρβλητης αξίας για σένα.
Δεν γίνεται αν ο Άλλος δεν κατανοηθεί ως Αυτός για τον οποίο ο Χριστός ταπεινώθηκε και σταυρώθηκε.
Αυτός που αγαπιέται από τον Χριστό εξίσου με σένα…

poimin – [2fA]

                                                                                       

"Aναβαίνω προς τον Πατέρα "

ΣΠΥΡΟΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΗΣ  -  "Ερχόμενος ο Κύριος"
[1973]

Ερχόμενος ο Κύριος προς το εκούσιον πάθος, 

τοις αποστόλοις έλεγεν εν τη οδώ·
ιδού αναβαίνομεν εις Ιεροσόλυμα και παραδοθήσεται ο Υιός του ανθρώπου,
καθώς γέγραπται περί αυτού.
Δεύτε ουν και ημείς, κεκαθαρμέναις διανοίαις, συμπορευθώμεν αυτώ
και συσταυρωθώμεν και νεκρωθώμεν δι’ αυτόν ταις του βίου ηδοναίς,
ίνα και συζήσωμεν αυτώ, και ακούσωμεν βοώντος αυτού,
ουκέτι εις την επίγειον Ιερουσαλήμ δια το παθείν,
αλλά αναβαίνω προς τον Πατέρα μου και Πατέρα υμών
και Θεόν μου και Θεόν υμών,
και συνανυψώ υμάς εις την άνω Ιερουσαλήμ, εν τη Βασιλεία των ουρανών.

(Όρθρος Μεγάλης Δευτέρας, στιχηρό των Αίνων, ήχος α΄)

[2φΑ]

"Η ελευθερία της αγάπης "

ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΤΑΡΤΗ

Από το "ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ"
-  του Πρωτ. Θεμιστοκλέους Μουρτζανού

Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Η Μεγάλη Τετάρτη είναι για την Εκκλησία αφορμή να θυμηθούμε την αμαρτωλή γυναίκα, η οποία αλείφει τα πόδια του Χριστού με μύρο και δάκρυα, τα σκουπίζει με τα μαλλιά της και λαμβάνει από το Θεό την συγχώρεση για τις αμαρτίες της.

Στον Όρθρο της ημέρας ψάλουμε το τροπάριο της Κασσιανής, μεγάλης υμνογράφου του 9ου αιώνα μ. Χ., το οποίο αναφέρεται στην «εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσαν γυνήν», αλλά και μια σειρά άλλων ποιητικότατων ύμνων που μαρτυρούν το γεγονός της αγάπης προς τον Χριστό, η οποία ελευθερώνει γνήσια τον άνθρωπο.

Σ’ ένα από τα τροπάρια των Αποστίχων του Όρθρου διαβάζουμε μία φράση που πολλά έχει να πει: «Η απεγνωσμένη δια τον βίον και επεγνωσμένη δια τον τρόπον το μύρο βαστάζουσα προσήλθε σοι».

Ο βίος είναι αμαρτωλός.
Ερωτοτροπούμε και βιώνουμε την αμαρτία σε κάθε στιγμή της ζωής μας, είτε πράττοντας το θέλημά μας και στηριζόμενοι στον εγωισμό μας είτε παραδίδοντας τον εαυτό μας στις αμαρτίες και τις ηδονές είτε απορρίπτοντας την παρουσία του Χριστού από τη ζωή μας.

Κι όχι μόνο αυτό.
Τις περισσότερες φορές δεν συνειδητοποιούμε το πόσο άμεσα μας αγαπά ο Χριστός, με αποτέλεσμα να περιφρονούμε την παρουσία Του ολοκληρωτικά και να αρνούμαστε καν να ακούσουμε το μήνυμά Του.

Η αμαρτωλή γυναίκα ήταν απεγνωσμένη, δηλαδή απελπισμένη για τη ζωή της. 

Όμως ήταν επεγνωσμένη για τον τρόπο, ήξερε πλέον καλά ποιος είναι ο δρόμος για τη σωτηρία. Η αγάπη προς τον Ιησού της έδειχνε την πορεία της αληθινής ελευθερίας.

Γιατί η αγάπη μας κάνει ταπεινούς.
Η αγάπη μας κάνει να κατανοούμε πως χρειάζεται η λύπη για ό,τι μας χωρίζει από τον Χριστό και η μετάνοια που μας ξαναφέρνει κοντά Του. 

Η αγάπη είναι που μας βοηθά να δούμε ότι δεν μπορούμε να είμαστε αυτάρκεις, αλλά ότι χρειαζόμαστε τον Χριστό.

Η αγάπη είναι αυτή που μας κάνει να τολμούμε. Να συγχωρούμε για να συγχωρεθούμε.
Να πηγάζει το δάκρυ της ευαισθησίας από την καρδιά μας για όλους, και για τον εαυτό μας επίσης. 

Να προσπίπτουμε στα πόδια του Λυτρωτή, αναζητώντας μια καινούρια αρχή.

Η εποχή μας έχει ως σημείο αναφοράς την εξουσία και τη δύναμη. 

Αυτός που αγαπά δεν σημαίνει και πολλά πράγματα. 

Ακόμα και η αγάπη εγκλωβίζεται στη λογική της αυτάρκειας και της απόλαυσης και γίνεται εγωισμός για δύο ή για πολλούς.

Η Εκκλησία μας προτείνει την αγάπη που ελευθερώνει. 

Την αγάπη του Σταυρού και της Ανάστασης, γιατί ο Χριστός είναι η Αγάπη. 

Αλλά και όσοι Τον ακολούθησαν, με την αμαρτωλή γυναίκα στο επίκεντρο της ημέρας αυτής, την αγάπη βίωσαν και γεύτηκαν τη χαρά της αληθινής ελευθερίας.

Δεν απελευθερώνουν τον άνθρωπο οι γνώσεις, οι ηδονές, η δύναμη της τεχνολογίας, του χρήματος, η θαλπωρή του σώματος. 

Ούτε αποτελούν η φιλανθρωπία και η κοινωνική αλληλεγγύη λυτρωτικές δυνάμεις. 

Συμβάλλουν, αλλά δεν αντιμετωπίζουν αυτή την καίρια και βαθύτατη υπαρξιακή ανάγκη του καθενός. Μονάχα η γνήσια κοινωνία με τον Χριστό οδηγεί στην επίγνωση του τρόπου της ελευθερίας.

Αρκεί ένα δάκρυ, η σιωπή της μετάνοιας, η συγγνώμη, η προσφορά.

Και τελικά, η δική Του παρουσία στη ζωή μας…

poimin – [2fA]

"Δέξου Κύριε, τo δάκρυ μου "

ΤΟ ΤΡΟΠΑΡΙΟ ΤΗΣ ΚΑΣΣΙΑΝΗΣ

Η των πολλών αμαρτιών γυναίκα, Κύριε,
συγκλονισμένη στη συναίσθηση της θεότητας Σου
σε μυροφόρο μεταστρέφεται
οδύρεται και κλαίει, μύρα κομίζει στην ταφή Σου
Αλίμονο! ψελλίζει, σε μένα,
που ζω τη νύχτα στην ψυχή μου
το πάθος της ακολασίας, τον σκοτεινό χωρίς φεγγάρι έρωτα
της αμαρτίας μου

Δέξου Κύριε, τα πικρά μου δάκρυα,
Εσύ που μετατρέπεις σε ουράνιες νεφέλες, την αλμύρα
της θάλασσας
σκύψε στον πόνο της καρδιάς μου που στενάζει
Εσύ που έκλινες από τον Ουρανό στη γη την αγάπη Σου

Τα πόδια Σου τα άγια Κύριε καταφιλώ,
με τα μαλλιά της κεφαλής μου τα στεγνώνω,
τα πόδια αυτά που την εσπέρα 'κείνη,
ο ήχος των βημάτων τους με φόβο έτρεψε την Εύα
να κρυφτεί

Ποιος μπορεί να προσμετρήσει το πλήθος το αμαρτιών μου
μα και την απειρότητα της συγκατάβασης Σου,
Σωτήρα της ψυχής μου…
μη με αγνοήσεις την δούλη σου Κύριε, στο Έλεος σου
το απύθμενο.

απόδοση M-[2fA]

"Τα τάλαντα "

ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΙΤΗ

Από το "ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ"
-  του Πρωτ. Θεμιστοκλέους Μουρτζανού

ΤΑ ΤΑΛΑΝΤΑ

Η Μεγάλη Τρίτη είναι για την Εκκλησία μας η αφορμή να θυμηθούμε την παραβολή των ταλάντων. 

Κάποιος άρχοντας πραγματοποιεί ένα μακρινό ταξίδι, και πριν φύγει μοιράζει στους δούλους του τμήματα από την περιουσία του.

Στον ένα δίνει πέντε τάλαντα, στον άλλο δύο, στον τρίτο ένα. 

Μετά την επιστροφή του οι δούλοι του δίνουν λογαριασμό.

Αυτός που πήρε πέντε τάλαντα, εργάστηκε και παραδίδει συνολικά δέκα, αυτός που πήρε δύο παραδίδει τέσσερα, ενώ αυτός που πήρε ένα, το επιστρέφει, διότι θεωρεί ότι ο κύριος του είναι σκληρός και θέλει να θερίσει εκεί που δεν έσπειρε.

Τότε ο άρχοντας διατάσσει να του πάρουν το τάλαντο και να το δώσουν σ’ αυτόν που έχει τα δέκα και να τον τιμωρήσουν, αποκόπτοντάς τον ουσιαστικά από την κοινωνία με τους άλλους!

Στον οίκο του συναξαριού της ημέρας, διαβάζουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα φράση που απευθύνεται στον καθέναν από μας: 

«Το δοθέν σοι τάλαντον φιλοπόνως έργασαι».

Το χάρισμα, γιατί αυτό είναι το τάλαντο, που έχει ο καθένας μας, ας εργαστεί με φιλοπονία, με επιμέλεια και με προθυμία, να το αξιοποιήσει. 

Τα χαρίσματα είναι πολύτιμα δώρα του Θεού στον κάθε άνθρωπο και υπάρχουν, σ’ άλλον περισσότερα και σ’ άλλον λιγότερα, αλλά πάντως δίδονται σε όλους. 

Το ερώτημα είναι κατά πόσον αξιοποιούνται.

Συνήθως, οι άνθρωποι νιώθουν περήφανοι για τις ικανότητές τους. 

Είναι αλήθεια πως πολλοί αγωνίζονται σκληρά για να πετύχουν στη ζωή τους και όχι μόνο επαγγελματικά. 

Το καλό όνομα, η αποδοχή και η υπόληψη της κοινωνίας προς τα ανθρώπινα πρόσωπα, εξαιτίας της ηθικής τους συμπεριφοράς και της προσπάθειάς τους να είναι «καλοί καγαθοί», αποτελούν σπουδαία κίνητρα στον αγώνα της ζωής.

Ωστόσο, ταυτόχρονα με τις ικανότητες, εμφιλοχωρεί στον κόπο και μια εγωιστική διάθεση, η οποία καθιστά δυστυχώς το χάρισμα όχι αφορμή προσφοράς και θυσίας, αλλά αφορμή υπερηφάνειας και μονομέρειας.

Γι’ αυτό κι όταν τα χαρίσματα αμφισβητούνται, θιγόμαστε ακόμη περισσότερο.

Η Εκκλησία προτείνει στον άνθρωπο να συνειδητοποιήσει πως ό,τι ξεχωριστό έχει, του δόθηκε από τον Θεό για να το καλλιεργήσει προς όφελος και δικό του, αλλά κυρίως, προς όφελος των άλλων.

Γι’ αυτό δεν δέχεται ούτε τον εγωιστικό εγκλωβισμό στην αυτάρκεια των χαρισμάτων, ούτε την χρήση τους προς δόξαν του έχοντος, αλλά την λειτουργία του χαρίσματος προς όφελος της κοινότητας, των πολλών, της σύναξης.

Η Εκκλησία μας δεν θέλει τον άνθρωπο εγκλωβισμένο στον ατομισμό, αλλά ζητά από τον καθένα την κοινωνική συνείδηση και προσφορά που θα τον κάνει να ζει για τους άλλους, και τους άλλους να ζουν γι’ αυτόν!

Η εποχή μας είτε θεοποιεί τους χαρισματικούς ανθρώπους, εγκλωβίζοντάς τους και στον εγωισμό και την κενοδοξία, είτε ισοπεδώνει τα χαρίσματα καθιστώντας τον άνθρωπο αριθμό στην απρόσωπη μάζα.

Αν η κοινωνία μας συνειδητοποιήσει πόσο σπουδαίο είναι τα χαρίσματα να ελευθερώνουν τον έχοντα, αλλά και τον κόσμο, μέσα από την σωστή χρήση τους και την προσφορά, αλλά κυρίως μέσα από την αναφορά στο Θεό, τότε μέσα από αυτή την υγιή ταπείνωση της σχέσης με το Θεό το τάλαντο θα αξιοποιηθεί φιλοπόνως.

Τότε πραγματικά, «θα εισέλθουμε εις την χαράν του Κυρίου μας», δηλαδή στην κοινωνία της αγάπης και της προσφοράς, στην κοινωνία της ελευθερίας από την αυτάρκεια και τον εγωισμό…

poimin – [2fA]

"Άδεια στιγμή.. "

Δ.-Τζ.   [Μεγάλη Δευτέρα]

ΠΑΓΩΣΕ το αίμα μας στο άκουσμα για το φονικό που έγινε χθες το απόγευμα στ' Ανώγεια. 

Ένας 23χρονος έπεσε νεκρός από το όπλο ξαδέλφου του με τον οποίο είχε φιλονικία για κτηματικές διαφορές, ο καβγάς των δύο είχε να κάνει με τη διαχείριση των βοσκοτόπων της περιοχής κι αυτή την ώρα όλοι φοβούνται μην ανοίξει βεντέτα... 

Τέτοιο γεγονός στ' Ανώγεια είχε χρόνους και καιρούς πολλούς να συμβεί... 

Είναι αδιανόητο!...

Για το γεγονός, τις αιτίες, τις συνθήκες της στιγμής εκείνης και του προηγούμενου διαστήματος, πολλά θα ειπωθούν και θ' ακουστούν. 

Ο 23χρονος νεκρός ωστόσο, είναι η τραγική η αδιαμφησβήτητη πραγματικότητα. 

Η ζωή ενός ανθρώπου κόπηκε στον ανθό της.

Πιστεύουμε πως η κοινωνία των Ανωγειανών -εντός και εκτός του χωριού- έχει μεγάλες δυνάμεις, και δυναμικές τέτοιες που αυτή την ώρα πρέπει να λειτουργήσουν, μην ανοίξει κύκλος αίματος, λάδι στη φωτιά δεν πρέπει ούτε σταγόνα να πέσει.

Στ' Ανώγεια υπάρχει ένας ιδιαίτερος αξιακός κώδικας.

Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία ανθρώποι, πολλοί άνθρωποι που έχουν και κύρος ξεχωριστό και απολαμβάνουν σεβασμό στην κοινωνία τους, είναι βέβαιο πως θα λειτουργήσουν -και ήδη λειτουργούν- στην κατεύθυνση αυτή. 

Τώρα είναι η στιγμή, η δοκιμασία να επιβεβαιωθούν όλα.

Είναι μια δύσκολη κατάσταση και χρειάζεται προσοχή μεγάλη απ' όλους. 

Αρχές αλλά και Μέσα Ενημέρωσης. 

Ο τόπος μας έχει πληρώσει πολλά από βεντέτες, κύκλοι αίματος που άνοιξαν μόνο από κακό σε χειρότερο κακό οδήγησαν, σπίτια στη σειρά έκλεισαν, ζωές πολλές μαράθηκαν και δεν ξανάνθισαν.

Αυτή την ώρα, ας βοηθήσουν όλοι να μην βρει ούτε χιλιοστό επιπλέον έδαφος το κακό. 

Η οικογένεια του νεκρού ας ευχηθούμε να βρει τη δύναμη τη μεγάλη...

neakriti

fb – [2fA]

"Μια αλλιώτικη ελευθερία "

ΜΕΓΑΛΗ ΔΕΥΤΕΡΑ

Από το "ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ"
-  του Πρωτ. Θεμιστοκλέους Μουρτζανού

ΜΙΑ ΑΛΛΙΩΤΙΚΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

Η Μεγάλη Δευτέρα είναι για την Εκκλησία αφορμή να θυμηθούμε τον πάγκαλο Ιωσήφ. 

Είναι γνωστή η ιστορία του από την Παλαιά Διαθήκη.

Τον πουλάνε τα αδέρφια του δούλο, βρίσκεται στην Αίγυπτο, η γυναίκα του κυρίου του Πετεφρή, του επιτίθεται ερωτικά, αυτός την αποπέμπει, κλείνεται στη φυλακή, ερμηνεύει σωστά τα όνειρα του Φαραώ για τις παχιές και τις ισχνές αγελάδες, γίνεται στη συνέχεια ουσιαστικά πρωθυπουργός της Αιγύπτου, σώζει τον πατέρα του Ιακώβ, τ’ αδέρφια του και όλον τον λαό του Ισραήλ.

Στον οίκο του συναξαριού της ημέρας διαβάζουμε για τον Ιωσήφ μια παράξενη φράση: 

«Τον δουλωθέντα μεν τω σώματι, την ψυχήν δε αδούλωτον συντηρούντα».

Ο Ιωσήφ έγινε δούλος εξωτερικά, στην ψυχή του όμως και στην σκέψη του παρέμεινε ελεύθερος. Είναι πολύ σπουδαία η φράση αυτή.

Ο άνθρωπος συνήθως ταυτίζει την προσωπική ελευθερία με την έλλειψη κάθε εξωτερικού καταναγκασμού. Σήμερα, ζούμε ελεύθεροι γιατί δεν έχουμε κάποιον να μας δυναστεύει, γι’ αυτό άλλωστε αγωνιστήκαμε, γι’ αυτό και η κοινωνία μας είναι δημοκρατική.

Κάθε φορά μάλιστα που απειλούνται οι δημοκρατικές ελευθερίες και τα ατομικά δικαιώματα του οιουδήποτε, υπάρχει γενική κινητοποίηση. 

Το ίδιο και όταν απειλείται η ελευθερία της πατρίδας, αλλά και το δημοκρατικό πολίτευμα.

Παρά ταύτα, υπάρχει μια άλλη μορφή ελευθερίας, που δεν τυγχάνει της προσοχής μας όσο χρειάζεται. 

Πρόκειται για την ελευθερία της ψυχής.

Αυτή δεν συνίσταται μόνο στην ελευθερία σκέψης και λόγου, αλλά κυρίως στην ελευθερία της καρδιάς από τα πάθη και τις αμαρτίες. 

Σήμερα ισχύει σχεδόν αξιωματικά η αντίληψη, ότι η προσωπική ηθική δεν πρέπει πια να υποτάσσεται σε οιεσδήποτε δεσμεύσεις, ότι η θρησκευτικότητα του κάθε ανθρώπου είναι δικαίωμα που κανείς μπορεί να το ασκεί ή όχι, και ότι ο σύγχρονος άνθρωπος χρειάζεται να απολαμβάνει κάθε στιγμή της ζωής του τα πάντα, χωρίς φραγμούς και περιορισμούς.

Αυτό όμως αποτελεί μια πλάνη, «χείρονα της πρώτης». 

Διότι υποδουλώνει τον άνθρωπο στις ανάγκες του και τις επιθυμίες του, τον αφήνει δέσμιο των εξαρτήσεών του, δεν του επιτρέπει να σκεφτεί την εσωτερική του ζωή και τον καθιστά τελικά δούλο της αμαρτίας και της κακίας.

Ο άνθρωπος που δεν αγωνίζεται για την εσωτερική ελευθερία, υποτάσσει τον εαυτό του στο συμφέρον, αντιμετωπίζει τη ζωή μόνο με την οικονομίστικη και τεχνοκρατική λογική, δεν δέχεται να θυσιάσει τίποτα και τελικά, αντιστρέφονται οι χαρακτηρισμοί του συναξαριού:
γίνεται «αδούλωτος τω σώματι και δουλωθείς τη ψυχή»!

Η Εκκλησία, προβάλλοντας το υπόδειγμα του παγκάλου Ιωσήφ, μας δείχνει το ήθος της, που δεν είναι άλλο από την προσπάθεια απόκτησης της εσωτερικής ελευθερίας.

Ο άνθρωπος που διαπνέεται από την ασκητική προοπτική, στερείται των επιθυμιών του, του εγωισμού του και αφήνει κατά μέρος το συμφέρον του, προτιμώντας την αγάπη και την προσφορά, λειτουργεί αρμονικά και ισορροπημένα στη σχέση σώματος και ψυχής, τελικά είναι ο πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος.

Στην εποχή της κυριαρχίας των Μέσων, όπου η ελευθερία της σκέψης και της κριτικής παραμένει ένα μεγάλο ζητούμενο, ο καθένας έχει πολλά να διδαχθεί από την πορεία στην ελευθερία που μας προτείνει η Μεγάλη Εβδομάδα.

Αρκεί να ζητήσει την ελευθερία του, να βρει την αλήθεια κοντά στον Χριστό και να μην περιφρονεί αυτή την πραγματικά υπαρξιακή πορεία, ζώντας την δουλεία των παθών και την ψευδαίσθηση της εξουσίας και της ηδονής.

Ο Ιωσήφ νίκησε τον εσωτερικό πόλεμο και τελικά δοξάσθηκε, αποδεικνύοντας μας, ότι η αδούλωτη ψυχή είναι αυτό που αξίζει κανείς να θυσιάσει πολλά. 

Γιατί μόνο τότε, όπως πάλι λέει το συναξάρι, ο Θεός δίνει «στέφος άφθαρτον»…

poimin – [2fA] 

"Ωσαννά! "

π. Αλέξανδρος Σμέμαν  -  "Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ"

…. Το Σάββατο του Λαζάρου, από λειτουργικής πλευράς, είναι τα προεόρτια της Κυριακής των Βαΐων – της Εισόδου του Κυρίου μας στα Ιεροσόλυμα. 

Και οι δύο αυτές γιορτές έχουν ένα κοινό θέμα: τον θρίαμβο και τη νίκη.

Το Σάββατο του Λαζάρου αποκαλύπτει τον Εχθρό, δηλαδή τον Θάνατο· 

η Κυριακή των Βαΐων προαναγγέλλει το νόημα της νίκης ως θρίαμβο της Βασιλείας του Θεού και ως αποδοχή από τον κόσμο του μόνου Βασιλέως, του Ιησού Χριστού.

Σε όλη τη διάρκεια της επί γης ζωής του Ιησού Χριστού, η σεμνή είσοδός Του στην Αγία Πόλη ήταν το μόνο ορατό σημείο θριάμβου. 

Μέχρι αυτή τη μέρα, ο Ιησούς έδειχνε επίμονη άρνηση σε κάθε περίπτωση θριάμβου και δόξας Του. Έξι μέρες όμως πριν από το Πάσχα, όχι μόνο δέχτηκε να δοξαστεί, αλλά ο ίδιος προκάλεσε και οργάνωσε αυτή τη δόξα. 

Κάνοντας αυτό που προανήγγειλε ο προφήτης Ζαχαρίας: 

«ιδού ο Βασιλεύς σου έρχεται σοι… πραύς και επιβεβηπώς επί υποζύγιον και πώλον νέον» 
(Ζαχ. 9, 9), φανέρωσε ότι ήθελε να επιδοκιμαστεί και να αναγνωριστεί ως Μεσσίας, Βασιλέας και Λυτρωτής του Ισραήλ.

Οι Ευαγγελικές περικοπές τονίζουν όλα αυτά τα μεσσιανικά στοιχεία, δηλαδή τους κλάδους των βαΐων και τα Ωσαννά, τις επευφημίες για τον Ιησού Χριστό, ότι είναι ο Υιός του Δαυίδ και Βασιλέας του Ισραήλ. 

Η ιστορία του Ισραήλ τώρα ολοκληρώνεται, φτάνει στο τέλος της, αυτό εξ άλλου είναι και το νόημα αυτού του γεγονότος, της αγγελίας της Βασιλείας του Θεού.

Για την εκπλήρωση του σκοπού αυτής της ιστορίας, θα έπρεπε να αναγγελθεί και να προετοιμαστεί η Βασιλεία του Θεού, η έλευση του Μεσσία. 

Και τώρα εκπληρώθηκε, γιατί ο Βασιλέας εισέρχεται πλέον στην Αγία Πόλη Του και όλες οι προφητείες και οι προσδοκίες βρίσκουν την εκπλήρωση τους στο Πρόσωπο Του. 

Ο Χριστός εγκαθιστά τη Βασιλεία Του επί της γης.

Την Κυριακή των Βαΐων θυμόμαστε και τιμάμε αυτό το μέγιστο γεγονός. 

Κρατώντας κλάδους βαΐων ταυτιζόμαστε με το λαό της Ιερουσαλήμ. 

Μαζί τους χαιρετίζουμε τον ταπεινό Κύριο και Βασιλέα ψέλνοντας: 

«Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». 

Άραγε ποιο είναι το αληθινό νόημα όλων αυτών σήμερα για μας;

Πρώτα-πρώτα είναι η ομολογία μας, ότι ο Χριστός είναι ο Βασιλέας και Κύριος μας. 

Πολύ συχνά, στην θολή καθημερινή ζωή μας, ξεχνάμε ότι η Βασιλεία του Θεού έχει ήδη εγκατασταθεί στη γη και ότι από την ημέρα της βαπτίσεώς μας γίναμε πολίτες αυτής της Βασιλείας και υποσχεθήκαμε η αφοσίωση και η πίστη μας σ’ αυτή, να είναι πάνω από κάθε άλλη πίστη μας.

Ας μην ξεχνάμε, ότι ο Χριστός για λίγες ώρες ήταν πραγματικά ο Βασιλέας πάνω στη γη, σ’ αυτό τον κόσμο τον δικό μας – για λίγες μόνο ώρες και σε μια συγκεκριμένη πόλη. 

Αλλά, όπως στο πρόσωπο του Λαζάρου αναγνωρίσαμε την εικόνα του καθενός από μας, του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά, έτσι και σ’ αυτή την πόλη (την Ιερουσαλήμ) αναγνωρίζουμε το μυστηριακό κέντρο όλου του κόσμου και γενικά ολόκληρης της δημιουργίας.

Γιατί ακριβώς αυτό είναι το βιβλικό νόημα της πόλης Ιερουσαλήμ, είναι δηλαδή το εστιακό σημείο όλης της ιστορίας της σωτηρίας και του λυτρωμού, είναι η Αγία Πόλη της έλευσης του θεού στη γη. 

Έτσι λοιπόν η Βασιλεία που εγκαταστάθηκε στην Ιερουσαλήμ είναι μια παγκόσμια Βασιλεία που αγκαλιάζει καθολικά τον άνθρωπο και όλη τη δημιουργία…

Για λίγες ώρες – όμως αυτές οι ώρες ήταν πολύ αποφασιστικός χρόνος – φάνηκε επί της γης η τελική «ώρα του Ιησού», η ώρα της εκπλήρωσης από τον Θεό όλων των υποσχέσεων Του, όλων των αποφάσεών Του. 

Έφτασε στο τέλος όλη η προπαρασκευαστική πορεία που είχε αποκαλυφθεί στην Αγία Γραφή· ήρθε το τέλος όλων όσων ο Θεός έκανε για τον άνθρωπο.

Έτσι αυτή η σύντομη ώρα του επί γης θριάμβου του Χριστού αποκτάει ένα αιώνιο νόημα. 

Εισάγει την πραγματικότητα της θείας Βασιλείας στο δικό μας χρόνο, στις δικές μας ώρες. 

Αυτή η Βασιλεία δίνει το νόημα στον χρόνο και γίνεται ο απώτερος, ο αιώνιος σκοπός του.

Η Βασιλεία του Θεού αποκαλύφθηκε στον κόσμο τούτο και αυτή την ώρα· 

η παρουσία της κρίνει και μεταμορφώνει την ανθρώπινη ιστορία.

Όταν, σε κάποια στιγμή της ακολουθίας, την Κυριακή των Βαΐων, παίρνουμε από τον ιερέα έναν κλάδο βαΐων, ανανεώνουμε τον όρκο στον Βασιλέα μας, ομολογούμε ότι η Βασιλεία Του δίνει τελικό νόημα και περιεχόμενο στη ζωή μας.

Ομολογούμε ότι το καθετί στη ζωή μας και στον κόσμο ανήκει στον Χριστό και τίποτε δεν μπορεί να αφαιρεθεί από τον μοναδικό, αληθινό Κτήτορά του, γιατί δεν υπάρχει περιοχή της ζωής όπου Εκείνος δεν κυβερνά, δεν σώζει, δεν λυτρώνει. 

Διακηρύττουμε την παγκόσμια, την καθολική ευθύνη της Εκκλησίας για την ανθρώπινη ιστορία και επιβεβαιώνουμε την παγκόσμια αποστολή της.

Ξέρουμε βέβαια, ότι ο Βασιλέας τον οποίο οι Ιουδαίοι ζητωκραύγαζαν τότε και τον οποίο εμείς σήμερα επιδοκιμάζουμε, βρίσκεται στον δρόμο προς τον Γολγοθά, προς τον Σταυρό και τον τάφο. Ξέρουμε επίσης, πως αυτός ο σύντομος θρίαμβος δεν είναι παρά ο πρόλογος της θυσίας Του.

Τα κλαδιά στα χέρια μας επιβεβαιώνουν την ετοιμότητα μας και τη διάθεση μας να Τον ακολουθήσουμε σ’ αυτόν τον δρόμο της θυσίας, και ότι αποδεχόμαστε τη θυσία και την αυταπάρνηση σαν τη μόνη βασιλική οδό προς την θεία Βασιλεία. 

Τελικά αυτοί οι κλάδοι και η όλη γιορτή, φανερώνουν την πίστη μας στην τελική νίκη του Χριστού.

Στις ακολουθίες της Εκκλησίας μας θυμόμαστε τα γεγονότα του παρελθόντος. 

Αλλά όλο το νόημα, όπως και η δύναμη της Θείας Λειτουργίας βρίσκεται στο γεγονός, ότι μετατρέπει την ανάμνηση σε παρόν, σε παρούσα πραγματικότητα.

Την Κυριακή των Βαΐων αυτή η πραγματικότητα είναι η συμμετοχή μας στα γεγονότα, η ανταπόκριση μας σ’ αυτά, η ίδια η Βασιλεία του Θεού. 

Ο Χριστός δεν μπαίνει πια στα Ιεροσόλυμα θριαμβευτής. 

Το έκανε μια φορά και για πάντα.

Και δεν χρειάζεται πια «σύμβολα», γιατί δεν πέθανε στο Σταυρό για να μπορούμε εμείς αιώνια να «συμβολίζουμε» τη ζωή Του.
Αλλά ζητάει από μας μια πραγματική, ειλικρινή αποδοχή της Βασιλείας που μας έφερε.  ….

fdathanasiou – [2fA]

"Ως εξαίσιον σημάδι "

ΚΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ  -  της Καλύμνου 

Σήμερον έρχεται ο Χριστός - ο επουράνιος Θεός
εν πόλη Βηθανiα - με κλάδους και βαΐα

Εβγάτε σας Παρακαλούμε - για να σας διηγηθούμε
για να μάθετε τι γίνει - σήμερον στην Παλαιστίνη

Εις την πόλη Βηθανία - Μάρθα κλαίει κι η Μαρία
Λάζαρον τον αδερφό τους - τον γλυκύν και καρδιακό τους

τον μοιρολογούν και κλαίνε – τον μοιρολογούν και λένε
τρεις ημέρες τον θρηνούσαν - και τον εμοιρολογούσαν

την ημέρα την Τετάρτη - κίνησε ο Χριστός για να ’ρτει
και εβγήκε η Μαρία - έξω από τη Βηθανία

και εμπρός Του γόνυ κλίνει – και τους πόδας Του φιλίνει
Αν εδώ ήσουν Χριστέ μου – δεν απέθνησκε αδερφός μου

Μα και τώρα εγώ πιστεύω – και καλότατα ηξεύρω
πως αν δύνασαι θελήσεις – και νεκρούς θα αναστήσεις

Λέγε πίστευε Μαρiα - άγωμεν εις τα μνημεία.
Τότε ο Χριστός δακρύζει - και τον Άδη φοβερίζει

Άδη τάρταρε και Χάρε – Λάζαρον θε να σου πάρω,
Δεύρο έξω Λάζαρέ μου - φίλε και αγαπητέ μου.

παρευθύς από τον Άδη - ως εξαίσιον σημάδι
Λάζαρος απενεκρώθη – ανεστήθη κι εσηκώθη

ζωντανός σαβανωμένος – και με το κερί ζωσμένος
Τότε η Μάρθα κι η Μαρία – τότε όλη η Βηθανία

Μαθηταί και Αποστόλοι – τότε εβρεθήκαν όλοι
Δόξα τω Θεώ φωνάζουν - και τον Λάζαρο ξετάζουν

πες μας Λάζαρε τι είδες - εις τον Άδη που επήγες
Είδα φόβους είδα τρόμους – είδα βάσανα και πόνους

Δώστε μου λίγο νεράκι – να ξεπλύνω το φαρμάκι
της καρδιάς και των χειλέων – και μη μ’ αρωτάτε πλέον…

Πού ήσουν Λάζαρε αδερφέ – πού ήτο η φωνή σου
που όλοι εδώ σε γύρευαν – κι η Μάρθα η αδερφή σου

Ήμουνα στη γη χωμένος – με νεκρούς και πεθαμένους
Δώστε αυγά να σας τα πούμε – κι οι κοτούλες να γεννούνε

Βάγια, βάγια, των βαγιώ – τρώνε ψάρι και κολιό
και την άλλη Κυριακή – τρων’ το κότσινο αυγό
και σουβλίζουν το αρνί - ’που τον ’πα και ’που το ’φτι
(απ’ τον πόδα κι απ’ τ’ αυτί)

Και του χρόνου!!

Από Παλαιά Κολύμνικα κάλαντα, σε ήχο πλάγιο του πρώτου

Ο Λάζαρος απέθανε και πάλιν ανεστήθη
μα δεν γελούν τα χείλη του γιατί πολλά φοβήθη
Γιατ’ είδε οφθαλμοφανώς το σκότος των δαιμόνων
που τυραννιούνται οι ψυχές αιώνες των αιώνων

Κάμε κυρά τη δωρεά, ότι ποθεί η καρδιά σου
που σου ’παμε τον Λάζαρο, να ζήσουν τα παιδιά σου

Και του χρόνου!

fb – [2fA]