Προσωπική κρίση

 

Η ΣΤΙΓΜΗ ΤΗΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΚΑΙ Ο …ΑΛΛΟΣ
π. Φιλόθεος Φάρος

Την ώρα αυτή που περνάμε μια κρίση και που μπορεί να μην είμαστε καθόλου αξιαγάπητοι και να μην αγαπάμε ούτε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας, ο άλλος συνεχίζει να μας αγα­πάει και η αγάπη του μας κάνει να αισθανθούμε και πάλι αξιαγάπητοι, κυρίως επειδή μέσα απ’ την αγάπη του φθά­νει σε μας και η αγάπη του Θεού.

Η ύψιστη απόδειξη της αγάπης του Θεού και των συναν­θρώπων μας είναι το ότι μας αποδέχονται παρά τις ατέλειες και τα λάθη μας, δηλαδή το ότι μας συγχωρούν.

Γι’ αυτό, όταν εμείς βρισκόμαστε σε κατάσταση παρα­λύσεως, λειτουργεί πραγματικά σαν άλλος στη ζωή μας, εκείνος που απλώς μας συμπαραστέκεται, χωρίς να μας επιπλήττει, χωρίς να μας κάνει κηρύγματα, χωρίς να μας δίνει συμβουλές και χωρίς να μας ζητάει υποσχέσεις,

… Επισκέφθηκαν μερικοί από τους γέροντες τον αββά Ποιμένα και του είπαν:
Νομίζεις σωστό, εάν ιδούμε τους αδελφούς να νυστάζουν στη σύναξη, να τους κεντίσουμε, ώστε να γρηγορούν στην αγρυπνία;
Αυτός δε τους λέγει: Εγώ, πάντως, εάν ιδώ τον αδελφόν να νυστάζει, τοποθετώ την κεφαλή του στα γόνατα μου και τον αναπαύω…
(Από το Γεροντικό).

ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΤΟΠΟΣ
2φΑ

Eἰς ἑαυτόν δέ ἐλθών, εἶπε·

 

Η Παραβολή του Ασώτου

"Εἶναι ἡ Παραβολὴ τοῦ ᾿Ασώτου ἡ ἀνωτέρα τῶν Παραβολῶν, ἡ ἐγκλείουσα τὸ ὑψηλότερον τῆς Θεότητος γνώρισμα, τὴν τελειοτέραν ἰδιότητα αὐτῆς, ἡ  περιλαμβάνουσα τὰ οἰκτίρμονα σπλάγχνα τοῦ Ὄντος, τὸ Εὔσπλαγχνον μεγαλεῖον τῆς ᾿Απειρότητος."

Ο Πατέρας στην Παραβολή του Ασώτου, είναι συγχρόνως η εικόνα του Θεού που σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου, ακόμα και όταν αυτή η ελευθερία τον οδηγεί στην πτώση. Ο Πατέρας δεν εμποδίζει τον νεότερο γιο να πάρει την περιουσία του και να φύγει. Αυτή η "ανοχή" του Θεού είναι η έκφραση της απόλυτης αγάπης Του, που σέβεται την ανθρώπινη βούληση, ακόμα και όταν αυτή Τον πληγώνει.

Ο νεότερος γιος χρησιμοποιεί την ελευθερία του για να απομακρυνθεί από τον Πατέρα, αλλά τελικά ανακαλύπτει ότι η πραγματική ελευθερία βρίσκεται στην επιστροφή και στην αγάπη. Η ελευθερία δεν είναι η δυνατότητα να κάνουμε ό,τι θέλουμε, αλλά η δυνατότητα να αγαπάμε, όπως ο Θεός μας αγαπά. Η αγάπη του Πατέρα δεν περιορίζει την ελευθερία του γιου, αλλά την εκπληρώνει.

Όταν ο γιος, βρίσκεται στα χαμηλότερα σημεία της ζωής του, "έρχεται εις εαυτόν" (Λουκάς 15:17). Αυτή η στιγμή της αυτογνωσίας είναι η αρχή της πνευματικής του ανάστασης. Στην ορθόδοξη θεολογία, η αυτογνωσία είναι το πρώτο βήμα προς τη θεογνωσία. Όπως λέει και ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος: "Η γνώση του εαυτού μας, μας οδηγεί στη γνώση του Θεού."

Ο γιος, με την επιλογή του, ζει την πλήρη εμπειρία της απόστασης από τον Πατέρα. Χάνει τα πάντα, την περιουσία, την αξιοπρέπεια, ακόμα και την ταυτότητά του. Βιώνει την πείνα και την ταπείνωση. Αυτή η "κάθοδος" είναι απαραίτητη για να κατανοήσει την αληθινή του κατάσταση. Είναι ένα αναγκαίο στάδιο στην πνευματική του πορεία. Η κένωση (εκκένωση) είναι μια βαθιά πνευματική αρχή. Ο άνθρωπος πρέπει να αδειάσει τον εαυτό του από τις ψευδαισθήσεις, τις εγωιστικές επιθυμίες και τις ψεύτικες ασφάλειές του, για να μπορέσει να γεμίσει με την αληθινή ζωή που προέρχεται από τον Θεό.

Η "πτώση" δεν είναι μια τελεσίδικη αποτυχία, αλλά μέρος της θείας οικονομίας, που μεταστρέφει την ταπείνωση της μετάνοιας, σε θεοποίηση (θέωση) του ανθρώπου, με την επιστροφή του στην αρχική του δόξα.
Η μεταμέλεια (μετάνοια), δεν είναι απλώς μια ηθική επιλογή, αλλά μια επίκληση στη θεία χάρη που ενεργεί μέσα στην ψυχή, φέρνοντάς την πίσω στο σπίτι της. Η φράση "Ανέστη και ήλθε προς τον πατέρα αυτού" (Λουκάς 15:20), είναι η κεντρική στιγμή της παραβολής. Δεν είναι μια στροφή προς την αρετή, αλλά μια πλήρης πνευματική ανάσταση.

Όταν ο γιος επιστρέφει, ο Πατέρας δεν τον ρωτάει για τις πράξεις του, δεν τον κατηγορεί, δεν του ζητάει εξηγήσεις. Αντίθετα, τον αγκαλιάζει, τον φιλάει και του προσφέρει τα πάντα: τον χιτώνα, το δαχτυλίδι, τα υποδήματα, οργανώνει μια γιορτή με μουσική και χορό. Αυτή η εικόνα της οργανωμένης γιορτής, είναι μια συμβολική αναφορά στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας.
Η ορθόδοξη λειτουργία στην Εκκλησία μας, είναι ο χορός της επιστροφής, όπου ο άνθρωπος συναντά τον Θεό και γιορτάζει μαζί Του την επιστροφή στην αρχική του δόξα. Ο χορός δεν είναι απλώς μια εξωτερική πράξη, αλλά μια εσωτερική εμπειρία της χαράς και της ελευθερίας που προέρχεται από την πληρότητα της ταπείνωσης.

Αυτή είναι μια εικόνα της Θείας Ευχαριστίας. Η Ευχαριστία είναι η μεγάλη γιορτή της επιστροφής του ανθρώπου στον Θεό. Ο Πατέρας συγχωρεί, αλλά και γιορτάζει μαζί με όλες τις ουράνιες δυνάμεις, την επιστροφή του γιου του (του κάθε ανθρώπου), γιατί η συγχώρεση δεν είναι μια στατική πράξη, αλλά μια δυναμική παρουσία της αγάπης του Θεού.

Όταν ο Πατέρας βάζει το δαχτυλίδι στο χέρι του γιου του, αυτή η πράξη είναι η αποκατάσταση της ταυτότητας του γιου. Το δαχτυλίδι είναι σύμβολο της εξουσίας και της υιοθεσίας. Ο γιος, που είχε χάσει την ταυτότητά του ως μέλος της οικογένειας, την ανακτά μέσα από την αγάπη του Πατέρα.
Η ταυτότητά μας ως παιδιά του Θεού δεν εξαρτάται από τις πράξεις μας, αλλά από την αγάπη Του που μας δέχεται πίσω στην εκούσια επιστροφή μας, ανεξάρτητα από το τι έχουμε κάνει. Που μας ντύνει επίσης με τον λευκό χιτώνα της ευπρόσωπης παρουσίας μας στη Βασιλεία Του, με τα υποδήματα της ορθής συμπόρευσης στην αγαθότητα Του.

Ο Πατέρας μας, μας περιμένει πάντα, έτοιμος να μας αγκαλιάσει και να γιορτάσει την επιστροφή μας.

ds - 2fA

Προσεύχεσαι;

 

"Ως οι λοιποί των ανθρώπων"

Η ζωή μας είναι ένα ταξίδι, που η ασφάλεια του απαιτεί την σύνδεση της φιλοσοφικής αναζήτησης με τη θεολογική βεβαιότητα και της ποιητικής έκφρασης με την ψυχολογική ενδοσκόπηση.
Στην ορθόδοξη παράδοση, ο άνθρωπος καλείται να συνεργαστεί με τον Θεό στη διαρκή ανανέωση της δημιουργίας. Η έννοια της «θεώσεως» μας θυμίζει ότι ο σκοπός της ανθρώπινης ζωής είναι η ένωση με τον Θεό, όχι μέσω της απλής γνώσης, αλλά μέσω της εμπειρίας και της αγάπης.
Αυτή η θεολογική βάση μας προσφέρει μια βαθιά αίσθηση νοήματος και κατεύθυνσης, ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μας.

Η προσευχή αποτελεί την άμεση επικοινωνία με τον Θεό της Αγάπης, που για να επιτευχθεί πρέπει να κατέβουμε (!) στο επίπεδο ταπείνωσης Του ιδίου, στην συντριβή της παράστασης μας. Τότε μια οικεία φωνή θα μας θυμίζει, ότι δεν είμαστε μόνοι και ότι υπάρχει πάντα μια πηγή φωτός, ακόμα και στη σκοτεινότερη ώρα.

Στην παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου (κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, 18:9-14), ο Ιησούς μας δείχνει δύο αντιθέτους χαρακτήρες: τον Φαρισαίο, που αντιπροσωπεύει την αυτάρεσκη ευλάβεια, και τον Τελώνη, που συμβολίζει την ταπεινή αναγνώριση της αμαρτωλότητάς του.
Ο Φαρισαίος στέκεται στο ναό και ευχαριστεί τον Θεό που δεν είναι «ως οι λοιποί των ανθρώπων» – άρπαγες, άδικοι, μοιχοί – και επιδεικνύει τις πράξεις του, όπως τη νηστεία και την φιλανθρωπία του. Αντίθετα, ο Τελώνης μένει μακριά, δεν τολμά ούτε να σηκώσει τα μάτια του στον ουρανό, και χτυπά το στήθος του, λέγοντας: «Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ».

Η ουσία της προσευχής και της πνευματικής ζωής δεν βρίσκεται στην εξωτερική ευλάβεια ή στις θρησκευτικές πράξεις, αλλά στην ταπείνωση και στην ειλικρινή μετάνοια. Ο Φαρισαίος, παρόλο που εκτελεί θρησκευτικά καθήκοντα, πέφτει θύμα της πνευματικής υπερηφάνειας, η οποία τον κάνει να κλείνει την καρδιά του στη χάρη του Θεού. Ο Τελώνης, από την άλλη πλευρά, αναγνωρίζει την αδυναμία του και ανοίγει την καρδιά του στο έλεος του Θεού.

Αυτή η παραβολή μας διδάσκει ότι η σωτηρία δεν έρχεται μέσω των δικών μας «καλών έργων» ή της αυτοδικαίωσης, αλλά μέσω της ταπεινής αναγνώρισης ότι χρειαζόμαστε τον Θεό. Είναι ένα κάλεσμα να αποφεύγουμε την πνευματική υπερηφάνεια και να ζούμε με συνείδηση της ανθρώπινης μας αδυναμίας. Η Ορθόδοξη πνευματικότητα μας καλεί να ακολουθούμε το παράδειγμα του Τελώνη, ζητώντας συνεχώς το έλεος του Θεού και προσφέροντας μια καρδιά γεμάτη ταπείνωση και αγάπη.

ds – 2fA

Η χαρά της συνάντησης!

 

π. Αλέξανδρος Σμέμαν

Υπάρχει στον κόσμο κάτι πιο χαρούμενο από μια συνάντηση, μια «υπαπαντή» με κάποιον που αγαπάς;
Είναι αλήθεια πως το να ζεις σημαίνει να περιμένεις, να αποβλέπεις σε μια συνάντηση.

Δεν είναι η πολύχρονη ζωή του Συμεών σύμβολο της προσδοκίας, αυτός ο «πρεσβύτης» που περνά ολόκληρη τη ζωή του περιμένοντας το φως που φωτίζει τους πάντες και τη χαρά που πληρώνει τα πάντα;
Πόσο δε άρρητα όμορφο είναι το ότι το πολυαναμενόμενο φως και η χαρά έρχεται στον πρεσβύτη Συμεών με ένα παιδί!

Φανταστείτε τα τρεμάμενα χέρια του γέροντα Συμεών, καθώς παίρνει στην αγκαλιά του το σαρανταήμερο βρέφος τόσο τρυφερά και προσεκτικά, ατενίζοντας το και πλημμυρίζοντας από δοξολογία: «νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα, κατά το ρήμα σου εν ειρήνη∙ ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου».

Δεν είναι καιρός να αναρωτηθούμε τι περιμένουμε; 
Μεταμορφώνεται βαθμιαία η ζωή μας σε μια αναμονή, καθώς περιμένουμε να συναντηθούμε με τα ουσιώδη;
Αυτά είναι τα ερωτήματα που θέτει η Υπαπαντή.

2fA

"Έρχου και ίδε!"

 

+Αλβανίας Αναστάσιος

Έρχου και ίδε! Έρχου και άκουσε με προσοχή, χωρίς προκατάληψη, την προσωπική πείρα μυριάδων ψυχών, που βρήκαν τη λύτρωση κοντά στο Χριστό.
Δοκίμασε να Τον προσεγγίσεις· όχι ψυχρά, με το κρύο μυαλό, αλλά με όλη την ύπαρξή σου.

Αν σταθείς από μακριά, σαν παρατηρητής, δεν πρόκειται ποτέ να απολαύσεις και να γευθείς τη νέα ζωή, που μεταδίδει ο Κύριος.
Μπορεί ποτέ κανείς να χαρεί τη γλυκύτητα που έχει το μέλι παρατηρώντας το χρώμα του σε μια ωραία διαφήμιση ή έστω θωπεύοντας ένα δοχείο με μέλι;

Μη στέκεις λοιπόν μακριά, αγγίζοντας διστακτικά με τη σκέψη σου τις χριστιανικές αλήθειες.
Ο Χριστιανισμός δεν είναι μια διδασκαλία περί ζωής. Είναι ζωή. Εν Χριστώ ζωή.

Λυτρωμένη, γεμάτη θεία γεύση και φως. Μέσα στο «έρχου και ίδε», δεν υπάρχει μόνο μια κλήση για όσους δεν γνωρίζουν καθόλου τον Ιησού. Υπάρχει επίσης μια υπόμνηση· και για όλους εμάς, που δεν τον γνωρίσαμε καλά· και ίσως διατηρούμε στην ψυχή μας δισταγμούς και επιφυλάξεις.
Δεν φθάνει, ότι ακούσαμε κηρύγματα και διαβάσαμε χριστιανικά έντυπα.

Κάθε μέρα πρέπει να πλησιάζουμε τον Χριστό, με περισσότερο πόθο, διάθεση μαθητείας, με ειλικρίνεια και άδολη καρδιά. Και τότε, από την προσωπική μας πια εμπειρία, θα αναδύεται πασίχαρη η κραυγή του Ναθαναήλ: «Ραββί, σύ εί ο Υιός του Θεού»· ο Λυτρωτής· η ζωή μου!

exapsalmos - 2φΑ

Αιωνία η μνήμη

 

Αναστάσιος Γιαννουλάτος, Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας

2φΑ

Ως μουσουλμάνος πιστός..

 

-  Renaldo Salianji
«Αναστάσιος Γιαννουλάτος και η ντροπιαστική σιωπή των ανατολίτικων αντιλήψεων των Αλβανών!»
[Άρθρο Αλβανού διανοούμενου]

Εδώ και μέρες, ο Αρχιεπίσκοπος της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Αλβανίας παλεύει για τη ζωή του. Ο Αναστάσιος είναι μία από τις πιο σημαντικές προσωπικότητες που είχε την τύχη να γνωρίσει η Αλβανία. Η παρουσία του στην Αλβανία, στη στιγμή που η ύπαρξη της αλβανικής Εκκλησίας ήταν πιο κρίσιμη από ποτέ, αποτελεί άλλη μία απόδειξη ότι ο Θεός αγαπά πραγματικά την Αλβανία.

Ένας διανοούμενος παγκόσμιου βεληνεκούς, ερευνητής, διδάκτωρ επιστημών σε διάφορους τομείς και "Doctor Honoris Causa" σε περισσότερα από 50 Πανεπιστήμια και Ινστιτούτα ανά τον κόσμο. Ιεραπόστολος και θεολόγος par excellence!
Γνώστης 11 γλωσσών, μεταξύ των οποίων και της αλβανικής!

Συγγραφέας 24 βιβλίων (μελέτες για τις αφρικανικές θρησκείες, δοκίμια στη θεολογία και στην ιστορία της ιεραποστολής, κηρύγματα κ.λπ.), όπου περιλαμβάνεται και το έργο: "Ισλάμ, μια γενική θεώρηση" (16 εκδόσεις).
Έχει τιμηθεί με 27 μετάλλια και βραβεία από πολλές Ορθόδοξες Εκκλησίες και διάφορες χώρες.

Ο Αναστάσιος είναι ο άνθρωπος που ανέστησε την Αλβανική Εκκλησία από τον τάφο και επανέφερε την Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Αλβανίας από την ανυπαρξία στην οποία είχε οδηγηθεί χωρίς επιστροφή, κατά τα σκοτεινά χρόνια του Κομμουνισμού.

Και με όλο αυτό το προφίλ, αυτός, ως ιεραπόστολος του Θεού, έζησε μια σεμνή ζωή, όχι μόνο χωρίς να αναγνωριστεί, αλλά και με αντίδραση από μια ανατολίτικη νοοτροπία, μόνο και μόνο επειδή γεννήθηκε Έλληνας.

Αυτές τις μέρες, ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος παλεύει για τη ζωή του, σε ηλικία 95 ετών. Διασωληνωμένος, με λίγες ελπίδες να τα καταφέρει.

Μικροί και μεγάλοι, πολιτικοί και διανοούμενοι, κυβερνητικοί και αντιπολιτευόμενοι Έλληνες και όχι μόνο, ηγέτες εκκλησιών και θρησκευτικές προσωπικότητες, έσπευσαν να τον επισκεφθούν στο νοσοκομείο.
Αλλά, προς ντροπή τους, οι Αλβανοί σιώπησαν!

Κανένας Αλβανός πολιτικός, έστω και από ανθρωπισμό, δεν έγραψε μια γραμμή για αυτόν, αποδεικνύοντας τη μυωπία τους. Αμφιβάλλω αν οι πολιτικοί μας θα ήταν τόσο "Αλβανοί" αν δεν ήταν εκλογική χρονιά σε μια χώρα με μουσουλμανική πλειοψηφία και πατριώτες που πνίγονται σε μια κουταλιά νερό!

Αυτές τις μέρες, έπεσε και η μάσκα της θρησκευτικής αρμονίας που διαφημίζουμε και για την οποία καυχιόμαστε, αφού καμία άλλη θρησκευτική κοινότητα δεν έστειλε ένα μήνυμα για γρήγορη ανάρρωση του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου.
Η Αλβανία, στην οποία αφιέρωσε τη ζωή του, δεν του αφιέρωσε ούτε μία προσευχή, ενώ παλεύει για τη ζωή του!

Το έργο του Αναστασίου αυτά τα χρόνια, από την ενθρόνισή του μέχρι και σήμερα, είναι απόλυτα μια ιστορία επιτυχίας. Η αφοσίωσή του ανέστησε την Εκκλησία από τη λήθη και της έδωσε τη λάμψη που ποτέ δεν είχε.
Η δέσμευση του Αναστασίου κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο είναι ένα από τα πράγματα για τα οποία αυτός ο άνθρωπος πρέπει να τιμάται και να σέβεται.

Αλλά, συνηθισμένοι στη βιτρίνα, στην εμφάνιση, στην καυχησιολογία και στην άγνοια, εμείς ως λαός δεν εκτιμούμε τη σεμνότητα και την ταπεινότητα. Ο Αναστάσιος έζησε ως σεμνός άνθρωπος, δεν φώναξε ποτέ για όσα έκανε, δεν συμμετείχε ποτέ σε διαμάχες και δεν προκάλεσε ποτέ διχασμό ούτε με λόγια ούτε με πράξεις. Γι’ αυτό και δεν αναγνωρίστηκε ποτέ από τους Αλβανούς σε όλη του τη διάσταση και δεν εκτιμήθηκε στο βαθμό που του άξιζε.

Ως μουσουλμάνος πιστός, γνωρίζω ότι οι άνθρωποι της θρησκείας πιστεύουν στην αρχή ότι αυτή η ζωή είναι προσωρινή και ότι μια μέρα όλοι θα φύγουμε για να ζήσουμε μια άλλη ζωή, αυτή την αιώνια και ατελείωτη.
Και ο Αναστάσιος είναι θνητός και κάποια μέρα, αργά ή γρήγορα, θα φύγει από αυτή τη ζωή. Όμως το έργο του θα παραμείνει εδώ, ίσως για να εκτιμηθεί από καλύτερους Αλβανούς που θα έρθουν στο μέλλον!

Ο Θεός να είναι κοντά του αυτές τις δύσκολες μέρες και ας κάνει το καλύτερο για αυτόν!

db – 2fA

-2025- !!

 

ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟΣ ΧΡΟΝΟΣ
Η ΓΙΟΡΤΗ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ

      

CANTUS ANGELICUS

2φΑ

Τα πτερόεντα δώρα

 

Ένα πρωτοχρονιάτικο διήγημα του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη
[Εφημερίς «Αλήθεια», 1 Ιαν. 1907]

Ξένος τοῦ κόσμου καὶ τῆς σαρκός, κατῆλθε τὴν παραμονὴν ἀπὸ τὰ ὕψη, συστείλας τὰς πτέρυγας ὅπως τὰς κρύπτῃ, θεῖος ἄγγελος. Ἔφερε δῶρα ἀπὸ τὰ ἄνω βασίλεια διὰ νὰ φιλεύσῃ τοὺς κατοίκους τῆς πρωτευούσης.
Ἦτον ὁ καλὸς ἄγγελος τῆς πόλεως.

Ἐκράτει εἰς τὴν χεῖρα ἓν ἄστρον καὶ ἐπὶ τοῦ στέρνου του ἔπαλλε ζωὴ καὶ δύναμις, καὶ ἀπὸ τὸ στόμα του ἐξήρχετο πνοὴ θείας γαλήνης.
Τὰ τρία ταῦτα δῶρα ἤθελε νὰ μεταδώσῃ εἰς ὅλους ὅσοι προθύμως τὰ δέχονται.

Εἰσῆλθεν ἐν πρώτοις εἰς ἓν ἀρχοντικὸν μέγαρον. Εἶδεν ἐκεῖ τὸ ψεῦδος καὶ τὴν σεμνοτυφίαν, τὴν ἀνίαν καὶ τὸ ἀνωφελὲς τῆς ζωῆς ζωγραφισμένα εἰς τὰ πρόσωπα τοῦ ἀνδρὸς καὶ τῆς γυναικός, καὶ ἤκουσε τὰ δύο τεκνία νὰ ψελλίζωσι λέξεις εἰς ἄγνωστον γλῶσσαν.
Ὁ Ἄγγελος ἐπῆρε τὰ τρία οὐράνια δῶρά του, καὶ ἔφυγε τρέχων ἐκεῖθεν.

Ἐπῆγεν εἰς τὴν καλύβην πτωχοῦ ἀνθρώπου. Ὁ ἀνὴρ ἔλειπεν ὅλην τὴν ἑσπέραν εἰς τὴν ταβέρναν. Ἡ γυνὴ ἐπροσπάθει ν᾿ ἀποκοιμίσῃ μὲ ὀλίγον ξηρὸν ἄρτον τὰ πέντε τέκνα, βλασφημοῦσα ἅμα τὴν ὥραν ποὺ εἶχεν ὑπανδρευθῆ. Τὰ μεσάνυχτα ἐπέστρεψεν ὁ σύζυγός της· αὐτὴ τὸν ὕβρισε νευρικὴ μὲ φωνὴν ὀξεῖαν, ἐκεῖνος τὴν ἔδειρε μὲ τὴν ράβδον τὴν ὀζώδη, καὶ μετ᾿ ὀλίγον οἱ δύο ἐπλάγιασαν χωρὶς νὰ κάμουν τὴν προσευχήν των, καὶ ἤρχισαν νὰ ροχαλίζουν μὲ βαρεῖς τόνους.
Ἔφυγεν ἐκεῖθεν ὁ Ἄγγελος.

Ἀνέβη εἰς μέγα κτίριον πλουσίως φωτισμένον. Ἦσαν ἐκεῖ πολλὰ δωμάτια μὲ τραπέζας, κ᾿ ἐπάνω των ἔκυπτον ἄνθρωποι μετροῦντες ἀδιακόπως χρήματα, παίζοντες μὲ χαρτία. Ὠχροὶ καὶ δυστυχεῖς, ὅλη ἡ ψυχή των ἦτο συγκεντρωμένη εἰς τὴν ἀσχολίαν ταύτην.
Ὁ Ἄγγελος ἐκάλυψε τὸ πρόσωπον μὲ τὰς πτέρυγάς του διὰ νὰ μὴ βλέπῃ κ᾿ ἔφυγε δρομαῖος.

Εἰς τὸν δρόμον συνήντησε πολλοὺς ἀνθρώπους, ἄλλους ἐξερχομένους ἀπὸ τὰ καπηλεῖα, οἰνοβαρεῖς, καὶ ἄλλους κατερχομένους ἀπὸ τὰ χαρτοπαίγνια, μεθύοντας χειροτέραν μέθην. Τινὰς εἶδε ν᾿ ἀσχημονοῦν, καὶ τινὰς ἤκουσε νὰ βλασφημοῦν τὸν Ἁι-Βασίλην ὡς πταίστην.
Ὁ Ἄγγελος ἐκάλυψε μὲ τὰς πτέρυγας τὰ ὦτα, διὰ νὰ μὴν ἀκούῃ, καὶ ἀντιπαρῆλθεν.

Ὑπέφωσκεν ἤδη ἡ πρωία τῆς πρωτοχρονιᾶς, καὶ ὁ Ἄγγελος διὰ νὰ παρηγορηθῇ, εἰσῆλθεν εἰς μίαν ἐκκλησίαν.

Ἀμέσως πλησίον τῆς θύρας εἶδεν ἀνθρώπους νὰ μετροῦν νομίσματα, μόνον πὼς δὲν εἶχον παιγνιόχαρτα εἰς τὰς χεῖρας· καὶ εἰς τὸ βάθος, ἀντίκρυσεν ἕνα ἄνθρωπον χρυσοστόλιστον καὶ μιτροφοροῦντα ὡς Μῆδον σατράπην τῆς ἐποχῆς τοῦ Δαρείου, ποιοῦντα διαφόρους ἀκκισμοὺς καὶ ἐπιτηδευμένας κινήσεις.
Δεξιὰ καὶ ἀριστερὰ ἄλλοι μερικοὶ ἔψαλλον μὲ πεπλασμένας φωνάς: Τὸν Δεσπότην καὶ ἀρχιερέα!

Ὁ Ἄγγελος δὲν εὗρε παρηγορίαν. Ἐπῆρε τὰ πτερόεντα δῶρά του ― τὸ ἄστρον τὸ προωρισμένον νὰ λάμπῃ εἰς τὰς συνειδήσεις, τὴν αὔραν, τὴν ἱκανὴν διὰ νὰ δροσίζῃ τὰς ψυχάς, καὶ τὴν ζωήν, τὴν πλασμένην διὰ νὰ πάλλῃ εἰς τὰς καρδίας, ἐτάνυσε τὰς πτέρυγας, καὶ ἐπανῆλθεν εἰς τὰς οὐρανίας ἁψῖδας.

Αναστάσιος
Ζωή – 2φΑ

Χριστός γεννάται, δοξάσατε!

Ι. Ν. ΠΑΜΜΕΓΙΣΤΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ
ΜΟΣΧΑΤΟΥ

 2φΑ

"ΝΑΙ"

ΜΙΑ ΕΊΔΗΣΗ
(αν μπορεί να λεχθεί έτσι, κάτι που επαναλαμβάνεται σταθερά κάθε χρόνο,
από το 2011, χρονολογία που άρχισε τις διαδρομές του και το «Φεγγάρι».)

-        ΗΛΙΑΣ Γ. ΑΡΑΜΠΑΤΖΙΔΑΚΗΣ

Ο 77χρονος ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΣ Πρωταθλητής ΜΑΡΑΘΩΝΙΟΥ, της Διαδρομής των 5.000 μέτρων, στην Κατηγορία 75+, τερμάτισε για 14^η συνεχόμενη φορά, ΠΡΩΤΟΣ, με χρόνο κατά 30΄΄ καλύτερο από πέρυσι (όπου είχε πετύχει χρόνο, κατά 60΄΄ καλύτερο από πρόπερσι).  

2φΑ

"ΟΧΙ"

 

28 ΟΚΤΩΒΡΊΟΥ 1940

2φΑ

Γιατί φτάνει όπου να ‘ναι

Νικηφόρου Βρεττάκου

Αν δε μου ‘δινες την ποίηση, Κύριε,
δε θα ‘χα τίποτα για να ζήσω.
Αυτά τα χωράφια δε θα ’ταν δικά μου.
Ενώ τώρα ευτύχησα να ‘χω μηλιές,
να πετάξουνε κλώνους οι πέτρες μου,
να γιομίσουν οι φούχτες μου ήλιο,
η έρημός μου λαό,
τα περιβόλια μου αηδόνια.

Λοιπόν; Πως σου φαίνονται; Είδες
τα στάχυα μου, Κύριε; Είδες τ’ αμπέλια μου;
Είδες τι όμορφα που πέφτει το φως
στις γαλήνιες κοιλάδες μου;
Κι έχω ακόμη καιρό!
Δεν ξεχέρσωσα όλο το χώρο μου, Κύριε.
Μ’ ανασκάφτει ο πόνος μου κι ο κλήρος μου μεγαλώνει.
Ασωτεύω το γέλιο μου σαν ψωμί που μοιράζεται.

Όμως,
δεν ξοδεύω τον ήλιo σου άδικα.
Δεν πετώ ούτε ψίχουλο απ’ ό,τι μου δίνεις.
Γιατί σκέφτομαι την ερμιά και τις κατεβασιές του χειμώνα.
Γιατί θα ‘ρθει το βράδυ μου. Γιατί φτάνει όπου να ‘ναι
το βράδυ μου, Κύριε, και πρέπει
να ‘χω κάμει πριν φύγω την καλύβα μου εκκλησιά
για τους τσοπάνηδες της αγάπης.

2fA

                                           

Πλέοντας προς το Βυζάντιο

 

-  William Butler Yeats

Δεν είναι τούτη χώρα για γέρους. Νέοι
αγκαλιασμένοι, πουλιά στα δέντρα,
γενιές που πεθαίνουν τραγουδώντας
κοπάδια σολομοί, θάλασσες σκουμπριά γεμάτες,
ψάρια, αγρίμια ή πτηνά, όλα το καλοκαίρι εξυμνούν
κι ό,τι αποκτάται, γεννιέται, και πεθαίνει·
παγιδευμένοι στην αισθησιακή εκείνη μελωδία
χωρίς έννοια για μνημεία αδάμαστων μυαλών.

Ασήμαντο πράγμα φυσικά, είναι ένας γέρος,
κουρελιασμένο σακάκι με μπαστούνι, εκτός κι αν
η ψυχή χτυπά τα χέρια με χαρά, και τραγουδάει δυνατά
για κάθε ράκος ντυμένο θάνατο,
κι ούτε ωδείο δεν υπάρχει, μόνο σχολή μελέτης
Μνημείων του δικού της μεγαλείου∙
κι έτσι ταξίδεψα τις θάλασσες και ήρθα
στην άγια πόλη του Βυζαντίου.

Ω, σοφοί που στέκεστε μες στου Θεού τη φλόγα
σαν σε χρυσό μωσαϊκό τοιχογραφίας,
ελάτε απ’ την ιερή φωτιά, περάστε γύρω,
και της ψυχής μου γίνετε οι μουσουργοί.
Αρπάξτε την καρδιά μου∙ την άρρωστη από πόθο
και δεμένη σ’ ένα ζώο ετοιμοθάνατο
τι είναι δε γνωρίζει∙ και πάρετε με, ικετεύω,
στο υψηλό τεχνούργημα του αιωνίου.

Και όταν πια δε θα ’μαι σ’ αυτό τον κόσμο, μορφή
δεν θα ’χω σαν κάποιο πράγμα φυσικό,
εκτός από ένα σχήμα σαν των Ελλήνων χρυσουργών
από σφυρήλατο χρυσάφι, μαλαματένιο σμάλτο
για να κρατάει ξύπνιο ένα ράθυμο Αυτοκράτορα∙
ή πάνω σε χρυσό κλωνάρι θρονιασμένος, θα τραγουδώ
σ’ άρχοντες κι αρχόντισσες του Βυζαντίου
για κάθε τι που πέρασε, περνά ή έρχεται.

(ΜΨ) - 2φΑ

                                                                 

ΕΝΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ...

 

- ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ…

Μια πραγματικότητα για τα παιδιά, με τη αμεσότητα της αλήθειας και τη διάρκεια της αιωνιότητας και μια φαντασίωση για τους μεγάλους, που οι αλήθειες τους έχουν ξεθωριάσει και η αιωνιότητα τους έχει κομματιαστεί σε στιγμές.
Αυτό είναι το καλοκαίρι.

Δεν είναι κάτι ολόκληρο, μια συμπαγής αίσθηση ελευθερίας, μα ενενήντα μέρες θεωρητικά ή μόνο μια βδομάδα πρακτικά ενεργητικής ψευδαίσθησης διακοπών από τη δουλειά με την έννοια της δουλείας και ξεκούρασης από τους κόπους μιας χρονιάς άδειας ή ίσως και μόνο τελικά, μια αίσθηση αδράνειας, ένα μούδιασμα απογοήτευσης, σαν να βλέπεις πως το τρένο έφυγε κι εσύ είσαι εδώ.  

Γιατί τα παιδιά πρέπει να ωριμάζουν και να βρίσκουν το νόημα της αλήθειας και της αιωνιότητας στη ζωή τους, πέρα από τις ψευδαισθήσεις της στιγμής.
Κι αυτό γίνεται, κοιτάζοντας κάποιος το παιδί μέσα του.

Αν μπει στη «λογική» και στα «οράματα» της κοινωνίας των μεγάλων, θα δει μόνο προϊόντα τυποποιημένα που έχουν λήξει, ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα σε επίδειξη, και σκοτεινό διαδίκτυο…

Θα σκύψει τότε στον τυχαίο διπλανό του, χωρίς καν να του ρίξει μια ματιά και θα του ψιθυρίσει:
- Το χάσαμε το καλοκαίρι, πατριώτη….

Μ – 2φΑ