"Η τελευταία λέξη "

ΡΑΜΠΙΝΤΡΑΝΑΘ ΤΑΓΚΟΡ
-  Η ΛΕΞΗ ΤΟΥ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥ ΜΟΥ  (1940-1941)

Θάρρεψα πως το ταξίδι μου έφτασε στο τέλος του,
με το τελευταίο όριο της δύναμής μου,
πως το μονοπάτι έκλεισε εμπρός μου,
πως οι τροφές μου εξαντλήθηκαν,
και πως ήρθε ο καιρός να ζητήσω άσυλο
σε μια σιωπηλή σκοτεινιά.
Όταν θα αναχωρήσω από δω,
αυτή θα είναι η λέξη του αποχαιρετισμού μου:
ότι εκείνο που είδα είναι ανυπέρβλητο.
Ότι γεύτηκα το μυστικό μέλι του λωτού αυτού
που ανοίγει στον ωκεανό του φωτός,
κι έτσι ευλογήθηκα,
αυτή θα ’ναι η λέξη του αποχαιρετισμού μου.

 

hallofpeople – 2φΑ

                                                                                                          

"Η γλώσσα της σιωπής "

ΡΑΜΠΙΝΤΡΑΝΑΘ ΤΑΓΚΟΡ  -  ΠΡΩΙΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ (1883)

Η κάθε του Θεού αυγή είναι γι’ αυτόν

και μια καινούργια έκπληξη

είναι τα δάκρυα της γης

που κάνουνε τα γέλια της ν’ ανθούνε,

Ποια γλώσσα είναι η δική σου θάλασσα;

Η γλώσσα της αιώνιας απορίας

Ποια γλώσσα είναι η δική σου απάντηση Ουρανέ;

Η γλώσσα της αιώνιας σιωπής.

Ο πόθος του πουλιού να ήταν σύννεφο.

Μα πως ποθεί το σύννεφο να ήταν πουλί!

Κάθε παιδί μας φέρνει κι ένα μήνυμα,

πως ο Θεός ακόμη δεν βαρέθηκε τον άνθρωπο

Ω μικρούληδες, του κόσμου τούτου αλήτες,

αφήστε μου τ’ αχνάρια σας στα λόγια μου.

Το ότι υπάρχω είναι μια αιώνια έκπληξη που λέγεται Ζωή.

Γέλασες μα δεν μίλησες για τίποτε

κι αισθάνθηκα πως ήταν γι’ αυτό

που τόσο πρόσμενα καιρό.

μικρό μου χορταράκι, μικρά τα βήματα σου,

μα όλη τη γη κρατείς κάτω από τα πόδια σου

ποτέ να μη φοβάσαι τις στιγμές,

αυτό σου τραγουδάει η φωνή του αιώνιου.

Μας δίνεται η ζωή, μα δίνοντας την τήν κερδίζουμε.

Διαβάζουμε τον κόσμο λανθασμένα

και λέμε πως μας απατά

του θανάτου η σφραγίδα,

δίνει αξία στης ζωής το νόμισμα

κι έτσι αγοράζει κανείς με τη ζωή,

ότι είναι πολύτιμο.

Ο θόρυβος μιας στιγμής τη μουσική του Αιώνιου χλευάζει

φίλησε ο κόσμος την ψυχή μου

με τον πόνο του

κι αντάλλαγμα της ζήτησε τραγούδια

αυτός που πάντα βρίσκεται σε κίνηση

κάνοντας το καλό

ποτέ δεν βρίσκει τον καιρό καλός να είναι

το φεγγάρι έχει το φως του

για όλο τον Ουρανό

Τις σκοτεινές κηλίδες του γι’ αυτό το ίδιο.

Είσαι γεμάτος με τη σκόνη

των πεθαμένων λέξεων

πλύνε την ψυχή σου με σιωπή

η σιωπή θα βαστάξει τη φωνή σου

όμοια με την φωλιά

που τα κοιμώμενα πουλιά κρατεί.

 

taxydromos – 2φΑ

"Μη με φοβάστε εμένα.. "

ΡΑΜΠΙΝΤΡΑΝΑΘ ΤΑΓΚΟΡ  -  "ΣΚΟΡΠΙΑ ΠΟΥΛΙΑ"

Μέσα από τη θλίψη όλων των πραγμάτων
ακούω το σιγαλό τραγούδι της αιώνιας μητέρας

*
Εσύ είσαι η μεγάλη σταλαγματιά της δροσιάς κάτω από το φύλλο του λωτού
Εγώ είμαι η πιο μικρή στο απάνω μέρος του φύλλου

*
Ο καλλιτέχνης είναι ο εραστής της ζωής
γι’ αυτό είναι ο σκλάβος της, μαζί και ο αφέντης της

*
Τούτη η λαχτάρα είναι για κάτι που το αισθάνεται κάποιος στο σκοτάδι
μα δεν το βλέπει στο φως της ημέρας

*
Οι ρίζες είναι κλαδιά κάτω στη γη
Τα κλαδιά είναι ρίζες μες στον αέρα

*
Οι ανώνυμες ημέρες έχουν αφήσει το άγγιγμά τους απάνω στην καρδιά μου
σαν το μούσκλο στον κορμό του γέρικου δέντρου

*
Οι άνθρωποι πάνε μέσα στο πολυτάραχο πλήθος
για να πλήξουν την κραυγή της δικής τους σιωπής

*
Κουβαλώ στον ανθισμένο κόσμο μου
όλους τους κόσμους που δεν υπάρχουν πια

*
Το φύλλο γίνεται λουλούδι όταν αγαπά
Το λουλούδι γίνεται καρπός όταν η αγάπη του φτάνει στη λατρεία

*
Κοιτάζω τα δέντρα που σαλεύουν
και στοχάζομαι πόσο μεγάλος είναι ο κόσμος

*
Η μεγάλη δύναμη του Θεού
βρίσκεται μέσα στο απαλό αεράκι που φυσάει
κι όχι μέσα στην ανεμοζάλη

*
Ο μεγάλος περιπατεί με τον μικρό χωρίς κανένα φόβο
ο μέτριος κρατιέται μακριά

*
Αγάπη, όταν έρχεσαι
κρατώντας στο χέρι σου το αναμμένο λυχνάρι της οδύνης
μπορώ να ξεχωρίσω το πρόσωπό σου
και να δω πόσο είσαι ευλογημένη από το Θεό

*
Το χαμόγελό σου ήταν τα λουλούδια από το δικό σου κήπο
τα λόγια σου ήταν το ψιθύρισμα του δικού σου δάσους
μα η καρδιά σου ήταν η γυναίκα που ξέραμε όλοι

*
Ο Θεός αγαπά τα λυχνάρια των ανθρώπων
περισσότερο από τα μεγάλα του αστέρια

*
Ότι είναι πολύ καλό
δεν έρχεται μόνο του
Στον ερχομό του το συνοδεύει το σύνολο

*
Η καρδιά μου σήμερα
νοσταλγεί να φτάσει στη μοναδική ευτυχισμένη ώρα
μέσα από τη θάλασσα των καιρών

*
Φοβισμένοι στοχασμοί, μη με φοβάστε εμένα
είμαι ποιητής

 

filoi-tis-anelixis – 2fA

                                                                                                    

"Μη με φοβάστε, εμένα.. "

    Rabindranath Tagore - [Nobel 1913]

    (7 Μαΐου 1861 - 7 Αυγούστου 1941)

Από "Το Δέντρο της Ζωής"

...

Οι άνθρωποι προχωρούν μέσ’ στο πολυτάραχο πλήθος
για να πνίξουν την κραυγή της δικής τους σιωπής.
Κουβαλώ στον ανθισμένο κήπο μου
όλους τους κόσμους που δεν υπάρχουν πια.

Το φύλλο γίνεται λουλούδι όταν αγαπά.
Το λουλούδι γίνεται καρπός, σαν η αγάπη του φτάνει
στη λατρεία.
Κοιτάζω τα δέντρα που σαλεύουν και θαυμάζω
πόσο πλατύς είναι ο κόσμος.

Η απέραντη δύναμη του Θεού
βρίσκεται μέσα στο απαλό αεράκι που φυσάει,
όχι μέσ’ στην ανεμοζάλη.

Αγάπη, όταν έρχεσαι
κρατώντας αναμμένο το λυχνάρι του πόνου
διακρίνω στο πρόσωπο σου
πόσο ευλογημένη είσαι από τον Θεό.
Το χαμόγελό σου είναι λουλούδι από τον δικό σου κήπο
τα λόγια σου, ψίθυροι του δικού σου δάσους
μα η καρδιά σου είναι πάντα η γυναίκα που μας γέννησε.

Ο Θεός αγαπά τα ταπεινά λυχνάρια των ανθρώπων
περισσότερο απ’ τα μεγάλα του αστέρια.

Ό,τι είναι πολύ καλό, ποτέ δεν έρχεται μόνο -

στον ερχομό του, το συνοδεύουν όλα.
Η καρδιά μου σήμερα  νοσταλγεί ν’ αγγίξει

μια ξεχωριστή ευτυχισμένη στιγμή
από τη θάλασσα των καιρών.

Διστακτικοί στοχασμοί, μη με φοβάστε...
είμαι ποιητής.

[απόδοση Μ Ψ]