"Η δίψα σου "

 

- Από "το Μεγάλο Γράμμα" του Τίτου Πατρίκιου

Μπορείς να γνωρίσεις ένα πρόσωπο
Όταν τα χείλια σου ανακαλύπτουν
Τις αλλεπάλληλες επιφάνειες που σωρεύουν οι καιροί.
Μα έπειτα δε σου φτάνει.
Έπειτα θέλεις να βρεις όλες τις μικρές φλέβες
καθώς απλώνονται κάτω απ’ το δέρμα
να βρεις όλα τα τραγούδια που δεν ειπώθηκαν
όλες τις μνήμες που ταξίδεψαν
στα λεπτά μονόξυλα
των στιγμών.

Το γέλιο σου άξαφνα ν’ αρπάζει από το μπράτσο
ένα άλλο γέλιο
και να γυρνάν στους δρόμους ξεκουφαίνοντας τη γειτονιά
σα μαθητές που σπαν’ τα καλαμάρια τους στην πόρτα του
σχολείου…

Ένα κεφάλι ν’ ακουμπάει στον ώμο σου
και ο ήλιος να καπνίζει το τελευταίο τσιγάρο και να φεύγει
αφήνοντας τη μέρα μες τα χέρια μας
άδειο πακέτο πυκνογραμμένο πολύτιμες σημειώσεις

Μα έπειτα
κι αυτό δε φτάνει.
Θες πιο πολλά.
Κι ετούτο το παρόν που καίει και καίγεται
Ετούτος ο πελώριος λιοψημένος ξυλοκόπος
ακολουθεί παντού με το βαρύ του βήμα
κι εύκολα δε χορταίνει δε γελιέται
όλο ακονίζοντας το τσεκούρι του στα κόκκαλα
όλο γυρεύοντας.
Και ξέρεις πως η δίψα του
είναι η δική σου δίψα.

 

poiimata – 2fA

"Καλύτερα έτσι "

 

-  Από το Μεγάλο Γράμμα του Τίτου Πατρίκιου

Πρέπει να σου μιλήσω…
Δίχως σκιάδι στα μάτια,

δίχως μάτια που ν’ απαντούν στον πρωινό σου χαιρετισμό,
μέναμε όρθιοι όταν
ο ήλιος πυρπολούσε βράχια, βλέφαρα, καρδιές,
όταν μες στη βροχή τη νύχτα ξεκλέβαμε μια μακρινή μουσική,
κι όμως με το μάγουλο πάντα μες στη ζεστή σας παλάμη,
ακόμα κι όταν την τραβούσατε μακριά,
ακόμα κι όταν καν δεν την απλώνατε,
ακόμα κι όταν λέγαμε:
Καλύτερα έτσι,
καλύτερα!..
Κανείς ποτέ δε μπόρεσε να μας αποστερήσει
την παλάμη αυτή…

Μα τώρα το καλοκαίρι μπήκε μέσα
στο καλύβι μας.
Ίσως να ήρθε ξαφνικά.
Ίσως να πέρασε το φράχτη
όταν εμείς βρισκόμαστε στο πλοίο
και πώς να δεις εκεί τα χόρτα που κιτρίνισαν…
Όμως ήρθε…
Οι σκιές σκληρύνανε μαζί με το κριθάρι.
Και οι πέτρες κάτω στο ποτάμι καίνε.
Δε μπορείς άλλο να ρωτάς τον άνεμο…
Όταν γλυκαίνουν τα σταφύλια,
το αύριο πηδάει πίσω απ’ τη μάντρα τ’ αμπελιού και φεύγει.
Οι σκιές σκληρύνανε.
Οι λέξεις τεντώσανε και τρίζουν.
Απαιτούν να ειπωθούν…

Θα σου μιλήσω μπροστά στο πέλαγος
και η φωνή μου θα σε φτάσει…

…Αλήθεια, έχεις σκεφτεί ποτέ,
τι ‘ναι για μας αυτή η μακρινή ομιλία;

Φυσικά, δεν ξέρεις το πόσο σ’ αγαπώ.
Ίσως καμιά φορά να συλλογιέσαι:
…Μα ναι.., θα ’πρεπε!..
Ίσως καμιά φορά να λες..-
μα τι να λες;..
Ένα κλωνί της σκέψης σου δεν μπορώ να πιάσω…
Οι καθημερινές φροντίδες, λέει…
Η ζωή με τις απαιτήσεις της, λέει…
Άλλωστε δεν είναι εκείνη που φαντάζεσαι…
Μα ποιος είπε πως εγώ φαντάζομαι;

 

poiimata – 2fA

"La Canea "

Τίτος Πατρίκιος  -  ΕΠΙΜΟΝΗ ΜΙΑΣ ΠΟΛΗΣ
[Από τη συλλογή "Παραμορφώσεις"]

Κανείς βασιλιάς Μάρκος, ούτε του Άγιου Μάρκου το λιοντάρι
κανένα χώρισμα από νυχτερινές ψαλμωδίες, μαγγανείες
νυχτερίδες, ξανθιές γυναίκες ξένες, σπαθιά σκουριασμένα
τάφρους, φαράγγια μ' αίμα, μίση βαθιά προαιώνια
γιατί μες στον ωχρό πηχτό σα λέμφο χρόνο
οι πυρκαγιές βρυκολακιάζουν, σηκώνονται ξανά τη νύχτα
γλείφουν τα σπίτια σαν ήμερα σκυλιά και διψασμένα
φασκιώνουν τα μωρά, φωτίζουν κόκκινες σαν πλούσιες
τις γειτονιές με τα λιπόσαρκα παιδιά τις λιμασμένες πόρνες
με τις γριές που αδημονούν πότε θα ξημερώσει
να λιάσουν γι' άλλη μια φορά τα φυραμένα μέλη τους
τίποτα, κανένας στόλος δεν πρόκειται να 'ρθει
ούτε κι οι φήμες για προδοσία επιβεβαιώνονται
μένουν τ' απομεινάρια από γαλέρες κι αντιτορπιλικά
στο κλειστό μουσείο κι οι ναύτες επιδειχτικά περαστικοί
από το παλιό λιμάνι που όλο το κλείνει η άμμος
δεν μπορείς άλλο να αιτιάσαι γενικές συνθήκες
ηλικίες, δόγματα, ομολογίες πίστεως, στρατεύσεις
άλλωστε το πιο άθραυστο ατσάλι το δένουμε μονάχοι
δίχως μια τέτοια ιδέα αποκλείεται να επιβιώσω
μου δίνει τη συνοχή που αναζητάω στην τέλεια σφαίρα
αλλιώς διαλύομαι σε διάπυρη στιγμιαία σκόνη
σκορπίζομαι σε πάθη που δεν προφταίνω να υποπτευθώ
σε δηλητηριασμένα δώρα που ονειρεύτηκα να προσφέρω
όμως το πλοίο συνεχίζει το έκτακτο δρομολόγιό του
μες στο σκοτάδι που τώρα καταβροχθίζει τα βουνά
τα δάχτυλά σου ξεχωρίζουν όπως λιγνές γραμμές φωτός
δείχνοντας την ανταύγεια μιας πόλης που επιμένει
ενώ κάποιοι επιβάτες δίπλα λένε La Canea, La Canea.

archeia - [2φΑ]

"Κρίση στέγης "

Τίτος Πατρίκιος  -  ΚΡΙΣΗ ΣΤΕΙ'ΗΣ  

Όπως τα σπίτια καταλαμβάνονται 

από άστεγους με επείγουσες ανάγκες
ανέργους, πρόσφυγες, μετανάστες
έτσι και τ' άστεγα βιώματα των άλλων
που θέλουν κάπου να κατοικήσουν
καταλαμβάνουν τη ζωή μας, εισδύουν
στους πιο ενδόμυχους μας χώρους
μπαίνουν σε υπνοδωμάτια και μπάνια
στριμώχνονται σε καθιστικά και σε κουζίνες
εκτοπίζοντας τις δικές μας μνήμες κι εμπειρίες.
Μάταια προσπαθούμε να τους κάνουμε έξωση
εξοντωμένοι από τη συγκατοίκηση μετακομίζουμε
τους αφήνουμε το σπίτι χωρίς καμιά συντήρηση
ώσπου να καταρρεύσει ολόκληρο.
Άστεγα πάλι τα βιώματα των άλλων ψάχνουν
κάπου να κουρνιάσουν, να μη χαθούν στη λησμονιά
βρίσκουν στο τέλος καταφύγιο στα ερείπια
μιας έρημης, εγκαταλειμμένης πόλης
ελπίζοντας πως κάποιοι εργολάβοι εμπειριών
κάποιοι αρχαιολόγοι των αισθήσεων
μπορεί στο μέλλον να τ' ανακαλύψουν
να τα στεγάσουν μόνιμα σ' ένα τους βιβλίο.

[2φΑ]

"Το Ραντεβού του Πατρίκιου "

Τίτος Πατρίκιος  --  ΡΑΝΤΕΒΟΥ  ΙΙ

Ήταν κιόλας αργά κι όμως δε φεύγαμε
πικρή η συνομιλία και δεν τελείωνε
και τι συνομιλία να πεις – φράσεις μισές
«τώρα πια μόνο… » ή «ποιος ξέρει αν… »

Αν εξαιρέσουμε τυχαία συναπαντήματα
είχαμε κοντά χρόνο να ιδωθούμε
ή μάλλον πιο πολύ, ναι, από τότε που…
και τώρα τι να πρωτοπείς, τι να…

Όσο να με καλωσορίσει, όσο να παραγγείλουμε
είχε γυρίσει ο ήλιος, άλλαζε το φως
προχωρημένο πια φθινόπωρο κι έκανε ψύχρα,
ίσως δεν έπρεπε να κάτσουμε σ’ αυτό το τραπεζάκι

[2φΑ]

                                                                     

"Παράκαιρες προσηλώσεις "

Τίτος Πατρίκιος  - ΠΑΡΑΚΑΙΡΕΣ ΙΙΡΟΣΗΛΩΣΕΙΣ

Περισσότερο με τις μετακομίσεις
παρά με τον μοντερνισμό
χάθηκε πρώτα το καντήλι του σπιτιού
μετά η στεφανοθήκη των γονιών
τελευταίο το εικονοστάσι
πράγματα που τις νύχτες
έριχναν λίγο φως, μα πιο πολύ
αλλόκοτες κινούμενες σκιές
που φόβιζαν και μαζί παρηγορούσαν
πράγματα που μ' έδεναν
με δυο και τρεις γενιές πιο πίσω.

Άραγε ποια να 'ναι
τα σημερινά μας αντικείμενα
που οι επόμενοι θ' αφήσουν να χαθούν
κι αργότερα θα τα θυμούνται
με τις ίδιες παράκαιρες προσηλώσεις…

[2φΑ]

                                                         

"Τίτος και Αρχίλοχος "

Τίτος Πατρίκιος  -  ΚΟΥΒΕΝΤΙΑΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΟΝ ΑΡΧΙΛΟΧΟ
[από την Συλλογή «Συγκατοίκηση με το παρόν»]

Και μού ’λεγε ο Αρχίλοχος:
«Μετάφρασέ τα στη δική μου γλώσσα
να δω επιτέλους τί γράφετε κι εσείς.
Κυρίως θέλω να μου εξηγήσεις
αυτές τις λέξεις που μοιάζουν για ελληνικές
και όμως με μπερδεύουν.

Τι πάει να πει λοιπόν
τηλεόραση, κυβερνητική, τεχνοκρατία;
Τις άλλες άσ’ τες όπως είναι,
από οικονομία, πόλεμο, ψυχανάλυση
κάτι κι εγώ καταλαβαίνω».

[2φΑ]

                                  

"Καύτρες στη νύχτα.. "

ΤΙΤΟΣ ΠΑΤΡΙΚΙΟΣ  -  Τ’ αστέρια που ονειρευτήκαμε
("Νέα χάραξη", 2008)

Δεν ήσαν περαστικοί κομήτες
ούτε καν στιγμιαίοι διάττοντες
τ’ αστέρια που ονειρευτήκαμε –
το πολύ καύτρες μέσα στη νύχτα
απ’ τα τσιγάρα που τινάζαμε
κι η πύρινη τροχιά τους μόλις που πρόφταινε
να λάμψει.

Αυτό το λίγο ήταν που γέμιζε τη ζωή μας
κι αν κάποτε μιλούσαμε για θάνατο
με σιγουριά τον βάζαμε γι’ αργότερα.

[2φΑ]