"Η ομορφιά του Χαλίλ "

-  Χαλίλ Γκιμπράν   [από τον ΠΡΟΦΗΤΗ]

Οι τεθλιμμένοι κι οι πληγωμένοι λένε, «Η ομορφιά είναι ευγενική και αβρή.
Σαν μια νεαρή μητέρα, με δέος σχεδόν από τη δική της δόξα, περπατάει ανάμεσά μας».
Και οι παθιασμένοι λένε, «Όχι, η ομορφιά είναι ένα κράμα δύναμης και τρόμου.
Όπως η καταιγίδα τραντάζει τη γη κάτω μας, και τον ουρανό πάνωθε μας».

Οι κουρασμένοι κι οι αποκαμωμένοι λένε, «Η ομορφιά είναι ένα απαλό ψιθύρισμα.
Μιλάει στο πνεύμα μας. Η φωνή της αναδύεται στις σιωπές μας σαν ένα αμυδρό φως που τρεμουλιάζει από φόβο για τη σκιά»»
Αλλά οι ανήσυχοι λένε, «Την έχουμε ακούσει να φωνάζει ανάμεσα στα βουνά,
Και με τις κραυγές της ήρθε ήχος από οπλές, και χτύπημα φτερών και βρυχηθμούς λιονταριών».

Το βράδυ, οι φύλακες της πόλης λένε, «Η ομορφιά θα προβάλλει με την αυγή από την ανατολή».
Και το μεσημέρι οι δουλευτές κι οι οδοιπόροι λένε, «την έχουμε δει να σκύβει πάνω από τη γη, απ’ τα παράθυρα του ηλιοβασιλέματος».

Τον χειμώνα λένε γι’ αυτήν, οι αποκλεισμένοι από το χιόνι, «Θα έρθει με την άνοιξη, πηδώντας πάνω από τους λόφους».
Και στη ζέστη του καλοκαιριού οι θεριστές λένε: «Την έχουμε δει να χορεύει με τα φύλλα του φθινοπώρου και είδαμε μια χούφτα χιόνι στα μαλλιά της».

Όλα αυτά τα πράγματα έχετε πει για την ομορφιά.
Όμως στην πραγματικότητα δεν μιλήσατε για αυτήν, αλλά για ανικανοποίητες ανάγκες.

Ενώ η ομορφιά δεν είναι μια ανάγκη, αλλά μια έκσταση.

Δεν είναι δίψα στο στόμα, ούτε ένα απλωμένο άδειο χέρι,
Αλλά μάλλον μια φλογισμένη καρδιά και μια ψυχή μαγεμένη.

Δεν είναι η εικόνα που θα βλέπατε, ούτε το τραγούδι που θα ακούγατε,
Αλλά μάλλον μια εικόνα που βλέπετε αν κλείσετε τα μάτια σας και ένα τραγούδι που ακούτε αν κλείσετε τ’ αυτιά σας.

Δεν είναι ο χυμός μέσα στ’ αυλάκια του φλοιού, ούτε ένα φτερό στο νύχι πουλιού,
Αλλά μάλλον ένας κήπος πάντα ανθισμένος και ένα σμήνος αγγέλων που αιώνια πετούν.

Λαέ της Orphalese, η ομορφιά είναι ζωή, όταν η ζωή αποκαλύπτει το ιερό της πρόσωπο.
Αλλά  εσείς είστε ζωή, εσείς και το πέπλο.
Η ομορφιά παρατηρεί αιώνια τον εαυτό της στον καθρέφτη.
Αλλά εσείς είστε αιωνιότητα, εσείς και ο καθρέφτης.

[Πίνακας: Sandro Botticelli, Madonna Raczynski (λεπτομέρεια), 1477 ca.
                Βερολίνο, Μουσείο Staatliche]

fb - Rosa Virginia

2fA

"Όταν η αγάπη σε καλεί "

Χαλίλ Γκιμπράν  -  από τον ΠΡΟΦΗΤΗ

Τότε η Αλμήτρα είπε, "Μίλησέ μας για την Αγάπη."
Κι εκείνος, ύψωσε το κεφάλι του κι αντίκρισε το λαό,
κι απλώθηκε βαθιά ησυχία.
Και με φωνή μεγάλη είπε:

"Όταν η αγάπη σε καλεί, ακολούθησέ την,
μ' όλο που τα μονοπάτια της είναι τραχιά
κι απότομα.
Κι όταν τα φτερά της σ' αγκαλιάσουν,
παραδώσου, μ' όλο που το σπαθί που είναι
κρυμμένο ανάμεσα στις φτερούγες της μπορεί
να σε πληγώσει.
Κι όταν σου μιλήσει, πίστεψέ την, μ' όλο
που η φωνή της μπορεί να διασκορπίσει τα
όνειρά σου σαν το βοριά που ερημώνει τον
κήπο.

Γιατί, όπως η αγάπη σε στεφανώνει, έτσι
και θα σε σταυρώσει. Κι όπως είναι για το
μεγάλωμά σου, είναι και για το κλάδεμά σου.
Κι όπως ανεβαίνει ως την κορφή σου και
χαϊδεύει τα πιο τρυφερά κλαδιά σου
που τρεμοσαλεύουν στον ήλιο,
έτσι κατεβαίνει κι ως τις ρίζες σου και
ταράζει την προσκόλλησή τους στο χώμα.

Σα δεμάτια σταριού σε μαζεύει κοντά της.
Σε αλωνίζει για να σε ξεσταχυάσει.
Σε κοσκινίζει για να σε λευτερώσει
από τα φλούδια σου. Σε αλέθει για να σε λευκάνει.
Σε ζυμώνει ώσπου να γίνεις απαλός.
Και μετά σε παραδίνει στην ιερή φωτιά της
για να γίνεις ιερό ψωμί για του Θεού το
άγιο δείπνο.

Όλα αυτά θα σου κάνει η αγάπη για να
μπορέσεις να γνωρίσεις τα μυστικά της καρδιάς σου,
και με τη γνώση αυτή να γίνεις κομμάτι της καρδιάς
της ζωής.
Αλλά αν από το φόβο σου, γυρέψεις μόνο
την ησυχία της αγάπης και την ευχαρίστηση
της αγάπης,
τότε, θα ήταν καλύτερα για σένα να σκεπάσεις
τη γύμνια σου και να βγεις έξω από
το αλώνι της αγάπης. Και να σταθείς στον
χωρίς εποχές κόσμο όπου θα γελάς, αλλά όχι
με ολάκερο το γέλιο σου, και θα κλαις, αλλά
όχι με όλα τα δάκρυά σου.

Η αγάπη δε δίνει τίποτα παρά μόνο τον
εαυτό της, και δεν παίρνει τίποτα παρά μόνο
από τον εαυτό της.
Η αγάπη δεν κατέχει κι ούτε μπορεί να
κατέχεται· γιατί η αγάπη αρκείται στην αγάπη.
Όταν αγαπάς, δε θα 'πρεπε να λες: «Ο
Θεός είναι στην καρδιά μου», αλλά μάλλον
«Εγώ βρίσκομαι μέσα στην καρδιά του Θεού.»

Και μη πιστέψεις ότι μπορείς να κατευθύνεις
την πορεία της αγάπης, γιατί η αγάπη,
αν σε βρει άξιο, θα κατευθύνει εκείνη
τη δική σου πορεία.

Η αγάπη δεν έχει καμιά άλλη επιθυμία
έκτος από την εκπλήρωσή της. Αλλά αν αγαπάς
κι είναι ανάγκη να έχεις επιθυμίες,
ας είναι αυτές οι επιθυμίες σου:

Να λιώσεις και να γίνεις σαν το τρεχούμενο
ρυάκι που λέει το τραγούδι του στη νύχτα.
Να γνωρίσεις τον πόνο, της πολύ μεγάλης
τρυφερότητας. Να πληγωθείς από την
ίδια τη γνώση σου της αγάπης.
Και να ματώσεις πρόθυμα και χαρούμενα.

Να ξυπνάς την αυγή με καρδιά έτοιμη να
πετάξει και να προσφέρεις ευχαριστίες για
μια ακόμα μέρα αγάπης.
Να αναπαύεσαι το μεσημέρι και να
στοχάζεσαι την έκσταση της αγάπης·
Να γυρίζεις σπίτι το σούρουπο
μ' ευγνωμοσύνη στην καρδιά.

Και ύστερα να κοιμάσαι με μια προσευχή
για την αγάπη που έχεις στην καρδιά σου
και μ' έναν ύμνο δοξαστικό
στα χείλη σου."

[2φΑ]

                                            

"Η ομορφιά σου "

Χαλίλ Γκιμπράν  -  από τον ΠΡΟΦΗΤΗ

Kι ένας ποιητής είπε, "Μίλησέ μας για
την Ομορφιά."
Κι εκείνος αποκρίθηκε:

"Πού θα ψάξετε για την ομορφιά, και πώς
θα τη βρείτε αν αυτή η ίδια δεν είναι ο δρόμος σας
και ο οδηγός σας;
Και πώς θα μιλήσετε γι' αυτή αν αυτή
δεν είναι η υφάντρα του λόγου σας;
Οι βασανισμένοι και οι χτυπημένοι λένε,
«Η ομορφιά είναι καλή κι ευγενική.
Σα μια νέα μητέρα, κάπως ντροπαλή για
τη δόξα της, περπατά ανάμεσά μας.»
Και οι άνθρωποι του πάθους λένε, «Όχι,
η ομορφιά είναι ένα πράγμα γεμάτο δύναμη
και τρόμο.
Σαν την καταιγίδα ταρακουνά τη γη κάτω
από τα πόδια μας και τον ουρανό πάνω από
τα κεφάλια μας.»
Οι κουρασμένοι και οι αδύναμοι λένε,
«Η ομορφιά είναι φτιαγμένη από απαλά
ψιθυρίσματα. Μιλάει μέσα στο πνεύμα μας.
Η φωνή της υποχωρεί στη σιωπή μας
σαν το αδύναμο φως που τρεμοπαίζει από το
φόβο της σκιάς.»
Αλλά οι ανήσυχοι λένε, «Εμείς ακούσαμε
την ομορφιά να κραυγάζει ανάμεσα στα βουνά,
Και μαζί με τις κραυγές της ακούστηκε
ο ήχος καλπασμών, χτύπημα φτερών και
βρύχισμα λιονταριών.»
Τη νύχτα οι φύλακες της πόλης λένε, «Η
ομορφιά θ' ανατείλει μαζί με την αυγή από
την ανατολή.»
Και το μεσημέρι, οι εργάτες κι οι οδοιπόροι
λένε, «Εμείς είδαμε την ομορφιά να
γέρνει πάνω στη γη από τα παράθυρα της
δύσης.»
Το χειμώνα, οι αποκλεισμένοι από τα
χιόνια λένε, «Η ομορφιά θα 'ρθει με την άνοιξη
τρέχοντας χαρούμενα πάνω στους λόφους.»
Και μέσα στη ζέστη του καλοκαιριού,
οι θεριστές λένε, «Εμείς είδαμε την ομορφιά
να χορεύει μαζί με τα φθινοπωρινά φύλλα
και είχε μια τούφα χιόνι στα μαλλιά της.»

Όλα αυτά τα πράγματα έχετε πει για την
ομορφιά.
Αλλά στην πραγματικότητα δε μιλήσατε
για την ομορφιά, αλλά για ανάγκες
ανεκπλήρωτες,
Και η ομορφιά δεν είναι μια ανάγκη,
αλλά μια έκσταση. Η ομορφιά δεν είναι στόμα
διψασμένο, ούτε άδειο χέρι που απλώνεται.
Αλλά είναι πιο πολύ μια καρδιά φλογισμένη
και μια ψυχή μαγεμένη.
Δεν είναι η εικόνα που θα θέλατε να δείτε
ούτε το τραγούδι που θα θέλατε ν' ακούσετε,
Αλλά μάλλον μια εικόνα που βλέπετε
παρ' όλο που κλείνετε τα μάτια σας κι ένα
τραγούδι που ακούτε παρ' όλο που κλείνετε
τ' αφτιά σας.
Δεν είναι ο χυμός μες από τη φλούδα
του δέντρου, ούτε το φτερό ανάμεσα στα νύχια,
αλλά είναι πιο πολύ ένας κήπος παντοτινά
ανθισμένος κι ένα κοπάδι άγγελοι που
αιώνια πετούν.

Λαέ της Ορφαλεζίας, η ομορφιά είναι η
ζωή, όταν η ζωή φανερώνει το ιερό της
πρόσωπο.
Αλλά εσείς είστε η ζωή κι εσείς το πέπλο
που τη σκεπάζει.
Η ομορφιά είναι η αιωνιότητα που ατενίζει
τον εαυτό της στον καθρέφτη.
Αλλά εσείς είστε η αιωνιότητα κι εσείς
είστε ο καθρέφτης."

[2fA]

                                                    

"Ιστορία ενός φίλου "

Χαλίλ Γκιμπράν  –  ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΦΙΛΟΥ

[από το βιβλίο "Σκέψεις και διαλογισμοί"]

Τον ήξερα σαν νέο που είχε χαθεί στο μονοπάτι της ζωής, που τον κέντριζαν οι άγριες παρορμήσεις του και που ακολουθούσε τον θάνατο κυνηγώντας τις επιθυμίες του. 

Τον ήξερα σαν ένα τρυφερό λουλούδι που οι άνεμοι της απερισκεψίας το είχαν παρασύρει στη θάλασσα της άσεμνης ηδονής.
Τον ήξερα από κείνο το χωριό, σαν ένα κακότροπο αγόρι πού κατέστρεφε με τα σκληρά του χέρια τις φωλιές των πουλιών και σκότωνε τα μικρά πουλιά στις φωλιές τους και ποδοπατούσε τα όμορφα άνθη των ευωδιαστών λουλουδιών.

Τον ήξερα στο σχολείο σαν έναν έφηβο που αποστρεφόταν τη μάθηση, αλαζονικό, κι εχθρό της ειρήνης και της φιλίας.
Τον ήξερα στην πόλη σαν ένα νέο που εμπορευόταν την τιμή του πατέρα του σ’ άτιμες αγορές, και ξόδευε τα χρήματα του πατέρα του σε κακόφημα σπίτια και παράδινε τον νου του στο χυμό τού σταφυλιού.
Ωστόσο, τον αγαπούσα. Κι η αγάπη μου γι’ αυτόν ήταν ένα μείγμα λύπης και συμπάθειας. 

Τον αγαπούσα γιατί οι αμαρτίες του δεν είχαν γεννηθεί από κάποιο μικρό μυαλό, αλλά ήταν πιο πολύ καμώματα μιας ψυχής χαμένης και απελπισμένης.

Το πνεύμα, αγαπητοί μου, ξεστρατίζει από το μονοπάτι της σοφίας απρόθυμα, αλλά ξαναγυρίζει σ’ αυτό πρόθυμα - όταν οι ανεμοστρόβιλοι της νιότης σηκώνουν χώμα και άμμο, τα μάτια τυφλώνονται για κάμποσο καιρό.
Αγαπούσα αυτόν τον νέο γιατί έβλεπα το περιστέρι της συνείδησής του να παλεύει με το γεράκι της κακίας του. Κι έβλεπα ότι το περιστέρι υπέκυπτε όχι από δειλία, αλλά από τη δύναμη του εχθρού του.
Η συνείδηση είναι ένας δίκαιος, αλλά αδύναμος δικαστής.
Η αδυναμία, του στερεί τη δύναμη να εκτελέσει την κρίση του.

Είπα ότι τον αγαπούσα. Κι η αγάπη έρχεται με διαφορετικές μορφές.
Μερικές φορές έρχεται με τη σοφία και τη φρόνηση· άλλες φορές, με τη δικαιοσύνη· 

και πολλές φορές με την ελπίδα.
Η αγάπη μου γι’ αυτόν συντηρούσε την ελπίδα μου, ότι κάποια μέρα θα έβλεπα το φως να θριαμβεύει μέσα του, πάνω στο σκοτάδι.
Αλλά δεν ήξερα πότε και πού η διαφθορά του θα μετατρεπόταν σε αγνότητα, η κτηνωδία του σε καλοσύνη, η παραλυσία του σε σοφία.

Ο άνθρωπος δεν ξέρει με ποιον τρόπο η ψυχή απελευθερώνεται από τη σκλαβιά της ύλης, παρά μόνο όταν απελευθερωθεί.
Ούτε γνωρίζει ο άνθρωπος, πως τα λουλούδια χαμογελούν μόνο όταν έρθει η αυγή.

ΙI

Οι μέρες περνούσαν, ακολουθώντας τις νύχτες, κι εγώ θυμόμουν τον νέο με πόνο κι αναστεναγμό· επαναλάμβανα τ’ όνομα του με στοργή που έκανε την καρδιά μου να ματώνει.
Και να, χθες, έλαβα ένα γράμμα απ’ αυτόν που έλεγε:
«Έλα να με δεις, φίλε μου, γιατί θέλω να σε γνωρίσω μ’ έναν νέο, που ή καρδιά σου θα χαρεί να τον συναντήσει, κι η ψυχή σου θα νιώσει αγαλλίαση».

Εγώ είπα, «Αλίμονο μου! Θέλει ίσως να ανακατέψει τη θλιβερή φιλία του με κάποια άλλη παρόμοια; Δεν είναι μόνος του, αρκετό παράδειγμα στον κόσμο της πλάνης και της αμαρτίας; 

Θέλει τώρα να δυναμώσει τις κακίες του με τις κακίες του συντρόφου του, έτσι που εγώ να τις δω δυο φορές πιο σκοτεινές;»

Ύστερα είπα στον εαυτό μου, «Πρέπει να πάω·  ίσως η σοφή ψυχή να μαζέψει καρπούς από τ’ αγκάθια, κι ή γεμάτη αγάπη καρδιά, να βγάλει φως απ’ το σκοτάδι».

Όταν βράδιασε, πήγα και τον βρήκα μόνο στο δωμάτιο του, να διαβάζει ένα βιβλίο με στίχους. 

«Πού είναι ο καινούργιος φίλος σου;» είπα, κι εκείνος απάντησε, «Εγώ είμαι, φίλε μου». 

Και φανέρωνε μια ηρεμία, που ποτέ πριν δεν είχα δει σ’ αυτόν.
Στα μάτια του μπόρεσα τώρα να δω ένα παράξενο φως που φώτιζε την καρδιά του. 

Αυτά τα μάτια όπου είχα δει πριν τη σκληρότητα, φεγγοβολούσαν τώρα με το φως της καλοσύνης. 

Ύστερα, με μια φωνή που νόμισα ότι ερχόταν από κάποιον άλλον, εκείνος είπε, «Ο νέος που γνώρισες στα παιδικά σου χρόνια και που μαζί του πήγαινες στο σχολείο, έχει πεθάνει πια. 

Με τον θάνατο εκείνου, γεννήθηκα εγώ.
Εγώ είμαι ο καινούργιος σου φίλος· πάρε το χέρι μου».

Καθώς έσφιγγα το χέρι του, ένιωσα την ύπαρξη ενός ευγενικού πνεύματος που κυκλοφορούσε μέσα στο είναι του.
Το σιδερένιο πριν χέρι του, είχε γίνει απαλό κι ευγενικό.
Τα δάχτυλά του πού χθες ξέσκιζαν σαν τα νύχια της τίγρης, σήμερα χάιδευαν την καρδιά.

Τότε, μίλησα πάλι. «Ποιος είσαι συ, και τι έγινε; Πώς έγινες αυτός ο καινούργιος άνθρωπος; 

Μήπως το άγιο πνεύμα μπήκε στην καρδιά σου και αγίασε την ψυχή σου; 

Ή μήπως παίζεις κάποιον ρόλο, εφεύρημα κάποιου ποιητή;»

Κι εκείνος είπε, «Α, φίλε μου, το πνεύμα κατέβηκε σε μένα και μ’ ευλόγησε.
Μια μεγάλη αγάπη έκανε την καρδιά μου αγνό, ιερό βωμό.
Είναι μια γυναίκα, φίλε μου, η γυναίκα που ως χθες εγώ νόμιζα παιχνίδι στα χέρια του άντρα — που μ’ απελευθέρωσε απ’ το σκοτάδι της κόλασης κι άνοιξε μπροστά μου τις πύλες του παραδείσου όπου και μπήκα.
Μια αληθινή γυναίκα με πήρε στον Ιορδάνη ποταμό της αγάπης της και με βάφτισε. 

Η γυναίκα, που την αδερφή της περιφρονούσα από την άγνοια μου, με ανύψωσε στον θρόνο της δόξας.

Η γυναίκα, που τη συντροφιά της μόλυνα με την κακία μου, εξάγνισε την καρδιά μου με την αγάπη της. Η γυναίκα, που τις αδερφές της αγόραζα σαν σκλάβες με το χρυσάφι του πατέρα μου, μ’ ελευθέρωσε με την ομορφιά της.
Η γυναίκα, που οδήγησε τον Αδάμ έξω από τον παράδεισο με τη δύναμη της θέλησης της, με ξανάμπασε στον παράδεισο με την τρυφερότητα και την υποταγή της».

antikleidi - [2φΑ]

"Τα παιδιά του Χαλίλ "

Χαλίλ Γκιμπράν  -  από τον "ΠΡΟΦΗΤΗ"

….   Τα παιδιά σας, δεν είναι παιδιά σας.
Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή.
Δημιουργούνται με τη μεσολάβηση σας, αλλά όχι από εσάς.
Κι αν και βρίσκονται μαζί σας, δεν σας ανήκουν.

Μπορείτε να τους δώσετε την αγάπη σας, αλλά όχι τις σκέψεις σας,
αφού ιδέες έχουν δικές τους.
Μπορείτε να στεγάσετε το σώμα τους, αλλά όχι και τις ψυχές τους,
αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο,
που εσείς δεν μπορείτε να επισκεφτείτε ούτε στα όνειρά σας.
Μπορείτε να προσπαθήσετε να τους μοιάσετε,
αλλά μην προσπαθήσετε να τα κάνετε να σας μοιάσουν,
αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω, ούτε ακολουθεί στο δρόμο του το χτες.

Εσείς είστε τα τόξα από όπου τα παιδιά σας σαν ζωντανά βέλη τινάζονται
μπροστά.
Ο τοξότης βλέπει το σημάδι πάνω στο μονοπάτι του απείρου
και σας λυγίζει με τη δύναμή του, ώστε τα βέλη του να τιναχτούν
γρήγορα και μακριά.
Το λύγισμα σας στο χέρι του τοξότη ας είναι για σας χαρά,
γιατί όπως αγαπάει ο τοξότης τα βέλη που πετούν,
έτσι αγαπά και τα τόξα που είναι σταθερά.   ….

hallofpeople – [2φΑ]