"Αυτό, εκείνο.. "

π. Ανδρέας Κονάνος
-  Από το βιβλίο του, "Όλα του Γάμου Δύσκολα"

ΑΥΤΟ, ΕΚΕΙΝΟ, ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ...
Όταν χαιρόμαστε, γενικά, νιώθουμε ένοχοι.
Όταν νιώθουμε μια καλή στιγμή ή μια απόλαυση, νιώθουμε πάλι ένοχοι.
Όταν γελάμε πολύ, νιώθουμε ένοχοι.
Λέμε μάλιστα τη φράση: «Πολύ γελάσαμε σήμερα, Θεέ μου, μη μας βγει ξινό».
Έπειτα από μια χαρούμενη στιγμή φοβόμαστε μη συμβεί κάτι κακό.
Μήπως κάτι στραβώσει.

Δεν έχουμε αποδεχθεί ολοκληρωτικά τη χαρά στη ζωή μας.
Είμαστε που είμαστε ένοχοι, ως πλάσματα φοβισμένα σ’ αυτή τη γη, έρχεται μετά κι ένα βαρύ κλίμα θρησκευτικό, που βαφτίζεται πνευματικότητα, και επιτείνει την ήδη υπάρχουσα ενοχική αυτή κατάσταση.
Και μας κάνει ακόμα πιο δύσκολο να χαρούμε τα δώρα του Θεού.
Είναι λυπηρό: Ζευγάρια που θα μπορούσαν να ’ναι ευτυχισμένα και να ζουν ξεκούραστα, να ’ναι ο ένας για τον άλλον πηγή χαράς και αγαλλίασης, ευγνωμοσύνης και δοξολογίας στον Θεό, έχοντας επηρεαστεί από μια νοσηρή τέτοια κατάσταση, βγάζουν τελικά μια μόνιμη γκρίνια, ένα παράπονο, μια μουρμούρα και μόνιμη πίκρα.

Ευτυχισμένο σπίτι θα πει ο άντρας να χαίρεται τη σύζυγό του.
Και η σύζυγος, φυσικά, να χαίρεται τον σύζυγό της.
Κι όλη αυτή η ερωτική και συζυγική συνάφεια, να μη λειτουργεί ως καταπίεση στη ζωή κανενός απ’ τους δύο.
Να νιώθουν χαρά και οι δύο. Να παίρνουν και να δίνουν χαρά, αμοιβαία.

Αν αυτό δεν ισχύει και ο ένας απ’ τους δύο νιώθει ότι δεν παίρνει χαρά και πιέζεται, να αναρωτηθεί: Γιατί δεν παίρνω χαρά;
Τι μου φταίει και βασανίζομαι;
Δεν θα ’πρεπε να χαίρομαι, όπως χαίρονται οι φυσιολογικοί άνθρωποι που έχουν ενότητα και ζουν απολαυστικά τη συζυγία τους;
Αν η συζυγία λειτουργεί ομαλά και φυσιολογικά, χωρίς ενοχές και νοσηρή πνευματικότητα -που μερικές φορές βαφτίζεται και αγιότητα!-, το ζευγάρι παίρνει τεράστια δύναμη.

Όταν ο σύζυγός σου νιώσει αυτή τη χαρά από σένα ή η σύζυγός σου από σένα, δεν είναι φυσικό να δοξάσει τον Θεό;
Δεν είναι αναμενόμενο να πει: «Αν είναι έτσι η ζωή κοντά στον Χριστό, ναι!
Εφόσον χαίρομαι τον γάμο μου και τον απολαμβάνω ψυχικά και σωματικά, συναισθηματικά κι ερωτικά, καλά έκανα και παντρεύτηκα!
Εφόσον αυτός ο γάμος είναι όμορφος, άξιζε που τον έκανα.
Δεν μετανιώνω»…   ….

p. Andreas Konanos

[2φΑ]

"Ο καλός λόγος.. "

π. Ανδρέας Κονάνος
-  Από το βιβλίο του, «Όλα του γάμου δύσκολα...» 

Μπαίνει ο άντρας στο σπίτι.
«Η γυναίκα μου πάτερ, είτε μπήκα είτε δεν μπήκα, καμία σημασία.
Γυρισμένη πλάτη στην κουζίνα, καθάριζε χόρτα…  
Είτε μπήκα είτε δεν μπήκα σπίτι, για τη γυναίκα μου είναι σαν να μην υπάρχω.
Δεν αξίζω τίποτε στα μάτια της».
Το ίδιο κι ο άντρας στη γυναίκα. Της δίνεις αξία και σημασία;

Όλοι το ζητάμε. Όλοι έχουμε ανάγκη, να μας δίνουν αξία και προσοχή.
Όταν σου λέει ο άλλος ένα «μπράβο», νιώθεις ενθάρρυνση, καταλαβαίνεις ότι βαδίζεις καλά και συνεχίζεις με όρεξη.
Δεν είναι εγωισμός αυτό.
Είναι ο καλός λόγος, που σου δίνει κουράγιο να συνεχίσεις.

Πάει η γυναίκα στο κομμωτήριο. Φτιάχνει το μαλλί της.
Το βάφει, το περιποιείται. Γυρίζει στο σπίτι.
«Ο άντρας μου πάτερ, είτε με είδε είτε δεν με είδε, ένα και το αυτό.
Την άλλη ημέρα πάω στη δουλειά. Με βλέπει ο κύριος στο απέναντι γραφείο και μου λέει:
"Ωραίο look, πολύ ωραίο το χτένισμά σου, πολύ μου αρέσει η αλλαγή που έκανες!"
O άντρας μου δεν το πρόσεξε. O ξένος όμως, το πρόσεξε».

Γιατί, κύριε, δεν το πρόσεξες;... Για ποιον το έκανε αυτό η γυναίκα σου;
Για ποιον άλλαξε κι ομόρφυνε; Για σένα.
Μα εσύ δεν πιάνεις το μήνυμα.

Έλεγε μια γυναίκα: «Όταν ο άντρας μου βλέπει αθλητικά, πάτερ, τα πάντα σβήνουν και χάνονται. Την ώρα εκείνη δεν υπάρχει κανένας στον κόσμο γι' αυτόν.
Ακόμα κι αν έμπαινα στο σαλόνι καβάλα σε άλογο, δεν θα με πρόσεχε.
Όταν βλέπει αθλητικά, δεν γυρίζει να με κοιτάξει ούτε δευτερόλεπτο.
Εκείνη την ώρα δεν υπάρχει τίποτε γι' αυτόν. Είμαι ανύπαρκτη».

Η τροφοδοσία της αξίας της ψυχής.
Πολύ αναγκαία.
Το ίδιο όμως θέλουν και τα παιδιά. Πες μια καλή κουβέντα στο παιδί σου.
Αναρωτιέσαι γιατί βγαίνει συνέχεια έξω. Ξέρεις γιατί;
Γιατί έξω τον βλέπουν οι φίλοι του και του λένε: «Γεια σου, ρε μεγάλε!»
Γι' αυτό.

Ενώ εσύ δεν του λες: «Γεια σου, μεγάλε».
Εσύ του λες: «Είσαι άχρηστος. Θα μείνεις στουρνάρι. Ανεπρόκοπος.
Μια ζωή πληρώνουμε για σένα και τίποτε δεν κάνεις.
Τσάμπα τα φροντιστήρια. Μας αρρώστησες. Μας καταξόδεψες».

Άκου λόγια. Δες ενθάρρυνση.

Κάνουμε το παιδί σκουπίδι και μετά λέμε: «Γιατί δεν μ' αγαπάει το παιδί;
Γιατί το παιδί με βλέπει και τρέχει μακριά μου;
Και τρέχει σε πλατείες κι άλλα στέκια, και πάει με τους φίλους του, και πάει σε ξένα σπίτια;»
Γιατί;

Γιατί εκεί το αγαπούν,  με τον τρόπο που μπορούν.
Κι εσύ σίγουρα αγαπάς το παιδί σου. Μα δεν το δείχνεις.
Το θέμα δεν είναι να αγαπάς μόνο, αλλά να το δείχνεις κιόλας.

Όλοι αγαπάμε.
Μα καταλήγουμε να το δείχνουμε στους τάφους μόνο, στους νεκρούς.
Εκεί, όλο συναίσθημα, ποίηση, μελό και κλάμα.
Όσο ο άνθρωπός σου ζει, τον «ψήνεις» κανονικότατα.
Μετά, δάκρυα και πόνος. Μα είναι αργά…   ….

dinfo – [2fA]

"Ο Ελευθερωτής "

ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΧΑΡΑ, ΠΡΙΝ ΛΑΒΕΙΣ! - ΚΑΙ ΘΑ ΛΑΒΕΙΣ!
-  π. Ανδρέας Κονάνος

Λέμε: θέλω αυτό, και μετά θα χαρώ.
Αν με αγαπήσει η τάδε, ο τάδε, τότε θα νιώσω ευτυχία μέσα μου!
Αν λάβω αυτό το δώρο, τότε θα χαμογελάσω!
Κι έρχεται ο Χριστός, κι αλλάζει τη σειρά, και σου λέει ότι πριν λάβεις, είναι πολύ βασικό να είσαι σε κατάσταση καλή, πνευματική, εσωτερικά ελεύθερη, άνετη, πλήρη και γαλήνια!

Αν περιμένεις έναν άνθρωπο με τρελή επιθυμία, και προσδοκάς αφού τον γνωρίσεις να σου δώσει χαρά και ευτυχία, τότε ένα είναι το βέβαιο: θα τον πνίξεις! θα τον κουράσεις, θα του φορτωθείς.
Αν όμως είσαι ήδη καλά με τον εαυτό σου ακόμα και πριν συναντήσεις τον άνθρωπο της ζωής σου - δηλαδή, ακόμα και τότε να νιώθεις όμορφα μέσα σου - τότε, θα έρθει και αυτό που θες, διότι η ψυχή σου θα είναι άξια γι' αυτό το δώρο!

Με τον τρόπο αυτό, δεν θα το χαλάσεις, δεν θα το καταπιέσεις, θα το σεβαστείς, θα το χαρείς, θα υπάρχει μια ισοτιμία σε όλο αυτό.

Το λέει ο Χριστός μας: Ζητείτε πρώτον την Βασιλείαν των Ουρανών.
Πρώτα νιώσε τη χαρά του Θεού, τη Βασιλεία Του.
Είτε έρθει αυτό που θες, είτε όχι.

Δηλαδή, πρώτα νιώσε καλά, πλησίασε τον Θεό, γαλήνεψε, γίνε κατάλληλο δοχείο, σωστός δέκτης, έτοιμο έδαφος, και μετά! θα έρθει κι αυτό που θες.

Είναι σίγουρο!
Κι αν δεν έρθει; Δεν πειράζει! θα είσαι καλά, είπαμε!!

Πολλές σχέσεις έχουν βασανιστεί, επειδή ο ένας φορτώθηκε στον άλλο και περίμενε πολλά από τον άλλο...
Σχέσεις εξάρτησης, χειριστικές, σχέσεις ελέγχου.

Μ' αρέσει πολύ αυτή η ιδιότητα του Χριστού: ο Ελευθερωτής!
Από όλα αυτά τα βασανιστικά.

fb – [2fA]

"Το επιστέγασμα και η βάση "

Ο Άγιος Δημήτριος

π. Ανδρέας Κονάνος  -  Από το βιβλίο «Στο βάθος κήπος»

Η αγάπη είναι το επιστέγασμα και η βάση. Αυτή σκεπάζει όλες τις αρετές.
Είναι η ασφάλεια και η σιγουριά ότι πας καλά. Διότι, ότι κάνεις χωρίς αγάπη, όπως λέει ο Απόστολος Παύλος, δεν έχει νόημα.

Αγάπη να ‘χεις. Αγάπη να βγάζεις. Αγάπη ν’ αφήσεις.
Κι όσοι θα έρχονται έπειτα από χρόνια κοντά στον τάφο σου και θα σε θυμούνται και θα σε φέρνουν στη σκέψη και στο μυαλό τους, θα λένε:
«Α, αυτός ο άνθρωπος είχε αγάπη. Είχε καλοσύνη.
Σε κανέναν δεν είπε κάτι κακό ούτε κράτησε σε κάποιον κακία.
Λόγο για κάποιον δεν είπε. Δεν τον θυμάμαι να κατηγόρησε, να κατέκρινε.
Ποτέ.
Τα χέρια του, συνέχεια ελεημοσύνες. Το στόμα του έσταζε μέλι.
Τα μάτια του, πάντα γεμάτα δάκρυα απ’ τον πόνο των ανθρώπων.
Τα πόδια του πήγαιναν συνέχεια εδώ κι εκεί, σε αρρώστους και βασανισμένους».

Έτσι δεν λέει και η Αγία Γραφή; «Πίστη, ελπίδα κι αγάπη. Μείζων δε τούτων, η αγάπη». 

Το ανώτερο.
Κάνε ένα βήμα ν’ αγαπήσεις, να χαρείς, να νιώσεις τον πλούτο αυτής της ομορφιάς μες στην ψυχή σου. Και μην πληγώνεσαι αν δεν σ’ αγαπούν.
Δεν αξίζει να στενοχωριέσαι αν δεν σε αγαπούν.

Μην ασχολείσαι με το πώς σου φέρονται οι άλλοι, διότι θα αρρωστήσεις.
Μάθε εσύ ν’ αγαπάς. Ανεξαρτήτως του τι κάνουν οι άλλοι.
Μάθε εσύ -σαν τον Θεό- να δίνεις. Σαν τον ήλιο να λάμπεις.
Άσε τους άλλους. Αν δεν σ’ αγαπούν, δεν πειράζει. Γιατί ούτε κι εσύ αγαπάς πάντα. 

Αν μάθεις την τέλεια αγάπη, τότε θ’ αγαπάς. Ώσπου να μάθεις, κάνεις λάθη.

Μην απαιτείς και λες: «Εγώ σ’ αγάπησα. Τώρα θέλω κι εσύ να μ’ αγαπάς».
Μην κινείσαι έτσι. Εσύ θα τρέφεσαι απ’ αυτή την πηγή, που θα βγαίνει από μέσα σου. 

Κι αν οι άλλοι σου ανταποδώσουν την αγάπη, θα ‘ναι ωραία.
Αν δεν σου την ανταποδώσουν, δεν πειράζει.
Μην γκρινιάζεις, γιατί μετά χάνεις αυτό το καλό που κάνεις και είναι μισό.
Εσύ θ’ αγαπάς. Αγάπη, αγάπη, αγάπη. Ωραία λέξη.

Γράψε αυτή τη λέξη στην καρδιά σου. Λέγε τη και με το στόμα σου.
Και πες τη και σήμερα σε κάποιον.
Πες τη στο παιδί σου, στη γυναίκα σου, στον άντρα σου, πες τη στα αδέλφια σου.

Συνέχισε να την λες έπειτα από μέσα σου. Μην την λες με τρόπο που να προκαλείς. 

Να λες στον άνθρωπό σου:
«Σ’ αγαπώ και σ’ ευχαριστώ για όλα όσα έχεις κάνει για μένα.
Σ’ ευχαριστώ που υπάρχεις. Που με βοηθάς.
Που με στηρίζεις. Που με βασανίζεις.
Και με βοηθάς και με τον τρόπο αυτό, να μαθαίνω.
Και με βοηθάς να υπομένω, να συγχωρώ».

fb - [2φΑ]

"Μάθε τη δύναμη του λόγου "

-  π. Ανδρέας Κονάνος

Μακάριοι οι γονείς που δεν βαράνε τα παιδιά τους,
μα τα εμπνέουνε με το ταπεινό παράδειγμά τους.

Είναι τραγικό να χτυπάς το παιδί σου.
Δείχνει πόσο ξόφλησες ως προς την αξία
και δύναμη της ψυχής
και της πειθούς σου.
Δεν μπορείς να πείσεις, γι' αυτό πιέζεις.
Δεν μπορείς να εμπνεύσεις, και επιδεικνύεις μπράτσα,
και δύναμη χεριών.

Είναι κάτι γονείς που 'χουν χέρια σα τανάλιες,
βαριά και σκληρά.
Ψυχή όμως, ψόφια.
Και βαράνε τα παιδιά τους μ' αυτό το χέρι.
Και προκαλούν τραύματα
και στο κορμί και παντού.

Να ξέρουν ότι έτσι χάνουν το παιδί τους
για πάντα.
Αν όχι σήμερα που είναι μικρό και τους έχει ανάγκη,
σίγουρα αύριο που θα μεγαλώσει λίγο
με την πρώτη ευκαιρία θα φύγει
από κοντά τους.

Ψυχικά βέβαια, ήδη φεύγει από σήμερα κιόλας.
Και γίνεσαι, συ ο γονιός σαν ξένος, με το σπλάχνο σου.

Δεν αρκεί να λες ότι το αγαπάς.
Είναι ανάγκη να μάθεις και τρόπους ανθρωπιάς!
Δεν είσαι πλέον πρωτόγονος, κανίβαλος,
ούτε ζεις στα βουνά ή σε σπηλιές…

Μάθε τη δύναμη του λόγου.
Και μίλα όμορφα!

newside – [2fA]

"Στον γάμο σου να δίνεις.. "

π. Ανδρέας Κονάνος
-  Από το βιβλίο του «Όλα του γάμου δύσκολα...»

Ο σύζυγος μιας κυρίας πέθανε και στην κηδεία του έλεγε τα καλύτερα!
Έλεγε, έλεγε, του έπλεκε εγκώμια, τον είχε ανεβάσει στα ουράνια με θρήνους και ποιήματα.
«Παλικάρι μου, λεβέντη μου, κυπαρίσσι μου...»
Και τη σκούντησε μια φίλη και της είπε: «Φτάνει, φτάνει, το παράκανες!
Όσο ζούσε, τον είχες τρελάνει. Τώρα τα θυμήθηκες όλα;...
Γιατί δεν τα έλεγες όλα αυτά τα ωραία όταν ζούσε, ώστε να του δώσεις αξία του ανθρώπου, 

τότε που το είχε ανάγκη;
Γιατί δεν τον έλεγες και τότε, παλικάρι μου;».

Ίσως γελάς. Μα το θέμα είναι σοβαρό και κρύβει μεγάλες αλήθειες για τις ανθρώπινες σχέσεις.
Λοιπόν, στην οικογένεια ζητά κανείς να νιώσει ασφάλεια και αξία.
Αυτά είπαμε έως τώρα.
Στον γάμο σου να δίνεις στον άλλο ελευθερία. Μα και να νιώθεις ελευθερία.
Δεν παντρεύτηκες για να πνιγείς ούτε για να νιώθεις μόνιμη καταπίεση.
Ούτε για να χάσεις την ελευθερία σου.

Σίγουρα όταν παντρεύεσαι δεν μπορείς να είσαι το ελεύθερο πουλί που ήσουν στα χρόνια τα ανέμελα.
Αλλάζεις. Δεσμεύεσαι. Έχεις υποχρεώσεις. Παντρεύτηκες.
Αλλάζει η ζωή σου τώρα. Σύμφωνοι.
Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η ελευθερία πλέον γίνεται παρελθόν για τα πάντα.
Είναι σημαντικό να νιώθεις την ελευθερία της έκφρασης, να λες αυτό που θες!
Να εκφράζεσαι, να λες την άποψή σου.

Είναι μερικά σπίτια που η ελευθερία απουσιάζει παντελώς.
Οι γυναίκες οι καημένες δεν τολμούν να μιλήσουν.
Είναι κάτι άντρες που δεν σηκώνουν κουβέντα. «Είπα και ελάλησα».
Μου το λένε τα παιδιά στο σχολείο: «Ο πατέρας μου, άμα πει κάτι, δεν χωράει συζήτηση. 

Κι άμα τον ρωτήσουμε: "Γιατί, μπαμπά;", η απάντηση είναι πολύ δημοκρατική: "Γιατί έτσι"».
Θέλουν οι γυναίκες να εκφραστούν, μα δεν τολμούν.
Φοβούνται τον άντρα τους, την αυστηρότητά του.

Υπάρχουν και γυναίκες όμως, που φέρονται έτσι στους άντρες.
Απέξω, διαφορετικές: Όλο ευγένεια και γλύκα.
Στο σπίτι όμως, αυστηρότητα και καταπίεση.
Είναι μεγάλο πράγμα να αναπνέεις ελεύθερα και να νιώθεις ο εαυτός σου.
Να μπορείς να ανοίγεσαι, να εκφράζεσαι.
Να μπορείς να πεις την άποψή σου και να νιώθεις ότι σε υπολογίζει ο άλλος.
Να κάνεις αυτό που σου αρέσει.

Να δεις την ταινία που θες, να βάλεις το κανάλι που προτιμάς.
Ο ένας θέλει αθλητικά, ο άλλος σίριαλ, ο άλλος ντοκιμαντέρ.
Θα μάθουμε να ισορροπούμε τις ανάγκες μας. Δεν είσαι μόνο εσύ στο σπίτι.
Πιάνεις το τηλεκοντρόλ και ρυθμίζεις τα πάντα όλη νύχτα με βάση τα δικά σου μόνο γούστα. 

Όχι μόνο ο ένας τι θέλει.
Υπολόγισε και τον άνθρωπό σου, και τη γυναίκα σου, και το παιδί σου.
Όλοι έχουν άποψη. Και είναι σεβαστή.
Δεν ξέρω πόσο ελεύθερος είσαι στον γάμο σου.
Δεν ξέρω πώς βιώνεις τη συζυγία σου.
Πάντως, μερικοί καταπιέζονται πάρα πολύ. Και στο τέλος αρρωσταίνουν.

Κάτι πονοκέφαλοι αδικαιολόγητοι, κάτι ημικρανίες χωρίς λόγο.
Έτσι αρχίζουν τα πρώτα σημάδια. Κάτι αϋπνίες χωρίς λόγο.
Πίεση, πίεση; πίεση, στο τέλος κλατάρεις.
Ο άλλος σε πιέζει και δεν σε αφήνει να βγάλεις αυτό που αισθάνεσαι.
Κρατάς τα πάντα μέσα σου, όλα τα καταπίνεις.
Δεν μιλάς, δεν αντιδράς; μαζεύεις, μαζεύεις.
Αυτό δεν μπορεί να κρατήσει ώσπου να πεθάνεις. Κάπου θα ξεσπάσει.
Και στο τέλος σκας.

Συζήτα λίγο για όλα αυτά με τον άνθρωπό σου.
Άσε τον άλλο να πει τη γνώμη του. Άκου λίγο τον άλλο. Σεβάσου τον.
Θα τον αρρωστήσεις έτσι που τον καταπιέζεις και θα λυπηθείς τελικά.

fb – [fA]

"Επιλογές Αυγούστου "

p. Andreas Konanos  -  ΕΠΙΛΟΓΕΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

Ψυχή μου,
τώρα τον Αύγουστο,
προσευχήσου
να γλυκαθείς,
κι άσε
τα πολλά λόγια,
τις κόντρες,
τους καβγάδες,
και άλλες
κακίες
που σε πάνε πίσω.

Φως,
Χριστός,
Παναγία,
Ηρεμία:
Τα θέματα του Αυγούστου.

Είναι θέμα τρόπου,
κι όχι τόπου
όλα αυτά.

Καλό μήνα!

fb – [2fA]

                                                        

"Στον καλό άθεο φίλο μου "

ΣΤΟΝ ΚΑΛΟ ΆΘΕΟ ΦΙΛΟ ΜΟΥ
-  p. Andreas Konanos

Κι εκεί που πάω να τρομάξω
απ’ τη δήλωση της "αθεΐας" σου,
σε γνωρίζω λίγο καλύτερα
και με συγκινεί πολύ
η ανθρωπιά σου.
Η γνησιότητά σου.
Που μιλάς αληθινά,
χωρίς να κολακεύεις
ή να γλύφεις.
Τα μάτια σου
μου θυμίζουν
πώς θα ‘πρεπε να ‘ναι τα δικά μου,
που λέω ότι δήθεν βλέπω τον Χριστό.
Η σκέψη σου,
καθαρή σε πολλά,
χωρίς υπεκφυγές,
καχυποψίες,
πονηριά.

Η τσέπη σου άδεια.
Το βιβλιάριό σου,
με ελάχιστα ευρώ.

Η καρδιά σου, ευαίσθητη.
Είδα κι έναν άλλο "άθεο"
που κρατούσε συντροφιά
σ’ ένα παιδάκι με λευχαιμία
στο νοσοκομείο ένα βράδυ.
Δεν το ’χω κάνει ποτέ κάτι τέτοιο.

Πόσο διαφέρουμε,
τελικά.
Εγώ λέω ότι πιστεύω.
Εσύ λες ότι δεν πιστεύεις.
Μα πράττεις την αγάπη.
Εγώ κυρίως μιλάω γι’ αυτή,
και παίζω πετυχημένα το θέατρο
του καλού χριστιανού
και παπά.

fb – [2fA]

                                                                

"Προσευχή για την πεθερά "

Από τον π. Ανδρέα Κονάνο
-  ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΘΕΡΑ

Κύριε, βοήθησε την πεθερά μου,
να καταλάβει κάποια πράγματα που όλο λέμε,
κι όλο ξεχνάμε.
Σίγουρα κι αυτή τα ξέρει στο μυαλό της.
Μα κάπου αντιστέκεται η ψυχή της να τα βιώσει.

Να καταλάβει ότι η ζωή πάει μπροστά
κι ότι δεν έχουμε - μικροί μεγάλοι -
τα ίδια μυαλά.
Να δεχτεί ότι όπως έζησε αυτή τη ζωή της,
έτσι πρέπει να προχωρήσουμε κι εμείς τη δική μας.
Με τις δικές μας επιλογές.
Ότι το πιο ωραίο είναι ο σεβασμός κι η ελευθερία.
Ότι τα λάθη επιτρέπονται και είναι ανθρώπινα.
Τα δικά μας, εννοώ.
Διότι αυτή, συνήθως, αισθάνεται ότι δεν κάνει κανένα.

Ότι, όταν δεν μας πρήζει,
τότε τη θέλουμε συχνά δίπλα μας.
Πως όταν δεν πετάει υπονοούμενα,
μπηχτές και πλάγιες κακίες,
ευχόμαστε να ζήσει χίλια χρόνια
και δεν μας κουράζει καθόλου η παρουσία της.
Ενώ όταν μας ανακατεύει, ευχόμαστε άλλα!
(Συγχώρα μας, Θεέ μου)

Να καταλάβει, Κύριε, ότι πρέπει να ζήσουμε τη δική μας ζωή,
κι όχι τη δική της.

Πως ο μουσακάς,
τα σουτζουκάκια και το παστίτσιο
έχουν πολλούς τρόπους να μαγειρευτούν,
και τα πουκάμισα διάφορους τρόπους να πλυθούν,
να σιδερωθούν, να διπλωθούν.
Και πως σωστό,
δεν είναι αυτό που λέμε εμείς ή αυτή,
μα η αγάπη που ενώνει,
που σέβεται,
που ξέρει να τιμά, να σιωπά,
να δίνει τόπο στα νιάτα που θέλουν να πετάξουν,
και ένα λιμάνι με λιγότερα κύματα
σ’ αυτούς που έκαναν ήδη
τα ταξίδια τους,
τις τρέλες τους, τις επιλογές τους.

Να καταλάβει ότι η κόρη της είναι πια η γυναίκα μου.
Κι ο γιος της, δεν είναι πια ο ¨άντρας¨ της,
μα ο δικός μου.
Και να το πάρει απόφαση - επιτέλους!
Και να κοπεί αυτός ο ομφάλιος λώρος,
που μας έχει όλους τυλίξει και μπλέξει,
είτε μένουμε στην ίδια γειτονιά
είτε χιλιόμετρα μακριά.

Και κάποιος, Κύριε,
να της εξηγήσει ότι υπάρχει και ΚΑΠΗ,
και εκκλησία,
και πλέξιμο
και ελληνική ή τούρκικη ταινία,
και facebook και διάφορα άλλα,
για να περνά το χρόνο της.

Και πως, κατά βάθος,
την αγαπάμε.

facebook – [2fA]

"Μην πιέζεις, μην ενοχλείς.. "

Του π. Ανδρέα Κονάνου

Μην πιέζεις κανέναν.
Μην ενοχλείς τους άλλους. Το μεγάλο πρόβλημά σου είναι ακριβώς αυτό.
Έχεις μεταθέσει το πρόβλημά σου στους άλλους και δεν κοιτάς μέσα σου.

Δεν σου φταίει κανένας για την ευτυχία που δεν έχεις.

Δεν σου φταίει κανένας για τη μιζέρια που κουβαλάς.
Δεν σου φταίει κανένας για το κενό που υπάρχει στην ψυχή σου.
Διαρκώς λες: «Μου φταίει το ένα, μου φταίει το άλλο».
Αν είναι δυνατόν να σου φταίει ο ένας κι ο άλλος. Εσύ σου φταις.

Μου φταίω εγώ. Το πρόβλημα είναι δικό μου.
Κάτι δικό μου έχω, που με βασανίζει.

Αν είναι δυνατόν, η ευτυχία η δική μου να εξαρτάται από το τι θα κάνει το παιδί μου ή η γυναίκα μου ή ο άντρας μου ή ο γείτονάς μου.
Δηλαδή, για να γίνω εγώ ευτυχισμένος, θα πρέπει ν' αλλάξουν οι άλλοι;
Πιστεύω να καταλαβαίνεις τον παραλογισμό αυτής της απαίτησης.

Καθένας παίρνει τις δικές του αποφάσεις, κάνει τις δικές του επιλογές, έχει τη δική του ωριμότητα, τη δική του ώρα.
Εσύ να ’σαι εντάξει με τον εαυτό σου και να το παραδέχεσαι.
Να πεις: «Δεν φταίει το παιδί μου. Δεν φταίει ο άντρας μου. Δεν φταίει η γυναίκα μου. 

Εγώ φταίω που δεν έχω καλή σχέση με τον εαυτό μου, με την ψυχή μου, με τον Θεό μου».

Δεν έχω καλή σχέση με τον Θεό.
Και έπειτα, για να 'μαι εγώ ευτυχισμένος, ζητώ απ' τους άλλους να αλλάξουν.
«Κάνε αυτό, να σε δω να χαρώ». Θα χαρείς αν με δεις να αλλάζω με το ζόρι;
Και τι Θες να 'χεις δίπλα σου; Τι είναι ο άλλος; Ένα μπιμπελό;
Ένα παιχνιδάκι που το παίρνεις από δω και το βάζεις εκεί, κι ευχαριστιέσαι;
Μα το παιδί σου και ο άνθρωπός σου δεν είναι κτήματά σου.
Έχουν τη δικής τους προσωπικότητα, την ψυχή τους ανεξάρτητη και ζητούν τον δικό τους ζωτικό χώρο. Και ελευθερία.

Πάρε το απόφαση: δεν μπορείς να ελέγχεις τους άλλους.
Και μη γυρίσεις να μου πεις: «Ναι, εσύ τα λες αυτά επειδή δεν έχεις δικές σου τέτοιες υποχρεώσεις και γι' αυτό είσαι χαλαρός».
Όχι, δεν το λέω γι' αυτό. Το λέω επειδή έχω δει πολλούς έγγαμους ανθρώπους, παντρεμένους, που ζουν φυσιολογικά.
Έχω δει μάνες και πατέρες οι οποίοι αγαπούν πολύ τα παιδιά τους, θέλουν πολύ τη διόρθωσή τους, την επιστροφή κι αλλαγή τους.
Μα σέβονται απεριόριστα τα παιδιά τους. 

Κι έχουν καταλάβει αυτοί οι γονείς ότι δεν μπορείς ν' αλλάξεις τον άλλον με φωνές.

Πάρε το απόφαση: δεν αλλάζει ο άλλος με τις φωνές σου.
Αλλά και αν τον αλλάξεις, αυτή η αλλαγή θα `ναι πρόσκαιρη και θα `χει μέσα της κάτι το πιεστικό. Και η πίεση αυτή θα βγει κάπου αλλού.
Δεν αλλάζει έτσι ο κόσμος.

Άσε το παιδί σου ήσυχο. Πες του το σωστό. Εννοείται.
Θα το πεις μία, θα το πεις δύο, θα το πεις τρεις. Μετά; Τι θα κάνεις;
«Όχι, εγώ θέλω να τον δω ν' αλλάζει τώρα».
Αυτό είναι μια δική σου ανάγκη. Παραδέξου το.
Είναι δική σου ανάγκη να κάνεις τον κόσμο, όπως εσύ τον θέλεις.
Άρα έχεις δικό σου θέμα.

dinfo – [2fA]

                                                

"Αρχαγγέλων κάλεσμα "

π. Ανδρέας Κονάνος  -  ΑΓΓΕΛΟΙ

Μέρες δύσκολες για Αγγέλους
Χρονιές σκληρές για Αγγελούδια
Εποχές σκοτεινές για Αγγελοφάνειες

Δεκαετία, λένε, των συσσιτίων, της πείνας και της φτώχειας
Για να σε νιώσω Άγγελέ μου,
θέλω χορταστικό να ’ναι τ’ άγγιγμά σου φέτος
Ζητώ να νιώσω το στομάχι μου γεμάτο
μετά το πέρασμά σου

Ή να με πάρουν αύριο τηλέφωνο
και να μου πουν ότι δεν έσκισαν
πάλι την αίτησή μου
Δουλειά!
Μπορείς να δώσεις και σε μένα μια δουλειά
στη γη ετούτη;
Για να κοιτάξω ευγνώμων τα Ουράνια,
και να πιστέψω πιο θερμά!

Ή αν τα θαύματα αυτά είναι τεράστια,
και δεν τ’ αξίζω τέτοιος που ’μαι,
μπορείς τουλάχιστο τη θλίψη να μου πάρεις
που με τυλίγει από παντού ολημερίς;
Μπορείς να δείξεις και σε μένα το φτωχό
κάτι απ’ το χαμόγελό σου;
Λίγη χαρά,
που σίγουρα σου περισσεύει,
στείλε κι εντός μου
Άγγελε

Πάντως,
βαρέθηκα να ακούω
απλώς να μου μιλούν για σένα
Λόγια, κηρύγματα και ομιλίες
Θέλω φέτος στη γιορτή σου,  Άγγελέ μου,
κάτι πιο χειροπιαστό

Δεν έχω θράσος, μη με δεις έτσι
Ούτε με ασέβεια προκαλώ.
Σε προσκαλώ

Δεν απαιτώ. Επαιτώ
Σαν τα παιδιά των φαναριών,
μ’ ελάχιστο το φως εντός μου,
παρακαλώ:

Άγιε Άγγελε,
ο εφεστώς της αθλίας μου ψυχής
και ταλαιπώρου μου ζωής
Μη εγκαταλείπης με...

[ 8 Νοεμβρίου 2013]

andreas.konanos – [2fA]

"Πότε χαίρεται ο Θεός "

p. Andreas Konanos  -  Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ "ΑΔΙΚΟΣ" ΚΙ ΕΙΝ' ΩΡΑΙΟ!

Ο Θεός είναι αγάπη
και ελευθερία
και συγχώρεση.
Τέλος.

Και λες:
Ναι, μα είναι και δικαιοσύνη.
Και λέει ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος, ότι
ο Θεός πράγματι είναι δίκαιος.
Μα η δικαιοσύνη Του είναι παράδοξη.
Ασυνήθιστη.
Πέρα από τα μέτρα και τη λογική
των ανθρώπων.

"Δικαιοσύνη του Θεού είναι η «αδικία» Του".

Όταν σ’ αγαπώ,
αν έχουμε 6 πορτοκάλια, θα σου πω,
"φάε όσα θες,
κι άσε και για μένα
αν περισσέψει κάτι. (άγιος Παΐσιος)
Σ’ αγαπώ,
και θέλω εσύ να νιώσεις πρώτα καλά.
Εγώ χαίρομαι, όταν εσύ χαίρεσαι."

Αυτή είναι η δικαιοσύνη της αγάπης.
Δεν έχει να κάνει με μαθηματικά,
μα με τη λογική της καρδιάς.
Ας το πούμε πάλι:
"Δικαιοσύνη του Θεού είναι η «αδικία» Του."

Θυμήσου μερικές τέτοιες
φαινομενικές "αδικίες" του Θεού:
"Αδικία" ήταν όταν δεν κατέκρινε την πόρνη,
κι έτρωγε με τελώνες και αμαρτωλούς.
"Αδικία" όταν αγάπησε τόσο τον Ιούδα
και του έδωσε το ταμείο των μαθητών.
(Ταμείο, στον κλέφτη!! Δηλαδή, έλεος!)
"Αδικία" όταν άφησε τα 99 πρόβατα, κι έψαχνε στους γκρεμούς
το ένα!
"Αδικία" όταν έκανε πανηγύρι για τον Άσωτο που γύρισε μετανιωμένος.
"Αδικία" όταν πλήρωσε τον εργάτη που έπιασε δουλειά μόλις
την τελευταία στιγμή, με το ίδιο μεροκάματο που έδωσε σ’ όσους
κουράστηκαν απ’ τα χαράματα!
"Αδικία" όταν μας αγάπησε τόσο πολύ, και σταυρώθηκε για μας
"έτι αμαρτωλών ημών όντων",
δηλαδή, ΠΡΙΝ μετανιώσουμε, πριν διορθωθούμε κι αλλάξουμε.
"Αδικία" ήταν όταν έσωζε τον ληστή στον Σταυρό.
"Αδικία" που ανατέλλει τον ήλιο σε δίκαιους,
αλλά και σε αμαρτωλούς.

Η θεία αγάπη, δεν πάει με τη ζυγαριά
και τα δικαστήρια αυτού του κόσμου.
Ο νομικισμός δεν έχει σχέση με τον Θεό και το Πνεύμα Του.
Ο νους μας, γεμάτος κουτάκια και καλούπια,
δεν το αντέχει όλο αυτό.
Το νοσηρό μεγάλωμά μας,
νιώθει αμηχανία μπροστά στην τόση αρχοντιά κι ελευθερία.
Ο ηθικισμός και συντηρητισμός μας,
αντιδρά σ’ αυτό το θείο Ήθος.

Μα μας συμφέρει όλο αυτό, τελικά.

Διότι το σχέδιο της "άδικης" αγάπης Του,
ελπίζουμε να "πιάσει" κι εμάς,
και να ισχύσει και για τη δική μας δικαίωση.

Και τώρα,
για όσο ζούμε.
Μα και τη στιγμή που θα φεύγουμε
και θα περιμένουμε να νιώσουμε
το βλέμμα Του επάνω μας
επιεικές, συμπαθές και σωτήριο…

Θα είναι "άδικο" αν σωθούμε,
μιας κι είμαστε
τόσο αμαρτωλοί.

Μα θα μας αρέσει σίγουρα πολύ…

fb – [2fA]