"Γη αγαθή "

 

-  Από τον "Ιερέα της Ανατολικής Εκκλησίας"

….   Γη αγαθή είναι η γη η οποία είναι έτοιμη να δεχτεί τον σπόρο και να καρποφορήσει.
Είναι η καρδιά η δουλεμένη, είναι η καρδιά που σκάφτηκε από τα πριν, με τους πόνους και την λαχτάρα να δει καθώς εστί και ενεργεί το Φως το ερχόμενον.
Είναι η καρδιά του ανθρώπου του φιλόπονου γεωργού, την οποία χάραξαν, σαν υνί αιχμηρό, δάκρυα βασανιστικής εργασίας και στεναγμοί μετανοίας και καθαρίστηκε από πέτρες και κάθε περιττό, από φιλοσοφίες δηλαδή και αναζητήσεις μάταιες, αφού πρώτα όμως προσπάθησε να βρει την Αλήθεια σε αυτές. 

Και αυτό το τελευταίο, αυτή η άλλη, η περιπλάνηση, είναι τόσο δίκαια και συγκινητική!
Ανεξάρτητα αν αφορούσε πρώτον ματαιότητες και ψεύδη!
Είναι ο μυστικός πόνος, η δίψα του ανθρώπου για να βρει την οδό και την σωτηρία.
Αυτό που ξεχωρίζει τον άνθρωπο της νοσταλγίας του Θεού, τον φέροντα το βάσανο μιας καρδιάς γεμάτης συντριβή ενώπιον του μεγαλείου του Μόνου Θεού, από κάθε αδιάφορο και σκληρυμένο υιό του αιώνος τούτου.

Διότι ο Χριστός τον Σπόρο δεν τον έκρυψε από κανέναν, αλλά αφειδώς και ελεύθερα τον έσπειρε στις καρδιές όλων. Γι αυτόν τον Σπόρο όμως, λίγοι έτρεφαν πόθο και πείνα και ακόμα λιγότεροι γνώριζαν την σημασία Του για την πορεία της ζωής τους.
Και όταν ήρθε και έπεσε στην αγαθή την γη τους, εκείνοι οι ολίγοι Τον αναγνώρισαν και τον έκρυψαν μέσα τους «ίνα ζωήν φέρη» και καρποφόρησε και δοξάστηκαν, όταν είδαν την βλάστηση και όταν γεύτηκαν τον καρπό και όταν εκείνος προσφέρθηκε θυσία ευπρόσδεκτη στον Σπορέα και πολύτιμος πλούτος στις ουράνιες αποθήκες. 

Ο άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός στην διδαχή του περί της παραβολής αυτής, επισημαίνει δραματικά, πως από τα τέσσερα μέρη των ανθρώπων, αυτών δηλαδή πού δέχτηκαν τον σπόρο, μόνο το ένα ήταν γη καρποφόρα και αγαθή!
Τι φοβερή διαπίστωση! Τι ευκαιρία εγρήγορσης και προσοχής!

Είναι τέλος γη αγαθή, η καρδιά που συμπονεί και φλέγεται για τον αδελφό και για όλον τον κόσμο. Εκεί δηλαδή που ο Θεός βρίσκει ανάπαυση και ευαρεστείται, γιατί αυτή καρδιά δεν αιματώνει μόνο για τον εαυτό της, αλλά και για κάθε πλάσμα του Θεού.   ….

[ππκ 13-14 Οκτωβρίου 2017]

iereasanatolikisekklisias - 2fA

"Εξαρχούσης Μαριάμ.. "

-  Panteleimon Krouskos

Η πανηγυρική καταβασία της Κοίμησης:

"Πεποικιλμένη τη θεία δόξη η ιερά και ευκλεής Παρθένε μνήμη σου,
πάντας συνηγάγετο προς ευφροσύνην τους πιστούς,
εξαρχούσης Μαριάμ μετά χορών και τυμπάνων..."

Αυτό το "μετά χορών και τυμπάνων", που μνημονεύει την πανηγυρική ωδή της προφήτιδας Μαριάμ κατά την διάβαση της Ερυθράς Θάλασσας, αυτοί οι χοροί και τα τύμπανα πέριξ μιας νεκρικής κλίνης και μάλιστα της νεκρικής κλίνης της Μητέρας του Θεού, δεν είναι ένα αλλόκοτο και πρωτοφανές σκάνδαλο - οι τέσσερις αυτές λέξεις πού απεικονίζουν την έξαρση και την χαρά του ποιητή αγίου Κοσμά, οι πασχαλινές, ευφρόσυνες, πανηγυρικές, έξαλλες, συνοδεύουν αρμονικά την θριαμβευτική έξοδο της Παναγίας Μητέρας προς την όντως Ζωή!

Μας θυμίζουν για ακόμα μια φορά, πως βιώνουμε το γλυκύ Πάσχα του καλοκαιριού!
Πως είμαστε άνθρωποι αναστάσιμοι και οφείλουμε να ζούμε την αναστάσιμη πίστη.

Είμαστε εδώ για να διακηρύξουμε, ότι η ανθρώπινη θλίψη έχει πέρας και όρια και πως δεν θα μας κρατήσει για πάντα δέσμιους με γόους και μοιρολόγια στην εξουσία της οδύνης.

fb – [2fA]

"Πάσχα τό τερπνόν "

-  π. Παντελεήμων Κρούσκος

Πάσχα τὸ τερπνόν, Πάσχα Κυρίου, Πάσχα,
Πάσχα πανσεβάσμιον ἡμῖν ἀνέτειλε,
Πάσχα, ἐν χαρᾷ ἀλλήλους περιπτυξώμεθα,
ὦ Πάσχα λύτρον λύπης·
καὶ γὰρ ἐκ τάφου σήμερον ὥσπερ ἐκ παστοῦ, ἐκλάμψας Χριστός,
τὰ Γύναια χαρᾶς ἔπλησε λέγων· Κηρύξατε Ἀποστόλοις.

Η παράταση του "ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ" για σαράντα ημέρες υπενθυμίζει και δύο άλλα κύρια και σημαντικά γεγονότα.
Το ένα αφορά την Γραφή και την υπόμνηση της πώς ο Κύριος Ιησούς επί σαράντα μέρες εμφανιζόταν στους μαθητές Του, συνέτρωγε μαζί τους για να πιστοποιήσει την ανάσταση και τους προετοίμαζε με την διδασκαλία και την φωταγωγική Του παρουσία για την επέλευση και κάθοδο του Αγίου Πνεύματος.

Επί σαράντα ημέρες τέλος επεκτείνεται αυτός ο εορτασμός για να καταδειχθεί πώς μετά την ανάσταση του Χριστού, εορτάζωμεν στην Εκκλησία Πάσχα αιώνιον και ατελεύτητον.
Δεν έχει τέλος η αναστάσιμη πανήγυρη, αλλά επαναλαμβάνεται όχι μόνο σε χρονικό επίπεδο, δηλαδή στην κυριακάτικη ευχαριστιακή σύναξη, αλλά σε αυτά τα ιερά μυστήρια εικονίζεται και στο κύριο μυστήριο της ιδίας της Εκκλησίας, όπου είναι τόπος και χώρος της αναστάσεως.

Πάσχα μέγα και ιερώτατον είναι αυτός ο Κύριος Ιησούς κατά τον θεηγόρο Παύλο και τον Θεολόγο Γρηγόριο.
Θέλοντας η Εκκλησία μας να τονίσει την αεί παρουσία Του ανάμεσα μας, επεκτείνει τον εορτασμό σε τεσσαρακονθήμερο δίνοντας τον τύπο και την εικόνα της αιωνιότητας.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!
Και Νικά και Βασιλεύει εις τους αιώνας

fb – [2fA]