"Δάσκαλε, είσαι επικίνδυνος! "

 

OSHO  -  ΕΠΙΓΝΩΣΗ

Υπήρχε ένας σπουδαίος βουδιστής δάσκαλος, ο Ναγκαρτζούνα.
Κάποτε ήρθε και τον βρήκε ένας κλέφτης, που τον είχε αγαπήσει, γιατί ποτέ του δεν είχε δει πιο σημαντικό άνθρωπο, με τόσο απέραντη σοφία.
Ρώτησε λοιπόν τον Ναγκαρτζούνα:
«Υπάρχει καμία πιθανότητα να φτάσω κι εγώ, εκεί που έφτασες εσύ;
Πρέπει όμως να σου ξεκαθαρίσω ένα πράγμα: Εγώ είμαι κλέφτης.

Και κάτι ακόμη: Εγώ δεν μπορώ να σταματήσω να κλέβω, γι’ αυτό μη μου το βάλεις σαν όρο. Θα κάνω ό,τι μου πεις, αλλά δεν μπορώ να σταματήσω να κλέβω.
Το προσπάθησα πολλές φορές και απέτυχα, γι’ αυτό κι έχω εγκαταλείψει την όλη προσπάθεια.
Έχω αποδεχτεί το πεπρωμένο μου, ότι είμαι κλέφτης.
Ας μη μιλήσουμε λοιπόν γι’ αυτό. Σου το ξεκαθαρίζω από την αρχή.»

Ο Ναγκαρτζούνα είπε: «Γιατί φοβάσαι ότι θα σου μιλήσω γι’ αυτό;|»
Ο κλέφτης είπε: «Μα όποτε πηγαίνω σε έναν καλόγερο, σε έναν ιερέα, σε έναν άγιο άνθρωπο, πάντοτε μου λέει: - Πρώτα πρέπει να σταματήσεις να κλέβεις. »
Ο Ναγκαρτζούνα γέλασε και είπε: «Τότε, θα πρέπει να είχες πάει σε κλέφτες, αλλιώς γιατί να τους νοιάζει; Εμένα δεν με νοιάζει καθόλου!»
Ο κλέφτης γέλασε και είπε: «Τότε, εντάξει. Μου φαίνεται ότι μπορώ να γίνω μαθητής σου.
Είσαι ο σωστός δάσκαλος.»

Ο Ναγκαρτζούνα τον δέχτηκε για μαθητή και του είπε:
«Τώρα μπορείς να φύγεις και να κάνεις ό,τι σου αρέσει, αλλά με έναν όρο:
Να το κάνεις με επίγνωση. Πήγαινε, άνοιξε σπίτια, πάρε πράγματα, κλέψε, κάνε ό,τι σου αρέσει, εμένα δεν με νοιάζει, δεν είμαι κλέφτης.
Οτιδήποτε κάνεις όμως, κάνε το με πλήρη επίγνωση, με βαθιά συναίσθηση και πλήρη γνώση της πράξης σου.»
Ο κλέφτης δεν κατάλαβε ότι έπεφτε στην παγίδα.
Είπε: «Εντάξει, θα το προσπαθήσω.»

Μετά από τρεις εβδομάδες, γύρισε πίσω και του είπε:
«Δάσκαλε, εσύ είσαι επικίνδυνος! Όταν έχω επίγνωση, δεν μπορώ να κλέψω.
Αν κλέβω, η επίγνωση εξαφανίζεται. Είμαι καθηλωμένος.»
Ο Ναγκαρτζούνα είπε: «“Αρκετά με τις κλεψιές σου! Εμένα δεν με ενδιαφέρουν.
Εγώ δεν είμαι κλέφτης για να με ενδιαφέρουν. Εσύ αποφασίζεις για τον εαυτό σου!
Αν θέλεις να έχεις επίγνωση, εσύ θα το αποφασίζεις.
Αν δεν θέλεις, τότε πάλι εσύ αποφασίζεις.»

Ο άνθρωπος είπε: «Τώρα όμως είναι πολύ δύσκολο. Έχω πάρει μια μικρή γεύση από την επίγνωση και είναι τόσο όμορφη! Τίποτε άλλο δεν αξίζει στη ζωή!»
«Χθες βράδυ», συνέχισε ο κλέφτης, «κατάφερα για πρώτη φορά να μπω μέσα στο παλάτι του βασιλιά. Άνοιξα το θησαυροφυλάκιο.
Θα μπορούσα να είχα γίνει ο πλουσιότερος άνθρωπος του κόσμου, με ακολουθούσες όμως εσύ κι έπρεπε να έχω επίγνωση…

Όταν είχα επίγνωση, ξαφνικά δεν υπήρχε κανένα κίνητρο, καμία επιθυμία.
Όταν είχα επίγνωση, τα διαμάντια έμοιαζαν πέτρες, με συνηθισμένες πέτρες.
Όταν έχανα την επίγνωση, ο θησαυρός βρισκόταν και πάλι εκεί.
Κι εγώ περίμενα και το έκανα αυτό πολλές φορές και γινόμουν σαν βούδας και δεν μπορούσα ούτε να τον αγγίξω, επειδή το όλο πράγμα έμοιαζε ανόητο, βλακώδες – πέτρες, συνηθισμένες πέτρες!

Τι πάω να κάνω; Να χάσω τον εαυτό μου για σκέτες πέτρες;
Ύστερα όμως, έχανα την επίγνωση και τότε τα διαμάντια γίνονταν πάλι όμορφα – ξανά η όλη αυταπάτη. Τελικά, αποφάσισα ότι δεν άξιζαν.”

 

lecturesbureau – 2φΑ

"Καράβι στον κυκλώνα "

OSHO  -  Απλούστατο πρόβλημα: μεγαλοποιείς τα πράγματα
["ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΙΚΗ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ"]

Κάποτε, που ο Μουλάς Νασρεντίν ήθελε να δουλέψει σ’ ένα καράβι, τρεις αξιωματούχοι του έπαιρναν συνέντευξη.
Ένας αξιωματούχος τον ρώτησε, «Έρχεται ένας μεγάλος κυκλώνας με παλιρροϊκά κύματα, και το καράβι σχεδόν βουλιάζει. Τι θα κάνεις;»
Ο Μουλάς απάντησε, «Κανένα πρόβλημα. Θα κάνω αυτό που είναι τεχνικά σωστό·
θα σταματήσω το καράβι και θα ρίξω άγκυρα.»

Ο άλλος αξιωματούχος είπε, «Αλλά τότε, ένα άλλο παλιρροϊκό κύμα έρχεται και το καράβι είναι έτοιμο να βουλιάξει. Τι θα κάνεις;»
Ο Μουλάς είπε, «Το ίδιο, θα ρίξω μια ακόμη άγκυρα· όλα τα καράβια έχουν δύο άγκυρες.»

Ο τρίτος αξιωματούχος είπε, «Αλλά τότε, ένα ακόμα παλιρροϊκό κύμα…
Και ο Μουλάς τον διέκοψε: «Σπαταλάτε τον χρόνο μου χωρίς λόγο. Θα κάνω το ίδιο – θα ρίξω μια ακόμα άγκυρα, για να σταθεροποιήσω το καράβι από το παλιρροϊκό κύμα.»

Ο πρώτος αξιωματούχος ρώτησε, «Κι από πού θα βρεις όλες αυτές της άγκυρες;»
Ο Μουλάς είπε, «Παράξενη ερώτηση. Από πού βρήκες εσύ όλα αυτά τα παλιρροϊκά κύματα; 

Από την ίδια πηγή!
Εάν μπορείς εσύ να φανταστείς παλιρροϊκά κύματα, γιατί να μην μπορώ εγώ να φανταστώ άγκυρες; Όσο θα μου φέρνετε εσείς παλιρροϊκά κύματα, κι εγώ θα συνεχίζω να κατεβάζω άγκυρες.»

lecturesbureau – [2φΑ]

                                              

"Σκέψου σαν γάιδαρος "

Αν ψάχνεις τον γάιδαρο, σκέψου σαν γάιδαρος
-  OSHO, "Κρυμμένα Μυστήρια"

Κάποτε ο Νασραντίν έχασε τον γάιδαρό του – κι αυτός ο γάιδαρος ήταν η μοναδική του περιουσία. Τον έψαχνε σε όλο το χωριό.
Όλοι οι χωρικοί έψαχναν μαζί του, μα δεν κατάφεραν να τον βρουν.

Τότε οι άνθρωποι είπαν πως ήταν ιερός μήνας, ότι περνούσαν πολλοί προσκυνητές από το χωριό κι ότι μπορεί ο γάιδαρος να τους ακολούθησε.
Αλλιώς, αφού είχαν ψάξει όλο το χωριό και δεν τον είχαν βρει, ο Νασραντίν έπρεπε να αποδεχθεί ότι ο γάιδαρος είχε χαθεί.

Ο Νασραντίν όμως είπε ότι θα έκανε μια τελευταία προσπάθεια να τον βρει.
Στάθηκε λοιπόν ακίνητος κι έκλεισε τα μάτια του.
Ύστερα έσκυψε κι άρχισε να περπατάει στα τέσσερα.
Περπάτησε σε όλο το σπίτι κι ύστερα στον κήπο και τελικά έφτασε σε ένα μεγάλο λάκκο, όπου είχε πέσει ο γάιδαρος.
Οι φίλοι του τον ρώτησαν έκπληκτοι τι κόλπο ήταν αυτό.

Ο Νασραντίν είπε:
«Σκέφτηκα πως αφού δεν μπόρεσε ο άνθρωπος να βρει τον γάιδαρο, τότε δεν ήταν αυτό το κλειδί για να τον βρω. Για να βρω τον γάιδαρο, έπρεπε να γίνω γάιδαρος.
Έτσι, άρχισα να νιώθω σαν γάιδαρος κι έλεγα: 

Αν ήμουν γάιδαρος που ψάχνει να βρει ένα γάιδαρο, πού θα κοίταζα;

Μόλις σκέφτηκα μ’ αυτόν τον τρόπο, άρχισα να περπατάω στα τέσσερα.
Δεν ξέρω πώς βρήκα το μέρος, όταν όμως άνοιξα τα μάτια μου, είδα πως είχα φτάσει στο λάκκο.
Και... να τος ο γάιδαρός μου!»

lecturesbureau – [2φΑ]