"Φεγγαρο-παιχνίδια"

Laurent Laveder, 41, France - "Moon Games"

  

*  Κλικ για μεγάλο μέγεθος

   

"Το Βάπτισμα"

Περί του Βαπτίσματος

Αγίου Νικολάου Καβάσιλα

Τὸ Βάπτισμα χορηγεῖ τὴν ὕπαρξη καὶ τὴν ὑπόσταση κατὰ Χριστόν καὶ μᾶς εἰσάγει γιὰ πρώτη φορὰ στὴ ζωή.

Ἡ χρίση μὲ τὸ Μύρο τελειοποιεῖ αὐτὸν ποὺ γεννήθηκε, γιατὶ προσφέρει ἐνέργεια κατάλληλη γι᾿ αὐτὴ τὴν πνευματική ζωή.

Ἡ θεία Εὐχαριστία συντηρεῖ καὶ διατηρεῖ τὴ ζωὴ αυτή καὶ τὴν ὑγεία, γιατὶ ὁ Ἄρτος τῆς ζωῆς δίνει τὴ δυνατότητα νὰ διαφυλάξουμε ὅσα ἀποκτήσαμε καὶ νὰ παραμείνουμε ζωντανοί.

Ζοῦμε λοιπὸν μὲ αὐτὸν τὸν Ἄρτο, κινούμαστε μὲ τὸ Μύρο, ἔχοντας λάβει τὴν ὕπαρξη ἀπὸ τὸ Βάπτισμα.


Τὸ Βάπτισμα εἶναι ἀρχὴ βίου καὶ βάση καὶ θεμέλιο ζωῆς.

Γέννηση, ἀναγέννηση, ἀνάπλαση καὶ σφραγίδα κι ἀκόμη ἔνδυμα, χρίσμα, χάρισμα, φώτισμα καὶ λουτρό. Ὅλα δηλώνουν ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ πράγμα·

"Ἀρχὴ τῆς ὑπάρξεως, αὐτῶν ποὺ ὑφίστανται καὶ ζοῦν κατὰ Θεὸν."

Νὰ βαπτισθοῦμε σημαίνει νὰ γεννηθοῦμε κατὰ Χριστὸν καὶ νὰ λάβουμε ὕπαρξη καὶ ὑπόσταση.  

Αὐτὸ εἶναι τὸ ἔργο τοῦ Βαπτίσματος. Ἐλευθερώνει ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες, συμφιλιώνει τὸν Θεὸ μὲ τὸν ἄνθρωπο, κάνει τὸν ἄνθρωπο υἱὸ τοῦ Θεοῦ, ἀνοίγει τὰ μάτια τῆς ψυχῆς, δίνει τὴν αἴσθηση τοῦ θείου φωτός, μὲ λίγα λόγια προετοιμάζει γιὰ τὴ μέλλουσα ζωή.

*  εικόνα: "Ο Θεός δημιουργεί το Φως" του G. Dore’

"Ο Άγιος Νεκτάριος"

O άγιος Νεκτάριος χειροτονήθηκε Επίσκοπος το 1889.

Βρήκε όλους τους Αιγυπτιώτες έλληνες της Αλεξανδρείας και του Καΐρου, τους γνώρισε, μίλησε μαζί τους, άκουσε τα βάσανά τους, πήρε τις αμαρτίες τους, τους έδειξε δρόμους, τους έδωσε άφεση, τους έβαλε στην Εκκλησία και όχι μόνον αυτούς. Όλους όσους είχαν ανάγκη.
Ακόμη και τους φελάχους βοηθούσε ο άγιος Νεκτάριος, που ήσαν παραπεταμένοι και υπηρέτες και βορά του καθενός. Τους φρόντιζε, τους αγαπούσε, τους ελεούσε και τον αγαπούσαν κι εκείνοι. Κι έλεγαν τα καλύτερα λόγια γι’ αυτόν.

Αυτό κίνησε τον φθόνο και τη ζηλοτυπία των άλλων συγκληρικών, που ήθελαν να τα έχουν καλά με όλους. Να είναι ήσυχοι κι ας είναι ο λαός στο σκοτάδι και στην άγνοια, στη φτώχεια και στη μιζέρια και στη δυσκολία. Σου λέει, τώρα αυτός μας δίνει τα φώτα του Χριστού και εμείς οφείλουμε να τον ακολουθήσουμε, να τον μιμηθούμε.

Και δεν το άντεξαν οι καημένοι και τον συκοφάντησαν. Τον συκοφάντησαν ότι τάχα ήθελε να πάρει τον θρόνο του γη­ραιού πατριάρχου Αλεξανδρείας Σωφρονίου. Αυτό έπιασε και εξεμάνη ο πατριάρχης, έκαμε σύνοδο και τον εκήρυξε ανεπιθύμητο.

Με την απόφαση εκείνη του πατριάρχου, ο άγιος Νεκτάριος κηρύχθηκε ανεπιθύμητος στην Εκκλησία της Αλεξανδρείας και ηδύνατο να υπάγει όπου ήθελε, εκτός του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας.

Και ο άγιος τι να κάνει, πού να προσφύγει; παρά μονάχα στο Χριστό και στην Παναγία και στον άγιο Νικόλαο, στου οποίου τον ναό είχε χειροτονηθεί επίσκοπος στο Κάιρο.

Συγχώρεσε τους εχθρούς του και ήρθε εδώ στην Αθήνα φτωχός, πικραμένος, αδικημένος, δεν είχε ούτε που να μείνει, δεν είχε τι να φάει κι όπου πήγαινε τον ακολουθούσε η συκοφαντία.

Και υπέφερε ο άγιος τα πάνδεινα και περισσότερο την κατακραυγή, τα υπονοούμενα των άλλων και τις μισοκουβέντες. Και ήταν τελείως αθώος!

Κάποτε σε μια δύσκολη ώρα από κείνες που περνούσε της εξορίας του και της συκοφαντίας του και ενώ ευρίσκετο στην Αθήνα, τον επεσκέφθησαν κάποιοι γνωστοί του που τον αγαπούσαν και τον είδαν να είναι ήρεμος, γαλήνιος, ήσυχος.
Του λένε, "Σεβασμιώτατε, πώς είστε τόσο ήρεμος και ήσυχος και γαλήνιος με τόσο μεγάλο κακό που σας βρήκε;"

"Ναι", λέει, "αλήθεια είναι αυτό. Αλλά εγώ τα άφησα όλα, στον Κύριό μου".

"Αν θες Εσύ  Κύριε, να με συκοφαντούν και να μου φέρονται έτσι, ας είναι έτσι. Αφού Εσύ ορίζεις έτσι, ας είναι έτσι."
Εγώ αφέθηκα και Τον ευχαριστώ και Τον δοξολογώ, που μπορώ να φροντίζω τους αδελφούς μου. Τους ανθρώπους τους πικραμένους και αδικημένους, να τους βοηθήσω και να τους ελαφρώσω το βάρος της θλίψεως και του πόνου και της αδικίας και να εύχομαι γι’ αυτούς και να τους καλομιλώ.  

 * από το βιβλίο του Αρχιμ. Ανανία Κουστένη «Λόγοι». [επεξ.]

"Σύναξις των Αρχαγγέλων"

"Τῶν οὐρανίωv στρατιῶν Ἀρχιστράτηγοι,
δυσωποῦμεv ὑμᾶς ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι,
ἵvα ταῖς ὑμῶv δεήσεσι τειχίσητε ἡμᾶς,
σκέπῃ τῶν πτερύγωv τῆς ἀΰλου ὑμῶν δόξης,
φρουροῦvτες ἡμᾶς προσπίπτοντας ἐκτεvῶς καὶ βοῶντας·
Ἐκ τῶν κινδύνων λυτρώσασθε ἡμᾶς,
ὡς Ταξιάρχαι τῶν ἄνω Δυνάμεων."

"Πνευματική διακονία και κέρδος"

  

Πνευματική διακονία και κέρδος.
π. Τύχων Σεβκούνωφ

από το βιβλίο του «Σχεδόν Άγιοι»

Kάποτε μαζί με τον Κόλια Μπλοχίν, γνωστό σήμερα ορθόδοξο συγγραφέα, αποφασίσαμε να βγάλουμε  μερικά χρήματα. Αυτό συνέβη το 1988, όταν εκείνος είχε μόλις βγει από το στρατόπεδο συγκέντρωσης πολιτικών κρατουμένων, καθώς είχε εκτίσει πενταετή ποινή κατά το άρθρο 139, για παράνομη δημιουργία και διανομή ορθόδοξου λογοτεχνικού υλικού.

Ο Κόλια προσφέρθηκε λοιπόν να εκδώσει (εννοείται παράνομα) αντίτυπα της Βίβλου με εικονογράφηση του Ντορέ. Το βιβλίο αυτό είχε να επανεκδοθεί πολλές δεκαετίες στη Ρωσία και ήταν φυσικά περιζήτητο. Υπό αυτή την έννοια, θα κάναμε κάτι σωστό.

Από την άλλη, με την κυκλοφορία χιλίων αντιτύπων μπορούσε κανείς να κερδίσει ένα σεβαστό, για εκείνο τον καιρό, ποσό χρημάτων, κάτι που δε θα ενοχλούσε ούτε εμένα ούτε τον Κόλια... Κι αυτό το γνωρίζαμε πολύ καλά. Υπ' αυτή την έννοια, η πράξη μας δεν ήταν καθόλου ευλαβής και αποτελούσε μια πραγματική εμπορική επιχείρηση.

Τη Βίβλο με εικονογράφηση του Ντορέ εξάλλου, δεν μπορούσες να τη βρεις ούτε καν σε βιβλιοθήκη. Βρήκα λοιπόν την κατάλληλη στιγμή και εξήγησα μυστικά στον μητροπολίτη Πιτιρίμ το σχέδιο μας. Εκείνος σαν εκδότης ενθουσιάστηκε, παρά τον κίνδυνο που ενείχε ένα τέτοιο εγχείρημα για εκείνο τον καιρό. Την επόμενη μέρα μου παραχώρησε έναν πολυτελή τόμο από την προσωπική του βιβλιοθήκη, προειδοποιώντας με, ότι το βιβλίο τού ήταν εξαιρετικά αγαπητό, επειδή ανήκε στον μακαρίτη ιερέα πατέρα του. Υποσχέθηκα με θέρμη στον επίσκοπο, ότι το βιβλίο θα ήταν ασφαλές και το έδωσα για μια εβδομάδα στον Κόλια για την ανατύπωση.

Μόλις πέρασε η εβδομάδα, τηλεφώνησα στον Νικολάι και τον ρώτησα πώς πήγαιναν τα πράγματα. Αυτός απάντησε ότι ήθελε ακόμη τρεις ημέρες. Αλλά μετά από τρεις ημέρες λυπημένος με ενημέρωσε, ότι εμφανίστηκαν κάποια προβλήματα και θα χρειαζόταν ακόμη μια εβδομάδα. Μετά από την εβδομάδα, η ιστορία επαναλήφθηκε: ο Νικολάι δεν επέστρεφε το βιβλίο. Εν τω μεταξύ, ο μητροπολίτης Πιτιρίμ άρχισε να ρωτά, αν θα μπορούσε να πάρει πίσω τη Βίβλο και πότε θα ολοκληρωνόταν η εκτύπωση.

Άρχισα να βάζω τις φωνές στον Κόλια από το τηλέφωνο για πολλή ώρα, αλλά αυτός έχοντας περάσει από ανακρίσεις στη φυλακή και από βασανιστήρια, μου εξήγησε σαν να ήμουν μικρό παιδί, ότι κατανοεί γενικά την κατάσταση και σε μια εβδομάδα, βρέξει χιονίσει, θα επέστρεφε ακέραιο το βιβλίο στον αρχιερέα, όπως το παρέλαβε.

Μετά από μια εβδομάδα όμως, ο Κόλια δεν επέστρεψε το βιβλίο.

Είχα απελπιστεί και δεν ήξερα πώς να αντικρίσω τον επίσκοπο. Για να καταλάβω κάπως τι μπορεί να είχε συμβεί πήγα σε έναν κοινό μας φίλο, τον Βίκτορα Μπουρντιούκ, ο οποίος κάποτε είχε εκτίσει ποινή φυλάκισης μαζί με το Νικολάι.

«Α, θα το πούλησε!», μου είπε με σιγουριά ο Βίκτορας μόλις άκουσε τη διήγηση μου.

«Μα, πώς θα το πούλησε; Αυτό είναι αδύνατο!».

«Κι όμως είναι δυνατό. Το πούλησε και τώρα μεθάει με τα χρήματα. Τώρα κατάλαβα γιατί άρχισε πάλι να τα πίνει· όλα στο κονιάκ, στο κονιάκ!».

Πρέπει να πω, ότι όλοι γνωρίζαμε αυτή την αδυναμία  φίλου μας. Αν έπιανε στα χέρια του το μπουκάλι, δεν μπορούσε να το αφήσει με τίποτα. Ιδίως μετά από φυλακή πέντε ετών.

Ο Βίκτορας κατάλαβε σε τι τρομερή κατάσταση βρισκόμουν και μαζί τρέξαμε να βρούμε τον Νικολάι. 0 Κόλια πάντα ειλικρινής άνθρωπος, αμέσως ομολόγησε πως τελικά είχε πουλήσει τη Βίβλο του αρχιερέα, την ίδια  ημέρα που την είχε παραλάβει από τα χέρια μου. Για ακρίβεια, μετά από 40 λεπτά. Τόσος χρόνος χρειάστηκε να φτάσει στη γέφυρα Κουζνέτσκυ και να λάβει 500 ρούβλια για το βιβλίο στη γνωστή μοσχοβίτικη «μαύρη αγορά», κατάστημα «Μπουκινίστ». Όταν τον ρώτησα απεγνωσμένα  γιατί το έκανε, ο Κόλια απάντησε μεθυσμένος ότι ο διάβολος τον έβαλε.

Η κατάσταση ήταν πραγματικά καταστροφική: η αγορά ενός τέτοιου βιβλίου ήταν πρακτικά αδύνατη. Και με τι χρήματα; Ακόμη κι αν ήμασταν αρκετά τυχεροί και βρίσκαμε  κάπου ένα αντίτυπο, θα κόστιζε σύμφωνα με τους ειδικούς, όχι λιγότερο από χίλια πεντακόσια ρούβλια. Το ποσό αυτό ήταν για εμένα ανήκουστο. Για να μην αναφέρω ότι ο μητροπολίτης Πιτιρίμ, αμέσως θα καταλάβαινε ότι δεν ήταν το βιβλίο του πατέρα του... Παρόλα αυτά, έτρεξα σε μοσχοβίτες τοκογλύφους, αλλά μάταια: δεν είχα τίποτα να δώσω σαν ενέχυρο.

Μετά από τρεις ημέρες, τη Δευτέρα, έπρεπε να παρουσιαστώ στον μητροπολίτη, δεν μπορούσα να το παρατείνω άλλο. Τότε έβγαλα εισιτήριο και πήγα με το τρένο στο Πετσόρι, στον π. Ιωάννη - ευτυχώς είχα μπροστά μου τα Σαββατοκύριακο.

Ωστόσο στο Πετσόρι, σάστισα από την είδηση ότι ο π. Ιωάννης είχε κλειστεί στο κελί του εδώ και λίγες ημέρες και δεν δεχόταν κανέναν. Το νέο αυτό με συνέτριψε. Πώς μπορούσε σε μια τόσο δύσκολη στιγμή, να μη με αξιώσει ούτε με ένα λόγο;

Γεμάτος απόγνωση, πήγα στην ενορία του π. Ραφαήλ και τον ενημέρωσα για την κακοτυχία μου.

Αλλά τότε, η τύχη μου χαμογέλασε: Ο π. Ραφαήλ ήταν ένας άνθρωπος που δεν απελπιζόταν ποτέ και υπό οποιεσδήποτε συνθήκες. Θεωρούσε την ακηδία το πιο ανόητο από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα. Κατ` αρχάς, με χλεύασε ανελέητα για την απιστία μου και έπειτα μου υπενθύμισε, ότι είχα ξεχάσει να κάνω το πιο απλό και αυτονόητο: να αρχίσω να διαβάζω τον κανόνα της προσευχής για τα χαμένα αντικείμενα.

Τα λόγια του με κατακεραύνωσαν. Πώς μπόρεσα να ξεχάσω κάτι τέτοιο; Είναι γνωστό τοις πάσι, ότι υπάρχει αποδεδειγμένα για τα θέματα αυτά ένας πολύ εύκολος τρόπος, ένας απλός κανόνας: για να βρεθεί ένα αντικείμενο, αρκεί κανείς να διαβάσει τον 50ό ψαλμό του Δαβίδ και το Σύμβολο της Πίστης.

Παρεμπιπτόντως, πριν λίγο καιρό ο κανόνας αυτός είχε φανεί αρκετά χρήσιμος: Η Ιρίνα Βλαντιμίροβνα Κρούτοβα, η σύζυγος του Αλεξάνδρου Κρούτοβ, αρχισυντάκτη του περιοδικού «Ρούσκι ντομ», είχε αγοράσει ένα καινούριο αυτοκίνητο. Του έκανα αγιασμό και την επόμενη ημέρα το αυτοκίνητο εκλάπη. Στην αστυνομία της είπαν ότι το συγκεκριμένο μοντέλο ήταν αρκετά δημοφιλές στον κύκλο των κλεφτών και πιθανότατα, θα το είχαν ήδη αποσυναρμολογήσει για ανταλλακτικά. Αλλά η Ιρίνα, σε αντίθεση με εμένα, θυμήθηκε αμέσως την ειδική ευχή. Απλά μειδίασε ακούγοντας τα λόγια των αστυνομικών και άρχισε να διαβάζει τον συγκεκριμένο κανόνα. Μια ημέρα αργότερα το αυτοκίνητο βρέθηκε, ευτυχώς με ξεριζωμένο μόνο το διακόπτη της ανάφλεξης.

Και να, που εγώ ξέχασα αυτή την προσευχή! Επιπλέον, ο π. Ραφαήλ είχε απόλυτο δίκιο: από την απελπισία και την ολιγοπιστία μου, λησμόνησα εντελώς ότι δεν έπρεπε να αποταθώ ούτε στον Βίκτωρα Μπουρντιούκ, ούτε στους παλαιοπώλες, ούτε στους μοσχοβίτες τοκογλύφους, αλλά στον ίδιο τον Κύριο και Θεό μας και σε κανέναν άλλο!

Ευτυχώς ο Ραφαήλ, μου το υπενθύμισε εγκαίρως. Το βράδυ και στην ολονυκτία και στη Λειτουργία και στο βαγόνι του τρένου κατά την επιστροφή μου στη Μόσχα, διάβαζα ασταμάτητα το «Ελέησον με ο Θεός κατά το μέγα έλεος Σου» και το «Πιστεύω εις έναν Θεόν, Πατέρα Παντοκράτορα», μέχρι που με πήρε ο ύπνος το πρωί στο κουπέ, με τον ρυθμικό χτύπο των τροχών. Ο Κύριος τα έφερε έτσι, ώστε να βρεθώ μόνος στο κουπέ και να μπορώ να προσευχηθώ με την ησυχία μου.

Το επόμενο πρωί, πηγαίνοντας απευθείας από τον σταθμό στο Τμήμα Εκδόσεων του Πατριαρχείου, βρήκα να με περιμένει εκεί ο Βίκτορας Μπουρντιούκ. Με το βιβλίο! Τυλιγμένο σε σατέν ύφασμα και τελείως ανέπαφο. Το ίδιο ακριβώς βιβλίο που ανήκε στον επίσκοπο, το οποίο είχε κληρονομήσει από τον ιερέα πατέρα του. Πως το βρήκε ο Βίκτορας, δε μου αποκάλυψε. Ακόμη κι εγώ, βλέποντας το κουρασμένο του πρόσωπο, δεν τόλμησα να ρωτήσω. Στη συνέχεια, από κάποιες ενδείξεις μάντεψα ότι ο Βίκτορας ζήτησε τη βοήθεια κάποιων γνωστών του, από τον καιρό που ήταν στη φυλακή.

Παρέδωσα το βιβλίο στον επίσκοπο Πιτιρίμ και εκείνος δόξα τω Θεώ, δε με έψεξε καν. Έτσι είναι η πραγματική γενναιοδωρία, η ανεκτικότητα και η χριστιανική αγάπη!

Απ' τη χαρά μου, τηλεφώνησα αμέσους στον π. Ραφαήλ

«Βλέπετε λοιπόν Γεώργιε Αλεξάντροβιτς, πόσο κοντά μας βρίσκεται ο Κύριος!», είπε με ενθουσιασμό ο π. Ραφαήλ.

Και πώς μπορούσα να μην το δω! Ο Κόλια Μπλοχίν ξόδεψε «αισίως» τα 500 ρούβλια στο πιοτό και οι σχέσεις μας τελικά επέστρεψαν στο φυσιολογικό.

Όμως ποτέ ξανά δεν του έδωσα βιβλία για τύπωμα. Μόνο  δημοσίευσα αργότερα εκείνες τις ιστορίες, που έγραψε μέσα στη φυλακή, στον εκδοτικό οίκο του μοναστηριού μας.

Από τότε το χώνεψα, ότι δεν μπορείς να υπηρετείς ταυτόχρονα τον Θεό και τον μαμωνά. Η αλήθεια να λέγεται. Αν δεν επιχειρήσεις να αναμείξεις αυτά τα δύο, ο ίδιος ο Κύριος θα στείλει όλα τα απαραίτητα την κατάλληλη στιγμή.

Αυτό δεν αποτελεί μόνο προσωπική μου εμπειρία. Μια παρόμοια ιστορία συνέβη και σε έναν φίλο μου, μόνο που στη δική του περίπτωση το ρίσκο ήταν πολύ σοβαρότερο. Γι` αυτό όταν κατά καιρούς του τηλεφωνώ και του λέω «θέλεις να σώσεις την ψυχή σου και να κερδίσεις ένα εκατομμύριο;» εκείνος απαντάει «Ναι αμέ, πώς!» - και ξέρουμε κι οι δυο μας καλά, ότι αστειεύεται.

*  οι εικόνες είναι του Gustave Doré (1832-1883)

    από το apantaortodoxias.blogspot.gr  [επεξ.]

"Το Ημερολόγιο της Ευτυχίας"

Νικολάε Στάινχαρτ

Από το βιβλίο του: «Το Ημερολόγιο της Ευτυχίας»

...
Όποιος   βαφτίστηκε μικρός δεν ξέρει και δεν μπορεί να φανταστεί τι σημαίνει βάπτισμα. Πάνω μου, έρχονται κάθε τόσο όλο και πιο συχνά κύματα ευτυχίας. Τελικά είναι αλήθεια ότι το βάπτισμα είναι άγιο μυστήριο, γιατί όντως υπάρχουν άγια μυστήρια. Διαφορετικά αυτή η ευτυχία που με κατακλύζει, με κυριεύει, με ντύνει , με νικά, δεν θα μπορούσε να είναι τόσο απίστευτα θαυμαστή και πλήρης.

Ησυχία και τέλεια απάθεια. Για όλα. ‘Αλλά και μια γλυκύτητα. Στο στόμα, στους μυς, όλο το σώμα. Και ταυτόχρονα μια καρτερία, μια αίσθηση πως θα μπορούσα να κάνω οτιδήποτε, ένα κίνητρο για να συγχωρέσω τον οποιονδήποτε, ένα χαμόγελο ανεκτικότητας που υπάρχει παντού (όχι μόνο στα χείλη).  Κι ένα είδος τρυφερού αέρα τριγύρω, μια ατμόσφαιρα όμοια μ’ εκείνη των βιβλίων που διάβαζα στα παιδικά μου χρόνια. Μια αίσθηση απόλυτης σιγουριάς και μια ατέλειωτη απομάκρυνση στην ηρεμία. Ένα χέρι που μου απλώνεται, ένα χέρι γεμάτο σοφία και καλοσύνη.

Είναι κι αυτή ή αίσθηση του καινούργιου… είμαι καινός άνθρωπος. Από που να έρχεται τόση φρεσκάδα και ανανέωση; Επιβεβαιώνεται στην Αποκάλυψη (21,5) το "ιδού καινά ποιώ πάντα", δηλαδή και τώρα όλα τα κάνω καινούργια, αλλά ο Παύλος αναφέρει χαρακτηριστικά: "Όταν κάποιος είναι με τον Χριστό, είναι καινή ύπαρξη. Τα παλιά πέρασαν, όλα τώρα έγιναν καινούργια".

...

ΦΥΛΑΚΕΣ Βάρατεκ, 1971

Στη νηστεία του Δεκαπενταύγουστου εξομολογούμαι στον π. Καλλίνικο.

Ανάμεσα στ' άλλα, του λέω: "ένας πρώην συγκρατούμενος μου στις φυλακές, έρχεται συνεχώς και μου γυρεύει δανεικά (κι αγύριστα). Βρωμοκοπάει κρασί και κάπου-κάπου μου πετάει χοντρά ψέματα: πως πέθανε το παιδί του και  δεν έχει χρήματα για την κηδεία (ξεχνάει ότι εγώ ξέρω πως δεν είχε ποτέ του παιδί), έδωσα ότι του έδωσα και μετά απομακρύνθηκα. Αισθάνομαι παρ' όλα αυτά ένταση μέσα μου. Πώς όμως να φερθεί κανείς με κάποιον μεθύστακα;"

"Καλά έκανες και του έδωσες", με κόβει ο πνευματικός. "Αν ξανάρθει, να του δώσεις πάλι, μην τον διώξεις. Κι εγώ", λέει ό π. Καλλίνικος, "έχω έναν φίλο που  μεθάει ο κακομοίρης κι όταν έρχεται από δω, του δίνω από ανθρωπιά.."

Πόσο χαίρομαι πού έγινα ορθόδοξος!

...

Από το κήρυγμα του πατρός Γκ. Τ.:

Έρχονται οι κρατούμενοι και του λένε: "Εντάξει πάτερ, τον συγχωρώ, άλλα  να τα ξεχάσω, όχι, δεν μπορώ".

Τους απαντά: «Το να συγχωρέσεις κάποιον, χωρίς να ξεχάσεις αυτό πού σου έκανε, δεν σημαίνει τίποτα. Θα σου βάλει ό εξομολόγος το πετραχήλι στο κεφάλι και θα σου πει: εγώ ο ανάξιος Ιερέας, σε συγχωρώ. Πώς θα ένιωθες όμως, αν άκουγες  τον Χριστό από μια μεριά να του λέει: Μπορεί εσύ να τον συγχωρέσεις όσο θέλεις, εγώ όμως δεν πρόκειται να τον ξεχάσω, όπως κι αυτός δεν ξέχασε το κακό που του έκαναν..;»

*  Ο συγγραφέας Nicolae Steinhardt [1912 – 1989] θεωρείται ο «Παπαδιαμάντης» της σημερινής Ρουμανίας. Ήταν Ρουμάνος εβραϊκής καταγωγής, μεγάλος ουμανιστής και κάτοχος τεράστιας φιλοσοφικής και λογοτεχνικής παιδείας. Πνεύμα ανήσυχο, στράφηκε μετά από πολλές αναζητήσεις στην Ορθοδοξία. Φυλακίστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα όταν αρνήθηκε να υποταχθεί στις υποδείξεις του καθεστώτος και να καταθέσει σε βάρος αντιφρονούντων διανοουμένων.

Σαν άλλος Ντοστογιέφσκι, μετέτρεψε τη φυλακή του σε σπουδή στην ανθρώπινη ψυχολογία. Η οδυνηρή εμπειρία του από τις ανακρίσεις, τα βασανιστήρια, το συγχρωτισμό με κάθε είδους ανθρώπους, γονιμοποίησε τις ευρύτατες γνώσεις του με πείρα στην κοινωνιολογία, την πολιτική, την εγκληματολογία. Πέρασε τα στερνά του χρόνια ως μοναχός στη μονή της Ροχίας και θεωρείται οδηγητική μορφή για τη σύγχρονη ρουμανική διανόηση.

"Το νησί των Αισθημάτων"

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα.
Εκεί, ανάμεσα στα υπόλοιπα, ζούσαν και η Ευτυχία, η Λύπη και η Αγάπη.

Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν γρήγορα τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν.
Η Αγάπη προσπαθώντας να βοηθήσει τους άλλους, δεν πρόλαβε να ετοιμαστεί. Όταν το νησί όμως άρχισε να βυθίζεται, αναγκάστηκε και η Αγάπη να ζητήσει βοήθεια.

Βλέπει τον Πλούτο που έτυχε να περνά λίγο πιο πέρα από το νησί με την θαλαμηγό του και τον ρωτά:
- "Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;"
- "Όχι, δυστυχώς" απάντησε ο Πλούτος.
"Έχω χρυσάφι και πράγματα αξίας στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα."

Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία, που ξεκινούσε εκείνη τη στιγμή με ένα πανέμορφο σκάφος.
- "Σε παρακαλώ, βοήθησέ με" είπε η Αγάπη.
- "Δεν μπορώ να σε βοηθήσω, Αγάπη.. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου" της απάντησε η Αλαζονεία.

H Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.
- "Λύπη, να έρθω μαζί σου;"
- "Ω Αγάπη, μη με παρεξηγήσεις, αλλά θέλω να μείνω μόνη μου" της είπε η Λύπη.

Η Ευτυχία πέρασε την ώρα εκείνη μπροστά από την Αγάπη, αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία.
Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη που της ζητούσε βοήθεια.

Ξαφνικά, ακούστηκε μια φωνή:
- "Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!"
Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος, που η Αγάπη τον έβλεπε πολλές φορές περαστικό απ’ το νησί, αλλά δεν τον γνώριζε και τώρα ήταν τόσο γεμάτη από ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.

Όταν έφτασαν στη στεριά, ο κύριος έφυγε βιαστικός όπως πάντα και πήρε τον δρόμο του.

Η Αγάπη, γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε τη Γνώση που βρέθηκε κοντά της:
- "Γνώση, ποιος ήταν ο κύριος που με βοήθησε;"
- "Ο Χρόνος" της απάντησε η Γνώση.
- "Ο Χρόνος;" ρώτησε η Αγάπη, "και γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;"
Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με τη βαθιά σοφία της, είπε:
"Γιατί μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβει, πόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη!"

*  από το beMary [τροποπ]

"Οι Μικροί Πλανήτες.."

O Dan Arkle από το Sheffield (U.K.), στα 34 χρόνια του έχει γίνει γνωστός σε όλο τον κόσμο, κυρίως με τη φωτογραφική συλλογή του "Μικροί Πλανήτες".

Οι φωτογραφίες του είναι από το Εθνικό Πάρκο του Peak District, μιας ορεινής περιοχής στη βορειο-κεντρική Αγγλία.

Η αγάπη του για τη Φύση, την Αναρρίχηση και την Τεχνολογία, τον οδήγησαν στην επαγγελματική του ενασχόληση με τη φωτογραφία και την καλλιτεχνική έκφραση των συναισθημάτων του στις κορυφές των βουνών, με τη βοήθεια εξειδικευμένων προγραμμάτων επεξεργασίας.

Για τους Μικρούς Πλανήτες του, καλύπτει τμηματικά με τον φακό του ο, τι τον περιβάλλει σε 360 μοίρες και μετά ενώνει τις φωτογραφίες σε μία πανοραμική, την οποία στη συνέχεια στρέφει κυκλικά γύρω από ένα άξονα, με επέκταση κάποιας εικόνας προς το ακάλυπτο κέντρο, στο σημείο στήριξης του φακού.
Όλοι οι πλανήτες του προέρχονται από την επεξεργασία αυτούσιας φωτογράφισης, χωρίς φωτομοντάζ, επικολλήσεις ή μεταφορές στοιχείων.

Οι επεξεργασίες των φωτογραφιών του, για να φθάσουν σε ικανοποιητικό γι' αυτόν σημείο, χρειάζονται 12 ή και περισσότερες ώρες συνεχούς εργασίας.

Για να μη μένει αργός όταν τελειώνει με ολα αυτά, διαθέτει και Σχολή Οδήγησης, όπου διδάσκει οδήγηση, επίσης υψηλών προδιαγραφών.

Με την τεχνοτροπία που εφαρμόζει ο Dan Arkle, μεταθέτει τη στατική οπτική του φακού μιας συγκεκριμένης στιγμής (που αντιπροσωπεύει η συνήθης φωτογραφία), σε δυναμική οπτική ενός συγκεκριμένου σημείου, δηλαδή στην οπτική δυνατότητα κυκλικής κάλυψης 360 μοιρών, από ένα συγκεκριμένο σημείο.
Αυτό σημαίνει πως η κάλυψη (φωτογράφιση) των τμηματικών πεδίων, γίνεται σε διαφορετικούς χρόνους (από το ίδιο σταθερό σημείο πάντοτε) και με τις κατάλληλες συνθήκες φωτισμού για την κάθε λήψη, ώστε να διευκολύνεται η ομοιόσταση του συνόλου κατά τη συνένωση σε μία πανοραμική εικόνα.  
Η κάθε λήψη είναι εύρους περίπου 60 μοιρών, για να αποφεύγονται οι πλάγιες στρεβλώσεις των εικόνων.

Η ψηφιακή επεξεργασία στη συνέχεια, δίνει τελικά στον θεατή την συνολική αίσθηση της θέας από το σημείο του φακού, που αποτελεί και το κέντρο του μικρού πλανήτη.

Το αποτέλεσμα, μεταδίδει στον θεατή την αίσθηση πληρότητας της κάθε εικόνας, παρέχοντας όλη την ομορφιά, την αρμονία και το μεγαλείο της Δημιουργίας που μας περιβάλλουν και των οποίων γινόμαστε καθημερινά αποδέκτες. 


 http://www.danarkle.com
 http://www.dansdrivingschool.com

*  click για εικόνες μεγάλου μεγέθους

"Fr John Battista Giuliani"

Ο Fr John Battista Giuliani σπούδασε Τέχνες στο Ινστιτούτο Pratt στη Νέα Υόρκη και αργότερα χειροτονήθηκε καθολικός ιερέας.

Δίδαξε Λατινικά, Ανθρωπιστικές επιστήμες και Αμερικάνικο κινηματογράφο σε Πανεπιστήμια της Αμερικής.

Το1977 ίδρυσε το Benedictine Grange, μια μικρή μοναστική κοινότητα στο Κοννέκτικατ.

Το 1990 ο π. Τζουλιάνι επέστρεψε στη ζωγραφική και σπούδασε με τον Ρώσο αγιογράφο Vladislav Andreyev. Από αυτή την εμπειρία εμπνεύστηκε για να ζωγραφίσει αυτόχθονες Αμερικανούς ως Χριστιανούς αγίους, σε μια προσπάθεια να τιμήσει και να αναγνωρίσει την αρχική πνευματική παρουσία των ιθαγενών στις ΗΠΑ.

Ο γκαλερίστας Rey Montez λέει σχετικά: "αυτή είναι η πιο ευαίσθητη και αριστοτεχνική ζωγραφική, που είχαμε να δούμε για πάνω από δύο δεκαετίες. Είναι ικανή να απαλύνει ακόμα και τις πιο σκληρές καρδιές."

Ο Fr Giuliani βραβεύτηκε το 2007 με το βραβείο για τις θρησκευτικές τέχνες "Μητέρα Τερέζα".

Πολλά από τα έργα του βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές σε όλη την Αμερική.

*  db mail +

                                                     

"Αέραααα....!"

  

Η ιστορία της ιαχής «Αέρα»

Γράφει  ο Γιώργος Δαμιανός

Λίγες λέξεις της Νεοελληνικής γλώσσας κρύβουν τη μαγεία της ιαχής “αέρα”! Μεγάλωσαν και μεγαλώνουν ελληνόπουλα που συγκινήθηκαν, δάκρυσαν, θαύμαζαν τον ηρωισμό των παλικαριών στα ελληνοαλβανικά σύνορα, το 1940. Ο παλμός αυτής της συγκίνησης δονούσε στην ιαχή αέρααα και σε ο, τι αυτή αντιπροσώπευε στη μεταπολεμική Ελλάδα. Καμία λέξη δε συγκέντρωσε την ορμή και το δυναμισμό της νιότης, όσο η ιαχή “αέρα”.

Ελάχιστοι όμως γνωρίζουν, ότι πρωτοακούστηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης, 30 χρόνια πριν από το έπος του ΄40. Συγκεκριμένα, πρωτοχρησιμοποιήθηκε το 1908 από το 2ο τάγμα της Κρητικής πολιτοφυλακής του πρώτου τακτικού στρατού της Κρήτης, που τελούσε υπό την προστασία του ευρωπαϊκού στρατού. Χρησιμοποιήθηκε σε εκπαιδευτική πορεία, από κάποιον στρατιώτη, κατά τη  διάρκεια  ανεμοστρόβιλου και το επανέλαβαν, χάριν ευθυμίας, οι υπόλοιποι.

Από τότε το επαναλάμβαναν συχνά, κάθε φορά που διαλυόταν ή συντασσόταν το Τάγμα (αρχικά ήταν δηλαδή, μία ζητωκραυγή,  ένα “πείραγμα” και όχι πολεμική ιαχή). Στη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων (1912, 1913, Ήπειρο και Μακεδονία) η ιαχή διαδόθηκε από τους Κρήτες σε ολόκληρο το ελληνικό στράτευμα.

Στην αρχή όμως,  η καινοτομία αντιμετωπίστηκε με δυσπιστία, γιατί ο τακτικός στρατός χρησιμοποιούσε τις αρχαίες ιαχές:  αλαλά ή αλαλαί ή ελελεύ ή το εξευρωπαϊσμένο : χιπ, χιπ, ουρρά (hip, hip, hurrah), άλλωστε  οι  περισσότεροι αξιωματικοί του στρατού μας είχαν εκπαιδευτεί στα στρατόπεδα της Γερμανίας, Γαλλίας, Αγγλίας.

Η αρχαία ιαχή “αλαλά” προήλθε από τη μυθική κόρη του Πολέμου, την Αλαλά (Πίνδαρος, απ. 225: Κλυθ΄ Αλαλά Πολέμου θυγατέρα). Απ' εδώ προήλθαν οι λέξεις αλαλαγή, αλάλαγμα (Κ. Παλαμάς, Ασαλ. Ζωή: της νίκης σου το αλάλαγμα…) και το ρ. αλαλάζω (Ψαλμ.99, αλαλάξατε τω Κυρίω…, ή Κ.Δ. Κορινθ. 1,13,1 : …γέγονα χαλκός ηχών ή  κύμβαλον αλαλάζον).

Η πολεμική ιαχή «αέρα» επισημοποιήθηκε κατά τον ελληνοϊταλικό πόλεμο και γι΄ αυτό συνέβαλαν, άθελα τους, οι Ιταλοί. Ο Ιταλικός φασιστικός στρατός χρησιμοποιούσε την ιαχή : «eja (προφ.: εγιά), eja, eja, alala». Ήταν μία ιαχή που είχε καθιερώσει ο ποιητής Gabriele d' Annunzio (1863 – 1938)  στη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου (Αύγουστος του 1917).

Ο ίδιος  ο ποιητής, αναφέρει ότι την επέβαλε στους αεροπόρους του (ήταν διοικητής αεροπορικού σμήνους), λέγοντας: «είναι καιρός να καταργήσουμε αυτό τον βαρβαρικό ήχο (εννοούσε το:  Hip! Hip! Hip! hurrah) και στη θέση του θα βάλουμε το alala, με το οποίο ο Αχιλλέας παρακινούσε τα άλογα του και το Λατινικό επιφώνημα eja».

Εικοσιτρία χρόνια αργότερα, οι Ιταλοί εισβολείς θα χρησιμοποιήσουν στα βουνά της Πίνδου την ιαχή eja! eja! Alala! (δεν ήξεραν βέβαια οι Ιταλοί στρατιώτες, ότι χρησιμοποιούσαν μία  αρχαία ελληνική ιαχή!) Πάντως,  η  ηχητική ομοιότητα με την επανάληψη των φωνηέντων -α- και –ε- (στη λ.eja: προφ. εγιά) έφερε στο μυαλό των Ελλήνων την Κρητική ζητωκραυγή αέρα και ανταπέδωσαν καθιερώνοντας τη λέξη ΑΕΡΑααα, ως την πιο ηρωική ολόκληρης της ελληνικής ιστορίας.

Η ιαχή αέρα, έχει τον ίδιο αριθμό συλλαβών με το αλαλά (δεν αλλάζει ο ρυθμός) και περιλάμβανει το –α- και το –ε-, που προφέρονται εύκολα, όταν τρέχουν οι στρατιώτες (περιλαμβάνονται αλλωστε και στο αλαλά και στο ελελευ, αλλά και στο eja).

*  kostasxan.blogspot.com