"Η Εικόνα της Βαπτίσεως"

Θεολογία της εικόνας της Βαπτίσεως

του π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου, στα πλαίσια μαθημάτων Αγιογραφίας.

Δύο πράγματα κάνει η βάπτιση. Την απαλλαγή από τις αμαρτίες που έκανες μέχρι την ημέρα της βαπτίσεως και την απαλλαγή από το προπατορικό αμάρτημα. Για τις μεν αμαρτίες, μπορείτε να πείτε ότι ένα μωρό, δεν έκανε αμαρτία. Δεν το ξέρω αν έκανε ή όχι. Μπορεί και ένα κλάμα του παιδιού να είναι εγωιστικό.

Αλλά υπάρχει η απαλλαγή από τις συνέπειες του προπατορικού αμαρτήματος.

Κανείς δεν είναι υπεύθυνος για τις αμαρτίες του Αδάμ και της Εύας. Δεν φταίμε εμείς. Τότε θα πείτε, γιατί να απαλλαγούμε από ένα πράγμα που δεν κάναμε.

Προσέξτε. Αν εγώ τώρα ανεύθυνος ων, πετάξω σε αυτό το δωμάτιο ένα αέριο δηλητηριώδες και εσείς αρρωστήσετε στους πνεύμονες, δεν φταίτε εσείς, αλλά η δική μου τρέλα το έκανε. Άρα κάποιος θα πρέπει να σας προστατέψει από τις συνέπειες του -προπατορικού- λάθους που έκανα, πριν να το σκεφτείτε εσείς, που ήταν η έκχυση του αερίου σε αυτό το δωμάτιο.

Η προπατορική αμαρτία, δεν ήταν προσωπικό θέμα που έκανε ο Αδάμ και η Εύα. Ήταν η αμαρτία που τάραξε τα πάντα. Όλη τη κτίση. Ακόμη και τη σχέση του ανθρώπου με τη φύση, με τα ζώα, με τα πάντα. Και όλα διαταράχθηκαν. Και παρόλο που όσοι γεννιόμαστε, γεννιόμαστε ως ανεύθυνοι [από το προπατορικό αμάρτημα], γεννιόμαστε όμως σε μια ταραγμένη αμαρτωλή ατμόσφαιρα.

Και η Εκκλησία ακριβώς προσπαθεί, όπως εσύ προσπαθείς να περισώσεις ένα παιδί, το οποίο χωρίς να φταίει βρίσκεται σε μια μολυσμένη ατμόσφαιρα και θέλεις να το προστατεύσεις, έτσι και η Εκκλησία θέλει να απαλλάξει και να προστατέψει τον άνθρωπο από τις συνέπειες του υπάρχοντος προπατορικού αμαρτήματος.

Δεν είναι δηλαδή μια λογική του τι έκανα ή δεν έκανα εγώ. Γι’ αυτό βλέπετε τα παιδιά μας τα βαπτίζουμε μικρά, ακριβώς για να τα προστατεύσουμε από τις συνέπειες αυτές. Γιατί ως αβάπτιστα όντα, θα μετέχουν σε ένα κόσμο ταραγμένο. Και είναι σαν να είσαι σε ένα χώρο, όπου το παιδί σου αρρωσταίνει και του λες πως πρέπει να γίνει δεκαπέντε χρονών για να διαλέξει αν θέλει να γιατρευτεί ή όχι.

Μα, τότε θα είναι πολύ αργά. Και τόσα γεγονότα που κάνουμε στη ζωή μας; Για παράδειγμα, το παιδί μας που του δίνουμε γάλα να πιει και του δίνουμε ρούχα να βάλει και το πάμε σχολείο. Το ρωτάμε; Δεν το ρωτάμε. Έχει την επιλογή μετά, όταν θα αποκτήσει την έλλογο σκέψη, να πει δεν θέλω.

Και η δική του ελευθερία είναι αν έχει βαπτιστεί, να πει εγώ δεν θέλω να είμαι χριστιανός. Αυτό είναι μια δική του προσωπική ελευθερία. Δεν το δεσμεύει το βάπτισμα στην προσωπική του ελευθερία.

Λοιπόν τα λέω όλα αυτά, για να γνωρίζετε τη θεολογία του βαπτίσματος.

Ο Χριστός όμως βαπτίστηκε χωρίς να υπάρχει καμιά από τις δύο εκδηλώσεις. Ούτε απαλλαγή από το προπατορικό αμάρτημα υπήρχε, ούτε η έννοια της αμαρτίας της δικής Του υπήρχε. Ήταν αναμάρτητος. Το κάνει ο Χριστός για να συγκαταβεί σε όλα τα ανθρώπινα και να δείξει τι πρέπει να κάνουμε εμείς.

Χωρίς να χρειάζεται [να βαπτιστεί], βαπτίστηκε.
Γι' αυτό διερωτήθηκε και ο Ιωάννης ο Πρόδρομος και του λέει: «Μα, Εσένα θα βαπτίσω;»
Και του απαντά ο Χριστός: «Άφες άρτι». «Άστο τώρα. Αλλιώς πρέπει να γίνουν τα πράγματα. Πρέπει να πληρώσουμε πάσαν δικαιοσύνην», του λέει ο Χριστός (Ματθ. κεφ. 3, στιχ. 15).

Που «πάσαν δικαιοσύνην» σημαίνει: πάσαν ταπείνωση.

Δικαιοσύνη για εμάς δεν είναι να ζητήσουμε δικαιοσύνη. Εμείς βάζουμε δικαιοσύνη στον κόσμο. Και η άκρα δικαιοσύνη είναι η άκρα ταπείνωση που κάνει ένας άνθρωπος. Δίκαιος είναι εκείνος που είναι ταπεινός. Όχι εκείνος ο οποίος ζητάει να τον δικαιώσουν.

"Χαρά κι Ευτυχία.. "

"Η ιστορία ενός Μεγάλου Έρωτα"

Μια ιστορία του Δανού Φιλοσόφου Søren Kierkegaar

"Κάποτε ήταν ένας μεγάλος Βασιλιάς, όμοιος του δεν είχε ξαναϋπάρξει, κάνεις δεν τολμούσε να του αντιταχθεί, άρχοντες και λαός τον σέβονταν και τον τιμούσαν. Ακόμα οι βασιλιάδες των γύρω βασιλείων τον φοβόντουσαν και του απέδιδαν τιμές, ήταν ένας Βασιλιάς των Βασιλέων.  

Κάποια στιγμή ο μεγάλος Βασιλιάς ερωτεύτηκε μια απλή χωριατοπούλα, από την πιο φτωχή οικογένεια, του πιο φτωχού χωριού του Βασιλείου του.

Σκέφτηκε λοιπόν να πάει να τη συναντήσει με την καλύτερη του άμαξα, μαζί με όλη τη βασιλική του φρουρά και τη βασιλική ορχήστρα και να τη ντύσει με τα πιο όμορφα ρούχα και να λούσει όλη την οικογένεια της με τα δώρα του. Δεν ήταν δυνατόν να αρνηθεί μια τέτοια πρόταση καμία γυναίκα του Βασίλειου, πόσο μάλλον η πιο φτωχή των πιο φτωχών.

Τότε όμως του ήρθε μια σκέψη, που τον τάραξε! "Θα με αγαπήσει όμως;"

Δεν ήθελε να δεχτεί την πρόταση του από φόβο ή από σεβασμό, ήθελε να τον αγαπήσει πραγματικά. Δεν ήθελε η αγαπημένη του να τον δοξάσει, λόγω της δύναμης και του μεγαλείου του, αλλά ήθελε εκείνος να τη δοξάσει και να την ανυψώσει.

Ήθελε την αγαπημένη του σαν Βασίλισσα και συνοδοιπόρο στη ζωή του σαν Βασιλιά, δεν ήθελε μια άβουλη, τρομαγμένη δούλα. Κατάλαβε λοιπόν, ότι ο έρωτας χρειάζεται ελευθερία και η ελευθερία χρειάζεται ισότητα.

Έπειτα μες στη χαρά του, του ήρθε μια άλλη σκέψη: "Θα την ανυψώσω και θα την κάνω όμοια μου και μετά θα τις κάνω την πρόταση μου. Θα της δώσω τίτλους, τιμές και δώρα και θα την κάνω την πιο πλούσια αρχοντοπούλα του Βασιλείου μου."

Μετά όμως συνειδητοποίησε ότι το πρόβλημα συνέχιζε να υπάρχει. Στην καλύτερη περίπτωση, θα τον εκτιμούσε και θα τον αγαπούσε από ευγνωμοσύνη για τα πλούσια δώρα του και στη χειρότερη περίπτωση θα έβλεπε όλες τις κινήσεις του, σαν έναν πονηρό τρόπο για να την κάνει να τον αγαπήσει, έναν τρόπο για να εξαγοράσει την αγάπη της.

 Έτσι, συνειδητοποίησε την τραγικότητα του μεγαλείου και της δύναμής του, που ήταν για πρώτη φορά εμπόδιο. Ναι, εμπόδιο μπροστά στη μεγάλη επιθυμία του.

Προβληματισμένος και λυπημένος περνούσε την ώρα του μην ξέροντας τι να κάνει, μέχρι που έξαφνα σκέφτηκε μια λύση στα διλήμματα του.

Η λύση όμως αυτή θα απαιτούσε, να κάνει την υπέρτατη θυσία.

Εφόσον δεν μπορούσε να ανεβάσει την αγαπημένη του στο ύψος του, χωρίς να την σκλαβώσει η χειρονομία του, σκέφτηκε να κατεβεί εκείνος στο ύψος της.

Να απεκδυθεί όλα τα πλούτη, τη δόξα και τη δύναμή του και να γίνει ένας φτωχός κάτοικος του φτωχότερου χωριού της αγαπημένης του.

Να βρει εκεί μια δουλειά για να ζήσει δίπλα της, να τη γνωρίσει, να την προσεγγίσει και αν πήγαιναν όλα καλά, να αγαπηθούνε και μετά να την ανεβάσει στη δόξα του και να την κάνει βασίλισσα του."

*

Αυτή ήταν η όμορφη ιστορία του Δανού Χριστιανού Φιλοσόφου Søren Kierkegaard, μέσα από την οποία εικονίζεται η ενανθρώπιση του Θεού.

Ο μεγάλος Βασιλιάς είναι ο Θεός και η φτωχή χωριατοπούλα, η ανθρωπότητα.

Δεν ήταν δυνατόν να τον αγαπήσουμε διαφορετικά:  

(α) αν ερχόταν με όλη τη δόξα και τη δύναμή του, θα τον δεχόμασταν από φόβο, θα μας στερούσε την ελευθερία να τον απορρίψουμε,

(β) αν μας έκανε αμέσως θεούς, δεν θα τον αγαπούσαμε πραγματικά γι’ αυτό που είναι, αλλά για αυτό που μας έδωσε.

Έτσι, ο Θεός αποφάσισε να πάρει τη μορφή ενός φτωχού ανθρώπου, να κατοικήσει μεταξύ μας, να μας δείξει ποιος είναι πραγματικά, ώστε να τον αγαπήσουμε και να μας ανεβάσει μετά στο ύψος Του, να μας κάνει παιδιά και αδέλφια Του, θεούς κατά χάρη.

Πως είναι δυνατόν να μην τον αγαπήσουμε;

Και όμως πολλοί δεν τον αγάπησαν, αντίθετα τον παρεξήγησαν, γιατί δεν τον είδαν με τη βασιλική του ενδυμασία....

Η μεγάλη Του θυσία άραγε, κέρδισε τη δική μας σκληρή καρδιά;

db – [2fA]

"Τα χρόνια εκείνα.. "

"Κι ήσαν τα χρόνια εκείνα δύσκολα οι υποχρεώσεις μεγάλες, και τα χρήματα λιγοστά.
Τουλάχιστον μεγάλες απαιτήσεις και πολυτέλειες δεν υπήρχαν.

Η μοναδική πολυτέλεια στα σπίτια, ένα και μοναδικό ραδιόφωνο, γύρω από το οποίο μαζεύονταν τα πιτσιρίκια να ακούσουν στα μεσαία κύματα τη "Θεία Λένα στα μικρά παιδιά" με τη βοήθεια ενός αναμμένου μαγκαλιού που βοηθούσε στη παγωνιά του χειμώνα, στα σπίτια που ο παγωμένος αέρας έμπαζε από τα παλιά κουφώματα των πορτοπαραθύρων.

Κι ήσαν τα χρόνια εκείνα δύσκολα, που οι πατεράδες κατέθεταν τον μικρό οβολό τους από την εργασία τους είτε σαν δημόσιοι υπάλληλοι, είτε σαν εργάτες κάποιου εργοστασίου, είτε σαν μεταλλωρύχοι στις στοές της δύσκολης, αλλά και φιλόξενης Λαυρεώτικης γης.

Κι ήσαν τα χρόνια εκείνα δύσκολα, που ο πατέρας μη θέλοντας να στερήσει τη χαρά των παιδιών στα Χριστούγεννα, βρήκε ένα δεντράκι 1 μέτρο από βένιο και με τη βοήθεια κόκκινης ζελατίνης έντυσε κάποια λαμπάκια και αφού έβαλε μπόλικο βαμβάκι στα κλαριά νάσου ένα Χριστουγεννιάτικο δεντράκι, που στα μάτια του μικρού αγοριού των 4 -5 ετών φάνταζε πελώριο. Μια χάρτινη φάτνη από κάτω συμπλήρωνε όλο το Χριστουγεννιάτικο σκηνικό.

Κι ήσαν τα χρόνια εκείνα δύσκολα, που ο μικρούλης έβαλε τα παπούτσια του κάτω από το δέντρο και είπε θάρθει ο Άγιος Βασίλης. Και στενοχώρια ο πατέρας που δεν είχε κάποιο δώρο να βάλει μέσα. Έτσι σκέφτηκε 2 πορτοκάλια. Ο μικρούλης ξημέρωμα Πρωτοχρονιάς τρέχει να δει και βλέπει τα πορτοκάλια. Δεν ήξερε τι να κάνει να απογοητευτεί ή να χαρεί γιατί ήταν καλό παιδί και ο Αηβασίλης δεν τον ξέχασε;

Ούτε ακόμα το ξέρει. Μόνο ακούει ακόμα τη φωνή :"Τάκη, ήρθε ο Αηβασίλης"
Και τώρα πια νιώθει απέραντη ευγνωμοσύνη για τον πατέρα εκείνο που δεν ήθελε να τον απογοητεύσει.
Πράγματι, κι ήσαν τα χρόνια εκείνα δύσκολα... "

fb - by Takis

"Μήνυμα Ιανουαρίου 2014"

Μήνυμα του Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικολάου

Ἡ ἑορτὴ τῆς Περιτομῆς τοῦ Κυρίου ἀποτελεῖ τὸν μεσαῖο κρίκο μιᾶς ἁλυσσίδας τριῶν ἑορτῶν ποὺ ἐμφανίζουν τὸν Κύριο ταπεινωμένο στὸν ἄνθρωπο καὶ γιὰ τὸν ἄνθρωπο, σὲ τέτοιο βαθμὸ ποὺ θὰ λέγαμε πὼς προκαλεῖ τὴ σκέψη καὶ σκανδαλίζει τὴν πίστη μας.

Ἡ πρώτη εἶναι ἡ κατὰ σάρκα Γέννησις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ μόλις πρὸ ἑβδομάδος ἑορτάσαμε, ὅπου ὁ Κύριος ἐνδυόμενος τὴν ἀνθρώπινη φύση «κενοῦται», ταπεινοῦται καὶ «λαμβάνει δούλου μορφήν» (Φιλιπ. β΄ 7).

Ἡ τρίτη εἶναι αὐτὴ ποὺ σὲ λίγες μέρες θὰ ἑορτάσουμε, ἡ Βάπτισις τοῦ Κύριου.  Ἐδῶ ἐμφανίζεται νὰ δέχεται ἀκόμη μεγαλύτερη ταπείνωση, ἀφοῦ ὁ Κύριος ἔχοντας ἤδη φορέσει τὴν ἀνθρώπινη φύση, ἀκουμπᾶ ὄχι βέβαια κατὰ τὴν οὐσία ἀλλὰ κατὰ τὸν τύπο, καὶ σ᾿ αὐτὴν τὴ φοβερὴ ἀρρώστεια της, τὴν πτώση.

Ἡ δεύτερη εἶναι ἡ ἑορτὴ τῆς Περιτομῆς, ὅπου ὁ Κύριος δέχεται μιὰ ἐπὶ πλέον ταπείνωση τῆς σαρκός του· εἶναι ἡ ταπείνωση ἐνώπιον τοῦ παλαιοῦ νόμου.

Οἱ ὑπόλοιπες δεσποτικὲς ἑορτές, ἡ Μεταμόρφωσις, ἡ Εἴσοδος εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ἡ Ἀνάστασις καὶ ἡ Ἀνάληψις, μὲ ἐξαίρεση αὐτὲς τοῦ πάθους ποὺ ὅμως ἀκολουθοῦνται ἀμέσως ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση, εἶναι ἑορτὲς ποὺ δείχνουν τὴ δόξα τῆς θεότητός Του.

Ἡ ἑορτὴ αὐτὴ εἶναι κάπως δύσκολη στὴν κατανόησή της καὶ κλειστὴ στὸ μήνυμά της. Ἡ περιτομὴ ἀποτελοῦσε παλαιὰ νομικὴ διάταξη τῶν Ἑβραίων.  Αὐτὸν τὸν νόμο τῆς περιτομῆς τῆς σαρκός, ἐν ἄκρᾳ ταπεινώσει, «ἐκπληροῖ» ὁ Κύριος σήμερα.

Ἡ περιτομή ὅμως, τῆς σαρκὸς, συνδυάζεται μὲ δύο ἄλλες περιτομές· μία πνευματικὴ καὶ μία συμβολική, ποὺ ὑπαινίσσονται μία τρίτη, τὴν μυστικὴ γιὰ τὴν ὁποία μᾶς ὁμιλεῖ ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὶς πρὸς Ρωμαίους, πρὸς Γαλάτας καὶ πρὸς Κολασσαεῖς ἐπιστολές του.

"Πρωτοχρονιά"

- Η καρδιά μας διψά για αλλαγή, στον ερχομό του νέου χρόνου.

Ίσως γιατί στο τέλος του προηγούμενου, βλέπουμε πως έχουμε παραμείνει δραματικά ίδιοι και στάσιμοι.

Θέλησα να γράψω κάτι και γύρισα για μια ματιά, στην ίδια περυσινή μέρα. 

Διαπίστωσα πως πάλι τα ίδια θα έγραφα και σήμερα.
Τα αναδημοσιεύω. -

Καινούργιος Χρόνος

Η αλλαγή του Χρόνου, είναι μια ιδιαίτερη στιγμή για όλους.
Έκαμαν τον κύκλο τους οι δώδεκα μήνες, ένα σύνολο χρόνου που κατέγραψε στη ζωή μας θετικά και αρνητικά βιώματα.
Αντιστοιχίες σε γεγονότα, εξωτερικά ή εσωτερικά.

Όταν αλλάζει ο Χρόνος, έστω και ασυνείδητα, κάνουμε τον απολογισμό μας.
Ένας απολογισμός, που είναι ειλικρινής, τίμιος, ευθύς και καθαρός, μπορεί να δικαιώσει τα λάθη ενός ολόκληρου χρόνου, μεταλλάσσοντας τα σε ευκαιρίες.
Μπορεί έτσι, να αλλάξει τη ζωή μας. 

Περισσότερο συνειδητά κάθε Πρωτοχρονιά, δωρίζουμε ευχές στον εαυτό μας και στους αγαπημένους μας. Όσο μακριά φθάνει η αγάπη μας.

Οι συνηθισμένες, τυπικές ευχές, απευθύνονται επιφανειακά και αόριστα στην Τύχη.
Κάποιο "γούρι" λένε, μπορεί να παίζει και αυτό ένα μαγικό ρόλο.
Αυτές είναι οι ευχές που εκφράζονται από μια βούληση υποτονική, κουρασμένη από την απραξία, ναρκωμένη από την υπερπροσφορά προτάσεων που μας παρέχει η κοινωνία, για εξαγορά των επιθυμιών μας.

Οι ουσιαστικές ευχές, είναι αυτές που απευθύνονται σε γνωστό παραλήπτη, που έχει τη δυνατότητα να τις πραγματοποιήσει. Και τις πραγματοποιεί, ανάλογα με το συναίσθημα που έχουμε επενδύσει στη μεταξύ μας σχέση. 

Αν οι ευχές μας απευθύνονται στον Θεό, πρέπει να ζητούμε πράγματα που δεν εξαρτώνται από μας. Χρόνο αρκετό για επιστροφή, καλή υγεία για να αξιοποιήσουμε τον χρόνο μας, φωτισμό για όλο τον κόσμο, για να διακρίνουμε τον δρόμο μας.
Αυτά για μας και για όσους φθάνει η αγάπη μας..

Και ακόμα, να ζητούμε βοήθεια και για όσα εξαρτώνται από μας.
Για εσωτερική ειρήνη, για αγάπη, για πίστη, για μετριοφροσύνη.
Να ζητούμε βοήθεια για να καθαρίσουμε τη μνήμη μας, τις σκέψεις, τα αισθήματα και τις επιθυμίες μας, βοήθεια για να ανοίξουμε την πόρτα της ψυχής μας και να Τον δεχτούμε με χαρά στη ζωή μας.

Τον περασμένο χρόνο, μέσα στις τόσες φροντίδες μας, δεν βρήκαμε ίσως αρκετή ώρα, υπομονή και ηρεμία, για να μελετήσουμε περισσότερο τα λόγια Του, για να Τον γνωρίσουμε καλύτερα και να Τον αγαπήσουμε, για να προσευχηθούμε και να Τον πλησιάσουμε, για να μπορέσουμε να του προσφέρουμε κι εμείς, λίγο από τον εαυτό μας.

Φέτος, ας δούμε τα πράγματα πιο καθαρά. Ας μην πάει χαμένος κι αυτός ο Χρόνος.
Ο Θεός δεν χρειάζεται αναζήτηση, προσπάθεια, κόπο και χρόνο για να βρεθεί στη ζωή μας.
Ο Θεός είναι, πάντοτε ήταν, εδώ.

Στην ψυχή και στη ματιά των αγαπημένων μας, των δικών μας, των φίλων μας και των συνεργατών μας, των γνωστών μας, αλλά και των αγνώστων μας, όσων μας χρειάζονται κι όσων μας ενοχλούν, μας δυσκολεύουν ή και μας εξαπατούν.

Ακόμα πιο κοντά, σε όσους δεν μας φέρθηκαν καλά και δεν εκτίμησαν τα όσα τους είχαμε προσφέρει, φάνηκαν αχάριστοι, εγωιστές, μας εκμεταλλεύτηκαν ή μας κορόιδεψαν.
Μας φέρθηκαν με κακία ίσως και όχι μόνο σε μας, αλλά στην οικογένεια μας, στα παιδιά μας...

Είναι δυνατόν;
Δεν τους κρατάμε κακία, τους έχουμε συγχωρέσει, αλλά δεν θέλουμε σχέσεις μαζί τους.
Μακριά... - σαν να μην υπάρχουν...

Όμως ο Θεός που βλέπει το δίκιο ή το άδικο μας και ζει στην ψυχή όλων μας, στην εικόνα του, δεν συναινεί σε τέτοιες ενέργειες.
Εκείνον απωθούμε και αποκλείουμε από τη ζωή μας. Επιζητούμε έναν Παράδεισο κοντά Του, επιλέγοντας όμως εμείς, ποιοι από τους αδελφούς μας θα παρευρίσκονται εκεί...
Τεράστιο λάθος!

Ο Θεός είναι δίπλα μας, είναι μέσα μας. Αλλά είναι αγάπη χωρίς όρους, χωρίς αποστάσεις. Για όλους. Δεν είναι τα λάθη των άλλων που μας χωρίζουν απ’ Αυτόν. Είναι ο δικός μας εγωισμός, που δεν μας αφήνει να δεχθούμε τη θυσία Του, για μας.
Αν κρατάμε αποστάσεις από τον Θεό, δεν έχουμε καμιά ελπίδα.

Μια είναι η Ευχή για τον Καινούργιο Χρόνο. Να δεχθούμε τον Χριστό ξανά στην καρδιά μας, δίνοντας την αγάπη μας και τη βοήθεια μας ξανά στον αδελφό που μας αδίκησε, στον εχθρό που μας μίσησε, όχι περιμένοντας να έρθει για να τον συγχωρήσουμε μεγαλόψυχα, αλλά πηγαίνοντας εμείς να ζητήσουμε ταπεινά συγγνώμη, γιατί μας πίκραναν οι ενέργειες του και ξεχάσαμε ότι αυτός είναι ο αδελφός μας, το αίμα μας, ο Θεός μας.

Έτσι μόνο θα αναπαυθεί και η δική μας ψυχή και του αδελφού μας.

Αυτή είναι η μελέτη του Θεού, αυτή και η προσευχή που θα μας φέρουν κοντά Του.

Ο Χριστός γεννιέται, προσφέρεται και θυσιάζεται συνεχώς στην ψυχρή αδιαφορία μας, και περιμένει να ανοίξουν τα μάτια της ψυχής μας, να νοιώσουμε τη βαθιά έννοια της αγάπης, την έκταση της, πέρα από τα δικά μας μέτρα και το δικό μας δίκιο.

Να περιοριστούμε στη μικρή αδυναμία μας και να ανταποκριθούμε στην αγαθότητα και το Φως της δικής Του ματιάς, που σημαδεύει και μας διαπερνά ως το κέντρο της ύπαρξης μας, για να επιστρέψουμε στα βάθη της καρδιάς μας, για την συνάντηση εκεί, μαζί Του.

Μακάρι φέτος, να είναι η χρονιά του πιο τίμιου απολογισμού μας...

Μ. Σ. Ψαράς

"Ο Άγιος Βασίλειος"

Εἰς πᾶσαν τὴν γῆν ἐξῆλθεν ὁ φθόγγος σου,

ὡς δεξαμένην τὸν λόγον σου·

δι' οὗ θεοπρεπῶς ἐδογμάτισας,

τὴν φύσιν τῶν ὄντων ἐτράνωσας,

τὰ τῶν ἀνθρώπων ἤθη κατεκόσμησας.

Βασίλειον ἱεράτευμα, Πάτερ Ὅσιε·

πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ,

σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.