"Σοφία, Πίστις, Ελπίς, Αγάπη"

Χαίρει ἔχουσα ἡ Ἐκκλησία,

σὲ καὶ τέκνα σου καύχημα θεῖον,

καὶ γηθοσύνως εὐφημεῖ σε κραυγάζουσα.

Σύ μου ὑπάρχεις τὸ καύχημα,

καὶ τῶν σῶν τέκνων τὰ πάντιμα λείψανα,

μάρτυρες ἔνδοξοι,

Σοφία, Πίστις, Ἐλπὶς καὶ Ἀγάπη,

Χριστῷ τῷ Θεῷ πρεσβεύσατε

σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

"Η Λειτουργία του Θανάτου"

Από το ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ του π. Αλεξάνδρου Σμέμαν

Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου, 1974

Αυτές τις μέρες διάβασα και εργάστηκα, προετοιμαζόμενος για μια νέα σειρά μαθημάτων - η Λειτουργία του Θανάτου. Στην αρχή, το θέμα μου φαινόταν μάλλον εύκολο και βατό, αλλά κατόπιν περιεπλάκη και βάθυνε. Ο θάνατος βρίσκεται στο κέντρο της θρησκείας και του πολιτισμού, και η στάση μας απέναντι στον θάνατο προσδιορίζει τη στάση μας απέναντι στη ζωή.

Κάθε άρνηση του θανάτου απλώς αυξάνει τη νεύρωση (αθανασία), όπως κάνει και η αποδοχή του (ασκητισμός, άρνηση της σάρκας). Μόνο η νίκη κατά του θανάτου είναι η απάντηση, και προϋποθέτει την υπέρβαση και των δύο, της άρνησης και της αποδοχής - «ο θάνατος κατεπόθη εις νείκος».

Το ερώτημα είναι «ποια είναι αυτή η νίκη;» Αρκετά συχνά λησμονούμε την απάντηση.
Γι' αυτό παραμένουμε αβοήθητοι όταν ασχολούμαστε με τον θάνατο. Ο θάνατος αποκαλύπτει - πρέπει ν' αποκαλύπτει - το νόημα, όχι του θανάτου, αλλά της ζωής.

Η ζωή δεν πρέπει να είναι μια προετοιμασία για τον θάνατο, αλλά μια νίκη επί του θανάτου, έτσι ώστε ο θάνατος να γίνεται θρίαμβος της ζωής, εν Χριστώ. Διδάσκουμε για τη ζωή, χωρίς να την αναφέρουμε στον θάνατο, και για τον θάνατο, σαν να είναι κάτι το άσχετο προς τη ζωή.

Ο Χριστιανισμός, όταν βλέπει τη ζωή μόνο ως μια προετοιμασία για τον θάνατο, κάνει τη ζωή δίχως σημασία και υποβαθμίζει τον θάνατο σ' έναν «άλλο κόσμο», που δεν υπάρχει, επειδή ο Θεός δημιούργησε μόνο έναν κόσμο, μια ζωή.

Κάνει τον Χριστιανισμό και τον θάνατο να χάνουν τη σημασία τους ως νίκη. Δεν λύνει το πρόβλημα της νεύρωσης του θανάτου. Το ενδιαφέρον μας για τη μοίρα των νεκρών πέρα από τον τάφο, καθιστά τη χριστιανική εσχατολογία δίχως νόημα.

Η Εκκλησία δεν εύχεται για τους νεκρούς. Είναι (πρέπει να είναι) η συνεχής Ανάσταση τους, επειδή η Εκκλησία είναι η ζωή μέσα στον θάνατο, η νίκη επί του θανάτου, η καθολική Ανάσταση.

«Να συμβιβαστείς με τον θάνατο...».

Στην ηλικία των 53 ετών, είναι καιρός να σκεφτώ τον θάνατο, να τον συμπεριλάβω ως κορωνίδα στο όραμα της ζωής, ως τελείωση και νοηματοδότηση των πάντων. Αυτό το όραμα ζωής περισσότερο το αισθάνομαι, παρά μπορώ να το εκφράσω με λόγια, αλλά είναι ένα δράμα με το οποίο ζω στις καλύτερες στιγμές της ζωής μου.

Τι είναι αυτό που εξαφανίζεται με τον θάνατο; Η εμπειρία της ασχήμιας αυτού του κόσμου, του κακού, της ρευστότητας του χρόνου. Αυτό που μένει είναι η ομορφιά που χαροποιεί και ταυτόχρονα θλίβει την καρδιά.

«Ειρήνη». Η ειρήνη του Σαββάτου, η οποία διανοίγει την πληρότητα και την τελείωση της Δημιουργίας. Η ειρήνη του Θεού.
Όχι του θανάτου, αλλά της ζωής στην πληρότητα της, στην αιώνια κατοχή της.

[2φΑ]

"Επί τα βελτίω.. "

Ειρήνη Κουτρέτση

Μέχρι πριν λίγες ώρες ήταν μια θλιβερή είδηση στην εφημερίδα.

Δυο άνθρωποι έφυγαν από ανάμεσά μας, ο ένας έπεσε στο καθήκον...

Έπειτα συνειδητοποιείς, πως ο ήρωας ήταν φίλος φίλης...

Τις σοβαρές φωτογραφίες με τη στολή που κυκλοφορήθηκαν τις διαδέχονται άλλες, από στιγμές απλές, χαμογελαστές, καθημερινές...

Στις προ fb εποχές θα μάθαινες από το τηλέφωνο, πως χάθηκε και κάποιος γνωστός στην έκρηξη, στο αεροσκάφος, το πλοίο, το κτήριο...

Ξάφνου ο πόνος προσωποποιείται, η θλίψη αγγίζει άμεσα. Δεν θα έπρεπε, μα είναι ανθρώπινο. Ξάφνου οι μικρογκρίνιες και τα άγχη για τα μέχρι πρότινος "γιγάντια" προβλήματα σιωπούν κι εκείνα φαντάζουν πια σπιθαμιαία.

Ξεχνάμε, θυμόμαστε, ξαναξεχνάμε, η φωτογραφία, το νοσοκομείο, ο διπλανός μάς ξαναθυμίζει, ώσπου να στεριώσει η μνήμη, να αλλοιωθεί επί τα βελτίω η ύπαρξη.

Ανήμερα του Σταυρού, ο νους ανατρέχει στους οικείους και μη τεθνεώτες (τους πρώτους, ούτως ή άλλως τους κουβαλάμε), η προσευχή υψώνεται για όσους μένουν πίσω και πονούν κι η ελπίδα να ζούμε ουσιαστικά επανέρχεται με ύφος επιτακτικό!

fb – [2fA]

"του Σταυρού! "

Ὁ Σταυρός σου, Κύριε,

ζωὴ καὶ ἀνάστασις

ὑπάρχει τῷ λαῷ σου·

καὶ ἐπ᾿ αὐτῷ πεποιθότες

σὲ τὸν ἀναστάντα

Θεὸν ἡμῶν ὑμνοῦμεν·

ἐλέησον ἡμᾶς.

"Φαρισαϊσμός.. "

Μ. Λεμεσού Αθανάσιος

Απόσπασμα από την ομιλία “Η θεραπεία από την αρρώστια του Φαρισαϊσμού”

Αυτοί οι άνθρωποι να ξέρετε, οι θρήσκοι άνθρωποι, είναι το πιο επικίνδυνο είδος μέσα στην εκκλησία. Αυτοί οι θρήσκοι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι. Ο Θεός να μας φυλάει απ’ αυτούς. Έλεγε ένας αγιορείτης όταν έκαμνα μια φορά λειτουργία και λέγαμε «Κύριε σώσον τους ευσεβείς», λέει αστειευόμενος «Κύριε σώσον ημάς από τους ευσεβείς» δηλαδή ο Θεός να σε φυλάει από τους θρήσκους ανθρώπους, διότι θρήσκος άνθρωπος σημαίνει μια προσωπικότης διεστραμμένη, η οποία ουδέποτε είχε προσωπική σχέση με τον Θεό.

Απλώς μόνον κάμνει τα καθήκοντα της απέναντί Του, αλλά καμιά σοβαρή σχέση δεν είχε, γι’ αυτό και ο Θεός δεν λέει γι’ αυτόν τον άνθρωπο τίποτε. Και σας ομολογώ και εγώ από την πείρα μου, ότι δεν είδα χειρότερους εχθρούς της εκκλησίας από τους θρήσκους ανθρώπους.

Όταν παιδιά θρήσκων ανθρώπων που ‘ναι μες στην εκκλησία ή και παπάδων ακόμα και θεολόγων και ανθρώπων που κάνουν τους θρήσκους και τους πολλούς, δοκίμασαν τα παιδιά τους να γίνουν μοναχοί ή ιερείς, αυτοί οι άνθρωποι έγιναν χειρότεροι και από δαίμονες. Εξανέστησαν εναντίον των πάντων. Έγιναν οι χειρότεροι εχθροί των ανθρώπων.

Θυμάμαι γονείς που έφερναν τα παιδιά τους εις τις ομιλίες και όταν το παιδί τους κάποια στιγμή έκαμε ένα βήμα παραπάνω, έγιναν οι χειρότεροι άνθρωποι που έλεγαν τα χειρότερα λόγια.

Και εγώ τους λέω: Μα εσύ έφερες το παιδί σου στην ομιλία, δεν το έφερα εγώ. Και μια φόρα είπα σε έναν πατέρα, όταν έβλεπα ότι η κόρη του τέλος πάντων, είχε ζήλο στην εκκλησία, του λέω: Κοίταξε μην την ξαναφέρεις στην ομιλία.

Μην την ξαναφέρεις να της μιλήσω, διότι η κόρη σου θα γίνει μοναχή αύριο και θα σου φταίω εγώ. Όχι πάτερ μου, αλίμονο, εμείς σε λατρεύουμε. Και έγινε η κόρη του μοναχή, εφτά χρόνια τώρα και δεν μου μιλά ακόμα.

Άνθρωποι που δεν έχαναν ομιλία, έτσι, δεν έχαναν ομιλία. Ήταν πάντοτε οι πρώτοι. Ομιλίες, αγρυπνίες, βιβλία, ξέρω ‘γω, τα πάντα. Και έφερναν και τα παιδιά τους και όταν ήρθε η ώρα που το παιδί τους μέσα στην ελευθερία του τέλος πάντων, αποφάσισε έναν δικό του δρόμο, τότε οι άνθρωποι αυτοί έγιναν τελείως στο αντίθετο στρατόπεδο και απέδειξαν ότι για αυτούς ο Χριστός δεν είχε μιλήσει ποτέ μες την δική τους την καρδιά. Απλώς ήταν θρήσκοι άνθρωποι.

Για αυτό οι θρήσκοι άνθρωποι είναι το πιο δύσκολο είδος μεσ’ την εκκλησία. Γιατί ξέρετε κάτι... Αυτοί οι άνθρωποι καμιά φορά δεν θα θεραπευθούν. Γιατί νομίζουν ότι είναι κοντά στον Θεό. Ενώ οι αμαρτωλοί, ξέρω ‘γω, οι χαμένοι ας πούμε έτσι, αυτοί ξέρουν ότι είναι αμαρτωλοί.

Για αυτό ο Χριστός είπε ότι οι τελώνες και οι πόρνες θα παν στη Βασιλεία του Θεού, ενώ είπε στους Φαρισαίους: Εσείς που είσαστε θρήσκοι, δεν θα πάτε ποτέ στην Βασιλεία του Θεού. Γιατί ουδέποτε ο λόγος του Θεού άλλαξε την καρδιά τους. Απλώς αρκούνταν στην τήρηση των θρησκευτικών τύπων.

Έτσι λοιπόν, εμείς ας προσέξουμε τον εαυτόν μας, να καταλάβομε ότι η εκκλησία είναι ένα νοσοκομείο που μας θεραπεύει, μας κάνει να αγαπούμε τον Χριστό και η αγάπη του Χριστού είναι μια φλόγα που ανάβει μεσ’ την καρδιά μας και να εξετάζομε τον εαυτό μας εάν βρισκόμαστε στην αγάπη του Θεού.

Εάν βλέπομε μέσα μας όλες αυτές τις κακίες και τις ιδιοτέλειες και τις πονηρίες, τότε πρέπει να ανησυχούμε. Γιατί δεν είναι δυνατό, ο Χριστός να είναι μέσα στην καρδιά μας και να ‘μαστε γεμάτοι ξύδι.

Πώς είναι δυνατό να προσεύχεσαι και να είσαι γεμάτος χολή εναντίον του άλλου ανθρώπου; Πώς είναι δυνατό να διαβάζεις το ευαγγέλιο και να μην δέχεσαι τον αδερφό σου; Πώς είναι δυνατό να λες, έχω τόσα χρόνια στην εκκλησία, έχω τόσα χρόνια που ‘μαι μοναχός, κληρικός ή οτιδήποτε και όμως το άλφα της πνευματικής ζωής που ‘ναι η αγάπη, το αγνοώ;

Πού ‘ναι το να υπομένεις τον αδερφό σου, να κάνεις λίγο υπομονή, με το να μην τον δέχεσαι σημαίνει τίποτα δεν έκαμες. Τίποτα, απολύτως τίποτα. Εδώ ο Χριστός έφτασε στο σημείο να πει για τις παρθένες εκείνες, ότι δεν είχε καμιά σχέση μαζί τους.

Τις πέταξε έξω από τον νυμφώνα, παρ’ όλο που ‘χαν όλες τις αρετές, γιατί δεν είχαν την αγάπη. Διότι ήθελε να τους πει, ότι μπορεί να έχετε αρετές εξωτερικές, μπορεί να μείνατε παρθένες, μπορεί να κάματε χίλια πράματα, αλλά δεν κατορθώσατε την ουσία αυτού που είχε σημασία πάνω απ’ όλα.

Εάν αυτό δεν το καταφέρεις, τι τα θέλεις τα άλλα όλα; Τι τα θέλω εγώ τώρα, αν τρώω λάδι σήμερα η δεν τρώω λάδι; Μπορεί να μην τρώω λάδι ας πούμε, και να τρώω τον αδερφό μου από το πρωί ως τη νύχτα.

Έλεγαν εις το Άγιο Όρος, μη ρωτάς αν τρώω ψάρι. Τον ψαρά να μην φάεις και ψάρι φάε. Ή τον λαδά να μη φάεις και φάε μια σταξιά λάδι. Το να φάεις τον άλλον από τη γλώσσα, είναι πολύ χειρότερο από το να φας μια κουταλιά λάδι. Και όμως στέκομεν εκεί. Τρώμε λάδι - δεν τρώμε λάδι, τρώμε ψάρι - δεν τρώμε ψάρι.

Ξέρω ‘γω, βούτηξε το κουτάλι στο άλλο φαγί και μπορεί να τσακωθούμε εκεί, να σκοτωθούμε με τον άλλον άνθρωπο, γιατί βούτηξε το κουτάλι προηγουμένως σε ένα άλλο φαΐ. Καταλαβαίνετε πόσο γελοία είναι ετούτα τα πράγματα και μας κοροϊδεύουν και οι δαίμονες, αλλά και οι άνθρωποι που είναι εκτός εκκλησίας.

Και όταν κάποτε έρχονται κοντά μας, αντί να βλέπουν τους ανθρώπους της εκκλησίας μεταμορφωμένους σε Χριστό Ιησού, να ‘ναι γλυκείς άνθρωποι και να ’ναι ώριμοι άνθρωποι, ισορροπημένοι, ολοκληρωμένοι άνθρωποι, γεμάτοι αρμονίας ας πούμε μέσα τους, μας βλέπουν δυστυχώς με όλα αυτά τα πάθη μας και όλες εκείνες τις ξινίλες μας και λένε: Ε, να γίνω έτσι; Καλύτερα να μου λείπει.

Εσύ που πας στην εκκλησία, τι σε ωφέλησε η εκκλησία; Πήγες στα προσκυνήματα, είδες τους πατέρες, είδες τα άγια λείψανα, είδες το Άγιον Όρος, την Παναγία της Τήνου, όλα αυτά, πήγαμε-ήρθαμε. Ποιο το όφελος τελικά από όλα αυτά τα πράγματα; Μεταμορφώθηκε η καρδιά μας; Γίναμε πιο ταπεινοί άνθρωποι; Γίναμε πιο γλυκείς άνθρωποι; Γίναμε πιο πραείς άνθρωποι στο σπίτι μας, στην οικογένειά μας, στο μοναστήρι μας; Ξέρω ‘γω, εκεί που εργαζόμαστε;

Αυτό έχει σημασία. Εάν δεν τα καταφέραμε αυτά τα πράγματα, τουλάχιστον ας γίνομε ταπεινοί. Μέσα από την μετάνοια, ας γίνομε ταπεινοί. Εάν ούτε και αυτό το καταφέραμε, τότε είμαστε άξιοι πολλών δακρύων. Είμαστε για κλάματα.

Διότι δυστυχώς ο χρόνος περνά και χάνεται και εμείς μετρούμε χρόνια.

Έλεγε ο γέρων Παΐσιος, όταν τον ρωτούσαν: Γέροντα πόσα χρόνια έχεις εσύ στο Άγιο Όρος; Λέει: Εγώ ήρθα την ίδια χρονιά που ήρθε το μουλάρι του γείτονα. Ο γείτονας του ο γερό-Ζήτος είχε ένα μουλάρι και ξέρετε στο Άγιο Όρος κάθε κελί έχει και ένα ζώο, ένα μουλάρι που κουβαλούν τα πράγματά τους. Ε, το ζώο αυτό ζει πολλά χρόνια δεν αγοράζεις κάθε μέρα μουλάρια, είναι ακριβά.

Λοιπόν, την χρονιά που ήρθα εγώ λέει στο Άγιο Όρος, αγόρασε και ο γείτονας το μουλάρι του. Έχομε τα ίδια χρόνια στο Άγιο Όρος, αλλά το καημένο εκείνο έμεινε μουλάρι και εγώ το ίδιο έμεινα. Δεν άλλαξα. Λοιπόν λέμε πολλές φορές, εγώ έχω σαράντα χρόνια και το λέμε εμείς οι παπάδες και οι καλόγεροι αυτά τα πράγματα. Έχω σαράντα χρόνια στο μοναστήρι. Μα τα χρόνια, είναι εις βάρος σου.

Ο Θεός θα σου πει: Σαράντα χρόνια και ακόμα δεν κατάφερες να γίνεις τίποτα; Έχεις σαράντα χρόνια ακόμα θυμώνεις, ακόμα κατακρίνεις, ακόμα αντιλογείς, ακόμα αντίστασαι, ακόμα δεν υποτάσσεσαι; Έχεις σαράντα χρόνια και δεν έμαθες το άλφα, το πρώτο πράγμα της μοναχικής ζωής, της χριστιανικής ζωής;

Τι να τα κάμω τα χρόνια σου;

Τι να σε κάμω, αν έχεις πενήντα χρόνια μ’ εξομολογήσεις και δεν μπορείς να απαντήσεις στον άλλον, με έναν καλό σου λόγο;

[2φΑ]

"Αρκούδος! "

Ο σκύλος είχε τη δική του ιστορία –

"Αρκούδος", ο πιο διάσημος σκύλος της πλατείας Νέας Σμύρνης»

Γράφει η Ελένη Καραγιάννη

Τον λένε «Αρκούδο» ή «Βουνό». Είναι 16 χρονών και είναι ο πιο διάσημος σκύλος της πλατείας Νέας Σμύρνης. Δεν υπάρχει περίπτωση να σε δει και να μη σου δώσει το πόδι του για να σε χαιρετίσει, ακόμα και αν η βρώμα που θα αφήσει στο χέρι σου, μάλλον θα σε κάνει να το μετανιώσεις.

Είναι έξυπνος και κοινωνικός, ωστόσο η φιγούρα του στην αρχή θα σε κάνει να τρομάξεις. Παρά το τεράστιο βάρος του, η καρδιά του είναι σπάνια. Αγαπάει όλο τον κόσμο, εκτός από πολύ λίγους ανθρώπους -μάλλον ξέρει τι κάνει και τι αισθάνεται.

Είναι λευκός και με τον καιρό έχει καταλήξει να είναι γκρι από τη βρώμα της πλατείας.

Τα γύρω μαγαζιά των ταΐζουν και κάποια άλλα καταστήματα φροντίζουν για τα φάρμακά του. Είναι κύριος, όταν βλέπει κοπέλα φροντίζει πάντα να τη «γυρίσει» σπίτι της.
Συνοδεύεται από άλλους δύο μαντράχαλους – σκύλους που δεν έχουν ίσως τους ίδιους «τρόπους», αλλά σίγουρα είναι εξίσου καλοί.

Φέτος τον χειμώνα χάθηκε και όλοι οι μόνιμοι κάτοικοι της περιοχής το συζητούσαν, αλλά τελικά βρέθηκε στη Βούλα. Πώς; Παίρνοντας το τραμ ξεχάστηκε και τον πήρε ο ύπνος, ευτυχώς που κάποιος τον βρήκε και τον γύρισε στην «πατρίδα» του.

Δυστυχώς είναι πολύ γέρος και η ιστορία του θυμίζει την ταινία με το σκύλο που πήγαινε κάθε μέρα στον τάφο του αφεντικού του. Μόνο που για εκείνον το σπίτι του είναι η πλατεία και η οικογένειά του όλοι εμείς που τον αγαπάμε και του δίνουμε χάδια αγάπης, όποτε τον πετυχαίνουμε.

* Η ιστορία αυτή πρέπει να δημοσιευτεί, γιατί σε μία εποχή που είναι όλα γρήγορα και απρόσωπα, αξίζει να παρατηρούμε πλάσματα που ακόμα έχουν πραγματική αγάπη.
Αν έχεις κάποιον τετράποδο φίλο, φρόντισέ τον όσο μπορείς, γιατί σε αυτή τη γη θα ζήσει μόνο λίγα χρόνια.

http://neasmirni.gr/2014/09/11/o-skilos-eixe-ti-diki-tou-istoria/

fb – [2fA]

"Μια ημερομηνία.. "

11 Σεπτεμβρίου - Μια ημερομηνία οριακή, αμφίστομη...

Google - [2φΑ]

"Συντροφιά με τον εαυτό -β΄"

Του Φώτη Κόντογλου

Απόσπασμα από το βιβλίο "Μυστικά άνθη"  

Σ’ έναν ασκητή που ζει σε μια ερημιά στ’ Άγιο Όρος, έστειλε κάποιος 100 δραχμές μήπως του χρειασθούνε, και κείνος τούγραψε: «Δεν δύναμαι να κοιμηθώ από την ημέραν κατά την οποίαν έλαβα παρά της αγάπης σου τας εκατόν δραχμάς.
Τοσαύτα χρήματα, τι να τα κάμω, ευλογημένε;».

Θυμήθηκα τα λόγια που είναι γραμμένα στο χαρτί που κρατά ο άγιος Εφραίμ:
«Ασκητής ακτήμων, αετός υψιπέτης».
Είμαστε, λοιπόν, παραφορτωμένοι κι εμείς ή δεν είμαστε; Τάχουμε όλα.
Έχουμε κι ένα περιβολάκι, μικρό, ίσαμε μια γαϊδαροκυλίστρα.

Και όμως, αυτό το κομμάτι το χώμα είναι για μας θησαυρός ανεχτίμητος.
Έχει λουλούδια που μοσχοβολούνε, κι ήμερα κι άγρια, μα τα περισσότερα αγιολούλουδα, δεντρολίβανο, βασιλικό, μαντζουράνα, δυόσμο, αψηφιά, κι άλλα. Έχει και μίαν εληά, δυο λεμονιές, μια πορτοκαλια και μια ροδιά. Κάθουμαι, σαν πασάς, και δοξάζω τον Θεό.

Μέλισσες, πεταλούδες, σκαθάρια, χρυσοβασιλιάδες, μυγάκια λογής–λογής, άλλα μακρουλά, άλλα στρογγυλά, πετάνε γύρω στις πρασινάδες, και το σιγανό βούισμά τους με νανουρίζει.
Περιεργάζουμαι κάτω το χώμα, το κοιτάζω από κοντά, καθισμένος χάμω. Μερμήγκια κι άλλα μαμούδια περπατάνε δω και κει, κάνοντας κάποιες μυστηριώδεις δουλειές. Πόσο αξιαγάπητα είναι αυτά τα πλάσματα!

Πηγαινοέρχουνται βιαστικά, ἀνταμώνουνται στο δρόμο τους, σταματάνε μετά σαν να κουβεντιάζουνε, κι ύστερα τραβά το καθένα όπου θέλει. Ποιος ξέρει τι συλλογίζουνται και τι κάνουνε. Μια φορά, καμιά σημασία δεν δίνουνε στα σπουδαία πράγματα που γίνουνται στον κόσμο, πεντάρα δεν δίνουνε αν ένας άνθρωπος πήγε στον ουρανό μέσα σε μια σιδερένια μηχανή.

Κι εγώ μαζί μ’ αυτά ζω ευτυχισμένος, μέσα στην ησυχία και στην ειρήνη της ταπείνωσης. Βέβαια, ο αστροναύτης δεν νοιάζεται για τούτα τα μικρά που δεν φαίνουνται από κει ψηλά που βρίσκεται. Μα και τα μερμήγκια, οι λαμπρές και τ’ άλλα τα μαμούνια δεν νοιάζουνται γι’ αυτόν. Χαμπάρι δεν παίρνουνε!

Λέγω μέσα μου: «Πού πας, βρε άνθρωπε; Αφήνεις τον εαυτό σου, τον πολύτιμο εαυτό σου, και πας να βρεις άλλον κόσμο! Οι κόσμοι παντού είναι οι ίδιοι. Τα μάτια που τους βλέπουνε είναι διαφορετικά».

Καλά είμαστε, αγαπημένα μου μερμήγκια. Κανένας δεν μας ξέρει. Μήτε νοιαζόμαστε για τον κόσμο, για τις μηχανές του και για τ’ άλλα τα μεγαλεία του.

Πόσο έμορφο πράγμα είναι να μη σε ξέρει κανένας, να σ’ έχουνε όλοι λησμονημένον! Να είσαι ένα με τα μερμηγκάκια, που πηγαινοέρχουνται βαστώντας στο στόμα τους ένα κομμάτι άχυρο! Να είσαι ένα με τα πεταλούδια, αυτά τα πετάμενα λουλούδια, που δεν πετάνε ψηλότερα από τα μικρά δεντράκια μας.

Να είσαι αδερφός με τις χρυσόμυγες, με τα μικρά ζουζούνια, που βουσβουνίζουνε χαρούμενα και ψάχνουνε ανάμεσα στα φύλλα και στα άνθια που μοσκοβολούνε! Ένα με τα πουλάκια που κελαϊδούνε ξέγνοιαστα αποπάνω μας. Με τον τζίτζικα, που φωνάζει καθισμένος απάνω στο δέντρο, ντερβίσης που δεν φροντίζει για τίποτα.

Ναι. Θέλω να είμαι κι εγώ ένα απ’ αυτά, να ζω ανάμεσα τους. Δεν θέλω να είμαι άνθρωπος, το πονηρότατο αυτό πλάσμα, που από την πονηριά, από τη φιλοδοξία κι από την αχορταγιά, δεν έχει καιρό να ζήσει, κι είναι ολοένα φουρτουνιασμένος!

[2φΑ]

"Συντροφιά με τον εαυτό -α΄"

Του Φώτη Κόντογλου

Απόσπασμα από το βιβλίο "Μυστικά άνθη"   

Ταπεινή και ήσυχη ζωή, θα πει αληθινή ζωή. Όποιος ζει μακριά από την ταραχή του κόσμου κι από τις διάφορες έγνοιες που φορτώνουνται οι άνθρωποι για να ζαλίζουνται, με την ιδέα πως χαίρουνται τη ζωή, αυτός λοιπόν που ζει αποτραβηγμένος με μια μικρή κι αγαπημένη συντροφιά, αυτός κατά την ιδέα μου, ζει αληθινά.

ΕΊναι σαν τον άνθρωπο που περπατά σιγά–σιγά και περιεργάζεται και φχαριστιέται από όσα βλέπει στον δρόμο του, σταματά όποτε θέλει, συλλογίζεται, δεν βιάζεται, ενώ οι άνθρωποι που ζούνε με πολλές σκοτούρες και φασαρίες, έχοντας την ιδέα πως αυτ είναι η πνευματική ζωή, που τη λένε και «έντονη, γεμάτη, δυναμική» και μ’ άλλα τέτοια τρανταχτερὰ ονόματα, αυτοί λοιπόν μοιάζουνε με κείνον που τρέχει γρήγορα μ’ ένα αυτοκίνητο, και δεν προφταίνει να δει τίποτα, κι έτσι δεν νοιώθει τίποτα, δεν αισθάνεται τίποτα, δεν φέρνει στο νου του τίποτα.

Όσοι ζούνε αυτή τη ζωή (κι αυτή τη ζωή ζούνε οι σημερινοί αχόρταγοι άνθρωποι), είναι πάντα βιαστικοί, πάντα αφηρημένοι, ολοένα με το μάτι στο ρολόγι, λαχανιασμένοι, θέλουνε να τα προφτάξουνε όλα, κι έχουνε μεγάλες στενοχώριες γιατί δεν μπορούνε να τα προφτάξουνε όλα, έχουνε μεγάλη αγωνία οι δυστυχισμένοι άνθρωποι. Το μυαλό τους είναι άνω κάτω, η καρδιά τους αναστατωμένη και κείνη.

Νευρικοί, ακατακάθιστοι, σαστισμένοι, δεν έχουνε ησυχία, μήτε τη μέρα, μήτε τη νύχτα, λες κι είναι καταραμένοι, σε καιρό που ο κόσμος κι αυτοί οι ίδιοι έχουνε την ιδέα πως είναι βλογημένοι, αφού έχουνε πολλά λεφτά για να προφταίνουνε παντού. Οι άλλοι, που δεν έχουνε τα μέσα να φορτωθούνε όλες εκείνες τις φροντίδες, τους μακαρίζουνε, μη νοιώθοντας πως οι ίδιοι είναι πολύ πιο ευτυχισμένοι.

Οι άνθρωποι, που, όπως λένε, ζούνε «τη μεγάλη ζωή», μ’ άλλα λόγια που περνάνε το μαρτύριο που είπαμε, όλα τα δοκιμάζουνε, γρήγορα και λαχανιασμένα, όλα τα ξέρουνε, και μοναχά το τι θα πει αληθινή ζωή και τι ουσία έχει αυτή η ζωή, δεν γνωρίζουνε. Τον εαυτό τους δεν τον ξέρουνε ποιος είναι, γιατί ποτέ δεν βρίσκουνται μαζί του.

Δεν τον χωνεύουνε, σαν να είναι ο πιο μεγάλος εχθρός τους, τον αποφεύγουνε, όπως αποφεύγει κανένας έναν δυσάρεστο κι ενοχλητικό άνθρωπο. «Ωχ! Πώς θα μείνω πάλι μ’ αυτόν τον άνθρωπο; Τι να του πω; Τι να μου πει; Πώς να περάσει η ώρα;».

Έτσι συλλογίζουνται, όποτε υπάρχει φόβος ν’ απομείνουνε μοναχοί με τον εαυτό τους για να ζήσουνε λίγο αληθινά, να θυμηθούνε πως έχουνε έναν εαυτό. Πρέπει να τον λησμονήσουνε, σαν να μην υπάρχει, σαν να πέθανε.

Όλες οι έγνοιες κι οι κοσμικές φροντίδες που τους τυλίγουνε σαν σχοινιά και τους τραβάνε από δω κι από κει, είναι γι’ αυτούς η σωτηρία, η σωτηρία από τον εαυτό τους.
Τρέχουνε καταδιωγμένοι απ’ αυτό το φάντασμα, και για να τ’ αποφύγουνε, κάνουνε ό,τι μπορούνε.

Αυτοί είναι οι δυστυχισμένοι άνθρωποι που κερδίσανε όλον τον κόσμο, και χάσανε την ψυχή τους, τον εαυτό τους. Που πουλήσανε τα πρωτοτόκια για ένα πιάτο φακή.

Κάθε στιγμή της ζωής είναι πολύτιμη για τον άνθρωπο. Χαμένες ώρες είναι εκείνες που νοιώθει ψεύτικα πως ζει, όποτε βρίσκεται μέσα σε κάποια φασαρία που τον ψευτογελά πως τότε ζει αληθινά και παρηγοριέται. Αληθινά δεν ζει κανένας, αν δεν έχει συντροφιά τον εαυτό του, τις σκέψεις του, τα αισθήματά του. Πώς μπορεί να ζει, σε καιρό που ο εαυτός του θα λείπει;

Ζώντας με τον εαυτό μας, δεν γινόμαστε εγωιστές, όπως θα πούνε κάποιοι που κρίνουνε ξώπετσα. Ίσια–ίσια, μ’ αυτόν τον τρόπο ανθίζει μέσα μας ένα πάντερπνο περιβόλι, γεμάτο αγάπη για τους άλλους, κι η καρδιά μας πίνει από τη δροσερή πηγή που έβαλε ο Θεός μέσα μας.

Εκείνος είπε: «Η βασιλεία του Θεού βρίσκεται μέσα σας». Και τι άλλο είναι ἡ βασιλεία του Θεού, παρά η αληθινή ζωή; «Ότι παρά Σοι πηγή ζωής. Εν τω φωτί Σου οψόμεθα φως». «Σε Σένα, λέγει, βρίσκεται η πηγὴ της ζωής». Και πάλι, λέγει ο Χριστός: «Ουκ οίδατε ότι ναός Πνεύματός εστε;».

Οι άγιοι που ζήσανε την αληθινή ζωή, μιλάνε με τα παρακάτω λόγια: «Μην περιμένεις να λυτρωθείς από τους ανθρώπους κι από τα ξεγελάσματα που τα λένε διασκεδάσεις και απολαύσεις της ζωής. Καλότυχος είναι όποιος ξεμάκρυνε από τον κόσμο κι από την απατηλή ταραχή του, και προσέχει μοναχά στον εαυτό του. Όποιος δεν ένοιωσε την ειρήνη, δεν ένοιωσε πως ζει.

Εκείνοι που παραδίνουνε τον εαυτό τους στις ηδονές και στις κοσμικές απολάψεις, και θαρρούνε πως κάνουνε ευτυχισμένο τον εαυτό τους, αυτοί κάθονται παντοτινά έξω από το ίδιο το σπίτι τους. Έμπα μέσα στο σπιτάκι που βρίσκεται μέσα σου, και θα δεις το παλάτι τ’ ουρανού. Γιατί, ένα είναι και τούτο και κείνο, κι από το ίδιο παραθύρι τα βλέπεις και τα δυο».

[2φΑ]

"Παπάς στη Σπιναλόγκα"

Λέγεται, πως οι χανσενικοί που κατοικούσαν στη Σπιναλόγκα, ήταν οργισμένοι με τον Θεό, για τον λόγο ότι η ασθένειά τους ήταν μια μεγάλη και αφόρητη δοκιμασία.

Ένας Γεραπετρίτης παπάς τόλμησε να τους επισκεφθεί κάποτε και να λειτουργήσει στον Άγιο Παντελεήμονα, που υπήρχε και ρήμαζε στο νησί, συντροφιά με τους νέους του κατοίκους. Λένε, πως στην πρώτη Λειτουργία δεν πάτησε ψυχή.

Οι λεπροί άκουγαν πεισμωμένοι από τα κελιά τους την ψαλμωδία, κι άλλοτε την σκέπαζαν με τα βογκητά τους κι άλλοτε με τις κατάρες τους. Ο ιερέας όμως ξαναπήγε. Στην δεύτερη τούτη επίσκεψη, ένας από τους ασθενείς πρόβαλε θαρρετά στο κατώφλι του ναού.

- Παπά, θα κάτσω στην Λειτουργία σου, μ’ έναν όρο όμως. Στο τέλος θα με κοινωνήσεις. 

Κι αν ο Θεός σου είναι τόσο παντοδύναμος, εσύ μετά θα κάμεις την κατάλυση και δεν θα φοβηθείς τη λέπρα μου.

Ο ιερέας έγνευσε συγκαταβατικά. Στα κοντινά κελιά ακούστηκε η κουβέντα κι άρχισαν να μαζεύονται διάφοροι στο πλάι του ναού, εκεί που ήταν ένα μικρό χάλασμα, με λιγοστή θέα στο ιερό.

Παραμόνευσαν οι χανσενικοί στο τέλος της Λειτουργίας κι είδαν τον παπά δακρυσμένο και γονατιστό στην Ιερή Πρόθεση να κάνει την κατάλυση.

Πέρασε μήνας. Οι χανσενικοί τον περίμεναν. Πίστευαν πως θά ʼρθει τούτη τη φορά ως ασθενής κι όχι ως ιερέας. Όμως ο παπάς επέστρεψε υγιής και ροδαλός κι άρχισε με ηθικό αναπτερωμένο να χτυπά την καμπάνα του παλιού ναΐσκου.
Έκτοτε και για δέκα τουλάχιστον χρόνια η Σπιναλόγκα είχε τον ιερέα της.

Οι χανσενικοί αναστύλωσαν μόνοι τους της εκκλησία και συνάμα αναστύλωσαν και την πίστη τους. Κοινωνούσαν τακτικά και πάντα κρυφοκοίταζαν τον παπά τους την ώρα της κατάλυσης, για να βεβαιωθούν πως το “θαύμα της Σπιναλόγκα” συνέβαινε ξανά και ξανά.

To 1957, με την ανακάλυψη των αντιβιοτικών και την ίαση των λεπρών, το λεπροκομείο έκλεισε και το νησί ερημώθηκε. Μόνο ο ιερέας έμεινε στο νησί ως το 1962, για να μνημονεύει τους λεπρούς στον τόπο τους, μέχρι και 5 χρόνια μετά τον θάνατο του τελευταίου.

mail db – [2φΑ]

"Ανάμνηση του Θαύματος.. "

Ανάμνηση του εν Χώναις θαύματος του Άρχοντος Μιχαήλ

Ως νεφέλη ωράθης επισκιάζουσα,

Μιχαὴλ Ταξίαρχα τω σω αγίω ναώ,

υετίζων δαψιλώς ύδωρ αθάνατον

όθεν ως αλλη κιβωτόν, διεφύλαξας αυτόν

και ρείθρων των ποταμίων, τον ρουν ηκόντισας πόρρω.

Το εν Χώναις θαύμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ:

http://paradeka.blogspot.gr/2012/09/blog-post_6.html

Τα θαύματα του Αρχαγγέλου:

http://paradeka.blogspot.gr/2011/09/blog-post_06.html

[2φΑ]

"Πανσέληνος στην Πόλη"

Από την ιστοσελίδα Constantinoupoli.com:

Μια υπέροχη φωτογραφία της Αγίας Σοφίας τράβηξε στην πανσέληνο της 12ης Ιουλίου 2014 ένας νέος Τούρκος φωτογράφος και την ανέβασε στη σελίδα “Genç Fotografçılar Klübü (G.F.K)” (Λέσχη Νέων Φωτογράφων) του τουρκικού National Geografic.

Την αναδημοσιεύουμε εδώ για την ομορφιά, τον συμβολισμό και την αισθητική της αρτιότητα.

Ο φωτογράφος ονομάζεται Ahmet Kızılhan και σύμφωνα με τα στοιχεία που δίνει ο ίδιος, την φωτογραφία την τράβηξε στις 05:23 το πρωί της 12ης Ιουλίου 2014, λίγο πριν ξημερώσει, ενώ το φεγγάρι κατευθύνεται προς τη δύση του. Η γωνία λήψης είναι βορειοανατολικά της Αγίας Σοφίας.

Στην πραγματικότητα η μοναδική αυτή φωτογραφία έχει τραβηχτεί από την ασιατική ακτή, κοντά στο Σκούταρι (Üşküdar) και συγκεκριμένα από την ακτή Salacak, η οποία βρίσκεται απέναντι από τον πασίγνωστο Πύργο του Λεάνδρου.

(Παρακάτω αναγράφουμε και τα λοιπά τεχνικά στοιχεία της φωτογραφίας, για τους φίλους που ενδιαφέρονται: Canon450d, f / 9 ,0.3s, 238 χιλιοστά, ISO400 - Απόσταση Σελήνης: 359.716 χιλιόμετρα - Αζιμούθιο: 243.54 μοίρες - Υψόμετρο ορίζοντα: 1.72 μοίρες - Διαφωτισμού: 99,7%)

http://constantinoupoli.com/η-αγιά-σοφιά-με-την-πανσέληνο-υπέροχη/

mail db - Google – [2fA]

"Ο θεσμός της Εκκλησίας"

Απόσπασμα από κείμενο του Αρχιμανδρίτη Βασίλειου Γοντικάκη

προηγούμενου της Ιεράς Μονής Ιβήρων του Αγίου Όρους.

Όλα σε πείθουν μέσα στην Εκκλησία, σε αναπαύουν, γιατί σου κοινοποιούν την τελική συμφιλίωση, που είναι η απ’ αρχής αλήθεια και ενέργεια της τριαδικής θεότητος. Κάθε στιγμή και με κάθε εκδήλωση, σου προσφέρεται αφώνως το σύνολο, το θείο και το ανθρώπινο, το σημερινό και το ατελεύτητο.

Τα πάντα πάντοτε συλλειτουργούν θεανθρωπίνως. Βρίσκεις τη ζεστασιά της συντροφιάς στην έρημο της ασκήσεως.
Και ζώντας εν αγάπη μεταξύ των αδελφών σου, αισθάνεσαι την ελευθερία της αναχωρήσεως.

Όταν μέσα σ’ αυτόν τον θεανθρώπινο κόσμο λες «υπακοή», καταλάμπεσαι από τη χάρη της ελευθερίας, στην οποία οδηγείσαι.

Όταν λες «αναχώρηση και κατά μόνας παραμονή», ζεις την πραγμάτωση της αχράντου κοινωνίας και συμβιώσεως με όλους.

Όταν σκεφθείς τη Μεγάλη Παρασκευή, μεταφέρεσαι στον βαθύ όρθρο, που υποφώσκει το φως της Αναστάσεως.

Και όταν σκεφθείς τον θάνατο, εξάπτεται χαρά εν τη καρδία σου, κατά τον Αββά Ισαάκ.

Ο θεσμός της Εκκλησίας δεν είναι ανθρώπινο, αλλά θεανθρώπινο καθίδρυμα. Και ο τρόπος που λειτουργεί, είναι μία πιστοποίηση και φανέρωση της διαρκούς μεθ’ ἡμῶν παρουσίας του Κυρίου.

Οι ανθρώπινοι και κοσμικοί θεσμοί (ή οι πνευματικοί θεσμοί που διοργανώνονται με κοσμικό τρόπο), έχουν ως σκοπό να προωθήσουν τα σχέδια των υπευθύνων τους. Να αυξήσουν τη δύναμη και την επιρροή τους. Να επιβάλουν τη θέλησή τους και να υποδουλώσουν όσο γίνεται περισσότερους· ίσως και με τον σκοπό να τους σώσουν.

Γιατί αυτοί που σκέφτονται μηχανικά είναι ικανοί να φανταστούν και σωτηρία του ανθρώπου με καταργημένη την ελευθερία, δηλαδή με καταργημένο τον άνθρωπο.

Σ’ αυτούς τους θεσμούς που λειτουργούν με κοσμικό τρόπο, σαν μηχανές, ο άνθρωπος ή υποτάσσεται και καταντά άβουλο ον - ως μισθοφόρος ή εξάρτημα μηχανής - ή αντιδρά διασπαστικά.

Αποχωρίζεται από τον θεσμό.

Και δεσμεύεται στον ατομικό του λογισμό, ρυθμίζοντας μ’ αυτόν τη ζωή του και τη ζωή των ανθρώπων, που ίσως τον ακολουθούν.

"Η Εκκλησία δεν λειτουργεί με κοσμικούς θεσμούς"

http://taxiarhes.blogspot.gr/2014/08/normal-0-false-false-false-el-x-none-x.html

[2fA]

"FotoMix"

Επιλεγμένες φωτογραφίες από αρχείο Power Point, που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο.
Όπως πάντα, για μεγέθυνση της φωτογραφίας κάνετε κλικ στην επιφάνεια της.

GT - [2fA]

Καλή Χρονιά!

Η κατάλληλη ευκαιρία...

Η αρχή της Ινδίκτου είναι η πιο κατάλληλη ευκαιρία για ένα νέο ξεκίνημα πνευματικής πορείας, μιας ενιαύσιας διαδρομής στον κοχλία της προσωπικής μας ανέλιξης.
Μιας ανέλιξης που πραγματοποιείται με την ενεργό συμμετοχή στην εκκλησιαστική ζωή, με την κοινωνία όλων των πιστών στη ζωντανή σχέση τους με τον Χριστό.

Ένας νέος εκκλησιαστικός χρόνος αρχίζει, γεμάτος γιορτές – αναμνήσεις γεγονότων, που δεν συνηθίζονται στην ιστορική κάθε χρόνο επανάληψη τους, αλλά αναβιούνται κάθε φορά στην άχρονη εξέλιξη τους, ανακαινίζοντας συνεχώς τις ψυχές μας.

Συνήθως, η αντικειμενική κοσμική θεώρηση περιορίζεται επιπόλαια στη σκηνική επιφάνεια των τεκταινομένων στη λειτουργική ζωή της Εκκλησίας, του συνόλου των προσώπων που απαρτίζουν το «Σώμα» του Χριστού και εξαντλείται στην κριτική της επιφάνειας αυτής.

Η ουσία τότε μας διαφεύγει, γιατί είναι καθαρά πνευματική, διαυγής στην αγιότητα που την περιβάλλει και η κριτική διάθεση της επηρμένης διανόησης δεν διαθέτει την αναγκαία λεπτότητα διείσδυσης στην αλήθεια.

Η απροδιάθετη αρνητικά διανόηση, συχνά την υποψιάζεται και προχωρεί στη γνωριμία της.

Οι ευκαιρίες είναι πολλές, ανάλογα με την προαίρεση του καθενός.
Όμως υπάρχουν και ξεχωριστές ευκαιρίες, όπως είναι η αρχή της Ινδίκτου.

Ξεχωριστή, γιατί γεννιέται στην ολοκλήρωση του προηγούμενου κύκλου αγιοποίησης, μέσα από την πνευματική ωριμότητα που πλαισιώνει τη δυνητική επίτευξη του στόχου.

=

Η ωριμότητα δομήθηκε στιγμή-στιγμή από την προσαρμογή της βούλησης στα δεδομένα της Αλήθειας. Η ώρα της συνειδητοποίησης του προσωπικού μας μεγέθους σε σχέση με τα απόλυτα μέτρα, συμπίπτει με την ταύτιση με το Απόλυτο, με τη άρση των συγκρίσεων και των μετρήσεων.
Η αλλοίωση τότε, έχει επιτευχθεί.

...  από την «Ψυχή του Καλοκαιριού»:

-  Το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου –μετά την θερμή πληρότητα της καλοκαιρινής έξαρσης- ακολουθεί φορτισμένο με την αναγκαιότητα μιας πλούσιας νυχτερινής σιωπηλής προσευχής.

Το φεγγάρι του, είναι το πιο φωτεινό, το πιο ώριμο όλου του χρόνου…

Δηλωτικό της ωριμότητας της σιωπής.

Η μέρα, ο χρόνος, η ζωή, διατηρούν πάντα τις αντιστοιχίες τους.

Οι κοσμικοί κύκλοι ολοκληρώνονται και κλείνουν. 

Είναι η ώρα της αποτίμησης.

Αίσθηση περιστολής, συγκέντρωση, αποδοχή, αφομοίωση και προσευχή.

Δεν είχαμε πρόσωπο συγκροτημένο κι αποκτήσαμε καθαρότητα ψυχής.

Ήμασταν αδύναμοι, τυφλοί, παράλυτοι κι ενωθήκαμε στο σώμα του Χριστού.

Ήμασταν αυτοεξόριστοι στο εγώ μας και συνεορτάσαμε την πανανθρώπινη κοινωνία στη σχέση μας με τον Θεό.

Όσοι για τον οποιοδήποτε λόγο δεν συμμετείχαμε σε όλα αυτά και αφήσαμε κι αυτό το καλοκαίρι να περάσει από τη μικρή ζωή μας χωρίς νόημα, χωρίς αλήθεια και ψυχή, ας στραφούμε τώρα μπροστά.

Την 1η Σεπτεμβρίου αρχίζει ο κύκλος του νέου εκκλησιαστικού έτους.

Μπορούμε να κάνουμε από σήμερα, αρχή μεταστροφής του νου, «αρχή μετανοίας».   

=

Το δεύτερο φεγγάρι του Αυγούστου είναι το ίδιο, που συνεχίζει την πορεία του στις πρώτες μέρες του Σεπτεμβρίου.

Όπως και τα δεδομένα του πνεύματος.

Τίποτα δεν τελειώνει, όλα τα γήινα μπορούν -και πρέπει- να καταστούν στην πνευματική τους θεώρηση, φως, χαρά και αλήθεια.

Αλήθεια που είναι σεμνά διακριτική, χωρίς ανάγκη προβολής
- που είναι και ταπεινή, γιατί δεν συγκρίνεται με τίποτα
- και απόλυτη, γιατί ανήκει στην ουσία του Θεού.

Σαν την Αγάπη!

Μ. Σ. Ψαράς

Η Ψυχή του Καλοκαιριού