"Το φως του κόσμου"

Ευαγγέλιο Ματθαίου, ε΄ 14-19

«Εσείς είστε το φως του κόσμου.

Δεν δύναται πόλη να κρυφτεί, όταν βρίσκεται πάνω σε όρος. 

Ούτε ανάβουν λύχνο και τον τοποθετούν κάτω από το μόδι, αλλά πάνω στον λυχνοστάτη και έτσι λάμπει σε όλους, όσοι είναι μέσα στην οικία.

Έτσι ας λάμψει το φως σας μπροστά στους ανθρώπους, για να δουν τα καλά σας έργα και να δοξάσουν τον Πατέρα σας που είναι στους ουρανούς.

Μη νομίσετε ότι ήρθα να καταλύσω τον νόμο ή τους προφήτες. Δεν ήρθα να καταλύσω, αλλά να συμπληρώσω. Γιατί αλήθεια σας λέω: μέχρι να παρέλθει ο ουρανός και η γη, ούτε ένα γιώτα ή μια κεραία δεν θα παρέλθει από τον νόμο, ωσότου όλα συντελεστούν. 

Όποιος λοιπόν παραβεί μία από τις εντολές αυτές που είναι πάρα πολύ μικρές και δώσει τέτοιο παράδειγμα στους ανθρώπους, πολύ μικρός θα κληθεί στη βασιλεία των ουρανών. 

Όποιος όμως τις εφαρμόσει και τις διδάξει, αυτός μεγάλος θα κληθεί στη βασιλεία των ουρανών.»

epap[2φΑ]

"Ευχαριστώ όλους.. "

Η δύναμη του "ευχαριστώ"

Paulo Coelho, από το "Εγχειρίδιο του Πολεμιστή του Φωτός"

Είναι πολύ σημαντικό να νιώθουμε ευγνωμοσύνη και χαρά για όσα έχουμε.

Να λέμε ευχαριστώ στους ανθρώπους που συμμετέχουν στη ζωή μας.

Ευχαριστώ όλους εκείνους που γελούν με τα όνειρά μου
- εμπνέουν τη φαντασία μου.

Ευχαριστώ όλους όσους με γεμίζουν ψέματα
- μου δείχνουν τη δύναμη της αλήθειας.

Ευχαριστώ όλους εκείνους που δεν πίστεψαν σε μένα
- μου έμαθαν πώς μετακινούνται τα βουνά.

Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους με πολεμούν
- προκαλούν το θάρρος μου.

Ευχαριστώ όλους εκείνους που ήθελαν να μου επιβάλουν περιορισμούς
- μου δίδαξαν την αξία της ελευθερίας.

Ευχαριστώ όλους όσους μου έχουν προκαλέσει σύγχυση
- συνετέλεσαν στο να διατηρώ σαφή τη θέση μου.

Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους με έχουν εγκαταλείψει
- μου άφησαν χώρο για να δημιουργώ.

Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους με έχουν προδώσει,
όσους καταχράστηκαν τα αισθήματα μου
- με οδήγησαν στο να είμαι πιο προσεκτικός.

Θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους με πλήγωσαν
- με έμαθαν να αναπτύσσομαι μέσα από τον πόνο.

Ευχαριστώ όλους εκείνους που διαταράσσουν την ηρεμία μου,
δημιουργώντας μου προβλήματα
- μου δίνουν δύναμη να τα αντιμετωπίζω.

Ευχαριστώ όλους εκείνους που με έριξαν στο έδαφος
- μου έδωσαν την ευκαιρία να μάθω να σηκώνομαι.

Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους όσους με αγαπούν
- όπως κι εγώ τους αγαπώ.

fb – Takis

[2fA]

Και όμως, κινείται..

Απομάκρυνση ή προσέλευση, αποφυγή ή λαχτάρα;

- Έχουμε συνηθίσει στις στατικές εικόνες – στους στιγμιαίους λογισμούς που αναζητούν προηγηθείσες καταγραφές εμπειριών για την αναγνώριση και συναισθηματική ταύτιση μαζί τους.

- Τα βιώματα όμως, ποτέ δεν είναι στατικά. Η "εικόνα" κινείται.

- Αυτό που αποτελεί το κίνητρο, την αιτιολόγηση ή την εκλογίκευση των ενεργειών μας, αφορά μόνο την εσωτερική διευθέτηση των αισθημάτων μας.
Μπορεί να γίνει κατανοητό από τρίτους, αλλά δεν τροποποιεί το αποτέλεσμα.

- Η οποιαδήποτε θέση, στάση ή ενέργεια, θετική ή αρνητική (με την έννοια της  αναστολής, της αναβολής ή της αμέλειας), δεν αλλάζει τις συνέπειες, τις επιπτώσεις και τις επιρροές.      

- Ζωή είναι η πράξη, η κίνηση, σαν άμεση έκφραση της βούλησης και με κανέναν τρόπο η φιλολογία ή η διαλεκτική γύρω από την πράξη.

Το μόνο που έχει σημασία, είναι αυτό που γίνεται και όχι το γιατί δεν έγινε κάτι.

- Αν τρέχουμε να ξεφύγουμε από τον εαυτό μας ή αν σπεύδουμε να τον συναντήσουμε, δίνει ακριβώς την ίδια εικόνα…
[εαυτό μας βέβαια θεωρούμε όλα όσα αγαπούμε, έστω και αν μας πληγώνουν … ]

Μ[2φΑ]

43!

"Χαμήλωσε τα φώτα.. "

- Το όχι αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι -

Στίχοι - Μουσική: Λουδοβίκος των Ανωγείων

Τραγουδά ο Λουδοβίκος των Ανωγείων
με την Στέλλα και την Μαρία Τζανουδάκη

                                     

Ανάμεσα στο όχι και στο κρυμμένο ναι
χάθηκε η ζωή μου μεγάλε ουρανέ.

Δεν κρύβεται στη νύχτα το άσπρο γιασεμί.
Λύγισε η αγάπη όταν είπες μη,
λύγισε η αγάπη όταν είπες μη.

Βγαίνω στον αέρα με χάρτινο φτερό.
Μακριά σου δεν αντέχω, κοντά σου δε μπορώ,
κοντά σου δεν αντέχω, μακριά σου δε μπορώ.

Χαμήλωσε τα φώτα μεγάλε ουρανέ,
το όχι αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι,
το όχι αποκοιμήθηκε στην αγκαλιά του ναι.

fb - sm

[2φΑ]

"Με τρόπο μυστικό.. "

ΜΕ ΤΡΟΠΟ ΜΥΣΤΙΚΟ

Ε. Κ.

Εύγευστοι οι καρποί της συγκομιδής, από την δόξα
της Αγάπης Σου
τους αποθέτω με θαλπωρή στο μεταξωτό κουκούλι
της ύπαρξης.
Υφαίνονται με τρόπο μυστικό που περιέχουν τα σύμπαντα.
Δοσμένη είμαι στην σπορά, στην συγκομιδή,
στη γεύση.

Μακάρι να μου δίνεις να ξεδιψώ, σε σκεύος αόρατο,
τον ιδρώτα τον κόπων μου.
Και με την σειρά μου
να δίνω χάρισμα τους καρπούς.

[2fA]

"Άγιος Παΐσιος"

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Της ενθέου αγάπης το πυρ δεξάμενος,
υπερβαλλούση ασκήσει εδόθης όλος Θεώ,
και παράκλησις πολλών ανθρώπων γέγονας,
λόγοις θείοις νουθετών, προσευχαίς θαυματουργών,
Παΐσιε θεοφόρε,
και νυν πρεσβεύεις απαύστως υπέρ παντός του κόσμου, Όσιε.

[2fA]

"Λίγο δροσερό νερό.. "

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠAΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΛΟΓΟΙ  Γ΄

- Ο χαριτωμένος πνευματικός αγαπάει και πονάει την ψυχή, γιατί γνωρίζει την μεγάλη αξία της. Την βοηθάει στην μετάνοια, την ξαλαφρώνει με την εξομολόγηση, την ελευθερώνει από το άγχος και την οδηγεί στον Παράδεισο.

Ο πνευματικός ονομάζεται "πατήρ", γι’ αυτό πρέπει να προσπαθήσει να είναι αληθινός πατέρας, να νουθετεί με θεϊκή αγάπη και στοργή.
Να έρχεται στη θέση του κάθε εξομολογούμενου και να ζει τον πόνο του, ώστε και ο εξομολογούμενος να βλέπει στο πρόσωπό του ζωγραφισμένο τον δικό του πόνο.

Αυτό χρειάζεται ιδιαίτερα στην εποχή μας, που οι άνθρωποι έχουν ανάγκη από λίγο δροσερό νερό, και όχι από δυνατό ξύδι.

Οι περισσότεροι, επειδή δέχονται επιδράσεις δαιμονικές, δύσκολα δέχονται μια πνευματική συμβουλή ή μια παρατήρηση.
Γι’ αυτό και το μάλωμα πρέπει να γίνεται με αγάπη, η υπόδειξη του σφάλματος με λεπτό τρόπο, με γέλιο ή με ένα αστείο.

- Η αγάπη πληροφορεί, ενώ τα ψυχικά πάθη προδίδουν τον άνθρωπο. Όταν δεν υπάρχει αγάπη, η παρατήρηση μπορεί να γίνεται με όμορφο τρόπο, αλλά ο άλλος κλωτσάει, γιατί αισθάνεται το ανθρώπινο στοιχείο στη συμπεριφορά μας.

Ενώ, όταν το μάλωμα γίνεται με πόνο και αγάπη, ο άλλος μπορεί να στενοχωριέται, αλλά στο βάθος δεν πληγώνεται, γιατί νιώθει την αγάπη.

Γνωρίζω έναν πνευματικό που είναι αρκετά παχύς -φυσικά είναι και η κράση του, αλλά μπορεί και στο φαγητό λίγο να μην προσέχει-, ξέρετε όμως πόσο πονάει για τον άλλον, πόσο ενδιαφέρεται για τους πονεμένους.
Αυτός έχει ταπείνωση, γιατί λέει μεν ότι δεν κάνει άσκηση, αλλά παράλληλα έχει πολλή καλοσύνη, και έτσι πολλοί αναπαύονται περισσότερο σ’ αυτόν παρά σε έναν ασκητικό πνευματικό.

- Ένας πνευματικός που δεν είναι αποφασισμένος να πάει ακόμη και στην κόλαση για την αγάπη των πνευματικών παιδιών του, δεν είναι πνευματικός.

agioritikovima

[2fA]

"Διαφορετικά πράγματα"

Από το βιβλίο: «Τέσσερις ώρες με τον π. Παΐσιο»

Παρά τα φαινόμενα και την αναξιότητα των μοναχών και κληρικών, η Εκκλησία είναι ακένωτη πηγή θαυμάτων.

Παίρνει νερό και το κάνει Αγιασμό· παίρνει ψωμί και κρασί και το κάνει Θεία Ευχαριστία· παίρνει τον άνθρωπο χώμα και τον κάνει Θεό! Αλλά τα θαύματα πολλοί δεν τα βλέπουν.

Γιατί αν τα έβλεπαν, δεν θα περιφρονούσαν ή μισούσαν την Εκκλησία του Χριστού, αλλά θα την αγαπούσαν, θα την τιμούσαν και δεν θα μιλούσαν γι’ αυτήν με περιφρόνηση, όπως μιλούν.

Ο χριστιανός έχει προορισμό να σηκώνει βαρύ σταυρό στη ζωή τον. Είναι δύσκολο πράγμα να λες ότι πιστεύεις στον Κύριο και να καλοπερνάς σ’ αυτήν εδώ τη ζωή.
Γιατί, όταν καλοπερνάς στη γη, κάτι δεν πάει καλά με τον εαυτό σου, ενδιαφέρεσαι για το χρυσάφι της γης και όχι για τους θησαυρούς του ουρανού.

Αλλά όταν σκέφτεσαι έτσι, βρίσκεσαι μακριά από το θέλημα του Θεού. Χριστιανική ζωή και καλοπέραση δεν πηγαίνουν μαζί, είναι διαφορετικά πράγματα.

Κάποτε ήλθε εδώ ένας πολύ γνωστός γιατρός για να μιλήσουμε.
Ήταν και η γυναίκα του γιατρός, θρησκευόμενοι άνθρωποι και οι δύο.
Παραπονιόταν ότι τα παιδιά του ζούσαν πολύ κοσμική ζωή και όχι μόνο δεν τηρούσαν τις εκκλησιαστικές παραδόσεις της οικογένειας τους, αλλά και τις ειρωνεύονταν.

Χαρακτήριζαν τους χριστιανούς καθυστερημένους, βολεμένους, ανειλικρινείς, υποκριτές και θεομπαίχτες, επειδή η ζωή τους -έλεγαν- δεν συμβαδίζει με τα λόγια τους και τα έργα τους δεν είναι χριστιανικά.

Ακόμη και στο ευχέλαιο, που οι γονείς κάνουν μία φορά το χρόνο στο σπίτι τους και τα παιδιά, όσο ήταν μικρά συμμετείχαν, τώρα αντιδρούν και δεν παρευρίσκονται.

Ο γιατρός έδειχνε πολύ κουρασμένος και απελπισμένος για την πνευματική αδράνεια των παιδιών του. Και νόμιζε ότι όλες οι προσπάθειες, και οι δικές του και της γυναίκας του πήγαν χαμένες, δεν έπιασαν τόπο, δεν άγγιξαν τα παιδιά.

Σε κάποια στιγμή ο γιατρός, βάζοντας το κεφάλι μέσα στις δύο του παλάμες, σαν να ήθελε να καλύψει το πρόσωπό του από ντροπή, μου είπε: "Φοβάμαι πως το πολύ χρήμα μας έχει κάνει ζημιά."

Τον ρώτησα τότε να μου πει, τι εννοούσε και εκείνος με απόλυτη ειλικρίνεια παραδέχτηκε ότι είχαν ξεφύγει πια από το μέτρο κι είχαν αποκτήσει περιουσιακά στοιχεία απολύτως μη αναγκαία.
"Έχουμε τρία μεγάλα σπίτια, μου είπε. Ένα για μας και από ένα για το κάθε παιδί. Επίσης, δύο εξοχικά, τέσσερα ακριβά αυτοκίνητα, ένα σκάφος, καταθέσεις, πολλά υλικά."

Και συνέχισε: "Τα παιδιά κακόμαθαν και τώρα μας κατηγορούν ότι προκαλούμε. Επίσης, μας λένε ότι έχουμε παντρέψει πολύ όμορφα τον πλούτο και τον Χριστιανισμό."
Και με παρακάλεσε να του πω τι πρέπει να κάνει, για να βρουν πάλι την ειρήνη και την ενότητα στην οικογένεια τους.

Του είπα να τα δώσουν όλα στους φτωχούς και να κρατήσουν μόνο ένα σπίτι, ένα εξοχικό και τους μισθούς τους.
Τρόμαξε, άλλαξε χρώμα, φοβήθηκε, απογοητεύθηκε από την απάντηση που του έδωσα.

Έφυγε και δεν ξαναήλθε. Είχε δεθεί με τα εδώ, όχι τα Άνω.
Γι’ αυτό και τα παιδιά του αναζήτησαν άλλο τρόπο ζωής, διαφορετικό από αυτόν που οι γονείς τους είχαν προτείνει.

Όταν ακούω ότι υπάρχει μεγάλη φτώχεια, ανέχεια, πονάω πολύ, τόσο που δεν μπορώ να προσευχηθώ.

Δεν λέω, όταν έχεις δύο χιτώνες να δώσεις τον ένα. Αυτό είναι ασυνήθιστο και δύσκολο για τους πολλούς. Αλλά, αν θέλεις να λέγεσαι χριστιανός και κατέχεις όλα τα αγαθά του Θεού, γιατί ιδρώνεις και αγωνιάς για το παραπάνω και δεν κάνεις ελεημοσύνες και καλά έργα;

Να ξέρεις, ότι θεμελιώνει στην άμμο, όποιος έχει πολλά χρήματα και τα διαχειρίζεται εγωιστικά, αδιαφορώντας για τη φτώχεια και τη δυστυχία των συνανθρώπων του.

Είδες ποτέ σάβανο με τσέπες; Όλα εδώ μένουν.
Μόνο οι αγαθοεργίες πηγαίνουν στον ουρανό. Ξέρεις γιατί γίνονται οι πόλεμοι;
Για το χρήμα... Γιατί οι πλούσιοι δεν μπορούν να βάλουν χαλινάρι στη λαιμαργία τους και οι φτωχοί δεν εύχονται να αποκτήσουν τα αναγκαία, αλλά ζηλεύουν τα πλούτη και τη δόξα των πλουσίων.

Οι τσέπες σας πρέπει να είναι ανοιχτές, ώστε να φεύγουν τα χρήματα για φιλανθρωπίες.
Είναι σκάνδαλο να υπάρχουν τσέπες γεμάτες λεφτά και να είναι ραμμένες.

agioritikovima

[2fA]

"Έτσι ξέχασα να ζήσω.. "

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Τάσος Λειβαδίτης

Ήταν ένας νέος ωχρός. Καθόταν στο πεζοδρόμιο.
Χειμώνας, κρύωνε.
Τι περιμένεις; του λέω.
Τον άλλον αιώνα, μου λέει. Πού να πάω;

Όσο για μένα, έμεινα πάντα ένας πλανόδιος πωλητής αλλοτινών πραγμάτων,
… όμως ποιος ν’ αγοράσει σήμερα ομπρέλες από αρχαίους κατακλυσμούς.
Χρωματίζω πουλιά και περιμένω να κελαηδήσουν.

Αλλά μια μέρα δεν άντεξα.
Εμένα με γνωρίζετε, τους λέω.
Όχι, μου λένε.
Έτσι πήρα την εκδίκηση μου και δε στερήθηκα ποτέ τους μακρινούς ήχους.
Τραγουδάω, όπως τραγουδάει το ποτάμι

Κι ύστερα στο νοσοκομείο που με πήγαν βιαστικά…
Τι έχετε, μου λένε.
Εγώ; Εγώ τίποτα, τους λέω. Μόνο πέστε μου, γιατί μας μεταχειρίστηκαν
μ’ αυτόν τον τρόπο.

Το βράδυ έχω βρει έναν ωραίο τρόπο να κοιμάμαι.
Τους συγχωρώ έναν-έναν όλους.
Άλλοτε πάλι θέλω να σώσω την ανθρωπότητα,
αλλά εκείνη αρνείται.

Όμως απόψε, βιάζομαι απόψε,
να παραμερίσω όλη τη λησμονιά
και στη θέση της ν’ ακουμπήσω,
μια μικρή ανεμώνη.

Κύριε, αμάρτησα ενώπιον σου, ονειρεύτηκα πολύ
μια μικρή ανεμώνη. Έτσι ξέχασα να ζήσω.

Μόνο καμιά φορά μ’ ένα μυστικό που το ’χα μάθει από παιδί,
ξαναγύριζα στον αληθινό κόσμο, αλλά εκεί κανείς δε με γνώριζε.
Σαν τους θαυματοποιούς που όλη τη μέρα χάρισαν τα όνειρα στα παιδιά
και το βράδυ γυρίζουν στις σοφίτες τους πιο φτωχοί κι απ’ τους αγγέλους.

Ζήσαμε πάντοτε αλλού.

Και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει, ερχόμαστε για λίγο
κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον είμαστε κιόλας νεκροί.

Sos, sos…

Φυσάει απόψε φυσάει,
τρέχουν οι δρόμοι λαχανιασμένοι
κάτω από τις γέφυρες
μες στις κιθάρες.
Φυσάει απόψε φυσάει,
μες στις κιθάρες.

Δώσ’ μου το χέρι σου φυσάει,
δώσ’ μου το χέρι σου.

[2φΑ]

                                         

"Ο «Ψαράς» στη Σαντορίνη.. "

-  Μετά από 45 χρόνια, στα Φηρά!

Η ονομαστή και άρτια διατηρημένη τοιχογραφία του «Ψαρά», από τη δυτική οικία της προϊστορικής πόλης στο Ακρωτήρι Θήρας, επέστρεψε στη Σαντορίνη και από τις 25 Ιουνίου ευρίσκεται  στη μόνιμη έκθεση του Μουσείου  Προϊστορικής Θήρας, στα Φηρά.

Ο «Ψαράς», για 45 περίπου χρόνια μετά την εύρεση και συντήρησή του, είχε φιλοξενηθεί Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας.

Πρόκειται για ένα από τα σπουδαιότερα έργα της αιγαιακής ζωγραφικής των προϊστορικών χρόνων. Χρονολογείται περίπου στο 1650 π.Χ, σε ελάχιστη απόσταση από την έκρηξη του ηφαιστείου, από την οποία σκεπάστηκε με λάβα και τέφρα ο οικισμός.

Το έργο έχει ύψος 147 εκ. και η τεχνική που χρησιμοποιήθηκε είναι η νωπογραφία (fresco).

Ο ψαράς που απεικονίζεται, είναι ένας νέος άντρας γυμνός και κρατά στα χέρια του δύο αρμαθιές με ψάρια: πέντε ψάρια στο αριστερό χέρι και επτά ψάρια στο δεξί.

Η στάση του δεν είναι φυσική, αλλά έχει σχεδιαστεί έτσι σε μια προσπάθεια να φανεί το «βάθος» (κατά την αρχαιότητα οι καλλιτέχνες δεν έδιναν στα έργα τους την αίσθηση της προοπτικής).  

Κάτω από τα πόδια του απλώνεται το γαλάζιο χρώμα, αποδίδοντας πιθανώς τη θάλασσα και δίνοντας την εντύπωση πως ο ψαράς περπατά δίπλα στην ακτογραμμή.

Η μορφή παρουσιάζεται ισορροπημένα στο κέντρο και εντελώς αποκαλυμμένη δίχως ίχνη κοσμημάτων, κάτι που υπονοεί ίσως την ενασχόληση με τη θάλασσα, πιθανώς με δίκτυα ή υποβρύχιο ψάρεμα. 

Φέρει περιλαίμιο, στη μορφή ενός σχοινιού πιθανώς, η χρηστικότητα του οποίου μας είναι άγνωστη.

Στο κεφάλι του ψαρά απεικονίζονται δύο καστανές μπούκλες από τα μαλλιά του, με τη μία να έχει κατεύθυνση προς τα εμπρός και την άλλη προς τα πίσω. 
Το υπόλοιπο κεφάλι είναι χρωματισμένο γαλάζιο, γεγονός που δείχνει μάλλον ότι τα μαλλιά του ήταν ξυρισμένα ή κουρεμένα πολύ κοντά σε μια ξεχωριστή κόμμωση.

Το σώμα του είναι χρωματισμένο κόκκινο και προβάλλει σε ένα ανοιχτό φόντο, ενώ τα ψάρια είναι τρίχρωμα. 

ethnos - kathimerini

[2fA]

          

Ημερολόγιο Πλοίου – 17

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΠΛΟΙΟΥ

–––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––-

Σημειώσεις στο περιθώριο

ΕΦΗΣΥΧΑΣΜΟΣ

Ο εχθρός εντοπίσθηκε!
Η δική μας ευθύνη για την ήττα
αμελητέα…

Στο γύρισμα μιας δύσκολης νύχτας 

- ιδανική στιγμή απώλειας ελέγχου -
υψώσαμε αμυντική θωράκιση και
αποστάσεις διάκρισης
με ανασκουμπωμένη αυτοπεποίθηση
καταγγείλαμε τον υπαίτιο

Η αποκάλυψη υπήρξε αιφνιδιαστική

σε όλα τα επίμαχα σημεία

Κρυβόταν είπαν
πίσω από τσιμεντένια μπλοκ
κάτω από ανύποπτες επιφάνειες
μέσα σε ατμοσφαιρικά ημίφωτα
Χωρίς μορφή και όνομα
με φιλικό χαμόγελο
προσέγγισε την αφέλεια μας
υποκατέστησε
την αλήθεια και την προοπτική
στις συνειδήσεις μας
ανέστρεψε τα όνειρα
σε εφιάλτες
απομύζησε και την παραμικρή ικμάδα βούλησης

Μπορούμε τώρα να κοιμόμαστε ήσυχοι  

εκτός κι αν η υποταγή της αναίδειας του,
καλύπτει δολιότητα…

Η ευφορία της μικρής νίκης μας

θα μπορούσε τελικά να αποδειχθεί
μοιραία…
όμως όσο διαρκεί οφείλουμε
να την τιμήσουμε.

Μ[2φΑ]

"Charlie και Franz"

- Μια αληθινή ιστορία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου -

Ο Charlie Brown ήταν πιλότος ενός Ιπταμένου Φρουρίου B-17, στη βάση της RAF στο Kimbolton της Αγγλίας, στην 379η Ομάδα Βομβαρδιστικών.

Στις 20 Δεκεμβρίου 1943, ενώ είχε ολοκληρώσει με επιτυχία την αποστολή του, δέχτηκε επίθεση από Γερμανικά καταδιωκτικά και καταιγιστικά αντιαεροπορικά πυρά, με αποτέλεσμα να αχρηστευθεί ο ένας κινητήρας του, να αποκοπεί μέρος του άνω πτερυγίου της ουράς και να χτυπηθεί το οριζόντιο σταθεροποιητικό πτερύγιο.

Η κατάσταση ήταν τραγική. Με κατεστραμμένη πυξίδα, αντί να επιστρέφει στη βάση του, πετούσε όλο και βαθύτερα στο εχθρικό έδαφος.
Το 'Ye Old Pub', όπως ονομαζόταν το Β-17 του Charlie Brown, δεν φαινόταν πως θα άντεχε για πολύ.

Ξαφνικά ο Brown πρόσεξε ότι δίπλα του πετούσε ένα Γερμανικό μαχητικό ME-109. 

Ο πιλότος του, του έκανε φιλικά νόημα να μη συνεχίσει την ίδια πορεία, αλλά να πάρει την εντελώς αντίθετη κατεύθυνση.

Ο Γερμανός συνόδευσε και οδήγησε το χτυπημένο αεροπλάνο μέχρι πάνω από τη Βόρεια Θάλασσα, προς την Αγγλία. 
Έπειτα χαιρέτισε τον Charlie Brown και γύρισε πίσω στην Ευρώπη.

Ο Charlie και οι υπόλοιποι του πληρώματός του, τα είπαν όλα στην αναφορά τους, αλλά διατάχθηκαν να μη μιλήσουν ποτέ για το συμβάν.

Αρκετό καιρό αφότου τελείωσε ο πόλεμος και μετά από χρόνια ερευνών, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ο Charlie Brown κατόρθωσε να βρει τον πιλότο της Luftwaffe που έσωσε τον ίδιο και το πλήρωμά του με την μεγαλόκαρδη πράξη του.

Ήταν ο Franz Stigler, που πήρε την διαταγή να καταρρίψει το Β-17, όταν αυτό χωρίς όργανα προσανατολισμού, πέρασε πάνω από ένα Γερμανικό αεροδρόμιο.
Κατά την επιστροφή του ανέφερε στον Διοικητή της μοίρας του, ότι το αεροπλάνο είχε καταρριφθεί πάνω από τη θάλασσα. Δεν είπε ποτέ την αλήθεια για το επεισόδιο.

Οι δυο πιλότοι συναντήθηκαν στις ΗΠΑ, σε μια επετειακή συγκέντρωση της 379ης Ομάδος Βομβαρδιστικών, μαζί με 25 άλλους που επέζησαν επειδή ο Franz δεν χρησιμοποίησε τα πυροβόλα του εκείνη τη μέρα.

Σε συνεντεύξεις του, ο  Franz Stigler είπε τα εξής:

"Δεν πίστευα στα μάτια μου. Ποτέ δεν είχα δει αεροπλάνο σε τέτοια άσχημη κατάσταση. 
Η ουρά και το οπίσθιο τμήμα είχαν πολύ βαριές ζημιές, και ο πίσω πυροβολητής ήταν πληγωμένος. Ο πάνω πυροβολητής κειτόταν νεκρός πάνω στην άτρακτο. 

Η μύτη του σκάφους ήταν τσακισμένη και υπήρχαν τρύπες παντού.

Πλησίασα το B-17 και κοίταξα τον πιλότο... Ο Brown ήταν τρομαγμένος και πάλευε να ελέγξει το τραυματισμένο και αιματοβαμμένο αεροπλάνο του.

Δεν μου έκανε καρδιά να αποτελειώσω εκείνους τους γενναίους άνδρες. 
Πετούσα δίπλα τους για πολλή ώρα.

Προσπαθούσαν απεγνωσμένα να γυρίσουν στη βάση τους, και εγώ θα τους άφηνα να το κάνουν. Δεν μπορούσα να τους ρίξω. 
Θα ήταν το ίδιο, σαν να πυροβολούσα κάποιον που έπεφτε με αλεξίπτωτο."

Και οι δυο άνδρες πέθαναν το 2008, ο Franz στον Καναδά και ο Charlie στη Φλώριδα.

  

[κλικ στις φωτογραφίες για μεγαλύτερο μέγεθος] 

wiki-

analystsforchange

GT – [2fA]

"Οι δίκαιοι"

του  Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Κάποιος που καλλιεργεί τον κήπο του, όπως θα ήθελε ο Βολταίρος.
Κάποιος που νιώθει ευγνωμοσύνη, γιατί στον κόσμο υπάρχει η μουσική.

Αυτός που ανακαλύπτει με χαρά την ετυμολογία μιας λέξης.
Δύο φίλοι που σε κάποιο καφενείο παίζουν το σιωπηλό τους σκάκι.

Ο αγγειοπλάστης που προκαθορίζει ένα σχήμα ή ένα χρώμα.
Ο στοιχειοθέτης που στήνει όμορφα τούτο το κείμενο, που ίσως και να μην τ’ αρέσει.

Μια γυναίκα κι ένας άντρας, που διαβάζουν μαζί τις τελευταίες στροφές ενός ποιήματος.
Κάποιος που χαϊδεύει ένα ζωάκι όταν κοιμάται.

Κείνος που συγχωρεί ή θέλει να συγχωρέσει το κακό που του ’γινε.
Κάποιος που νιώθει ευγνωμοσύνη, γιατί σ’ αυτόν τον κόσμο έζησε ο Στήβενσον.

Κάποιος που προτιμά να ’χουν πάντα δίκιο οι άλλοι.

- Οι άνθρωποι αυτοί που μεταξύ τους δεν γνωρίζονται, 
αυτοί έχουν σώσει τον κόσμο.

http://frear.gr/?p=10069

ap[2fΑ]

                                                                             

"Eduardo Galeano"

Eduardo Galeano, "Οι λέξεις ταξιδεύουν"

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΦΟΒΟ

Η πείνα τρέφεται με φόβο.
Ο φόβος της σιωπής ηχεί εκκωφαντικός στους δρόμους. Ο φόβος απειλεί:

Αν αγαπήσεις, θα κολλήσεις έιτζ.
Αν καπνίσεις, θα πάθεις καρκίνο.
Αν αναπνεύσεις, θα μολυνθείς.
Αν πιεις, θα τρακάρεις.
Αν φας, θα σου ανέβει η χοληστερίνη.

Αν μιλήσεις, θα μείνεις άνεργος.
Αν περπατήσεις, θα σου επιτεθούν.
Αν αρχίσεις να σκέφτεσαι, θα έχεις άγχος.
Αν αρχίσεις ν’ αμφιβάλλεις, θα τρελαθείς.
Αν αρχίσεις να αισθάνεσαι, θα νιώσεις μοναξιά.

ΕΝΑΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Δεν κατάφερνε να κοιμηθεί. 
Είχε φυλάξει όλα τα όνειρα σε μια σακούλα του σούπερ μάρκετ και η σακούλα άνοιξε, τα όνειρα πέταξαν, κι εκείνος δεν μπορούσε να κοιμηθεί διότι δεν του είχε απομείνει όνειρο για να ονειρευτεί.

Αυτό ισχυριζόταν. 
Έλεγε επίσης ότι είχε χάσει δυο μέρες, τη Δευτέρα και την Τρίτη - τις έψαχνε απεγνωσμένα, αλλά δεν τις έβρισκε πουθενά.

Η επιθανάτια αγωνία κράτησε πολύ. Πνιγόταν, του έλειπε όλο και περισσότερος αέρας. 
Τέλος, χιλιοτρυπημένος από σωληνάκια, κατάφερνε μόνο να ψιθυρίσει: 
«Τι μεγάλη ανηφόρα…»

Πέθανε, χωρίς να έχει βρει τα όνειρα και τις μέρες που είχε χάσει.

Δεν είχε και πολλά πράγματα. Ο Φερνάντο Ροντρίγκες δεν ήθελε ποτέ του να έχει πολλά. 
Δεν απέκτησε τίποτα, ήταν ένας γυμνός άνδρας. 
Και γυμνός έζησε, με τα παιδιά, τους τρελούς και τα πουλιά να τον παίρνουν στο κατόπι.

[Eduardo Galeano, "Οι λέξεις ταξιδεύουν"
Με τα χαρακτικά του José Borges, 
μτφρ. Ισμήνη Κανσή, Πάπυρος, Αθήνα 2013]

frear

Ed. Galeano (wiki-)

[2fA] 

                                                                         

"Ναός κατάνυξης.. "

Άγιος Παΐσιος

Μερικοὶ λένε: «Σ᾿ αυτόν τον Ναό τον μικρό, τον κατανυκτικό, ζω την Θεία Λειτουργία· στον μεγάλο Ναό δεν την ζω. Αν είναι κανένα εξωκλήσι σοβατισμένο άσπρο, δεν νιώθω τίποτε· αν όμως είναι αγιογραφημένο, έχει καλό τέμπλο κλπ., εκεί ζω την Θεία Λειτουργία!».

Αυτά είναι για έναν άνθρωπο που δεν έχει όρεξη να φάει και του βάζεις λίγο αλάτι, λίγο πιπέρι, για να του έρθει η όρεξη.

– Δηλαδή Γέροντα, αυτά δεν παίζουν κάποιο ρόλο; Δεν βοηθούν;
– Ναι, δεν λέω, βοηθούν και αυτά, αλλά να μη σκαλώνει κανείς σʹ αυτά.

Διαφορετικά, με μαγικό τρόπο θα ζητά ο άνθρωπος να ζήσει τον Χριστό. 
Θα ζητά κελί σκοτεινό, κανδήλι με χαμηλό φως, κατανυκτικό Ναό. 
Χωρὶς αυτά δεν θα μπορεί να προσευχηθεί.

Είτε στο τραίνο βρίσκεται ή στη σπηλιά ή στον δρόμο, πρέπει να είναι το ίδιο γιʹ αυτόν.

Ο Θεός τον κάθε άνθρωπο τον έχει κάνει και ένα εκκλησάκι και μπορεί να το φέρνει παντού μαζί του.

[Βλ. Α´ Κορ. 3, 16 καὶ 6, 19]

archangelosmichail – [2φΑ]