"Έχω πράσινα μαλλιά; "

Aντιμετώπιση της κριτικής

Πριν από δυο χρόνια είχα συμμετάσχει σε ένα πρόγραμμα κατάρτισης του Τζακ Κάνφιλντ, του σεναριογράφου της ταινίας “Το μυστικό.”

Σε ένα παράδειγμά του, εξήγησε πώς και γιατί αντιδρούμε στην κριτική. 

Πλησίασε μια κοπέλλα από τους συμμετέχοντες και είπε, "έχω κάνει πολλά σεμινάρια και διαλέξεις, αλλά αυτή είναι η πρώτη μου φορά που βλέπω έναν τόσο ανόητο άνθρωπο, ανάμεσα στους ακροατές."

Η νεαρή κοπέλα στην οποία το είπε, ενοχλήθηκε και αναστατώθηκε πολύ, αλλά ο Τζακ την ηρέμησε, λέγοντας της, ότι επρόκειτο απλά για μια άσκηση. 

Μετά κοίταξε ξανά την κοπέλα και της είπε:
"Λοιπόν, έχω κάνει πολλά σεμινάρια και διαλέξεις, αλλά πρώτη φορά βλέπω μια κοπέλα με πράσινα μαλλιά ανάμεσα στο ακροατήριο."

Αυτή την φορά η κοπέλα γέλασε. "Γιατί γελάς;" την ρώτησε ο Τζακ. 

"Γιατί τα μαλλιά μου δεν είναι πράσινα", αποκρίθηκε εκείνη. 

"Τότε γιατί εκνευρίστηκες μ' αυτό που είπα προηγουμένως;"

Η κριτική μας πληγώνει μόνο όταν σκεφτόμαστε για τον εαυτό μας με τον ίδιο τρόπο, όπως και ο άνθρωπος που μας ασκεί κριτική. 

Αν έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, αν είμαστε σίγουροι ότι είμαστε έξυπνοι, όμορφοι και γενναιόδωροι, τότε ανεξάρτητα από το τι λένε οι άλλοι, εξακολουθούμε να αισθανόμαστε καλά με τον εαυτό μας.

Οι άνθρωποι βρίσκουν κριτική στα τραγούδια, στην εμφάνιση και τα ανέκδοτα. 

Έχουμε την τάση να εντοπίζουμε την κριτική και σε μέρη, που τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει.

Κάθε φορά που είστε αναστατωμένοι επειδή κάποιος είπε κάτι αρνητικό για εσάς, κάντε στον εαυτό σας την εξής ερώτηση: 

"Έχω στα αλήθεια, πράσινα μαλλιά;"

Και αντιμετωπίστε την κριτική, σαν μια ευκαιρία για να ωριμάσετε.

tilestwra – [2fA]

"Τι είναι αγάπη; '

Νίκος Καζαντζάκης  -  "Ο φτωχούλης του Θεού"

….

Τι ’ναι αγάπη; δεν είναι μονάχα συμπόνια μήτε καλοσύνη,
στη συμπόνια είναι δυο, αυτός που πονάει κι αυτός που συμπονεί,
στην καλοσύνη είναι δυο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται,
μα στην αγάπη είναι ένας, σμίγουν οι δυο και γίνονται ένα,
δεν ξεχωρίζουν, το εγώ κι εσύ αφανίζονται.

Αγαπώ θα πει χάνομαι.

biblioanafores – [2fA]

"Piper "

PIPER  -  Η νεότερη ταινία κινουμένων σχεδίων των Disney-Pixar

Ένα μικρό θαλασσοπούλι πεινασμένο, μαθαίνει να ξεπερνά τον φόβο του για τη θάλασσα, ώστε να βρίσκει τη δική του τροφή στην ακτή.

                                     

tilestwra – [2fA]

"Μνήμη Νικολάου Βουβάλη "

Ο θάνατος του ευεργέτη Νικολάου Βουβάλη  -  από την "ΡΟΔΙΑΚΗ"

Στις 19 Ιανουαρίου 1919 πεθαίνει ένας από τους μεγαλύτερους ευεργέτες της Δωδεκανήσου, ο Νικόλαος Βουβάλης, ο μεγαλύτερος ίσως σπογγέμπορος του Κόσμου.
Την είδηση του θανάτου του καταγράφει ο Κάρολος Φλέγγελ, επίτιμος διερμηνέας του Ρωσικού Προξενείου στη Ρόδο και ο πλέον ειδικός μέχρι σήμερα στα σκάφανδρα και σε ό,τι αναφέρεται στο φυσικό σφουγγάρι.

«Ιστάμεθα θρηνούντες προ του νωπού ανθοστεφούς τάφου του αειμνήστου Νικολάου Βουβάλη, του μειλιχίου και μεγαλουργού ανδρός, του αναδείξαντος το σπογγεμπόριον εν υπερτάτω βαθμώ και ποιήσαντος σοφωτάτην χρήσιν του πλούτου αυτού, του εκ του σπογγεμπορίου πηγάζοντος.

Είδον τον αείμνηστον άνδρα δια τελευταίαν, οίμοι (σ.σ. αλίμονο), φοράν, χωρίς να μαντεύσω, εν τω λιμένι της Ρόδου επί του «Ligure» ασθενούντα και θεραπευόμενον υπό των αρίστων ιατρών της πόλεως, Ιταλών και εγχωρίων, έτοιμον δε προς τον εις Πειραιά πλουν, ίνα ανακτήση εν Αθήναις την πολύτιμον υγείαν.

Αλλά δυστυχώς αντί της υγείας εύρεν εκεί το μοιραίον τέλος, εν ηλικία μόλις 55 ετών, και ήδη θρηνούσι μετ’ εμού τον αείμνηστον άνδρα, πάντες οι κάτοικοι της γενετείρας αυτού Καλύμνου και οι ανά την Υφήλιον διεσπαρμένοι Καλύμνιοι, ώσπερ και πλείστοι Έλληνες και ξένοι μέχρι του Λονδίνου και των Παρισίων, μέχρι της Φλορίδος, Κούβας και των νήσων Μπαχάμας και όπου είχεν υποκαταστήματα του Γραφείου του.
Μέχρι των βορείων ακτών της Αφρικής και των δυτικών παραλίων του Ατλαντικού.

Ιδρύσας τον εν Λονδίνω και Καλύμνω μέγαν σπογγεμπορικόν Οίκον «Ν. Βουβάλης και Σία», έφθασε ταχέως εις το ζενίθ διά της εμπορικής ικανότητος αυτού, ως επίσης και των δύο γυναικαδέλφων και συνεταίρων αυτού, Πανταλέοντος και Σόλωνος Πελεκάνων.
Αποκτήσας δε μεγάλην περιουσίαν, ενεθυμείτο πάντοτε της γενετείρας αυτού, η εχαρίσατο μεγαλοπρεπές μέγαρον διά το Kοινοτικόν Παρθεναγωγείον, επονομασθέν Βουβάλειον.

Ετέλει πολλάς αγαθοεργίας ως θρησκευτικόν καθήκον εν κρυπτώ, σθεναρώς βοηθούμενος υπό της ανταξίου συζύγου αυτού Αικατερίνας το γένος Πελεκάνου, ατομικώς και ως προέδρου της εν Καλύμνω φιλοπτώχου Αδελφότητος των Κυριών.

Ο διάσημος ανήρ με ετίμα από πολλών ετών, εξ ότου εγνώρισα αυτον, διά της αβράς φιλοφροσύνης αυτού, ην δε η μετ’ αυτού συναναστροφή λίαν γοητευτική και εν τω εν Καλύμνω φιλοξένω μεγάρω αυτού ή εν τω άστει του Λονδίνου και εις τα πολλά ταξείδια, άπερ έκαμνεν , αφού είχεν εν υπερτάτω βαθμώ το χάρισμα των αβροφρόνων και μειλιχίων τρόπων.

Ο θάνατος δεν ισχύει να διακόψη τας στενάς σχέσεις μεγάλων ψυχών. 

Κυβερνώσι δε ημάς τους επιζώντας διά του αγήρω φαεινού παραδείγματος αυτών οι διαπρεπείς μετανάστες, εις την φάλαγγα των οποίων ανήκει και ο αείμνηστος Νικόλαος Βουβάλης, ευτυχείς δε οι λαοί, οι έχοντες τοιαύτα τέκνα».

rodiaki – [2fA]

"Παραβολή του Πανδοχείου "

Μέγας Ἀντώνιος
-  Παραινέσεις, περί Ἤθους καί Χρηστῆς Πολιτείας

80. ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΠΑΝΔΟΧΕΙΟΥ

Ἀπ᾿ αὐτοὺς ποὺ μένουν στὰ πανδοχεῖα, μερικοὶ παίρνουν κρεβάτια. 

Ἄλλοι ὅμως, ποὺ δὲν ἔχουν κρεβάτι ἀλλὰ κοιμοῦνται χάμω στὸ ἔδαφος, παρ᾿ ὅλον τοῦτο ροχαλίζουν ὅπως ἀκριβῶς αὐτοὶ ποὺ κοιμοῦνται στὰ κρεβάτια.

Κι᾿ ἀφοῦ θὰ περιμένουν νὰ περάσει τὸ σκοτάδι τῆς νύχτας, ἀφήνουν τὰ κρεβάτια τοῦ πανδοχείου ἀπὸ τὰ χαράματα καὶ βγαίνουν ὅλοι μαζί, βαστάζοντας μόνον τὰ δικά τους πράγματα.

Κατὰ τὸν ἴδιο τρόπο καὶ ὅλοι ὅσοι ἔρχονται στὴ ζωὴ καὶ ὅσοι ἔζησαν μέτρια καὶ ὅσοι ἔζησαν μὲ δόξα καὶ πλοῦτο, φεύγουν ἀπὸ τὴ ζωὴ ἀκριβῶς σὰν ἀπὸ πανδοχεῖο, χωρὶς νὰ παίρνουν μαζί τους τίποτε ἀπὸ τὴν μαλθακότητα τοῦ βίου καὶ τὸν πλοῦτο, παρὰ μόνον τὰ δικά τους ἔργα ἢ καλὰ ἢ κακά, αὐτὰ ποὺ ἔπραξαν στὴν ζωὴ τους οἱ ἴδιοι.

nektar – [2fA]

"Για να υπάρχει.. "

… στη μνήμη σου

[2φΑ]

"Πέρα από τη λύπη.. "

Την Κυριακή, μετά τη Λειτουργία

[2fA]

"Σε τιμή ευκαιρίας.. "

ΠΩΛΟΥΝΤΑΙ  ΠΑΓΩΜΕΝΑ  ΠΑΓΑΚΙΑ
...  -  σε τιμή ευκαιρίας λόγω εποχής

ΠΡΟΣΟΧΗ

Διαθέτουμε και υγροποιημένα παγάκια
[σε ατμό θα έχουμε κατά τον Αύγουστο]

GT – [2fA]

"Ολονυχτία "

Νικηφόρος Βρεττάκος  -  Ολονυχτία

Δε με κατάλαβες· όλη τη νύχτα
ήμουνα πλάι σου, προσπαθούσα να κλείσω
το παράθυρο,
πάλευα – όλη τη νύχτα

Ο αγέρας επέμενε

Άπλωσα τότε
τις παλάμες μου πάνω σου
σαν δυο φύλλα ουρανού και σε
σκέπασα

Έπειτα βγήκα στον εξώστη και κοίταζα
δίχως χέρια τον κόσμο.

[2φΑ]

"Απρίλιος του 1925 "

Στα σκαλοπάτια του Μπαλουκλή
-  από τα "Χρώματα Ανατολής" του Γιώργου Παπάζογλου  (χειρόγραφο)

Tο Ελληνικό Νοσοκομείο του Μπαλουκλή, όπως στεκόταν τεράστιο κι επιβλητικό, παλιά μου προκαλούσε δέος, όταν το αντίκριζα. Από τον Οκτώβριο του 1921, που βρισκόταν εκεί η μαμά της Βικτωρίας, μου προκαλούσε πόνο και παράπονο.

Πήγα κατ’ ευθείαν στο γραφείο των γιατρών. Δεν είχαν κάτι καινούργιο να μου πουν. 

Η κατάσταση της ήταν η ίδια, χωρίς προοπτική βελτίωσης. 

Τους ενημέρωσα πως θα έφευγα για την Ελλάδα και πως θα τους έστελνα τη νέα μου διεύθυνση, να τη σημειώσουν στο φάκελο της. 

Μια αδελφή, με οδήγησε να βρω την Θεανώ σε ένα πίσω κηπάκι. 

Καθόταν μόνη στα σκαλοπάτια με το κεφάλι της ακουμπισμένο στον τοίχο. 

Έβαλα στην αγκαλιά της μια μικρή σακούλα φρούτα διαλεγμένα ένα-ένα και κάθισα δίπλα της σιωπηλός. Δεν έδειξε έκπληξη, ούτε φάνηκε να ενοχλείται. 

Ότι και να της έλεγα θα χαλούσε τη σιωπή της. 

Της είπα από μέσα μου τα νέα μας, το πόσο μας λείπει, όλα που ένοιωθα κείνη την ώρα. 

Κάποια στιγμή, μου αντιγύρισε μια ματιά, σαν να είχε μόλις αντιληφθεί την παρουσία μου. 

Μείναμε εκεί, ήσυχα, αμίλητοι. Δεν μου ’κανε καρδιά να φύγω. 

Πιο πέρα, ασθενείς περπατούσαν κι άλλοι κουβέντιαζαν. 

Από μακριά ακουγόταν ένας μακρόσυρτος αμανές.

Σηκώθηκα μετά από ώρα και στάθηκα μπροστά της. 

Άφησε τα φρούτα στο πλάι της και σηκώθηκε και κείνη μηχανικά. 

Έπιασα και φίλησα τα χέρια της, για αποχαιρετισμό. 

Την ώρα που έσκυβε το κεφάλι της, μου φάνηκε πως είδα τα μάτια της βουρκωμένα, αλλά ίσως ήταν τα δικά μου.

Γύρισα κι έφυγα διστακτικά κι αργά, προσπαθώντας μάταια να πάρω μαζί μου, όλο τον εαυτό μου.

Από το Ζιντζίντερε η κυρία Ναυσικά, μου είχε γράψει σε ένα τελευταίο γράμμα της προτού φύγει σαν ανταλλάξιμη, πως τ’ αδέρφια της Βικτωρίας, ο Γιώργος και η Ελισσώ, ήσαν πολύ καλά ταχτοποιημένα, να μην ανησυχούμε και μας ευχόταν καλή αντάμωση όλοι μαζί στην Ελλάδα.  ....

[2φΑ]

"Το πλήθος των Αγίων "

Τα Πρόσωπα του Θεού  -  Vladimir Lossky  [1903-1958]

Τα θεία Πρόσωπα δεν επιβάλλονται, αλλά το ένα μαρτυρεί το άλλο.

Γι' αυτό τον λόγο ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός είπε ότι «ο Υιός είναι η εικόνα του Πατρός και το Πνεύμα η εικόνα του Υιού».

Κατά συνέπεια το Τρίτο Πρόσωπο της Τριάδος είναι το μόνο που δεν απεικονίζεται σε ένα άλλο πρόσωπο.

Το Άγιο Πνεύμα ως πρόσωπο, παραμένει αφανέρωτο, κρυμμένο, συγκαλύπτει τον εαυτό του μόλις εμφανιστεί.

Το Άγιο Πνεύμα είναι το βασιλικό χρίσμα του Χριστού και όλων των Χριστιανών, που έχουν κληθεί να βασιλέψουν μαζί του στον Μέλλοντα Αιώνα.

Τότε αυτό το θείο Πρόσωπο, άγνωστο τώρα, χωρίς να έχει την εικόνα του σε κάποιο άλλο μέλος της Τριάδος, θα φανερωθεί σε θεοποιημένα πρόσωπα· γιατί το πλήθος των Αγίων θα είναι η εικόνα του.

sophia-ntrekou – [2fA]

"Η πιό ἐνδόμυχη ἐγγύτης.. "

Παῦλος Εὐδοκίμωφ  -  Ἑρμηνεία τῆς εἰκόνας τῶν Θεοφανείων


[…. ]

«Ἐγένετο ἄνθρωπος ἀπεσταλμένος παρὰ Θεοῦ, ὄνομα αὐτοῦ Ἰωάννης· οὗτος ἦλθεν εἰς μαρτυρίαν, ἵνα μαρτυρήσῃ περὶ τοῦ φωτός, ἵνα πάντες πιστεύσωσι δι᾿ αὐτοῦ» (Ἰω. 1, 6-7). 

Μαρτυρεῖ γιὰ ὅλους, στὴ θέση ὅλων καὶ αὐτὴ ἡ μαρτυρία εἶναι ἕνα γεγονὸς στὸ ἐσωτερικὸ ὁλοκλήρου τῆς Ἀνθρωπότητος καὶ ἀφορᾶ ὅλο τὸν ἄνθρωπο.

Τὸ Δ´ εὐαγγέλιο μιλᾶ γιὰ τὸν Ἰωάννη στὸν πρόλογό του, ἀμέσως μετὰ τὸ Λόγο, ποὺ εἶναι στὴν ἀρχή, καὶ ὅταν διαβάζει κανεὶς τό, ὑπῆρχε ἄνθρωπος ἀπεσταλμένος ἀπὸ τὸν Θεό, αἰσθάνεται ὅτι ἡ ἔλευσή του, σὲ μιὰ ὁρισμένη ἔννοια ἔρχεται ἐπίσης ἀπὸ τὴν ἀρχή, τὴν αἰωνιότητα.

Ὁ οὐρανὸς ἀνοίγει μπροστὰ ἀπὸ αὐτὸν καὶ μαρτυρεῖ: «ὅτι τεθέαμαι τὸ Πνεῦμα καταβαῖνον ἐπ᾿ αὐτὸν… οὗτός ἐστιν ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ» (Ἰω. 1, 29-34)· σ᾿ αὐτὸ τὸν σύντομο λόγο εἶναι πιά, μὲ μιὰ μορφὴ περιορισμένη ὅλο τὸ Εὐαγγέλιο.

Ὁ Ἰωάννης εἶναι αὐτὸς ποὺ γνωρίζει, προσδιορίζει τὸν Ἀμνὸ γιατὶ εἶναι μυημένος στὸ μυστήριο τοῦ «ἐσφαγμένου Ἀρνίου ἀπὸ καταβολῆς κόσμου…». Ὁ Ἰωάννης δὲν ἔχει τίποτε προαγγείλει καὶ εἶναι ὁ πιὸ μεγάλος προφήτης, ὅπως ὁ δάκτυλος τοῦ Θεοῦ προσδιορίζει τὸν Χριστό.

Εἶναι ὁ πιὸ μεγάλος διότι εἶναι ὁ πιὸ μικρός, αὐτὸ ποὺ θέλει νὰ πεῖ ἀπελεύθερος ἀπὸ τὴν ἴδια του ἐπάρκεια γιὰ νὰ μὴν εἶναι ἐκεῖνος ποὺ μένει ἐκεῖ, ἐκεῖνος ποῦ τέρπεται ἀκούοντας τὴ φωνὴ τοῦ Νυμφίου, καὶ ἡ χαρά του εἶναι μεγάλη χωρὶς μέτρο.

Εἶναι ἡ πιὸ ἐνδόμυχη ἐγγύτης ὅπου ὁ Λόγος ἀντηχεῖ· εἶναι κατ᾿ εἰκόνα τοῦ Υἱοῦ ποὺ δὲν εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου παρὰ ὁ Λόγος τοῦ Πατρός· εἶναι κατ᾿ εἰκόνα τοῦ Πνεύματος γιατὶ δὲν λέγει τίποτε γιὰ τὸν ἑαυτό του ἀλλὰ μιλᾶ στὸ ὄνομα Αὐτοῦ ποὺ ἔχει ἔλθει. 

Εἶναι αὐτὸς ὁ ὁρμητικὸς ποὺ ἁρπάζει τοὺς οὐρανοὺς καὶ τὸ μαρτύριό του λαμπρύνει θαυμαστὰ ἕνα ἀρχαῖο μοναστικὸ λόγιο: Δῶσε τὸ αἷμα σου καὶ πάρε τὸ Πνεῦμα…

Μὲ τὴ Θεοτόκο περιβάλλει τὸν Χριστὸ Κριτὴ καὶ μεσιτεύει γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. 

Μπορεῖ νὰ τὸ κάνει γιατὶ ἡ φιλία του φθάνει τὸ ἐπίπεδο ἑνὸς ἄλλου μεγάλου πνευματικοῦ τοῦ ὁποίου ἡ ἱστορία μᾶς ἔχει ἀναφερθεῖ στὰ Ἀποφθέγματα τῶν Πατέρων.

Ὁ ἅγιος Παΐσιος ὁ Μέγας προσευχόταν γιὰ τὸν μαθητή του ποὺ εἶχε ἀρνηθεῖ τὸ Χριστό, καὶ ὅταν προσευχόταν, ὁ Κύριος τοῦ ἐμφανίστηκε καὶ τοῦ λέγει: 

«Παΐσιε, γιὰ ποῖον προσεύχεσαι; Δὲν γνωρίζεις ὅτι μὲ ἔχει ἀρνηθεῖ;». 

Ἀλλὰ ὁ ἅγιος δὲν ἔπαυε νὰ ἔχει ἔλεος καὶ νὰ προσεύχεται γιὰ τὸν μαθητή του, καὶ λοιπὸν ὁ Κύριος τοῦ λέγει: Παΐσιε, ἔχεις ἐξομοιωθεῖ μὲ ἐμένα μὲ τὴν ἀγάπη σου…

Ἡ λειτουργία ὀνομάζει τὸν Ἰωάννη: κήρυκα, ἄγγελο καὶ ἀπόστολο. 

Μαρτυρεῖ καὶ ἡ φωνὴ τοῦ Νυμφίου προκαλεῖ τὴν πρώτη ἀποστολικὴ κλήση: 

«Ἀνδρέας καὶ Ἰωάννης ἀκολουθοῦν τὸν Ἰησοῦν» (Ἰω. 1, 37). 

Πιὸ ἀργά, ἐγκαταλείπει αὐτὸ τὸν κόσμο καὶ κατεβαίνει στὸν Ἅδη σὰν Πρόδρομος τῆς Καλῆς Ἀγγελίας.

Τὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννη πρὸ τῶν Θεοφανείων δὲν ἦταν παρὰ ἕνα «βάπτισμα μετανοίας εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» (Λουκ. 3, 3), ἦταν ἡ μεταβολὴ τῆς τελευταίας ἀναμονῆς. 

Πηγαίνοντας στὸν Ἰορδάνη, ὁ Ἰησοῦς δὲν πῆγε νὰ μετανοήσει ἀφοῦ ἦταν χωρὶς ἁμάρτημα· νὰ ποῦμε ὅτι ἔδωσε τὸ παράδειγμα τῆς ταπεινότητος δὲν ἀπαντᾶ ἀκόμη στὸ μέγεθος τοῦ γεγονότος.

Ἡ βάπτιση τοὺ Ἰησοῦ εἶναι ἡ προσωπικὴ Πεντηκοστή του, ἡ κάθοδος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὰ τριαδικὰ Θεοφάνεια: Κατὰ τὸ χρόνο τῆς βαπτίσεώς σου στὸν Ἰορδάνη, Κύριε, ἐκδηλώθηκε ἡ προσκύνηση ποὺ χρειαζόταν στὴν ἁγία Τριάδα (τροπάριο ἑορτῆς).

[ ….]

nektar – [2fA]

"Albert και Charlie "

Albert Einstein:

- Είναι εκπληκτικό, πώς όλοι σε θαυμάζουν,
χωρίς να λες ούτε μια λέξη.

Charlie Chaplin:

- Πιο εκπληκτικό είναι, πώς όλοι θαυμάζουν εσένα,
χωρίς να καταλαβαίνουν ούτε μια λέξη από όσα λες…

olympia – [2fA]

"Ἡ χάρη τοῦ Μυστηρίου "

Τά Θεοφάνεια

Lev Gillet  -  ἑνός μοναχοῦ τῆς Ἀνατολῆς

... Τὰ Θεοφάνεια εἶναι ἡ πρώτη δημόσια ἐμφάνιση τοῦ Χριστοῦ.
Μετὰ τὴ Γέννησή Του στὴ Βηθλεέμ, ὁ Κύριός μας εἶχε ἀποκαλυφθεῖ σὲ μερικοὺς προνομιούχους. Σήμερα ὅμως, ὅλοι ὅσοι περικύκλωναν τὸν Ἰωάννη, δηλαδὴ οἱ μαθητές του, καὶ ὅλο τὸ πλῆθος ποὺ εἶχε κατεβεῖ στὴν ὄχθη τοῦ Ἰορδάνη, γίνονται μάρτυρες μιᾶς πολὺ ἐπισημότερης φανέρωσης τοῦ Ἰησοῦ.

Σὲ τί συνίσταται αὐτὴ ἡ φανέρωση; Ἔχει δύο πτυχές.
Ἀφ’ ἑνὸς ὑπάρχει ἡ πτυχὴ τῆς ταπεινώσεως στὴν ὁποία ὑπόκειται ὁ Κύριος, καὶ ἡ ὁποία ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ τὸ βάπτισμα.
Ἀφ’ ἑτέρου, ἡ πτυχὴ τῆς δόξας, ἡ ὁποία ἀντιπροσωπεύεται ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη μαρτυρία ποὺ ὁ Πρόδρομος δίνει γιὰ τὸν Ἰησοῦ καί, σ’ ἕνα ἐπίπεδο ἀπείρως ἀνώτερο, ἡ θεία μαρτυρία ποὺ ὁ Πατὴρ καὶ τὸ Πνεῦμα παρέχουν γιὰ τὸν Υἱό.

Θὰ ἐξετάσουμε ἀπὸ κοντὰ καὶ τὶς δύο πτυχές· πρῶτα ὅμως ἂς κρατήσουμε τοῦτο: κάθε φανέρωση τοῦ Χριστοῦ, τόσο μέσα στὴν Ἱστορία ὅσο καὶ στὴν ἐσωτερικὴ ζωὴ κάθε ἀνθρώπου, εἶναι φανέρωση δόξας καὶ ταπεινώσεως ταυτοχρόνως.

Ὅποιος διαχωρίζει αὐτὲς τὶς δύο πτυχὲς τοῦ Χριστοῦ, κάνει σφάλμα ποὺ διαστρεβλώνει ὅλη τὴν πνευματικὴ ζωή. Δὲν μπορῶ νὰ πλησιάσω τὸν δοξασμένο Χριστὸ, χωρὶς τὴν ἴδια στιγμὴ νὰ πλησιάσω τὸν ταπεινωμένο Χριστό, οὔτε νὰ πλησιάσω τὸν Χριστὸ στὴν ταπείνωση Του, χωρὶς τὴ δόξα Του.

Ἂν ἐπιθυμῶ νὰ φανερωθεῖ μέσα μου, μέσα στὴ ζωή μου, αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει παρὰ μόνον ἂν ἀγκαλιάσω Αὐτὸν ποὺ ὁ ἱερὸς Αὐγουστίνος μὲ θερμὴ ἀφοσίωση ὀνόμαζε ὁ ταπεινὸς Χριστὸς καὶ ἂν μὲ τὸ ἴδιο σκίρτημα λατρεύσω 

Ἐκεῖνον ποὺ εἶναι Θεός, Βασιλεὺς καὶ Νικητής. Νὰ τὸ πρῶτο δίδαγμα τῶν Θεοφανείων.

Ἡ ταπείνωση τῶν Θεοφανείων συνίσταται στὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Χριστὸς ὑποβάλλει τὸν ἑαυτό Του στὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου, ποὺ εἶναι βάπτισμα μετανοίας. 

Ἐκεῖνος κατ’ ἀρχὴν ἀρνεῖται, ἀλλὰ ὁ Ἰησοῦς ἐπιμένει: «Ἄφες ἄρτι· οὕτω γὰρ πρέπον ἐστὶν ἡμῖν πληρῶσαι πᾶσαν δικαιοσύνην». (Ματθ. 3:13-15).

Χωρὶς ἀμφιβολία, ὁ Χριστὸς δὲν εἶχε ἀνάγκη ἀπὸ κανένα ἐξαγνισμὸ ἐκ μέρους τοῦ Ἰωάννη, ἀλλὰ τὸ βάπτισμα ποὺ πρόσφερε ὁ Ἰωάννης, αὐτὸ τὸ βάπτισμα τῆς μετανοίας μὲ σκοπὸ τὴν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν, προετοίμαζε γιὰ τὴ Βασιλεία τοῦ Μεσσία. 

Καὶ ὁ Ἰησοῦς, πρὶν κηρύξει τὴν ἔλευση αὐτῆς τῆς Βασιλείας, θέλησε νὰ περάσει καὶ νὰ κάνει κι ὁ Ἴδιος χρήση ὅλων τῶν προπαρασκευαστικῶν φάσεων.

Ἐνῶ ἦταν Αὐτὸς τὸ πλήρωμα, θέλησε νὰ ἀναλάβει ὅλα ἐκεῖνα ποὺ ἦταν ἀκόμη ἀτελῆ καὶ ἀσυμπλήρωτα. Δεχόμενος ὅμως τὸ Ἰωάννειο βάπτισμα ὁ Ἰησοῦς ἔκανε κάτι πολὺ περισσότερο ἀπὸ μία ἁπλὴ ἐπιδοκιμασία καὶ ἐπίσημη ἐπικύρωση μιᾶς τελετῆς πρὶν τὴν μεταβάλλει, πρὶν τὴν ἐντάξει ὡς ἀτελῆ στὸ τέλειο.

Αὐτὸς ποὺ ἦταν ἀναμάρτητος ἔγινε φορέας τῶν ἁμαρτιῶν μας, τῆς ἁμαρτίας τοῦ κόσμου, καί, στὸ ὄνομα ὅλων τῶν ἁμαρτωλῶν, ἔκανε μία δημόσια κίνηση μετανοίας. 

Θέλησε ἀκόμη νὰ μᾶς διδάξει τὴν ἀνάγκη τῆς μετανοίας καὶ τῆς μεταστροφῆς· πρὶν ἀκόμη πλησιάσουμε τὸ χριστιανικὸ βάπτισμα, πρέπει νὰ δεχτοῦμε τὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννη, δηλαδὴ νὰ περάσουμε ἀπὸ μία ἀλλαγὴ νοῦ, ἀπὸ μία ἐσωτερικὴ καταστροφή. 

Πρέπει νὰ ἐπιδείξουμε ἀληθινὴ συντριβὴ γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας. 

Σὲ ὅ,τι μᾶς ἀφορᾶ, ἡ μετάνοια εἶναι ἡ ταπεινὴ πλευρὰ τῶν Θεοφανείων.

Καὶ ἐδῶ, πρέπει νὰ ὑπερβοῦμε τὸν περιορισμένο ὁρίζοντα τοῦ Ἰωάννειου βαπτίσματος, γιὰ νὰ θυμηθοῦμε ὅτι ἐμεῖς εἴμαστε βαπτισμένοι ἐν Χριστῷ. 

Τὸ χριστιανικό μας βάπτισμα μᾶς ἔπλυνε καὶ μᾶς ἐξάγνισε. Κατήργησε μέσα μας τὸ προπατορικὸ ἁμάρ- τημα καὶ μᾶς ἔκανε καινὴ κτίση. Προφανῶς ἤμαστε παιδιὰ ὅταν βαπτιστήκαμε.

Ἡ χάρη τοῦ Μυστηρίου ὑπῆρξε ἡ θεία ἀνταπόκριση ὄχι στὸ δικό μας προσωπικὸ αἴτημα, ἀλλὰ στὴν πίστη ἐκείνων ποὺ μᾶς ὁδήγησαν στὸ βάπτισμα καὶ στὴν πίστη ὁλόκληρης τῆς Ἐκκλησίας ποὺ μᾶς ἀναδέχθηκε.
Ἡ βαπτιστικὴ λοιπὸν αὐτὴ χάρη ὑπῆρξε κατὰ κάποιο τρόπο προσωρινὴ καὶ ὑπὸ προϋποθέσεις: μεγαλώνοντας καὶ ἀποκτώντας συνείδηση τῶν πραγμάτων, θὰ ἐπικυρώναμε μέσα ἀπὸ τὴν ἐλεύθερη ἐπιλογή μας τὴν πράξη τοῦ βαπτίσματός μας.

Τὰ Θεοφάνεια εἶναι καθ’ ὑπερβολὴ ἡ γιορτὴ τοῦ βαπτίσματος, ὄχι μόνον τοῦ Ἰησοῦ, ἀλλὰ καὶ τοῦ δικοῦ μας. Εἶναι μία θαυμαστὴ εὐκαιρία νὰ ἀνανεώσουμε τὸ πνεῦμα τοῦ βαπτίσματος ποὺ δεχθήκαμε καὶ νὰ ἀναζωπυρώσουμε τὴ χάρη τὴν ὁποία μᾶς ἐπιδαψίλευσε. 

Διότι, ἡ χάρη τῶν Μυστηρίων, ἀκόμη κι ἂν διακοπεῖ ἢ ἀνασταλεῖ λόγω τῆς ἁμαρτίας, μπορεῖ νὰ ἀναβιώσει μέσα μας, ἐὰν στραφοῦμε καὶ πάλι εἰλικρινὰ πρὸς τὸν Θεό.

Στὴ σημερινὴ γιορτὴ τῶν Θεοφανείων, ἂς ζητήσουμε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ μᾶς λούσει καὶ πάλι, πνευματικά, ὄχι μὲ τὴν ὑλικὴ ἔννοια, στὰ νερὰ τοῦ βαπτίσματός μας.

Ἂς βυθίσουμε ἐκεῖ τὴν παλιὰ ἁμαρτωλή μας φύση, διότι τὸ βάπτισμα εἶναι ἕνας μυστικὸς θάνατος- ἂς διασχίσουμε τὴν Ἐρυθρὰ Θάλασσα ποὺ χωρίζει τὴν αἰχμαλωσία ἀπὸ τὴν ἐλευθερία καὶ ἂς βαπτιστοῦμε μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦ στὸν Ἰορδάνη, γιὰ νὰ καθαριστοῦμε, ὄχι ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ Ἰωάννη, ἀλλὰ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν Κύριο.

orthodoxfathers – [2fA]

"Πορεία "

Φώτης Παυλάτος  -  Πορεία

Πώς μαζεύτηκαν μέσα μου τόσοι αιώνες,
πώς χώρεσαν στα κύτταρα μου εκατομμύρια χρόνια;

Κι οι πέτρες και τα μάρμαρα και τα κάστρα
οι θάλασσες και τα πελάγη
οι άνεμοι και τα ηφαίστεια
οι ήλιοι κι οι φωτιές
τα τριαντάφυλλα
και οι παπαρούνες

Και τ' αγκομαχητά των ανθρώπων κι οι βουβές
λιτανείες τους
και βαθιά στον πυρήνα η γνώση
- η γνώση κι η αλήθεια

Ακολουθώ την πορεία μου μέχρι την άκρη του κόσμου
αν υπάρχει άκρη του κόσμου
ή γυρίζω πίσω στα βάθη των αιώνων
από κει που ξεκίνησα...

[2fA]