"Ωσαννά! "

π. Αλέξανδρος Σμέμαν  -  "Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ"

…. Το Σάββατο του Λαζάρου, από λειτουργικής πλευράς, είναι τα προεόρτια της Κυριακής των Βαΐων – της Εισόδου του Κυρίου μας στα Ιεροσόλυμα. 

Και οι δύο αυτές γιορτές έχουν ένα κοινό θέμα: τον θρίαμβο και τη νίκη.

Το Σάββατο του Λαζάρου αποκαλύπτει τον Εχθρό, δηλαδή τον Θάνατο· 

η Κυριακή των Βαΐων προαναγγέλλει το νόημα της νίκης ως θρίαμβο της Βασιλείας του Θεού και ως αποδοχή από τον κόσμο του μόνου Βασιλέως, του Ιησού Χριστού.

Σε όλη τη διάρκεια της επί γης ζωής του Ιησού Χριστού, η σεμνή είσοδός Του στην Αγία Πόλη ήταν το μόνο ορατό σημείο θριάμβου. 

Μέχρι αυτή τη μέρα, ο Ιησούς έδειχνε επίμονη άρνηση σε κάθε περίπτωση θριάμβου και δόξας Του. Έξι μέρες όμως πριν από το Πάσχα, όχι μόνο δέχτηκε να δοξαστεί, αλλά ο ίδιος προκάλεσε και οργάνωσε αυτή τη δόξα. 

Κάνοντας αυτό που προανήγγειλε ο προφήτης Ζαχαρίας: 

«ιδού ο Βασιλεύς σου έρχεται σοι… πραύς και επιβεβηπώς επί υποζύγιον και πώλον νέον» 
(Ζαχ. 9, 9), φανέρωσε ότι ήθελε να επιδοκιμαστεί και να αναγνωριστεί ως Μεσσίας, Βασιλέας και Λυτρωτής του Ισραήλ.

Οι Ευαγγελικές περικοπές τονίζουν όλα αυτά τα μεσσιανικά στοιχεία, δηλαδή τους κλάδους των βαΐων και τα Ωσαννά, τις επευφημίες για τον Ιησού Χριστό, ότι είναι ο Υιός του Δαυίδ και Βασιλέας του Ισραήλ. 

Η ιστορία του Ισραήλ τώρα ολοκληρώνεται, φτάνει στο τέλος της, αυτό εξ άλλου είναι και το νόημα αυτού του γεγονότος, της αγγελίας της Βασιλείας του Θεού.

Για την εκπλήρωση του σκοπού αυτής της ιστορίας, θα έπρεπε να αναγγελθεί και να προετοιμαστεί η Βασιλεία του Θεού, η έλευση του Μεσσία. 

Και τώρα εκπληρώθηκε, γιατί ο Βασιλέας εισέρχεται πλέον στην Αγία Πόλη Του και όλες οι προφητείες και οι προσδοκίες βρίσκουν την εκπλήρωση τους στο Πρόσωπο Του. 

Ο Χριστός εγκαθιστά τη Βασιλεία Του επί της γης.

Την Κυριακή των Βαΐων θυμόμαστε και τιμάμε αυτό το μέγιστο γεγονός. 

Κρατώντας κλάδους βαΐων ταυτιζόμαστε με το λαό της Ιερουσαλήμ. 

Μαζί τους χαιρετίζουμε τον ταπεινό Κύριο και Βασιλέα ψέλνοντας: 

«Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». 

Άραγε ποιο είναι το αληθινό νόημα όλων αυτών σήμερα για μας;

Πρώτα-πρώτα είναι η ομολογία μας, ότι ο Χριστός είναι ο Βασιλέας και Κύριος μας. 

Πολύ συχνά, στην θολή καθημερινή ζωή μας, ξεχνάμε ότι η Βασιλεία του Θεού έχει ήδη εγκατασταθεί στη γη και ότι από την ημέρα της βαπτίσεώς μας γίναμε πολίτες αυτής της Βασιλείας και υποσχεθήκαμε η αφοσίωση και η πίστη μας σ’ αυτή, να είναι πάνω από κάθε άλλη πίστη μας.

Ας μην ξεχνάμε, ότι ο Χριστός για λίγες ώρες ήταν πραγματικά ο Βασιλέας πάνω στη γη, σ’ αυτό τον κόσμο τον δικό μας – για λίγες μόνο ώρες και σε μια συγκεκριμένη πόλη. 

Αλλά, όπως στο πρόσωπο του Λαζάρου αναγνωρίσαμε την εικόνα του καθενός από μας, του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά, έτσι και σ’ αυτή την πόλη (την Ιερουσαλήμ) αναγνωρίζουμε το μυστηριακό κέντρο όλου του κόσμου και γενικά ολόκληρης της δημιουργίας.

Γιατί ακριβώς αυτό είναι το βιβλικό νόημα της πόλης Ιερουσαλήμ, είναι δηλαδή το εστιακό σημείο όλης της ιστορίας της σωτηρίας και του λυτρωμού, είναι η Αγία Πόλη της έλευσης του θεού στη γη. 

Έτσι λοιπόν η Βασιλεία που εγκαταστάθηκε στην Ιερουσαλήμ είναι μια παγκόσμια Βασιλεία που αγκαλιάζει καθολικά τον άνθρωπο και όλη τη δημιουργία…

Για λίγες ώρες – όμως αυτές οι ώρες ήταν πολύ αποφασιστικός χρόνος – φάνηκε επί της γης η τελική «ώρα του Ιησού», η ώρα της εκπλήρωσης από τον Θεό όλων των υποσχέσεων Του, όλων των αποφάσεών Του. 

Έφτασε στο τέλος όλη η προπαρασκευαστική πορεία που είχε αποκαλυφθεί στην Αγία Γραφή· ήρθε το τέλος όλων όσων ο Θεός έκανε για τον άνθρωπο.

Έτσι αυτή η σύντομη ώρα του επί γης θριάμβου του Χριστού αποκτάει ένα αιώνιο νόημα. 

Εισάγει την πραγματικότητα της θείας Βασιλείας στο δικό μας χρόνο, στις δικές μας ώρες. 

Αυτή η Βασιλεία δίνει το νόημα στον χρόνο και γίνεται ο απώτερος, ο αιώνιος σκοπός του.

Η Βασιλεία του Θεού αποκαλύφθηκε στον κόσμο τούτο και αυτή την ώρα· 

η παρουσία της κρίνει και μεταμορφώνει την ανθρώπινη ιστορία.

Όταν, σε κάποια στιγμή της ακολουθίας, την Κυριακή των Βαΐων, παίρνουμε από τον ιερέα έναν κλάδο βαΐων, ανανεώνουμε τον όρκο στον Βασιλέα μας, ομολογούμε ότι η Βασιλεία Του δίνει τελικό νόημα και περιεχόμενο στη ζωή μας.

Ομολογούμε ότι το καθετί στη ζωή μας και στον κόσμο ανήκει στον Χριστό και τίποτε δεν μπορεί να αφαιρεθεί από τον μοναδικό, αληθινό Κτήτορά του, γιατί δεν υπάρχει περιοχή της ζωής όπου Εκείνος δεν κυβερνά, δεν σώζει, δεν λυτρώνει. 

Διακηρύττουμε την παγκόσμια, την καθολική ευθύνη της Εκκλησίας για την ανθρώπινη ιστορία και επιβεβαιώνουμε την παγκόσμια αποστολή της.

Ξέρουμε βέβαια, ότι ο Βασιλέας τον οποίο οι Ιουδαίοι ζητωκραύγαζαν τότε και τον οποίο εμείς σήμερα επιδοκιμάζουμε, βρίσκεται στον δρόμο προς τον Γολγοθά, προς τον Σταυρό και τον τάφο. Ξέρουμε επίσης, πως αυτός ο σύντομος θρίαμβος δεν είναι παρά ο πρόλογος της θυσίας Του.

Τα κλαδιά στα χέρια μας επιβεβαιώνουν την ετοιμότητα μας και τη διάθεση μας να Τον ακολουθήσουμε σ’ αυτόν τον δρόμο της θυσίας, και ότι αποδεχόμαστε τη θυσία και την αυταπάρνηση σαν τη μόνη βασιλική οδό προς την θεία Βασιλεία. 

Τελικά αυτοί οι κλάδοι και η όλη γιορτή, φανερώνουν την πίστη μας στην τελική νίκη του Χριστού.

Στις ακολουθίες της Εκκλησίας μας θυμόμαστε τα γεγονότα του παρελθόντος. 

Αλλά όλο το νόημα, όπως και η δύναμη της Θείας Λειτουργίας βρίσκεται στο γεγονός, ότι μετατρέπει την ανάμνηση σε παρόν, σε παρούσα πραγματικότητα.

Την Κυριακή των Βαΐων αυτή η πραγματικότητα είναι η συμμετοχή μας στα γεγονότα, η ανταπόκριση μας σ’ αυτά, η ίδια η Βασιλεία του Θεού. 

Ο Χριστός δεν μπαίνει πια στα Ιεροσόλυμα θριαμβευτής. 

Το έκανε μια φορά και για πάντα.

Και δεν χρειάζεται πια «σύμβολα», γιατί δεν πέθανε στο Σταυρό για να μπορούμε εμείς αιώνια να «συμβολίζουμε» τη ζωή Του.
Αλλά ζητάει από μας μια πραγματική, ειλικρινή αποδοχή της Βασιλείας που μας έφερε.  ….

fdathanasiou – [2fA]

"Ως εξαίσιον σημάδι "

ΚΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ  -  της Καλύμνου 

Σήμερον έρχεται ο Χριστός - ο επουράνιος Θεός
εν πόλη Βηθανiα - με κλάδους και βαΐα

Εβγάτε σας Παρακαλούμε - για να σας διηγηθούμε
για να μάθετε τι γίνει - σήμερον στην Παλαιστίνη

Εις την πόλη Βηθανία - Μάρθα κλαίει κι η Μαρία
Λάζαρον τον αδερφό τους - τον γλυκύν και καρδιακό τους

τον μοιρολογούν και κλαίνε – τον μοιρολογούν και λένε
τρεις ημέρες τον θρηνούσαν - και τον εμοιρολογούσαν

την ημέρα την Τετάρτη - κίνησε ο Χριστός για να ’ρτει
και εβγήκε η Μαρία - έξω από τη Βηθανία

και εμπρός Του γόνυ κλίνει – και τους πόδας Του φιλίνει
Αν εδώ ήσουν Χριστέ μου – δεν απέθνησκε αδερφός μου

Μα και τώρα εγώ πιστεύω – και καλότατα ηξεύρω
πως αν δύνασαι θελήσεις – και νεκρούς θα αναστήσεις

Λέγε πίστευε Μαρiα - άγωμεν εις τα μνημεία.
Τότε ο Χριστός δακρύζει - και τον Άδη φοβερίζει

Άδη τάρταρε και Χάρε – Λάζαρον θε να σου πάρω,
Δεύρο έξω Λάζαρέ μου - φίλε και αγαπητέ μου.

παρευθύς από τον Άδη - ως εξαίσιον σημάδι
Λάζαρος απενεκρώθη – ανεστήθη κι εσηκώθη

ζωντανός σαβανωμένος – και με το κερί ζωσμένος
Τότε η Μάρθα κι η Μαρία – τότε όλη η Βηθανία

Μαθηταί και Αποστόλοι – τότε εβρεθήκαν όλοι
Δόξα τω Θεώ φωνάζουν - και τον Λάζαρο ξετάζουν

πες μας Λάζαρε τι είδες - εις τον Άδη που επήγες
Είδα φόβους είδα τρόμους – είδα βάσανα και πόνους

Δώστε μου λίγο νεράκι – να ξεπλύνω το φαρμάκι
της καρδιάς και των χειλέων – και μη μ’ αρωτάτε πλέον…

Πού ήσουν Λάζαρε αδερφέ – πού ήτο η φωνή σου
που όλοι εδώ σε γύρευαν – κι η Μάρθα η αδερφή σου

Ήμουνα στη γη χωμένος – με νεκρούς και πεθαμένους
Δώστε αυγά να σας τα πούμε – κι οι κοτούλες να γεννούνε

Βάγια, βάγια, των βαγιώ – τρώνε ψάρι και κολιό
και την άλλη Κυριακή – τρων’ το κότσινο αυγό
και σουβλίζουν το αρνί - ’που τον ’πα και ’που το ’φτι
(απ’ τον πόδα κι απ’ τ’ αυτί)

Και του χρόνου!!

Από Παλαιά Κολύμνικα κάλαντα, σε ήχο πλάγιο του πρώτου

Ο Λάζαρος απέθανε και πάλιν ανεστήθη
μα δεν γελούν τα χείλη του γιατί πολλά φοβήθη
Γιατ’ είδε οφθαλμοφανώς το σκότος των δαιμόνων
που τυραννιούνται οι ψυχές αιώνες των αιώνων

Κάμε κυρά τη δωρεά, ότι ποθεί η καρδιά σου
που σου ’παμε τον Λάζαρο, να ζήσουν τα παιδιά σου

Και του χρόνου!

fb – [2fA]

"Ένας σπουδαίος καλεσμένος"

Χόρχε Μπουκάι  -  Η αξία των ανθρώπων
-  "Ο Δρόμος της Πνευματικότητας"

Σ’ ένα μακρινό χωριό, κάπου στην Ανατολή, ζούσε ο πιο σπουδαίος ιερομόναχος εκείνων των καιρών. 

Ένας άνθρωπος με μεγάλο κύρος και επιρροή, που παρέμενε απλός και διέθετε μεγάλη σοφία και σπάνια ευαισθησία.

Μια μέρα φτάνει γι αυτόν, στο μοναστήρι όπου ζούσε, μια πρόσκληση να πάει να δειπνήσει στο σπίτι του πλουσιότερου ανθρώπου της περιοχής. 

Ο μοναχός, που δεν βγαίνει σχεδόν ποτέ από το κελί του, αποφασίζει ότι δεν μπορεί να φερθεί αγενώς και αποδέχεται την πρόσκληση.

Την ημέρα που είχε οριστεί για το δείπνο, παρ’ όλη την καταιγίδα που πλησίαζε, αποφασίζει να πάει με την αμαξά του στο μέγαρο του πλουσίου.

Πεντακόσια μέτρα πριν φτάσει, ένας κεραυνός τρομάζει το άλογο του και η αστραπή το κάνει να σηκωθεί στα πίσω πόδια, ρίχνοντας την άμαξα σ’ ένα χαντάκι μαζί με τον μοναχό.

Ο άνθρωπος σηκώνεται όπως μπορεί και προσπαθεί να ηρεμήσει το ζώο, χαϊδεύοντας του το λαιμό και μιλώντας του απαλά στο αφτί. Μετά, κοιτάζεται. 

Έχει λερωθεί απ’ την κορφή ως τα νύχια. Λάσπη, βούρκος και σάπια φύλλα έχουν κολλήσει στα ρούχα και τα χέρια του και βρομάει ολόκληρος.

Καθώς βρίσκεται πολύ πιο κοντά στον προορισμό του από το μοναστήρι του, αποφασίζει να πάει εκεί και να ζητήσει να του δώσουν κάτι ν’ αλλάξει.

Χτυπάει την πόρτα του μεγάρου, ανοίγει ένας κομψός υπηρέτης και, μόλις τον βλέπει σ’ αυτό το χάλι, του βάζει τις φωνές:

- Τι κάνεις εδώ, άθλιε ζητιάνε; Πώς τολμάς να χτυπάς αυτήν την πόρτα;

- Ήρθα… για το δείπνο, απαντάει ο ιερωμένος.

- Ντροπή σου! του λέει ο υπηρέτης. 

Αποφάγια θα έχει αύριο το πρωί —αν μείνει τίποτα, που αμφιβάλλω— και μπορείς να τα ζητήσεις από την πόρτα υπηρεσίας. Κατάλαβες;

- Εσείς δεν με καταλάβατε…, προσπαθεί να εξηγήσει ο επισκέπτης. 

Δεν έχω έρθει για τα αποφάγια…

- Ααα! αστειεύεται τώρα ο υπηρέτης. 

Φαντάζομαι ότι θα θέλεις να καθίσεις στο τραπέζι των επισήμων;

- Μα… ξέρετε…

Δεν προλαβαίνει να τελειώσει τη φράση του.

Εμφανίζεται ο αφέντης του σπιτιού και ρωτάει τον υπηρέτη του τι συμβαίνει.

- Τίποτα σοβαρό, κύριε. Απλώς, αυτός ο ζητιάνος θέλει να του δώσουμε τα αποφάγια πριν σερβίρουμε το φαγητό… 

Του είπα να φύγει, αλλά επιμένει στο αίτημα του.

- Να φύγει αμέσως… Κοίτα πώς έκανε την είσοδο… Φρίκη… 

Κάλεσε τη φρουρά και αν δεν φύγει, λύστε τα σκυλιά!

Με σπρωξιές και κλοτσιές, πετάνε τον καημένο τον ιερέα στο δρόμο, απειλώντας τον με καμιά δεκαριά σκυλιά που γαβγίζουν δείχνοντας τα κοφτερά τους δόντια.

Όπως-όπως ο άνθρωπος ανεβαίνει στο κάρο και γυρίζει στο μοναστήρι.

Στο χώρο του πια, αφού πλένεται και λούζεται, πηγαίνει στην ντουλάπα του και βγάζει έναν πολυτελή μανδύα με χρυσά και ασημένια στολίδια, που του είχε χαρίσει ακριβώς πριν από ένα χρόνο ο ιδιοκτήτης του σπιτιού, από το οποίο μόλις τον είχαν διώξει.

Έτσι ντυμένος, ανεβαίνει ξανά στο κάρο, κι αυτή τη φορά φτάνει χωρίς απρόοπτα στον προορισμό του.

Ξαναχτυπάει την πόρτα, και του ανοίγει ο ίδιος υπηρέτης.

Αυτή τη φορά, τον περνάει μέσα με μια βαθιά υπόκλιση.

Πλησιάζει και ο ιδιοκτήτης του σπιτιού και τον χαιρετάει με κλίση του κεφαλιού.

- Εξοχότατε, του λέει, μόλις σκεφτόμουν ότι δεν θα ερχόσαστε τελικά… 

Μπορούμε να περάσουμε; Οι άλλοι μας περιμένουν…

- Φυσικά, λέει ο νεοφερμένος.

Στη θέα του σηκώνονται όλοι όρθιοι και δεν ξανακάθονται, ώσπου ο άντρας με τον επιβλητικό μανδύα καταλάβει τη θέση εκ δεξιών του οικοδεσπότη.

Σερβίρουν το πρώτο πιάτο. 

Είναι ένα βραστό σε ζωμό, που φαίνεται πολύ νόστιμο με την πρώτη ματιά.

Ξαφνικά, γίνεται μια παύση κι όλα τα βλέμματα πέφτουν στον ιερέα, ο οποίος, αντί να πει μια προσευχή ή ν αρχίσει να τρώει, όπως περιμένουν όλοι, απλώνει το χέρι κάτω από το τραπέζι και κρατώντας την άκρη του πολυτελούς μανδύα του, αρχίζει να τον βουτάει στον ζωμό.

Ενώ όλοι τον κοιτάνε σιωπηλοί κι ανήσυχοι, ο ιερωμένος μιλάει στον μανδύα του και του λέει:

- Δοκίμασε το φαγητό, καλό μου… Κοίτα τι ωραίο βραστό… 

Κοίτα αυτήν την πατατούλα… Και το κρεατάκι…

Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού, αφού κοιτάζει γύρω-γύρω μη ξέροντας πώς να αντιδράσει στη συμπεριφορά του καλεσμένου του, παίρνει το θάρρος να ρωτήσει:

- Συμβαίνει κάτι, εξοχότατε;

- Αν συμβαίνει κάτι;… λέει ο ιερωμένος. Όχι. Τίποτα δε συμβαίνει.
Αυτό το φαγητό, όμως, δεν είναι για μένα.
Είναι ολοφάνερο ότι καλεσμένος ήταν ο μανδύας μου… 

Όταν ήρθα προηγουμένως, χωρίς αυτόν, με διώξατε με τις κλοτσιές.

db – [2fA]

"Σε μια χώρα μυστηρίου.. "

                                                 



                                                 

ΠΟΛΛΟΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΙ - ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ
-  από την Marwa Al Agroubi  (Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα)

Μιλάμε πολλές γλώσσες κι έχουμε ρίζες διαφορετικές
μοιραζόμαστε όμως τις ίδιες ιστορίες
Παγκόσμιες ιστορίες... λαϊκά παραμύθια
Είναι η ίδια ιστορία που μας έχουν πει
με διαφορετικές φωνές, με διαφορετικά χρώματα
Δεν αλλάζει όμως ποτέ 
Αρχή... πλοκή...
και τέλος...
Είναι η ίδια ιστορία που ξέρουμε όλοι και την αγαπάμε
την ακούσαμε όλοι
σε διαφορετικές εκδοχές, με διαφορετικές φωνές
αλλά είναι πάντα η ίδια
Υπάρχει ένας ήρωας... μια πριγκίπισσα... ένας κακός 
Δεν έχει σημασία η γλώσσα, τα ονόματα
ή τα πρόσωπα
Είναι πάντα η ίδια, Αρχή, πλοκή
και τέλος
Πάντα εκείνος ο ήρωας, εκείνη η πριγκίπισσα, εκείνος ο κακός
αναλλοίωτοι από αιώνες
μας κρατούν συντροφιά
Μας ψιθυρίζουν στα όνειρά μας
μας νανουρίζουν το βράδυ
Οι φωνές τους έχουν σβήσει από καιρό
αλλά ζουν για πάντα στην καρδιά μας
γιατί μας φέρνουν κοντά σε μια χώρα μυστηρίου και φαντασίας
Κι έτσι οι διάφοροι πολιτισμοί ενώνονται όλοι
σε Μια ιστορία.

[Μετάφραση: Λότη Πέτροβιτς – Ανδρουτσοπούλου]

fb – Google – [2fA]

"Στους κύκλους της σελήνης "

Ουίλιαμ Σαίξπηρ  -  Βασιλιάς Λήρ

Και όταν την ευχή μου θα ζητάς, εγώ θα γονατίζω και θα σου ζητάω συγγνώμη.
Έτσι θα ζούμε!

Θα προσευχόμαστε, θα τραγουδάμε, θα λέμε παραμύθια,
θα γελάμε χαζεύοντας τα χρυσαφιά φτερά των πεταλούδων
και θα ’χουμε τους κακομοίρηδες να μας κουτσομπολεύουν
όλα τα νέα της Αυλής.

Και θα κουβεντιάζουμε μαζί τους τα πάντα: ποιος χάνει, ποιος κερδίζει,
ποιος έχει δύναμη και ποιος την έχασε.
Κι εμείς μόνο θα νιώθουμε και θα ερμηνεύουμε το μυστήριο των όντων,
σαν να ’μαστε απεσταλμένοι των θεών.

Και θα επιβιώνουμε μέσα στους τοίχους της στενής μας φυλακής
και θα παρατηρούμε σπείρες και φατρίες να έρχονται και να παρέρχονται,
όπως η πλημμυρίδα και η άμπωτη, που επηρεάζονται
από τους κύκλους της σελήνης

[Πέμπτη Πράξη, Σκηνή 3]

antifono – [2fA]

"Η Άνοιξη του Αιγαίου "

Στρατής Μυριβήλης  -  Η Παναγιά η Γοργόνα

…. Στ' ακρογιάλια του Αιγαίου η Άνοιξη
βγαίνει από τη θάλασσα

Ένα πρωί ο αγέρας φέγγει πιο γαλάζιος, τα κύματα
ξεδιπλώνουν στην άμμο τον νέο ρυθμό
με κοντές αναπνοές
Το πέλαγο μυρίζει φρεσκάδα,
παντού το κεντάνε σύντομες απανωτές αστραψιές

Τότε ανοίγουν πάνω στα τρεμουλιάρικα νερά κύκλοι ασημένιοι
μ' ένα χρώμα σαν το στήθος του παγονιού
Είναι αμέτρητοι ο ένας μέσα στον άλλον,
ο ένας κυνηγά τον άλλον

Έτσι ως τον ορίζοντα

Από τη μέση, από την καρδιά του ανθού της θάλασσας,
βγαίνει η Άνοιξη του Αιγαίου
Η Αναδυομένη

Παντού πεταρίζουν άσπρες, γαλάζιες φτερούγες.
Γιορτάζει ο αγέρας, η στεριά, τα λαφριά σύννεφα
κι ο μεταξωτός ουρανός...

fb - Nota Nicolopoulou Katras

[2φΑ]

"Ave Maria "

Duo Arioso - Astor Piazzolla - Ave Maria
[Concert Landim Portugal 2015]

Φλάουτο: Σοφία Μαυρογενίδου
Κιθάρα: Άρης Χατζησταύρου

db – [2fA]

"Μαύρες τρύπες.. "

Stephen Hawking
-  από διάλεξη του, στο Royal Institute του Λονδίνου

Το μήνυμα αυτής της διάλεξης, είναι ότι οι μαύρες τρύπες του διαστήματος και της ζωής, δεν είναι όσο μαύρες περιγράφονται. 

Δεν είναι οι αιώνιες φυλακές που κάποτε πιστευόταν ότι ήταν. 

Πράγματα μπορούν να βγουν από μία μαύρη τρύπα προς τα έξω και από τις δύο πλευρές και πιθανόν σε κάποιο άλλο σύμπαν. 

Έτσι, αν νιώθετε ότι είστε σε μία μαύρη τρύπα μην τα παρατάτε. 

Υπάρχει τρόπος διαφυγής.

Να θυμάστε, να κοιτάτε επάνω στα αστέρια και όχι κάτω στα πόδια σας. 

Ποτέ μην σταματήσετε να δουλεύετε. 

Η δουλειά σας δίνει νόημα και σκοπό και η ζωή είναι άδεια χωρίς αυτήν. 

Αν είστε αρκετά τυχεροί ώστε να βρείτε την αγάπη, να θυμάστε πάντα ότι είναι εκεί και να προσέχετε μην την χάσετε.

Όσο άσχημη και να φαίνεται η ζωή, υπάρχει πάντοτε κάτι που μπορείτε να κάνετε και να είστε επιτυχημένοι σε αυτό. 

Όσο υπάρχει ζωή, υπάρχει και ελπίδα.

Αν τύχει να είστε ανάπηροι, πιθανότατα δεν ευθύνεστε εσείς γι αυτό, αλλά δεν είναι καλό να κατηγορείτε τον κόσμο ή να περιμένετε να σας λυπηθούν. 

Πρέπει να έχετε θετική προσέγγιση και πρέπει να βγάλετε από μέσα σας το καλύτερο που μπορείτε να διαθέσετε.

Αν κάποιος είναι σωματικά ανάπηρος, δεν πρέπει να προσπαθήσει να γίνει και ψυχολογικά. 

Θα πρέπει να συγκεντρωθεί σε δραστηριότητες στις οποίες η σωματική του αναπηρία δεν θα του είναι σοβαρό εμπόδιο.

Η επιστήμη, είναι ένας πολύ καλός τομέας για άτομα με αναπηρία, γιατί απασχολεί κυρίως το μυαλό. 

Φυσικά, τα περισσότερα είδη πειραματικής δουλειάς πιθανότατα αποκλείουν τέτοια άτομα, αλλά η θεωρητική εργασία είναι σχεδόν ιδανική.

Οι παρα-Ολυμπιακοί Αγώνες για άτομα με αναπηρία, δεν μου αρέσουν, αλλά είναι εύκολο για μένα να το πω αυτό, γιατί ούτως ή άλλως, ποτέ δεν μου άρεσε ο αθλητισμός…

newside  - [2fA]

"Ζωή και χαρά! "

Ραμπιντράναθ Ταγκόρ

[2φΑ]

"Η άδεια βάρκα "

Χόρχε Μπουκάι  -  Η άδεια βάρκα
"ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΝΟΙΑ ΣΤΗ ΣΟΦΙΑ" 

Η βάρκα σου είναι δεμένη στην προκυμαία και βλέπεις το γείτονά σου να γυρίζει από το ψάρεμα στο ποτάμι. Κωπηλατεί με την πλάτη προς την όχθη, και δεν βλέπει ότι πάει τη βάρκα του κατευθείαν πάνω στη δική σου.

Του φωνάζεις αλλά δεν σ’ ακούει.

Η πλώρη του πάει καταπάνω στη μικρή σου βάρκα.

Φωνάζεις, χτυπάς το μόλο, χτυπάς παλαμάκια… Αλλά τίποτα…

Τελικά, η βάρκα του συγκρούεται με τη δική σου και κάνει σοβαρή ζημιά στα ξύλα και στη βαφή της πλώρης.

Θυμώνεις, τον βρίζεις, διαμαρτύρεσαι, σου έρχεται να τον χτυπήσεις…

Την επόμενη μέρα, ενώ κοιτάζεις πάλι το ποτάμι, διαπιστώνεις ότι το ρεύμα έχει κόψει τους κάβους της βάρκας του άλλου σου γείτονα και την παρασύρει προς την κατεύθυνσή σου.

Πάλι κοιτάζεις τη βάρκα σου, που είναι δεμένη στην προκυμαία.

Προσπαθείς μ’ ένα ξύλο να αποφύγεις τη σύγκρουση, αλλά δεν τα καταφέρνεις. 

Τελικά, η βάρκα συγκρούεται και σήμερα με τη δική σου.

Η ζημιά στη βάρκα σου είναι ίδια όπως και χθες…

Αυτή τη φορά, όμως, δε βρίζεις, σχεδόν δε θυμώνεις καθόλου.
Δεν θέλεις να δείρεις κανέναν…

Το πρώτο ξεκάθαρο συμπέρασμα που μπορούμε να βγάλουμε, είναι ότι την πρώτη φορά δεν θύμωσες για τη σύγκρουση· θύμωσες γιατί υπήρχε κάποιος στη βάρκα για να θυμώσεις μαζί του. 

Αν και τότε η άλλη βάρκα ήταν άδεια, θα είχες γλιτώσει κι από εκείνον το θυμό.

Μ’ αυτή την ανακάλυψη υπόψη, ο συλλογισμός που ακολουθεί είναι: 

αν κάποιος σε θίξει, θυμώνεις. Με ποιον θυμώνεις; Και γιατί;

Είναι αλήθεια ότι μια βρισιά πάντα φέρνει άλλη βρισιά.

Θυμάσαι τότε, όλους εκείνους που σε έβρισαν κάποτε. 

Και εξοργίζεσαι περισσότερο. Γιατί;

Την επόμενη φορά μείνε σιωπηλός. Συνειδητά.

Ο θυμός κοιτά τα πάντα μέσα απ’ το πρίσμα του παρελθόντος, αναθερμαίνει τις ματαιώσεις και αναζωπυρώνει τις παλιές μάχες που δώσαμε, ενάντια στην ανημποριά μας.

Σπάσε τα δεσμά απ’ το παρελθόν και μη θυμώνεις. 

Αν το μπορέσεις, θα κερδίσεις ένα ανέλπιστο βραβείο. 

Αν απελευθερωθείς από το παρελθόν σου, θα εξαφανιστούν κι οι φόβοι που είναι δεμένοι πάνω του.

lecturesbureau – [2fA]

"Η προσωπική φιλοσοφία "

ΜΑΞ ΕΞΕΛΜΑΝ
-  61 ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΖΩΗΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΤΩΙΚΟΥΣ

Μην εξηγείς με λόγια την προσωπική σου φιλοσοφία. Ενσάρκωνέ τη.

Οι ηθικά αδύναμοι άνθρωποι προσπαθούν να υπερασπιστούν ή ακόμα να εξηγήσουν τον χαρακτήρα και τις πράξεις τους στους άλλους. 

Αντί γι’ αυτό, πρέπει να αφήνουμε τις πράξεις μας να μιλάνε για μας.

Μη λες «Δεν πρέπει να λέμε ψέματα» — ας είσαι απλώς ειλικρινής. 

Το να ζεις τη σοφία είναι σημαντικότερο από το να γνωρίζεις γι’ αυτήν. 

Υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να λέμε ωραία πράγματα και στο να κάνουμε ωραία πράγματα. 

Ας μη δίνουμε υπερβολικό βάρος στην πολυμάθεια και στην πολυπραγμοσύνη.

Είμαστε αυτό που κάνουμε, όχι αυτό που λέμε.

Ο Ζαν Πωλ Σαρτρ έλεγε ότι είμαστε καταδικασμένοι στην ελευθερία κι ότι κρινόμαστε από τις πράξεις μας για τις οποίες φέρουμε την αποκλειστική ευθύνη. 

Εξάλλου, η —συχνά εφιαλτική— κρίση των άλλων, μόνο σε αυτές μπορεί να βασιστεί και όχι στις προθέσεις ενός ατόμου.

Ως ιδανικό τίθεται η ελευθερία επιλογής της δράσης και η ανάληψη της ευθύνης που αναλογεί σε κάθε άνθρωπο. 

Το να δηλώνουμε ότι είμαστε σοφοί δεν πείθει κανέναν — αντιθέτως, οι σοφές μας πράξεις αργά ή γρήγορα θα εκτιμηθούν.

Λέει ο Επίκτητος: «Ο χτίστης δεν μας λέει: 

- Άκουσέ με, θα σου κάνω μια διάλεξη πάνω στο χτίσιμο». 

Αναλαμβάνει την υποχρέωση να χτίσει ένα σπίτι και το χτίζει. 

Έτσι αποδεικνύει ότι ξέρει την τέχνη. 

Κάνε κι εσύ κάτι παρόμοιο: «φάε και πιες σαν άνθρωπος, περιποιήσου τον εαυτό σου και παντρέψου, κάνε παιδιά, ζήσε σαν πολίτης». 

Ζήσε με έργα, χωρίς υπεροψία, χωρίς έπαρση και φλυαρία.

lecturebureau – [2fA]

"Άγιος Σάββας, εν Καλύμνω "

        Όσιος Σάββας ο Νέος, ο εν Καλύμνω  (1862 - 1948)

        -  εορτάζει 14 ημέρες πριν από το Άγιο Πάσχα

 

[2φΑ]

"Καινός άνθρωπος "

Κυριακή Οσίας Μαρίας της Αιγυπτίας

Πρωτ. Χριστόδουλος Μπίθας  -  Μετάνοια
"Πέρα από την χώρα της λύπης"

Εί­πε ο Κύ­ριος: «Με­τα­νο­εί­τε· δι­ό­τι έ­φτα­σε η Βα­σι­λεί­α των Ου­ρα­νών» (Ματθ. 4, 17). 

Και αλ­λού συμ­πλη­ρώ­νει:

«Να ζη­τά­τε πρώ­τα την βα­σι­λεί­α του Θε­ού και την δι­και­ο­σύ­νη Του 

και ό­λα τα άλ­λα θα σας προ­στε­θούν»  (Ματθ. 6,33).

Κλή­ση με­τα­νοί­ας εί­ναι ό­λο το ευ­αγ­γέ­λιο.

Με­τα­νο­ώ, ση­μαί­νει αλ­λά­ζω τρό­πο σκέ­ψης, γί­νο­μαι «και­νός» άν­θρω­πος,
αλ­λά­ζω τρό­πο ζω­ής. 

Ο Χρι­στός μας εί­πε ό­τι «η βα­σι­λεί­α των ου­ρα­νών βι­ά­ζε­ται και βια­σταί αρ­πά­ζου­σιν αυ­τήν». 

Εν­νο­εί πως η σω­τη­ρί­α κερ­δί­ζε­ται με κό­πο, γι’ αυ­τό ε­πι­ση­μαί­νει ό­τι 

εί­ναι «στε­νή η πύ­λη και τε­θλιμ­μέ­νη η ο­δός η α­πά­γου­σα εις την ζω­ήν» (Ματθ. 7,14).

Για­τί εί­ναι στε­νή η πύ­λη; Ε­πει­δή ο Χρι­στια­νός πρέ­πει να αυ­το­βα­σα­νί­ζε­ται;

Ό­χι. Ε­πει­δή μας ζη­τά να υ­περ­βού­με την φι­λαυ­τί­α μας, να α­παλ­λα­χτού­με α­πό τον α­πο­πνι­κτι­κό ε­γω­κεν­τρι­σμό μας, να γί­νου­με ε­λεύ­θε­ροι άν­θρω­ποι.

Ο Θε­ός δώ­ρι­σε το αυ­τε­ξού­σιο στον άν­θρω­πο, για να μπο­ρεί να κι­νεί­ται ε­λεύ­θε­ρα προς το Α­γα­θό. Με την πτώ­ση ό­μως α­μαυ­ρώ­θη­κε το κα­τ’ ει­κό­να και συντελέστηκε φθο­ρά στο αυ­τε­ξού­σιο του αν­θρώ­που. Ο άν­θρω­πος αυ­το­νο­μή­θη­κε, αυ­το­θε­ώ­θη­κε, έ­γι­νε φί­λαυ­τος, έ­χα­σε την δυνατότητα να α­γαπά, έ­πα­ψε να α­να­φέ­ρε­ται στον Θε­ό, στράφηκε στον ε­αυ­τό του.

Ο ά­γιος Μά­ξι­μος ο Ο­μο­λο­γη­τής λέ­γει:

«Αρ­χή ό­λων των πα­θών εί­ναι η φι­λαυ­τί­α, τέ­λος δε η υ­πε­ρη­φά­νεια» και «μην εί­σαι αυ­τά­ρε­σκος και δεν θα μι­σείς τον α­δελ­φό σου, μην εί­σαι φί­λαυ­τος και θα α­γα­πάς τον Θε­ό».

Με­τά­νοια σημαίνει να μεταστρέψουμε το νου μας, να συν­ταχθούμε ε­λεύ­θε­ρα με το θεί­ο θέ­λη­μα, να υ­περ­νι­κήσουμε στα­δια­κά την φι­λαυ­τί­α μας, να γίνουμε ε­λεύ­θε­ροι.

Η εν Χρι­στώ ε­λευ­θε­ρί­α εί­ναι α­γά­πη και κοι­νω­νί­α προ­σώ­πων, δι­ό­τι ο άν­θρω­πος κά­νει πρά­ξη την βασική εντολή του Κυρίου, «Να α­γα­πή­σεις Κύ­ριο τον Θε­ό σου με ό­λη την καρ­διά σου, με ό­λη την ψυ­χή σου και μ’ ό­λο το νου σου… και να α­γα­πή­σεις τον πλη­σί­ον σου ό­πως τον ε­αυ­τό σου».

Η συ­ναί­σθη­ση της α­μαρ­τω­λό­τη­τας μας εί­ναι το πρώ­το βή­μα στην ο­δό της με­τα­νοί­ας. 

Ο Ά­γιος Ι­σα­άκ ο Σύ­ρος, λέ­γει χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά: 

«Ε­κεί­νος που έ­χει γνω­ρί­σει κα­λά τον ε­αυ­τό του και βλέ­πει τις α­μαρ­τί­ες του, αυ­τός εί­ναι α­νώ­τε­ρος α­πό ε­κεί­νον που με την προ­σευ­χή του κα­τορ­θώ­νει να α­να­στή­σει α­κό­μα και πε­θα­μέ­νους». 

Πό­τε με­τα­νο­ού­με;

Μα, κά­θε μέ­ρα, κά­θε στιγ­μή, α­δι­ά­κο­πα, μέ­χρι το τέ­λος, σε ό­λη μας την ζω­ή.

«Βί­α της φύ­σε­ως δι­η­νε­κής» εί­ναι η με­τά­νοι­α, λέ­ει ο Ά­γ. Ι­ω­άν­νης ο Σι­να­ΐ­της, δη­λα­δή να προ­σπα­θού­με δια­ρκώς να αλ­λά­ζου­με τον πε­πτω­κό­τα ε­αυ­τό μας, να α­γω­νι­ζό­μα­στε να α­πε­λευ­θε­ρω­θού­με α­πό τα πά­θη μας που μας κα­θη­λώ­νουν σε μια δια­ρκή ε­να­σχό­λη­ση με τον ε­αυ­τό μας.

Να γί­νου­με ε­λεύ­θε­ροι άν­θρω­ποι, να α­να­και­νί­σου­με το αυ­τε­ξού­σιο, για­τί μό­νο με την δύ­να­μη της ε­λευ­θε­ρί­ας, μπο­ρού­με να αν­τι­στε­κό­μα­στε στους πει­ρα­σμούς και να πο­ρευ­τού­με στο κα­θ’ ο­μοί­ω­σιν.

Ό­λα αυ­τά που α­να­γρά­φου­με, α­πο­τέ­λεσαν και το έ­ναυ­σμα για να γρα­φτεί το βι­βλί­ο 

«Πέ­ρα α­πό την χώ­ρα της λύ­πης».

Μέ­σα α­πό την εμ­πει­ρί­α μας στην ε­ξο­μο­λό­γη­ση θε­λή­σα­με να δώ­σου­με μια μαρ­τυ­ρί­α 

για τον θαυ­μα­στό τρό­πο που ε­νερ­γεί ο Χριστός στις ψυχές των ανθρώπων.

Ιστορίες μετανοίας που βασίζονται σε πραγματικά πρόσωπα, μόνο που συμπυκνώνονται κάθε φορά μαζί σε έναν ήρωα με φανταστικό όνομα, ο οποίος ζει μέσα σε μια μυθοπλασία που, όμως, κι αυτή θα μπορούσε να είναι αληθινή. 

Η ομορφιά του ανθρώπου κοινή, το ίδιο και η αστοχία του κι αυτές οι ιστορίες σκοπό έχουν να περιγράψουν την πορεία από την τυφλότητα στην μετάνοια, από την σύγχυση στο νόημα, από την μοναξιά στο μαζί.

Στις σε­λί­δες του βι­βλί­ου γί­νε­ται σα­φές πως ο με­τα­νο­ών άν­θρω­πος ζει με ελ­πί­δα για­τί βελ­τι­ώ­νε­ται συ­νε­χώς, μα­θη­τεύ­ει στην ζω­ή, χαί­ρε­ται για­τί κα­τα­νο­εί σε βά­θος τα μυ­στή­ρια της υ­πάρ­ξε­ως, γεύ­ε­ται την α­γά­πη, μα­θαί­νει να συγ­χω­ρεί τον πταί­ον­τα, να κα­τα­λα­βαί­νει τον πλη­σί­ον, να σκε­πά­ζει, να πε­ρι­χω­ρεί.

Ό­ποι­α η­λι­κί­α κι αν έ­χου­με, ό­σο κι αν α­μαρ­τή­σα­με, ό­σο κι αν φταί­ξα­με, ο Θε­ός της α­γά­πης, ο «αί­ρων την α­μαρ­τί­α του κό­σμου», ο «πάν­τας θέ­λων σω­θή­ναι» μας πε­ρι­μέ­νει κά­θε ώ­ρα να με­τα­νο­ή­σου­με, να μας φω­τί­σει το σκο­τά­δι, να μας χα­ρι­τώσει με το Πνεύ­μα. Α­μήν.

pemptousia

db – [2fA]

"Ωριμότητα και παιχνίδι "

Άλλαν Πέρσυ
-  "Νίτσε, 99 μαθήματα καθημερινής φιλοσοφίας"

"Η ωριμότητα του ανθρώπου, είναι να ξαναβρεί τη σοβαρότητα με την οποία έπαιζε όταν ήταν παιδί" (Νίτσε)

Αυτό ήταν το θέμα που απασχολούσε σε μεγάλο βαθμό τον Νίτσε, ο οποίος δήλωνε ότι «σε κάθε αυθεντικό άνθρωπο υπάρχει ένα παιδί που θέλει να παίξει».

Για τον Γερμανό φιλόσοφο, το να πιστεύει κανείς ότι τα παραμύθια και τα παιχνίδια είναι πράγματα της παιδικής ηλικίας, είναι σημάδι μεγάλης  νοητικής μυωπίας, αφού μόνο αυτός που μπορεί να διατηρήσει την περιέργεια και το μαχητικό πνεύμα της παιδικής ηλικίας, θα κατορθώσει να έχει πάντα καινούρια επιτεύγματα.

Το παιδί θεωρεί το παιχνίδι του δουλειά και το παραμύθι αλήθεια, και την ίδια αυτή στάση δείχνουν να έχουν οι επιστήμονες, οι καλλιτέχνες και οι διανοούμενοι. 

Γι’ αυτό, πρέπει πάντα να έχουμε το ένα μας πόδι στη φαντασία.

Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν έλεγε ότι «τα παραμύθια γράφονται για να κοιμούνται τα παιδιά, αλλά και για να ξυπνάνε οι ενήλικες».

Ίσως να έφτασε η στιγμή να αφήσουμε για λίγο κατά μέρος τον κόσμο των ενηλίκων και να αρχίσουμε να τρέφουμε τη δημιουργική ψυχή μας με τις εμπνεύσεις που τη γέμιζαν όταν ήμασταν μικροί.

 lecturesbureau – [2fA]

"Λόγια φωτός και φωτιάς "

Αλέξανδρος Κοσματόπουλος
-  από "Το Αναγνωστικό των Ευαγγελίων"

[…. ]

Η πνευματική πορεία του ανθρώπου έγκειται στην προσπάθεια να εισέλθει ο νους στην καρδιά, ώστε με την καρδιά και να σκέφτεται και να αισθάνεται.

Αίσθημα και σκέψη πάνε μαζί, όταν η σκέψη πορεύεται εντός της αποκαθαρμένης από τα πάθη καρδιάς, λυτρωμένη από την ίδια της τη βία, και η καρδιά γίνεται το πνευματικό κέντρο του όλου ανθρώπου, όπου συντελείται η ενότητά του. 

Εκεί υπερβαίνεται ο εσωτερικός διχασμός του ανθρώπου και η αντίθεση σώματος και ψυχής. Η νοήμων καρδιά  που δέχτηκε τη Χάρη του Θεού δεν είναι πια διχασμένη, και από πέτρινη γίνεται σάρκινη.

Ο λόγος των Ευαγγελίων βρίσκεται πάντα εκεί, αλώβητος στους αιώνες και μας περιμένει να τον εγκολπωθούμε. 

Ποτέ δεν παύει να μας θέτει σε εγρήγορση και να εγείρει ερωτήματα. 

Τα Ευαγγέλια είναι η πηγή για τους ατελεύτητα διψασμένους.

Τα λόγια τους είναι λόγια φωτός, αλλά και φωτιάς. 

Τροφή για το πνεύμα και την καρδιά μας. Κάθε ερμηνεία που τα περιορίζει, αποκρύπτει τον οικουμενικό και διαχρονικό τους χαρακτήρα.

Πολλοί θεωρούν τα Ευαγγέλια ως κάτι περιορισμένο, αγνοώντας το βαθύτερο περιεχόμενό τους. 

Φοβούνται πως αν επικεντρωθούν στα Ευαγγέλια θα στερηθούν το ταξίδι στο πέλαγος των ατέρμονων πραγμάτων της ζωής. 

Στα Ευαγγέλια περιέχεται ολόκληρη η ιστορία του ανθρώπου από καταβολής κόσμου, και σκιαγραφείται η πνευματική περιπέτεια και η αγωνία του.

Έρχονται και μας αφυπνίζουν όταν καθεύδουμε, εισάγοντάς μας σε έναν κόσμο που δεν θα θέλαμε να εγκαταλείψουμε ποτέ. 

Μας καλούν να αφεθούμε στο Πνεύμα που τα διαπερνά και τα διακατέχει, και τότε μας αποκαλύπτονται. 

Και είναι σαν να αποκαλύπτονται για πρώτη φορά, παρότι όλα είναι ήδη αποκεκαλυμμένα. 

Το περιεχόμενό τους μοιάζει να μην εξαντλείται ποτέ. 

Μπορούμε να αντλούμε συνέχεια, και το άντλημα να είναι πάντα καινούριο.

Είναι η πηγή απ’ όπου αναβλύζει το νερό που μας ξεδιψά, που ποτέ δεν θολώνει και δεν αλλοιώνεται. 

Δεν είναι για να τα ερμηνεύσουμε, αλλά για να τα ενστερνιστούμε.

Σαν απαλή βροχή, χωρίς να προκαλεί κανένα δέος και κανένα φόβο εμφανίζεται ο Κύριος. Μίλησε μαζί μας πρόσωπο προς πρόσωπο, χωρίς να τον συνοδεύει καμιά ιεροτελεστία, καμιά εκδήλωση ιερότητας.

Μίλησε μαζί μας, με λόγια που ακούγονταν για πρώτη φορά στον κόσμο. 

Μίλησε σαν να μιλούσε σε φίλους και αδελφούς.

Ο Ιησούς, πλην των Φαρισαίων και γραμματέων, δεν κατηγορεί κανέναν, ούτε για τις αμαρτωλές πράξεις, ούτε για τις παραλείψεις του, ούτε για την ασέβειά του.
Και το πνεύμα του Χριστού αντικατοπτρίζεται πλήρως στα λόγια της Πρώτης Επιστολής του Ιωάννη (2, 10-11)∙ 

«Ο αγαπών τον αδελφόν αυτού, εν τω φωτί μένει και σκάνδαλον εν αυτώ ουκ έστιν·
ο δε μισών τον αδελφόν αυτού, εν τη σκοτία εστίν και εν τη σκοτία περιπατεί και ουκ οίδεν πού υπάγει, ότι η σκοτία ετύφλωσεν τους οφθαλμούς αυτού».

Ο λόγος τούτος σημαίνει την εσωτερική απελευθέρωση από πάθη αιώνια, που αφανίζουν τη ζωή του ανθρώπου. 

Υποδεικνύει το βλέμμα με το οποίο πρέπει να βλέπουμε τον άλλον άνθρωπο. 

Η διαύγεια συμπορεύεται με την αγάπη προς τον αδελφό, και η τυφλότητα με το μίσος.

«Αγάπη θέλω και όχι θυσία» (Ματθ. 9,13, Ωσηέ 6,6). 

Η πάσχουσα αγάπη είναι που προσδίδει υπόσταση και στον αγαπώντα και στον αγαπώμενο, αυτή είναι που μας λέει ότι δεν είναι άλλο το νόημα της ζωής και άλλο η ζωή, καθότι εκείνο που δίνει στη ζωή το νόημά της είναι ο θάνατος.

Η υπόσταση που δίνει η αγάπη δεν αφαιρείται ποτέ απ’ τον άνθρωπο, μήτε εκμηδενίζεται.

[ ….]

antifono – [2fA]