"Η μοναδικότητα του Αγίου "

Για τον Άγιο Παΐσιο
-  από ομιλία του Μ Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικολάου
[Κόνιτσα, 7 Ιουλίου του 2015]

….  Λέει κάπου ένας ψαλμός, «Θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού», ότι με το πρόσωπο των αγίων γίνονται θαυμαστά τα θαύματα του Θεού, το μυστήριο του Θεού εμφανίζεται. 

Λέει επίσης κάπου αλλού ο Ισαΐας, «Κύριος Ύψιστος εν αγίοις αναπαυόμενος» και θα σας πω, γιατί το λέει αυτό. 

Και λέει επίσης σε μία από τις επιστολές του Πέτρου, «λάλησαν άγιοι του Θεού άνθρωποι δια πνεύματος αγίου».

Αυτά τα τρία τα αναφέρω, για να πω τι σημαίνει άγιος για την εκκλησία. 

Είναι κάποιος στον οποίο αναπαύεται το πνεύμα του Θεού. 

Ευαρεστείται ο Θεός, το πρώτο πράγμα. Να το πω με απλή γλώσσα, δεν έχει παράπονο ο Θεός, τον εκφράζει τον Θεό με τη ζωή του.

Το δεύτερο πράγμα είναι, ότι είναι θαυμαστός ο Θεός, ότι κάνει θαύματα και ενεργεί δια των αγίων υπερφυσικά. 

Πράγματα που δεν ερμηνεύονται που δεν κατανοούνται. 

Και τρίτον, αυτό που κάνει ο Θεός μέσω των αγίων Του, είναι ότι εκφράζει τον Λόγο Του. Σε συγκεκριμένες λέξεις μπαίνει μέρος του μυστηρίου Του. 

Αυτό είναι ένας άγιος. Είναι ένας ο οποίος ενεργεί θαυμαστά, ο οποίος αναπαύει το Θεό και ο οποίος όταν ανοίγει το στόμα του βγάζει το μέλι του Λόγου του Θεού.

Γι αυτό και η εκκλησία θέλει την απόδειξη του Θεού μέσα από τους αγίους. 

Δίπλα σε έναν άγιο καταργείται το ερώτημα της ύπαρξης του Θεού.

Όταν είσαι σε έναν τέτοιο άγιο λες, "ζει Κύριος", εκφράζεται μέσα από αυτόν. 

Δεν είναι άγιος μία ψυχούλα, ένας καλός άνθρωπος, ένας ηθικός, ένας παράξενος που έχει μερικά χαρίσματα και κάποιες σπάνιες ικανότητες.

Είναι ο άνθρωπος ο οποίος έχει τη χάρη του Θεού πάνω του. 

Και αν είναι έτσι, τότε ναι, άγιος πρέπει και μπορεί να γίνει ο καθένας μας, εκφραστής δηλαδή, όχι συγκεκριμένων τρόπων και συμπεριφορών, αλλά της χάριτος του Θεού σ’ αυτόν τον κόσμο.  ….

Αυτό που συμβαίνει με τον Άγιο Παΐσιο έχει μία μοναδικότητα.   ….

Τι τον έκανε τόσο ελκυστικό, τόσο μαγνητικό, τόσο πειστικό και τόσο δυνατό στη σχέση του με τον λαό; Και που οφείλεται ακριβώς αυτή η μοναδικότητα του Αγίου Παϊσίου;

Ένα πράγμα είναι η ακρότητα και η απολυτότητα την οποία είχε. 

Ήταν συνεπής. Δεν ήταν του λίγου, δεν ήταν του κι από εδώ κι από εκεί, αλλά έζησε το κάθε τι, σε απόλυτη μορφή.

Παράδειγμα.
Υπάρχουν ορισμένα πράγματα στην ψυχή του ανθρώπου, που είναι πολύ δυνατά. 

Τέτοιο είναι η πείνα, τέτοιο είναι ο πόνος, τέτοιο είναι ο φόβος, τέτοιο πράγμα είναι ο κόπος και η φυσική αδυναμία. Αυτός σαν να μην είχε τέτοια όρια, σαν να μην τον φόβιζαν.

Έλεγε ο άγιος Λεμεσού σε μια ομιλία του, ότι σαν να είχε μια χάρη από τον Θεό να μην τρώει και να ζει.
Εγώ έζησα κοντά του έξι μήνες. Δεν τον είδα, παρά μόνο μια φορά να μασάει. 

Της Μεταμορφώσες τις 6 Αυγούστου, μου δώσανε να του πάω 4 μικρά ψαράκια σαβρίδια, μόλις έφτασα στο σπίτι για να τα φάει, φώναξε ένα καλογεράκι, του τα έδωσε και του είπε να πάει απέναντι στη σκήτη του Κουτλουμουσίου. 

Δεν τα έφαγε. Μοίραζε σε όλον τον κόσμο ότι του φέρνανε.  ….

Δεύτερο πράγμα, … να κοιμάται ελάχιστα. 

Αυτό, με συγχωρείτε σεβασμιότατε Νέας Κρήνης, δεν μπορούμε να το μιμηθούμε, ούτε το λίγο φαγητό ούτε τον λίγο ύπνο, ούτε τον σχεδόν μηδενικό λόγο. 

Πέρασε χρόνια σε απόλυτη σιωπή .. χωρίς κανένα φόβο από τις απειλές της φύσεως. … με φίδια, με διάφορα απειλητικά για τη ζωή του. 

Δεν είχε φόβο. Το είχε ξεπεράσει και αυτό το πράγμα.

Όπως είπα δεν κοιμόταν. Θυμάμαι συνήθως κοιμόταν κανα-δίωρο, το πολύ αν ήταν τρίωρο δεν ξέρω, γιατί εγώ είχα επικοινωνία μαζί του η ώρα 10 το βράδυ και 01 ήταν ξανά με τους φακούς. Πως γινόταν αυτό το πράγμα; 

Ήταν άνθρωπος απόλυτος. Ευθύς εξαρχής είπε, τα δίνω όλα και όταν πήγαινες, έβρισκες τα πάντα να είναι στο απολύτως αναγκαίο για την ύπαρξη και την επιβίωση ενός ανθρώπου.

Θυμάμαι το εκκλησάκι στον Τίμιο Σταυρό που ήτανε το κελί του στη Μονή Σταυρονικήτα. Οι εικόνες στο τέμπλο, ένα απλούστατο τέμπλο, ήταν από σκέτο χαρτί, όχι πλαστικοποιημένο, το οποίο αν το πατούσες λίγο θα σκιζότανε, και τις προσκυνούσε και ήταν λειωμένες όλες στα πόδια. … Πήγαινες λοιπόν στο κελάκι του και ήταν απλό, φτωχό, σχεδόν τίποτα, καθαρό, νοικοκυρεμένο αλλά απέριττο, χωρίς ανθρώπινη ελπίδα και ανθρώπινη παρηγοριά.

Αυτό ήταν ένα στοιχείο, το απόλυτο ήθος του. 

Ένα δεύτερο πράγμα, η μεγάλη αγάπη του για τον Θεό, η απόλυτη, η ασυνθηκολόγητη, η τεράστια, χωρίς περιορισμούς, χωρίς εκπτώσεις. 

Διαρκώς όταν προσευχότανε έδινε μάχη σαν να σκοτώνεται, να αγωνίζεται να επιβιώσει, μέχρι απειλούμενος κατά κάποιο τρόπο.  …

Ένα άλλο στοιχείο, η αγάπη του στην ησυχία. 

Τα τελευταία χρόνια βέβαια ξέρουν οι περισσότεροι ότι ήταν προσβάσιμος, αλλά πέρασαν χρόνια που ήταν πάρα πολύ δύσκολο να τον πλησιάσεις. 

Απέφευγε τον κόσμο, δεν ήθελε να αφήσει αυτό που ήταν το επάγγελμά του, που ήταν η αποστολή του, και αυτό ήταν η ησυχία και η προσευχή.  .. 

Θα περάσω σε ένα επόμενο και αυτό είναι η αγάπη του. 

Η αγάπη όχι με θεωρίες, η αγάπη ως καλοσύνη, ως συμπόνια, ως συμπάθεια, ως κατανόηση στους ανθρώπους, μια μεγάλη αγκαλιά που χωρούσε τους πάντες και που προσφερόταν σε όλους όλος. Πάλι να πω ένα περιστατικό, που ένα βράδυ είχε έρθει, ήταν καλοκαίρι, ήταν σαν σήμερα, τέτοια μέρα έχουν πανήγυρη των Αγίων Αποστόλων στο Άγιον Όρος με το παλιό ημερολόγιο, 12 Ιουλίου. 

Είχαμε λοιπόν πανήγυρη σε ένα κελί των Αγίων Αποστόλων και ήταν εκεί όλη την ημέρα ξάγρυπνος, καθόταν με τον κόσμο γιατί πήγαινε πολύς κόσμος, καλοκαίρι ήταν, και τον επισκεπτόταν. 

Και όταν ήρθε στην αγρυπνία δεν είχε ξεκουραστεί καθόλου, καθότανε στο λεγόμενο τεμπελόξυλο, ένα ξύλο έτσι να στηρίζεται όρθιος και κάναμε διακοπή γύρω στις εντεκάμιση ώρα, για μισή ωρίτσα. Εκαθίσαμε.

Του λέει λοιπόν κάποιος: 
Γέροντα, όλη μέρα με τον κόσμο είσαι, και καλά δεν κουράστηκες, δεν νυστάζεις; 

Σε βλέπω στην αγρυπνία, δίνεις τη μάχη ψέλνοντας, δεν νυστάζεις; 

Πώς δεν νυστάζω λέει, αλλά θα σου πω το κόλπο. 

Πριν έλθω, στο δρόμο που ερχόμουνα, έκανα την προσευχή και είπα: Θεέ μου, εγώ τώρα πρέπει να πάω στην αγρυπνία, τα μάτια μου κλείνουν, σε παρακαλώ, πάρε τη νύστα από μένα και δώσ’ τη σε κάποιους άλλους, οι οποίοι πρέπει να κοιμηθούν.

Τώρα που έχουμε αγρυπνία εγώ πρέπει να είμαι ξύπνιος, αυτοί είναι κουρασμένοι, αλλά από τους λογισμούς κι απ’ τα προβλήματα μπερδεύονται με τα σεντόνια και δεν μπορούν να κοιμηθούν. 

Και έτσι, και τη νύστα μου παίρνει ο Θεός και κοιμούνται και 5, 6 άνθρωποι. 

Όλα μέσα από μία διάθεση αγάπης και καλοσύνης.

«.. ή όταν πονάς μην πάρεις παυσίπονο, κάνε υπομονή και κράτα τον πόνο σου με μία προσευχή, μήπως άλλος που δεν αντέχει πολύ στον πόνο μπορέσει να πάρει τη χάρη και τη δύναμη από τον Θεό να αντέξει τον δικό του πόνο». 

Πάντα η σκέψη του άλλου, πάντα μέσα στο λογισμό του, πώς να πάρει δύναμη και βοήθεια από τον ίδιο, ο κάθε συνάνθρωπος.

Το τέταρτο λοιπόν στοιχείο ήταν αυτή η αγάπη στον άνθρωπο. 

Το πέμπτο, αυτή η χαρά και η ειρήνη. Αυτό το πλήρωμα της χαράς που έβλεπε κανείς και η ειρήνη η πάντα νουν υπερέχουσα. …

Πήγαινες δίπλα του, δεν μπορούσες να χάσεις την ειρήνη σου, ηρεμούσες. 

Θηρίο ήσουνα, προβατάκι γινόσουν. Αυτή η ειρήνη, η χαρά και η δοξολογία. 

Ο γλυκός λόγος, αυτά τα χαριτωμένα αστειάκια που έκανε, ο τρόπος με τον οποίον τον κάθε έναν τον τακτοποιούσε. …

Βλέπει κανείς, πώς ένας άνθρωπος με τόσο ασθενική φύση, να έχει τέτοια δύναμη.
Πώς ένας άνθρωπος ο οποίος, με τόσο περιορισμένη κοσμική γνώση, είχε μοναδική σοφία. … 

Αυτό είναι χάρις Θεού, αυτό δεν έχει ερμηνεία ανθρώπινη. 

Φτωχός, πλούσιος σε χάρη. Χωρίς μόρφωση, πολλή σοφία. 

Αποφεύγει τον κόσμο στην ησυχία και ταυτόχρονα είναι ιεραποστολικός και αγκαλιάζει όλον τον κόσμο. Κάνει μία προσευχή και λύνονται όλα τα προβλήματα. 

Δεν σε ξέρει και γνωρίζει το όνομά σου. 

Είναι άνθρωπος αδύνατος και ασθενικός σαν λεπτό σκεύος, και κάνει όλους αυτούς τους ασκητικούς αγώνες ανυποχώρητα. Αυτός είναι ο άνθρωπος του Θεού.

aktines – [2A]

                                                              

"Αναγωγή και Ανάλυση "

Conan Doyl  -  Σπουδή στα κόκκινα  (1887)
[αφηγείται ο καλός φίλος του Σέρλοκ Χολμς, Δρ Γουότσον]

….  Κατόπιν διάλεξα ένα περιοδικό από το τραπέζι και επιχείρησα να σκοτώσω την ώρα μαζί του, ενώ ο σύντροφος μου μασουλούσε σιωπηλός την φρυγανιά του. 

Ένα από τα άρθρα είχε μια μολυβιά στον τίτλο, και φυσικά το μάτι μου παρασύρθηκε εντός του.

Ο σχετικά φιλόδοξος τίτλος του ήταν «Το Βιβλίο της Ζωής», και επιχειρούσε να παρουσιάσει πόσα ήταν δυνατόν να μάθει, ένας παρατηρητικός άνθρωπος, από μια ακριβή, αλλά και συστηματική εξέταση όλων όσων συναντούσε. 

Μου έδωσε την εντύπωση ενός ιδιόμορφου κράματος διορατικότητας και παραλογισμού.

Η συλλογιστική ήταν ενδελεχής και σφοδρή, όμως τα συμπεράσματα του, μου φάνταζαν παρατραβηγμένα και υπερβολικά. 

Ο συγγραφέας αξίωνε πως από μια στιγμιαία έκφραση, μια σύσπαση ενός μυ ή μια ματιά, κατανοούσε τις βαθύτερες σκέψεις ενός ανθρώπου. 

Πιθανότητα παραπλάνησης, σύμφωνα με εκείνον, θα απέβαινε ανέφικτη στην περίπτωση κάποιου εκπαιδευμένου στην παρατήρηση και την ανάλυση.

Τα συμπεράσματα του ήταν αλάνθαστα, όπως τόσα πολλά θεωρήματα του Ευκλείδη. 

Τόσο εκπληκτικά θα παρουσιάζονταν τα ευρήματα του στους αμύητους, ώστε μέχρι να μάθουν τις διεργασίες υπό τις οποίες είχε καταλήξει σε εκείνα, θα μπορούσαν κάλλιστα να τον θεωρούν νεκρομάντη.

«Από μια σταγόνα νερού», έλεγε ο συγγραφέας, «ένας κάτοχος της επιστήμης της λογικής θα ήταν σε θέση να συμπεράνει την πιθανότητα ύπαρξης ενός Ατλαντικού ή ενός Νιαγάρα δίχως να έχει δει ή ακούσει κανέναν εκ των δυο. 

Καθ’ αυτόν τον τρόπο όλη η ζωή αποτελεί μια μεγάλη αλυσίδα, η φύση της οποίας γίνεται γνωστή όποτε παρατεθεί ενώπιον μας ένας και μόνο κρίκος της.

Όπως όλες οι υπόλοιπες τέχνες, η Επιστήμη της Αναγωγής και της Ανάλυσης είναι δυνατόν να αποκτηθεί μόνον κατόπιν μακράς και υπομονετικής μελέτης, αλλά ούτε η διάρκεια της ζωής είναι αρκετά μεγάλη για να επιτρέψει σε κάποιον θνητό να επιτύχει τον μέγιστο βαθμό τελειότητας της. 

Πριν στραφεί στις ηθικές και διανοητικές προοπτικές του ζητήματος οι οποίες προβάλλουν τις σημαντικότερες δυσκολίες, ο ερευνητής ας ξεκινήσει κυριαρχώντας σε περισσότερο στοιχειώδη προβλήματα.

Ας αρχίσει, συναντώντας έναν συνάνθρωπο του, μαθαίνοντας με μια ματιά να ξεχωρίζει το ιστορικό του ανθρώπου, και το επάγγελμα στο οποίο ανήκει. 

Παιδαριώδης όσο είναι δυνατόν να φαίνεται μια τέτοια άσκηση, ακονίζει τις ικανότητες παρατήρησης, και διδάσκει καθέναν πού να ψάχνει και τι να ψάχνει.

Από τα νύχια ενός ανθρώπου, από το μανίκι του σακακιού του, από τις μπότες του, από τα γόνατα του παντελονιού του, από τους ρόζους του δείκτη και του αντίχειρα του, από την έκφραση του, από τα μανίκια του πουκάμισου του —από καθένα εξ αυτών των πραγμάτων αποκαλύπτεται η απασχόληση του ανθρώπου με ευχέρεια. 

Κάποια πιθανότητα όλων αυτών συνδυασμένων να αποτύχουν να διαφωτίσουν τον ικανό ερευνητή σε κάθε περίπτωση, είναι σχεδόν αδιανόητη.»

«Τι ανεκδιήγητη ανοησία!» αναφώνησα, χτυπώντας το περιοδικό πάνω στο τραπέζι, «ποτέ στην ζωή μου δεν διάβασα τέτοια σκουπίδια.»

«Περί τίνος πρόκειται;» ρώτησε ο Σέρλοκ Χολμς.

«Να, τούτο το άρθρο» είπα, δείχνοντας με το κουτάλι του αυγού μου καθώς κάθισα να πάρω το πρωινό μου. 

«Βλέπω πως το έχεις διαβάσει, αφού το σημείωσες. 

Δεν αρνούμαι πως είναι έξυπνα γραμμένο. Ωστόσο με εξοργίζει. 

Αποτελεί εμφανώς την θεωρία κάποιου θρονιασμένου σε μια πολυθρόνα αργόσχολου, ο οποίος αναπτύσσει όλα αυτά τα τακτικά μικρά παράδοξα στην απομόνωση του γραφείου του. 

Δεν είναι πρακτικό.

Θα ήθελα να τον τσακώσω και να τον βάλω σε ένα βαγόνι της χαμηλής τάξης του Υπόγειου, και να τον ρωτήσω να μου παραθέσει τα επαγγέλματα όλων των συνταξιδιωτών του. 

Θα έβαζα χίλια προς ένα, εναντίον του.»

«Θα έχανες τα λεφτά σου», σχολίασε ήρεμα ο Σέρλοκ Χολμς. 

«Όσο για το άρθρο, το έγραψα εγώ ο ίδιος.»  ….

[Sherlock Holmes Portrait, 1904 – έργο του Sidney Paget (1860-1908)]

Sherlock1 – [2fA]

 

"Ασκητικός υπαρξισμός "

Ιωάννης Ε. Θεοδωρόπουλος, Καθηγητής Παιδαγωγικής
-  Ασκητικός υπαρξισμός: «Πορεύομαι ετοιμάσαι τόπον υμίν… »

Παίρνει πρωτοφανείς διαστάσεις η ύπαρξη του ασκητή, εν μέσω ενός διαχρονικά τόσο ανειρήνευτου κόσμου, από τη στιγμή που αντιπροσωπεύει μιαν άλλη Τοπική, της ήρεμης ισχύος της ταπείνωσης. 

Σ΄ ένα καχεκτικό, ασκητικό και εξουθενωμένο γεροντάκι που λέγεται ησυχαστής, συναντάς έναν άτλαντα. 

Η αθωότητά του στο έπακρον, μέχρι αφέλειας.

Χέρι-χέρι με την ταπείνωση, διασώζει την ανθρώπινη ύπαρξη. 

Δεν ανεβαίνεις διαφορετικά σε ουρανό! 

Ο Μύσκιν στον «Ηλίθιο» και ο Αλιόσα Καραμάζωφ εκπροσωπούν αυτή την αγνή πίστη, την καθαρότητα της καρδιάς του πτωχού τω πνεύματι. 

(Arendt ό.π.α.,33).

Με το που αγγίζει τη γλώσσα του η Ευχαριστία, μέλλει να αναρτηθεί στον ώμο του το βάρος του σύμπαντος. 

Με το ευτελές, συρρικνωμένο και ατημέλητο ρασάκι του -πορφύρα άνακτος- καλύπτει όλη την ανθρωπότητα. 

Η διηνεκής, η παρατεταμένη μέχρις εσχάτων των δυνάμεών του άσκηση, διευθετεί κάθε υπαρξιακή εκκρεμότητα.

Αι υπάρξεις πάσαι εν τέλει, άσκηση επιδέχονται. 

Εν εναντία περιπτώσει η ύπαρξη μένει σε ιδέες και όνειρα, καλό υλικό για υπερρεαλισμό, ποίηση και διαλογισμό. 

Γράφει ο π. Παΐσιος για τον παπα-Τύχωνα: 

«Ό,τι επίσης παλιό φορούσε ή ασουλούπωτο, δεν φαινόταν άσχημο, γιατί ομόρφαινε και αυτό από την εσωτερική ομορφιά της ψυχής του»

(π. Παΐσιος 2008,20).

Κοντά στον καχεκτικό ασκητή αισθάνεσαι να αναδύεται ιλαρότητα, η οποία εκπέμπει κάτι από την άκτιστη φωτεινότητα της ύπαρξής του. 

Ένα απλό δροσερό αεράκι, ικανό να κατασβέσει κάθε πάθος που κατακαίει την ύπαρξή σου. 

Πού οφείλεται αυτό; Μα θα πεις στη θεία χάρη. 

Πολύ απλουστευτική απάντηση, αν δεν αποδεχθείς πως έχει πρώτα μεταβάλει ο ίδιος την ύπαρξή του, ώστε να την καταστήσει θεοδόχο.

Επένδυση υπαρξιακή χρυσοφόρα. 

Οπότε, και ένα «Κύριε ελέησον», κατά τον π. Παΐσιο, του δίνει πολλές βιταμίνες! 

Ιδού η αίγλη της ασκητικής πενίας: τρέφεται ο ασκητής απολύτως λιτά, με «πρώτη ύλη» τη Μετάληψη. 

Μετα-τοπίζει την ύπαρξή του από την υπερβολή της τροφής, των λόγων και της χρήσης αντικειμένων -όλα «παραφωνίες του περιττού» (Ελύτης 2009, 537)-, στην σιωπή και στις αγρυπνίες, αχρηστεύοντας έτσι κάθε ενδεχόμενο υπαρξιακής νωχέλειας, τουτέστι ακηδίας.

Στο καταχείμωνο δεν διαθέτει προστατευτικά μέσα ο ασκητής άλλα, παρά μια «δόση» από Άκτιστο-αμήχανο κάλλος και καταφλέγεται -αυτή είναι η κόλασή του(!)- από την αγάπη του Κυρίου. 

Χρειάζεσαι εμπειρικές επαληθεύσεις, μαρτυρίες, πιστοποιήσεις, αποδεικτικά στοιχεία και τεκμήρια; Διάβασε το παραπάνω βιβλίο του π.Παϊσίου. 

Καταργούνται χώρος, χρόνος, φυσικές φυλακές. 

Αντ’ αυτών Φως και χάρη, το Τώρα. 

Εκ του σύνεγγυς και ο όσιος Γέροντας Ιωσήφ ο Σπηλαιώτης: 

«Ενώ, όταν γίνει η αλλοίωσις, μέσης της αιτήσεως γίνεται. 

Και πλημμυρούσης της χάριτος πληρούται φωτισμού και απείρου χαράς.
Οπότε μη δυνάμενος ο καταλήπτης να κρατήσει το πυρ της αγάπης, καταπαύουσιν οι αισθήσεις και αρπάζεται εις την θεωρίαν. 

Μέχρις εδώ είναι οι κινήσεις της ίδιας του ανθρώπου θελήσεως. 

Πέραν τούτου δεν εξουσιάζει πλέον αυτός μήτε γνωρίζει τον εαυτόν του. 

Διότι ηνώθη πλέον αυτός με το πυρ, όλος μετουσιώθη, θεός κατά χάριν.

Αυτή είναι η θεία συνέντευξις, όπου τα τείχη απέρχονται και αυτός αναπνέει άλλον αέρα, της διανοίας, ελεύθερον, πλήρη ευωδίας του Παραδείσου. 

Ύστερο πάλι ολίγον κατ’ ολίγον συστέλλεται η νεφέλη της χάριτος και σκληραίνεται ο πήλινος ως ο κηρός και έρχεται εις εαυτόν του, ωσάν να εβγήκε από ένα λουτρόν· καθαρός, ελαφρός, διαυγής, χαριέστατος, γλυκύς, μαλακός, ωσάν το βαμβάκι και πλήρης σοφίας και γνώσεως» 

(γερ. Ιωσήφ Ησυχαστής 2003, 154).

Φεύγουν, λοιπόν, τα τείχη για τον ασκητή της ερήμου, καταργείται ο «μεσότοιχος» που κρατά την ύπαρξη φυλακισμένη στην κοσμική ερημία και την αφήνει να φυλλοροεί.

Ιδού πάλι, οι εμπειρίες του π. Παϊσίου. Περιγράφει την εμφάνιση του Χριστού: 

«... Σε μια στιγμή σαν να χάθηκε ο τοίχος του Κελιού μου (δίπλα στο κρεβάτι, προς το εργαστήριο). 

Βλέπω τον Χριστό μέσα στο φως, σε απόσταση έξι μέτρα περίπου… » 

(Ιερ. Ισαάκ 2004, 241).

Και ο άλλος τώρα μεγάλος σύγχρονος ασκητής, ο άγιος π. Πορφύριος, όταν περιγράφει τα μετά της συνάντησής του με τον θηριώδη, αλλά λιπόσαρκο Γέρο-Δημά, και συγκεκριμένα πως έβλεπε τους Γέροντές του να έρχονται, ενώ δεν είχε οπτική επαφή:
«... τους είδα να προβάλλουν. Τους είδα να κατεβαίνουν κάτι μαρμάρινα σκαλιά. 

Αυτός όμως ο τόπος ήταν μακρινός, δεν έπρεπε κανονικά να τον βλέπω. 

Τους έβλεπα με τη χάρη του θεού… » (π. Πορφύριος 2003,83 κ.εξ.).

Οι της χάριτος μάρτυρες μας κοινωνούν εμπειρίες κατάλυσης των όρων της φύσης και του χωροχρόνου, της «στενής» αντίληψης, της γεωμετρικής κανονικότητας που επιβάλλουν οι ανυποψίαστες συνειδήσεις.

pemptousia – [2fA]

"Όχι δικαίωμα, καθήκον.. "

ΑΛΛΑΝ ΠΕΡΣΥ  -  "ΦΡΑΝΤΣ ΚΑΦΚΑ"

Ο Ρ. Λ. Στίβενσον ("το Νησί των θησαυρών"), έλεγε ότι «Δεν υπάρχει καθήκον που να το αμελούμε τόσο πολύ, όσο το να είμαστε ευτυχείς» -

Ένα κείμενο το οποίο αποδίδεται στον Μπόρχες, περιγράφει επίσης πολύ καλά το πώς μπορεί να νιώσει κάποιος που φτάνει σε προχωρημένη ηλικία, χωρίς να έχει φροντίσει την ιερότερη υποχρέωσή του:

«Έχω διαπράξει το χειρότερο από τα αμαρτήματά που μπορεί να διαπράξει άνθρωπος.
Δεν υπήρξα ευτυχής.

Είθε οι παγετώνες της λήθης να με παρασύρουν και να με αφανίσουν, ανελέητοι.

Οι γονείς μου με γέννησαν για το ριψοκίνδυνο και όμορφο παιχνίδι της ζωής, για τη γη, το νερό, τον αέρα, τη φωτιά.

Τους απογοήτευσα. Δεν υπήρξα ευτυχής.

Δεν εκπληρώθηκε η νεανική τους επιθυμία.

Το μυαλό μου προσαρμόστηκε στις συμμετρικές εμμονές της τέχνης, να υφαίνω το τίποτα με το τίποτα.

Μου κληροδότησαν αξία. Όμως δεν υπήρξα γενναίος.

Δεν με εγκαταλείπει αυτή η ιδέα.

Πάντα είναι πλάι μου η σκιά, του ότι υπήρξα δυστυχής.»

lecturesbureau – [2φΑ]

"Ένα λουλούδι, η Μόνα!.. "

Το κείμενο αυτό γράφτηκε από μια ένοικο Μονάδας Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης
Κάποιοι θα το έλεγαν παραλήρημα. Άλλοι εμπνευσμένη δημιουργία
Για εμάς είναι απλά οι σημειώσεις ενός αγαπητού προσώπου…
-  Από την ΚΛΙΜΑΚΑ

"Όλοι σ’ αυτή τη Γη έχομε και μία απαρχή.
Η δική μου η απαρχή ήταν ένα μεγάλο λουλούδι.
Ένα μεγάλο λουλούδι και εντός αυτού εγώ.

Με λέγανε Μόνα.
Όταν με τρόμαζαν ή με έσπρωχναν, έπεφτα πάλι στο λουλούδι μου άφωνη.

Εξέπεμπα ένα φως.
Και μόλις δύο αιώνες πριν, δύο επιστήμονες εκράτησαν το φως που εξέπεμπα
(ils ont capté ma lumière) και δημιούργησαν τη γνωστή σήμερα ακτίνα Λέιζερ.

Έκτοτε μπορούσα και έμενα εν ζωή διότι με συγκρατούσε η ακτίνα.
Τον 20ο αιώνα κέρδισα τη ζωή μου διότι γεννήθηκα κανονικά από κοιλιά 

μάνας.
Έκτοτε ζω σαν κύτταρο (Λουλούδι).

Σημείωσις: Από μικρή όταν ήμουν στο Κάιρο θυμάμαι πως κυρίες Αιγυπτίες 

που έρχονταν στο σπίτι μας, με αποκαλούσαν «Μόνα»."

klimaka – [2fA]

                                                 

"Έλα, μαμά!.. "

Έχεις πετύχει πολλά, αν το παιδί σου σε παίρνει τηλέφωνο χωρίς λόγο
-  Γράφει η Ευαγγελία Αγαπητού

Στα αγαπημένα του κινητού μου, 3 τηλέφωνα:

Του παιδιού (όσο χρονών κι αν είναι αυτό το παιδί), του μπαμπά και της κολλητής. 

Τρία νούμερα φορτωμένα με συναισθήματα διαφορετικά, αλλά τα πιο αληθινά, τα πιο κοντινά, τα πιο οικεία. Φορτωμένα Αγάπη.

Στην πρώτη θέση όμως, πάντα και πάντοτε του «παιδιού». 

Του παιδιού μην χρειαστεί κάτι, μην θελήσει, μην ζητήσει, μην ρωτήσει, μην ξέχασε, μην δεν βρίσκει, μην με θέλει. 

Εκεί, φιγουράρει στο καντράν, πρώτο, μαζί με την αγαπημένη μου φωτό και τη λέξη που θέλω εγώ κάθε φορά. 

Το όνομά του, το χαϊδευτικό που το φωνάζω από μικρό – αλλά μόνο για μένα. 

Πριβέ. Όχι να γίνουμε ρεζίλι παραέξω.

Περασμένο ίσως και με διαφορετικό ήχο, ώστε αν χτυπήσει να ξέρω ότι είναι αυτό, ακόμα κι αν δεν είμαι πάνω από το κινητό. 

Να μπορώ να αφήσω ότι κάνω στη μέση, για να τρέξω να βοηθήσω, να το συμβουλέψω, να παρηγορήσω, να πω «μπράβο». 

Αλλά κυρίως ν’ ακούσω.

Έχει κάτι «ερωτικό» όλο αυτό το αλισβερίσι με το παιδί, και είναι φυσικά και ναρκοπέδιο. 

Γιατί θέλει μέτρο, θέλει ζύγι. 

Όταν μιλάς με το – μεγάλο πια – παιδί σου στο τηλέφωνο, θέλει τέχνη. 

Θέλει καταρχήν να μάθεις να ακούς με κάτι τόσα αυτιά ανοιχτά, και να σιωπάς παράλληλα.

Να μάθεις να μιλάς λίγο και μετρημένα, σαν να μετράς τη ζάχαρη για να φτιάξεις γλυκό. 

Με μεζούρα, με ακρίβεια, με αγάπη, όπως όταν φτιάχνεις το γλυκό που είπαμε. 

Με καμία διάθεση κριτικής, τσαλακώνοντας αυτή την αυθόρμητη διάθεση που σου φράζει το λαιμό, να «πεις κι εσύ το δικό σου».

Όχι, μην το πεις. Άστο. Το ξέρει. Ξέρει τι θα πεις. 

Τα ίδια και τα ίδια. 

Τα χεις πει, τα λες τόσα χρόνια τώρα. Τώρα μην μιλάς, άκου.

Όσο θα μάθεις να ακούς, όπως ακριβώς θα άκουγες το παιδί της καλύτερης σου φίλης, όταν θα καταφέρεις να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου, ώστε να αφήσεις να περάσουν μέσα σου τα λόγια του, τότε θα δώσεις τις σωστές απαντήσεις.

Μην με ρωτήσεις ποιες είναι αυτές. Δεν υπάρχει εγχειρίδιο. 

Θα έρθουν μόνες τους στο στόμα σου και θα ξεχειλίζουν κατανόηση και αποδοχή. 

Και τότε το παιδί σου, όσο χρονών κι αν είναι, θα σου λέει περισσότερα. 

Κι αν δεν στα έλεγε μέχρι τώρα, δεν είναι γιατί φοβόταν την τιμωρία σου, μεγάλωσε πια άλλωστε, θα είναι γιατί δεν θα νιώθει ότι ξεμπροστιάζεται, αλλά ότι σου μεταφέρει την αλήθεια του.

Και τότε, με τον καιρό θα δεις, ότι τα τηλεφωνήματα θα πυκνώσουν, γιατί στην άλλη γραμμή δεν περιμένει μια μάνα που απαιτεί να ξέρει τα πάντα, που «πρέπει» να την παίρνεις και κανένα τηλέφωνο για να μην γκρινιάζει, αλλά γιατί απέναντι είναι η μάνα-άνθρωπος, ισότιμα, ντόμπρα, που θα σε ακούσει πλέον σαν φίλος, αλλά έχει το μπόνους ότι αυτή θα σε «πονέσει», όπως κανείς άλλος.

Και έτσι, μαγικά και απλά και ανώδυνα θα έρθει η μέρα που θα σηκώσεις το τηλέφωνο με τον γνωστό ήχο και τη γνωστή φωτογραφία που έχεις σώσει στο κινητό σου και δεν θα θέλει βοήθεια, συμβουλή ή οτιδήποτε. 

Θα θέλει μόνο να δει πως είσαι, γιατί ήθελε να ακούσει τη φωνή σου.

Κι εσύ από συνήθεια θα πεις «έλα παιδί μου, τι κάνεις, θες κάτι;

κι εκείνο θα σου πει «όχι, ήθελα απλά να δω τι κάνεις».

Κι έτσι θα είναι.

themamagers

fb–St Tsg - [2fA]

"Απλότητα και φυσικότητα "

Άλλαν Πέρσυ
-  Μαθήματα καθημερινής φιλοσοφίας

Ένας από τους πρόδρομους της αυτοβοήθειας, ο Χένρυ Ντέιβιντ Θορό, θέλησε να δοκιμάσει την απλή ζωή στη φύση, και για τον λόγο αυτό έζησε δύο χρόνια σε ένα δάσος κοντά στο Γουόλντεν Ποντ. 

Από την εμπειρία του αυτή βγήκε το βιβλίο του "Γουόλντεν", όπου αφηγείται τη ζωή του στα δάση. 

Το βιβλίο του Θορό εκδόθηκε το 1854:

- Ο πλουσιότερος άνθρωπος είναι αυτός, που οι χαρές του είναι οι πιο φτηνές.

- Ο πολιτισμός μας αποτελείται από εκατομμύρια υπάρξεις που ζούνε μαζί, σε μικρό χώρο, σε απόλυτη μοναξιά.

- H φύση είναι το μόνο μέρος όπου ο άνθρωπος μπορεί να καταφύγει, για να βρει τον εαυτό του.

- Δεν αλλάζουν τα πράγματα, εμείς αλλάζουμε.

- Το να ακολουθεί κανείς το ίχνος των ονείρων του και να ζει τη ζωή που έχει φανταστεί, είναι εγγύηση επιτυχίας.

- H επένδυση στην καλοσύνη, είναι η καλύτερη δουλειά που μπορείς να κάνεις στη ζωή σου.

Όσκαρ Ουάιλντ: - οι απλές χαρές είναι το έσχατο καταφύγιο των περίπλοκων ανθρώπων.

Νίτσε: - Η απλότητα και η φυσικότητα είναι ο ύψιστος και τελικός σκοπός της καλλιέργειας.

lecturesbureau – [2φΑ]

"Πλάτωνας ή Αριστοτέλης.. "

Επειδή όλοι μπορούμε να έχουμε τις απόψεις μας, 
έστω και αν τις εκφράζουμε και τις τεκμηριώνουμε με τον δικό μας τρόπο…

-  Ο Αλέφαντος για το δίλημμα Πλάτωνας ή Αριστοτέλης

Ποιος Πλάτωνας μωρέ, ο βοηθός του Σωκράτη, ο αιώνιος μεταφραστής του Σάντος, έλα τώρα...

Λοιπόν, άκου με να δεις, αυτό με τα "παιδιά του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη" της Γαρμπή είναι τίποτα, ιστορίες για αγρίους, εδώ, τον Αλέφαντο να ακούς... 

Ο Πλάτωνας ένας πουθενάς ήτανε, μόνο Αριστοτέλης υπάρχει, ΜΟΝΟ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ, εδώ, αυτό που σου λέω γω. Λοιπόν.

Πας και πιάνεις τον Πλάτωνα να πούμε, τον βοηθό του Σωκράτη, τον αιώνιο μεταφραστή του Σάντος σαν να λέμε, και τονε συγκρίνεις με τον Αριστοτέλη, έτσι, τον Μουρίνιο δηλαδή της φιλοσοφίας, δεν γίνονται αυτά τα πράματα… 

Που αν ήτανε ο Σωκράτης μάγκας σαν τον πρόεδρο, τον άλλονα τον κανονικό τον Σωκράτη τον γίγαντα τον Κόκκαλη, ξέρεις τι θα του ’λεγε; 

"Σήκω φύγε, δεν μου κάνεις, πάρε το ψαλίδι, πάνε στα πρόβατα, αύριο το πρωί έχουμε κούρεμα", έτσι μπράβο.

Ο Πλάτωνας ξέρεις για τι ήτανε; 

Να βγαίνει τα βράδια, να πηγαίνει σε κανά μπαρ, σε κανά συμπόσιο και το πρωί να έρχεται στις προπονήσεις και να τονε βάζεις μέσα στο σπήλαιο, να του δίνεις την μπάλα, να του λες "προχώρα ρε" και να μην μπορεί να ντριμπλάρει ούτε και τους σταλακτίτες-σταλαγμίτες πώς τους λενε, τόσο αργός ήτανε, λοιπόν.

Άστα τα παραμύθια τώρα, ΑΣΤΑ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΩΡΑ ΜΩΡΕ, ήτανε μαθητής λέει του Πλάτωνα ο Αριστοτέλης και κάτι έγινε να πούμε, γελάει ο κόσμος… ΓΕΛΑΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ... 

Δάσκαλος του Μέγα Αλέξαντρου ρε σου λέει ήτανε ο άλλος, του γίγαντα, που πάει στη Περσία, ανεβάζει τέσσερους στη σέντρα και του πάει ο άλλος ο Δαρείος με 25 πάσες να ανέβει από την άμυνα στο κέντρο, σαν τον Γουατιόλα που διέλυσε τρεις ομάδες και τώρα θα διαλύσει και την Τσίτι, και τονε στέλνει τον Δαρείο στο πλην μηδέν, πάει το ’χασες,

ΤΟ ’ΧΑΣΕΣ ΤΟ ΜΑΤΣΑΚΙ από ημίχρονο, άστο, τράβα στα Άσπρα Χώματα, να παίζεις γάμα τοπικό με χαφ τον Γύγη και μπακ τα δαχτυλίδια του, λοιπόν, ένα κι άλλο ένα κάνουνε δύο, Αλέφαντος σου μιλάει.

Και έπειτα έχεις και τον άλλονα, πας και του λες στα ίσα "έλα εδώ κύριε Αριστοτέλη, τι έχεις κάνεις εσύ, τι ξέρεις; 

Έχεις γράψει για φυσική… Μάλιστα. Έχεις γράψει για βιολογία; Μάλιστα. 

Έχεις γράψει για πολιτική, για φιλοσοφία, τα πάντα όλα;

Έχεις γράψει... ε λοιπόν, άκου τώρα, μπες μπροστά, θα κυνηγάς τις μπάλες, σίφουνας, με 300 χιλιόμετρα θα τρέχει, με 301 θα πηγαίνεις εσύ... 3-0 από ημίχρονο, 6-1 τελικό, το ένα θα τους το δίνουμε πέναλτι να προπονείται ο τερματοφύλακας", έτσι μπράβο, άστα αυτά τώρα.

Γυμνασμένο κορμί ο Πλάτωνας, έτσι, δεν λέω, παλαιστής, χαλύβδινος, μπούτια σιδερένια, σου ’κανε την κεφαλιά, αλλά την έστελνε στον πάγκο, να του φέρει νερό να ξεκουραστεί, κατσαπλιάς μεγάλος, ψοφίμι και σου ερχότανε μετά άνετος ο Αριστοτέλης περπατώντας, ΡΕ ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ ΡΕ, πήγαινε για περιπάτους φιλοσοφικούς, να θαυμάσει τη φύση, να δει το ’να και τ’ άλλο, δεν κλεινότανε στις σπηλιές, έβρισκε χώρους ανοιχτούς και τσουπ του κατέβαινε η ιδέα, την έγραφε, πάει, στο ’κανε το γκολ, να έρθει κι ο επόμενος, κλείνουμε ταμείο, Πλάτωνα έλα να μας χτυπήσεις το ζήτα, έτσι μπράβο.

Άσε τους διαλόγους και τα έτσι και αλλιώς, γράφτα απλά να σε καταλαβαίνει ο κοσμάκης, γράφτα απλά.. μου βάζεις τώρα τον κάθε πεθαμένο να μιλάει και λέει ό, τι του κατέβει, τον Φαίδωνα και τον Γοργία, τον Τίμωνα και τον Πούμπα να πούμε, ποιοι είναι αυτοί, που έχουν παίξει;
Άλφα τοπικό με Παναιγειάλειο και Αστέριο Μπέλα αρχηγό, στο λέω εγώ ο Αλέφαντος.

Αλλά ποιος να σας τα πει αυτά; Οι Σωτηρακόπουλοι, οι δημοσιογραφάρες όλοι; 

Ο Πανούτσης με τον Καρπετόπουλο που ερχόντουσαν στον Πανελλήνιο και μου λέγανε "κυρ Νίκο μας, έχουμε δυο μέρες να φάμε, πεινάμε" και τους κέρναγα μπιφτέκια και Ηθικά Νικομάχεια, πού τα ’χαν ξαναδεί αυτά;

Τροφή πνευματική, εδώ εγώ σου μιλάω, που είχαν δει ξανά Αριστοτέλη; 

Πού ‘χαν δει ξανά μπιφτέκι μοσχαρίσιο στη σχάρα, φιλοσοφημένο να ζεματάει; 

Έτσι μπράβο...

provocareur – [2fA]

                                                    

"Άξιοι κυβερνήτες! "

-  Πλάτων, Πολιτεία  (Α, 347 b-d)

Σύμφωνα με τον Σωκράτη οι άξιοι άνθρωποι δεν επιδιώκουν την εξουσία, αλλά ούτε και τη δόξα:

«Γι’ αυτόν λοιπόν τον λόγο, είπα εγώ, οι άξιοι άνθρωποι δεν επιδιώκουν την εξουσία ούτε για τα χρήματα, ούτε για τη δόξα· 
γιατί ούτε πληρωμένοι βέβαια θέλουν να χαρακτηριστούν, εισπράττοντας φανερά ένα μισθό για το αξίωμά τους, ούτε κλέφτες, αποκομίζοντας κρυφά κέρδος από αυτό. 

Ούτε πάλι για τη δόξα· γιατί δεν είναι φιλόδοξοι.

Πρέπει λοιπόν να υπάρχει κάποιος αναγκασμός γι’ αυτούς και κάποια τιμωρία προκειμένου να θελήσουν να ασκήσουν εξουσία – έτσι που σχεδόν να θεωρείται ντροπή να αναλάβει κανείς με τη θέλησή του κυβερνητικό αξίωμα, προτού να εξαναγκαστεί να το πράξει – κι η πιο μεγάλη τιμωρία εδώ, είναι να τον εξουσιάζει κάποιος χειρότερός του, αφού ο ίδιος δε θα έχει τη διάθεση να κυβερνά.

Από φόβο γι’ αυτήν ακριβώς την τιμωρία δέχονται κατά τη γνώμη μου να ασκήσουν εξουσία οι άξιοι άνθρωποι, όταν καμιά φορά συμβεί να πάρουν την εξουσία στα χέρια τους, και αναλαμβάνουν τότε να κυβερνήσουν, όχι με την ιδέα ότι τους περιμένει εκεί κάτι καλό ή ότι θα καλοπεράσουν, αλλά σαν να προχωρούν σε κάτι που είναι ανάγκη να το πράξουν και που δεν έχουν κάποιους καλύτερους τους ή έστω όμοιους τους, για να τους το αναθέσουν».

tilestwra – [2fA]

                                                                               

"Η 4η Ιουλίου των ΗΠΑ "

-  Από την Αμερικανική Ιστορία

Η γρήγορη ανάπτυξη των αποικιών έκανε πολλούς αποίκους της Αμερικής, ιδίως τους πλουσιότερους, να δυσφορούν για την οικονομική κηδεμονία της Αγγλίας.

Μετά από μια σειρά κινητοποιήσεων, διαβουλεύσεων, επιβολής εμπάργκο, συνελεύσεων και ενόπλων συγκρούσεων, το Κογκρέσο της Φιλαδέλφειας ψήφισε στις 4 Ιουλίου του 1776 την Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας, ένα κείμενο που απηχούσε τις ιδέες του Διαφωτισμού και είχε συνταχθεί από τους Τόμας Τζέφερσον και Βενιαμίν Φραγκλίνο.

Ο πόλεμος που ακολούθησε, έμεινε γνωστός ως Αμερικανική Επανάσταση ή Πόλεμος της Ανεξαρτησίας.

Η Αγγλία υποχρεώθηκε να αναγνωρίσει 13 αποικίες (Μασαχουσέτη, Νιού Χάμσαϊρ, Ρόουντ Άιλαντ, Κονέκτικατ, Νέα Υόρκη και Νιού Τζέρσεη, Πενσυλβάνια, Ντέλαγουερ, Μαίρυλαντ, Βιρτζίνια, Βόρεια Καρολίνα, Νότια Καρολίνα και Τζόρτζια), στη Συνθήκη των Παρισίων το 1783, ως ανεξάρτητο κράτος, με το όνομα "Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής" (ΗΠΑ).

Το σύνταγμα των ΗΠΑ, το οποίο συντάχθηκε το 1787, που ισχύει κατά βάση μέχρι σήμερα, ανακήρυξε τη χώρα ένωση (ομοσπονδία) πολιτειών και βασίστηκε στην αρχή της διάκρισης των εξουσιών.

Η κεντρική κυβέρνηση αποφασίζει για την οικονομία, την εθνική άμυνα και την εξωτερική πολιτική.  Οι πολιτείες ρυθμίζουν μόνες τους ζητήματα τοπικής αυτοδιοίκησης, δικαιοσύνης, εκπαίδευσης και αστυνόμευσης. 

Η νομοθετική εξουσία ασκείται από το Κογκρέσο μέσω της Γερουσίας και της Βουλής των Αντιπροσώπων.

Κάθε πολιτεία εκπροσωπείται στη Γερουσία από δύο γερουσιαστές μόνο, ανεξαρτήτως του πληθυσμού της. 

Στη Βουλή των Αντιπροσώπων όμως, οι πολιτείες εκπροσωπούνται από αριθμό βουλευτών ανάλογο προς τον πληθυσμό τους. 

Η δικαστική εξουσία ορίστηκε ανεξάρτητη και αιρετή.

Η εκτελεστική εξουσία ασκείται από τον Πρόεδρο, που εκλέγεται κάθε τέσσερα χρόνια από ένα σώμα εκλεκτόρων και μπορεί να επανεκλεγεί μόνο μία φορά. 

Πρώτος πρόεδρος των ΗΠΑ εκλέχτηκε, το 1789, ο Τζορτζ Ουάσινγκτον. 

Προς τιμήν του η πρωτεύουσα των ΗΠΑ πήρε αργότερα το όνομα του.

wiki – [2fA]

                                                                            

"Θέμα χρόνου!.. "

Είσαι σίγουρος, πως ο χρόνος σου είναι δικός σου;
-  ένα κοινωνικό πείραμα
 

Ήταν ένα κρύο πρωινό του Ιανουαρίου.

Ένας άγνωστος άντρας κάθισε στο μετρό στην Ουάσιγκτον και ξεκίνησε να παίζει με το βιολί του. 

Έπαιξε έξη κομμάτια του Μπαχ για περίπου 45 λεπτά. 

Σ’ αυτό το χρονικό διάστημα, μιας και ήταν ώρα αιχμής, υπολογίστηκε ότι πέρασαν από μπροστά του 1.100 άνθρωποι, οι περισσότεροι με κατεύθυνση στην εργασία τους.

Μετά από τρία λεπτά παιξίματος του βιολιού, ένας ηλικιωμένος πρόσεξε τον διαφορετικό ήχο στον σταθμό! 

Έκοψε ταχύτητα και σταμάτησε για μερικά δευτερόλεπτα, μετά έφυγε φουριόζος για να προλάβει το πρόγραμμα του ή την δουλειά του.

Μετά από ένα λεπτό ο άγνωστος βιολιστής κέρδισε το πρώτο του δολάριο σαν φιλοδώρημα. 

Μια γυναίκα πέταξε τα λεφτά στο καπέλο και έφυγε βιαστικά χωρίς καν να σταματήσει.

Μερικά λεπτά αργότερα κάποιος κοντοστάθηκε ακουμπώντας στον τοίχο για να τον ακούσει, αλλά κοίταξε το ρολόι του και ξεκίνησε πάλι βιαστικά να φύγει. 

Μάλλον είχε κι αυτός ήδη αργήσει.

Εκείνος που έδωσε μεγάλη προσοχή στον άγνωστο βιολιστή μας, ήταν μόνο ένας τρίχρονος πιτσιρικάς. 

Η μάνα του τον σβάρνισε να μην κοντοσταθεί, αλλά ο πιτσιρίκος πεισματικά στάθηκε να ακούσει τον βιολιστή! 

Τελικά η μητέρα με μια βίαιη κίνηση παρέσυρε τον πιτσιρίκο να περπατήσει μαζί της και ο πιτσιρικάς συνέχιζε περπατώντας, να κοιτάζει τον βιολιστή.

Την συμπεριφορά του πρώτου μικρού ακολούθησαν και άλλα παιδιά της ηλικίας του, αλλά πάντα οι γονείς χωρίς καμιά εξαίρεση, κατάφερναν με την βία να τα παρασύρουν στη δική τους ταχύτητα και «ζάλη».

Στα 45 λεπτά που έπαιξε ο βιολιστής μόνο έξι άνθρωποι σταμάτησαν και τον άκουσαν για πολύ λίγο. 

Περίπου είκοσι του έδωσαν χρήματα, αλλά συνέχισαν με την ίδια ταχύτητα να προχωρούν. 

Ο βιολιστής «κέρδισε» σε αυτό τον χρόνο 32 δολάρια.

Όταν σταμάτησε να παίζει, η ησυχία αγκάλιασε τον σταθμό και κανένας δεν κατάλαβε τη διαφορά! 

Κανείς δεν χειροκρότησε, κανείς δεν έδειξε κάποιο θαυμασμό!

Ο βιολιστής ήταν ο Joshua Bell, ένας από τους καλύτερους βιολιστές στον κόσμο! 

Είχε παίξει ένα από τα πιο  εμπνευσμένα κομμάτια που έχουν γραφτεί ποτέ στο βιολί, ένα κομμάτι  αξίας 3,5 εκατομμυρίων δολαρίων!

Πριν δυο μέρες είχε παίξει σε ένα θέατρο και είχε ξεπουλήσει όλα τα εισιτήρια με τιμή εισιτηρίου 100 ευρώ μέσο όρο!

Ο Joshua Bell έπαιξε ινκόγκνιτο στο μετρό, μετά από συνεννόηση με την Washington Post που είχε προγραμματίσει ένα πείραμα κοινωνικής μηχανικής, σχετικά με την αντίληψη, το γούστο και τις προτεραιότητες των ανθρώπων!

Τα ερωτήματα που τέθηκαν είναι: 

Σε κοινό περιβάλλον, σε μια μη κατάλληλη ώρα, μπορούμε να καταλάβουμε την ομορφιά; να την αισθανθούμε; 

Σταματάμε να την εκτιμούμε; 

Μπορούμε να εκτιμήσουμε το ταλέντο σε μια αναπάντεχη στιγμή;

Αν δεν έχουμε τον χρόνο να σταματήσουμε και να ακούσουμε έναν από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου που παίζει την καλύτερη μουσική που γράφτηκε ποτέ, πόσα άλλα πράγματα άραγε χάνουμε στη ζωή μας;

Ο χρόνος σου, είσαι σίγουρος ότι είναι δικός σου;

katohika

GT – [2fA]

                                                                       

"Φωτο-καύσωνας! "

Μερικές αναμνηστικές
-  για τις μεγάλες κρύες νύχτες του χειμώνα…

  

fb – [2fA]

                                                                        

"Το πρόσωπο του Θεού "

Καλλίστου Γουέαρ
-  Το Μυστήριο του ανθρώπινου προσώπου 
[Από ομιλία του επισκόπου Διοκλείας στο Ινστιτούτο του Cambridge
για ορθόδοξες χριστιανικές σπουδές.]

Ο άνθρωπος είναι ένα πραγματικό μυστήριο.
Κανείς δεν μπορεί να τον κατανοήσει.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας δίνουν μία συγκεκριμένη εξήγηση σε αυτό:
Η προσωπικότητά μας είναι μια κτιστή εικόνα του άκτιστου Θεού.
Από τη στιγμή που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε τον Θεό, το ίδιο συμβαίνει
και με τον άνθρωπο.

Ήδη από την αρχαία εποχή, οι φιλόσοφοι μας προέτρεπαν να γνωρίσουμε
τον εαυτό μας: "Γνώθι σαυτόν".
Ωστόσο, οι Πατέρες της Εκκλησίας προσδίδουν ένα βαθύτερο νόημα
σε αυτήν τη φράση: Όσο περισσότερο γνωρίσουμε τον εαυτό μας,
τόσο περισσότερο θα γνωρίσουμε και τον Θεό.

-  Μεγάλο μέγεθος οθόνης, για ανάγνωση του κειμένου της ομιλίας, στα Ελληνικά

db – [2fA]

"Το Μυστικό του Αγίου "

Ανδρέα Χριστοφόρου
-  Ποιο ήταν το Μυστικό του Αγίου Πορφυρίου;

….   Δεν μου έδωσε ποτέ την εντύπωση του Γέροντα που απαιτούσε με τρόπο, υπακοή σε αυτά που σου έλεγε, αλλά ενώ μιλούσε αυθεντικά κατ’ ευθείαν στη συνείδηση σου, σου άφηνε μια τέτοια ελευθερία, που προκαλούσε το φιλότιμο.

Ενώ σου έλεγε απίστευτα πράγματα και σου απεκάλυπτε όλα τα κεκρυμμένα για να σε βοηθήσει, αυτό που κυριαρχούσε στην αποκαλυπτική αυτή επικοινωνία, ήταν η εν Χριστώ ταπείνωση και αγάπη, χωρίς κανένα συναισθηματισμό.

Ποιο όμως ήταν το Μυστικό του;

Η διόραση, η απλότητα, η ταπείνωση, η διαρκής επικοινωνία του με τον Τριαδικό Θεό, ήταν καταστάσεις εμφανέστατες. 

Είχε γίνει το φώς της γης, το άλας, η πόλις επί όρους κειμένη!

Ο μέγας αυτός άγιος, που ήταν ανάμεσά μας, όπως και άλλοι άγιοι που ζήσαμε, ο Γέροντας Παίσιος και ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης, ο Γέροντας Ευμένιος του Λοιμωδών νόσων και o Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ, ο  Γέροντας  Αμβρόσιος της μονής Δαδίου, ως και τόσοι άλλοι που γνωρίζουμε, είχαν ένα κοινό μυστικό που επιμελούνταν καθημερινά και διαρκώς στην καρδιά τους:

Την διαρκή Μετάνοια!

Μας αποκάλυψε ο άγιος Πορφύριος το μυστικό του αυτό στην τελευταία επιστολή του προς τα Πνευματικά του παιδιά.  …. 

Ομολογούν οι Άγιοι αυτοί την αμαρτωλότητά τους ενώπιον όλης της Εκκλησίας, με τόση συντριβή και ζητούν τη συγχώρεση όλων.

Αυτά τα λόγια που είναι στην επιστολή του αγίου Πορφυρίου, δεν είναι ταπεινολογίες, είναι παγκόσμια εξομολόγηση, που μας αποκαλύπτει ποιο ήταν το μυστικό του: 

«Η αδιάλειπτη Μετάνοια».

Έγινε ο ταπεινός Πορφύριος ακόλουθος του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου που γράφει: «Αν είπωμεν ότι αμαρτίαν ουκ έχωμεν, εαυτούς πλανώμεν και η αλήθεια ούκ έστι μεθ ημών».

Μας καθορίζει ο Ευαγγελιστής  Ιωάννης εδώ τι είναι πλάνη: 

«Η έλλειψη συνείδησης αμαρτωλότητας».

Έγινε ο ταπεινός Πορφύριος ακόλουθος του Αγίου Ιωάννη της Κλίμακας, που γράφει στην κλίμακα στο κεφάλαιο για την υπερηφάνεια προς το τέλος, ότι του ομολογεί ο πονηρός, ότι δεν τον νικά τίποτα άλλο, παρά η διαρκής Μετάνοια ενώπιον του Κυρίου.

Γνώριζε ο ταπεινός Πορφύριος τον άγιο Συμεών τον Θεολόγο που αποκαλύπτει στο γραπτά του ότι του εμφανιζόταν ο Χριστός και του έλεγε:
«Μη αποστείς της Μετανοίας επιμελούμενος, η γαρ τοιαύτη, μετά της εμής ευσπλαχνίας ενουμένη, εξαλείφει πάντα τα ανομήματα»

Περισσότερο όμως είχε ο άγιος Πορφύριος διαρκώς συναίσθηση, τον λόγο του Χριστού μας και του Τιμίου Προδρόμου: «Μετανοείτε, ήγγικε γαρ η Βασιλεία των Ουρανών».

Γνώριζε ο ταπεινός Πορφύριος ότι η Μετάνοια ως μυστήριο της Εκκλησίας θεμελιώνεται στις εντολές του Ευαγγελίου.

Γνώριζε ότι δεν μπορεί να αγαπήσει τον Χριστό αν δεν τηρεί τις εντολές Του, αν δεν τις φυλάσσει εντός της καρδίας του ως τον Θησαυρό των αγαθών και ότι αυτή η φύλαξη μαζί με την εγρήγορση , την αγρυπνία του νου και τη διάθεση να ακολουθήσει τον Χριστό, γεννούσαν την Μετάνοια και προσευχόταν από βάθους καρδίας και διαρκώς:
«Άφες ημίν τα οφειλήματα ημών ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών!».    ….

immorfou – [2fA]