"Ασκός κλυδωνιζόμενος "

-  Από το Μαντείο των Δελφών

Στις αρχές του 2ου προχριστιανικού αιώνα, ο πολύπειρος Αρκάδας στρατηγός Φιλοποίμην, είδε την διάθεση για εμπλοκή στα Ελληνικά πράγματα, του Ρωμαίου υπάτου Φλαμινίκου.
Κατάλαβε, πως οι Έλληνες βρίσκονταν μπροστά σε τεράστιες περιπέτειες.

Ο Φιλοποίμην αποφάσισε τότε να συμβουλευθεί το Μαντείο των Δελφών, για το μέλλον της Ελλάδος.
Η Πυθία του έδωσε τον εξής χρησμό
(και ταυτόχρονα τον απόλυτο ορισμό της Ελλάδας, που εδώ και 22 αιώνες επιβεβαιώνεται στο ακέραιο):

«Ασκός κλυδωνιζόμενος μηδεπώποτε βυθιζόμενος!»

- Η ιέρεια των Δελφών παρομοίασε, την Ελλάδα με φουσκωμένο ασκί στο φουρτουνιασμένο πέλαγος, που κλυδωνίζεται μεν λόγω των κυμάτων, αλλά που δεν πρόκειται να βυθιστεί ποτέ! -

Και πράγματι, ήρθαν οι Ρωμαίοι, ήρθαν οι Γότθοι, οι Άβαροι, οι Φράγκοι, ήρθαν οι Τούρκοι, οι Άραβες, οι Γερμανοί, ήρθαν «Σύμμαχοι» και προδότες, χρεωκοπίες και μνημόνια…

αλλά ο ασκός, «μηδεπώποτε βυθίζεται»!

apocalypsejohn – [2fA]

"Εξαήμερος Συμφωνία! "

                                                                 Η Αγία Άννα

Παῦλος Εὐδοκίμωφ  -  Ἡ βιβλική ἄποψη τῆς ὡραιότητος
[ἀπό τό βιβλίο «Ἡ τέχνη τῆς εἰκόνας – θεολογία τῆς ὡραιότητος»

Τὸ ὡραῖο εἶναι ἡ λαμπρότης τοῦ ἀληθινοῦ, ἔλεγε ὁ Πλάτων: βεβαίωση ποὺ τὸ δαιμόνιο τῆς ἑλληνικῆς γλώσσας συμπλήρωσε ἀφοῦ ἐπινόησε ἕνα μοναδικὸ ὅρο, τὴν καλοκαγαθία, ποὺ κάνει τὸ καλὸ καὶ τὸ ὡραῖο, τὶς δύο πλαγιὲς μιᾶς μοναδικῆς κορυφῆς.
Στὸν τελευταῖο βαθμὸ τῆς συνθέσεως, αὐτὸν τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τὸ ἀληθινὸ καὶ τὸ καλὸ προσφέρονται στὴ θεωρία, ἡ ζωντανὴ συμβίωσή τους σημειώνει τὴν ὁλοκληρία τοῦ ὄντος καὶ ἐκπέμπει τὴν ὡραιότητα.

Τὸ πουλὶ ἐπάνω στὸν κλάδο, ὁ κρίνος στοὺς ἀγρούς, τὸ ἐλάφι στὸ δάσος, τὸ ψάρι στὴ θάλασσα, τὰ ἀναρίθμητα πλήθη εὐθύμων ἀνθρώπων, διακηρύττουν μὲ ἀγαλλίαση: ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη!
Ἀλλὰ πιὸ κάτω, καὶ σὰν νὰ φέρονται ὅλες αὐτὲς οἱ φωνές, ἀκούγεται ἀπὸ βαθειὰ ἡ φωνὴ αὐτῶν ποὺ προσφέρουν θυσία: ὁ Θεὸς εἶναι ἀγάπη!

Οἱ θυσιασμένοι, οἱ μάρτυρες, αὐτοὶ οἱ τραυματισμένοι φίλοι τοῦ Νυμφίου, οἱ ὁποῖοι δίνονται σὰν θαύμασμα στοὺς ἀγγέλους καὶ τοὺς ἀνθρώπους, παριστοῦν τὶς βασικὲς συμφωνίες τῆς ἀπείρου ὠδῆς τῆς σωτηρίας.

Τοὺς θερισμένους στάχεις, ὁ Κύριος τοὺς τοποθετεῖ στοὺς σιτοβολῶνες τῆς βασιλείας του.
Ἡ παράδοση βλέπει, σ’ αὐτό, τὴν ἐν Χριστῷ διαμόρφωση μέσα στὴν ὡραιότητα· ὁ Νικόλαος Καβάσιλας, ὁ μεγάλος λειτουργιολόγος τοῦ ΙΔ΄ αἰ., τὸ λέγει, ὅταν μιλᾶ γιὰ ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἀγάπησαν ὑπεράνω ἀπὸ ὅλα τὴν ὑπέρτατη Ὡραιότητα, σπόρο τοῦ θείου, ἀγάπη ριζωμένη μέσα στὴν καρδιά.

Παράγοντας τὸν κόσμο ἀπὸ τὸ μηδέν, ὁ Δημιουργός, σὰν θεῖος ποιητής, συνθέτει τὴν Συμφωνία του σὲ ἕξι ἥμερες, τὸ Ἑξαήμερο, καὶ σὲ κάθε μία τῶν πράξεων του «εἶδεν ὅτι καλόν».

Τὸ ἑλληνικὸ κείμενο τῆς βιβλικῆς διηγήσεως λέγει καλό-ὡραῖο καὶ ὄχι ἀγαθὸ-καλό, ἡ ἑβραϊκὴ δὲ λέξη σημαίνει τὰ δύο ταυτόχρονα.
Ἐξ ἄλλου, τὸ ρῆμα δημιουργῶ εἶναι κλιτὸ στὴν ἑβραϊκὴ γλώσσα κατὰ τὸν τετελεσμένο χρόνο: ὁ κόσμος ἔχει δημιουργηθεῖ, εἶναι δημιουργημένος καὶ θὰ δημιουργηθεῖ μέχρι τῆς τελειώσεώς του.

Βγαίνοντας ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Θεοῦ, τὸ σπέρμα εἶναι πιὸ ὡραῖο, ἀλλὰ καλεῖ τὴν ἐξέλιξή του, τὴν τόσο ζωηρὴ καὶ τραγικὴ ἱστορία τῆς συνεργείας τῆς θείας καὶ τῆς ἀνθρωπίνης ἐνεργείας.
Κατὰ τὸν Μάξιμο Ὁμολογητὴ ἡ συμπλήρωση τῆς πρώτης ὡραιότητος μέσα στὴν τέλεια ὡραιότητα τοποθετεῖται στὸ τέλος καὶ παίρνει τὸ ὄνομα τῆς Βασιλείας.   ….

antifono – [2fA]

"Νικόλαε, κρίνον ὡραῖον.. "

ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΝΙΚΟΛΑΟΝ

-  Από το Περιοδικό ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ
(ἔτος 29, τεῦχος 06, σελ. 394-395)

«Τοῖς ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ αὐτοῦ ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύριος» (Δαβίδ)

Νικόλαε κρίνον ὡραῖον - λαμπρὲ ἑωθινὲ ἀστήρ,
σεβάσμιε ποιμὴν Μυρέων - ὀρθοδοξίας ὁ φωστήρ.

Τὴν πατρικήν σου εὐλογίαν - παράσχου μοι τὸν ταπεινὸν
μὲ τὴν εὐχήν σου τὴν ἁγίαν - δίδου μοι θεῖον φωτισμόν.

Ἐν μέτρῳ νὰ ἐγκωμιάσω - ὅσον μοῦ εἶναι δυνατὸν
τὸ ὄνομά σου νὰ δοξάσω - ὡς τοῦ Κυρίου, λειτουργόν.

Τοὺς σὲ τιμῶντας περισκέπεις - ἀπ᾿ τοὺς ὡραίους οὐρανοὺς
περιπολεῖς καὶ ἐπιβλέπεις – πελάγη καὶ ὠκεανούς.

Μὲ ναυτικοὺς συνταξιδεύεις - ἅγιο, δελφίνι, τοῦ γιαλοῦ
τὴν τρικυμίαν γαληνεύεις - σῴζεις ψυχὰς ἐκ τοῦ πνιγμοῦ.

Τρεῖς στρατηλάτας ἐκ θανάτου - διέσωσες ἐκ τῆς σφαγῆς,
καὶ ἐν λιμῷ φοβερωτάτῳ - τρέφεις λαοὺς ἐπὶ τῆς γῆς.

Ἑνὸς πτωχοῦ τρεῖς θυγατέρας - χρηματοδότησι πολλὴ
προσφέρεις καὶ λαμβάνει πέρας - ἀποκατάστασις καλή.

Στὴν πρώτην Σύνοδον κηρύττεις - τὸν τρισυπόστατον Θεόν·
ἐν παρρησίᾳ ἐπιπλήττεις - τὸν Ἄρειον αἱρετικόν.

Πολλὰ εἶναι τὰ θαύματά σου - οἱ θρῦλοι σου, ὤ! θαυμαστοί!
ὡραῖα τὰ ἱστορικά σου - εὐφραίνουν τὸν ἀκροατή.

Χηρῶν καὶ ὀρφανῶν προστάτης - τῶν ἀσθενούντων ἰατρός,
πλεόντων θεῖος παραστάτης - τῶν ὁδοιπόρων συνοδός.

Πάντες ἐν πίστει προσκυνοῦμεν - τὴν σεβασμίαν σου μορφήν,
στό χαριτόβρυτον εἰκόνισμα σου - προσφέρομεν σέβας, τιμήν.

Ἡ μνήμη σου μύρα μυρίζει - μὲ λούλουδα χειμερινά·
εἰς τὰς ψυχάς μας προσεγγίζει - τῶν Χριστουγέννων ἡ χαρά!

Σοῦ δέομαι νὰ γαληνεύῃς - τὴν τρικυμίαν τῶν λαῶν,
τὸν Κύριον νὰ μεσιτεύῃς ὑπὲρ εἰρήνης τῶν ἐθνῶν.

Χαῖρε πανάγιε πατέρα - τῶν εὐσεβῶν Χριστιανῶν
νὰ μᾶς φυλάττῃς νύκτα-μέρα - ἀπὸ παντοίων συμφορῶν.

Ὕμνους Νικόλαε σοῦ ψάλλει - θάλασσα, γῆ καὶ οὐρανός·
ἡ χάρις σου εἶναι μεγάλη - λάμπεις ὡς Ἥλιος φωτεινός.

Πάτερ Νικόλαε βοήθα - ὅσοι, ποὺ ἔχουνε παιδιά,
νὰ ζήσουν νὰ τὰ ξαναδοῦνε - σὰν ἔλθουν ἀπ᾿ τὴν ξενητειά.

Εἰς ὅλους τοὺς ξενητευμένους - δίδε ὑγείαν καὶ χαρά
καὶ ὅστις σὲ ἐπικαλεῖται - νὰ μὴ τὸν βρίσκῃ συμφορά.

Γένοιτο.

Ἀφιεροῦται εἰς τιμὴν τοῦ Ἁγίου Νικολάου,
ὑπὲρ τῶν ξενιτευμένων ἀδελφῶν
καὶ τέκνα τῶν Ἑλλήνων

ὁ ταπεινὸς Ἱερεὺς Βασίλειος Μπάμιας - Οἰκονόμος
Μόρια, Μυτιλήνη

nektar – [2fA]

"Ως βιβλίον ελισσόμενον.. "

ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ!

Αντρέι Ταρκόφσκι  (1932 – 1986)
-  Από διάλεξη του, στον καθεδρικό ναό του Αγίου Ιωάννη στο Λονδίνο,
τον Ιούλιο του 1984, με θέμα την "Αποκάλυψη του Ιωάννου"

Είναι λάθος να θεωρείται η Αποκάλυψη αποκλειστικά άξονας για την ιδέα της τιμωρίας.
Πρωταρχική σημασία του βιβλίου είναι η ελπίδα.
Όσο κι αν πλησιάζει ο καιρός, αν και για τον καθένα από μας είναι πολύ κοντά, για όλους μαζί δεν είναι ποτέ πολύ αργά.
Γι’ αυτό η Αποκάλυψη είναι φοβερή για τον καθένα μας χωριστά, αλλά για όλους μαζί εκφράζει την ελπίδα.
Αυτός είναι ο σκοπός του μηνύματος…

Όμορφα λόγια αναφέρονται σχετικά με την εξαφάνιση του διαστήματος και του χρόνου, την στιγμή της μετάβασης σε μια νέα κατάσταση:
«…και ο ουρανός απεχωρίσθη ως βιβλίον ελισσόμενον, και παν όρος και νήσος εκ των τόπων αυτών εκινήθησαν…» (Αποκ. Στ’ 14).

Αυτά είναι λόγια απίστευτα. 

Ο ουρανός απεχωρίσθη ως βιβλίον ελισσόμενον!
Δεν έχω διαβάσει τίποτα πιο ωραίο.

Και τώρα τι μπορεί να πει ένας καλλιτέχνης για τον τρόπο εξιστόρησης αυτών που συνέβησαν μετά την αφαίρεση της Έβδομης σφραγίδας;
Πώς να εκφράσει αυτή την ένταση; Εδώ κάθε διήγηση περιττεύει.
Έχουμε την αίσθηση ότι είναι ένα όραμα που η σημασία του υπάρχει στην απουσία της εικόνας.
Η Έβδομη σφραγίδα αφαιρέθηκε. Και τι συμβαίνει; Τίποτα. Σιγή.
Η απουσία εικόνας, είναι η πιο δυνατή εικόνα που μπορούμε να φανταστούμε.

Ενώ σκέφτομαι φωναχτά γι’ αυτό το ιερό κείμενο, έχω την αίσθηση ότι η διαδικασία αυτή είναι ουσιαστική.
Αυτό μου επιτρέπει να βγάλω μερικά συμπεράσματα, μερικές ιδέες, γιατί δεν είναι δυνατόν να σκέφτεσαι αυτά τα πράγματα μέσα στη μοναξιά.
Ετοιμάζομαι να κάνω μια καινούρια ταινία (την Θυσία), κάνοντας ένα καινούριο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση.
Αντιλαμβάνομαι πολύ καθαρά, πως δεν πρέπει να τη θεωρήσω απλώς μια ελεύθερη δημιουργία, αλλά μια υποχρεωτική πράξη, μια χειρονομία, έτσι που η τέχνη να μην προσφέρει πια ικανοποίηση, αλλά να προβάλλει σαν κοπιαστικό καθήκον.

Για να πω την αλήθεια, ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω, πώς ο καλλιτέχνης μπορεί να είναι ευτυχισμένος μέσα από τη διαδικασία της δημιουργίας του.
Η λέξη αυτή μάλλον, δεν είναι η κατάλληλη.
«Ευτυχισμένος»… Ποτέ! Ο άνθρωπος δεν ζει για να είναι ευτυχισμένος.
Υπάρχουν πράγματα πιο σημαντικά από την ευτυχία!...

panagiotisandriopoulos

db – [2fA]

"Προμηθέας Δεσμώτης "

Από την ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
-  του ΘΩΜΑ Μ. ΠΡΟΒΑΤΑΚΗ

στ. Σχέσεις του Δία με τους ανθρώπους. Αυτός που τους έδωσε τη φωτιά.

Ο Δίας δεν ήταν μόνο ο μεγαλύτερος θεός τον Ουρανού.
Παράλληλα κυριαρχούσε και σ' όλη τη γη, που τη γέμισε με διάφορα όντα, από το πιο μικροσκοπικό ως το πιο μεγάλο.
Πραγματικά η ιστορία της δημιουργίας των ζώων και του ανθρώπου, καθώς και η μοίρα του ανθρώπινου γένους, έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Καθισμένος ο Δίας κάποτε στο μεγαλόπρεπο θρόνο που του 'χε λαξεύσει ο ίδιος ο Ήφαιστος, κοίταζε από την πιο ψηλή κορυφή του Ολύμπου και καμάρωνε τον κόσμο. 

Ύστερα από την Γιγαντομαχία, όλα γαλήνεψαν.
Όλα ηρέμησαν και η πλάση ντύθηκε πράσινη.
- Πράγματι, όλα είναι όμορφα στον κόσμο αυτόν, αλλά τόσο ερημικά, είπε πίσω του μια φωνή. Γύρισε ο Δίας και είδε την Ήρα να στέκεται δίπλα του.
- Μην στενοχωριέσαι, της είπε.
Κάτω στα σπλάχνα της γης, μέσα σε σπηλιές, περιμένουν την προσταγή μου να βγουν ζώα και άνθρωποι και έτσι θα πλημμυρίσει στην πλάση η ζωή κι η ομορφιά.

Αμέσως ο πατέρας των θεών κάλεσε τον ημίθεο Προμηθέα, τον γιο τον Τιτάνα Ιαπετού, και του ανάθεσε το δύσκολο έργο.
- Σου εμπιστεύομαι, του είπε, να μοιράσεις τα εφόδια της ζωής στο καθένα από τα όντα που τώρα κρύβει η γη και που σε λίγο θα χαρούν την πλάση.
Ο Προμηθέας δέχτηκε πρόθυρα.
Τώρα δεν απόμενε, παρά η έναρξη του μεγάλου και τόσο σημαντικού έργου.
Όμως, ο μικρός αδελφός του Προμηθέα, ο Επιμηθέας, που άκουσε τη συζήτηση, ζήτησε μόλις έφυγε ο Δίας, να μοιράσει εκείνος ότι εμπιστεύτηκε στον μεγαλύτερό του αδερφό ο Δίας.
Ο Προμηθέας από υπερβολική αγάπη προς τον αδελφό του, δέχτηκε να του εμπιστευτεί το δύσκολο αυτό έργο.

Έτσι ο Επιμηθέας, χωρίς πολλή σκέψη, έκανε την διανομή.
Στα ζώα του δάσους έδωσε νύχια γαμψά, δόντια σουβλερά, κέρατα μεγάλα, πελώρια δύναμη και αγριότητα, ώστε να είναι ακατανίκητα και να τρέφονται με τις σάρκες των πιο αδύνατων.
Στο δυνατό λιοντάρι, έδωσε πλούσια χαίτη, βρυχηθμούς, φονικά νύχια και δόντια.
Με πονηριά όπλισε τον λύκο και την ύαινα, τους ελέφαντες και τις αρκούδες με πελώριο σώμα.
Στα πιο ήμερα ζώα έδωσε τρίχωμα, κέρατα και γερά πόδια.
Άλλων, σκέπασε τα σώματα με αγκάθια ή σκληρό κέλυφος.
Σ' άλλα έδωσε φτερά, σ' άλλα ομορφιά και σ' άλλα γρηγοράδα.
Έτσι μ' απλοχεριά, έδωσε όλα τα εφόδια.

Κανένα δεν έμεινε παραπονεμένο, εκτός από ένα. Κι εκείνο ήταν ο άνθρωπος, που κι αυτός είχε τόση ανάγκη, όση και όλα τ' άλλα ζώα.
Δυστυχώς όμως, για εκείνον που είχε μείνει τελευταίος στη σπηλιά, δεν έμεινε τίποτα για να τον κάνει ισχυρό.

Ο Επιμηθέας τότε πήγε καταπικραμένος στον αδελφό του, τον Προμηθέα.
Με προσοχή εκείνος άκουσε την απερισκεψία του αδελφού του και προσπάθησε να κάνει το παν για τον άνθρωπο.
Του δίδαξε πώς να νικά στις δύσκολες στιγμές.
Του έδειξε πώς να κτίζει σπίτια για να προφυλάγεται απ' το κρύο, τη βροχή και τ' άγρια θηρία.
Έμαθε στις κόρες πώς να υφαίνουν το λινάρι, στους νέους να οργώνουν τα χωράφια και πολλά άλλα ωφέλιμα πράγματα.

Να όμως, που του έλειπε η φωτιά. Αχ, αυτή η φωτιά!
Πήγε στο Δία και τον παρακάλεσε. Του κάκου όμως.
Όχι μόνον δεν του έκανε την χάρη που του ζήτησε, αλλά και θύμωσε μαζί του.
- Φύγε, του είπε, ανόητε, γιατί θα ρίξω την σπίθα του κεραυνού μου σε σένα και θα σε κάψω.
Τότε κι ο Προμηθέας σοφίζεται μια πονηρή πράξη.
Πηγαίνει στη Λήμνο για να δει τάχα τα έργα του Ήφαιστου.
Και από το εργαστήρι του Θεού αυτού κατάφερε κι έκλεψε κάρβουνα αναμμένα, κρυμμένα μέσα στο ίδιο το μεταλλικά και κούφιο ραβδί του, που του είχε χαρίσει ο καλλιτέχνης Θεός.
Φεύγοντας σκεφτόταν. «Το ξέρω πως φριχτή με περιμένει τιμωρία για το κατόρθωμά μου αυτό. Όμως ότι έκανα, το έκανα για τον φτωχό τον άνθρωπο, που από σήμερα θα καλυτερέψει τη θέση του στον κόσμο και τη ζωή του».

Και πράγματι, μόλις ο Δίας είδε τη φωτιά στους ανθρώπους. ζήτησε και έμαθε από τον Ήφαιστο, πως ο Προμηθέας την έκλεψε και την μετέφερε στους θνητούς.
Τότε ο πρώτος από τους θεούς εξοργισμένος, διέταξε και κάρφωσαν τον «φίλο των ανθρώπων» στην κορυφή του Καυκάσου.
Το Κράτος και η Βία, οι σκληροί υπηρέτες του Δία, καρφώνοντας τα καρφιά του είπαν: 

- Να δούμε, αν θα 'ρθουν τώρα οι άνθρωποι να σε λυτρώσουν, αφού για χάρη τους έκλεψες τη φωτιά και τώρα τιμωρείσαι.
Δεν έφτανε όμως μόνον αυτό.
Ο αετός που καθόταν πάνω στο σκήπτρο του Δία πήρε την εντολή να χιμήξει και να σπαράξει τα σπλάχνα του μάρτυρα.

Το απαίσιο όρνιο χιμούσε με λύσσα, ράμφιζε άγρια το συκώτι του Προμηθέα και το κατάτρωγε, που υπόφερε για χάρη ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Η νύχτα βέβαια διόρθωνε το κακό, γιατί το συκώτι ξαναγινόταν σαν και πρώτα, για να μεταβληθεί την άλλη μέρα πάλι σε τροφή του αετού..
Αλλά ταυτόχρονα μέρα και νύχτα, η θύελλα και η βροχή, οι αστραπές και το χιόνι, του ήλιου η πυρά και η παγωνιά, μαρτυρούσαν αφόρητα τον μεγάλο ήρωα του Καυκάσου, «τον Προμηθέα Δεσμώτη».

[2φΑ]

"Έλα, Μάρω.. "

Για τον Άγιο Πορφύριο   (1906 – 2 Δεκεμβρίου 1991)
-  γράφει η Μάρω Σιδέρη

Κοιτάζω και ξανακοιτάζω την εικόνα του Γέροντα Πορφυρίου- του Αγίου Πορφυρίου, όπως ακούω να τον λένε οι πιστοί ολόγυρά μου. Κοιτάζω την αγιογραφία του με το φωτοστέφανο και νοιώθω ανόητη. Θεέ μου πόσο ανόητη! Ήταν Άγιος λοιπόν εκείνος ο γέροντας που με υποδεχόταν χωρίς να μιλά όταν έμπαινα στο κελάκι του τρομαγμένη; Ήταν άγιος εκείνο το γλυκό, υπομονετικό γεροντάκι που σεβάστηκε πάντα την άρνησή μου να ακούω συμβουλές τύπου Κατηχητικού και δε μου έδωσε ποτέ καμιά τέτοια συμβουλή; Ήταν Άγιος λοιπόν! Κι εγώ νοιώθω ανόητη γιατί πάντα ήξερα ότι ήταν Άγιος, κι όμως τον φοβόμουν. Ένα παιδί ήμουν όταν τον γνώρισα, με όλα τα θέματα που έχει ένα παιδί που μπαίνει σε μια άγρια μαύρη εφηβεία. Ένα παιδί, μεγαλωμένο με χριστιανικές αρχές που όμως ήθελε να τις γκρεμίσει γιατί δεν του άρεσαν, δεν το ικανοποιούσαν, το καταπίεζαν. Τέτοιο παιδί ήμουν όταν γνώρισα τον Γέροντα, γι’ αυτό και καταπιεζόμουν όταν έπρεπε να ακολουθήσω την οικογένειά μου που λαχταρούσε να τον επισκεφτεί. Εκείνα τα Κυριακάτικα μεσημέρια όταν έπρεπε να βγάλω τα αγαπημένα μου τζιν και να φορέσω τη φούστα για να πάω να του φιλήσω το χέρι με εξόργιζαν. Τη θυμάμαι αυτή την οργή που έσκαγε μέσα μου σιωπηλά – γιατί δεν τολμούσα να πω ότι δεν ήθελα να τον δω. Δεν τολμούσα γιατί μέσα μου ήξερα ότι ήταν Άγιος- πώς να αρνηθώ την ευχή ενός τέτοιου ανθρώπου; Κι από την άλλη τον φοβόμουν που ήταν Άγιος. Στην αρχή φοβόμουν γιατί ένοιωθα ότι ήξερε τις σκέψεις και τις πράξεις μου και έτρεμα μην τις αποκάλυπτε στη μαμά μου… Κι όταν κατάλαβα ότι δεν αποκάλυπτε τίποτα, πάλι τον φοβόμουν γιατί πίστευα ότι με έκρινε για όσα είχα κάνει, όσα είχα πει, για ότι ήμουν, ότι δε με ενέκρινε για φιλαράκι του – και γιατί να το έκανε άλλωστε; Είχε ήδη εγκρίνει για φιλαράκια του την αδερφή μου, τη μαμά μου, τον μπαμπά μου. Σ’ εκείνους μιλούσε, τους καλωσόριζε, τους έδινε τον σταυρό που κρατούσε στο χέρι να τον φιλήσουν. Σε μένα δεν το έκανε… δεν άπλωνε το χέρι να του το φιλήσω… πλησίαζα μόνη μου, τρομαγμένη, καταπιέζοντας τον εαυτό μου να το κάνω και πάντα έφευγα με τρόμο ότι δεν με είχε δεχτεί. Ώσπου ένα μεσημέρι Σαββάτου, η μαμά μου ζήτησε επιτακτικά να ετοιμαστώ για να πάμε στον Γέροντα. Ήθελα να της πω ότι δεν ήθελα να έρθω μα δεν τόλμησα. Κι έτσι φώναξα ότι ήθελα να έρθω με το παντελόνι. Η μαμά μου ήταν ανένδοτη κι έτσι μπήκα οργισμένη στο δωμάτιό μου και πίσω από την ασφάλεια της μοναξιάς μου τον έβρισα. Τον έβρισα τόσο, που μετά από τόσα χρόνια ακόμα ντρέπομαι για όσα είπα μονάχη στο δωμάτιό μου. Μετά, βγήκα φορώντας τη φούστα μου, μπήκα στο αυτοκίνητο, σιωπηλή και πάντα με την ίδια οργή μέσα μου. Όταν φτάσαμε στο κελάκι του, μπήκαμε όλοι μέσα – εγώ απλά τυπικά θα του φιλούσα το χέρι και θα έφευγα τρέχοντας έξω. Εκείνο το απόγευμα ήταν η πρώτη φορά που με χαιρέτησε με το όνομά μου. - Έλα Μάρω, μου είπε και μου άπλωσε το χέρι. Θεέ μου πόσο μου άρεσε που άκουσα τη φωνή του να με λέει όπως με φώναζαν οι φίλοι μου! Και πόση ανακούφιση αισθάνθηκα, με την υποδοχή του! Ασφαλώς για να με υποδεχτεί έτσι για πρώτη φορά, ενώ εγώ είχα ξεσπάσει εναντίον του στο δωμάτιό μου, μάλλον δεν ήταν Άγιος. Μάλλον δεν ήξερε τι είχα πει…

Κι εκεί που πήγα μια ανάσα ανακούφισης τον άκουσα να μου λέει στοργικά- πολύ στοργικά: - Μάρω, θα μπορούσες να βγεις λίγο έξω, για να μιλήσω στη μητέρα σου;

Καλύτερα να άνοιγε η γη να με καταπιεί εκείνη την ώρα! Ήμουν σίγουρη ότι, ως Άγιος, όχι μόνο είχε ακούσει όλα όσα είχα ψιθυρίσει, αλλά θα τα έλεγε όλα στη μαμά μου! Βγήκα με την καρδιά μου να χτυπάει σαν τρελή κι όση ώρα περίμενα απ' έξω είχα ετοιμάσει στη σκέψη μου την άμυνά μου: είχα φορτώσει κι ήμουν έτοιμη για μάχη! Κι όμως καμιά μάχη δε συνέβη. Δεν ξέρω τι της είπε, ξέρω όμως ότι όταν βγήκε από το κελάκι η μαμά μου μού ζήτησε συγγνώμη χωρίς να μου εξηγήσει γιατί. Ξέρω ακόμα ότι δεν μου επέβαλε ποτέ ξανά να πάω μαζί τους στον Γέροντα. Μόνη μου πήγαινα, από ντροπή, γιατί δεν άντεχα στην ιδέα ότι δεν ήθελα να πάω, γιατί ζήλευα τη σχέση που είχε η αδερφή μου μαζί του κι ας μην τον πήγαινα! Ήθελα να τον αγαπάω κι ας μην τον αγαπούσα. Ήθελα να ένοιωθα την ευλογία του κι ας μην την ένοιωθα! Ήθελα να με θεωρήσει φιλαράκι του κι ας μην αισθανόμουν ότι ήταν δικός μου φίλος. Έπρεπε να βγω από το σκοτάδι της εφηβείας μου για να καταλάβω με ντροπή ότι εκείνος με είχε αποδεχτεί, έτσι όπως ήμουν. Κατάλαβα πως όταν δεν μου άπλωνε το χέρι να το φιλήσω, το έκανε όχι από αποδοκιμασία, αλλά από αποδοχή. Στη μεταξύ μας σχέση εκείνος ήταν ο ειλικρινής κι εγώ η ψεύτικη. Εγώ πλησίαζα κι ας μην ήθελα, εκείνος όμως δεν άπλωνε το χέρι επειδή σεβόταν το φόβο και την αντίδρασή μου. Εγώ καταπίεζα τη Μάρω, ενώ εκείνος την αποδεχόταν κι έκανε αυτό που η Μάρω ήθελε… Ακόμα και την οργή μου εκείνος την ερμήνευε σαν προσευχή. Δε μου έκανε καμιά νύξη για τον Χριστό, δε μου έδωσε καμιά συμβουλή, δε μου μίλησε για θαύματα για να με πείσει. Κι όμως ξέρω πια ότι αυτή η σιωπή ήταν η πιο τρανή απόδειξη ότι με είχε αποδεχτεί σα φιλαράκι του, έτσι όπως ήμουν. Ίσως γι’ αυτό ήταν ο μόνος που δεν αντέδρασε όταν πέρασα στη Θεολογία. Όλοι οι άλλοι, φίλοι συγγενείς θορυβήθηκαν: Η Μάρω στη Θεολογία? Ακόμα κι εγώ η ίδια δεν ήξερα γιατί είχα βάλει τη Θεολογία ως πρώτη επιλογή. Εκείνος όμως δεν είπε τίποτα. Ούτε με συνεχάρη, ούτε θριαμβολόγησε. Κράτησε την ίδια σιωπηλή, ξεκάθαρη στάση που επιθυμούσε η ψυχή μου. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι βλέποντας το αγρίμι μέσα μου, με ανέθεσε απευθείας στον Θεό κι αυτό είναι για μένα η μεγαλύτερη απόδειξη ότι με ένοιωθε φιλαράκι του…

Αυτή τη σχέση την παθιασμένη την είχα με τον Γέροντα ως το τέλος. Εγώ δε μαλάκωσα ποτέ κι εκείνος δεχόταν πάντα την ορμή μου σαν δείγμα αγάπης. Τον ξαναπρόσβαλα τον Γέροντα, άλλη μια φορά και πάλι πίσω από την πλάτη του – ως γνήσια θρασύδειλη! Πάλι Σάββατο ήταν κι εγώ ήμουν φοιτήτρια πια και είχα εξεταστική. Τη Δευτέρα έδινα μάθημα και στις 9 το βράδυ του Σαββάτου έμαθα ότι είχα διαβάσει λάθος ύλη. Πανικοβλήθηκα κι όταν η μαμά μου προσπαθώντας να με ηρεμήσει μου είπε «Βρε τι σκας? Αφού έχεις τον Γέροντα!», εγώ έγινα ηφαίστειο που έσκασε: «Δε μας παρατάς με τον Γέροντά σου! Τι να μου κάνει τώρα ο Γέροντας;» Εκείνη την ώρα χτύπησε το τηλέφωνο κι όταν άκουσα τη μαμά μου να λέει: Γέροντα!… ναι εδώ είναι η Μάρω. Δίπλα μου!» ήθελα να έχει το πάτωμα μια καταπακτή για να χωθώ μέσα! Σα βρεμένο γατί πήρα το ακουστικό και η φωνή μου που τόσο στεντόρια τον είχε αμφισβητήσει, τώρα είχε γίνει ψίθυρος. Την απορία του δε θα την ξεχάσω ποτέ: «Άραγε, ποια από τις δυο σας με επικαλέστηκε στ’ αλήθεια;» με ρώτησε, σα να ήθελε να με διαβεβαιώσει ότι εκείνος ως Άγιος δεν άκουγε λόγια του στόματος, αλλά της ψυχής… «θα μπορούσες να έρθεις αύριο να διαβάσεις εδώ;» με ρώτησε με μια ευγένεια που όμοιά της δεν έχω συναντήσει. Είπα ναι, όλο ντροπή και χωρίς άλλα λόγια έκλεισε το τηλέφωνο. Το άλλο πρωί στις 7 ήμουν με τους γονείς μου στη Μαλακάσα. Ο Γέροντας είχε δώσει εντολή να ανοίξουν ένα γραφείο για να περιμένω- κι ας είχε λειτουργία στον Ναό. Εκείνος με αποδεχόταν όπως ήμουν… Όταν με δέχτηκε στο κελάκι, μετά τις 10, πάλι δεν είχε πολλά λόγια: «Αχ και να πίστευες λίγο! 10 θα έγραφες!» μου είπε απαλά κι άνοιξε το βιβλίο τέσσερις φορές. «δεν πειράζει όμως. Και το 5 καλό είναι!»

Από τα τέσσερα θέματα διάβασα τα δύο. Τα άλλα τα βρήκα ανούσια και χαζά! Έπεσαν και τα τέσσερα κι εγώ πήρα 5! Καλό ήταν! Καλό μου έκανε! Άλλωστε πάντα με τον Γέροντα 5 έπαιρνα. Το παραπάνω δεν το αντέχω, ούτε το αξίζω και το ξέρω. Μου αρκεί όμως αυτό το 5… με κάνει να νοιώθω ότι τον έχω κοντά μου κι αυτό μου αρκεί. Όσο για το ότι είναι Άγιος; Το ξέρω μα δε το αντέχει το μυαλό μου… ο γέροντας ήταν άγιος πάντα , μόνο ένας Άγιος θα άντεχε κάποιαν σαν εμένα. Για μένα είναι Άγιος μα παραμένει ο Γέροντας, ο δικός μου Γέροντας, αυτός που χρησιμοποιεί την απιστία και τον εγωισμό και την αμφιβολία μου ως μέσα για να επικοινωνήσει μαζί μου. Είναι ο Γέροντας που δε με μάλωσε ποτέ, δε με κολάκεψε ποτέ, δε με εγκατέλειψε ποτέ μα μόνο με τα εντελώς απαραίτητα λόγια. Είναι ο Γέροντας που δε μου απαντά όταν απευθύνομαι σ’ αυτόν από υποκριτικό καθωσπρεπισμό και που με καλωσορίζει πάντα όταν του μιλάω απλά ως Μάρω…

panteleimonkrοuskos

fb – [2fA]

"Έρως έρωτι νικάται "

-  π. Γεώργιος Σχοινάς

Και λέει κανείς, γιατί άραγε σήμερα εμάς, τους λιγότερο ασκητικούς χριστιανούς, μας πιάνει ένας τρόμος, όταν ακούμε για άσκηση; Και κάπως αισθανόμαστε άβολα;
- Γιατί μας έχει διαφύγει αδελφοί μου μια μεγάλη αλήθεια της πίστης μας…
Την συνοψίζει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, σε τρείς λέξεις:
«ἔρως ἔρωτι νικᾶται».
Ένας έρωτας λέει, νικιέται από έναν άλλο, μεγαλύτερο έρωτα…

Τι είναι εκείνο, που μας κρατάει δεμένους με τα πάθη μας;
Τα έχουμε ερωτευτεί!
Τα έχουμε αγαπήσει, μέσα στην πτώση μας, μέσα στην εμπάθεια μας, τα έχουμε σφιχταγκαλιάσει.
Είμαστε ερωτευμένοι με τα πάθη μας, με την γαστριμαργία μας, με την πορνεία μας, με την υπερηφάνεια μας, τον εγωισμό, την κενοδοξία μας και όλα αυτά…

Και πώς θα μπορέσουμε να θεραπευτούμε από αυτά;
Μόνο με επιταγές νομικού τύπου;
Δεν πρέπει να είσαι κοιλιόδουλος; Δεν πρέπει να είσαι γαστρίμαργος;
Δεν πρέπει να είσαι πόρνος, δεν πρέπει να είσαι υπερήφανος;
Καλά είναι και αυτά, αλλά έχω την αίσθηση ότι δεν είναι ικανά, να γεμίσουν τον άνθρωπο από μια φιλότιμη διάθεση, να πετάξει από επάνω του αυτά τα πάθη…

Έρχεται λοιπόν ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος και μας λέει, ότι για να πάψουμε να έχουμε αυτούς τους έρωτες, τους έρωτες για τα γήινα πάθη μας, χρειάζεται να έρθει μέσα στην καρδιά μας ένας μεγαλύτερος έρωτας!

Οπότε ξαφνικά η άσκησή μας, δεν γίνεται απλώς η αποφυγή κάποιων παθών.
Ούτε καν θα λέγαμε η μίμηση κάποιων καλών πράξεων, κάποιων αρετών, αλλά η άσκησή μας πλέον αλλάζει περιεχόμενο, και δεν είναι τόσο «αυτονόητο» αυτό το περιεχόμενο της άσκησης.

Η άσκησή μας θα έλεγα, αρχίζει και μοιάζει με την προσπάθεια που κάνει κάποιος που έχει ερωτευτεί, να πλησιάσει, το πρόσωπο που ερωτεύτηκε…
Ας φέρουμε αυτό το παράδειγμα, μην σκανδαλιζόμαστε.
Κάποιος αγαπά μια κοπέλα έτσι; Και τι κάνει;
Γυρίζει γύρω-γύρω από το σπίτι της, πηγαίνει και της μιλάει, ευκαίρως-ακαίρως της κάνει μια πολιορκία πιο ουσιαστική…

Αυτό ακριβώς είναι και η άσκηση, όταν την κάνουμε από Αγάπη.
Από έρωτα και από φιλότιμο, για Τον Χριστό μας.

Η άσκηση πλέον αποκτά ένα δυναμικό χαρακτήρα, δεν είναι απλώς η αποχή από τα κακά, και το να κάνουμε τα καλά, αλλά είναι κάτι περισσότερο, είναι η προσπάθεια της ψυχής μου να πολιορκήσει τον Χριστό, και να Τον βάλει μέσα της, να Τον ενθρονίσει στην καρδιά της.
Και αυτό είναι που αλλάζει πλέον και την διάθεση του ανθρώπου.

Φανταστείτε κάποιον να σας λέει: Να κάνεις εκείνο! Να κάνεις το άλλο!
Να μην κάνεις εκείνο, να μην κάνεις το άλλο…
Αυθορμήτως δημιουργείται και μια αντίδραση, και πολλές φορές πας και κάνεις ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που σου λέει.

Έρχεται όμως ένα αγαπημένο πρόσωπο, και σου λέει: αν μ’ αγαπάς, μην με στεναχωρείς, κάνε εκείνο σε παρακαλώ…
Και κατευθείαν αλλάζει η διάθεση σου…

Αυτή την αλήθεια μας λέει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος.
Αυτή την αλήθεια μας λέει με άλλα λόγια ο ίδιος ο Κύριος μας, ο Ιησούς Χριστός: 

«Εὰν ἀγαπᾶτέ με.. (λέει στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο) τὰς ἐντολὰς τὰς ἐμὰς τηρήσατε…»

Να λοιπόν, που βάζει την αγάπη στο πρόσωπό Του να νικήσει τις ψεύτικες αγάπες που μας οδηγούν μακριά από τον δρόμο των εντολών Του…
Να πώς πρέπει λοιπόν ο χριστιανός να ζει την άσκηση του, να ζει την πνευματική του προσπάθεια, ως ένα αγώνισμα αγάπης.
Ως ένα αγώνισμα ερωτικό!

Να γιατί, οι Ασκητές της Εκκλησίας μας δεν έχουν καμία ομοιότητα, με ανθρώπους ιδιόρρυθμους, ανθρώπους «παράξενους».
Δεν έχουν αυτήν την παραξενιά οι Ασκητές της Ορθοδόξου Εκκλησίας!
Γιατί;
Γιατί είναι κατά βάση άνθρωποι αγάπης.

Είναι άνθρωποι εράσμιοι και ερωτικοί.

Είναι άνθρωποι που αγαπούν, και από αυτή την πλειοδοσία της καρδιάς, στην αγάπη προς Τον Χριστό, αποδίδονται ολοένα και περισσότερο σε μεγαλύτερη προσπάθεια, σε μεγαλύτερη άσκηση, σε μεγαλύτερη πολιορκία Του Χριστού.

Ας πολιορκήσουμε και εμείς αδελφοί μου Τον Χριστό, με τέτοιο φρόνημα.

iereasanatolikisekklisias

fb – [2fA]

Δεκέμβριος 2018

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ

«Για έναν ταχύρυθμο επαναπροσδιορισμό… »

[2φΑ]

"Η ευγένεια της επιθυμίας "

Δημοσθένης Παπαδάτος  -  Η ευγένεια της επιθυμίας

Τα Πορτρέτα είναι το τελευταίο βιβλίο του Ιταλού ψυχαναλυτή Μάσιμο Ρεκαλκάτι [Massimo Recalcati] που μας προσφέρεται στα ελληνικά –και το τρίτο από τον «Κέλευθο».
Πρωτοεκδόθηκε το 2011, με αφορμή τα τριάντα χρόνια από το θάνατο του Ζακ Λακάν (1901-1981).
Στο πρώτο και μεγαλύτερο μέρος του, ο συγγραφέας μας παρουσιάζει δέκα διαφορετικά «πρόσωπα» της επιθυμίας, εισάγοντάς μας στη λακανική προβληματική για έναν όρο που κυριαρχεί στα γραπτά του Φρόιντ.
Στο δεύτερο («Ο δικός μου Λακάν»), ο Ρεκαλκάτι εξηγεί τη δική του «οφειλή» στο είδος της επιστροφής στον Φρόιντ που προτείνει ο Λακάν, καθώς και από ποιες απόψεις η σκέψη του κορυφαίου Γάλλου ψυχαναλυτή, μας αφορά ακόμα σήμερα.

Για ποιο πράγμα μιλάμε, όμως, όταν μιλάμε για επιθυμία;
Και γιατί να είναι αυτή σημαντική σε καιρούς στερήσεων, όταν δηλαδή η βιολογική προϋπόθεση της επιθυμίας –η κάλυψη των πρωταρχικών αναγκών–, δεν είναι διόλου εξασφαλισμένη;

Ικανή και αναγκαία συνθήκη

Μια πρώτη απάντηση προσφέρει η γνωστή ευαγγελική ρήση: «Ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος» (Ματθ. Δ’4): ό,τι κάνει τη ζωή ανθρώπινη, ξεπερνά κατά πολύ την εξασφάλιση της επιβίωσης.
Στα Πορτρέτα, όπως και στα Χέρια της μητέρας (Κέλευθος 2017), ο Ρεκαλκάτι δείχνει την ιδιαιτερότητα της επιθυμίας σε σχέση με την ικανοποίηση των πρωταρχικών αναγκών, επιστρέφοντας σε μια μελέτη στα ορφανοτροφεία του Λονδίνου μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο [R. Spitz, Il primo anno di vita, 1973].
Στη μελέτη αυτή, ο Ρενέ Σπιτς σημειώνει ότι (ορφανά) παιδιά που είχαν φροντιστεί από καταρτισμένες νοσοκόμες, εμφάνιζαν καταθλιπτικά συμπτώματα και πέθαιναν από ανορεξία.
Ο ίδιος απέδωσε το γεγονός στην «πρωταρχική αποστέρηση» –σε αυτό που ο Ρεκαλκάτι λέει «απουσία της παρουσίας του Άλλου της αγάπης» (σ. 45).
Για τα παιδιά αυτά, η έλλειψη του βιώματος πως είναι επιθυμητά, είχε αποδειχτεί πιο καθοριστική από τις συμβατικές φροντίδες: από την αναγκαία, αλλά όχι ικανή, συνθήκη της ανθρωπινότητας.

Η επιθυμία για την οποία γίνεται λόγος λοιπόν, δεν είναι επιθυμία «για κάτι» – για μια συγκεκριμένη φροντίδα που αντιστοιχεί σε μια βιολογική ανάγκη και προκαλεί «χειροπιαστά» αποτελέσματα.
Από τον τρόπο που ο Γάλλος φιλόσοφος Αλεξάντρ Κοζέβ διάβασε την Φαινομενολογία του Πνεύματος του Χέγκελ, ο Λακάν κράτησε την θέση πως επιθυμία είναι η επιθυμία για την επιθυμία του Άλλου.
Πρόκειται, εξηγεί ο Ρεκαλκάτι, για «ένα βίωμα απώλειας της κυριαρχίας, κάτι που δίνεται στον εαυτό μου ως ‘πιο δυνατό από τη θέλησή μου’»: για μια «δύναμη που με ξεπερνά [και που] δεν είναι κάτι που ‘εγώ’ μπορώ να κυβερνήσω» (σ. 25).

Την ίδια στιγμή, πρόκειται για βίωμα που «εμπεριέχει πάντα μια ένδεια –μια απόσταση– η οποία είναι θησαυρός […] δεν υπάρχει επιθυμία ικανή για δημιουργία, που να μη συμπεριλαμβάνει τον ευνουχισμό· δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα, να τα απολαμβάνουμε όλα, να είμαστε όλα» (σ. 17, η υπογράμμιση του συγγραφέα).

Παράδοξο: η ανθρωπινότητα προϋποθέτει αυτό το όριο, τον συμβολικό ευνουχισμό, την επιθυμία του Άλλου. 

Όμως επιθυμία, για τον Λακάν, είναι επίσης να έχεις τη δική σου επιθυμία: όχι μια ζωή αναλώσιμη που, αντί να βρίσκεται, χάνεται στην επιθυμία του Άλλου (σ. 51-2).

Επιθυμία-απόσταση, επιθυμία-προσμονή

Αναζητώντας ρίζες και δρομολόγια του βιώματος σε μια θαυμάσια αναδρομή στο Περί του Γαλατικού Πολέμου, του Ιούλιου Καίσαρα, ο Ρεκαλκάτι συναντά και μας συστήνει τους desiderantes: είναι οι στρατιώτες που περιμένουν τους συντρόφους τους κάτω από τον έναστρο ουρανό (sidera=άστρα).
Η επιθυμία, εξηγεί ο συγγραφέας, ενέχει την προσμονή – δεν είναι μια αυτιστική απόλαυση (σ. 16-17).

Είναι εδώ που η λακανική ψυχανάλυση απευθύνεται ταυτόχρονα στην κοινωνία και το υποκείμενο (όχι το βιολογικό άτομο, το άτομο δηλαδή της κάλυψης των βιολογικών αναγκών):
Ο λόγος του καπιταλιστή μετέφρασε τον λόγο της επιθυμίας ως την επιπόλαιη λατρεία του homo felix που […] αναλώνεται στην αναζήτηση της προσωπικής του ευτυχίας πάνω σε αυτή τη γη και στην υπηρεσία της λατρείας του αυτόνομου Εγώ, το οποίο αξιώνει να γίνει το απόλυτο αφεντικό του εαυτού του (σ. 13).

Για να θεραπεύσει, υποτίθεται, τη θεμελιώδη έλλειψη στον άνθρωπο, ο ίδιος λόγος εκμεταλλεύεται ένα από τα πορτρέτα της «συλλογής» του Ρεκαλκάτι που συζητάμε: την «επιθυμία για τίποτα».
Περί τίνος πρόκειται; Έχουμε να κάνουμε με την επιθυμία γι’ αυτό που δεν είναι παρόν, που ποτέ δεν αρκεί, που μόλις αποκτηθεί απαξιώνεται.
Για την ακόρεστη επιθυμία, στο όνομα της ελευθερίας, για το διαρκώς Νέο.
Για το ίδιο «πορτρέτο» επιθυμίας που κάνει την ταύτιση της αγάπης/αναγνώρισης με την ερωτική επιθυμία να φαίνεται μη βιώσιμη. [1]

Η ιδεολογία αυτή της διαρκούς ανανέωσης (υλικών αποκτημάτων ή ερωτικών παρτενέρ), της επιταγής «επιθυμείτε!», εκτός από συνώνυμη του «καταναλώστε!», αποδεικνύεται ασύμβατη με τη θαυμάσια διατύπωση του Λακάν για την ερωτική αγάπη: «η αγάπη είναι πάντα αγάπη για το όνομα».

Εξηγεί ο Ρεκαλκάτι:
Η αγάπη για το όνομα σταθεροποιεί την επιθυμία, σταματά την ατελείωτη και μάταιη κούρσα, την προσδένει σε κάτι –σε ένα ιδιαίτερο όνομα– που προβάλλει ως το αντίθετο ενός σειριακού κομματιού, ως μοναδικό και αναντικατάστατο.
Υπό αυτή την έννοια, δεν υπάρχει ποτέ αγάπη για το καθολικό, αγάπη για την αγάπη, αγάπη για την ζωή, αλλά μόνο αγάπη για ένα ξεχωριστό όνομα, για ένα ξεχωριστό όν, για ένα ακριβώς όνομα.
Αυτό το όνομα, μου εμφανίζεται ήδη ως σώμα, δηλαδή επιφέρει αυτό το ίδιο μια ερωτική ικανοποίηση, όχι ακόμα στο σώμα, αλλά ήδη στο όνομα, ακριβώς στο όνομα (σ. 114-5).

O Ρεκαλκάτι δεν είναι από τους θεραπευτές της λελογισμένης έκθεσης στο βλέμμα της αναγνώρισης: υπεύθυνος σειρών σε τέσσερις εκδοτικούς οίκους, συγγραφέας δεκάδων βιβλίων που μεταφράζονται διαρκώς, τακτικός στην Repubblica, συνεργάτης ψυχαναλυτικών περιοδικών στην Ιταλία και διεθνώς –μια επιβλητική παρουσία στις προθήκες των εκδόσεων Feltrinelli.
Η υπερπροβολή αυτή δεν είναι ασυνήθιστη (κάθε άλλο) για μια σκηνή θεωρητικών της ψυχανάλυσης που αναφέρονται στον Ζακ Λακάν.
Η ίδια, ωστόσο, δεν αναιρεί τη συμβολή του στο «άνοιγμα», προς το μη εξειδικευμένο κοινό, της λακανικής θεωρίας: μιας σκέψης δυσπρόσιτης, κατά παραδοχή πρώτα του ίδιου του εισηγητή της, αλλά γοητευτικής, αν κανείς αφιερώσει χρόνο για να βρει σημεία «εισόδου».
Τι κίνητρο, εκτός ίσως από τη φιλομάθεια, έχει για να το κάνει;

«Η ψυχανάλυση», γράφει ο Γιάννης Σταυρακάκης, «δεν αποτελεί πανάκεια βελτίωσης της ζωής, αλλά στήριγμα, ενδεχομένως, στην ανάληψη από τον ίδιο τον άνθρωπο της ευθύνης γι’ αυτή την αλλαγή».
Της ευθύνης για την επιθυμία.

marginalia – antifono

[2fA]

"Λεξιλογική και αλήθεια.. "

Λεξιλόγιο ασύμπτωτων «παραδειγμάτων»
-  του Χρήστου Γιανναρά

[Επιφυλλίδα στην Καθημερινή, 25/11/18]

Π​​ώς γεννιέται μέσα στην Ιστορία ο ολοκληρωτισμός;
Πώς γεννήθηκε ο επίκαιρος, in actu, ολοκληρωτισμός της «ελευθερίας των Αγορών»;

Η πιο ρεαλιστική προσέγγιση της καταγωγής των ολοκληρωτισμών προκύπτει μάλλον από τη σπουδή της ιστορίας κάποιων λέξεων.
Αφετηρία (και κλειδί) στην αναδρομική διερεύνηση είναι η λέξη «αλήθεια» – ίσως επειδή παραπέμπει στην πιο αρχέγονη ανάγκη του ανθρώπου: να διακρίνει την ορθή από τη λαθεμένη γνώση ή, απλώς, να επιβάλει μια γνώμη-άποψη-δοξασία που τη λογαριάζει αλάθητη.

Η ανάγκη να διακριθεί η ορθή από τη λαθεμένη γνώση μπορεί να ικανοποιηθεί με δύο τρόπους: Με τη χρήση της ατομικής νοητικής ικανότητας ή με την κοινωνούμενη εμπειρική πιστοποίηση.
Στην πρώτη περίπτωση απαιτείται ως εγγύηση «ορθότητας» της γνώσης μια αλάθητη «αυθεντία» ή μια χρηστικά επιβεβλημένη «σύμβαση».
Στη δεύτερη περίπτωση αρκεί η σύγκλιση της εμπειρίας όλων σε μια κοινά αποδεκτή πιστοποίηση, δηλαδή σε ομογνωμία.

Οι δύο «τρόποι» (περιπτώσεις ή ενδεχόμενα) σημαίνονται (απηχούνται) σε λέξεις: Η ελληνική λέξη α-λήθεια (στερητικό άλφα και λήθη – αφάνεια – απόκρυψη) σημαίνει τη μη-λήθη, επομένως την εμφάνεια – φανέρωση, το «εις φως έρχεσθαι», τη γνώση ως «φωτισμό» του γνωστοποιούμενου γεγονότος ή αντι-κειμένου.
Η εμφάνεια (α-λήθεια) δεν είναι νοητική πιστοποίηση, είναι εμπειρική σχέση του υποκειμένου (που γνωρίζει) με το αντικείμενο (που γνωρίζεται).

Σχέση σημαίνει, όχι ένα στατικό, οριστικό δεδομένο, αλλά ένα ενεργούμενο απροκαθόριστο γεγονός.
Γι’ αυτό και η γνώση αντι-κειμένου ή γεγονότος δεν είναι ποτέ η ίδια για όλους όσους το «γνωρίζουν».
Η δυναμική της σχέσης «εμπεριέχει» πάντοτε (και δηλώνει) ένα ήθος: ιδιοτέλεια ή ανιδιοτέλεια, αυθυπερβατική ελευθερία ή συμφεροντολογική σκοπιμότητα. 

Επομένως η γνώση δεν «κατέχεται» σαν εργαλειακός εξοπλισμός, η γνώση «κατακτάται» και η «κατάκτηση» προϋποθέτει ελευθερία από χρησιμοθηρικές, ωφελιμιστικές σκοπιμότητες.
Όταν η γνώση επιδιώκεται (ή παράγεται) για τη χρησιμότητά της, τότε το «περιεχόμενό» της δεν είναι η αλήθεια της αντι-κείμενης πραγματικότητας, αλλά η αντανάκλαση των εγωτικών μας προτεραιοτήτων.

Γι’ αυτό και παραμένει διαχρονικά αποκαλυπτική η απόφανση του Αριστοτέλη: «Το ζητείν απανταχού το χρήσιμον ήκιστα αρμόττει τοις μεγαλοψύχοις και ελευθερίοις» 

(Πολιτικά Θ14, 1338β 2-4) 

– το να ζητάς παντού το χρήσιμο δεν ταιριάζει καθόλου στους μεγαλόψυχους και ελεύθερους ανθρώπους.

Η σπουδή των λέξεων (και των κειμένων) μας υποχρεώνει να δεχθούμε μια παράδοξη και δυσερμήνευτη ανακολουθία στην εξέλιξη της ανθρώπινης Ιστορίας:
Προηγήθηκε το ελληνικό κοινωνιοκεντρικό «παράδειγμα» (τρόπος βίου ή πολιτισμός), με στόχο της ύπαρξης και της συνύπαρξης την προτεραιότητα της «κατά λόγον» κοινωνίας των σχέσεων, την πολιτική πραγμάτωση και φανέρωση της «κατ’ αλήθειαν» ύπαρξης.
Και ακολουθεί, στους λεγόμενους Μέσους Χρόνους και στη Νεωτερικότητα, η ριζική ανατροπή του ελληνικού πολιτισμικού «παραδείγματος»: Κυριαρχεί προοδευτικά και τελικά επιβάλλεται σε παγκόσμιες διαστάσεις το ατομοκεντρικό «παράδειγμα» της Μετα-ρωμαϊκής Δύσης, με απολυτοποιημένη την προτεραιότητα του ατομοκεντρικού πρωτογονισμού: Κριτήριο «ορθότητας» της γνώσης αναδείχνεται αποκλειστικά η χρησιμότητα, η ωφελιμιστική αποτελεσματικότητα.
Το σύνολο της οργάνωσης και λειτουργίας του βίου παγιδεύεται στις ορμέμφυτες, ενστικτώδεις ανάγκες της εγωτικής αυτοσυντήρησης, κυριαρχίας, ηδονής.

Οι λέξεις και πάλι, η γλωσσική εκφραστική, αποτυπώνουν την κοσμογονική μεταβολή του παγκοσμιοποιημένου τρόπου ή πολιτισμού: Η «γνώση» ταυτίζεται πια απολύτως με την ατομική «κατανόηση», ζούμε στον πολιτισμό του cogito, η ίδια η ύπαρξή μας, βεβαιώνεται από τη σκέψη-κατανόηση («σκέπτομαι άρα υπάρχω»). «Αλήθεια» είναι η σύμπτωση (adaequatio) του «πράγματος» με τη νοητική του σύλληψη (rei et intellectus).
Η δυναμική της σχέσης αγνοείται, η γνώση είναι ατομική κυριαρχία, εφόδιο επιβολής, όχι καρπός «κοινωνίας».

Η «κοινωνία» ορίζεται μόνο ως societas=«εταιρισμός επί κοινώ συμφέροντι». 

Ελευθερία δεν είναι ο καρπός των εκπλήξεων της αυθυπέρβασης, των σχέσεων «κοινωνίας της χρείας», η κατακτημένη αποδέσμευση από την αναγκαιότητα.
Είναι μόνο το παραχωρημένο από την εξουσία «δικαίωμα» επιλογών.
Είμαι «ελεύθερος» επειδή «κατάκτησα» το «δικαίωμα» να επιλέγω τον δυνάστη μου: Αυτόν που «κέρδισε» την εξουσία, δηλαδή τις εντυπώσεις, με τα απάνθρωπα τεχνάσματα των διαφημιστών, των «κατασκευαστών κοινής γνώμης».
Ή αυτόν που εμπορεύεται τον αφιονισμό μου – με το ποδόσφαιρο, με τον τζόγο, με τα ναρκωτικά, τη μουσική που παράγει η εμπορική συνταγογραφία, τη νέκρα της παντοδαπής «πρωτοπορίας».

Αντανακλάται σε λέξεις η δραματικά παρακμιακή, τέλεια απουσία «νοήματος» της ύπαρξης, της συνύπαρξης, της Ιστορίας: Nomina nuda η «δημοκρατία», ο «πλουραλισμός», η «ανοχή», η «προοδευτική» πολιτική ή διανόηση, ο «εκσυγχρονισμός» – το «Διεθνές Νομισματικό Ταμείο» συντονιστικός θεσμός της διεθνούς τοκογλυφίας, «οίκοι» ιδιωτικοί (κερδοσκοπικοί) αξιολογούν τις οικονομίες κρατών, «και το κακό τέλος δεν έχει».

Το περίεργο είναι ότι οι ποδηγέτες, πολιτικοί και «διανοούμενοι», που μας καθηλώνουν τους Έλληνες στην ξιπασμένη μίμηση του παλιμβαρβαρισμού, θρηνούν κι από πάνω για τη βραδύτητά μας να εξευρωπαϊστούμε ολοκληρωτικά: Καθυστερούμε λένε, η θλίψη και δυσφορία για τον εξανδραποδισμό που μας επιβάλλουν οι «εταίροι» μας, υπονομεύει «τη διασφάλιση ανθεκτικότητας των θεσμών της δημοκρατίας» (!)
Θρηνούν, τι θα απογίνουμε χωρίς εξευρωπαϊσμό.

Γιατί δεν εκπατρίζονται, μήπως με την απόσταση σπουδάσουν ψύχραιμα τη μητρική τους γλώσσα;

kathimerini – [2fA]

"City of Athens "

City of Athens - A Portrait of a Changing Metropolis
-  Alexandros Maragos

 

alexandrosmaragos

fb – [2fA]

"Παράδοση και Μυστήρια "

Η Αγία Αικατερίνα

† π. Ιωάννης Ρωμανίδης

[Από το βιβλίο: «Εμπειρική Δογματική της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας
κατά τις προφορικές παραδόσεις του πατρός Ι. Ρωμανίδη» Τόμος Β΄,
του Μητροπολίτου Ναυπάκτου & Αγ. Βλασίου, Ιεροθέου Βλάχου]

….   «Ἡ θέωση εἶναι τὸ κατ’ ἐξοχὴν μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας.
Αὐτὸ εἶναι τὸ μυστήριο.
Καὶ ὁ φωτισμὸς εἶναι ἡ ἔκφανση τοῦ μυστηρίου τῆς Θεώσεως.
Διότι θέωση εἶναι αὐτὴ ἡ Πεντηκοστή, ὅπως ἡ θέωση ἔχει φανεῖ κατὰ τὴν τελική της φάση. 

Ὁπότε, ὅταν λέμε θέωση, ἐννοοῦμε τὴν Πεντηκοστή, ἡ ὁποία Πεντηκοστὴ εἶναι τὸ κατ’ ἐξοχὴν μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας».

«Ὅταν φθάσει ὁ ἄνθρωπος στό στάδιο τοῦ «γνῶναι τά μυστήρια τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ», αὐτό σημαίνει ὅτι βρίσκεται στό στάδιο τοῦ φωτισμοῦ καί τῆς Θεώσεως».
«Ὅποιος θέλει νά μάθει τά μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας ἀπό πατερικῆς ἀπόψεως, πρέπει νά βρεῖ ἕναν καλό Πνευματικό Πατέρα, νά ἔχει τό κομβοσχοίνι καί νά περάσει τά διάφορα στάδια τῆς τελειώσεως, ἀπό τήν κάθαρση στόν φωτισμό.
Καί ὅταν φθάσει στήν θέωση, θά ἔχει μία γνώση περί Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία εἶναι ἡ μόνη δυνατή, τήν ὁποία μπορεῖ νά ἔχει ἕνας ἄνθρωπος σέ αὐτόν τόν κόσμο.
Ἐξ ἐπόψεως ἀνθρωπίνων δυνατοτήτων εἶναι ἡ πλήρης γνώση τοῦ τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία».

Ἡ συμμετοχή τοῦ ἀνθρώπου στά Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας δέν εἶναι τυπική οὔτε μαγική, δηλαδή δέν λαμβάνει τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ ἀνεξάρτητα καί ἀπό τήν προσπάθειά του.
Βέβαια, ὁ Θεός εἶναι ἐνεργῶν, ἀλλά ὁ ἄνθρωπος εἶναι συνεργῶν.
Καί μετά τά Μυστήρια ἀπαιτεῖται ἀγώνας ἐναντίον τῶν δυνάμεων τοῦ σκότους.

«Ἡ ἀποκατάσταση τῆς κοινωνίας τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὸν Θεὸ καὶ τὸν πλησίον διὰ τοῦ θανάτου στὸ Βάπτισμα καὶ διὰ τῆς δωρεᾶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος δὲν ἀποτελεῖ μιὰ μαγικὴ ἐγγύηση ἐναντίον τοῦ ἐνδεχομένου νὰ γίνει καὶ πάλι δοῦλος τοῦ διαβόλου καὶ νὰ ἀποκοπεῖ ἀπὸ τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ.
Στὸ Βάπτισμα διακηρύσσεται ἀμείλικτος πόλεμος ἐναντίον τοῦ διαβόλου καὶ τῶν δυνάμεων τῆς διαιρέσεως καὶ τῆς φθορᾶς.
Αὐτὸς ὁ πόλεμος συνεχίζεται στὴν σύσσωμη ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας.
Ἡ παραίτηση ἀπὸ τὸν ἀγώνα αὐτὸ συνεπάγεται καταδίκη».

Ἡ ἑνότητα τῶν τριῶν σταδίων τῆς πνευματικῆς ζωῆς (κάθαρση-φωτισμὸς-θέωση) μὲ τὰ τρία βασικὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας (Βάπτισμα-Χρίσμα-Θεία Εὐχαριστία) εἶναι ἀδιάσπαστη.
Ὅπως, ἐπίσης, καὶ ἡ ὅλη μυστηριακὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας συνδέεται ἀναπόσπαστα μὲ τὴν ἡσυχαστικὴ ζωὴ τῆς Ὀρθοδόξου παραδόσεως.

«Μέσα στὰ πλαίσια τῆς Πεντηκοστῆς ζεῖ ἡ Ἐκκλησία.
Καὶ ὁ φωτισμός, ποὺ εἶναι ὁ σκοπὸς τοῦ Βαπτίσματος καὶ ὑποτίθεται ὅτι ταυτίζεται μὲ τὸ Χρίσμα, διότι τὸ Χρίσμα εἶναι ὁ φωτισμός, ὁ φωτισμὸς εἶναι ἡ καρδιὰ τῶν Μυστηρίων καὶ ἡ Πεντηκοστὴ εἶναι ἡ καρδιὰ τῆς καρδιᾶς.
Αὐτὰ τὰ δύο πᾶνε μαζί. Διότι ἐκεῖνος πού πάει στόν φωτισμό, ὅταν καί ἂν θέλει ὁ Θεός, φθάνει στήν θέωση. Ἀλλά, ἡ θέωση δέν εἶναι διαρκής κατάσταση, ὁπότε ἐπανέρχεται πάλι στόν φωτισμό. 

Ἡ θέωση δέν εἶναι μόνιμη κατάσταση σέ αὐτή τήν ζωή. 

Ἄρα, ὁ φωτισμός ὑποτίθεται ὅτι εἶναι μόνιμη κατάσταση.

Καί ἐκεῖνος πού δέν βρίσκεται στόν φωτισμό, σημαίνει κατά τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ὅτι ἐξέπεσε. Καί μέ τό Μυστήριο τῆς μετάνοιας ἐπανέρχεται στόν φωτισμό. 

Ὁπότε, ἔχουμε τὸ πρῶτο Βάπτισμα.
Ἔχουμε τὸ Χρίσμα καὶ μετὰ ἔχουμε τὸ δεύτερο Βάπτισμα.
Τὸ δεύτερο Βάπτισμα μπορεῖ νὰ εἶναι ἡ μετάνοια τοῦ μοναχοῦ γιὰ νὰ πάει στὸν φωτισμό, ποὺ δὲν βρῆκε μὲ τὸ Βάπτισμα ἢ τὸ μυστήριο τῆς μετάνοιας, ποὺ μερικὲς φορὲς συνοδεύεται καὶ ἀπὸ τὸ Χρίσμα, ὅταν πρόκειται περὶ ἀνθρώπων ποὺ ἔχουν ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό.

Μέσα σὲ αὐτὰ τὰ πλαίσια βλέπει κανεὶς πόσο ἡ λεγομένη ἡσυχαστικὴ παράδοση εἶναι συγκεντρωμένη στὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας.
Δὲν ὑπάρχει στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μυστικισμός, ποὺ νὰ μὴν εἶναι μέσα στὰ Μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας. Δὲν ὑπάρχει τέτοιο πράγμα.
Καὶ ἐμεῖς, στὴν Ὀρθόδοξη θεολογία, δὲν μιλᾶμε γιὰ μυστικισμό.
Μιλᾶμε γιὰ μυστικὴ θεολογία καὶ γιὰ μυσταγωγία. Ὑπάρχει μυσταγωγία.

Ἡ μυσταγωγία περνάει ἀπὸ στάδια: κάθαρση, φωτισμός, θέωση.
Λέμε μυσταγωγία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, εἶναι ἡ μύηση ποὺ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο πρὸς τὴν θέωση. Διότι ὁ σκοπὸς ὅλης αὐτῆς τῆς θεωρίας εἶναι ἡ θέωση»

logosfotos – [2fA]

"Φάρμακο για την ψυχή.. "

Dr Grigoris Vassiliades
-  "Πέρα από την χώρα της λύπης... "

Έκανα προχθές χαράματα εισαγωγή στην κλινική.
Για μια απλή επέμβαση μηνίσκου, στο γόνατο.
Το βασάνιζα μέσα μου εδώ και μήνες, από τότε που τραυματίστηκα.
Πονούσα, αλλά το πάλευα με διάφορους τρόπους.
Φοβάμαι πολύ τις επεμβάσεις. Δεν θέλω να με ναρκώνουν και να επεμβαίνουν στο σώμα μου, ενώ εγώ απουσιάζω.

Με το που πενηντάρισα βλέπω να «σκάνε τα λάστιχα του αμαξιού» ένα ένα.
Το 'βαλα φαίνεται να τρέχει πολύ και τώρα το συνεργείο με καλεί…
Διπλά γυαλιά για την όραση, ξαφνική υπέρταση, τώρα και το γόνατο.
Όλα μαζί. Ένα κάρο εξετάσεις διαγνωστικές.
 Ένα κάρο νέα ανεπιθύμητα φάρμακα.
Πόσο πολύ σιχαίνομαι όλα αυτά που τα παραπάνω «φούητ» σηματοδοτούν…

Σα να τρώω στα ξαφνικά μια καρπαζιά από ένα χέρι αθέατο, σαν μια άγνωστη φωνή να μου ψιθυρίζει στ' αυτί:
«Φιλαράκι, πέρασες το κατώφλι, σε πήρε κι εσένα η κατηφόρα.
Βλέπεις, πολύ καιρό τώρα έχεις βαλθεί να το αρνείσαι που  μεγαλώνεις…
Το σεβάστηκα στην αρχή. Μέχρι σήμερα δεν σου ’πα κουβέντα.
Παρατράβηξε όμως το παραμύθι!
Τώρα που περνάς τ’ αυλάκι θα στα πω λιγάκι, τόσο μόνο λιγάκι, μην ανησυχείς, πιο χοντρά τα μαντάτα..

Μήπως κι αρχίσεις να βγαίνεις σιγά σιγά απ’ την άρνηση.
Μήπως και φιλοτιμηθείς να ακούσεις την φωνή της αλήθειας, και αποφασίσεις να κόψεις λιγάκι ταχύτητα.
Μήπως και ξυπνήσεις απ’ τον λήθαργο μιας ψευδαίσθησης με την οποία κοιμάσαι αγκαλιά, κολλημένος, όπως το μωρό στο βυζί της μάνας του.

Αφού δεν λες να ξυπνήσεις με το καλό, στο λέω λίγο πιο δυνατά: η υπόσχεση της αιώνιας, της ες αεί νεότητας είναι παραμυθάκι φίλε μου!
Απ’ τα πιο φαιδρά τα παραμύθια.
Απ’ αυτά τα βαρβιτουρικά με τα οποία σε υπνωτίζουν οι κάθε λογής γιατροί του θανάτου, ακριβώς για να μην ξυπνήσεις ποτέ!
Σε ναρκώνει το φάρμακο τους, σαν εκείνον τον βάτραχο, που καθώς νανουρίζεται γλυκά μέσα στο νερό που σιγοβράζει ξεχνιέται ο κακομοίρης να πηδήξει έξω απ’ το μπρίκι και τελικά βράζει ζωντανός…».

Έβαλα λοιπόν κι εγώ τους αγίους μου μπροστά να προσεύχονται, κι εγώ ο φοβητσιάρης από πίσω, και συμφώνησα στην επέμβαση.
Ο φόβος μου όπως πάντα, τρανός και κυρίαρχος σαν ογκόλιθος, εκεί από κοντά να με σκιάζει.
Ετούτη την φορά όμως νομίζω πως δεν ήταν μόνο ο φόβος της εγχείρησης, αλλά και ο τρόμος μου να εγκαταλείψω την σκληρή μου άρνηση να παραδοθώ στο αδιάψευστο πια γεγονός πως μεγαλώνω…

Έγινε η επέμβαση. Πήγε καλά.
Και τώρα μισομεθυσμένος από την νάρκωση απολαμβάνω στο κρεβάτι της κλινικής την ακινησία μου.
Αφάνταστα δύσκολο να μην μπορώ να αυτοεξυπηρετηθώ.
Να φαίνεται Γολγοθάς κάθε βήμα, η πορεία προς το μπάνιο με τις πατερίτσες.
Καθετί που μέχρι χθες ήταν απλό κι αυτονόητο, τώρα μοιάζει άθλος.
Νιώθω συχνά την κούραση και την απελπισία να με καβαλάνε.

Ευτυχώς είμαι μόνος στο δωμάτιο.
Κανένας γνωστός και φίλος δεν με παίρνει τηλέφωνο. Και γιατί να με πάρουν;
Σου λένε ένας μηνίσκος είναι, δηλαδή τίποτα.
Μόνο αρκετοί άγνωστοι, καινούργιοι άνθρωποι που ζητούν να ξεκινήσουν ψυχοθεραπεία.
Η μοναξιά μεγαλώνει και βαθαίνει.

Δόξα τω Θεώ, έχω δυο υπέροχα βιβλία δίπλα μου κι αρχίζω να διαβάζω.
Η μια ιστορία καλύτερη απ’ την άλλη! Φάρμακο για την ψυχή.
Ο πόνος των ηρώων τους γίνεται δικός μου πόνος.
Νιώθω το αίμα των πληγωμένων πρωταγωνιστών τους να κυλά στις φλέβες μου.
Η λύτρωση και η ευγνωμοσύνη τους κι αυτή να γίνεται δική μου.

Ξαφνικά το στενό μου κρύο δωμάτιο της κλινικής γίνεται ένα κόσμος ολόκληρος, γεμάτος ευωδιές και χρώματα!
Είναι ένας κόσμος ξεχειλισμένος από προσευχητική διάθεση κι ευχαριστία.
Τα δάκρυα μου που τρέχουν ποτάμι μου ξεπλένουν κάθε σκιά, κάθε άλγος και ανησυχία.
Η μοναξιά εξαφανίζεται, Γίνεται ευτυχία.
Γίνεται ιερή και άσπιλη συνοδεία των Χερουβείμ.
Μες την σωματική μου ακινησία η ψυχή μου χορεύει, ίπταται και χαίρεται, μια χαρά ανέκφραστη, ασυγκράτητη.
Το κομπρεσέρ που, μέχρι προ ολίγου, μου τρυπούσε τα αυτιά δονούμενο ακατάπαυτα έξω απ’ το παράθυρο του νοσοκομείου, τώρα γίνεται ωδή των Σεραφείμ, χαρά των Αρχαγγέλων…

Απ' την χαρά μου θέλω να προσευχηθώ για κάθε ύπαρξη!
Δεν ξέρω για ποιον να πρωτοπροσευχηθώ!
Για όλους τους χρόνια αναπήρους, όλους τους γιατρούς, και τους ασθενείς, για όλους εκείνους απ’ τους οποίους πριν λίγο ένιωθα εγκαταλειμμένος!
Για τους άγνωστους της διπλανής πόρτας, για τον νεόφερτο ασθενή τον Γιάννη, που όπως κι εγώ κι εκείνος σε λίγο θα χειρουργηθεί.
Για τον Γιώργο που έκανε εισαγωγή για να του αφαιρεθεί ο προστάτης.

Νιώθω τώρα, ανένοχα κι ευχαριστιακά, τόσο μικρός κι ασήμαντος μπροστά σε όλη εκείνη την στρατιά των τόσο ευλογημένων αναπήρων αδερφών μου, που για χρόνια υπομένουν ή αντέχουν τις κινητικές τους δυσκολίες…
Και ιδιαίτερα συγκρινόμενος με όλους εκείνους που βαστάν και δεν γογγύζουν, όπως εγώ…
Νιώθω τόσο πολύ ευλογημένος που μπήκα στην κλινική, αν και ανησυχώ πως σε λίγο που θα πάρω εξιτήριο θα χάσω, για άλλη μια φορά, αυτό το τόσο μοναδικά αληθινό «παραμύθι» που ζω αυτήν την στιγμή…

Αυτός όμως, όπως φαίνεται, για ακόμη μια φορά, είμαι: Κάθε φορά που μια μικρή ή μεγάλη δυσκολία έρθει στην ζωή μου, την αρνούμαι πεισματικά.
Κωφεύω για να την γλιτώσω.
Αντιστέκομαι σ’ αυτήν όσο πιο σθεναρά μπορώ, με όλο μου το είναι.
Γίνομαι άκαμπτος σαν βράχος.
Κι όσο σκληραίνω, τα κύματα, της μικρής ή μεγάλης φουρτούνας, σπάνε μέσα μου με μανία και δέρνομαι. Και για να αμυνθώ, σκληραίνω ακόμα περισσότερο.
Κι όσο σκληραίνω τόσο πιο πολύ φοβάμαι.

Και κάποια αέρινη στιγμή που κλέφτηκε απ’ τον χρόνο, έρχεται από το «πουθενά» -αυτό το «πουθενά» που βαθιά  και πάντα προσμένω- μια ουράνια ησυχία.
Τόσο πληρωμένη και ανταποδοτική, ιερή και ασυγκράτητη, που αναβλύζει καθαρή επιθυμία, χαρά και προσευχή.
Μια ηδονή, που κάνει κάθε άλλη ηδονή να ωχριά μπροστά της.
Μια χαρά, που αν και κρατάει μόνο στιγμές, αν και μοιάζει σαν παραμύθι μόνο για τα παιδιά, όμως φωτίζει σαν αστραπή το σκοτεινό τούνελ της ψυχής μου

Τόσο όσο χρειάζεται για να δω τι υπάρχει μέσα της.
Και η ανάμνηση αυτού του ανέσπερου φωτός, κρατώντας με απ’ το αδύναμο μου χέρι, μου θυμίζει πως ό,τι κάποτε σκέφτομαι για αλήθεια είναι ψέμα.
Μου θυμίζει ότι η Ζωή είναι Εδώ πάντα Παρούσα, κι έχει μέλλον…

linkedin

viber – [2fA]

"Panayia apartmani "

- Μια ανάρτηση φίλου στο face book, μεταφρασμένη στο Google.
Επεξεργασμένο το κείμενο, μας πληροφορεί για την ύπαρξη ενός Ελληνoρθόδοξου Ιδρύματος της Εκκλησίας, στο Βeyoğlu, στην Πόλη - η ασύνδετη κι αποσπασματική όμως μετάφραση, ακριβώς όπως δόθηκε, πλαισιώνει νοσταλγικά την διαχρονική γοητεία της Κωνσταντινούπολης… -

Tanasis Kiryako

OĞLUMUN HAYAT HİKAYESİ...PAYLAŞMAK İSTEDİM..
-  Η ιστορία της ζωής του γιου μου... ήθελα να μοιραστώ..

@ Beyoğlu / Taksim, İstanbul

Cagkan kiryako
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1981 ο πατέρας του είναι Έλληνας, η μητέρα του είναι τουρκική.
Ζει στο τσεγκέλκιοϊ από τότε που γεννήθηκε. Τελείωσε τα τουρκικά σχολεία.
Το τελευταίο όνομα αντιπροσωπεύει τον "Κύριο" στα ελληνικά.
Κάποιοι από αυτούς έπαιξαν στην ταινία αργκό του Μπεν Άφλεκ, που γυρίστηκε στο karaköy.
Επόπτης στο panayia Ελληνικό Ορθόδοξο Ίδρυμα της Εκκλησίας στο beyoğlu.
.
Τώρα αφήνω το λόγο στον Cagkan μπέη.
.
Εξαρτάται από όλα τα καταστήματα και το διαμέρισμα Ελληνικό Ίδρυμα στο πέρασμα olivo, όπου βρίσκεται η εκκλησία.
Δουλεύω στη διαχείριση του ιδρύματος του Ιδρύματος εδώ και 2,5 χρόνια.

Κάποτε είχα sabuncakis σ ' αυτό το δρόμο.
Έχει ολοκληρωθεί με την αλλαγή του beyoğlu.
Το σημάδι που μένει πίσω είναι ένα ιστορικό κομμάτι τέχνης.
Όταν έφυγε το sabuncakis, ήρθε το βιβλιοπωλείο efy.
Άλλα καταστήματα είναι:
J ' λατρεύω, σκιά καφέ, φοντάνα πίτσα, sitef cafe, καντεμ cafe, pana cafe, κόσκα, μονοπωλιακή αντιπροσωπεία.
Το διαμέρισμα panayia, το οποίο έχει μείνει μεταξύ των cafelerin, είναι μια μεγάλη δομή που έγινε το 1910 μόλις τελειώσαμε τις εργασίες ζωγραφικής.
Στις μέρες μας, αυτοί που περνάνε από τον δρόμο ενδιαφέρονται αρκετά.
.
Με ρωτάς για τον beyoğlu, τους beyoğlu που ήρθαν στην γενιά μου, τη μέση Ανατολή. 

Το παλιό beyoğlu έχει μείνει στις αναμνήσεις.
Όταν οι μεγάλοι μου, μου λένε γι ' αυτό το όμορφο beyoğlu, είναι σαν παραμύθι για μένα. 

Ακόμα και η Κωνσταντινούπολη στην παιδική μου ηλικία ήταν διαφορετική. 

Πιστεύω ότι μου λείπουν εκείνες οι μέρες που είναι η ηλικία μου, μόνο 37!

Δεν έχω δει ποτέ τον παππού. Πέθανε το 1975, δεν τα κατάφερα.
Στο τσεγκέλκιοϊ, ο παππούς μου, καλλιεργεί ένα μαρμελάδα τριαντάφυλλο, και το πούλησε στο μαγαζί του στην αγορά ψαριών στο beyoğlu.
Εισέπνευσε τη δεκαετία του ' 60 της δεκαετίας του ' 30 του ' 50
.
Με τα γεγονότα της 6-7 ης Σεπτεμβρίου, το αλάτι του beyoğlu έχει φύγει, φυσικά.. ότι εισέπνευσε όμορφος καιρός είναι δηλητήριο για όλους.
Άλλαξε στην Κωνσταντινούπολη με αλλαγή beyoğlu.
Από τη Δύση, είμαστε μακριά από τα δυτικά.
Το site είναι τώρα σαν το Κατάρ σε όλο το μέρος.
Κάποιος έχει κατεδαφιστεί, κάποιος είναι φτιαγμένος.
Όταν ήμουν στην παιδική μου ηλικία, ο τσεγκέλκιοϊ ήταν σε όλο το μέρος.
Τα αγγούρια, οι φράουλες μεγάλωσαν.
Ένα χιόνι θα είχε χιονίσει, θα ήταν χιόνι χιονιού.
Στο σπίτι που γεννήθηκε ο πατέρας μου, οι λύκοι ήταν κάτω.
Τώρα δεν έχει μείνει χώμα στο τσεγκέλκιοϊ. Κάθε πλευρά είναι διαμέρισμα!
Από το bostanindan του παππού μου, περνάει από το natoyolu.
Στην εποχή του διαπρεπής τομέα.
.
Η γειτονιά που καθόμουν στο cengelgoy ήταν μια ελληνική γειτονιά.
Είχε επίσης ένα μεγάλο εκκλησίασμα με την εκκλησία της ' ια giorgi.
Τώρα έχουν μείνει τρεις οικογένειες στο rumlardan.
Πήγαν όλοι στην Ελλάδα.

@ Beyoğlu / ταξίμ, Κων / πολη

fb – [2fA]