Προς το κέντρο της Γης;

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

 
- Ο αληθινός Χριστιανός συμπεριφέρεται σ' αυτή τη ζωή σαν να προετοιμάζεται για την άλλη, τη Μέλλουσα. Με ό,τι πράττει, δεν σκέφτεται τί θα πουν εδώ γι' αυτόν, αλλά τί θα πουν εκεί, στον Ουρανό.
Αισθάνεται ζωηρά την παρουσία του Θεού, των Αγγέλων και όλων των Αγίων και θυμάται, ότι κάποια ημέρα θα δώσει λόγο για το τί σκέφθηκε, είπε και έπραξε.

- Το να αγαπάμε τον Θεό με όλη την καρδιά μας, σημαίνει: να αγαπάμε με όλη την καρδιά μας τις Εντολές του Ευαγγελίου και ποτέ να μην τις παραβαίνουμε.
Σημαίνει: όλη μας η καρδιά να είναι δοσμένη αγαπητικά στον Κύριο.

- Όλα τα υλικά σώματα έλκονται προς το κέντρο της γης.
Κι όλες οι ψυχές των ανθρώπων έλκονται φυσικά προς το πνευματικό τους κέντρο, τον Θεό. Μόνο η αμαρτία διέστρεψε κι εξακολουθεί να διαστρέφει αυτή τη φυσική τάση.

- Να σκέφτεσαι πάντα πως είσαι μισητός, φτωχός, τυφλός και γυμνός χωρίς τον Θεό και πως ο Θεός  είναι τα πάντα για σένα.
Αυτός είναι η δικαιοσύνη σου, ο αγιασμός σου, ο πλούτος σου, η αμφίεσή σου, η ανάσα σου, η ζωή σου, τα πάντα.

- Σκοπός της ζωής μας είναι η ένωσή μας με τον Θεό. Αυτό που εμποδίζει την ένωση αυτή, είναι η αμαρτία. Γι' αυτό φύγε μακριά από την αμαρτία, όπως φεύγεις από ένα τρομερό εχθρό, τον καταστροφέα της ψυχής σου.
Η ζωή χωρίς τον Θεό είναι θάνατος, δεν είναι ζωή.

v – 2fA

                                                       

 

Ισμήρ, ο πρόσφυγας

 

Έλενα Κεσμήρη  -  Ένα οικογενειακό παραμύθι
[Η ιστορία του προπάππου της Παναγιώτη, από το ολοκαύτωμα της Σμύρνης]

Στο σπίτι του, έχουν όλοι μαζευτεί στο σαλόνι: οι γονείς του, ο αδελφός κι η αδελφή του, καθώς και ο θείος με τη θεία του. Δείχνουν όλοι πολύ αναστατωμένοι, ενώ οι γυναίκες κλαίνε.
Ο Παναγιώτης, ανάμεσα στις φωνές και στα κλάματα προσπαθεί να καταλάβει τι συμβαίνει.
Όμως οι μεγάλοι αποφασίζουν γρήγορα να μαζέψουν μερικά πράγματα και να φύγουν για το λιμάνι, με την ελπίδα πως όλο και κάποια βάρκα θα τους μεταφέρει κάπου ασφαλέστερα, μέχρι όλο αυτό να κοπάσει.

Η μητέρα μαζεύει μερικά ρούχα και χρυσαφικά, καθώς οι υπόλοιποι ετοιμάζονται να εγκαταλείψουν το σπίτι χωρίς να μιλάνε – σχεδόν χωρίς να ανασαίνουν.

Βγαίνοντας έξω, ο ουρανός θυμίζει εφιάλτη και η γειτονιά που προ ολίγων λεπτών ήταν γεμάτη παιδιά και ξέγνοιαστες παρέες, τώρα πνίγεται από καπνούς, φωνές μανάδων και κλάματα μωρών.
Ο Παναγιώτης κρατάει σφιχτά το χέρι της μητέρας του, όσο παρατηρεί τις κινήσεις του πατέρα του: κλειδώνει την πόρτα του σπιτιού, αλλά και την πόρτα της αυλής, και βάζει το κλειδί προσεκτικά στο τσεπάκι του πουκαμίσου του. Κοντοστέκεται για μερικά δευτερόλεπτα αλλά τελικά γυρίζει και κοιτάει την οικογένεια του κατάματα.

«Πάμε, γρήγορα» λέει, με τον τόνο στη φωνή του να προδίδει πως ούτε ο ίδιος δεν θέλει να ακολουθήσει την προσταγή αυτή.
Πότε θα ξαναγυρίσουν; Θα είναι όλα όπως τα άφησαν; Το βάρος αυτών των ερωτήσεων δεν αφήνει σε κανέναν χρόνο να γυρίσει και να δει τη γειτονιά έτοιμη να βαφτεί στα χρώματα της φωτιάς.

Το λιμάνι δεν είναι μακριά, μα η διαδρομή μοιάζει δυσκολότερη από πρώτα. Ο δρόμος είναι πλημμυρισμένος από ανθρώπους όλων των ηλικιών που τρέχουν, φωνάζουν, κλαίνε…
Τα μάτια του εντεκάχρονου Παναγιώτη βλέπουν εικόνες που θα μείνουν ανεξίτηλες.

Όσο τρέχει με την οικογένειά του, προσπαθεί να αντιληφθεί πόσα πράγματα έχουν αλλάξει μέσα σε μόλις λίγα λεπτά, μα ξαφνικά η εμφάνιση μερικών Τούρκων στρατιωτών φέρνει στο προσκήνιο νέες ανησυχίες. Φαίνεται πως κρατούν στη στεριά όσους άνδρες προσπαθούν να διασχίσουν το δρόμο προς το λιμάνι και να ανέβουν στις βάρκες που περιμένουν στην αποβάθρα.
Όλοι στην οικογένεια καταλαβαίνουν πως η αβάσταχτη πίκρα θα μεγαλώσει σύντομα.
Οι στρατιώτες κρατούν τον πατέρα και τον θείο του μικρού Παναγιώτη.

Δεν υπάρχει χρόνος για αποχαιρετισμούς και ερωτήσεις, καθώς έχουν αρχίσει να ακούγονται πυροβολισμοί. Η μητέρα και η θεία, κρατώντας από το χέρι τα παιδιά, δεν σταματούν να τρέχουν προς την αποβάθρα κι ας έχουν γίνει τα μάγουλα τους σωστές θάλασσες από τα δάκρυα.

Η κατάσταση στην αποβάθρα είναι αποπνικτική. Ποιος να παρηγορήσει ποιον;
Οι μητέρες κλαίνε. Κλαίνε επειδή δεν γνωρίζουν ούτε πού θα τους πάνε οι βάρκες ούτε εάν θα ξαναδούν τους άνδρες τους, αλλά ούτε κι αν τα μωρά τους θα γνωρίσουν την πατρική φιγούρα.

Οι βάρκες πηγαίνουν τους πολίτες ανοιχτά της θάλασσας, όπου εκεί περιμένει ένα μεγάλο πλοίο.
Η εύρεση διαθέσιμης βάρκας είναι δύσκολη. Άλλες αναποδογυρίζουν από το βάρος, άλλες σπάνε, κάποιοι πηδούν και προσπαθούν να πιαστούν από αυτές. Η μητέρα του Παναγιώτη αναγνωρίζει τις γειτόνισσές τους σε μια βάρκα που είναι έτοιμη να φύγει, και προστάζει όλους να κατευθυνθούν προς τα εκεί. Αν και αρκετά γεμάτη, οι γειτόνισσες βοηθούν την οικογένεια να ανέβει πάνω, και αμέσως ξεκινούν κουπί. Κανένας δεν μιλάει, τα βλέμματα είναι βαριά σαν πέτρες.

Όταν απομακρύνονται από την αποβάθρα η μητέρα ξεσπάει σε κλάματα, και η θεία μαζί με τις γειτόνισσες προσπαθούν να την καθησυχάσουν λέγοντάς της πως οι άνδρες τους θα αφεθούν αργότερα και πως θα έρθουν να τις βρουν και να γυρίσουν σπίτια τους.

Ξαφνικά, κι όσο η βάρκα πλησιάζει το πλοίο, ο Παναγιώτης θυμάται κάτι που θα τον ταράξει ακόμα περισσότερο. Μία από τις γάτες της αυλής τους είχε πρόσφατα γεννήσει, και πρόσεχε εδώ και καιρό τα γατάκια της. Στην σκέψη πως αυτήν τη στιγμή είναι μόνα τους, και κινδυνεύουν να καούν, ο Παναγιώτης δεν χάνει λεπτό και βουτάει στη θάλασσα με σκοπό να γυρίσει πίσω με τις γάτες του, που τόσο αγαπούσε. Είναι καλός κολυμβητής, μα η άγαρμπη βουτιά γεμίζει με νερό το δεξί αφτί του, κι έτσι είναι ακόμη πιο δύσκολο να καταλάβει ποιο απ’ όλα τα ουρλιαχτά είναι της μητέρας του που τον φωνάζει πίσω.

Με το που βγαίνει από το νερό, δεν σταματάει να τρέχει. Τρέχει αντίθετα απ’ όλους, σε ένα χάος που δεν έχει τελειωμό, δίχως να γνωρίζει αν θα τα καταφέρει. Τρέχει παρόλο που το νερό από το αφτί του ακόμη δεν έχει απεγκλωβιστεί και κάνει τον πόνο αφόρητο.

Φτάνει στη γειτονιά του, η οποία έχει αρχίσει ήδη να καίγεται. Το σπίτι του είναι έτοιμο να αγκαλιαστεί από τις φλόγες. Χωρίς δισταγμό, σκαρφαλώνει τη μεγάλη καγκελόπορτα και πηδάει μέσα στην αυλή – δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που κάνει κάτι τέτοιο. Τρέχει γρήγορα μέχρι το σημείο που τα μικρά γατάκια συνήθιζαν να κάθονται, μα δυστυχώς βρίσκει μόνο ένα.
Το κουλουριάζει μέσα στο μουσκεμένο του μπλουζάκι, σκαρφαλώνει μία ακόμη φορά την καγκελόπορτα, και εύχεται να καταφέρει να βρει τη βάρκα με την οικογένεια του.

Φτάνει στην αποβάθρα και αποφασίζει πως για να μπορέσει να κολυμπήσει γρήγορα, θα πρέπει να σιγουρευτεί πως το γατάκι είναι ασφαλές, κι έτσι το στερεώνει στο κεφάλι του, ενώ προσπαθεί να μπει μέσα στο νερό χωρίς να βυθιστεί ολόκληρος. Όσο κολυμπάει, κοιτάει τις βάρκες που είναι κοντά στο πλοίο και θυμάται πως η βάρκα όπου είναι πάνω η οικογένειά του έχει γύρω της μια μπλε γραμμή.
Ο πόνος στο αφτί του όλο και δυναμώνει, και συνάμα με το φόβο για την ασφάλεια του μικρού γάτου, η εύρεση της βάρκας είναι δύσκολη. Μα τα καταφέρνει.

Η οικογένειά του τον εντοπίζει μέσα στο νερό, μα κανένας δεν μπορεί να βουτήξει για βοήθεια, καθώς οι στρατιώτες πυροβολούν προς τις βάρκες. Μετά από μερικά λεπτά αγωνίας, ο μικρός Παναγιώτης προλαβαίνει να φτάσει τη βάρκα, και με τη βοήθεια όλων ανεβαίνει πάνω της μαζί με τον γάτο. Η μητέρα του τον σφίγγει στην αγκαλιά της και όλοι νιώθουν μια μικρή ανακούφιση μέσα σε όλο το χάος. Αυτός δεν αφήνει τον μικρό γάτο από τα χέρια του.

Το πλοίο θα τους αφήσει στην Χίο. Οι μαύρες μέρες συνεχίζουν, κι όλοι προσπαθούν να χτίσουν τη ζωή τους από την αρχή. Η οικογένεια παραμένει χωρισμένη στα δύο.
Ο Παναγιώτης έχει ονομάσει τον γάτο που έσωσε «Ισμήρ» (που σημαίνει Σμύρνη) και δεν τον αφήνει απ’ το πλευρό του. Ακόμα κι όταν έρχονται οι δυσκολότερες μέρες, αυτός μοιράζεται μαζί του το φαγητό του και κρατάει αυτήν τη φιλία σαν την πολυτιμότερη ανάμνηση που έχει από το σπίτι του.

Η φωτογραφία του γάμου. Ο Παναγιώτης με τη σύζυγό του Πηνελόπη που αντί νυφικού φοράει τη νοσοκομειακή στολή της (φωτ.: Αρχείο οικογένειας Μιχαηλίδου)

Αρκετά χρόνια αργότερα φεύγουν για Θεσσαλονίκη, καθώς η Χίος τούς θυμίζει μόνο δυσάρεστα. Μετά από μερικά χρόνια, ως μόνιμοι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης, και λίγο πριν από το γάμο του Παναγιώτη, ο γέρος πλέον Ισμήρ αφήνει την τελευταία του πνοή.

Ωστόσο, ο Παναγιώτης έχει ακόμα κάτι που θα του τον θυμίζει: το δεξί του αφτί ποτέ δεν επανήλθε μετά από εκείνη την απότομη βουτιά.
Δεν στεναχωριέται που δεν ακούει καλά. Νιώθει περήφανος που κατάφερε να φανεί τόσο γενναίος και να σώσει έναν φίλο ανεκτίμητο. Όπως δεν ξεχνάει ποτέ του τον Ισμήρ, έτσι δεν ξεχνάει και τη Σμύρνη.

Μερικά χρόνια μετά, πατέρας δύο κοριτσιών πλέον, ο Παναγιώτης συνεχίζει να μένει στη Θεσσαλονίκη.
— Δεν ακούω καλά από το δεξί μου αφτί. Ξέρετε γιατί;
— Γιατί, μπαμπά;

Και με αυτή την ερώτηση σκεπάζει τις κόρες του, κάθεται δίπλα στο κρεβατάκι τους και ξεκινάει να λέει την ιστορία του Ισμήρ, σαν παραμύθι.
Ένα παραμύθι που κρύβει την ιστορία της οικογένειας του. Ένα παραμύθι που κρύβει τον πόνο των ξεριζωμένων. Αργότερα, οι κόρες του θα λένε αυτό το «παραμύθι» στα δικά τους παιδιά και με τη σειρά τους θα το μάθουν και τα εγγόνια τους…

Κάπως έτσι καθιερώθηκε και η παράδοση της γάτας στην οικογένεια.
Μετά τον Ισμήρ, υπάρχει πάντα μια γάτα μέσα στο σπίτι.

Pontosnews – 2fA

                                                                                                            

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2023

 

Ο δίκαιος αββάς

Κάποτε ένας άγιος γέροντας προσευχόταν στον Θεό να του αποκαλύψει το μυστήριο, γιατί άνθρωποι δίκαιοι και ευσεβείς είναι φτωχοί και δυστυχούν και αδικούνται, ενώ πολλοί άδικοι και αμαρτωλοί είναι πλούσιοι και αναπαύονται, και πως ερμηνεύονται οι κρίσεις του Θεού.

Ο Θεός θέλοντας να τον πληροφορήσει, του έβαλε στην καρδιά λογισμό να κατεβεί στον κόσμο. Περπατώντας λοιπόν ο Γέροντας, βρέθηκε σ’ ένα δρόμο πλατύ, όπου περνούσαν πολλοί.
Εκεί υπήρχε ένα λιβάδι και μια βρύση με καθαρό νερό. Ο αββάς, κρύφτηκε στην κουφάλα ενός δένδρου και σε λίγο, να που περνά ένας άνθρωπος πλούσιος, που ξεπέζεψε και κάθισε να φάει.

Εκεί που αναπαυόταν, βγάζει ένα πουγκί με εκατό φλουριά, για να τα μετρήσει.
Αφού τα μέτρησε, νόμισε πως τα έβαλε πάλι μέσα στο ρούχο του, το πουγκί όμως έπεσε κάτω στη γη. Σηκώθηκε λοιπόν και καβαλίκεψε το άλογο του, αφήνοντας εκεί τα φλουριά.

Έπειτα πέρασε από εκεί άλλος οδοιπόρος, για να πιεί νερό. Βρίσκει τα φλουριά, τα παίρνει και φεύγει χαρούμενος.

Κατόπιν ήλθε άλλος φτωχός πεζοδρόμος, φορτωμένος και κουρασμένος, και κάθισε κι αυτός να αναπαυτεί. Ενώ έβγαζε ένα παξιμάδι για να φάει, έρχεται και ο πλούσιος και πέφτει πάνω στο φτωχό κα του λέει με θυμό: «Γρήγορα, δώσε μου τα φλουριά που βρήκες».
Ο φτωχός με όρκους μεγάλους έλεγε πως δεν είδε τέτοιο πράγμα. Τότε ο πλούσιος άρχισε να τον δέρνει με τη βίτσα του λουριού του αλόγου του και με ένα χτύπημα τον σκότωσε. Και άρχισε να ψάχνει όλα τα ρούχα και τα πράγματα του φτωχού, και επειδή δεν βρήκε τίποτε έφυγε πολύ λυπημένος.

Ο αββάς βλέποντας όλα αυτά έκλαιγε και σπαρασσόταν η καρδιά του για τον άδικο φόνο και παρακαλώντας τον Κύριο έλεγε:

«Κύριε, ποια είναι η βουλή Σου και πώς υπομένει αυτά η αγαθότητα Σου;»

Τότε παρουσιάσθηκε Άγγελος και του είπε:

«Μη λυπάσαι, Γέροντα, διότι όλα με τη βουλή του Θεού γίνονται, άλλα κατά παραχώρηση, άλλα για παίδευση και άλλα για οικονομία.

Μάθε, λοιπόν, ότι αυτός που έχασε τα φλουριά είναι γείτονας εκείνου που τα βρήκε.
 Ο δεύτερος είχε περιβόλι αξίας εκατό φλουριών, αυτός δε ο πλούσιος ως πλεονέκτης που ήταν, το πήρε δικαστικώς μόνο για πενήντα φλουριά. Κι επειδή παρακαλούσε ο φτωχός περιβολάρης τον Θεό, οικονόμησε ο Θεός έτσι και τα έδωσε διπλά αντί πενήντα φλουριά, εκατό.

Εκείνος δε ο άνθρωπος που φονεύτηκε άδικα, είχε κάνει φόνο, επειδή, όμως, είχε έργα χριστιανικά και θεάρεστα, θέλοντας ο Θεός να τον σώσει και να τον καθαρίσει από την αμαρτία του φόνου, οικονόμησε να σκοτωθεί άδικα, για να σωθεί η ψυχή του.
Αυτός δε, ο πλεονέκτης, που έκανε τον φόνο, έμελλε να κολασθεί από την πλεονεξία του, γι’ αυτό τον άφησε ο Θεός να πέσει στο αμάρτημα του φόνου, για να πονέσει η ψυχή του και να ζητήσει μετάνοια. Και να τώρα, αφήνει τον κόσμο και πάει να γίνει μοναχός.

Λοιπόν πήγαινε τώρα στο κελί σου και μην πολυεξετάζεις τις κρίσεις του Θεού, διότι είναι ανεξερεύνητες, και ανεξιχνίαστη η προνοητική των πάντων του Θεού διακυβέρνηση, και δεν φθάνει ο νους και η δύναμη της γνώσεως του ανθρώπου να κατανοήσει τα θεία μυστήρια.

Γι’ αυτό κάθε άνθρωπος πρέπει να λέει: «δίκαιος ει, Κύριε, και ευθείαι αι κρίσεις Σου» και από την απόλυτη πίστη του θα σωθεί, καθώς λέγει η Γραφή: «ο δίκαιος εκ πίστεως ζήσεται».

Αφού άκουσε αυτά από τον άγγελο ο Αββάς, δόξαζε τον Θεό.

 
v – 2fA

Ματαίωση και αναγέννηση

Rowan Williams  -  Η ζωή του Ιησού και εμείς
[Ποιμαντική Σκέψη της Εβδομάδος]

Ο κόσμος βασανίζεται από μια ματαίωση, και δεν μπορεί να γίνει αυτό για το οποίο πλάστηκε, «στενάζει και κραυγάζει από πόνο σαν την ετοιμόγεννη γυναίκα» (Ρωμ. 8, 22).
Κι ωστόσο, κάτι παλεύει να ξεπηδήσει μέσα από αυτόν, κάτι αναμένει τη γέννηση του.

Τέτοια είναι η δύναμη αυτού του πράγματος ώστε, αφ' ης στιγμής αναγνωρίσουμε τι είναι αυτό που ζητά να γεννηθεί από εμάς και μέσα μας, δηλαδή η ζωή του Ιησού, οι παλιές μας συνήθειες δεν έχουν καμία αξίωση επάνω μας.
Δεν είμαστε υποχρεωμένοι να ζούμε μέσα στην καταστρεπτικότητα και τον εγωισμό, στα οποία είμαστε συνηθισμένοι.
Εάν το κάνουμε αυτό, απλώς πεθαίνουμε – δεν υφίσταται για μας αληθινή και δημιουργική ζωή μέσα σ' αυτόν τον κόσμο ή σε οποιονδήποτε άλλον.

Εάν όμως, δια του Πνεύματος που επείγεται να γεννηθεί πλήρως εντός μας, φροντίσουμε να πεθάνει ο κόσμος του εγωισμού και των συνηθειών μας, τότε θα ζήσουμε, τόσο εδώ όσο και μετά, και μάλιστα θα ζήσουμε σε μια σχέση με τον Θεό που είναι παρόμοια με αυτήν που έχει ο Ιησούς.

πΖ – 2φΑ

                                                           

Το σαλιγκάρι

 

- Observer

Κοιτούσα αυτό το σαλιγκάρι να περπατά στο  πεζοδρόμιο, έξω από το σπίτι μου, και στάθηκα να παρακολουθήσω την πορεία του. Έσκυψα κάτω στο έδαφος, έβγαλα το κινητό από την τσέπη μου και άρχισα να βιντεοσκοπώ τον ήρεμο βηματισμό του.

Πρέπει να έμεινα στο έδαφος περίπου 15 λεπτά.
Με προσπέρασε ένα ζευγάρι, μια παρέα φίλων, κάποιοι γείτονες και στάθηκε δίπλα μου μόνο ένα κοριτσάκι με τη μαμά της.

«Τα αγαπάω τα σαλιγκάρια» μου είπε, με αυτή την υπέροχη αθωότητα και κάθισε κι εκείνη, να παρακολουθήσει μαζί μου αυτή την «ατέλειωτη» διαδρομή.

Μετά, αποφασίσαμε να πάρουμε το σαλιγκάρι και να το βάλουμε στο διπλανό παρτέρι, για να μην το πατήσει κάποιος και χαθεί έτσι άδοξα ο καινούριος μας φίλος.
Έτσι και κάναμε. Αποχαιρετιστήκαμε με τη μαμά της και φύγαμε ο καθένας για τον δικό του προορισμό.

Έστριψα στη γωνία και παρατήρησα ότι το βήμα μου είχε γίνει πιο αργό.
Στα 15 λεπτά που παρατηρούσα το σαλιγκάρι είχαν «πέσει» μαζί και οι δικοί μου ρυθμοί, είχε ηρεμήσει η ανάγκη μου για ταχύτητα, είχε μειωθεί η βιασύνη να φτάσω στον προορισμό μου.

Ετούτο το μικρό και φιλήσυχο σαλιγκάρι μου είχε δείξει, με τον τρόπο του, ότι είναι όμορφο να απολαμβάνεις τη διαδρομή και τη ζωή σου.
Να χαίρεσαι τον «περίπατο» στο πεζοδρόμιο, να χαίρεσαι τους ανθρώπους που επίσης περπατούν δίπλα σου, να απολαμβάνεις τον ωραίο καιρό και να μην αφήνεις το άγχος να σε κυριεύει.
Όσο πιο γρήγορα κι αν φτάσεις, το άγχος και πάλι εκεί θα είναι να σε περιμένει κι εσύ θα το συναντήσεις πιο νωρίς…

Όπως στα μάτια ενός σαλιγκαριού ετούτο πεζοδρόμιο μοιάζει τεράστιο, έτσι και στα δικά μας μάτια μοιάζει ο κόσμος. Μόνο όταν για λίγο κάνουμε μια παύση, όταν η αρρώστια μας χτυπήσει την πόρτα ή ρίξουμε λίγο τους ρυθμούς, καταλαβαίνουμε ότι όσο γρήγορα κι αν τρέξουμε  τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει.
Ο κόσμος θα συνεχίσει να είναι εκεί, και να μένει όπως είναι, οι άνθρωποι θα συνεχίζουν να μας προσπερνούν, το ίδιο βιαστικοί, κι εμείς θα συνεχίσουμε να αγχωνόμαστε ώστε να φτάσουμε σε έναν προορισμό που, και πέντε λεπτά μετά, θα είναι ακριβώς στο ίδιο σημείο.
Το θέμα όμως πάντα θα είναι, σε πιο σημείο της ζωής μας θα θέλαμε να είμαστε εμείς…

Καινούρια μέρα μπροστά, καινούρια «διαδρομή», ας χαμηλώσουμε ταχύτητα, γιατί η ζωή μου έμαθε  ένα σαλιγκάρι, μοιάζει πιο όμορφη όταν την απολαμβάνεις αργά, ουσιαστικά, και με τις  κεραίες σου στραμμένες στο καλό, στο απλό και στο ωραίο.

 

vb – 2fA

                                                                                                                                   

Το Πρόσωπο του Έλληνα

              

- ΗΛΙΑΣ Γ. ΑΡΑΜΠΑΤΖΙΔΑΚΗΣ -

Ο 76χρονος αδάμαστος Πλοίαρχος Ε. Ν, ο ακατάβλητος αγωνιστής και φίλος,
συμμετείχε και φέτος στον ΑΥΘΕΝΤΙΚΟ ΜΑΡΑΘΩΝΙΟ της ΑΘΗΝΑΣ,
στη διαδρομή των 5.000 μ. στην κατηγορία των 75+,
με το βλέμμα στραμμένο πάντοτε μπροστά!

Έφερε μάλιστα χρόνο, κατά 1 λεπτό, καλύτερο από πέρυσι!!

Φυσικά τερμάτισε και πάλι ΠΡΩΤΟΣ, όπως το συνηθίζει, για 13η συνεχόμενη φορά!

- Μπορεί η συμμετοχή και μόνο να είναι σύμφωνη διεθνώς με το Ολυμπιακό Πνεύμα,
αλλά ο Πρωταθλητισμός αναδεικνύει το Πρόσωπο του Έλληνα στους αγώνες!

 

2φΑ

                              

Οι Δίκαιοι

Χόρχε Λουίς Μπόρχες

Κάποιος που καλλιεργεί τον κήπο του, όπως θα το ’θελε ο Βολταίρος.
Κάποιος που νιώθει ευγνωμοσύνη, γιατί στον κόσμο υπάρχει μουσική.
Αυτός που ανακαλύπτει με χαρά μια ετυμολογία.
Δύο πελάτες που σε κάποιο καφενείο παίζουν το σιωπηλό τους σκάκι.
Ο πηλοπλάστης που προκαθορίζει ένα σχήμα ή ένα χρώμα.
Ο στοιχειοθέτης που στήνει όμορφα τούτο το κείμενο και που ίσως δεν τ’ αρέσει.
Μια γυναίκα κι ένας άντρας, που διαβάζουν μαζί τις τελευταίες στροφές ενός ποιήματος.
Κάποιος, χαϊδεύοντας ένα ζωάκι που κοιμάται.
Κείνος που συγχωρεί ή θέλει να συγχωρέσει το κακό που του ’γινε.
Κάποιος που νιώθει ευγνωμοσύνη, γιατί σ’ αυτό τον κόσμο έζησε ο Στήβενσον.
Κάποιος που προτιμά να ’χουν δίκιο οι άλλοι.

Οι άνθρωποι αυτοί που μεταξύ τους δεν γνωρίζονται, έχουν σώσει τον κόσμο.

 

2fA

                                                                                            

Συγχαρητήρια!

 

Συγχαρητήρια στη μαθήτριά μας, Σάντρα Αμπασχαρούν

- Το Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2023, η σημαιοφόρος του σχολείου μας, μαθήτρια της Γ΄ Τάξης, Σάντρα Αμπασχαρούν, εκφώνησε τον πανηγυρικό της ημέρας κατά τη Δοξολογία στον Ιερό Ναό Αγίου Αλεξάνδρου Π.Φαλήρου, στο πλαίσιο του εορτασμού της Εθνικής Επετείου της 28ης Οκτωβρίου 1940.

Ο Διευθυντής και ο Σύλλογος διδασκόντων του 1ου ΓΕΛ Παλαιού Φαλήρου εκφράζουν θερμά συγχαρητήρια στη Σάντρα για τον λόγο της που προκάλεσε ρίγη συγκίνησης και γέμισε όλους με εθνική υπερηφάνεια τιμώντας το σχολείο μας!

Παραθέτουμε τον λόγο της μαθήτριας του σχολείου μας και της ευχόμαστε καλή πρόοδο. -

«Στέκομαι με δέος ενώπιόν σας, κρατώντας στα χέρια μου την Ελληνική Σημαία.
Είναι μεγάλη μου τιμή και αισθάνομαι βαθιά ευγνωμοσύνη απέναντι σε όλους τους ανθρώπους κοντά μου, στον Θεό και απέναντι σε όλους όσους θυσίασαν τη ζωή τους για να μπορώ εγώ κι εσείς σήμερα να ζούμε σε μια χώρα ελεύθερη!
Είπαν πώς. "ό,τι είναι ο νους και η καρδιά για τον άνθρωπο, είναι και η Ελλάδα για την οικουμένη." Πράγματι. Δεν είναι μόνο η φυσική ομορφιά, τα γραφικά νησιά, τα βουνά, τα ηλιοβασιλέματά της. Δεν είναι μόνο τα μνημεία και η ιστορία της. Ούτε μόνο η υπέροχη γλώσσα της, ο αρχαίος πολιτισμός και η τέχνη της. Η Ελλάδα είναι μια χώρα που γέννησε ανθρώπους με θερμή καρδιά, ανθρώπους φιλόξενους και πάνω απ' όλα ανθρώπους με ΠΙΣΤΗ και ΙΔΑΝΙΚΑ!

Ο Ουίνστον Τσώρτσιλ ο πρωθυπουργός της Βρετανίας, εξυμνώντας το θάρρος και την ανδρεία των Ελλήνων δήλωσε "Στο εξής δεν θα λέμε ότι οι Έλληνες πολεμούν σαν ήρωες, αλλά ότι οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες".
Έπειτα, ο ίδιος ο Χίτλερ σε λόγο που εκφώνησε το 1941 είπε: "Χάριν της ιστορικής αλήθειας οφείλω να διαπιστώσω ότι μόνον οι Έλληνες, από όλους τους αντιπάλους οι οποίοι με αντιμετώπισαν, πολέμησαν με παράτολμο θάρρος και ύψιστη περιφρόνηση προς τον θάνατο…".

Ακόμα, ο ραδιοφωνικός σταθμός της Μόσχας, όταν ο Χίτλερ επιτέθηκε εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης, αναφερόμενος στους Έλληνες, μετέδιδε το εξής μήνυμα: "Πολεμήσατε άοπλοι και νικήσατε, μικροί εναντίον μεγάλων. Σας οφείλουμε ευγνωμοσύνη, γιατί κερδίσαμε χρόνο για να αμυνθούμε. Σαν Ρώσοι και σαν άνθρωποι σας ευχαριστούμε".

Η Ελλάδα το 1940 ήταν μια χώρα μικρή και αδύναμη μπροστά στις ισχυρές δυνάμεις, μια χώρα περιτριγυρισμένη από εχθρούς και παρόλα αυτά 80 περίπου χρόνια από σήμερα ο Ιωάννης Μεταξάς απαντά απλά στον Εμμανουέλε Γκράτσι με μια λέξη ιστορική. "Όχι" του απάντησε απέναντι στην ιδέα της παράδοσης της Ελλάδας και η απάντηση αυτή αποδείχθηκε αντιπροσωπευτική για όλους τους Έλληνες, αφού την επόμενη κιόλας μέρα, Ελληνίδες μητέρες και παιδιά με χαρά αποχαιρετούσαν τα μέλη των οικογενειών τους που "με το χαμόγελο στα χείλη" όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η Σοφία Βέμπο, κατευθύνονταν προς το μέτωπο.
Σαν να μην ηχούσαν σειρήνες πολέμου. Σαν να ξημέρωσε μια μέρα πανηγυρική!

Αυτό που οδήγησε τους Έλληνες στο μεγάλο θαύμα της νίκης ήταν η ΠΙΣΤΗ και ΑΓΑΠΗ στην πατρίδα. Χρειάστηκαν πολλές θυσίες και αυταπάρνηση για να μπορεί να κυματίζει η γαλανόλευκη σημαία σε κάθε σπίτι σήμερα. Άραγε κυματίζει στις καρδιές όλων μας;
Η ελληνική σημαία φέρει επάνω και αριστερά έναν λευκό Σταυρό.
Έναν Σταυρό που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι  της ελληνικής ταυτότητας. 

Σταυρός που σημαίνει θυσία και αγάπη! Θυσία του «εγώ» για το «εσύ», θυσία του κόπου μου και του χρόνου μου «σήμερα», για το αύριο « όσων θα γεννηθούν». Σταυρός που σημαίνει αγάπη. Αγάπη που ξεπερνά το «προσωπικό δικαίωμα» ακόμα και στη ζωή για χάριν της ελευθερίας. Σταυρός που σημαίνει πίστη στο Θεό!
Γιατί πώς μπορούμε να αμφισβητήσουμε αυτό που οι ίδιοι οι αγωνιστές ομολογούν. Ότι τα θαύματα ήταν καθημερινά  κατά τη διάρκεια της μάχης. Γι’ αυτό και σήμερα 28η Οκτωβρίου τιμούμε και την Παναγία μας, την Αγία Σκέπη που με τη προστασία και τη βοήθειά της συνέβαλε καθοριστικά στο έπος του ’40.

Γεννήθηκα στην Ελλάδα αλλά δεν είναι η πατρίδα μου. Δεν μεγάλωσα με Έλληνες παππούδες και γιαγιάδες για να κληρονομήσω μια έμφυτη αγάπη για καθετί ελληνικό μέσα από ιστορίες, βιώματα και αναμνήσεις. Όταν ήμουν μικρή η "Ελλάδα" ήταν για μένα κάτι άγνωστο και ξένο. Σήμερα όμως στέκομαι εδώ με μεγάλη υπερηφάνεια και ευγνωμοσύνη. Αγαπώ την Ελλάδα από επιλογή. 

Αγαπώ την Ελλάδα γιατί έχει άμεση σχέση με την ίδια μου την προσωπικότητα.
Θαυμάζω τον τρόπο που ο Έλληνας κάθε εποχής δεν διστάζει να υπερασπιστεί την γη στην οποία μεγάλωσε, τη γλώσσα του, τη θρησκεία του, την ταυτότητά του, τους ανθρώπους του χωρίς φόβο, χωρίς να ζυγίζει και να υπολογίζει τις απώλειες. Αγαπώ τον Έλληνα που δεν προκαλεί αλλά υπερασπίζεται μέχρι θανάτου αν του πειράξουν ό, τι αγαπά.
Παραδειγματίζομαι από τη γυναίκα της Πίνδου που ξεπροβόδισε με δάκρυα και χαμόγελο τον άντρα της και τα αγόρια της για το μέτωπο και σήκωσε βάρη ασήκωτα με τις κόρες της ανεβαίνοντας τα κακοτράχαλα βουνά.

Η Ελλάδα μεγάλωσε Έλληνες και …Φιλέλληνες, χαρίζοντας αξίες και εμπνέοντας ιδανικά που συγκινούν. Ας την αγαπήσουμε όπως της αξίζει, όπως μας διδάσκει η θυσία των αγωνιστών του 1940, που αποτελούν πρότυπο για κάθε νέο άνθρωπο ανεξαρτήτως καταγωγής.
Ας μάθουμε την ιστορία της, ας διδαχθούμε από το παρελθόν και ας ελεγχθούμε από το παρόν, με την ελπίδα να φτιάξουμε ένα καλύτερο μέλλον.
Ας κάνουμε το καθήκον μας με συνέπεια, με ζήλο και αγωνιστικότητα και ας πούμε ένα ηρωικό ΟΧΙ στον εύκολο δρόμο της άνεσης και του συμφέροντος.

Ο μεγάλος ποιητής Κ. Παλαμάς γράφει..

"Γνώμες, καρδιές, όσοι Έλληνες,
ό,τι είστε, μην ξεχνάτε,
δεν είστε από τα χέρια σας
μονάχα, όχι.
Χρωστάτε και σε όσους ήρθαν, πέρασαν,
θα ’ρθούνε, θα περάσουν.
Κριτές, θα μας δικάσουν
οι αγέννητοι, οι νεκροί."

Πράγματι χρωστάμε. Χρωστάμε να παραδώσουμε την Ελλάδα που παραλάβαμε, ελεύθερη και ΚΑΛΥΤΕΡΗ!

Σας ευχαριστώ!»

 

1lyk-p-falir

El Libero – 2fA

                                              

Αδιατάρακτος ΝΟΕΜΒΡΗΣ

 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΕΝ ΠΛΩ

 

Ο ίδιος αδιατάρακτος Νοέμβρης
με σημαίες παντού χθεσινής βροχής
παραδομένα στη γύμνια τα δέντρα –
δυο τρία φύλλα μόνον εστασίαζαν υπάρχοντας.

Το στρογγυλό λιβάδι σαν περιβραχιόνιο
στην ελεύθερη εξάπλωση της φύσης
και πάλι έσκυβα να πιω μέσα από την ίδια ακινησία
που έπιναν σκυμμένα εκείνα τα μουλάρια.
Αστραφτερή η διάταξη του ήλιου
πάνω στο τρίχωμά τους
δεμένη χαλαρά σε ζουζουνιού κορμό
για να μη φύγει.

[από το «Ατροφικό ένστικτο», Κική Δημουλά]

2φΑ

                                                                      

Εφημερία Αγίου Δημητρίου

 

26 Οκτωβρίου

"Καλησπέρα σε όλους και χρόνια πολλά!
Μέγα γεγονός αυτό που βίωσα σήμερα, το οποίο θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας· ένα ΤΕΡΑΣΤΙΟ θαύμα του Αγίου Δημητρίου που γιορτάζουμε σήμερα και εύχομαι όλοι μας να έχουμε τις πρεσβείες του.

Σήμερα το πρωί στην εφημερία μου στο Ιπποκράτειο, ήρθε μία επίτοκος να γεννήσει η οποία είχε πολλές επιπλοκές κατά τη διάρκεια της κύησης και έτσι θα έμπαινε για καισαρική τομή.
Μέχρι πριν να ξεκινήσει το χειρουργείο, όλα κυλούσαν ομαλά και στον υπέρηχο άκουγα καθαρά την καρδούλα του εμβρύου.

Ξεκινάει το χειρουργείο, βγαίνει το μωράκι και διαπιστώνουμε ότι δεν έχει σφυγμό. Είναι νεκρό.
Το βάζουμε στην ανάνηψη και ξεκινάμε ΚΑΡΠΑ μαζί με χορήγηση οξυγόνου, ώστε να πετύχουμε ανάταξη. Περνάνε 10' χωρίς κανένα σημάδι ζωής και οι αναισθησιολόγοι διασωληνώνουν. Προσπαθούμε να ανατάξουμε για άλλα 10 λεπτά, αλλά φαίνεται να μην υπάρχει καμία ελπίδα.
Στα 25 λεπτά σταματάμε, καθώς φαινόταν πλέον να είναι μάταιο. 

Αποφασίζουμε να το αεροβαπτίσουμε επικαλούμενοι τη βοήθεια του Αγίου. Και με το που λέμε "βαφτίζεται ο δούλος του Θεού Δημήτριος, εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος" το μωράκι παίρνει μια βαθιά ανάσα και ξεκινάει να κλαίει!!!
Ενώ ήταν νεκρό για 25 ολόκληρα λεπτά!!!

Οι μισοί κλαίγαμε και οι άλλοι μισοί κοιταζόντουσαν μεταξύ τους σαστισμένοι.
Ακόμη δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω αυτό που βίωσα, και νιώθω τόσο μικρή μπροστά σε αυτό το μεγαλείο..
Εύχομαι ολόψυχα ο Άγιος μας να σκεπάζει τις ζωές όλων μας!! Δόξα τω Θεώ!!»

 

El Libero - 2φΑ

                                                   

Είμαστε μέσα!!

 

Γιῶργος Θεοτοκᾶς
[Από τό προσωπικό ἡμερολόγιο του - Μιά αὐθεντική μαρτυρία γραμμένη ἐν θερμῷ, τήν ἴδια μέρα πού ξέσπασε ὁ Ἑλληνοϊταλικός πόλεμος]

Ξυπνῶ μὲ τὶς καμπάνες, ποὺ σημαίνουν τὴν κήρυξη τοῦ πολέμου καὶ τὸν πρῶτο συναγερμό. Ἐπιτέλους εἴμαστε μέσα!
Ὁ ὡραιότατος καιρός, οἱ καμπανοκρουσίες, κάποια κίνηση ἰδιαίτερη, κάποια ἔξαψη ποὺ αἰσθάνουμαι ἀμέσως τριγύρω μου, στὸ σπίτι, στὸ δρόμο, στὰ ἄλλα σπίτια καὶ στοὺς κήπους, ὅλα αὐτὰ προσδίδουν, ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμή, στὴν ἡμέρα ποὺ ἀρχίζει, μιὰ ὄψη ἑορτάσιμη, πανηγυρική.
Ἡ πρώτη μου σκέψη εἶναι: «Τὸ μεσημέρι, τὸ ἀργότερο, θὰ ἔρθουν τὰ ἀεροπλάνα νὰ μᾶς βομβαρδίσουν».

Ξεκινῶ γιὰ τὴν Ἀθήνα νωρίτερα ἀπὸ τὴ συνηθισμένη μου ὥρα.
Στὸν δρόμο, ἐνῶ πηγαίνω πρὸς τὸν Πλάτανο νὰ πάρω τὸ λεωφορεῖο, μὲ συνοδεύει μιὰ γριὰ προσφυγίνα, μαγείρισσα σὲ κάποιο σπίτι ὅπως μοῦ λέει, ποὺ τρέχει νὰ πάει στὸν Πειραιᾶ νὰ δεῖ, τί γίνουνται τὰ παιδιά της.
Εἶναι πανικόβλητη, μοῦ μιλᾶ γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Σμύρνης, γιὰ τὰ πτώματα στοὺς δρόμους.

Στὸ λεωφορεῖο διαβάζω τὴν ἐφημερίδα μου καὶ ξεχνιοῦμαι. Ἀπάθειά μου.
Oι ἐπιβάτες μιλοῦν γιὰ τὸν πόλεμο μὲ πολλὴ ψυχραιμία καὶ κάποτε μὲ εὐθυμία.

Μετά τους Ἀμπελοκήπους, μπαίνοντας στὴν Ἀθήνα, ἀντικρίζω τὴν πρώτη πολεμικὴ εἰκόνα καὶ αἰσθάνουμαι τὴν πρώτη συγκίνηση τῆς ἡμέρας.
Μιὰ στρατιωτικὴ μονάδα φεύγει ἀπὸ τὰ Παραπήγματα. Oἱ στρατιῶτες εἶναι ἄοπλοι. Εἶναι πολὺ νέοι καὶ καλὰ ντυμένοι. Τραγουδοῦν, γελοῦν καὶ παίζουν φάπες, κάνουν σὰν παιδιὰ ποὺ ξεκινοῦν γιὰ μιὰ εὐχάριστη ἐκδρομή.
Μὲς στὸ λεωφορεῖο μου, μιὰ γυναῖκα ξαφνικὰ ἀρχίζει καὶ κλαίει μὲ λυγμούς, μιὰ ἄλλη κλαίει κρυφά, στρέφει τὸ πρόσωπό της πρὸς τὰ ἔξω, γιὰ νὰ μὴν τὴ δοῦν.

Φτάνω στὸ γραφεῖο, συζητῶ μὲ τὸν Ἀλέκο γιὰ τὶς ἐκκρεμεῖς ὑποθέσεις, ὕστερα βγαίνω στὴν ὁδὸ Βουκουρεστίου. Παντοῦ ὑπάρχει μιὰ κίνηση ἀσυνήθιστη, ἀλλὰ τίποτα ποὺ νὰ μοιάζει μὲ φόβο.
Ὁ κόσμος εἶναι γενναῖος καὶ εὔθυμος, πηγαινοέρχεται στοὺς δρόμους, συζητεῖ μὲ θέρμη ἀλλὰ χωρὶς ὑπερβολικὴ νευρικότητα.

Ξαναβρίσκω ὅλη τὴν ἀπάθειά μου, ποὺ εἶχε θαρρεῖς κλονιστεῖ γιὰ μιὰ στιγμὴ στὸ λεωφορεῖο. Αἰσθάνουμαι, ὅτι ἀνήκω σ’ ἕνα σύνολο, ποὺ δὲν ἔχασε τὴν αὐτοπειθαρχία του.
Τὸ αἴσθημα αὐτό, μοῦ δίνει κάποια περηφάνια.

Στὴ γωνία Βουκουρεστίου καὶ Σταδίου μιὰ ἀρκετὰ μεγάλη διαδήλωση νέων ἔχει ἐπιτεθεῖ στὰ γραφεῖα τῆς Ala Litoria. Σπάζουν τὶς πόρτες, μπαίνουν μέσα καὶ τὰ σπάνουν ὅλα, γεμίζουν τὸ δρόμο μὲ συντρίμμια καὶ χαρτιά.

Τὸ νεανικὸ πλῆθος φωνάζει καὶ γελᾶ. Αἰσθάνουμαι, ὅτι μοῦ μεταδίδει τὸν ἐνθουσιασμό του, φωνάζω καὶ ἐγὼ καὶ γελῶ.

Σιγὰ σιγὰ, ἡ Ἀθήνα παίρνει τὸ ὕφος τῶν μεγάλων ἐθνικῶν ἑορτῶν, κάτι ποὺ θυμίζει λ.χ. τὰ Ἐκατόχρονα τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης, ἀλλὰ πιὸ αὐθόρμητα καὶ πιὸ νεανικά.
Καιρὸς θαυμάσιος, καταγάλανος οὐρανός.
Πλήθη νέων […] ἔχουν χυθεῖ στοὺς κεντρικοὺς δρόμους, μὲ λάβαρα, σημαῖες, δάφνες, μουσικές.
Ὁ κόσμος συμμετέχει σ’ αὐτὲς τὶς ἐκδηλώσεις, χειροκροτεῖ, ζητωκραυγάζει.

Εἶχα πολλά, πάρα πολλὰ χρόνια νὰ δῶ τέτοιον ἐνθουσιασμὸ στὴν Ἀθήνα.
Αἰσθάνεται κανεὶς ἕνα πάθος μὲς στὸν ἀέρα, ἕναν φανατισμό, μιὰ λεβεντιά.
Ξύπνησε τὸ ἑλληνικὸ φιλότιμο, εἶναι κάτι ὡραῖο.
Καὶ μιὰ τέλεια ἐθνικὴ ἑνότητα. Εἶναι ἡ πρώτη φορὰ στὴ ζωή μου, ποὺ αἰσθάνουμαι τέτοιαν ὁμόνοια νὰ βασιλεύει στὸν τόπο.

agiazoni 

Ζωή – 2φΑ

                                                      

Εγκώμιο της ζωής..

 

Etty Hillesum - Βρίσκω τη ζωή ωραία
[Ποιμαντική Σκέψη της Εβδομάδος]

Το πρωί, καθώς έκανα ποδήλατο στη Stadionkade, ρέμβαζα ατενίζοντας τον απέραντο ορίζοντα που ανοίγεται μπροστά σου από τις παρυφές της πόλης, και ανάσαινα φρέσκο αέρα, στον οποίο ακόμη δεν έχει μπει δελτίο.
Παντού υπάρχουν πινακίδες που απαγορεύουν στους Εβραίους τις διαδρομές μέσα στη φύση.
Πάνω όμως, από τον στενό δρόμο στον οποίο ακόμη επιτρέπεται να κυκλοφορούμε, απλώνεται ο απέραντος ουρανός.

Δεν μπορούν να μας κάνουν τίποτα, τίποτα πραγματικά.
Μπορούν να δυσχεράνουν αρκετά τη ζωή μας, να μας στερήσουν κάποια υλικά αγαθά, μια κάποια εξωτερική ελευθερία κίνησης, αλλά εμείς οι ίδιοι στερούμε από τον εαυτό μας τις καλύτερες δυνάμεις μας, επειδή κρατούμε μια επιζήμια ψυχολογική στάση: Νιώθουμε κατατρεγμένοι, ταπεινωμένοι, καταπιεσμένοι, νιώθουμε μίσος, κάνουμε τον καμπόσο, για να κρύψουμε τον φόβο μας.

Έχουμε κάθε δικαίωμα να είμαστε, πότε-πότε θλιμμένοι και καταβεβλημένοι, από όλα αυτά στα οποία μας υποβάλλουν είναι ανθρώπινο και κατανοητό.
Όμως, τα μεγαλύτερα δεινά τα προκαλούμε οι ίδιοι στον εαυτό μας.

Βρίσκω τη ζωή ωραία κι αισθάνομαι ελεύθερη.
Έχω μέσα μου έναν ουρανό τόσο απέραντο όσο το στερέωμα.
Πιστεύω στον Θεό και πιστεύω στον άνθρωπο, τολμώ να το πω χωρίς ψευτοντροπές.
Η ζωή είναι δύσκολη, αλλά δεν πειράζει.
Παίρνεις στα σοβαρά τον εαυτό σου, και τα υπόλοιπα έρχονται από μόνα τους.

Το να δουλεύεις με τον εαυτό σου δεν είναι νοσηρός ατομικισμός.
Η ειρήνη στον κόσμο θα είναι αληθινή, μόνο αν κάθε άτομο την κατακτήσει εντός του, αν ξεριζώσει από μέσα του κάθε αίσθημα μίσους, είτε για μια φυλή είτε για έναν λαό ή αν μετατρέψει αυτό το μίσος σε κάτι άλλο, ίσως ακόμη σε αγάπη.

Μήπως ζητάω πολλά; Αυτή είναι, πάντως, η μοναδική λύση.
Θα μπορούσα να γεμίσω πολλές σελίδες με τέτοιες σκέψεις.
Αυτό το κομμάτι αιωνιότητας που έχουμε μέσα μας, μπορούμε να το εκφράσουμε τόσο καλά με μία λέξη, όσο και με δέκα παχυλές πραγματείες.

Είμαι μια ευτυχισμένη γυναίκα και πλέκω το εγκώμιο αυτής της ζωής —ναι, διαβάσατε καλά— στο σωτήριο έτος 1942, το νιοστό έτος του πολέμου.

 

πΖ – 2φΑ

                                              

Συνάντηση στη σιωπή

 

Μητροπολίτης Σουρόζ Αντώνιος  Bloom

Μιὰ συνάντηση δὲν γίνεται ποτὲ πλήρης καὶ εἰς βάθος ἂν τὰ δύο μέρη ποὺ τὴν πραγματοποιοῦν δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ παραμείνουν σιωπηλοὶ μεταξύ τους.
Ὅσο χρειαζόμαστε λόγια καὶ ἔργα καὶ χειροπιαστὲς ἀποδείξεις, σημαίνει ὅτι δὲ φτάσαμε στὸ βάθος καὶ στὴν πληρότητα ποὺ ἀποζητᾶμε.
Δὲν ἔχουμε βιώσει τὴ σιωπὴ, ποὺ τυλίγει δύο ἀνθρώπους σὲ θερμὴ οἰκειότητα.

Ἡ σιωπὴ αὐτὴ πάει πολὺ βαθιά, πολὺ πιὸ βαθιὰ ἀπ’ ὅ,τι νομίσαμε ὅτι εἴχαμε φθάσει, ἡ ἐσωτερική μας σιωπὴ μᾶς ὁδηγεῖ στὴ συνάντηση τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ τὸν Θεὸ καὶ ἐν τῷ Θεῶ στὴ συνάντηση τοῦ διπλανοῦ μας.

Σ’ αὐτὴν τὴν κατάσταση σιωπῆς δὲν χρειάζονται λόγια γιὰ νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τὸν συνάνθρωπό μας, γιὰ νὰ ἐπικοινωνήσουμε μαζί του, μὲ ὅλο τὸν ἐσωτερικό μας κόσμο, καὶ νὰ προσεγγίσουμε μαζί καὶ πιὸ πέρα ἀπὸ τὸν ἑαυτὸ μας, Ἐκεῖνον ποὺ μᾶς ἑνώνει.

 

pC - 2fA

                                   

Το φορτίο της Ελευθερίας

 

Θανάσης Ν. Παπαθανασίου
[….  ….από τους Αδελφούς Καραμαζώφ,
     το τελευταίο μυθιστόρημα του Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι]

Βρισκόμαστε στην Ισπανία του 15ου αιώνα όπου η Ιερά Εξέταση, ως αυτοδιόριστη εκπρόσωπος του Χριστού, έχει την εξουσία να καίει αυτούς με τους οποίους η ίδια διαφωνεί.
Εκεί λοιπόν αίφνης εμφανίζεται ο Χριστός.
Ο Μέγας Ιεροεξεταστής έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο μαζί του και… διατάζει να τον συλλάβουν. Ο Χριστός ρίχνεται στη φυλακή, όπου ο Ιεροεξεταστής τον επισκέπτεται και του εξηγεί για ποιον λόγο θα τον εκτελέσει στην πυρά την επόμενη μέρα.

Τα λόγια του Μεγάλου Ιεροεξεταστή αποτελούν τον διαβόητο μονόλογό του, ο οποίος έχει χιλιοσυζητηθεί από ανθρώπους που υπολήπτονται την κριτική σκέψη.

«Υπάρχουν τρεις δυνάμεις», λέει ο Ιεροεξεταστής στον Χριστό μιλώντας του για το ανθρώπινο πλήθος, «που μπορούν να υποτάξουν για πάντα τη συνείδηση αυτών των αδύναμων επαναστατημένων: το θαύμα, το μυστήριο και η εξουσία. Τις απέκρουσες και τις τρεις».

Ο Ιεροεξεταστής ξετυλίγει ένα καταιγιστικό κατηγορητήριο σε βάρος του Χριστού.
Του καταλογίζει ότι υπολήπτεται αφάνταστα την ανθρώπινη ελευθερία, σε βαθμό που να περιορίζει την θεϊκή ισχύ του, προκειμένου ο άνθρωπος να στέκει στα ποδάρια της δικής του ευθύνης.
Για τον Ιεροεξεταστή χρειάζεται το απολύτως αντίθετο:
Ο άνθρωπος να απαλλαγεί από το φορτίο της ελευθερίας του μέσω της εξαγοράς, του θαμπώματος και της υπόταξής του.

Ο εκτενής μονόλογος του Μεγάλου Ιεροεξεταστή είναι αδύνατο να γίνει κατανοητός (ακόμα κι αν κάποιος έχει δει την θεατρική παράσταση… για να αποφύγει να διαβάσει το βιβλίο, πράγμα που αδικεί και την εξαιρετική παράσταση), αν δεν είναι σαφές ότι ο Ντοστογιέφσκι ερμηνεύει κείμενο του Ευαγγελίου.
Είναι το κείμενο που αφηγείται ότι ο Χριστός, πριν ξεκινήσει την δημόσια δράση του, μπήκε στην έρημο και αναμετρήθηκε με τον διάβολο.

Εκεί ο διάβολος προκάλεσε τον πεινασμένο και διψασμένο Χριστό με τρεις πειρασμούς: Με το θαύμα (τον προκάλεσε να μετατρέψει τις πέτρες σε ψωμί για να χορτάσει και να αποδείξει ότι είναι Θεός), με το μυστήριο (τον μετέφερε στο ψηλότερο σημείο του ναού των Ιεροσολύμων και τον προκάλεσε να ριχτεί κάτω, ώστε να παρέμβουν άγγελοι για να τον πιάσουν), και με την εξουσία (του έδειξε όλα τα βασίλεια του κόσμου και του υποσχέθηκε να του τα παραχωρήσει, αν τον προσκυνούσε).

Ο Χριστός απέκρουσε και τις τρεις προκλήσεις:
Αρνήθηκε να κάνει ένα θαύμα που καταργεί την ελευθερία του ανθρώπου, αρνήθηκε δηλαδή το αποδεικτικό θαύμα το οποίο αναγκάζει τον άλλον να μείνει ενεός.
Απέρριψε το μυστήριο εκείνο, που τον σκιαγραφεί ως ένα ον απόμακρων ουρανών, άτρωτο και άσχετο με την ευαλωτότητα του ανθρώπου (ένας Θεός αλληλέγγυος μέχρι σταυρικού θανάτου είναι, για τον Ιεροεξεταστή, απαράδεκτος θεός).
Και τέλος απέρριψε την εξουσία, δηλαδή την θεοποίηση της ισχύος και την δίψα για καθυπόταξη του άλλου.

Για τον Μεγάλο Ιεροεξεταστή η στάση του Χριστού δεν ήταν μόνο ηλιθιότητα. Ήταν και έγκλημα, διότι άφηνε τους ανθρώπους στην αναταραχή της ελευθερίας και στις ανταρσίες που αυτή γεννά, αντί να τους εξαγοράσει με παροχές (ψωμί), αντί να τους θαμπώσει με την γκλαμουριά (μυστήριο), αντί να τους υποτάξει με την εξουσία.

Κι όλα αυτά ο Ιεροεξεταστής τα υποστηρίζει με την δαιμονικότερη αιτιολογία: Είναι «για το καλό τους» και για να μην παιδεύονται.
Λιγότερο άνθρωποι, περισσότερο καταναλωτές, πελάτες και ζαγάρια.
Και το κενό της εξατμισμένης ελευθερίας τους το καταλαμβάνει η ελίτ που ξέρει, που παρέχει, που θαμπώνει, που εξαγοράζει, που καταστέλλει.

Σήμερα ο Ιεροεξεταστής εκπροσωπεί τα ίδια, μα τα διατυπώνει με χαμόγελα, καταπώς του υποδεικνύουν οι επικοινωνιολόγοι.
Επισείει κινδύνους, επικαλείται δεσμεύσεις, τάζει ευημερία, πράγματα που στα μάτια πολλών φαίνονται εντελώς ρεαλιστικά, αντίθετα προς τα ουτοπικά που εισηγείται ο Χριστός.

Ο Μεγάλος Ιεροεξεταστής μίλησε και για την προσωπική του πορεία: για το πώς ξεκίνησε πιστεύοντας το κήρυγμα του Χριστού, και πώς κατόπιν διαπίστωσε την ανοησία αυτού του κηρύγματος. «Συνήλθα», λέει στον Χριστό, «και δεν θέλησα να υπηρετήσω μιαν υπόθεση παράλογη. Γύρισα πίσω και ενώθηκα με κείνους που διόρθωσαν το έργο σου».

Τι χρειάζεται για την διόρθωση αυτή; Δυο στιγμές ελευθερίας!
Ίσα – ίσα για να εκχωρήσει ελεύθερα ο άνθρωπος την ελευθερία του στον Ιεροεξεταστή: στον αντι-πρόσωπο ενός θεού που εξορίζεται ως άβολος, στην νταντά στην οποία ανατίθεται η φροντίδα ενός λαού που νηπιάζει, στην ελίτ που διαχειρίζεται καρέκλες εξουσίας.

Οι αλλιώτικες φωνές όμως θα συνεχίσουν να σπέρνουν στην πόλη και στην καθημερινότητα την ουτοπία: όχι την ωμότητα του «γύρισα πίσω», αλλά το όραμα της Ανάστασης που βρίσκεται μπροστά.
Στην Ανάσταση οι Ιεροεξεταστές θα είναι οι μόνοι άνεργοι.

 

Dimoskaipoliteia

Τ. Π. – 2φΑ

                                        

Θάνατος και κόλαση..

 

«Προσωπική και απρόσωπη αγάπη»
-  π. Μιχαήλ Καρδαμάκης
[Ποιμαντική Σκέψη της εβδομάδος]

Ας επαναλάβουμε πως η αγάπη προς την ανθρωπότητα είναι ονειροπόλα, αφηρημένη και ουτοπιστική, ενώ η αγάπη προς το πρόσωπο του ανθρώπου είναι ρεαλιστική, οδός επίπονη, καύση της καρδίας.
Η πρώτη είναι μια γενική ιδεολογική αρχή, ενώ η δεύτερη η σταυρική κοινωνία ζωής.

Ο Σταυρός μας μαθαίνει πως δεν υπάρχει απρόσωπη αγάπη, γιατί η αγάπη είναι η υπέροχη ανακάλυψη του προσώπου στον άνθρωπο, η ανακάλυψη του συγκεκριμένου και μοναδικού προσώπου στο σύνολο γενικά.
Είναι η ανακάλυψη σε κάθε άνθρωπο, αυτού που τον κάνει αξιαγάπητο και που είναι δοσμένο από τον Θεό». ...

Έτσι πρέπει να δεχτούμε, πως η σταθερή κλήση και η καθημερινή άσκηση του ανθρώπου είναι η ύψωσή του από τον ατομισμό στην προσωπική ζωή, από την αυθαιρεσία στην ελευθερία, από το μίσος στην αγάπη, από τη μοναξιά στην κοινωνία.

Πρόκειται για τον πιο αυθεντικό αγώνα του ανθρώπου, ιδιαίτερα σε εποχές όπως η δική μας, όπου αποθεώνεται η αυταρέσκεια και η εγωλατρεία, ο ατομισμός και οι ατομικές διεκδικήσεις και κυριαρχεί η αδιαφορία και η ανευθυνότητα, η κοινωνική μοναξιά και η αντικοινωνικότητα. ...

Μόνο με τη θυσία, την ευσπλαχνία για τον άλλο, εισχωρώ σαν ένα άρωμα μέσα στο χώρο του Θεού, που είναι επίσης ένα διαπεραστικό άρωμα Αγάπης και ευσπλαχνίας.

Αποτελεί καθημερινή ανθρώπινη εμπειρία το γεγονός, πως όσο ταυτιζόμαστε ή εγκλειόμαστε στο εγώ ή το άτομό μας, τόσο η δίψα μας παραμένει ακόρεστη, τόσο αλλοτριωνόμαστε από τον εαυτό μας, τόσο η ζωή μας γίνεται μια οδός διά της απογνώσεως, προς τον θάνατο.
Γιατί οντολογικά, θάνατος είναι ο χωρισμός και κόλαση το μίσος.

 

πΖ – 2φΑ

                                         

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ 2023

Ι. Ν. ΠΑΜΜΕΓΙΣΤΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΜΟΣΧΑΤΟΥ

2φΑ