"Η Υπηρέτρα"

"Η ΥΠΗΡΕΤΡΑ" του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Την εσπέραν της παραμονής των Χριστουγέννων του έτους… η δεκαοκταέτις κόρη, το Ουρανιώ το Διόμικο, μελαγχροινή νοστιμούλα, εκλείσθη εις την οικίαν της ενωρίς, διότι ήτο μόνη.

Ο πατήρ της, ο ατυχής μπαρμπα-Διόμας, αρχαίος εμποροπλοίαρχος πτωχεύσας, όστις κατήντησε να γίνη πορθμεύς εις το γήρας του, είχεν επιβή της λέμβου του, περί μεσημβρίαν, όπως πλεύση εις την νήσον Τσουγκριάν, τρία μίλια απέχουσαν και διαπορθμεύση εκείθεν εις την πολίχνην εορτασίμους τινάς προμηθείας. Υπεσχέθη ότι θα επανήρχετο προς εσπέραν, αλλ’ ενύκτωσε και ακόμη δεν εφάνη.

Η νέα ήτο ορφανή εκ μητρός. Η μόνη προς μητρός θεία της, ήτις της εκράτει άλλοτε συντροφίαν, διότι αι οικίαι των εχωρίζοντο δι’ ενός τοίχου, εμάλωσε και αυτή μαζύ της δια δύο στρέμματα αγρού και δεν ωμιλούντο πλέον. Η νεανίς εκάθισε πλησίον του πυρός, το οποίον είχεν ανάψει εις την εστίαν, περιμένουσα τον πατέρα της και εκράτει το ους τεταμένον εις πάντα θόρυβον, εις τα φαιδρά άσματα των παίδων της οδού, ανυπόμονος και ανησυχούσα πότε ο πατήρ της να έλθη.

Αι ώραι παρήρχοντο και ο πτωχός γέρων δεν εφαίνετο. Το Ουρανιώ είχεν απόφασιν να μη κατακλιθή, αλλ’ έμεινεν ούτως ημίκλιντος πλησίον της εστίας. Παρήλθε το μεσονύκτιον και ήρχισαν ν’ αντηχώσιν οι κώδωνες των ναών, καλούντες τους Χριστιανούς εις την ευφρόσυνον της εορτής ακολουθίαν.

Η καρδία της νέας εκόπηκε μέσα της.

― Πέρασαν τα μεσάνυχτα, είπε, κι’ ο πατέρας μου!…

"Προεόρτιος τόνος.. "

Απόσπασμα από το βιβλίο "Λογική Λατρεία", του Ι. Μ. Φουντούλη

Το στοιχείο εκείνο που έδωσε, ιδιαίτερο προπαρασκευαστικό και προεόρτιο τόνο στην προ των Χριστουγέννων περίοδο, είναι οι ύμνοι που παρεμβάλλονται στις ακολουθίες του εσπερινού, του όρθρου και του αποδείπνου των ημερών αυτών.

Η παρεμβολή γίνεται κατά ένα μεθοδικό και κλιμακωτό ανοδικό σύστημα.

Από την 21η Νοεμβρίου αρχίζουν να ψάλλονται οι καταβασίες των Χριστουγέννων «Χριστός γεννάται δοξάσατε…», από την 26η προστίθεται και το προεόρτιο κοντάκιο «Η Παρθένος σήμερον τον προαιώνιον Λόγον…»· από την 30η Νοεμβρίου αρχίζει η παρεμβολή και άλλων προεορτίων τροπαρίων.

Από την 20η Δεκεμβρίου το προεόρτιο στοιχείο κυριαρχεί πια στις ακολουθίες· κανόνες, στιχηρά, καθίσματα, εξαποστειλάρια, έχουν προεόρτιο χαρακτήρα.

Από αυτά τα πιο αξιοπρόσεκτα υμνογραφήματα που ψάλλονται κατά την περίοδο αυτή είναι σειρά αποστίχων με ακροστιχίδα κατ᾿ αλφάβητον, ποίημα Ρωμανού του Μελωδού, που κατανέμονται καθ᾿ ομάδας ως στιχηρά των αίνων, όλα του πλ. β´ ήχου και προσόμοια του πρώτου τροπαρίου της σειράς αυτής, που χαρακτηριστικά, μας δίδει και το θέμα όλων των άλλων:

«Αἱ ἀγγελικαί προπορεύεσθε δυνάμεις·
οἱ ἐν Βηθλεέμ ἑτοιμάσατε τήν φάτνην·
ὁ Λόγος γάρ γεννᾶται, ἡ Σοφία προέρχεται·
δέχου ἀσπασμόν ἡ Ἐκκλησία·
εἰς τήν χαράν τῆς Θεοτόκου, λαοί εἴπωμεν·
Εὐλογημένος ὁ Θεός ἡμῶν, δόξα σοι».

Τις ημέρες αυτές ψάλλονται κατά τα απόδειπνα και τα προεόρτια τριώδια και οι κανόνες, ποιήματα Συμεών του Μεταφραστού, που εξαρτώνται και κατά την ακροστιχίδα και κατά το περιεχόμενο από τα αντίστοιχα τριώδια της Μεγάλης Εβδομάδος.

Η προ των Χριστουγέννων εβδομάς παίρνει έτσι τον χαρακτήρα και πλέκεται κατά την μίμησιν της προ του Πάσχα Μεγάλης Ἑβδομάδος.
Η μίμησις κορυφούται την παραμονή των Χριστουγέννων με την ακολουθία των μεγάλων ωρών και του εσπερινού, που έχουν ποιηθεί κατά το πρότυπο των μεγάλων ωρών της Μεγάλης Παρασκευής και του μεγάλου εσπερινού του Πάσχα.

"Το σχήμα του κόσμου.. "

Από το ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ του π. Αλεξάνδρου Σμέμαν

Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου, 1973

….

Για να καταλάβουμε αυτό που λέγει ο απόστολος Παύλος, «παράγει γαρ το σχήμα του κόσμου τούτου», για να το κάνουμε πραγματικό, χρειαζόμαστε σ' αυτόν τον κόσμο την εμπειρία του άλλου κόσμου, την ομορφιά του, το βάθος του, τον θησαυρό του, την εμπειρία της Βασιλείας του Θεού και του Μυστηρίου της - την Ευχαριστία.

Η Εκκλησία ιδρύθηκε σ' αυτόν τον κόσμο για να τελεί την Ευχαριστία, να σώζει τον άνθρωπο αποκαθιστώντας την Ευχαριστιακή του ύπαρξη.

Η Ευχαριστία είναι αδύνατη δίχως την Εκκλησία, δίχως δηλαδή μια κοινότητα που να γνωρίζει τον μοναδικό χαρακτήρα και την κλήση της, το να είναι δηλαδή αγάπη, αλήθεια, πίστη και αποστολή· και όλα αυτά εκπληρώνονται στην Ευχαριστία και ακόμη πιο απλά, στο να είναι Σώμα Χριστού.

Η Ευχαριστία αποκαλύπτει την Εκκλησία ως κοινότητα - ως αγάπη του Χριστού, ως αγάπη εν Χριστώ -, ως αποστολή, το να στρέψει δηλαδή τον καθένα και όλους στον Χριστό. Η Εκκλησία δεν έχει κανένα άλλο σκοπό, καμία άλλη «θρησκευτική ζωή» που να τη χωρίζει, από τον κόσμο.

Στην αντίθετη περίπτωση η Εκκλησία μεταβάλλεται σε είδωλο.

Η Εκκλησία είναι το σπίτι μας, από το οποίο ξεκινούμε για να πάμε στην εργασία μας και στο οποίο επιστρέφουμε με χαρά για να βρούμε τη ζωή, την ευτυχία και τη χαρά και όπου όλοι μας μεταφέρουμε τους καρπούς των κόπων μας και όπου τα πάντα μεταμορφώνονται σε γιορτή, σε ελευθερία, σε πλήρωμα, σε παρουσία και εμπειρία αυτού του «οίκου» - ήδη εκτός χρόνου, αμετάβλητη, γεμάτη αιωνιότητα, αποκαλύπτοντας την αιωνιότητα.

Μόνο αυτή η παρουσία μπορεί να δώσει νόημα και αξία στο καθετί στη ζωή, μπορεί να αναφέρει τα πάντα σ' αυτή την εμπειρία και μόνο αυτή μπορεί να την εκπληρώσει.

«Παράγει γαρ το σχήμα του κόσμου τούτου».

Αλλά μόνο «παραγόμενος» ο κόσμος γίνεται τελικά «Κόσμος»: δώρο του Θεού, ευτυχία που προέρχεται από την κοινωνία του με το περιεχόμενο, τη μορφή και την εικόνα αυτού του «Κόσμου».

"Momentos"

Μια κρύα νύχτα του χειμώνα...


http://frear.gr/?p=3383

"Ο Άγιος Ελευθέριος"

Ἱερέων ποδήρει κατακοσμούμενος,

καὶ αἱμάτων τοῖς ῥείθροις ἐπισταζόμενος,

τῷ Δεσπότῃ σου Χριστῷ μάκαρ ἀνέδραμες,

Ἐλευθέριε σοφέ, καθαιρέτα τοῦ Σατᾶν.

Διὸ μὴ παύσῃ πρεσβεύων, ὑπὲρ τῶν πίστει τιμώντων,

τὴν μακαρίαν σου ἄθλησιν.

                                                  

"Το Σπίτι.. "

Από το ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ του π. Αλεξάνδρου Σμέμαν

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 1973

Το Σπίτι

Αγαπώ το σπίτι μου και μου φαίνεται πάντα σαν να πεθαίνω όταν το αφήνω για να περάσω τη νύχτα μου αλλού - η επιστροφή, μου φαίνεται τόσο μακρινή!

Είμαι πάντα γεμάτος χαρά όταν σκέφτομαι το σπίτι μου. Όλα τα σπίτια με τα φωτισμένα παράθυρα, πίσω από τα οποία ζουν άνθρωποι, μου δίνουν άπειρη χαρά.

Θα μου άρεσε να μπαίνω στο καθένα απ' αυτά, να αισθάνομαι τη μοναδικότητα του, την ποιότητα της ζεστασιάς του. Κάθε φορά που βλέπω έναν άνδρα ή μια γυναίκα να περπατούν με μια τσάντα για ψώνια, δηλαδή που πηγαίνουν στο σπίτι τους, σκέφτομαι γι' αυτούς: γυρνάνε στο σπίτι, στην πραγματική ζωή και νιώθω καλά και κατά κάποιο τρόπο μου γίνονται αγαπητοί και οικείοι.

Πάντοτε προβληματίζομαι: Τι να κάνουν άραγε οι άνθρωποι όταν δεν «κάνουν» τίποτε, όταν μόνο ζουν; Τότε ακριβώς είναι που η ζωή τους γίνεται σημαντική, όταν η μοίρα τους είναι καθορισμένη.

Η απλή μεσοαστική ευτυχία περιφρονείται συχνά από όλων των ειδών τους ακτιβιστές, οι οποίοι αρκετά συχνά δεν συνειδητοποιούν το βάθος της ίδιας της ζωής και νομίζουν πως η ζωή είναι μια συσσώρευση δραστηριοτήτων.

Ο Θεός μας προσφέρει τη Ζωή Του κι όχι ιδέες, δόγματα ή κανόνες. Στο σπίτι, όταν γίνουν τα πάντα, αρχίζει η ίδια η ζωή.

Ο Χριστός ήταν άστεγος όχι επειδή περιφρονούσε την απλή ευτυχία -ο ίδιος είχε παιδική ηλικία, οικογένεια, σπιτικό-, αλλά επειδή παντού στον κόσμο «αισθανόταν σαν στο σπίτι του», στον κόσμο τον οποίο ο Πατέρας Του είχε δημιουργήσει ως τον «οίκο» του ανθρώπου.

«Ειρήνη εν τω οίκω τούτω».

Έχουμε το σπίτι μας και το σπίτι του Θεού, την Εκκλησία και η βαθύτερη εμπειρία που έχουμε για την Εκκλησία είναι αυτή του «οίκου».

Πάντοτε η ίδια και πάνω απ' όλα, η ίδια η ζωή - η Λειτουργία, το εσπέρας, το πρωί, η εορτή - και όχι μια δραστηριότητα.

"Μια φυλή στην Αφρική.. "

Λένε πως υπάρχει μια φυλή στην Αφρική, όπου η ημερομηνία γέννησης ενός παιδιού δεν υπολογίζεται από τη γέννηση του, ούτε από τη σύλληψη, αλλά από την ημέρα που το παιδί υπήρξε σαν σκέψη στο μυαλό της μητέρας του.

Όταν μια γυναίκα αποφασίζει πως θέλει να αποκτήσει παιδί,  πηγαίνει και κάθεται κάτω από ένα δέντρο μόνη της και αφουγκράζεται όσο μπορεί, το τραγούδι του παιδιού που ποθεί να έρθει .

Και αφού έχει ολοκληρωθεί το τραγούδι μέσα της, πηγαίνει σ’ εκείνον που θα είναι ο πατέρας του παιδιού και του το μαθαίνει. Και στη συνέχεια, όταν κάνουν έρωτα για να συλλάβει σωματικά το παιδί, ψιθυρίζουν μαζί το τραγούδι του, σαν ένα κάλεσμα της αγάπης τους σ’ αυτό.

Κι όταν η μητέρα είναι έγκυος, διδάσκει το τραγούδι στις μαίες και τις ηλικιωμένες γυναίκες του χωριού, έτσι ώστε όταν το παιδί γεννιέται, όλοι γύρω του τραγουδούν το τραγούδι του,  για να το υποδεχθούνε.

Και καθώς το παιδί μεγαλώνει, και οι άλλοι κάτοικοι του χωριού μαθαίνουν με τη σειρά τους το τραγούδι του παιδιού.

Όταν το παιδί πέσει και χτυπήσει το γόνατο του, κάποιος αρχίζει να του τραγουδά το τραγούδι του. Ή όταν το παιδί κάνει κάτι θαυμαστό ή σαν περνά από τις γιορτές της εφηβείας  και της ενηλικίωσης, όλοι οι κάτοικοι του χωριού τραγουδούν και πάλι το τραγούδι του για να το τιμήσουν.

Στην αφρικάνικη αυτή φυλή υπάρχει και μία άλλη περίσταση, που οι κάτοικοι τραγουδούν για το παιδί. Σε οποιαδήποτε στιγμή στη διάρκεια της ζωής του, κάποιος διαπράξει ένα έγκλημα ή μια παρανομία, καλείται στο κέντρο του χωριού και όλοι οι άνθρωποι στην κοινότητα σχηματίζουν ένα κύκλο γύρω του.

Στη συνέχεια, τραγουδούν το τραγούδι του.

Η φυλή θεωρεί, πως η πιο σωστή διόρθωση της αντικοινωνικής συμπεριφοράς δεν είναι η τιμωρία. Είναι η αγάπη και η υπενθύμιση της ταυτότητας.

Όταν ακούω το δικό μου τραγούδι, δεν έχω καμία επιθυμία ή ανάγκη να κάνω κάτι που θα βλάψει τον άλλο.

Το τραγούδι είναι ο μόνος τρόπος που εκφράζονται στη ζωή τους. Στους γάμους, τα τραγούδια των νεόνυμφων τραγουδιούνται μαζί. Και τέλος, όταν κάποιος βρίσκεται στο κρεβάτι, έτοιμος να πεθάνει, όλοι οι κάτοικοι γνωρίζουν το τραγούδι του και του το τραγουδούν – για τελευταία φορά – και πάλι όλοι μαζί.

*

Μπορεί εμείς να μην έχουμε μεγαλώσει σε μια αφρικανική φυλή, που τραγουδάει το τραγούδι μας στις κρίσιμες καμπές της ζωής μας, αλλά η ζωή  πάντα μας υπενθυμίζει πότε είμαστε σε αρμονία με τον εαυτό μας και πότε όχι.

Όταν αισθανόμαστε καλά,  σημαίνει πως αυτό που κάνουμε ταιριάζει με το τραγούδι μας,  ενώ όταν αισθανόμαστε άσχημα, υπάρχει πάντα μια παραφωνία. ΄Όλοι επιθυμούμε στο τέλος, να γνωρίσουμε ποιο είναι το τραγούδι μας και να το τραγουδούμε καλά.

Μπορεί κάποια στιγμή να αισθανόμαστε λίγο αμήχανα, αλλά αυτό συμβαίνει και σε όλους τους σπουδαίους τραγουδιστές.

Ας κρατήσουμε σωστό τον σκοπό του τραγουδιού μας, έτσι θα βρούμε τον δρόμο για το σπίτι.

http://thegodmolecule.tumblr.com/post/48146343226/here-is-a-tribe-in-africa-where-the-birth-date-of

mail db - [επ. 2φΑ]

"Ο Άγιος Σπυρίδων"

Τῆς Συνόδου τῆς πρώτης ἀνεδείχθης ὑπέρμαχος
καὶ θαυματουργὸς θεοφόρε, Σπυρίδων Πατὴρ ἡμῶν·
διὸ νεκρᾷ σὺ ἐν τάφῳ προσφωνεῖς
καὶ ὄφιν εἰς χρυσοῦν μετέβαλες
καὶ ἐν τῷ μέλπειν τὰς ἁγίας σου εὐχάς,
Ἀγγέλους ἔσχες συλλειτουργούντάς σοι Ἱερώτατε.
Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ·
δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι·
δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.

"Η Αλεπουδίτσα"

π. Τύχων Σεβκούνωφ 

Απόσπασμα από το βιβλίο του "Σχεδόν Άγιοι"

Στην Αίγυπτο, όπου υπήρχαν στη βαθιά χριστιανική αρχαιότητα πολλά μικρά και μεγάλα μοναστήρια, ζούσε ένας μοναχός που ήταν φίλος με έναν αγράμματο απονήρευτο αγρότη-φελάχο.

Μια μέρα ο φελάχος είπε στο μοναχό:

«Κι εγώ λατρεύω τον Θεό που δημιούργησε αυτό τον κόσμο!
Κάθε απόγευμα χύνω σε μια γαβάθα κατσικίσιο γάλα και το βάζω κάτω από ένα φοίνικα.
Το βράδυ ο Θεός έρχεται και πίνει το γαλατάκι μου.
Του αρέσει πάρα πολύ! Ούτε μια φορά δεν έμεινε κάτι στη γαβάθα».

Όταν άκουσε αυτά τα λόγια ο μοναχός, δεν μπόρεσε να μη γελάσει.
Καλόψυχα και κατανοητά εξήγησε στον φίλο του ότι ο Θεός δε χρειάζεται κατσικίσιο γάλα.
Όμως ο αγρότης επέμενε με πείσμα στο δικό του.
Τότε ο μοναχός πρότεινε την επόμενη νύχτα να παρακολουθήσουν κρυφά τι συμβαίνει, όταν αφήσουν τη γαβάθα με το γάλα κάτω από τον φοίνικα.

Το είπαν και το έκαναν:
τη νύχτα ο μοναχός κι ο αγρότης κρύφτηκαν εκεί κοντά και σύντομα είδαν στο φως του φεγγαριού, μια αλεπουδίτσα που πλησίασε κρυφά τη γαβάθα κι έγλειψε όλο το γάλα, ώσπου να την αφήσει πεντακάθαρη.

Αυτή η αποκάλυψη χτύπησε τον αγρότη σαν κεραυνός!

«Ναι», παραδέχτηκε συντετριμμένος, «τώρα το βλέπω, δεν ήταν ο Θεός!».

Ο μοναχός προσπάθησε να καθησυχάσει τον αγρότη κι άρχισε να του εξηγεί, ότι ο Θεός είναι Πνεύμα, ότι είναι απόλυτα διαφορετικός σε σχέση με τον κόσμο μας. 

Όμως ο αγρότης στεκόταν μπροστά του με το κεφάλι κάτω, και μετά άρχισε να κλαίει κι έφυγε για την καλύβα του.

Ο μοναχός πήγε κι αυτός στο κελί του.

Όμως όταν πλησίασε, είδε με κατάπληξη έναν άγγελο στην πόρτα να του φράζει τον δρόμο.

Ο μοναχός τρομαγμένος έπεσε στα γόνατα κι ο άγγελος του είπε:

«Αυτός ο απλός άνθρωπος δεν είχε ούτε παιδεία, ούτε σοφία, ούτε και μόρφωση για να λατρέψει τον Θεό διαφορετικά απ’ ό,τι έκανε.
Κι εσύ με τη σοφία και τη μόρφωσή σου, του πήρες αυτή τη δυνατότητα.

Θα πεις, ότι χωρίς αμφιβολία έκρινες σωστά...

Όμως ένα πράμα δεν ξέρεις, σοφέ μοναχέ: Ο Θεός ήταν, που βλέποντας την ειλικρινή καρδιά αυτού του αγρότη, έστελνε κάθε βράδυ στον φοίνικα τη μικρή αλεπουδίτσα, για να τον ευχαριστήσει και να δεχτεί τη θυσία του».

[2fA]

                                                     

"Όλα είναι φως.. "

Από ομιλία στα πλαίσια μαθημάτων Ορθόδοξης Αγιογραφίας
του Πρωτοπρεσβύτερου Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου

Μια άλλη πολύ βασική αρχή, είναι το ότι στις εικόνες δεν έχουμε σκιές.
Βλέπετε, εδώ στο έδαφος πάνω, δεν υπάρχουν σκιές. Καμιά σκιά.

Γιατί δεν υπάρχουν σκιές; Υπάρχει σκιά, όπου υπάρχει μια πηγή φωτός.

Βλέπετε, έρχεται η πηγή φωτός και αφήνει μια σκιά πάνω στο ταβάνι, τη σκιά του δρόμου, της λάμπας. Υπάρχει μια πηγή φωτός από όπου έρχεται το φως.

Εάν όμως το φως είναι παντού, εάν το φως έρχεται από παντού, δεν υπάρχει δυνατότητα να υπάρχει σκιά, η σκιά καταργείται. Όλα είναι φως.

Και μέσα στην εικόνα [τα] εκφράζουμε όλα ως φως.

Απλώς υπάρχουν μερικές πτυχώσεις ενδυμάτων κλπ., αλλά μέσα στην εικόνα όλα είναι φως.

Ποτέ δεν κάνουμε σκιές, το "υπό σκιάν… " είναι μια τοποθέτηση, όπου καταργεί την έννοια της Βασιλείας των Ουρανών.

Το φως μέσα στο οποίο είναι λουσμένες οι εικόνες, ειδικά οι εικόνες που είναι πάνω σε ξύλο, είναι με χρυσό. Βλέπετε εκφράζουν αυτό το φως και βέβαια στους τοίχους, επειδή το χρυσάφι δεν μπορεί να πιάσει εύκολα, κάνουμε άλλα χρώματα, αλλά ειδικά γι΄ αυτό στην έκφραση της αγιογραφίας πάνω σε ξύλο, δεν υπάρχει σκιά και έρχεται το φως από παντού.

Είναι το φως της βασιλείας του Θεού αυτό το φως.

Αυτή είναι μια άλλη ουσιαστική αρχή που αφορά τη σκιά και το φως και το πώς αυτό εκχέεται πάνω στις εικόνες.

"Η Αγία Άννα"

Σήμερον τῆς ἀτεκνίας δεσμὰ διαλύονται·

τοῦ Ἰωακεὶμ γὰρ καὶ τῆς Ἄννης εἰσακούων Θεός,

παρ᾽ ἐλπίδα τεκεῖν αὐτοὺς,

σαφῶς ὑπισχνεῖται θεόπαιδα·

ἐξ ἧς αὐτὸς ἐτέχθη ὁ ἀπερίγραπτος, βροτὸς γεγονώς,

δι᾽ Ἀγγέλου κελεύσας βοῆσαι αὐτῇ·

Χαῖρε Κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ.

"Mandela και Μπίζος"

«Να πείτε εκεί στην πατρίδα, ότι ο Νέλσον Μαντέλα ήταν θερμός φιλέλληνας. Θυμάμαι που ως πρόεδρος, είχε πει ότι η Ελλάδα είναι μητέρα της δημοκρατίας και ότι θα ήθελε η Νότια Αφρική να γίνει μία από τις θυγατέρες της».

Είναι το μήνυμα που έστειλε μέσω του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων στη χώρα μας, ο 87χρονος Γιώργος Μπίζος, ο σπουδαίος Έλληνας από το Βασιλίτσι της Μεσσηνίας, που έφτασε στη Νότια Αφρική μετανάστης κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και υπήρξε επί 65 χρόνια στενός φίλος, συνοδοιπόρος, συναγωνιστής και δικηγόρος του Νέλσον Μαντέλα.

Ο Μπίζος γνωρίστηκε με τον Μαντέλα το 1948, στο Πανεπιστήμιο Γουιτγουότερσραντ του Γιοχάνεσμπουργκ - σπούδαζαν και οι δύο Νομικά. «Ήταν σχεδόν δέκα χρόνια μεγαλύτερός μου», είπε στον Μιχάλη Ψύλο λίγες ώρες μετά την ανακοίνωση του θανάτου του Μαντέλα, με φωνή που δύσκολα έβγαινε από τη συγκίνηση.

«Σχεδόν κάθε μεσημέρι μιλούσε σε συγκεντρώσεις κατά του απαρτχάιντ. Γίναμε φίλοι και τη φιλία αυτή την έσπασε ο θάνατος». Ο Μπίζος ήταν ο άνθρωπος που υπερασπίστηκε τον Μαντέλα στα πολλά και δύσκολα χρόνια της φυλακής, ο πιο τακτικός επισκέπτης του στα 27 χρόνια φυλάκισής του.

Το 1982, θυμάται ο Μπίζος, ενόσω ο “Μαντίμπα” βρισκόταν ακόμα πίσω από τα κάγκελα, ο ίδιος είχε έρθει στην Ελλάδα και πήγε στην Αρχαία Ολυμπία για ένα διεθνές συνέδριο. Όταν τελείωσε η συνάντηση ο πρόεδρος της τοπικής κοινότητας τον πήγε στο γραφείο του και του έδειξε μια φωτογραφία του Μαντέλα.

«Τον έχουμε ανακηρύξει επίτιμο δημότη της Αρχαίας Ολυμπίας», του είπε.

«Του στείλαμε και γράμμα αλλά δεν μας απάντησε». «Μην κατηγορείτε αυτόν», του είπε ο Μπίζος, «διότι οι Αρχές δεν δίνουν αυτά τα γράμματα, δεν τους συμφέρει να μάθει ο Μαντέλα ότι λαμβάνει τιμές από ξένα κράτη».

Όταν επέστρεψε στη Νότια Αφρική και διηγήθηκε στον φυλακισμένο Μαντέλα το περιστατικό, εκείνος ενθουσιάστηκε. «Με κολακεύει πολύ περισσότερο από όλα τα πτυχία και τις τιμές που έχω λάβει», είπε.

Ο Μπίζος είχε υποσχεθεί στον πρόεδρο της Αρχαίας Ολυμπίας, ότι θα ερχόταν μαζί με τον Μαντέλα στην Ελλάδα το 1996, «εννοούσα βέβαια ότι θα είχε απελευθερωθεί και το είχαμε σχεδόν σίγουρο ότι θα γίνονταν τότε οι Ολυμπιακοί Αγώνες στην Ελλάδα».

Τελικά η Ιστορία τα έφερε αλλιώς και οι δύο στενοί φίλοι ήρθαν στη χώρα μας το 2002. «Θέλω να σας πω κάτι άλλο για τη σχέση του Μαντέλα με την Ελλάδα. Όταν είδε από το παράθυρο τον Παρθενώνα, κοίταξε και ξανακοίταξε και μου είπε:

"Γιώργο, αυτό το θαύμα πιστεύω ότι το έχω δει και παλαιότερα".

Δεν το είχε δει παλαιότερα, αλλά ο Παρθενώνας υπήρχε ήδη μέσα του, στο μυαλό του, ως το σύμβολο της δημοκρατίας».

www.symvolinews.gr

"Nelson Mandela"

Χάθηκε ο τελευταίος statesman της εποχής μας, ο μοναδικός μεγάλος πολιτικός άνδρας. ‘Όραμα, τόλμη, σοφία και ήθος  τα χαρακτηριστικά του.

Ανίχνευε, προέβλεπε αλλά και σχεδίαζε το μακρινό μέλλον. Πριν 24 ακριβώς χρόνια, όταν διεύθυνα το Κέντρο εναντίον του Απαρτχάιντ του ΟΗΕ, μου έστειλε από τη φυλακή μήνυμα μέσω του Γιώργου Μπίζου, με αίτημα την υιοθέτηση από τη Γενική Συνέλευση κείμενου διακήρυξης που είχε συντάξει, που θα αποτελούσε το σενάριο διαπραγματεύσεων με το τότε καθεστώς και τις βάσεις του μελλοντικού συντάγματος της χώρας.

Ύστερα από επίπονες προσπάθειες κατορθώσαμε να γίνει δεκτή, για πρώτη φορά με ομοφωνία στις 14 Δεκεμβρίου 1989 στη Νέα Υόρκη, η Διακήρυξη για τις Καταστρεπτικές Συνέπειες του Απαρτχάιντ στη Νοτιότερη Αφρική. Πράγματι τόσο οι διαδικασίες των διαπραγματεύσεων όσο και οι θεμελιώδεις αρχές του νέου δημοκρατικού συντάγματος  βασίστηκαν στη Διακήρυξη.

Ο Μαντέλα με επιμονή, δεξιοτεχνία, σταθερότητα και μεγαλοψυχία πλοήγησε τη χώρα μέσα από επίπονες διαπραγματεύσεις και οικοδόμησε το θαύμα της Νοτίου Αφρικής όπου λευκοί και μαύροι, οι δυνάστες της μειονότητας και παράλληλα η καταπιεσμένη πλειοψηφία, απέφυγαν το αιματοκύλισμα και συνεργάζονται ειρηνικά.

Υπήρξε και μέγας τεχνίτης της επικοινωνίας και της πειθούς.

Είχα την τιμή να τον υποδεχθώ στο γραφείο μου στον ΟΗΕ το 1991 και να τον παρουσιάσω σε συνέντευξη τύπου. Το μαγνητοφωνημένο κείμενο της συνέντευξης θέλησα να το διορθώσω πριν το τυπώσουμε για δημοσίευση.

Δεν χρειάστηκε να προσθέσω ούτε κόμμα. Στην ομιλία του έθετε τα κόμματα και τις τελείες. Ήταν ένα τέλειο κείμενο και στις ιδέες και στην επιλογή των λέξεων. Παγκόσμια και ιστορική είναι η παρακαταθήκη του.

Σωτήρης Μουσούρης, τ. Επίκουρος Γενικός Γραμματέας ΟΗΕ

http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=546114