"Έρχονται Χριστούγεννα.. "

Έρχονται Χριστούγεννα

αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

Έρχεται μια γέννα διαφορετική από τις άλλες.
Μια γέννα μέσα στην σιωπή της νύχτας, χωρίς πόνο, χωρίς αγωνία.

Έρχεται η γέννα της Ταπείνωσης, της Απλότητος, της Πραότητος, της Ανεξικακίας,
της Αγάπης.

Έρχεται αθόρυβα, χωρίς βερμπαλισμούς, χωρίς επίγειες φιέστες.
Έρχεται προκαλώντας τον κόσμο να ξυπνήσει από τον εφιάλτη της φθοράς.

Έρχεται για να δώσει ελπίδα στους ανήμπορους, στους ταλαίπωρους,
στους αμαρτωλούς.

Έρχεται η γέννα του Ιησού από την Ναζαρέτ, στο σπήλαιο της Βηθλεέμ.
Έρχεται ο Ιησούς, ο οποίος είναι ο Χριστός και με τη γέννα του κάνει Καινά τα πάντα
και δια πάντα.

Έρχονται Χριστούγεννα.

Έρχεται Εκείνος που γεννήθηκε από άνθρωπο, αλλά ως Θεάνθρωπος.
Έρχεται για να μείνει. Να μείνει σ’ έναν κόσμο που θα Τον προδώσει
και θα συνεχίσει να Τον προδίδει μέχρι το τέλος.

Κι όμως ο Χριστός δεν φεύγει, δεν μας εγκαταλείπει.
Αρκείται στην φάτνη Του, αρκείται στον σταυρό Του.
Δεν τον πειράζει, δεν οργίζεται, δεν λέγει «γιατί;».

Αγάπη. Να η απάντηση στην αδιαφορία κόσμου, στην αμαρτία του κτίσματος.
Αγάπη. Γι’ αυτό ήρθε, γι’ αυτό μένει, γι’ αυτό μας σώζει.

Το μεγαλείο του Θεού μας δεν είναι ότι γεννήθηκε μέσα στο κρύο,
σε μια άσημη πόλη, σε κάποιον στάβλο.

Το μεγαλείο του Θεού μας είναι ότι παίρνει απόφαση να έρθει στην γη,
να γίνει Άνθρωπος ότι κι αν Του στοιχίσει, για να σώσει τον άνθρωπο,
για να θεώσει το κτίσμα Του...

Καλά Χριστούγεννα!

fb - Pres Nota

[2fA]

"Η Φαρμακολύτρια "

Αγία Αναστασία η Φαρμακολύτρια

"Φάρμακα προχέουσα μυστικά,
ψυχών και σωμάτων θεραπεύεις πάθη δεινά,
ω Αναστασία, τη θεία ενεργεία·
διό τας χάριτας σου πάντες κηρύττομεν."

- Από το βιβλίο:
«Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή της Αγίας Αναστασίας
της Φαρμακολύτριας - Ένας αγιοβάδιστος τόπος της Μακεδονίας»,
του Μητροπολίτου Μιλήτου Αποστόλου, Ηγουμένου της Μονής -

Το επίθετο «Φαρμακολύτρια» της Αγίας έχει δύο έννοιες, μία γενική και μία ειδική.

Κατά την ευρύτερη, την γενική έννοια, η Αγία ονομάζεται έτσι, διότι όπως μας λέει ο Τρύφων Ευαγγελίδης στο βιβλίο του Βίοι Αγίων, «είχεν άνωθεν παρά Θεού την δύναμιν να λύει και καταστρέφει των φαρμάκων και των δηλητηρίων τα κακά αποτελέσματα και τας ενεργείας» ή διότι παρέχει η ιδία αφθόνως φάρμακα, "εκλύει" φάρμακα για την θεραπεία των σωματικών και ψυχικών ασθενειών, όπως λέγει και το Μεγαλυνάριο της.

Κατά την ειδική έννοια, η Αγία ονομάζεται «Φαρμακολύτρια», διότι ανάμεσα στις πολλές άλλες ιάσεις και θεραπείες που επιτελεί, έλαβε από τον Θεό την χάρη και την δύναμη να γλυτώνει όσους έπεσαν στα δίχτυα των μάγων και των μαγισσών.
Λύνει τις φαρμακείες, δηλαδή τα μάγια, και γι αυτό ονομάζεται φαρμακολύτρια.

diakonima – [2fA]

"Κάτι προσωπικό.. "

ΚΑΤΙ  ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ

Από την Ειρήνη Ζαμάνη

Τελώ υπό το κράτος ισχυρής συγκίνησης.

Μια ορκωμοσία έσμιξε τα βαθύτερα θέλω της αδελφής μου Δέσποινας, με την ακαδημαϊκή της παρουσία, μια ακόμη στάση, αλλά όχι σταθμός στη δίψα του πνεύματος.

Με σεμνότητα κι ωραιότητα μέσα κι έξω της, περιβαλλόταν από αρκετούς από εμάς που την αγαπάμε, αλλά κυρίως από τις θυγατέρες που έσπασαν κάθε ακαδημαϊκό πρωτόκολλο και στριφογυρίζοντας έγιναν μικροί δερβίσηδες στην έκσταση της παιδικότητας.
Ακόμη δεν καταλάβαιναν τη μέσα τους εγγραφή της στιγμής.

Η αδελφή μου Δέσποινα στάθηκε εν μέσω της χορείας των καθηγητών,
εκεί που η συνηθισμένη κατά τ' άλλα επίσημη αίθουσα, άνοιγε αναπάντεχα σε τρούλο.

Ώμοσε να θεραπεύει την επιστήμη της για το κοινό καλό, και να θυμάται ότι χορηγός
κι αρωγός της στην οδό της σοφίας είναι ο Θεός.

Και σ' εκείνο το ξέφωτο της αίθουσας, στο μεταίχμιο επίγειου και ουράνιου, κατέθεσε την αρετή απλά, σχεδόν τόσο όσο και η χάρις του Αγίου Πνεύματος δροσίζει τις απαλές ψυχές.

Παριστάμενοι, γνωστοί κι άγνωστοι και κάποιοι που αναπάντεχα ξανασμίξαμε, μοιραστήκαμε προπαραμονές Χριστουγέννων μια μεστή ουσίας εμπειρία.

Οι κρουνοί της συγκίνησης ανοιχτοί...

mail – [2fA]

"Πέντε μικρές ιστορίες.. "

Πρώτη μικρή ιστορία

Κατά την διάρκεια του δεύτερου μήνα της νοσηλευτικής σχολής, ο καθηγητής μας έδωσε να κάνουμε ένα μικρό κουίζ. Ήμουν συνεπής φοιτήτρια και απάντησα με ευκολία σε όλες τις ερωτήσεις, μέχρι που διάβασα την τελευταία:
"Ποιο είναι το μικρό όνομα της γυναίκας που καθαρίζει τη Σχολή μας;"

Μου φάνηκε σαν αστείο, για να κλείσει το κουίζ ευχάριστα.

Είχα δει φυσικά την καθαρίστρια μας πολλές φορές. Ήταν ψηλή, μελαχρινή και γύρω στα 50, αλλά το όνομα της βέβαια, δεν το ήξερα.

Παρέδωσα το κουίζ, αφήνοντας την τελευταία ερώτηση κενή. Βγαίνοντας από την αίθουσα, άκουσα έναν φοιτητή να ζητά σαν διευκρίνιση, αν η τελευταία ερώτηση θα μετρήσει στην βαθμολογία.

"Εννοείται πως θα μετρήσει… ", απάντησε ο καθηγητής.

".. Στην καριέρα σας θα συναντήσετε πολλούς ανθρώπους.
Ο καθένας τους, είναι σημαντικός. Όλοι αξίζουν την προσοχή και την φροντίδα σας, ακόμα και αν αυτό σημαίνει μόνο ένα χαμόγελο ή μια καλημέρα.
Πολύ περισσότερο, αν συνεργάζεστε με οποιαδήποτε ιδιότητα, στον ίδιο χώρο."

Το όνομα της καθαρίστριας ήταν Ντόροθι.

Δεύτερη ιστορία

Ένα κρύο βράδυ γύρω στις 11.30΄, μια ηλικιωμένη αφροαμερικανή στεκόταν στο πλάι μιας λεωφόρου στην Αλαμπάμα, προσπαθώντας να καλυφθεί από την τρομερή καταιγίδα που είχε ξεσπάσει.
Το αυτοκίνητό της είχε χαλάσει στην μέση του δρόμου και χρειαζόταν κάποιον για να την βοηθήσει.

Βρεγμένη ως τo κόκκαλο, κοιτούσε την κίνηση στον δρόμο σαστισμένη και αμήχανη, όταν ένα αυτοκίνητο σταμάτησε απαλά στο πλάι της. Στο τιμόνι βρισκόταν ένας νεαρός λευκός άντρας, γεγονός ανήκουστο για την εποχή του 1960, στη συγκεκριμένη περιοχή.

Ο νεαρός άντρας την βοήθησε, την πήγε σε ένα κεντρικό μέρος και την έβαλε όπως τον παρακάλεσε, σε ένα ταξί. Η ηλικιωμένη γυναίκα φαινόταν να βιάζεται, αλλά παρόλα αυτά του ζήτησε την διεύθυνση του και τον ευχαρίστησε.

Μερικές μέρες αργότερα, ο νεαρός άντρας άκουσε την πόρτα του να χτυπάει.
Προς μεγάλη του έκπληξη, είδε μια τεράστια έγχρωμη τηλεόραση, ένα μοντέλο που μόλις είχε κυκλοφορήσει, με ένα σημείωμα πάνω, που έγραφε:

«Σε ευχαριστώ πολύ, που με βοήθησες στον αυτοκινητόδρομο τις προάλλες. Η βροχή είχε μουσκέψει όχι μόνο τα ρούχα μου, αλλά και το ηθικό μου. Μετά εμφανίστηκες εσύ. Χάρη σε σένα, κατάφερα να φθάσω έγκαιρα δίπλα στον άντρα μου, ακριβώς λίγο πριν πεθάνει.
Ο Θεός να σε έχει καλά, που με βοήθησες.

Με εκτίμηση, Mrs. Nat King Cole»

Τρίτη

Πριν από πολλά χρόνια, όταν είχε πρωτοεμφανιστεί το παγωτό χωνάκι, ένα 7χρονο αγόρι μπήκε στην καφετέρια ενός ξενοδοχείου και κάθισε σε ένα τραπεζάκι.

Μια σερβιτόρα έβαλε ένα ποτήρι νερό μπροστά του.

- Πόσο κοστίζει ένα χωνάκι παγωτό, ρώτησε το αγόρι.

- 50 σεντς, απάντησε η σερβιτόρα.

Το μικρό αγόρι έβαλε το χέρι του στην τσέπη, έβγαλε τα κέρματα που είχε και άρχισε να τα μετράει.

- Πόσο κάνει ένα απλό παγωτό, ξαναρώτησε.

- 35 σεντς, του απάντησε ανυπόμονα η σερβιτόρα, γιατί την ώρα είχαν μαζευτεί πολλοί πελάτες και περίμεναν να εξυπηρετηθούν.

Το μικρό αγόρι, παρήγγειλε το απλό παγωτό.

Η σερβιτόρα του το έφερε και άφησε τον λογαριασμό πάνω στο τραπέζι.

Όταν ο μικρός τελείωσε το παγωτό του, πλήρωσε και έφυγε

Η σερβιτόρα επέστρεψε να καθαρίσει το τραπέζι και τα μάτια της βούρκωσαν.

Στο τραπέζι δίπλα στο άδειο πιάτο, ήταν αφημένα 15 σεντς.

Το μικρό αγόρι θα μπορούσε να πάρει το παγωτό χωνάκι που ήθελε, αλλά μετά δεν θα είχε άλλα χρήματα να της αφήσει για πουρμπουάρ.

Τέταρτη

Στα αρχαία χρόνια, ένας βασιλιάς έβαλε να τοποθετήσουν ένα μεγάλο βράχο πάνω σε έναν δρόμο. Μετά κρύφτηκε και περίμενε να δει, αν θα βρισκόταν κάποιος που θα μετακινούσε τον βράχο.

Κάποιοι από τους πλούσιους εμπόρους του βασιλείου, απλά είδαν τον βράχο και πέρασαν από δίπλα του. Κάποιοι άλλοι κατηγόρησαν τον βασιλιά, ότι δεν διατηρεί τους δρόμους καθαρούς, αλλά κανείς δεν έκανε τίποτα για να βγάλει τον βράχο από τη μέση του δρόμου.

Μετά πέρασε ένας αγρότης, κουβαλώντας με ένα φορτίο με λαχανικά. Όταν πλησίασε τον βράχο, άφησε κάτω το φορτίο του και προσπάθησε να μετακινήσει τον βράχο. 

Μετά από πολλές προσπάθειες και πολύ σπρώξιμο, επιτέλους τα κατάφερε.

Προτού ο φτωχός αγρότης σηκώσει πάλι το φορτίο του, είδε ένα σακούλι στο σημείο που βρισκόταν ο βράχος.

Το βαρύ πουγκί περιείχε πολλά χρυσά νομίσματα, αλλά κι ένα γράμμα από τον βασιλιά, που έγραφε, ότι αυτά τα νομίσματα ήταν η ανταμοιβή γι’ αυτόν που θα μετακινούσε τον βράχο από τη μέση του δρόμου.

Πέμπτη

Πριν από μερικά χρόνια, στο νοσοκομείο που εργαζόμουν σαν νοσηλεύτρια, γνώρισα ένα μικρό κορίτσι, που έπασχε από μια σπάνια ασθένεια.
Η μόνη ελπίδα της ήταν η μετάγγιση αίματος από τον 5χρονο αδερφό της, ο οποίος ως εκ θαύματος είχε ξεπεράσει την ίδια αρρώστια και είχε αναπτύξει τα αντισώματα, που της χρειάζονταν για να καταπολεμηθεί η ασθένεια. 

Ο γιατρός εξήγησε στον μικρό της αδερφό την κατάσταση και τον ρώτησε μετά, αν ήταν διατεθειμένος να δώσει αίμα στην αδερφή του.

Τον είδα να διστάζει για λίγα δευτερόλεπτα, μετά πήρε μια βαθιά ανάσα και είπε:
"Ναι, θα το κάνω, αν είναι να σωθεί η αδερφή μου."

Όσο διαρκούσε η μετάγγιση, ο μικρός ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι δίπλα στην αδερφή του και της χαμογελούσε, όπως και όλοι μας άλλωστε, καθώς βλέπαμε ξανά το χρώμα να επιστρέφει στο πρόσωπό της. 

Μετά από λίγο όμως, το πρόσωπο του μικρού χλόμιασε και το χαμόγελο του εξαφανίστηκε. Κοίταξε τον γιατρό και τον ρώτησε με τρεμάμενη φωνή: "Θα πεθάνω τώρα αμέσως;"

Είχε νομίσει πως θα έδινε όλο το αίμα του, για να σώσει την αδερφή του…

tilestwra – [2fA]

"Πάτερ ημών.. "

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Αν λέγαμε έστω και μόνο τις δύο πρώτες λέξεις της προσευχής αυτής, δηλαδή το "Πάτερ ημών", αντιλαμβανόμενοι όμως το βαθύ τους νόημα, τότε όλη μας η ζωή σε όλα τα επίπεδα και τις εκδηλώσεις της, θα άλλαζε ριζικά.

Αν και εγώ είμαι υιός τον άναρχου Πατρός, σημαίνει ότι βρίσκομαι έξω από την εξουσία του θανάτου, σημαίνει ότι δεν είμαι δούλος, αλλά κύριος, κατ’ εικόνα της κυριότητος του ίδιου του Θεού, σημαίνει ότι αυθεντικά είμαι ελεύθερος, με την μοναδικά αληθινή έννοια της ελευθερίας.

Παραμένοντας σε τέτοια κατάσταση, ο άνθρωπος δέχεται κάθε άλλον συνάνθρωπο του ως υιό αναστάσεως και παύει πλέον αυτός να είναι για μένα «μηδαμινός»» ή «ξένος», αλλά είναι ο αιώνιος αδελφός μου.

Πώς μπορώ να φονεύσω τέτοιον αδελφό; Αλλά μαζί του ούτως ή άλλως συναντιέμαι στην αιωνιότητα, έξω από την οποία είναι αδιανόητη η ύπαρξη ακόμη και του ιδίου του χρόνου.

Ή όπως έλεγε ο Γέροντας Σιλουανός, «ο αδελφός μου είναι η ζωή μου».

Σε τέτοια κατάσταση ο άνθρωπος εύκολα και με φυσικό τρόπο συγχωρεί σε όλους τα πάντα και αγαπά πραγματικά τους εχθρούς αυτού.
Αλλά την αληθινή αυτή ευαγγελική κατάσταση κατορθώνουν μόνον, όσοι πραγματικά πιστεύουν.

Η προσευχή που απορρέει από τέτοια παιδική πίστη αμεσότητας αποκαλύπτει στον άνθρωπο άλλους ορίζοντες, μπροστά στους οποίους όλα τα υπόλοιπα στερούνται νοήματος.

Σου είναι γνωστή η πορεία αυτή της σκέψεως. Ας μεταφερθούμε σε άλλο θέμα…

Αν ο άνθρωπος δεν πιστεύει στην Ανάσταση, αλλά η μικρή αυτή και ελεεινή ζωή μας είναι η μοναδική γι’ αυτόν και μετά από αυτήν καταλήγει σε πλήρη εκμηδένιση, πώς μπορεί να συγχωρεί εκείνους που τον βλάπτουν στη φτώχεια του;
Υπερασπιζόμενος τον εαυτό του από τα πλήγματα μισεί τους εχθρούς, αποστρέφεται κάθε άνθρωπο που τον εκβιάζει.

Ακόμη χειρότερα, θέλει στη μηδαμινότητά του να δοκιμάσει τον εαυτό του ως δεσπότη και ισχυρό, και έτσι φθάνει στην εγκληματική βία εναντίον του αδελφού του.

Από εδώ προκύπτουν οι ατελείωτες συγκρούσεις, αδελφοκτονίες και αλληλοκτονίες στους πολέμους, που ποτέ δεν σταματούν.

Και κατά τη συνείδηση μου, η μοναδική οδός προς την αυθεντικά «διαφανή» και αληθινά «ανθρώπινη» ειρήνη, είναι να αλλοιωθεί όλη η ανθρωπότητα κατ’ εικόνα του Ανθρώπου-Χριστού.

ekklisiaonline – [2fA]

                                          

"Οι δύο δρόμοι επιστροφής"

[Από το Γεροντικό]

Δυο μοναχοί, απελπίστηκαν για την σωτηρία τους στην έρημο και επέστρεψαν στον κόσμο, όπου επιδόθηκαν σε έκλυτη ζωή. Με τον  καιρό όμως αηδίασαν, μετανόησαν και ο ένας παρακινούσε τον άλλο να επιστρέψουν στη μετάνοια τους.

Έτσι με τα πολλά, ξαναγύρισαν στην έρημο και εξομολογήθηκαν αμέσως στον Γέροντα τα ανομήματα τους.
Αυτός τους έθεσε κανόνα, να κάνουν επί μακρόν νηστεία και προσευχές.

Μετά από πολύν καιρό πήγε να τους επισκεφτεί, για να τους παρηγορήσει και να δει και την πρόοδο τους.

Βλέπει τον ένα σκελετωμένο, κατηφή και καταπονημένο, ενώ ο άλλος έθαλλε, χαιρόταν και ήταν ακμαίος.

Τους ρώτησε λοιπόν για τον αγώνα τους, για να του λυθεί και πάσα απορία για την διαφορά τους, αφού ο κανόνας ήταν κοινός.

Ο μεν πρώτος του απεκάλυψε πως δεν σταμάτησε να θρηνεί για τις αμαρτίες του και να σκέφτεται καθημερινά τον Άδη.

Ο δεύτερος του φανέρωσε, πως από την πρώτη του στιγμή που έφτασαν ξανά στην έρημο, δοξολογούσε τον Θεό, που τον ξαναδέχτηκε κοντά Του σαν τον άσωτο υιό και πως ένιωθε γι' αυτό, απέραντη ευγνωμοσύνη και αγαλλίαση.

Μετά από προσευχή, ο Γέροντας πληροφορήθηκε, πως και οι δύο τρόποι μετανοίας των αδελφών, ήταν ευάρεστοι στον Θεό.

iereasanatolikisekklisias – [2fA]

"Όλα είναι ρυθμός "

Η κίνηση – η δουλειά - η ζωή, είναι ρυθμός.

Όλα είναι ρυθμός.

- By the brothers Thomas Roebers and Floris Leeuwenberg -

Όσο πιο κοντά στη φύση ζούμε

τόσο πιο πολύ συντονιζόμαστε στο ρυθμό της

κι απολαμβάνουμε τη μουσικότητα της.

Ο ρυθμός στη ζωή μας είναι σαν μια τριχιά που ξεχωρίζει

τους φλοιούς από τον καρπό, τους τύπους από την ουσία.

Πιο σημαντικό από τον ρυθμό της φύσης

είναι μόνο η σιωπή της

- όταν μπορείς να την ξεχωρίσεις…

[Ρύθμιση οθόνης και ήχου!]

db – [2fA]

"Μη με γυρέψεις αλλού.. "

Τίτος Πατρίκιος

Εγώ δεν είμαι μονάχα αυτός που βλέπεις

Εγώ δεν είμαι μόνο αυτός που βλέπεις, αυτός που ξέρεις
δεν είμαι μόνο αυτός που θα ’πρεπε να μάθεις.
Κάθε επιφάνεια της σάρκας μου κάπου τη χρωστάω
αν σ’ αγγίξω με την άκρη του δαχτύλου μου
σ’ αγγίζουν εκατομμύρια άνθρωποι,
αν σου μιλήσει μια λέξη μου
σου μιλάνε εκατομμύρια άνθρωποι -
Θ’ αναγνωρίσεις τ’ άλλα κορμιά που πλάθουν το δικό μου;
Θα βρεις τις πατημασιές μου μες σε μυριάδες χνάρια;
Θα ξεχωρίσεις την κίνησή μου μες τη ροή του πλήθους;
Είμαι κι ότι έχω υπάρξει και πια δεν είμαι -
τα πεθαμένα μου κύτταρα, οι πεθαμένες
πράξεις, οι πεθαμένες σκέψεις
γυρνάν τα βράδια να ξεδιψάσουν στο αίμα μου.
Είμαι ότι δεν έχω γίνει ακόμα -
μέσα μου σφυροκοπάει η σκαλωσιά του μέλλοντος.
Είμαι ότι πρέπει να γίνω-
γύρω μου οι φίλοι απαιτούν οι εχθροί απαγορεύουν.
Μη με γυρέψεις αλλού
μονάχα εδώ να με γυρέψεις
μόνο σε μένα.

[φΑ]

"Η ποίηση του Πατρίκιου "

Τίτος Πατρίκιος – από τον "Πειρασμό της Νοσταλγίας"

Πριν από κάποια χρόνια, αν φώναζες στον δρόμο «Ποιητή!… », δεν θα γύριζε κανείς. 

Το πολύ να αποκρινότανε ο Σικελιανός, όταν κατέβαινε περήφανα τη Βασιλίσσης Σοφίας, στο πεζοδρόμιο του Εθνικού Κήπου, με τη μαύρη μπέρτα ριχτή στην πλάτη και το χρυσό ρολόι, κρεμασμένο στον λαιμό από μια χρυσή αλυσίδα, να αιωρείται στο στήθος του.

Αν φωνάξεις σήμερα «Ποιητή!… », αμέσως θα γυρίσουν το κεφάλι συνταξιούχοι στρατηγοί, δικαστικοί, πανεπιστημιακοί, καθηγητές και δάσκαλοι, βουλευτές και υπουργικοί σύμβουλοι, συμβολαιογράφοι, δικηγόροι, γιατροί και φαρμακοποιοί, εισαγωγείς αυτοκινήτων, έμποροι αλλαντικών, και άλλοι απ’ όλα τα επαγγέλματα.

Είναι φυσικό. Από την ποίηση δεν μπορεί κανείς να ζήσει, άρα για να μπορεί να γράφει, θα πρέπει να έχει κάποιο επάγγελμα ή κάποιο εισόδημα.

Άλλο όμως μου κάνει εντύπωση. Το πόσοι άνθρωποι διαλέγουν τον τρόπο της ποίησης, για να εκφράσουν όσα αισθάνονται, όσα σκέφτονται, όσα τους βασανίζουν.
Κι ακόμα περισσότερο, το ότι μπορούν να το δείχνουν χωρίς τις παλιές αναστολές, χωρίς να νιώθουν καμιά ενοχή, καμιά μειονεξία.

Ευτυχώς, που είναι πολύ λίγοι πια, εκείνοι που επιζητούν τη δόξα, που φαντάζονται ότι δίνει η ποίηση.

Στην ποίηση κυριαρχεί ο παρών χρόνος του ποιητή, ακόμα κι αν ανάγεται στον παρελθόντα χρόνο. Στην ιστορία κυριαρχεί ο παρελθών χρόνος στον οποίο αναφέρεται ο ιστορικός, ακόμα κι αν προεκτείνεται έως τον παρόντα χρόνο.

Ο χρόνος της ποίησης διέπεται από τη μετακινούμενη μνήμη.

Ο χρόνος της ιστορίας προσδιορίζεται από τη σταθεροποιημένη μνήμη.

Αν υποθέσουμε ότι η ποίηση μπορεί να γιατρέψει κάποιον, αυτός είναι ο αναγνώστης, όχι ο ίδιος ο ποιητής. Εκείνον, αντίθετα, τον αρρωσταίνει. Και μάλιστα, για να είναι καλή ποίηση, πρέπει να τον αρρωσταίνει ως το έπακρο, ως εκεί που ανοίγει κανείς στα δύο τον εαυτό του.

Αν ο ποιητής χρησιμοποιεί την ποίησή του για δικό του φάρμακο, τη νοθεύει, την έχει κάνει κιόλας κακή ποίηση. Βέβαια ο ποιητής μπορεί κι αυτός να γιατρευτεί με την ποίηση, αλλά μόνο ως αναγνώστης της ωραίας ποίησης ενός άλλου ποιητή.

Δεν υπάρχει ποιητής που δεν έχει γράψει τετριμμένους στίχους του πόνου της ψυχής και της αδιέξοδης αυτοανάλυσης, του χρόνου που φεύγει και του έρωτα που δεν έρχεται, της ανέξοδης ειρωνείας και του ανώδυνου αυτοσαρκασμού, της σιγουρεμένης αμφιβολίας και της κρυφής βεβαιότητας.

Αλίμονο σ’ αυτούς τους στίχους, όταν παίρνουν τον εαυτό τους στα σοβαρά.

Η ποίηση ξεκινάει σαν αυτοβιογραφία του ποιητή και ολοκληρώνεται σαν αυτοβιογραφία του αναγνώστη.

oanagnostis - [2fA]

"Αγία Θεοφανώ, η προδομένη"

Μια Αγία, προδομένη σύζυγος

Από την εκπαιδευτικό Κατερίνα Ζιώγα 

Το 862 μ.Χ. έρχεται στον κόσμο μια υπέροχη ύπαρξη. 

Είναι η κορούλα του πατρίκιου Κωνσταντίνου και της Άννας, κατοίκων της Βασιλεύουσας, της Κωνσταντινούπολης.

Είχαν χρόνια που δεν έκαναν παιδί, αλλά ευλαβέστατοι και άνθρωποι της προσευχής καθώς ήταν και οι δυο, εισακούστηκαν από τον Θεό. Έτσι γεννήθηκε η μικρή Θεοφανώ.

Δεν πρόλαβαν όμως οι γονείς της να χαρούν τον ερχομό της και η μητέρα της από δυστοκία πεθαίνει. Ευτυχώς που μια άλλη γυναίκα του αρχοντικού σπιτιού τους γίνεται τροφός της, ακριβή παραμάνα, και αφοσιωμένη στη μνήμη της μητέρας της.

Η μικρή Θεοφανώ ήταν προικισμένη με πολλές χάρες. Σωματικές, ψυχικές, διανοητικές.
Ο πατέρας της ο Κωνσταντίνος της εξασφάλισε καθώς μεγάλωνε, άριστη παιδεία μ’ έναν ευλαβή και σοφό δάσκαλο. Κι αυτή ρουφούσε ό,τι της δίδασκε ο δάσκαλός της, μα ιδιαίτερα ό,τι είχε σχέση με τον Χριστό.

Έφτασε σιγά σιγά και σε ηλικία γάμου.

Στον αυτοκρατορικό θρόνο της Βασιλεύουσας βρίσκεται ο Βασίλειος ο Μακεδόνας. Σύζυγός του δεύτερη, η Ευδοκία. Από τα τρία τους παιδιά πρωτότοκος είναι ο Λέων, διάδοχος του θρόνου, που η ιστορία θα του προσδώσει τον τίτλο «ο σοφός».

Είναι καιρός να παντρευτεί όμως και οι γονείς του προβληματίζονται ποια νύφη να του επιλέξουν. Και δεν άργησαν να τη βρουν. Η πανέμορφη και ενάρετη, συνετή και πανέξυπνη Θεοφανώ, ήταν αυτή που έκανε για Αυγούστα...

Ο Λέων διαμαρτύρεται στον αυτοκράτορα «όχι, πατέρα, τη Ζωή συμπαθώ!»

Ούτε καταδέχεται να το ψάξει ο Βασίλειος. Κι ο γιος αναγκάζεται να υποταχθεί.
Έτσι ορίστηκε και έγινε ο γάμος του Λέοντα με τη Θεοφανώ, χωρίς εκείνος να τη θέλει και χωρίς αυτή να το ξέρει...

Ωστόσο η μεγαλοπρέπεια ήταν θαυμαστή! Αυτοκρατορική.

Το Πορτραίτο.. - 31

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΠΛΟΙΟΥ
–––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––-----------------
Σημειώσεις στο περιθώριο

ΤΟ ΠΟΡΤΡΑΙΤΟ

Με βλέπεις σκυμμένο στην παλέτα
της απουσίας σου
και προσπερνάς

Με βλέπεις προσηλωμένο να γράφω
τις πινελιές του προσώπου σου
και προχωράς ακροπατώντας

Ξέρεις πως η σιωπή πνίγει την έμπνευση
και σωπαίνεις

τρέφεις τις έννοιες σου με τα οράματα σου

κι αποδιώχνεις τα δώρα μου

Πάντα κάτι διατηρεί αμείωτες τις αποστάσεις
και τις αδήλωτες εντάσεις
αιωρείται στη μεθόριο των ονείρων
και περιπολεί τις προθέσεις μου

Όμως η ελλειπτική σου κίνηση
δεν παύει να είναι τροχιά
κι αν έξαφνα σηκώσω το βλέμμα στο πορτραίτο σου
ξέρω πως θ’ αντικρίσω το οικείο
- και απόμακρο
χαμόγελο σου.

- Πίνακας: Ελαιογραφία του Yuehua He - "Portrait"

Μ[2φΑ]

"Καλή λευτεριά.. "

Ο Άγιος Ιερομάρτυρας Ελευθέριος

Γεννήθηκε στη Ρώμη κατά τον 2ο αι. από πλούσιους γονείς. Ο πατέρας του ήταν ύπατος της Ρώμης. Η μητέρα του Ανθία (της Ευανθίας γόνος - στιχηρό Εσπερινού), έγινε χριστιανή ακούοντας το κήρυγμα από μαθητές του Αποστόλου Παύλου. Αυτή ανέλαβε και το βάρος της ανατροφής του μικρού Ελευθέριου μετά το θάνατο του πατέρα που συνέβη λίγο καιρό μετά τη γέννηση του.

Η Ανθία του έδωσε χριστιανική ανατροφή και τον συνέδεσε με τον επίσκοπο της Ρώμης Ανίκητο (155-166). Ο επίσκοπος βλέποντας την θερμουργό πίστη και την ενάρετη ζωή του εφήβου Ελευθέριου τον χειροτόνησε διάκονο στα 15 του χρόνια.

Στην ηλικία των 17 ετών χειροτόνησε σε πρεσβύτερο τον αφοσιωμένο στην αποστολή του Ελευθέριο και στην ηλικία των 20 ετών, του ανέθεσε τον επισκοπικό θρόνο της περιοχής του Ιλλυρικού, σημερινής Αλβανίας με έδρα την Αυλώνα.

Μα χειροτονήθηκε τόσο μικρός;
Στο ερώτημα δίνει απάντηση ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης…
Γράφει σε υποσημείωση του Συναξαριστού του:

«Ας μη θαυμάζει κανείς ότι αυτός ο άγιος χειροτονήθηκε σε ηλικία αντίθετη με τους ιερούς κανόνες της 6ης Οικουμενικής Συνόδου και της τοπικής Συνόδου της Νεοκαισαρείας, οι οποίοι ορίζουν ότι ο διάκονος χειροτονείται στη ηλικία των 25 χρόνων, ο πρεσβύτερος στα 30 και ο επίσκοπος πάνω από τα 30. Αυτό έγινε γιατί ο άγιος Ελευθέριος έζησε πριν ακόμη γίνουν οι παραπάνω κανόνες, οι οποίοι θεσπίστηκαν αργότερα».

Η χειροτονία του αγίου Ελευθερίου, όπως γράφει και κάποιος βιογράφος του, έγινε «κατ’ οικονομίαν» Θεού, λόγω των μεγάλων αρετών και της σοφίας του, με την οποία προσείλκυε στον Χριστό τους ειδωλολάτρες.
Η γλυκύτητα του λόγου του, που επιβεβαιωνόταν με τα πολλά θαύματα του, έκανε αυτούς που βρίσκονταν στην πλάνη να ασπαστούν την χριστιανική αλήθεια.

Στην Ελλάδα ο άγιος Ελευθέριος θεωρείται βοηθός των εγκύων γυναικών.
Τους δίνει «καλή λευτεριά».
Πολλές γυναίκες επικαλούνται την βοήθεια του και ακουμπούν το εικονισματάκι του Αγίου πάνω τους.

Η αντίληψη αυτή αναφέρεται και σ’ ένα προσόμοιο στιχηρό της εορτής:
«Των επιτόκων γυναίων Πάτερ κηδόμενος, ελευθερίαν δίδως, τω ναώ σου φοιτώσαις… »
- "Εσύ Πάτερ, που φροντίζεις τις έγκυες γυναίκες που καταφεύγουν στον ναό σου, δίνοντας τους ελευθερία… "

diakonima – [2fA]

"Η εξέλιξη του Χόρχε "

Από την συνέντευξη του Χόρχε Μπουκάι – [ 9ο από 9]

....

Λέμε πως ο άνθρωπος εξελίσσεται, αλλά κανείς δεν παύει να είναι αυτός που είναι. Όλα τα άλλα είναι ψέμα. Είναι κάτι που λένε πολλοί άνθρωποι, αλλά αυτό δεν παύει να είναι αρνητισμός. Πάντα είσαι αυτός που είσαι. Είσαι ο εαυτός σου, ακόμα κι όταν δρας σαν να μην ήσουν εσύ.

Γιατί δεν μπορείς να πάψεις να είσαι ο εαυτός σου.
Ίσως, όπως λένε οι ινδουϊστές, να μπορείς να πάψεις να είσαι κάποιος. Ίσως. Εγώ δεν έχω καταφέρει κάτι τέτοιο.
Αλλά να γίνεις άλλος; Κανείς δεν γίνεται άλλος.

Ο κόσμος λέει: «Αυτός έπαψε να είναι αυτός που ήταν», κι αυτό ναι, είναι αλήθεια.
Δεν είσαι πια αυτός που ήσουν, αλλά στην ουσία σου είσαι συ, ο ίδιος. Και τότε τι σημαίνει «εξελίσσομαι»; Εξελίσσομαι σημαίνει αναπτύσσομαι. Και τι σημαίνει «αναπτύσσομαι»;

Αν κοιτάξουμε στο λεξικό, «αναπτύσσομαι» σημαίνει πως το όριο ενός πράγματος φτάνει πιο μακριά. Αν το φυτό έφτανε πριν σε ένα ύψος, τώρα φτάνει ψηλότερα.
Αν ο εγγονός μου ήταν τόσο ψηλός, τώρα είναι ψηλότερος. Αναπτύχθηκε.

Τι σημαίνει «αναπτύσσομαι» για τον άνθρωπο;
Σημαίνει πως τα σύνορα της ταυτότητας του, φτάνουν πιο μακριά και πως μπορεί πια να ξεπεράσει τα όρια που είχε πριν, χωρίς να φοβάται, χωρίς να τρέμει.
Πως επιτρέπει στον εαυτό του να εξερευνήσει άλλους χώρους, που προηγουμένως πίστευε πως του ήταν απαγορευμένοι.

Αυτό σημαίνει «αναπτύσσομαι». Διευρύνω τα σύνορα του εαυτού μου. Φτάνω πιο μακριά.
Η εξέλιξη είναι ακριβώς αυτό. «Εξελίσσομαι» σημαίνει αναπτύσσω αρετές, συμπεριφορές, γνώσεις και πόρους που μου επιτρέπουν να εξερευνώ όλο και περισσότερα πράγματα, όλο και πιο μακριά.

Δύο «εγώ» στις καλύτερες περιπτώσεις, κάνουν ένα «εμείς». Αν το θέλουν και οι δυο, ναι.
Αν και οι δυο είναι ικανοί, ναι. Αν και οι δυο το έχουν μάθει, ναι.
Αν βοηθήσουν οι καταστάσεις, ναι. Αν είναι τυχεροί, ναι.
Σε μια κατάσταση στην οποία δεν συμβαίνει τίποτα από αυτά τα πράγματα, πιθανότατα όχι.

Καμιά φορά εσύ κι εγώ, κάνουμε μόνο ένα «εσύ κι εγώ».
Και δεν θα είμαστε ποτέ μας κάτι περισσότερο από αυτό το «εσύ κι εγώ», ακόμη κι αν το προσπαθούμε επί 15 χρόνια.

Το «εμείς», ενέχει άλλα πράγματα. Το «εμείς» είναι πρακτικά η δημιουργία ενός νέου όντος, το οποίο έχει δικά του χαρακτηριστικά.
Έχει επιθυμίες, ενδιαφέροντα και απαιτήσεις, που δεν είναι ούτε δικές σου, ούτε δικές μου. 

Όταν υπάρχει ένα «εμείς» από εμένα κι εσένα, υπάρχουν πολλά πράγματα που «εμείς» επιθυμούμε, ενώ «εσύ» κι «εγώ» δεν θα τα επιθυμούσαμε.

Και πρέπει κανείς να αποφασίσει, πού θα δώσει την προτεραιότητα.

boro - [2φΑ]

"Αγαπήσεις τον πλησίον σου "

Του π. Χριστοδούλου Μπίθα

(Απόσπασμα απομαγνητοφωνημένης ομιλίας: Η συγκύπτουσα κι εμείς... )

….

Αυτό το «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως εαυτόν» μοιάζει κρυστάλλινο, ανέγγιχτο από την ιστορία. Λίγοι το προσέγγισαν και βεβαίως ποτέ δεν έγινε μαζικά.
Όμως παραμένει ως κλήση προσωπική του Θεού στον καθένα από εμάς.

Μας προκαλεί και μας προσκαλεί. Όλους εμάς που είμαστε χλιαροί. Όλους εμάς που κοιτάμε να περάσει η μέρα μέσα σε μια ρουτίνα. Που φοβόμαστε τον κόσμο.

Όλους εμάς, που το μήνυμά Του δεν το λάβαμε ακόμα βαθιά μέσα στην ψυχή μας.
Όλους εμάς, που θέλουμε τον Θεό σε μια γωνία του μυαλού μας κι όχι να καταλαμβάνει όλη μας την ύπαρξη. Σαν έρωτας μανιακός όπως λεν οι πατέρες, που θα αναμορφώσει τα πάντα και θα τα φωτίσει.

Περιμένουμε οι καημένοι να αλλάξει ο κόσμος. Από τότε που φτιάχτηκε τούτος ο κόσμος, η μεγάλη ουτοπία είναι ότι μπορεί να αλλάξει. Δεν αλλάζει αυτός ο κόσμος.
Αλλάζει ο άνθρωπος όμως. Και η κλήση του Χριστού για την βασιλεία Του είναι προσωπική, στον καθένα μας.

Κι αν υπάρχει μια κλήση που είναι ομαδική είναι για την κοινότητα της Εκκλησίας, που κι αυτή ακόμα μοιάζει στα χρόνια τούτα να είναι λίγο θολή.
Εκκλησία θα πει καλώ σε συγκέντρωση. Καλώ σε κοινότητα, καλώ σε κοινό σκοπό.
Καλώ σε κοινό τρόπο ζωής.

Και εκκλησία σημαίνει, ότι κάποιοι άνθρωποι -έχοντας στον νου και στην καρδιά μας αυτό το «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως εαυτόν και Κύριον τον Θεόν σου»- συγκροτούνται σ’ ένα σώμα, το σώμα του Χριστού.
Για να προσπαθήσουμε να είμαστε η μαγιά, που θα κάνει όλο το ζυμάρι να φουσκώσει.

….

Ο δρόμος της αγάπης του Χριστού ενάντια σε κάθε σύστημα, ιδεολογία και θρησκεία βίας, παραμένει η μοναδική ελπίδα σε τούτον εδώ τον κόσμο.
Ο Θεός να μας δίνει δύναμη να τον ακολουθήσουμε πραγματικά τούτο τον δρόμο.

Γιατί στα χρόνια που έρχονται, οι χλιαροί θα κινδυνεύσουν πάρα πολύ, όπως μας λέει η Αποκάλυψη. Και θα βρεθούν οι ψυχροί να είναι σε καλύτερη θέση από αυτούς.

Γιατί θα ’χουν την ελπίδα της μετανοίας. Ενώ ο χλιαρός μπορεί να χαθεί μέσα στον φόβο και στην έλλειψη νοήματος.

Καθώς έρχονται πάλι τα Χριστούγεννα, να ευχηθούμε να μας δίνει ο Θεός την δύναμη, να μπορέσουμε φέτος λίγο παραπάνω να εννοήσουμε την ενανθρώπηση Του. 

Αμήν!

Πλήρης η ομιλία στα: ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΚΕΙΜΕΝΑ

[2φΑ]

"Τα Σπίτια του Προφήτη "

Από τον ΠΡΟΦΗΤΗ του Kahlil Gibran

Τότε βγήκε μπροστά ένας χτίστης και είπε:
Μίλησέ μας για τα Σπίτια.

Κι εκείνος αποκρίθηκε και είπε:
Χτίστε από τη φαντασία σας ένα κιόσκι στην ερημιά,
πριν χτίσετε ένα σπίτι μέσα στα τείχη της πόλης.

Γιατί όπως αγαπάτε το γυρισμό στο σπίτι σας το σούρουπο,
έτσι κι ο οδοιπόρος που είναι μέσα σας
αγαπά το μακρινό και το μοναχικό.

Το σπίτι σας είναι το μεγάλο σώμα σας.

Ζει με τον ήλιο και κοιμάται στην ησυχία της νύχτας·
κι ο ύπνος του δεν είναι δίχως όνειρα.
Μήπως δεν ονειρεύεται το σπίτι σας; κι όταν ονειρεύεται,
δε φεύγει από την πόλη για να βρεθεί στα περιβόλια και τις λοφοκορφές;

Μακάρι να μπορούσα να μαζέψω τα σπίτια σας μέσα στη χούφτα μου,
και σα σπορέας να τα διασκορπίσω στα δάση και στα λιβάδια.

Μακάρι οι κοιλάδες να ήταν οι δρόμοι σας,
και τα πράσινα μονοπάτια οι αλέες σας,
για να πηγαίνετε ο ένας στον άλλο μέσα από τα αμπέλια,
και να έρχεστε με το άρωμα της γης στα ρούχα σας.

Αλλά αυτά δεν είναι ακόμα η ώρα τους να γίνουν.

Μέσα στο φόβο τους οι πρόγονοί σας,
σας μάζεψαν πολύ κοντά μαζί.
Κι αυτός ο φόβος θα κρατήσει λίγο ακόμα.
Λίγο ακόμα τα τείχη της πόλης θα χωρίζουν τα τζάκια σας
από τα χωράφια σας.

Και πείτε μου, λαέ της Ορφαλεζίας, τι έχετε μέσα σ' αυτά τα σπίτια;
Και τι φυλάτε πίσω από τις αμπαρωμένες πόρτες;

Έχετε ειρήνη, έχετε την ήσυχη ορμή που φανερώνει τη δύναμή σας;
Έχετε αναμνήσεις, αστραφτερά τόξα που συνδέουν τις κορυφές της ψυχής;

Έχετε ομορφιά, που οδηγεί την καρδιά από τα πράγματα που φτιάχτηκαν
από ξύλο και πέτρα προς το ιερό βουνό;

Πείτε μου, έχετε αυτά τα πράγματα στα σπίτια σας;

Ή έχετε μόνο άνεση, και την ηδονή της άνεσης,
αυτό το ύπουλο πράγμα που μπαίνει στα σπίτια σας σαν καλεσμένος,
ύστερα γίνεται φιλοξενούμενος, και μετά αφέντης;

Ναι, κι ύστερα γίνεται δαμαστής, και με το μαστίγιο και το άγκιστρο
κάνει τους πιο μεγάλους σας πόθους σα φοβισμένα κουτάβια.

Μ' όλο που τα χέρια του είναι μεταξοντυμένα,
η καρδιά του είναι σιδερένια.

Σας νανουρίζει και σας αποκοιμίζει μόνο για να στέκεται πλάι στο κρεβάτι σας
και να εμπαίζει την αξιοπρέπεια της σάρκας.

Εξευτελίζει τις γερές αισθήσεις σας, και τις ακουμπά στην ψίχα του αγκαθιού
σαν εύθραυστα αγγεία.

Πραγματικά, ο πόθος για άνεση σκοτώνει το πάθος της ψυχής σας,
και ύστερα βαδίζει μορφάζοντας άγρια στην επικήδεια πομπή σας.

Αλλά εσείς, παιδιά του διαστήματος, εσείς που δεν αναπαύεστε στην ανάπαυση,
δε θα παγιδευτείτε, ούτε θα δαμαστείτε.

Το σπίτι σας δε θα είναι άγκυρα, αλλά κατάρτι.

Δε θα είναι λαμπερό κάλυμμα που σκεπάζει μια πληγή,
αλλά βλέφαρο που προστατεύει το μάτι.

Δε θα μαζεύετε τα φτερά σας για να περνάτε από τις πόρτες,
ούτε θα σκύβετε τα κεφάλια σας για να μη χτυπήσουν στο ταβάνι,
ούτε θα φοβάστε να ανασάνετε για να μη ραγίσουν και πέσουν οι τοίχοι.

Δε θα κατοικείτε σε τάφους που έφτιαξαν οι νεκροί για τους ζωντανούς.

Και μ' όλη τη μεγαλοπρέπεια και λαμπράδα του, το σπίτι σας
δε θα φυλά τα μυστικά σας, ούτε θα στεγάζει τις λαχτάρες σας.

Γιατί, αυτό που είναι άπειρο μέσα σας, κατοικεί στα δώματα του ουρανού,
που πόρτα του είναι η πρωινή πάχνη, και παράθυρα του
τα τραγούδια και η σιωπή της νύχτας.

[Σε μετάφραση Ευάγγελου Γράψα]

[2φΑ]