"Τρία ερωτήματα! "

 

-  Don MIGUEL RUIZ
[Μια ιστορία από "Τα ΤΡΙΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ", Εκδόσεις ΙΒΙΣΚΟΣ]

Μια βροχερή μέρα, πριν από πολλά χρόνια, ένας ηλικιωμένος άντρας οδηγούσε το κάρο του σε έναν επαρχιακό δρόμο. Ο δρόμος ήταν γεμάτος λακκούβες, οπότε η διαδρομή ήταν δύσκολη και η βροχή απλώς την έκανε χειρότερη.

Καθώς το κάρο έπεσε μέσα σε έναν ιδιαίτερα βαθύ λάκκο, έσπασε ο ένας πίσω τροχός.
Αφού ηρέμησε το άλογό του, ο ηλικιωμένος άντρας πήδησε κάτω στον λασπωμένο δρόμο και άρχισε να παιδεύεται με τον τροχό του κάρου του. Γρήγορα συνειδητοποίησε ότι ο λάκκος ήταν υπερβολικά βαθύς και ο τροχός υπερβολικά βαρύς για να τον σηκώσει.

Όπως στεκόταν εκεί, βρεγμένος και παγωμένος, άκουσε βήματα να τρέχουν προς το μέρος του. Ένα αγροτόπαιδο βρισκόταν καθ’ οδόν προς το σπίτι του για το δείπνο, όταν είδε το σπασμένο κάρο του ηλικιωμένου άντρα με το νερό να τρέχει γύρω του σαν ποτάμι.
Το αγόρι ήταν μεγαλόσωμο, δυνατό και πρόθυμο να βοηθήσει.
Αφού βρήκε έναν πάσσαλο από κάποιον πεσμένο φράχτη, μπήκε μέχρι τα γόνατα μέσα στον λάκκο με τη λάσπη και σήκωσε το κάρο. Έπειτα άρχισε να επισκευάζει τον τροχό.

Όσο δούλευε, το αγόρι μιλούσε στον ηλικιωμένο άντρα για τα όνειρα που έκανε για το μέλλον. Ελάχιστα πράγματα κατανοούσε για τον κόσμο, αλλά ήθελε να μάθει.
Ήθελε να ανακαλύψει ποιος είναι και να βρει απαντήσεις στα μεγαλύτερα μυστήρια της ζωής.
Σύντομα θα γινόταν άντρας, και ήθελε να ξέρει περισσότερα πράγματα για την αγάπη.
Είπε ότι συχνά ονειροπολούσε σχετικά με τα υπέροχα πράγματα που του επιφύλασσε το μέλλον.

«Τις περισσότερες ημέρες» είπε το αγόρι γελώντας, «δεν είμαι σίγουρος αν ονειρεύομαι ή αν είμαι ξύπνιος!» Το αγόρι συνέχισε να μιλάει και ο ηλικιωμένος άντρας άκουγε σιωπηλός.
Μέσα σε μια ώρα η δουλειά είχε τελειώσει.
Ο τροχός είχε τοποθετηθεί με ασφάλεια στη θέση του και το κάρο ήταν πίσω στον δρόμο.

Ο ηλικιωμένος άντρας, γεμάτος ευγνωμοσύνη, έψαξε μέσα στις τσέπες του για λίγα νομίσματα. Αφού δεν βρήκε τίποτα να προσφέρει στο αγόρι για τη δουλειά του, τον ρώτησε, αν αντί για χρήματα θα δεχόταν τρία μαργαριτάρια σοφίας, διαβεβαιώνοντάς τον ότι αυτά τα μαργαριτάρια θα του παρείχαν περισσότερα πλούτη  από οποιαδήποτε νομίσματα.

Καθώς ο ήλιος διαπερνούσε τα ορμητικά μαύρα σύννεφα, το αγόρι χαμογέλασε.
Ήξερε ότι δεν μπορούσε να αρνηθεί την ευγνωμοσύνη του άντρα, με όποιον τρόπο κι αν προσφερόταν.
Και στο κάτω-κάτω είχε πολλά να μάθει.
«Ναι», απάντησε ευγενικά το αγόρι. «Πραγματικά με τιμά το γεγονός ότι θα μοιραστείτε τη σοφία σας μαζί μου, κύριε».

Τότε ο ηλικιωμένος άντρας έσκυψε προς το μέρος του και άρχισε να μιλάει.
«Για να βρεις τον δρόμο σου σε αυτόν τον κόσμο, χρειάζεται μόνο να απαντήσεις σε τρία ερωτήματα» εξήγησε ο ηλικιωμένος άντρας.

«Πρώτον, πρέπει να αναρωτηθείς: “Ποιος είμαι;”
Θα ξέρεις ποιος είσαι, όταν καταλάβεις ποιος δεν είσαι,
Δεύτερον, πρέπει να αναρωτηθείς “Τι είναι αληθινό;”
Θα ξέρεις τι είναι αληθινό, όταν δεχτείς αυτό που δεν είναι αληθινό.
Τρίτον, (ολοκλήρωσε ο άντρας), πρέπει να αναρωτηθείς: “Τι είναι αγάπη;”
Θα γνωρίσεις την αγάπη, όταν συνειδητοποιήσεις τι δεν είναι αγάπη».

Ο ηλικιωμένος άντρας ίσιωσε το κορμί του, σκουπίζοντας πιτσιλιές λάσπης από το παλτό του. Το αγόρι έβγαλε το καπέλο του με σεβασμό και εξέφρασε τις ευχαριστίες του.
Παρακολούθησε τον ηλικιωμένο άντρα να σκαρφαλώνει επάνω στο κάρο του και να σφυρίζει στο άλογό του.

Καθώς το αγόρι έστριβε προς το σπίτι του, όπου τον περίμενε το βραδινό φαγητό, έριξε μια ματιά πίσω και είδε το πίσω μέρος του κάρου να χάνεται ανάμεσα στις σκιές του δειλινού…

lecturesbureau – 2φΑ

                                                                

"Μήλο μου κόκκινο.. "

 

Milo Mou Kokkino
by "One World - One Love - One Dance" - Greek Dancing

Περισσότερες από 60.000 διαδικτυακές επισκέψεις έχει το βίντεο
«Ένας κόσμος – μια αγάπη – ένας χορός», που δημοσιεύτηκε στις 22 Δεκεμβρίου 2021
και παρουσιάζει Έλληνες από διάφορες γωνιές της γης να χορεύουν το παραδοσιακό συρτό
«Μήλο μου κόκκινο», για να υποδεχτούν τον νέο χρόνο.

Η ιδέα ξεκίνησε από το Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού της Μόσχας και, ειδικότερα, τη Ρωσίδα Ναταλία Νεχάεβα, και την καλλιτεχνική διευθύντρια του συγκροτήματος χορού του ΚΕΠ, Οξάνα Ρακτσέγεβα, οι οποίες πήραν την πρωτοβουλία να ενώσουν χορευτικά τους Έλληνες που ζουν σε διάφορες χώρες του κόσμου.

Ειδικότερα, μαζί με το χορευτικό συγκρότημα του ΚΕΠ Μόσχας, στο βίντεο συμμετέχουν το συγκρότημα «Greek American Folklore Society» από τη Νέα Υόρκη των ΗΠΑ, η χορευτική ομάδα του Παπαδόκωστα από το Ηράκλειο της Κρήτης, το χορευτικό τμήμα της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας της Αδελαΐδας στην Αυστραλία, η χορευτική ομάδα “Οδυσσέας” από την Οτάβα του Καναδά, το χορευτικό «Grupo Oniramou» από το Μπουένος Άιρες της Αργεντινής και το ελληνικό παραδοσιακό συγκρότημα από την Ντόχα στο Κατάρ.

 db – 2fA

                                                    

"Αλλαγή χρόνου και χώρου "

 

-  Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς
[Από το βιβλίο του «ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΣ»]

 
Όταν από τον χρόνο αφαιρεθεί ή αμαρτία και ο θάνατος, τότε ο χρόνος γίνεται ένα θαυμάσιο προοίμιο στη θεία αιωνιότητα, μία έξοχη εισαγωγή στη θεανθρωπότητα, σύμφωνα με τον παναληθινό λόγο του Αιωνίου, του Θεανθρώπου:
«Ο πιστεύων εις εμέ έχει ζωήν αιώνιον» (Ιωάν. 6,47).

Η πικρία του χρόνου προέρχεται από τον θάνατο και την αμαρτία και γίνεται γλυκύς ο χρόνος με την αθανασία και την αναμαρτησία.
Χωρίς τον Χριστό, τον Μόνο Παντοδύναμο, ο χρόνος είναι ένα βαρύ φορτίο.
Μαζί Του γίνεται ελαφρό.

Αλλά και ο παράδοξος δίδυμος αδελφός του χρόνου, ο χώρος, με ό,τι περικλείει μέσα του, και αυτός με όλο το βάρος του πιέζει και συντρίβει τον άνθρωπο.
Φοβερό λοιπόν και τρομακτικό είναι το φορτίο του ανθρώπου· βαρύς και ακανθώδης ο ζυγός του.

Μόνον με τη βοήθεια του πανάγαθου και παντοδυνάμου Θεανθρώπου ο ζυγός αυτός γίνεται «χρηστός» και το φορτίο «ελαφρόν». Κατά τον αληθινό λόγο της Αλήθειας:
«Ο ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ελαφρόν εστί» (Ματθ. 11,30).  ….   ....

Ο σαρκωθείς Θεός Λόγος είναι και το νόημα, και η λογικότητα, και ο παράδεισος για το ανθρώπινο είναι.
Κάθε τι το αντί-λογικό και ά-λογο είναι συγχρόνως παράλογο και ανόητο.
Και αυτό είναι εκείνο που δημιουργεί στον άνθρωπο σατανικές διαθέσεις, οι οποίες μετατρέπουν τη ζωή του σε κόλαση.

 

pigizois

pC – 2fA

                                                                       

"Ζωή με νόημα "

 

-  Μητρ. Αντώνιος Μπλουμ

Ας πορευτούμε στὴν χρονιὰ αὐτὴ δημιουργικά, μόνο ὅμως μὲ τὴν προϋπόθεση ὅτι θὰ ζοῦμε μὲ τὴν ἐλπίδα, μὲ τὴν βεβαιότητα ὅτι ὁ Κύριος βρίσκεται στὴ χρονιὰ αὐτή, ὅτι Ἐκεῖνος εἶναι ὁ Κύριος καὶ θὰ μᾶς ὁδηγήσει στὸ σωστὸ μέρος, μὲ τὴν πίστη ὅτι τίποτα δὲ θὰ συμβεῖ χωρὶς τὴν θέληση ἤ τὴν συγκατάθεση τοῦ Θεοῦ.

 Ἂν ἡ στάση μας εἶναι τέτοια θὰ δοῦμε πὼς τίποτα δὲν εἶναι τυχαῖο, πὼς δὲν ὑπάρχουν ἄσκοπες συναντήσεις καὶ πὼς τὸ κάθε πρόσωπο μᾶς ἔχει σταλεῖ ἀπὸ τὸν Κύριο.

Ἂς μποῦμε στὴν χρονιὰ αὐτὴ γνωρίζοντας ὅτι τὸ κάθε τι -φωτεινὸ καὶ σκοτεινό, καλὸ καὶ τρομακτικὸ – εἶναι ἕνα δῶρο ἀπὸ τὸ Θεὸ ποὺ μᾶς ἔρχεται ὥστε μέσα ἀπὸ μᾶς ἡ πίστη, ἡ ἐλπίδα, ἡ ἀγάπη, ἡ χαρὰ καὶ ἡ δύναμη τοῦ Κυρίου νὰ ἔλθουν στὸν κόσμο, ἂν ἔχουμε σταθερὴ πίστη πὼς τὸ κάθε πρόσωπο ποὺ ἔρχεται στὸ δρόμο μας μᾶς ἔχει σταλεῖ γιὰ νὰ τοῦ προσφέρουμε τὸ λόγο ἢ τὴν πράξη τοῦ Κυρίου ἢ γιὰ νὰ τὰ δεχτοῦμε ἀπὸ ἐκεῖνο, τότε ἡ ζωὴ θὰ εἶναι πλούσια καὶ θὰ ἔχει νόημα -διαφορετικὰ θὰ παραμείνει ἕνα παιγνίδι τῆς τύχης, μιὰ ἀτέλειωτη ἁλυσίδα τυχαίων περιστατικῶν.

 

pC – 2fA

                                                  

- ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2022

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

Γιὰ τὸν Ἕνα
νὰ ρωτήσεις τὸν καθένα
ποὺ τοῦ μοιάζει στὴ σιωπή...

(Ράινερ Μαρία Ρίλκε)

 

2φΑ

                                                                 

 

Ημέρες και ημερομηνίες...

 

… απαραίτητες για προγραμματισμό, προετοιμασία
και ευπρόσωπη συμμετοχή στον κύκλο του Νέου Χρόνου.

2φΑ

"Ως αετοί.. "

Ο αετός είναι το μακροβιότερο από τα αρπακτικά πτηνά και μπορεί να ζήσει μέχρι 70 χρόνια. Αλλά για να φθάσει σε αυτή την ηλικία επιβάλλεται να περάσει μια σκληρή διαδικασία στα 40 χρόνια του.

Τότε τα μακριά και ευέλικτα νύχια του δεν μπορούν πλέον να αρπάξουν τη λεία του για να τραφεί. Το μακρύ και κοφτερό ράμφος του γίνεται πολύ κυρτό και τα υπερήλικα βαριά φτερά του, κολλάνε στο στήθος του και τον δυσκολεύουν στο πέταγμα.

Για να μην πεθάνει από ασιτία, θα πρέπει να περάσει μια επώδυνη διαδικασία αλλαγής, που διαρκεί περίπου 150 μέρες.

Στη διαδικασία αυτή επιβάλλεται να πετάξει στην κορυφή ενός βουνού.
Εκεί, ο αετός χτυπάει το ράμφος του σ’ ένα βράχο μέχρι να το αποκόψει.
Θα περιμένει να φυτρώσει καινούριο και έπειτα θα αποκόψει τα νύχια του.
Αφού φυτρώσουν τα καινούρια του νύχια, ο αετός αρχίζει να μαδάει τα γερασμένα του φτερά, περιμένοντας να δυναμώσουν τα νέα του πούπουλα.

Στο διάστημα αυτό αναγκαστικής νηστείας και απομόνωσης, συντηρείται στη ζωή με ελάχιστη τροφή και οικονομία δυνάμεων.  
Μετά από πέντε μήνες πραγματοποιεί την ένδοξη πτήση της αναγέννησής του και ζει ακόμη 30 χρόνια.

-        -   Είναι αυτό που λέει ο λόγος του Θεού: «… οι προσμένοντες τον Κύριο, θέλουσιν ανανεώσει την δύναμιν αυτών· θέλουσι αναβή με πτέρυγας ως αετοί· θέλουσι τρέξει και δεν θέλουσιν αποκάμει· θέλουσι περιπατήσει και δεν θέλουσιν ατονήσει» (Ησαΐας 40:31).

 

ksipniste – 2φΑ

                                                             

"Ἡ πιό ἐνδόμυχη ἐγγύτης "

 

-  Παῦλος Εὐδοκίμωφ
[Από τήν "Ἑρμηνεία τῆς εἰκόνας τῶν Θεοφανείων"]

…  Τὸ Δ´ εὐαγγέλιο μιλᾶ γιὰ τὸν Ἰωάννη στὸν πρόλογό του, ἀμέσως μετὰ τὸν Λόγο, ποὺ εἶναι στὴν ἀρχή, καὶ ὅταν διαβάζει κανεὶς "ὑπῆρχε ἄνθρωπος ἀπεσταλμένος ἀπὸ τὸν Θεό", αἰσθάνεται ὅτι ἡ ἔλευσή του, σὲ μιὰ ὁρισμένη ἔννοια ἔρχεται ἐπίσης ἀπὸ τὴν ἀρχή, τὴν αἰωνιότητα.

Ὁ οὐρανὸς ἀνοίγει μπροστὰ ἀπὸ αὐτὸν καὶ μαρτυρεῖ: «ὅτι τεθέαμαι τὸ Πνεῦμα καταβαῖνον ἐπ᾿ αὐτὸν… οὗτός ἐστιν ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ» (Ἰω. 1, 29-34)· σ᾿ αὐτὸν τὸν σύντομο λόγο εἶναι πιά, μὲ μιὰ μορφὴ περιορισμένη, ὅλο τὸ Εὐαγγέλιο.

Ὁ Ἰωάννης εἶναι αὐτὸς ποὺ γνωρίζει, προσδιορίζει τὸν Ἀμνὸ, γιατὶ εἶναι μυημένος στὸ μυστήριο τοῦ «ἐσφαγμένου Ἀρνίου ἀπὸ καταβολῆς κόσμου…».
Ὁ Ἰωάννης δὲν ἔχει τίποτε προαγγείλει καὶ εἶναι ὁ πιὸ μεγάλος προφήτης, ὅπως ὁ δάκτυλος τοῦ Θεοῦ προσδιορίζει τὸν Χριστό.

Εἶναι ὁ πιὸ μεγάλος διότι εἶναι ὁ πιὸ μικρός, αὐτὸ ποὺ θέλει νὰ πεῖ ἀπελεύθερος ἀπὸ τὴν ἴδια του ἐπάρκεια γιὰ νὰ μὴν εἶναι ἐκεῖνος ποὺ μένει ἐκεῖ, ἐκεῖνος πού τέρπεται ἀκούοντας τὴ φωνὴ τοῦ Νυμφίου, καὶ ἡ χαρά του εἶναι μεγάλη, χωρὶς μέτρο.

Εἶναι ἡ πιὸ ἐνδόμυχη ἐγγύτης, ὅπου ὁ Λόγος ἀντηχεῖ· εἶναι κατ᾿ εἰκόνα τοῦ Υἱοῦ ποὺ δὲν εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου, παρὰ ὁ Λόγος τοῦ Πατρός· εἶναι κατ᾿ εἰκόνα τοῦ Πνεύματος γιατὶ δὲν λέγει τίποτε γιὰ τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ μιλᾶ στὸ ὄνομα Αὐτοῦ ποὺ ἔχει ἔλθει.

Εἶναι αὐτὸς ὁ ὁρμητικὸς ποὺ ἁρπάζει τοὺς οὐρανοὺς καὶ τὸ μαρτύριό του λαμπρύνει θαυμαστὰ ἕναν ἀρχαῖο μοναστικὸ λόγιο:
"Δῶσε τὸ αἷμα σου καὶ πάρε τὸ Πνεῦμα."
Μὲ τὴν Θεοτόκο περιβάλλει τὸν Χριστὸ Κριτὴ καὶ μεσιτεύει γιὰ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους.

 

nektar – [2fA]

                                                                              

"Τα πέντε βαπτίσματα "

 

- Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης
[από ομιλία του στον Ι. Ν. Ἁγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης, 6-1-1982]

"….   Ο ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος σὲ μία ὁμιλία του στὰ Φῶτα λέει, ὅτι ὑπάρχουν πέντε βαπτίσματα. Γιὰ μᾶς βέβαια τώρα, ἕνα βάπτισμα εἶναι τὸ ἀπαραίτητο· γι᾿ αὐτὸ ὁμολογοῦμε «ἓν βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» (Σύμβ. πίστ.).
Ἱστορικῶς ὅμως καὶ ἁγιογραφικῶς ὑπῆρξαν πέντε βαπτίσματα.

Ποιά εἶναι αὐτά;
Τὸ ἕνα εἶναι τῶν Ἰουδαίων, τὸ βάπτισμα τῆς μωσαϊκῆς νομοθεσίας 
(βλ. Α΄ Κορ. 10,2).
Τὸ δεύτερο εἶναι τὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου στὸν Ἰορδάνη
(βλ. Ματθ. 21,25 κ.ἀ.).
Τὸ τρίτο εἶναι τὸ χριστιανικὸ· «Ὅσοι εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε»
(Γαλ. 3,27).

Τὸ τέταρτο εἶναι τὸ βάπτισμα τῆς μετανοίας καὶ ἐξομολογήσεως.
Καὶ τὸ πέμπτο, ποὺ κανείς ἀπὸ μᾶς δὲν εἶναι ἄξιος γι᾿ αὐτό, εἶναι τὸ μαρτύριο· οἱ μάρτυρες βαπτίζονται ὄχι πλέον στὰ νερὰ, ἀλλὰ μέσα στὸ αἷμα τους. 
Τὸ βάπτισμα τοῦ αἵματος ὁδηγεῖ μὲ ἀσφάλεια στὴ σωτηρία· διότι μετὰ τὸ μαρτύριο δὲν ὑπάρχει πλέον ἁμαρτία.

Ἐμεῖς ἔχουμε βαπτισθῆ. Ἐπειδὴ ὅμως μετὰ τὸ βάπτισμα πέφτουμε σὲ διάφορα ἁμαρτήματα, νὰ μὴν ἀμελοῦμε καὶ τὸ ἄλλο βάπτισμα, τῆς μετανοίας.
Ἡ Ἐκκλησία μας ἔχει θεσπίσει τὸ μυστήριο τῆς μετανοίας καὶ ἐξομολογήσεως.
Ἀκούσαμε στὸν ἑσπερινὸ τὸν προφήτη νὰ φωνάζῃ· «Λούσασθε καὶ καθαροὶ γίνεσθε…»
(Ἠσ. 1,16· Ζ΄ ἀνάγν. ἑσπερινοῦ).
Νὰ ὑπακούσουμε στὴ φωνὴ αὐτή, νὰ περάσουμε τὸν Ἰορδάνη τῆς ἐξομολογήσεως καὶ νὰ πλυθοῦμε στὸ δάκρυ τῆς μετανοίας.

Εἴθε ὁ Θεός, τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιο, νὰ φωτίσῃ ὅλους μας, ὥστε τὸ νέο αὐτὸ ἔτος νὰ εἶναι ἔτος μετανοίας. Μετανοίας τῶν ἀρχόντων μας, τῶν πλουσίων, τῶν πτωχῶν, τῶν ἐργατῶν, τῶν ἀξιωματικῶν, τῶν στρατιωτῶν, τῶν κληρικῶν, τῶν ἐπισκόπων, μετανοίας μικρῶν καὶ μεγάλων.
Διότι μόνο ἔτσι τὸ ἔθνος μας θὰ εἶνε εὐλογημένο εἰς αἰῶνας αἰώνων· ἀμήν."

 

agiospatrokosmas – 2φΑ

"Δεύτερη γέννηση "

 

-  Παῦλος Εὐδοκίμωφ
[Από τήν "Ἑρμηνεία τῆς εἰκόνας τῶν Θεοφανείων"]

…  Ἡ βάπτιση τοὺ Ἰησοῦ εἶναι ἡ προσωπικὴ Πεντηκοστή του, ἡ κάθοδος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τὰ τριαδικὰ Θεοφάνεια: Κατὰ τὸν χρόνο τῆς βαπτίσεώς σου στὸν Ἰορδάνη, Κύριε, ἐκδηλώθηκε ἡ προσκύνηση ποὺ χρειαζόταν στὴν ἁγία Τριάδα (τροπάριο ἑορτῆς).

Εἶναι ἀπὸ αὐτὸ τὸ πλήρωμα ποὺ ἔρχεται τὸ μυστήριο τοῦ βαπτίσματος στὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ, αὐτὸ τὸ ὄνομα καθορίζεται, ἄμεσα στὸν πλήρη βαπτιστικὸ τύπο: «εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρός, τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος». Τὰ λειτουργικὰ κείμενα ὀνομάζουν τὴν ἑορτὴ τὸ μεγάλο Νέο Ἔτος γιατὶ τὸ συμβὰν ἐπανέρχεται στὸ φῶς τῆς Τριάδος. Εἶναι ἀκριβῶς αὐτὴ ἡ στιγμὴ ποὺ οἱ Ἐπίσκοποι ἐξέλεγαν γιὰ νὰ ἀναγγείλουν στὶς ἐκκλησίες τὸν χρόνο τῆς μεγάλης τεσσαρακοστῆς καὶ τὴ χρονολογία τοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα.

Ἡ εἰκόνα τῶν Θεοφανείων προσφέρει τὴν εὐαγγελικὴ διήγηση, ἀλλὰ προσθέτει μερικὲς λεπτομέρειες ποὺ ἔχουν χρησιμοποιηθεῖ στὴ λειτουργία τῆς ἑορτῆς καὶ δείχνει αὐτὸ ποὺ ὁ Ἰωάννης θὰ μποροῦσε νὰ διηγηθεῖ. Ἐπάνω στὴν εἰκόνα ἕνα τμῆμα ἑνὸς κύκλου παριστᾶ τοὺς οὐρανοὺς ποὺ ἀνοίγουν, καὶ κάποτε ἀπὸ μιὰ διπλὴ πτυχὴ ποὺ ὁμοιάζει μὲ κροσσὸ ἑνὸς σύννεφου, βγαίνει τὸ χέρι τοῦ Πατρὸς ποὺ εὐλογεῖ.

Ἀπὸ αὐτὸ τὸν κύκλο ἀναχωροῦν ἀκτῖνες φωτός, χαρακτηριστικὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καὶ ποὺ φωτίζουν τὸ περιστέρι.
Αὐτόματη ἀνάμνηση τοῦ ἀρχικοῦ λόγου «καὶ ἐγένετο φῶς», ἡ ἐκδηλωτικὴ ἐνέργεια τοῦ Πνεύματος, ἀποκαλύπτει τὸν τριαδικὸ Θεό: Ἡ Τριάδα, ὁ Θεός μας, μᾶς ἐκδηλώνεται χωρὶς διαίρεση.

Ὁ Χριστὸς ἦλθε γιὰ νὰ εἶναι τὸ φῶς τοῦ κόσμου, ποὺ φωτίζει αὐτοὺς ποὺ κάθονταν στὰ σκοτάδια (Ματθ. 4, 16) ἀπὸ ἐκεῖ δὲ τὸ ὄνομα τῆς «Ἑορτῆς τῶν φώτων».
Ἐνῶ ὁ Χριστὸς κατέβαινε στὰ νερά, ἡ φωτιὰ ἄναψε μέσα στὸν Ἰορδάνη, εἶναι ἡ Πεντηκοστὴ τοῦ Κυρίου καὶ ὁ προεικονισμένος Λόγος, μὲ στύλο φωτὸς δείχνει ὅτι τὸ βάπτισμα εἶναι φωτισμός, γέννηση τῆς ὑπάρξεως στὸ θεῖο φῶς.

Ἄλλοτε τὴν παραμονὴ τῆς ἑορτῆς γινόταν τὸ βάπτισμα τῶν κατηχουμένων καὶ ὁ ναὸς ἦταν πλημμυρισμένος ἀπὸ φῶς, σημεῖο μυήσεως στὴ γνώση τοῦ Θεοῦ.
Ὁ μάρτυρας αὐτοῦ τοῦ φωτός, ὁ ἅγιος Ἰωάννης εἶναι δοσμένος στὸ γεγονὸς, γιατὶ αὐτὸς ὁ ἴδιος εἶναι «ὁ λύχνος ὁ καιόμενος καὶ φαίνων» καὶ οἱ ἄνθρωποι ἔρχονταν «ἀγαλλιαθῆναι ἐν τῷ φωτὶ αὐτοῦ» (Ἰω. 5, 35). Ἡ κάθοδος τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μὲ τὴ μορφὴ ἑνὸς περιστεριοῦ ἐκφράζει τὴν κίνηση τοῦ Πατρὸς ποὺ φέρεται πρὸς τὸν Υἱό του.

Ἐξ ἄλλου, ἐξηγεῖται κατὰ τοὺς Πατέρες, κατ᾿ ἀναλογία μὲ τὸν κατακλυσμὸ καὶ τὸ περιστέρι μὲ τὸν κλάδο ἐλαίας, σημεῖο τῆς εἰρήνης. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ποὺ φέρεται ἐπάνω ἀπὸ τὰ ἀρχέγονα νερὰ ἀνέδειξε τὴ Ζωή, ἐπίσης αὐτὸ ποὺ αἰωρεῖται ἐπάνω στὰ νερὰ τοῦ Ἰορδάνη, προκαλεῖ τὴν δεύτερη γέννηση τοῦ νέου δημιουργήματος.

Ὁ Χριστὸς παριστάνεται ὀρθὸς ἐνάντια πρὸς τὸ βυθὸ τοῦ νεροῦ σκεπασμένος ἀπὸ τὰ κύματα τοῦ Ἰορδάνη. Ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς ἀποστολῆς του, ὁ Ἰησοῦς ἀντιμετωπίζει τὰ κοσμικὰ στοιχεῖα ποὺ περιέχουν σκοτεινὲς δυνάμεις: τὸ νερό, τὸν ἀέρα καὶ τὴν ἔρημο.  …

 

nektar – [2fA]

                                            

"Μάρτυρες τῆς θείας Ἀγάπης "

 

-  Παῦλος Εὐδοκίμωφ
[Από τήν "Ἑρμηνεία τῆς εἰκόνας τῶν Θεοφανείων"]

…  Ἡ ἀνθρωπότης τοῦ Χριστοῦ περνᾶ ἀπὸ τὸν ἐλεύθερο προσδιορισμό του.
Ὁ Ἰησοῦς ἀφιερώνεται συνειδητὰ στὴν ἐπίγεια ἀποστολή του, ὑποτάσσεται ὁλοκληρωτικὰ στὴ θέληση τοῦ Πατρὸς καὶ ὁ Πατὴρ τοῦ ἀπαντᾶ ἀποστέλλοντας σ᾿ αὐτὸν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. 

Ὅλος, ὁ πυκνὸς καὶ συγκεντρωμένος συμβολισμὸς τῆς Βαπτίσεως ποὺ ἡ εἰκόνα τῆς ἑορτῆς μᾶς δείχνει, κάνει νὰ κατανοήσουμε τὴν φοβερὴ ἔκταση αὐτῆς τῆς πράξεως.
Εἶναι πιὰ ὁ θάνατος ἐπάνω στὸν Σταυρό· ὁ Χριστὸς λέγοντας στὸν ἅγιο Ἰωάννη: «οὕτω γὰρ πρέπον ἐστὶν ἡμῖν πληρῶσαι πᾶσαν δικαιοσύνην» (Ματθ. 3, 15) προλαβαίνει τὸν τελευταῖο λόγο ποὺ θὰ ἀντηχήσει στὸν κῆπο τῆς Γεθσημανῆ: «Πάτερ, γενηθήτω τὸ θέλημά σου…».

Ἡ λειτουργικὴ ἀνταπόκριση τῶν ἑορτῶν τὸ ὑπογραμμίζει ῥητά: ἔτσι οἱ ψαλμωδίες τῆς ἀκολουθίας τῆς 3ης Ἰανουαρίου παρουσιάζουν μιὰ ἐκπληκτικὴ ἀναλογία μὲ ἐκεῖνες τῆς Μεγάλης Τετάρτης, ἡ ἀκολουθία τῆς 4ης Ἰανουαρίου μὲ ἐκείνη τῆς Μεγάλης Πέμπτης καὶ ἡ ἀκολουθία τῆς 5ης Ἰανουαρίου μὲ ἐκείνη τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς καὶ τοῦ Μεγάλου Σαββάτου.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Βαπτιστὴς ἔχει χρισθεῖ μὲ μιὰ ὑπηρεσία μαρτυρίας: εἶναι ὁ μάρτυρας τῆς ὑποταγῆς τοῦ Χριστοῦ, τῆς τελευταίας κένωσεώς του.
Ἀλλὰ στὸν Ἰωάννη Βαπτιστὴ σὰν Ἀρχέτυπο, σὰν ἀντιπρόσωπο τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, εἶναι ὅλη ἡ Ἀνθρωπότης ποὺ εἶναι ὁ μάρτυρας τῆς θείας Ἀγάπης.

 

nektar – [2fA]

"Ωρολόγιος χρόνος.. "

 

Οδυσσέας Ελύτης  -  Χρόνος δεσμώτης και χρόνος λυόμενος
[Ποιμαντική σκέψη της Εβδομάδος - της Νέας Χρονιάς!]

Τον εκλείσαμε σ’ ένα μικρό κουτί μεταλλικό που τ’ ονομάσαμε «ωρολόγιον», και ησυχάσαμε. Όμως αυτό το κλασικό τικ-τακ που απασχολούσε τους παλαιούς μυθιστοριογράφους μπορεί να ’ναι μέτρηση, μπορεί και διαμαρτυρία.
Τίνος είναι, ο ένας του άλλου, δεσμώτης;
Ποιός μας έδωσε το δικαίωμα να κάνουμε τον ήλιο τον ανίδεο μετρητή μας;
Και τι ’ναι τα ημερονύχτια; κέρματα που τα ρίχνεις σ’ έναν τρύπιο κουμπαρά;

Υπάρχουν, εν πρώτοις, οι εκατομμυριούχοι των βιωμάτων, που με απανωτές περιπέτειες, ταξίδια, γάμους, επιχειρήσεις, δολοπλοκίες, μυστικές συμφωνίες και τα παρόμοια ζητούν να τον γεμίσουν, να τον στουμπώσουν σε τέτοιο σημείο, που κυριολεκτικά να μη βρίσκει τρόπο να υποδηλώσει την παρουσία του· να ’ναι σαν να μην αφορά τουλάχιστον τη δική τους περίπτωση.

Στο άλλο άκρο υπάρχουν οι μοναχικές υπάρξεις, οι ασκητές, οι στυλίτες στο είδος τους, που του αρνούνται τροφή κι αισθάνονται ότι έτσι του έχουν αφαιρέσει κάθε υπόσταση· ότι ζούνε χωρίς να υπάγονται στους δικούς του νόμους.

Τέλος, υπάρχουμε κι εμείς οι άλλοι, που βαυκαλιζόμαστε προς στιγμήν με την ιδέα ότι εάν δεν υπήρχε ο χρόνος θα μπορούσαμε να ’μαστε οι αιώνιοι νεόνυμφοι μιας αγνώστου ταυτότητας ευτυχίας.
Ύστερα, το βάζουμε κάτω, και κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε.

Χρειάζεται ν’ αποβάλεις το λίπος του τυπικού των καθημερινών σου αναγκών, καθώς και όλα τα ουδέτερα ή άχροα στοιχεία που παρεμβάλλονται ανάμεσα στα σημαντικά της ζωής σου και τ’ αποδυναμώνουν, για να νιώσεις τις πραγματικές σου διαστάσεις.
Διαφορετικά, χάνεις τα μέτρα σου, περιπίπτεις από ’να σ’ άλλο αδιέξοδο, και στα ύστερα συνθηκολογείς.

Δέχεσαι να ενσαρκώνεις το περίφημο πρακτικό πνεύμα, που μπορεί να αποσπά τον έπαινο των δικών σου επειδή σου παρέχει πλουσιοπάροχα να φας και να πιείς, την ίδια στιγμή όμως σε προσβάλλει με τον ιό της πλήξης και της μοναξιάς.

 

πΖ – 2φΑ

                                     

"Νύκτα μακράν χειμώνος.. "

 

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης   -  ΤΗΝ ΝΥΚΤΑ ΟΛΗΝ ΑΓΡΥΠΝΟΣ
(Η ΜΕΤΑΝΑΣΤΙΣ)

Την νύκτα όλην άγρυπνος,
Νύκτα μακράν χειμώνος,
ο ναύτης προ του κύματος,
σιωπηλός και μόνος,
τηρεί τον ουρανόν, ενώ
αβύσσους διαβαίνει
και την χρυσήν ανατολήν
ανήσυχος προσμένει.
Ομοίως σ’ επερίμενα
να έλθης χθες, ομοίως
μακράν σου είναι έρημος
και αφεγγής ο βίος.
Οπόταν νέος, εκ μακράς
προκύπτων ασθενείας,
σκιώδες φάσμα και ωχρόν
εκ της αδυναμίας,
τον κόσμον, την μαγευτικήν
γωνίαν του απείρου,
ην εστερήθη, θεωρεί
διά του παραθύρου,
πόσους τω πέμπει ασπασμούς
και πόθους, αδελφή μου,
ομοίως σ’ επεθύμησεν,
ομοίως η ψυχή μου.
Προ της εικόνος του Χριστού
ο ευσεβής ο κύπτων
και αμαρτίας λογισμούς
εντός του στήθους κρύπτων,
με ποταμούς τους πόδας του
δακρύων καταβρέχει,
και η ψυχή του σπαραγμόν
και πόνον πολύν έχει.
Ομοίως η καρδία μου
θερμώς σ’ επικαλείται
και διά σε πάσαν χαράν
του κόσμου απαρνείται.

 

homouniversalis – 2φΑ

                                             

"Γινόμαστε αληθέστεροι.. "

 

Γέροντας Αιμιλιανός  -  Με τον νέο χρόνο γινόμαστε αληθέστεροι και όχι συμβατικώτεροι!
(Επιμέλεια: Στέλιος Κούκος)

…  Τα πολλά χρόνια είναι δωρεά του Θεού, όμως οι μοναχοί δεν τα βλέπουν σαν κάτι αγαθό – απλώς τα βιώνουν κατά την μοναχική πολιτεία τους.
Οι παλαιότεροι μοναχοί ζούσαν ακόμη περισσότερα χρόνια.
Η δική μιας γενιά έχει καλύτερους όρους διαβιώσεως, αλλά είναι εξακριβωμένο και βεβαιωμένο ότι, όσο κανείς ενδιαφέρεται για την υγεία του, τόσο ασθενέστερος και ολιγοχρόνιος είναι.

Ο νέος ενιαυτός [η νέα χρονιά] δεν έχει καμιά σχέση ούτε και με τα αγαθά τα οποία εύχεται ο κόσμος. Για μας ο νέος χρόνος είναι, θα λέγαμε, ένας χρόνος λιγότερος στην ζωή μιας.
Αυτό σημαίνει ότι δεν μεγαλώνομε άλλα ότι μικραίνομε κατά ένα χρόνο, με το να πλησιάζουμε όλο και περισσότερο να δούμε πρόσωπο προς πρόσωπο τον Θεό.

Η δική μας χαρά και θερμομέτρηση του χρόνου εξαρτάται από την σχέση μας με τον Θεό και από την παρουσία του στη ζωή μας.
Καθώς ο Θεός δίνει διαρκώς μαρτυρίες για τον εαυτό του, δεν υπάρχει άνθρωπος που, μελετώντας είτε την ιστορία του είτε την καρδιά του, δεν κατανοεί πόσον εγγύς είναι ο Κύριος.

Ο Κύριος συγκαταβάς μας κατέστησε συμμέτοχους της Θεανθρωπίνης ζωής του, επομένως εισερχομένους και εξερχομένους μαζί του στην ζωή μας.
Ο Κύριος έγινε αναπόσπαστο στοιχείο της ζωής μας.
Ο Θεός μας έπλασε έτσι, ώστε να μπορούμε να τον περιέχουμε.

Ως εκ τούτου, δεν μπορούμε ποτέ να αναλογισθούμε τον εαυτό μας χωρίς τον Θεό μέσα μας, όχι απλώς μαζί μας.
Δεν είμαστε σωλήνες μέσα στους οποίους μπήκε κατά κάποιον τρόπο ενεργειακά ο Θεός, αλλά γινόμαστε θεοί.

Ζούμε πραγματικά, ανάλογα με το πόσο είμαστε μέτοχοι θείας παρουσίας, θείας ενεργείας, θείας ζωής.
«Εξαποστελείς το Πνεύμα σου και κτισθήσονται», λέγει ο Ψαλμωδός.
Ο Θεός μας εξαπέστειλε κάποτε το Πνεύμα του και έκτοτε παρέμεινε σύσκηνο, σύναιμο, θα λέγαμε σύσσωμο με την δική μας ύπαρξη.

Γι’ αυτό και ζούμε, όχι φορώντας τον Θεό, αλλά όντας οι ίδιοι θεοί.
Ενούμενοι μαζί του, εξιστάμεθα και γινόμαστε ό,τι είναι ο Θεός.
Επομένως, ο νέος χρόνος μας υπενθυμίζει τον συγκαταβάντα και περιτμηθέντα Θεόν, τον γενόμενον κατά πάντα όμοιον με μας, τον Θεό ο οποίος έγινε νήπιο, οκταήμερος, δωδεκαετής, τριακονταετής, έγινε ό,τι γίναμε και εμείς.

Ο Θεός είναι το περιεχόμενο του χρόνου μας, όπως θα είναι και της αιωνιότητας μας.
Γι’ αυτό εμείς μπορούμε να πούμε, ότι με τον νέο χρόνο -πόσο συμβατικός όρος για την ανθρώπινη ζωή!- γινόμαστε αληθέστεροι και όχι συμβατικότεροι.

pemptousia

db – 2fA

Να είσαι 6 χρονώ..

 

-  Επετειακό, αναμνηστικό σημείωμα 

Να μπαίνει εορταστικά ο καινούργιος χρόνος, φορτωμένος με χιλιάδες ελπίδες για όλο τον κόσμο, και συ να είσαι 6 χρονώ…
Γεμάτος αγνότητα και δυναμισμό, έτοιμος να ανακαλύψεις τη ζωή.
Νοιώθεις πως ήδη τα ξέρεις όλα, κι όσα δεν έμαθες ακόμα τα καλύπτει η όρεξη σου να γνωρίσεις άμεσα και ενεργά όσα φαίνονται κι όσα δεν φαίνονται.
Να συλλέξεις γνώσεις και εμπειρίες και να βιώσεις αισθήματα κι αλήθειες.

Έχεις την αίσθηση του Θεού-πατέρα που σε προστατεύει στοργικά, έχεις το βλέμμα της μαμάς σου που σ’ αγκαλιάζει τρυφερά… Τα έχεις όλα!

Στην εμπιστοσύνη που σου εμπνέει η αγάπη των μεγάλων γύρω σου, αναπτύσσεται και η δική σου ανάγκη να σ’ αγαπούν και να σ’ εμπιστεύονται.
Η αγάπη τα κάνει όλα ν’ ανθίζουν!

Κρατάς ένα κορίτσι από το χέρι… δεν σ’ απασχολεί πότε το συνάντησες και πού…
ούτε το πού βγάζει αυτός ο δρόμος…
Ζεις την στιγμή… που χωρίς σκέψεις, αναλύσεις και προβληματισμούς, σε γεμίζει με αίσθηση ελευθερίας, με την θεία αίσθηση της συντροφικότητας, της υπευθυνότητας να προχωρήσεις με θάρρος μαζί του, στο δρόμο που ανοίγεται μπροστά σου…

Μακάρι όλη η ζωή σου να είναι ένας τέτοιος δρόμος, με την ίδια αίσθηση γιορτής, χαράς, αγάπης, ελευθερίας κι εμπιστοσύνης.       


 2 Ιανουαρίου 2022, ο παππούς σου

 

2φΑ