"Στο χείλος της αβύσσου "

 

Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ  -  "Άγνωστοι οι δρόμοι του Κυρίου"

Για εμάς τους Χριστιανούς, το κεντρικό σημείο του σύμπαντος και η ύψιστη έννοια της ιστορίας ολόκληρου του κόσμου είναι ο ερχομός του Ιησού Χριστού.
Ήρθε με άκρα πραότητα, φτωχότερος των φτωχών «μη έχων πού την κεφαλήν κλίναι».
Δεν είχε καμιά αυθεντία, ούτε στην πολιτεία, ούτε στη Συναγωγή, από αποκάλυψη εκ των άνω. Δεν πολέμησε τους αντιπάλους του.
Και απομένει σ’ εμάς να τον αναγνωρίσουμε σαν Παντοκράτορα, ακριβώς γιατί «εαυτόν εκκένωσε μορφήν δούλου λαβών» (Φιλιπ. 2,7), αφού υπέστη τελικά μαρτυρικό θάνατο…

Μερικές φορές οι δοκιμασίες και οι δυσκολίες που μας συμβαίνουν μας βάζουν στη θέση ενός ταξιδιώτη που ξαφνικά βρίσκει τον εαυτό του στο χείλος της αβύσσου, από το οποίο είναι αδύνατο να επιστρέψει.
Η άβυσσος είναι το σκότος της άγνοιας και ο φόβος της αιχμαλωσίας από τον θάνατο.
Μόνο η ενέργεια της αγιασμένης απελπισίας, θα μας κάνει ικανούς να τα υπερπηδήσουμε.

Αφού πεισθούμε από κάποια μυστηριώδη δύναμη, ριχνόμαστε στο άγνωστο επικαλούμενοι το όνομα του Κυρίου. Και τι συμβαίνει;
Αντί να σπάσουμε το κεφάλι μας στους βράχους, αισθανόμαστε ένα αόρατο χέρι να μας οδηγεί ευγενικά και να σωζόμαστε.
Το να ριχτούμε στο άγνωστο, σημαίνει εμπιστοσύνη στον Θεό.
Απελπισμένοι από τους ισχυρούς της γης, αρχίζουμε να ερευνούμε για μια νέα ζωή, στην οποία η πρώτη θέση δίνεται στον Χριστό.

Άγνωστοι οι δρόμοι του Κυρίου.
Ο άνθρωπος μόνος του δεν μπορεί να τους ανακαλύψει.
Ο Θεός με την εμφάνιση του μας αποκάλυψε το μοναδικό δρόμο για την αιώνια λύτρωση.
Μας έδωσε παράδειγμα σε όλα…
Είναι ζωτικό να ζούμε «εν τη προσευχή», για να μπορέσουμε να αντιδράσουμε με σθένος στην καταστρεπτική επίδραση του έξω κόσμου.
Να πιστεύετε ακράδαντα στην πρόνοια του Θεού για σας, παρά τις όποιες θλίψεις και τους κόπους.

Μη σκέπτεστε ότι υπάρχει κάποιο λάθος και ότι θα μπορούσατε όλο αυτό να το επιτύχετε κάπου αλλού και να το αποκτήσετε χωρίς κόπο.
Εκείνο που τώρα υπομένετε, θα σας καταλογισθεί ως μαρτύριο…
Το να μειώνουμε το προσωπικό σχέδιο του Θεού για μας, δεν είναι μόνο σφάλμα, αποτελεί αμαρτία.

 

anastasiosk – 2φΑ

                                            

"Μεταμόρφωση επιθυμιών "

 

-  Άγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ
ΛΟΓΟΣ ΣΤΗ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

Μέ­σα στα ό­ρια της γης υ­πάρ­χει α­κό­ρε­στη πεί­να και ά­σβε­στη δί­ψα Θε­ο­γνω­σί­ας, δι­ό­τι ο
α­γώ­νας μας εί­ναι να φθά­σου­με τον Ά­φθα­στο, να δού­με τον Α­ό­ρα­το, να γνω­ρί­σου­με Αυ­τόν που βρί­σκε­ται πέ­ρα α­πό κά­θε γνώ­ση.

Η ορ­μή αυ­τή αυ­ξά­νει α­κα­τά­παυ­στα σε κά­θε άν­θρω­πο, ό­ταν το Φως της Θε­ό­τη­τας ευδο­κή­σει να τον κα­ταυ­γά­σει, έ­στω και με κά­ποι­α α­μυ­δρά προ­σέγ­γι­σή Του, δι­ό­τι τότε στους νο­ε­ρούς ο­φθαλ­μούς μας α­πο­κα­λύ­πτε­ται σε ποι­ά ά­βυσ­σο δι­α­μέ­νου­με.
Η όρα­ση αυ­τή κα­τα­πλήσ­σει ό­λο τον άν­θρω­πο, και τό­τε η ψυ­χή του δεν γνω­ρί­ζει ανάπαυ­ση και δεν μπο­ρεί να τη βρει, μέ­χρις ό­του ε­λευ­θε­ρω­θεί πλή­ρως α­πό το σκοτάδι που την
δι­α­κα­τέ­χει, μέ­χρις ό­του γε­μί­σει α­πό την Α­κό­ρε­στη Τρο­φή, μέ­χρις ότου το Φως αυ­τό αυ­ξη­θεί στην ψυ­χή και ε­νω­θεί μα­ζί της τό­σο, ώ­στε Φως και ψυ­χή να γί­νουν έ­να, προ­κα­ταγ­γέλ­λον­τας τη θέ­ω­σή μας στη Θεί­α δό­ξα.

Η Με­τα­μόρ­φω­ση του Κυ­ρί­ου α­πο­τε­λεί στε­ρε­ό θε­μέ­λιο της ελ­πί­δας για τη μεταμόρφω­ση
ό­λης της ζω­ής μας —η ο­ποί­α τώ­ρα εί­ναι γε­μά­τη α­πό κό­πο, α­σθέ­νει­ες, φό­βο— σε ζω­ή
ά­φθαρ­τη και θε­ο­ει­δή.
Εν τού­τοις, η α­νά­βα­ση αυ­τή στο υ­ψη­λό ό­ρος της Με­τα­μορ­φώ­σε­ως συν­δέ­ε­ται με μεγά­λο
α­γώ­να. Ό­χι σπά­νια ε­μείς ε­ξα­σθε­νού­με α­πό την αρ­χή αυ­τού του α­γώ­να και απελ­πι­σί­α
φαί­νε­ται να κυ­ρι­εύ­ει την ψυ­χή.

Σε τέ­τοι­ες ώ­ρες μαρ­τυ­ρι­κής πα­ρα­μο­νής στα ό­ρια με­τα­ξύ του Α­προ­σί­του Φω­τός της
Θε­ό­τη­τας που έλ­κει προς τον ε­αυ­τό Του και της α­πει­λη­τι­κής α­βύσ­σου του σκό­τους, να ενθυμού­μα­στε τα δι­δάγ­μα­τα των Πα­τέ­ρων μας, οι ο­ποί­οι δι­ή­νυ­σαν την ο­δό αυ­τή ακολου­θών­τας τον Χρι­στό, και «ε­ζω­σμέ­νοι τας ο­σφύ­ας η­μών» να παίρ­νου­με δύ­να­μη με την
κρα­ται­ά ελ­πί­δα σε Ε­κεί­νον, ο Ο­ποί­ος με την πα­λά­μη Του βα­στά­ζει α­κό­πως όλη την κτί­ση. Να θυ­μό­μα­στε ό­τι στη ζω­ή μας πρέ­πει να ε­πα­να­λη­φθεί κα­τά τον ί­διο τρό­πο ό,τι έ­γι­νε στη ζω­ή του Υι­ού του Αν­θρώ­που, για να ε­λευ­θε­ρω­θού­με α­πό κά­θε φό­βο και ο­λι­γο­ψυ­χί­α.

Η ο­δός εί­ναι κοι­νή σε ό­λους μας κα­τά τον λό­γο Αυ­τού του Χριστού: «Ε­γώ ει­μι η οδός»· και γι’ αυ­τό εί­ναι και μο­να­δι­κή, δι­ό­τι «ου­δείς έρ­χε­ται προς τον Πα­τέ­ρα, ει μη δι’ Ε­μού».

Αν ο Κύ­ριος «ε­πει­ρά­σθη», και ε­μείς πρέ­πει να πε­ρά­σου­με δια του πυ­ρός των πειρασμών.
Αν ο Κύ­ριος κα­τα­δι­ώ­χθη­κε, και ε­μείς ε­πί­σης θα δι­ω­χθού­με α­πό τις ί­δι­ες εκεί­νες δυ­νά­μεις, οι ο­ποί­ες δί­ω­καν τον Χρι­στό.
Αν ο Κύ­ριος έ­πα­θε και σταυ­ρώ­θη­κε, και ε­μείς α­να­πό­φευ­κτα ο­φεί­λου­με να πά­σχου­με και να σταυ­ρω­νό­μα­στε έ­στω, ί­σως, και πά­νω σε α­ό­ρα­τους σταυ­ρούς, ε­φό­σον πράγματι Τον
α­κο­λου­θού­με στις ο­δούς της καρ­δί­ας μας.

Αν ο Κύ­ριος με­τα­μορ­φώ­θη­κε, και ε­μείς θα με­τα­μορ­φω­θού­με και ε­νώ ακό­μη βρισκόμαστε πά­νω στη γη, αν ο­μοι­ω­θού­με προς Αυ­τόν στις ε­σω­τε­ρι­κές επιθυμί­ες μας.  ….

 

ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΚΕΙΜΕΝΑ

2φΑ

                                              

"Ο Αδάμ όλος.. "

 

-  Από τον Άγιο Σωφρόνιο του Έσσεξ

«Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν»
Μου δόθηκε να κατανοήσω την εντολή αυτή
με τη μορφή ενός δένδρου κοσμικών διαστάσεων,
γιγάντιου, του οποίου η ρίζα είναι ο Αδάμ.
Εγώ δεν είμαι παρά ένα μικρό φύλλο
σε κάποιο κλαδί αυτού του δένδρου.
Αλλά το δένδρο αυτό δε μου είναι ξένο.
Είναι η ρίζα μου. Του ανήκω.
Να προσεύχεσαι για τον κόσμο ολόκληρο
είναι να προσεύχεσαι
για το δένδρο αυτό στο σύνολό του,
με τις μυριάδες των φύλλων του.
Εν Χριστώ η συνείδησή μας πλαταίνει,
η ζωή μας δε γνωρίζει όρια.
Στην εντολή «αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν»,
πρέπει να εννοήσουμε το «ως σεαυτόν» με τον εξής τρόπο:
Κάθε άνθρωπος, ο «Αδάμ όλος», είναι το είναι μου.

 

fb - Panteleimon Krouskos
2fA

 

"Εις το αψηλάφητον Όρος "

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΘΑΒΩΡΙΟΥ ΦΩΤΟΣ
-  Οσίου Γέροντος Σωφρονίου 
«Λόγος εις την Μεταμόρφωσιν του Κυρίου»
["Άσκησις και θεωρία", Έσσεξ Αγγλίας 1996, (απόσπασμα)]

….   Ατελής ήτο εισέτι η όρασις των Αποστόλων επί του Θαβώρ, και εν τούτοις ήτο τοσούτον μεγάλη και γνησία η θεωρία της «υπερουσίου ευπρεπείας» και του «προαιωνίου κεκρυμμένου μυστηρίου», ώστε ούτε η όρασις του Μωϋσέως επί του Σινά, ούτε η ομοία αυτής του Ηλία επί Χωρήβ, έφθασαν το ύψος και την τελειότητα αυτής, την οποίαν παρατηρούμεν εις τους λόγους της εκκλησιαστικής ωδής:
… διαλογιζόμενος εν εαυτώ: «Δεν έχω αυτήν την τύχην». …

Όσω ημείς δεν αξιούμεθα της οράσεως της μεγαλοπρεπούς δόξης της Θεότητος, επί τοσούτον δια της πλέον πιστής εσωτερικής κινήσεως του πνεύματος ημών θα υπάρχη έλεγχος ημών αυτών.
Και εάν η ψυχή ημών είναι ανδρεία, τότε θα είπωμεν: Δια τας αδικίας μου εστερήθην του δώρου τούτου, διότι «ο πορευόμενος εν δικαιοσύνη και λαλών ευθείαν οδόν … ούτος οικήσει εν υψηλώ … και τον Βασιλέα μετά δόξης όψεται» (Ησ. λγ’ 15-18}.

Παρά ταύτα μη δότε τόπον εις την απόγνωσιν· αντιθέτως ενθαρρύνθητε και εν μετανοία πενθήσατε περί εαυτών.
Απορρίψατε τον άδικον λογισμόν, ότι τούτο είναι των εκλεκτών μόνον κλήρος, ο οποίος δύναται να φονεύση εντός ημών την αγίαν ελπίδα.
Η αλήθεια, εις την οποίαν είναι αναγκαίον να στερεωθή η καρδία ημών είναι ότι ο Κύριος ουδένα «ερχόμενον προς Αυτόν εκβάλλει έξω» και απορρίπτει (Ιωάν. στ΄ 37}.

Πάντες ημείς, άνευ εξαιρέσεως … εκλήθημεν εις την ιδίαν τελειότητα …
Ερευνήσατε μετά προσοχής όλην την ακολουθίαν της Εορτής και θα ίδητε μετά ποίας δυνάμεως η Εκκλησία προσκαλεί και πείθει πάντας προς ανάβασιν εις το αψηλάφητον Όρος της νοεράς Θεοπτίας, δεικνύουσα ούτω σαφώς ότι ουχί μόνον κατά την αρχαιότητα, ουχί μόνον εις τους Αποστόλους ηυδόκησεν ο Κύριος να φανερώση την «αυγήν» της Θεότητος Αυτού, αλλά και κατά την διάρκειαν πάντων των αιώνων, έως έτι και των ημερών ημών, δεν έπαυσε και ουδέποτε θα παύση κατά την επαγγελίαν Αυτού να εκχέη την ιδίαν εκείνην δωρεάν επί τους ακολουθήσαντας Αυτόν εξ όλης καρδίας.   ….

 

pemptousia – 2φΑ

"Οι τέσσερις βαθμοί αγάπης "

-  Όσιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Πολλοὶ ἄνθρωποι δὲν γνωρίζουν τὴν ὁδὸ τῆς σωτηρίας.
Μπῆκαν στὸ σκοτάδι καὶ δὲν βλέπουν τὸ Φῶς τῆς Ἀλήθειας.
Ἐκεῖνος, ὅμως, ἦταν, εἶναι καὶ θὰ εἶναι ἐλεήμων καὶ καλεῖ ἀπὸ εὐσπλαχνία ὅλους κοντά Του: «Ἐλᾶτε σ’ Ἐμένα ὅλοι οἱ “κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι”, γνωρίστε Με καὶ ἐγὼ θὰ δώσω σὲ σᾶς τὴν ἀνάπαυση καὶ τὴν ἐλευθερία».

Ὁ Κύριος μᾶς ἔδωσε τὴν ἐντολὴ νὰ ἀγαπᾶμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον.
Σὲ αὐτὸ ἔγκειται ἡ ἐλευθερία: στὴν ἀγάπη γιὰ τὸν Θεὸ καὶ γιὰ τὸν πλησίον.
Ἐδῶ βρίσκεται καὶ ἡ ἐλευθερία καὶ ἡ ἰσότητα.
Στὴν κοσμικὴ τάξη εἶναι ἀδύνατον νὰ ὑπάρξει ἰσότητα –αὐτό, ὅμως, δὲν ἔχει σημασία γιὰ τὴν ψυχή. Μπορεῖς, ὅπου καὶ νὰ ἀνήκεις, νὰ ἀγαπᾶς τὸν Θεὸ καὶ εἶσαι εὐάρεστος σὲ Αὐτὸν- καὶ αὐτὸ εἶναι σπουδαῖο.

Καὶ ὅσοι ἀγαποῦν περισσότερο τὸν Θεὸ στὴ γῆ, θὰ ἔχουν μεγαλύτερη δόξα στὴ Βασιλεία καὶ θὰ εἶναι πιὸ κοντὰ στὸν Κύριο.
Ὁ καθένας θὰ δοξασθεῖ κατὰ τὸ μέτρο τῆς ἀγάπης του.

Ἡ γλυκύτητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μεταμορφώνει ἐντελῶς τὸν ἄνθρωπο, καὶ τὸν διδάσκει νὰ ἀγαπᾶ ἀπόλυτα τὸν Θεό. Πεπληρωμένη μὲ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ ἡ ψυχὴ δὲν ἐγγίζει τὸν κόσμο, παρότι ζεῖ στὴ γῆ ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους

Ἔμαθα ὅτι ἡ ἀγάπη ποικίλλει ὡς πρὸς τὴν ἔντασή της.
Ὅποιος φοβᾶται τὸν Θεό, φοβᾶται νὰ Τὸν λυπήσει μὲ κάτι· αὐτὸς εἶναι ὁ πρῶτος βαθμός.
Ὅποιος ἔχει τὸν νοῦ του καθαρὸ ἀπὸ ἐμπαθεῖς λογισμούς, αὐτὸς εἶναι ὁ δεύτερος βαθμός, μεγαλύτερος ἀπὸ τὸν πρῶτο.
Ὅποιος αἰσθητὰ ἔχει τὴν χάρη στὴν ψυχή του, αὐτὸς εἶναι ὁ τρίτος βαθμὸς τῆς ἀγάπης, ἀκόμη μεγαλύτερος.

Ἡ τέταρτη βαθμίδα, ἡ τελεία ἀγάπη γιὰ τὸν Θεό, εἶναι ὅταν ἔχει κάποιος τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ στὴν ψυχὴ καὶ στὸ σῶμα.
Τὰ σώματα τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν ἁγιάζουν καὶ μετὰ τὸν θάνατό τους γίνονται ἅγια λείψανα. 

Αὐτὸ γίνεται μὲ τὰ σώματα τῶν ἁγίων μαρτύρων, τῶν προφητῶν, τῶν ὁσίων ἀνδρῶν.

agiazoni

pC - [2φΑ]

"Ατομισμός και ενότητα "

ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ (ΖΑΧΑΡΩΦ) ΤΟΥ ΕΣΣΕΞ
-  ΑΤΟΜΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΝΟΤΗΤΑ

Θα μοιραστώ μαζί σας αυτό πού έχω στην καρδιά μου.
Όταν συμβαίνουν μεταξύ μας μικροπαρεξηγήσεις, που είναι αδύνατον να αποφευχθούν, να μη δίνετε σημασία στις μικρές αυτές δοκιμασίες.
Φέροντας μέσα σας την εικόνα τού Χριστού, να έχετε υπ' όψιν σας ότι Αυτός είναι ή απoκάλυψη της προαιώνιας ιδέας του Θεού για τον άνθρωπο.
Να έχετε πάντοτε μόνο την σκέψη αυτή, και τότε όλα θα γίνουν εύκολα.

Ελπίζω ότι σταδιακά με όλες τις ομιλίες και τις παρατηρήσεις μου, θα δημιουργηθεί ή πραγματική εικόνα αυτού που φέρω στη συνείδησή μου.
Αυτό μπορεί πραγματικά να σώσει την ζωή μας απ’ όλες τις συμφορές.
Στην καθημερινή μας ζωή συνηθίζουμε να βλέπουμε τους πολέμους που διεξάγονται ή τα άλλα δεινά, σαν να ήταν φυσικά για μας.
Αυτό γίνεται διότι, διαβάζοντας την βιβλική απoκάλυψη για την αμαρτία τον Αδάμ, δεν συλλαμβάνουμε την κοσμική και υπερκόσμια σημασία της πτώσεως του.

Ο κόσμος είναι διασπασμένος σε πολλά μέρη και σε τέτοιο βαθμό, που οι Έλληνες ονομάζουν τον μεμονωμένο άνθρωπο, άτομο.
Άτομο, με την έννοια ότι δεν μπορεί να διασπαστεί περισσότερο.
Ο «ατομισμός» λοιπόν αυτός όλης της ανθρωπότητος οδήγησε στη διάλυση τώρα και του γάμου, για τον οποίο ο Κύριος είπε: «ούς ο Θεός συνέζευξεν, άνθρωπος μη χωριζέτω».

Ακόμη και στον γάμο οι άνθρωποι δεν βλέπουν την δυνατότητα, να ζήσουν μαζί. 

Το εγχείρημα λοιπόν που προβάλλει ενώπιον μας είναι: πως από το «άτομο», από αυτή την μορφή του είναι, να μεταβούμε σε εκείνην, κατά την οποία αρχικά ο καθένας μας να αισθάνεται τον εαυτό του κληρονόμο του Αδάμ, και ακολούθως ως τέκνο του να αφομοιώσει μέσα του την συνείδηση τού Αδάμ· να ζει κατά κάποιον τρόπο, την ζωή όλης της ανθρωπότητος ως δική του ζωή. 

Αυτό όμως, είναι δύσκολο να το εκφράσουμε με λόγια.

Έτσι, είναι δυνατόν μερικοί να νομίσουν: Δεν είναι άραγε η προσευχή τον Σιλουανού για όλο τον Αδάμ επακόλουθο κάποιας ιδέας και όχι της αληθινής πραγματικότητος; 

Αυτό δεν είναι ορθό, και να γιατί: Ο Αδάμ σε όλο του το πλήρωμα γενικά, δεν αποτελεί κάποια ανθρώπινη ιδέα, αλλά την πιο συγκεκριμένη πραγματικότητα.
Όταν λοιπόν γίνουμε πρόσωπα-υποστάσεις κατ’ εικόνα της υποστάσεως του Ίδιου του Χριστού, τότε θα φέρουμε μέσα μας όλη την ανθρωπότητα.

Και θα την γνωρίσουμε ζώντας κατ’ αρχάς το προσωπικό μας δράμα.
Είμαστε κύτταρα του μεγάλου σώματος της ανθρωπότητος.
Εφόσον όμως η ανθρωπότητα είναι άρρωστη και η αρρώστια διαπερνά το μεγάλο αυτό σώμα, αυτό αντανακλάται σε όλους μας.
Να ζείτε κάθε γεγονός, ως αποκάλυψη που πραγματοποιείται σε όλον τον κόσμο.

Δεν είμαστε έξω από αυτόν τον χώρο, αλλά βρισκόμαστε εντός του.
Λίγα από αυτά που σας είπα σήμερα είναι αρκετά για να τα σκέφτεστε χρόνια, να τα ζείτε με την προσευχή, να τα ζείτε με όλη την καρδιά και τον νου.

apantaortodoxias – [2φΑ]