Το Ψυχοχάρτι

ΤΟ ΨΥΧΟΧΑΡΤΙ

Σκιές οι μνήμες κι οι ψυχές
κι όπως βραδιάζει
περνούν απ’ το κατώφλι τ’ ουρανού
στης απουσίας το χαρτί
χαμογελούν αχνά στην άγνοια μας,
ζυγιάζουν με σεβασμό το τότε με το σήμερα
και γνέφουν ευχαριστίες
στο κάλεσμα της αγάπης μας

Ο κόσμος όλος μια Πρόθεση ευωδιαστή
λιβάνι σμύρνα και χρυσάφι
αγάπη ικεσία κι έλεος
σ' όσους ακούνε τ' όνομα τους
μια οικογένεια όλοι με θολωμένα μάτια
παλιές εικόνες πόνος προσδοκία
φτερουγίσματα καρδιάς και αγγέλων

χούφτα-χούφτα το στάρι
στα σκαλιά του Ιερού
κάθε κουταλιά κι επίκληση
και δέηση και στεναγμός

ολόρθα τα κεράκια αναμμένα
τρεμοπαίζει η ανάσα τους
στον ήχο της προσευχής
και η μικρή ζεστή τους φλόγα,
στην ταπεινότητα της ελπίδας τους.

Μ Ψ 

-  "Των Ψυχών"

                                          

Πρώτη φορά..

ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ

Δήλωσε πως μετρούσε πάντοτε πολύ προσεκτικά
τα βήματα του
τόσο που έχασε αμετάκλητα τη διαδρομή

μια συνεχής ακολουθία αριθμών
συντονισμένων σε κάποιο επιβεβλημένο
αριθμολόγιο
του σκίαζε τα φθινοπωρινά απογεύματα
το εκκολαπτόμενο φως στις ανέφελες
ανατολές
τα δοξαστικά βασιλέματα της ζωής του

δεν είχε καταγράψει τον τελικό
αριθμό ελεγχόμενων συγκινήσεων
όταν ένιωσε πρώτη φορά, από ένστικτο
πως κάπου, κάπως, υπήρξε ένα λάθος
ουσιαστικό
στην καταμέτρηση των εμμονών του·
σήκωσε το βλέμμα στον ουρανό
αφέθηκε ώρα πολλή
να παρατηρεί τους αναγνωριστικούς
κύκλους πτήσης των πουλιών
κι άνοιξε μια χαραμάδα – πρώτη φορά
στην ομορφιά
να του θωπεύσει τα ανεπούλωτα τραύματα
της παιδικής του ανασφάλειας.

Μ Ψ

                                                         

Φύσηξε ταξίδι..

ΦΥΣΗΞΕ ΤΑΞΙΔΙ

Σύννεφο περαστικό
στον ουρανό του απομεσήμερου
σχήμα συμβολικά βυζαντινό
σε σθένος και εμπνεύσεις
τραγούδια ύμνοι και ψαλμοί
οραματισμοί πέρα από οριοθετήσεις
και αετίσια κοφτερή θωριά
στα ονειρικά αιθέρια περίπολα σου

για θαύματα μιλούσες και προσδοκίες γενεών
για παραδόσεις και ανάσταση
σαν το βλαστάρι που αναζητά στον ήλιο
χάδι ή σαν τη γέρικη ιτιά
που ψιθυρίζει προσευχές
στη μοναξιά της
- ρίζες πίστης πολλή ελπίδα
και φυλλωσιές αγάπης…

Στην τροχιά που ακολουθούσες
στους δρόμους τους μοναχικούς
ίσκιος κι ανάσα στην ιδρωμένη
ανηφοριά
στάλες δροσιάς μελωδικές στις κλίμακες
της αγρυπνίας
άπλωνες παρηγοριά
στον πονεμένο αδερφό
το δάκρυ σου ψιλόβροχο
στο μάγουλο του

σύννεφο ήσουν άπιαστο περαστικό
και φύσηξε τ’ αγέρι κι έφυγες
σε άλλους ουρανούς
ταξίδι…

Μ Ψ

                                         

Τελικά είναι βέβαιο..

ΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΛΕΝΕ, ΔΕΝ ΚΛΑΙΝΕ

Τελικά είναι βέβαιο
οι άνδρες δεν κλαίνε…

όρθιος στέκω σαν έρχονται στιγμές
απόρριψης και αδικίας
στέρησης και μοναξιάς
και τ’ αναπάντητα γιατί
για τα μοιραία λάθη
μα έχω φωλιασμένο στον κόρφο μου
ένα μικρό παιδί
χωρίς φωνή για να θυμώσει
χωρίς δύναμη για να αντιδράσει
χωρίς κουράγιο για να ξεφύγει
ένα μικρό παιδί
απαρηγόρητο
που κλαίει μ’ αναφιλητά

κι ενώ κρατώ στα δάχτυλα που τρέμουν
το δειλό του παράπονο
στο συγκρατημένο βλέμμα μου
τη βουβή του θλίψη
στα χείλη μου την πίκρα των δακρύων του,
προσπαθώ ν’ ανασάνω
παρηγοριά κι ελπίδες απ’ το σφιχτό
αγκάλιασμα του
και συνεχίζω με μάτια στεγνά
να παίζω τον ρόλο της ωριμότητας.

Μ Ψ

Στα ακροκέραμα.. "

ΑΚΡΟΚΕΡΑΜΑ

Στην πίσω αυλή με περιμένουν πάντα
οι πιο παλιοί μου φίλοι
Τεράστια η μανόλια και δίπλα μεθυσμένο
το Αιγυπτιακό φούλι
σκεπασμένος μέχρι πάνω ο τοίχος
με κισσό και γιασεμί
Στη σειρά τα σκαμνάκια για τα βραδινά μας
παραμύθια - την ώρα που η κούραση χαλαρώνει
το μυαλό και οι εξωτικές εικόνες του παραμυθά
συνεχίζονται μετά από λίγο στο όνειρο 

Όλα τριγύρω είχαν ψυχή πάλλουσα
και όριζαν τη μικρή κοινωνία μας -
φυτά πουλιά λουλούδια, σκόρπια
ακροκέραμα γεμάτα συμβολισμούς,
μαζί με τις εκμυστηρεύσεις
της σιωπής και τους νυχτερινούς
ίσκιους της παλιάς λάμπας του κήπου,
μας δώριζαν τη βεβαιότητα μιας ελαχίστης
αιωνιότητας, στιγμές
που η ζεστασιά των αισθημάτων τις διαστέλλει
και χωρούν στην αγκαλιά τους από κει και πέρα
όλη τη ζωή

Τα καλοκαίρια πέρασαν, οι μορφές των προσώπων
ατόνησαν και άλλες εικόνες έντονες προστέθηκαν
Η οικειότητα με τον χρόνο όμως, λειτούργησε έκτοτε
αυτόνομα και καθοριστικά·
συχνά ο μικρός μου εαυτός
στις ξαφνικές αποδράσεις του, επιστρέφει
εκστατικός εκεί
στο μισοσκόταδο της αυλής,
χαμογελά, ακούει παραμύθια
και γεύεται τη γαλήνη του παραδείσου…

Μ Ψ

                                                              

Σαν κλωναράκι δυόσμου..

ΜΑΥΡΟΦΟΡΟΥΣΑ

Στης εκκλησιάς τ’ αριστερό το κλίτος
θα δεις αγέλαστες γυναίκες
αμίλητες στεγνές
από νωρίς πρωί στον όρθρο
πρώτες και στον εσπερινό
και τακτικά στα μνήματα
Μαύρο μαντήλι στα μαλλιά
τσεμπέρι της γιαγιάς το καθημερινό φθαρμένο
και το καλό, τις Κυριακές…

Σαν τη γραμμένη μοίρα που με κλειστά
τα μάτια ακολουθεί δικό της δρόμο,
διπλώνει κι η χαροκαμένη
το νεκροσέντονο της νιότης
σταυρώνει στις άκρες του προσεκτικά
τα όνειρα της
και το φορά στην κεφαλή – κόρη σεμνή
γυναίκα μάνα κι αδερφή στου χρέους
την ανηφοριά
με κόμπο κάτω απ’ το σαγόνι
σφιχτά τον πόνο της δεμένο, να μην ακούεται  

Χάδι πατέρα στοργικό, αδερφικό,
φιλί του πρωτογιού, του άντρα
όλα θαμπά,
βουβές αποθυμιές, κινήσεις λιγοστές
σβησμένο πρόσωπο
απ’ τα πολύχρωμα τετράδια
του κόσμου

Θυμίαμα γεμάτη η καρδιά
ανάγκη κι έννοια και αγάπη ζωντανή
σαν κλωναράκι δυόσμου
μνήμη συνάντηση παρηγοριά
ώρα την ώρα, μέρα τη μέρα
στης Μεγαλόχαρης το σκαλοπάτι.

Μ Ψ

                                                             

Των ψυχών..

ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ

Σάββατο των ψυχών
κεκοιμημένων οικείων
που τους καλεί η θύμηση μας
- περνούν σαν πνοές πάνω
απ’ τον ώμο μας
θωπεύουν απαλά το πρόσωπο μας 
και διψούν την αγάπη μας

Τη συχώρεση της αγάπης
τις μνήμες της αγάπης
τη λαχτάρα της αγάπης
για τη χαρά μιας συνάντησης χωρίς
σκιές φόβο και τέλος

Σάββατο των ψυχών
που έχουν ανάγκη την αγάπη μας
όσο κι εμείς τη δική τους,
πλησιάζουν σιωπηλά στο τραπέζι
της ευχαριστίας και της δικαίωσης,
προσπαθούν να εισχωρήσουν
στο όνειρο κι ακολουθούν
τον ξένοιαστο περίπατο της λήθης μας,
κρατώντας μας το χέρι
μη χαθούμε

Σάββατο των ψυχών εκείνων
που ζήσαμε πονέσαμε γελάσαμε
μαζί τους ή και ποτέ μας δεν γνωρίσαμε
μα άγγιξε το πνεύμα τους
κάποιες στιγμές την καρδιά μας

Σάββατο ψυχών αγαπημένων
παρεξηγημένων μακρινών συγγενικών
που μας κοιτούν με τα διασταλμένα μάτια τους
γεμάτα ελπίδα, στους ναούς, στα περιβόλια
στις θάλασσες των πεπρωμένων μας

Αγάπη ο Θεός, αγάπη η προσευχή
κι η προσφορά στη μνήμη τους
αγάπη.

Μ Ψ

                                                                            

Φως και σύννεφο..

ΦΩΣ ΚΑΙ ΣΥΝΝΕΦΟ

Το τελευταίο σύννεφο του Μάη
αφυπνίζει επίπεδα, καμπύλες
και συνειδήσεις,
να υποδεχθούν τον ήλιο
Γυμνές επιφάνειες, γωνιές οξείες
κάθετες κυβιστικές γραμμές
αμβλύνουν τη σκληρή παρουσία τους
στο επερχόμενο φως

Οι όγκοι θα λεπτυνθούν στο διαυγές γαλάζιο
του ουρανού
τα πέτρινα σχήματα θα ποτιστούν μ’ ευαισθησίες
θα υψωθούν σημαίες γιορτινές στα αναχώματα
ευθύνης
παιάνες άσματα και ψαλμωδίες θ’ ακούονται
από τις καρδιές που σιωπούν
Στον τρούλο με τον χτιστό σταυρό
θα αντανακλά ο έσω θόλος του Παντοκράτορα
στην ανάταση του καμπαναριού
θα αντηχεί της εκκλησιάς το κάλεσμα
στη θερινή καρποφορία

Τα πάντα είναι και θα είναι φως,
οι νοτισμένοι παραστάτες στις πόρτες της αυγής,
τα πυρωμένα αυγουστιάτικα λιθόστρωτα,
η αίσθηση ειρήνης στις ταπεινές ψυχές,
η ελπίδα για ένα πρωινό χαμόγελο
Τα πάντα εμπεριέχουν φως
ένα λαγήνι δροσερό για τους εργάτες της γης
μια πυξίδα κι ούριος άνεμος για τους ταξιδευτές
- κι αυτό ακόμα το φτωχό μήνυμα αγάπης
για τους θλιμμένους,
από το τελευταίο σύννεφο

της Άνοιξης.

φωτο- db

M [2fA]

                                                                                       

Σιωπή…

Η ΣΙΩΠΗ

Μαγιάτικο απόγευμα γεμάτο αντιφάσεις
στους δρόμους στις πλατείες στις κλειστές αυλές
στις καρδιές που ονειρεύονταν αλλιώς
τα μεσημέρια
ελπίδες που πνίγηκαν στην αλμύρα
μια σταγόνα δάκρυ
ένας λυγμός που έμεινε
ξημερώνει βραδιάζει όλα κινούνται
σε γνωστούς ρυθμούς που δεν αντέχονται
να μένουν ίδιοι
κάτω από το πέπλο σιωπής που
βαραίνει τις ώρες -
περνούν οι μέρες οι πικρές χαρές
οι προσδοκίες
αλλάζουν οι εποχές σε χρόνια
τα χαμόγελα σε γέλια
νέες ελπίδες γεννιούνται νέες ιδέες
προσπαθούν,
στις γλάστρες ανθίζουν καινούργιες
ευωδιές, οι ρυθμοί της ζωής ξεπερνούν
νομίζουν
τις μνήμες και τα φυλαγμένα γράμματα
μα η ίδια σιωπή επανέρχεται ξανά
και ακολουθεί
το κάθε δειλινό που φεύγει…

Μ Ψ

                                                                           

Παράθυρο..

ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Στης καρδιάς το ιερό συντελείται
η τελετουργία της φύσης
εκεί μετουσιώνονται μυστικά
η ωραιότητα σε αγάπη, οι στάλες
βροχής σε ευλογία, τα ποικιλόχρωμα άνθη
στα ρείθρα της ζωής
σε γιορτινή προσφορά

Μες στης καρδιάς το ιερό
οι νόμοι των αριθμών και της εξέλιξης
αλλάζουν, στην ευφρόσυνη συνάντηση
του Αδάμ με τον Χριστό

Οι κάλλιστες προθέσεις προάγονται
σε καθημερινούς τρόπους ζωής
η χαρά της βεβαιότητας ενδύει την ύλη
με νόημα,
η συγκίνηση εκφράζεται με πράξεις
προσήνειας - συγχώρεση συναίσθηση
προσευχή

Παράθυρο στη δημιουργία ο εσώτερος ναός,
λειτουργείται στο φως.

φωτο- db

M [2fA]

                                                                               

Είναι παντού!

ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ

Λευκό καμπαναριό και ο σταυρός του
κυματίζει στο αιώνιο γαλάζιο της καρδιάς μου

Είναι εποχές, κάποιες στιγμές
κάποιες νησιώτικες εικόνες του ανέμου
που δένουν στου μυαλού το πανηγύρι
γιορτή θαλασσινή, αιθέρια μουσική
ανάσταση στις γλάστρες, στις αυλές
στις ασπρισμένες άπλες με τους βασιλικούς
στης πάλλουσας ψυχής
τα κόκκινα γεράνια

Γεμάτα ομορφιά είναι τα μάτια, χορτασμένα
πλήρης ημερών η μικρή μας ανάσα
μια νέα ελπίδα γεννιέται κάθε που
μια μέλισσα βουίζει στο θυμάρι

- τι άλλο να ποθήσεις…
είναι παντού!

φωτο- db

M [2fA]

                                                                                  

Στο κοιμητήρι

ΣΤΟ ΚΟΙΜΗΤΗΡΙ

Δίπλα στη θάλασσα το κοιμητήρι
κι έρχονται οι ψυχές τα δειλινά
της κοίμησης τους
στέκουν στο μνήμα τους σιωπηλές
θωπεύουν απαλά το χώμα
που τις κράτησε
το κύμα αγναντεύουν π’ αγαπήσανε
θυμούνται τις χαρές του κόσμου μας
ακρογιαλιές κι απομεσήμερα
εσπερινούς και νύχτες φεγγαρόφωτες
και μειδιούν με συγκατάβαση
- πόσο απέχει η χαρά από την αγαλλίαση
η πραγματικότητα της ψευδαίσθησης από
την αλήθεια
η λιγοστή κλειστή αγάπη μας
από τον άπειρο έρωτα…

μειδιούν σιωπηλές και σκεφτικές
ως το πρώτο ξημέρωμα
κι απέρχονται.

φωτο- db

Μ [2fA]

                                                                                

Σε πάει η Άνοιξη..

ΣΕ ΠΑΕΙ Η ΑΝΟΙΞΗ

Στον Κυκλαδίτικο Μαγιάτικο ουρανό
σε πάει βήμα-βήμα η Άνοιξη
άσπρα σπιτάκια στην κορφή
περιστερώνες ειρήνης
και ανάτασης,
ανηφοριά που δεν φοβίζει
- αξίζει ότι οδηγεί ψηλά
και ουρανό αγγίζει -
το τέρμα πάντα ανταμείβει

σαν προσπαθείς
κι είναι ανεκτίμητη η διαδρομή
χαλί, ζωή σπαρμένο
κι ομορφιά.

φωτο- db

M [2fA]

Παππούς κι εγγονός

Παππούς κι εγγονός  -  Πέντε χρόνια

Κάθε χρόνος κι ένας κρίκος στην αλυσίδα
του ρολογιού
ο παππούς σου δεν μετρά πια κρίκους
με πιθαμές υπολογίζει τα περασμένα
πέντε-πέντε τα χρόνια ιστορίες
αναμνήσεις και χαρές
μέρες όλο παιχνίδια
και νύχτες μ’ όνειρα
κι αφήνει τα μελλούμενα ταξίδια
στον καιρό

εσύ μετράς με προσοχή τους κρίκους
έναν-έναν
και χαίρεσαι που μεγαλώνεις
οι αναμνήσεις δεν σ’ απασχολούν
ούτε το μέλλον
τώρα σου είναι το σήμερα, που γράφει πέντε
- μια πιθαμή καιρός
που ταξιδεύουμε μαζί
μια πιθαμή κρίκοι χρυσοί
που μας ενώνουν.

Μ Ψ

Στα φώτα της πόλης..

ΙΡΙΔΙΣΜΟΙ

Πόσες σταγόνες λευκής βροχής
στιγματισμένες από αναμονή απρόσωπη
για κάτι τόσο προσωπικό..
παραταγμένες αγωνίες κι επιστροφές
παρελάσεις βουβές
στιγμές πικρές προσαρτισμένες
στην οριογραμμή της υποταγής

αναβάλλονται τα όνειρα, οι προθέσεις
τα αποτελέσματα..

θαμπό αστέρι χαμένο στα φώτα
της πόλης, στα ηλεκτρικά πεδία
των επιβεβλημένων εντυπώσεων
κλείνω σφιχτά τα μάτια για να
σε δω ξανά στο φως
οσφραίνομαι τον αέρα δίπλα
στο κύμα
κι αναγνωρίζω το κάλεσμα σου
αφήνω ελεύθερες ελπίδες κι αναμνήσεις
να φτεροκοπούν
στο γύρισμα του δείκτη

γέμισε πεταλούδες η σκέψη
εικόνες σταχτιές πολύχρωμες
δροσοσταλίδες στα φύλλα της καρδιάς
βάζο λουλούδια φρεσκοκομμένα
στο άδειο αυστηρό τραπέζι
ξεφύλλισμα ζωής και αισθημάτων
χαριστικό
όσο κρατά μια ανάσα εξοχής βαθιά
- ίσως για πάντα.

Μ Ψ

Στίγμα στιγμής..

ΣΤΙΓΜΑ ΣΤΙΓΜΗΣ

Δεν σου μιλώ για δύναμη, για αυτάρκεια
δίχως εγωισμό κι υπεροψία μόνο
σου δηλώνω ανάγκη απόστασης
από επιθυμίες, σχεδιασμούς, επενδύσεις
αισθημάτων
και ανακυκλώσεις

Κινούμαι, θα το ’χεις καταλάβει πια
λίγο πιο έξω, λίγο πιο πέρα από το αύριο
τείνω στα όρια – απ’ όπου σταθερά
κι ακούσια απέχω

Σ’ ένα παλιό τετράδιο μαζεύω τη ζωή μου
με άσπρες τις πιο πολλές σελίδες – κάπου
θα δεις ζωγραφισμένο ένα πηγάδι
μια υδρορροή να στάζει, ένα πιθάρι
με νερό στον ήλιο
ή μια κληματαριά μ’ ένα φεγγάρι ή
ένα φεγγάρι μόνο χωρίς
κληματαριά

Όλη η ζωή χωράει σ’ ένα
πανάλαφρο σακούλι που μοιάζει άδειο
και τότε λες είμαι καλά

- πολύ με γλύκαναν τα λόγια σου…

Μ Ψ

Σιωπητήριο

ΣΙΩΠΗΤΗΡΙΟ

Για κάθε δάκρυ που κυλά αφίλητο
κάθε χαμόγελο που σβήνει άκλαυτο
για κάθε λέξη αγάπης που πεθαίνει ακοινώνητη
Σιωπητήριο ηχεί στην καρδιά
βουβό σεντόνι απλώνεται στις ρυτίδες
της θάλασσας

ποιος τολμά να αγγίξει
στη σιωπή
την κραυγή της νύχτας 

ένας-ένας αποχωρούν και βυθίζονται
στη γαλήνη του ονείρου
άγραφοι στίχοι
κλείνουν σαν βλέφαρα τα παλιά βιβλία
με τα παραμύθια
που μας νανούριζαν

αύριο θα σηκωθώ πριν φέξει
όταν κοιμάται ακόμα η τρελή σάλπιγγα της έγερσης
να μαζέψω τις ξεχασμένες νότες σου
απ' το προσκέφαλο της.

 

Μ Ψ

                                                    

Νυχτερινό

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ

Κάθε βράδυ παίρνω το τρένο της επιστροφής
και σαν νυχτώσει συναντώ τις αγάπες μου
χαρούμενα πρόσωπα οικείες αυλές
δρόμους που καρδιοχτυπώ να προβάλει από τη γωνιά
το φωτεινό χαμόγελο της

Και γέλια κι επιφωνήματα
και της καρδιάς προτεραιότητες ανολοκλήρωτες
που αργοσβήνουν δειλά το ξημέρωμα

Θολές οι γραμμές και τα σχήματα
εγκυμονούν την παρουσία της προσδοκίας
στο όνειρο

Ανασταίνομαι στη συγκίνηση της εικόνας
με απέχουσες τις αισθήσεις
με απόλυτη την αίσθηση

Τίποτα ξεκάθαρο τίποτα συγκεκριμένο
όλα όμως τόσο αληθινά
σαν το μικρό παιδί που κρατώ από το χέρι
στα νοσταλγικά ταξίδια μου.

Μ Ψ

Κρίση

ECT  -  ΚΡΙΣΗ

Κύμα παγωμένο, κρύος βοριάς που σε χτυπά αιφνίδια στον κρόταφο
διαπερνά το κούτελο και σε ζαλίζει.
Σαν να άνοιξε μπροστά σου πόρτα νεκροτομείου
ν’ αναγνωρίσεις τον εαυτό σου - δεν έχεις την παραμικρή αμφιβολία
πως πρόκειται για σένα
μπορεί ν’ ακούς και τ’ όνομα σου,
κι αν δεν τ’ ακούς, το ξέρεις πως το φωνάζουν όλοι ρυθμικά τριγύρω
επίμονα και αμετάκλητα
δεν υπάρχει πίσω για σένα, δεν υπάρχει τώρα, δεν υπάρχει ζωή, σκέψη  αίσθημα
ένα κενό μουδιασμένου πόνου σε χτυπά στο στόμα σε τυλίγει
σε πνίγει και λες ν’ αφεθείς να σβήσεις μα δεν γίνεται, σφίγγεις τα νύχια
στις παλάμες σου, δαγκώνεις στραβά το λάστιχο και ξέρεις πως είναι μόνο η αρχή -
ο ρυθμός αυξάνει απότομα ταχύτητα και ένταση στο έπακρο
κι αρχίζουν οι δίνες να στροβιλίζουν την συνείδηση σου, σε μια μίξη φρίκης
τρόμου κι ενοχών

Νιώθεις την πρώτη βροντή να σου τρυπά τα μηλίγγια - πάντα το θες
να πάρεις τώρα μια βαθιά ανάσα ν' αντέξεις, δεν προλαβαίνεις
η καταιγίδα ξεσπά ακαριαία - χιλιάδες αστραπές διαπερνούν το μυαλό
για μια αιώνια στιγμή αποκάλυψης η καθεμιά
όσο να μην προλάβεις να δεις τίποτα

Μανιασμένα σύννεφα γεμίζουν ηλεκτρισμό τον εγκέφαλο σου,
οι εκκενώσεις σε σωριάζουν μες στις λάσπες αναίσθητο
προσπαθείς να ξεφύγεις, νιώθεις τους κεραυνούς του Δία να σε χτυπούν
ανελέητα, οι μυς σου διαλυμένοι συσπώνται και τινάζονται ενεξέλεγκτοι
κι αρχίζει το μεγάλο θέαμα - λάμψεις σχισμένου σε λωρίδες ουρανού
και χρώματα σκληρά τραχιά ηλεκτρικά σε καθηλώνουν στο πουθενά
με σκόρπιες αισθήσεις χωρίς αντίληψη και κλαις για την απαίσια οσμή
καμένου χώματος που αναδύεις
για την πικρή γεύση που θα χει ότι τρως, αν την γλιτώσεις πάλι,
κλαις με δάκρυα στεγνά ποτάμια και λάσπη, με σάλιο και αφρούς στυφούς
και ιδρώτα παγωμένο
και αίμα που μυρίζει θάνατο και στεγνώνει πάνω στα χείλη σου
κλαις από πόνο μ’ όλο σου το κορμί, για τη ζωή σου τη μοίρα σου για όλα.

Κι όταν ο κοπετός καταλαγιάσει κι ενώ νιώθεις πτώμα που το ξέβρασε ο Άδης,
άσπρος μουσκίδι, παράταιρος απ’ όλους στον πάνω κόσμο
κάποιος τυχαίνει πάντα με ύφος πονετικό και ανήσυχο, να σε ρωτήσει
– Είσαι καλά;
γυρνάς αργά προς την παράλογη φωνή
και ξέπνοα συγκατανεύεις κι απαντάς,
– Καλά….

Μ Ψ 

Ζωή μες στο νερό

ΖΩΗ ΜΕΣ ΣΤΟ ΝΕΡΟ

Είσαι όπως ο αγέρας μες στο σύννεφο
ζωή μες στο νερό του ανθοδοχείου
είσαι στο φως που λαμπυρίζει
στο θρόισμα των φύλλων,
στον ίσκιο που απλώνεται
νωχελικά κι απόλυτα
στο άρωμα που εισχωρεί στη μνήμη
στη συνήθεια που κλείνει δρόμους
κι ανακυκλώνει ακριβές στιγμές -
στων απορημένων ματιών το ανοιγοκλείσιμο
στο τρίξιμο της πόρτας για να περάσει
η άνοιξη
στο ίσο που κρατά ο τζίτζικας
στους ύμνους του καλοκαιριού

είσαι πάντοτε εκεί που θα σ’ αποζητήσω
κι εκεί που δεν σε βλέπω αόρατος
με περιβάλλεις με εμψυχώνεις
και με γεμίζεις βεβαιότητες κι αμφιβολίες
γραμμένες στο χαμόγελο σου
σαν σε κρατώ από το χέρι
μα προχωρώ στο δρόμο μου αδιάφορος
και μόνος.

Μ Ψ