"Ενώ κοιμάσαι… "

 

π. Λίβυος  -  "Οι θυρωροί του κακού..."

Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν από το πόνο των άλλων; Ναι υπάρχουν. 

Υπάρχουν άνθρωποι που η μόνη τους χαρά είναι να προκαλούν πόνο στους άλλους;
Δυστυχώς υπάρχουν, και είναι πάρα πολύ κοντά μας.

Εχθές βράδυ είδα την ισπανική ταινία «Ο Θυρωρός». 

Ένας νεαρός άνδρας διακατέχεται από έλλειψη αισθήματος χαράς. 

Η ζωή του είναι μια κόλαση απουσίας νοήματος. 

Το μόνο που του δίνει  ικανοποίηση είναι να προκαλεί πόνο στους άλλους ανθρώπους.
Δηλαδή τρέφεται με την δυστυχία των άλλων. 

Δεν αντέχει να βλέπει χαρούμενους και επιτυχημένους ανθρώπους. 

Όπου συναντάει το γέλιο και την ομορφιά επιθυμεί να την εξοντώσει. 

Κάνει τα πάντα αρκεί να δει το δάκρυ στα μάτια του άλλου, αρκεί να αντικρύσει διαλυμένη την ζωή του άλλου ανθρώπου.

Μη μου πείτε ότι δεν αναγνωρίζεται αυτόν τον ρόλο σε πολλούς ανθρώπους δίπλα σας;
Ίσως και μέσα σας. Γιατί δεν είναι πάντα οι άλλοι που κάνουν κακό σε εμάς αλλά και εμείς που κάνουμε κακό στους άλλους. 

Υπάρχουν άνθρωποι εντός της εκκλησίας, που χαίρονται με το λάθος του άλλου. 

Που η πτώση και η αμαρτία του αδελφού, όχι μόνο δεν τους οδηγεί σε προσευχή και δάκρυα, αλλά αντιθέτως τους προσφέρει χαρά και ικανοποίηση. 

Γλυκαίνονται περισσότερο στην κόλαση του άλλου παρά στον δικό τους παράδεισο. 

Είναι οι άνθρωποι που σε κατηγορούν, σε συκοφαντούν, σε περιμένουν στην γωνία με το δάκτυλο στην σκανδάλη και στο πρώτο λάθος σε εκτελούν. 

Αδιαφορούν για τον πόνο που θα σου προκαλέσουν με σχόλια και κείμενα τους, με φαιδρές τοποθετήσεις και ψευδείς ειδήσεις, όλα εκφορές ενός διεστραμμένου ψυχισμού, που ζει και τρέφεται από την ταραχή, την ένταση, το κακό και τον πόνο.
Το σκοτάδι που ζει μέσα τους απλώνεται σε κάθε ενέργεια τους, όσο καλά κι εάν προσπαθούν να τακτοποιήσουν την βιτρίνα του δημόσιου βίου τους.

Συνήθως έχουν το προφίλ του «καλού παιδιού» ή «ανθρώπου», απαραίτητο για να ενεργήσουν το σχέδιο της εξόντωση των άλλων. 

Ποιος θα άνοιγε την πόρτα σε κάποιον που θα κρατούσε μαχαίρι; 

Τις περισσότερες φορές, ο εκτελεστής σου κρατάει λουλούδια και ο δήμιος πριν ρίξει την τελευταία μαχαιριά σου χαμογελά. 

Τους καταλαβαίνεις όμως από το βλέμμα, στην «λάμψη» του υπάρχει  ένα βαθύ σκοτάδι.

Είναι εμμονικοί, σχεδόν παραληρηματικοί και συχνά επαναλήψιμοι. 

Μια κι αυτό που φωνάζουν δεν είναι η αλήθεια, αλλά η αρρώστια τους. 

Έχουν διπλή ζωή, αντιφατική, ψευδή και απόλυτα συγκρουσιακή. 

Γι’ αυτό χτυπάνε αλύπητα τους άλλους γιατί δεν αντέχουν τον εαυτό τους. 

Το μίσος προς τους άλλους, είναι το μίσος προς τον εαυτό τους, που ποτέ δεν αποδέχθηκαν και δεν αγάπησαν.

Μη νομίσεις όμως ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι κάποιοι αιμοβόρα τέρατα. Όχι.
Αντιθέτως φοράνε κοστούμι και γραβάτα, ταγιέρ και γόβες, είναι στην πόλη και το χωριό μας, στην γειτονιά και μέσα στο σπίτι μας, πολλές φορές μέσα στο ίδιο μας τον εαυτό.

Ούτε είναι οι άλλοι, αυτοί οι κοσμικοί «αμαρτωλοί» άνθρωποι οι μακράν της εκκλησίας.
Αντιθέτως πολλοί από αυτούς είναι μέσα στην εκκλησία και κρατάνε ψηλά την σημαία της. 

Είναι λόγιοι και συγγραφείς, ψάλτες και θεολόγοι, άνθρωποι των γραμμάτων και της πίστεως, αλλά στερημένοι της Χάριτος του Θεού

Για τον Χριστό δεν αρκεί να πηγαίνεις στην εκκλησία, δεν αρκεί να τηρείς τους κανόνες και τους νόμους της, εάν όλα αυτά δεν σε μεταμορφώνουν σε άνθρωπο φωτός, χαράς και αγάπης.

Το ότι πας στην εκκλησία δεν σημαίνει ότι έγινες και μέλος της. Δηλαδή σώμα Χριστού.
Η εκκλησία για να υπάρχει πρέπει να συγκροτείται. 

Γι αυτό και δεν θα βρείτε ούτε έναν ορισμό από τους Αγίους Πατέρες, για το τι σημαίνει εκκλησία. Διότι δεν ορίζεται, αλλά βιώνεται. 

Έτσι δεν πάμε στην εκκλησία, αλλά στον ναό για να πραγματώσουμε μέσα στην Θεία Ευχαριστία την εκκλησία. Η εκκλησία πραγματώνεται στην Θεία Λειτουργία, στην Χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στην αγάπη του Πατρός και κοινωνία του Αγίου Πνεύματος.

Εκεί μαθαίνουμε ο ένας να αγαπάει τον άλλον και οι ζωές μας να κοινωνούνται.

«Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν». 

Ἄς ἀγαπήσουμε ὁ ἕνας τόν ἄλλο, γιά νά ὁμλογήσουμε ὅλοι μαζί…. «Πατέρα Υιόν και Αγιον Πνεύμα Τριάδα Ομοούσιον και αχώριστον…».  

Δεν μπορείς να ομολογείς ότι πιστεύεις στον Θεό, εάν δεν αγαπάς τον συνάνθρωπο σου.
Γι αυτό το μόνο κριτήριο για την εκκλησιαστική μας ταυτότητα είναι η Αγάπη.
Μονάχα αυτός που αγαπά κοινωνεί του μυστηρίου της εκκλησίας και του Θεού.

Η εκκλησία δεν είναι μια ιδέα που υπερασπιζόμαστε, αλλά μια Παρουσία που γευόμαστε.
Είναι ο Χριστός που φανερώνει την μόνη αλήθεια, ότι ο Θεός δεν έχει, αλλά είναι Αγάπη. 

Όποιος δεν γεύτηκε την αγάπη δεν γεύτηκε ποτέ τον Θεό.

 

fb – 2fA

"Ελευθερία και θάνατος "

π. Λίβυος

….   Τι ήταν η ζωή της Παναγίας; Μια διαρκής συνάντηση με τον Θεό. 

Μια υποταγή στο δικό Του θέλημα. Εκείνη είχε σβήσει, είχε χαθεί, ζούσε μόνο για Εκείνον. 

Δεν είχε τίποτε δικό της, γι’ αυτό τα είχε όλα. 

Δεν είχε θέλημα, γι’ αυτό ήταν απολύτως ελεύθερη.

Ζούσε σε διαρκή και αδιάλειπτο κοινωνία μαζί Του, γι’ αυτό ο θάνατος δε μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Όταν ο άνθρωπος έχει φτάσει στην κατά χάριν Θέωσιν, είναι θεούμενος, τότε ο θάνατος παύει να έχει τα στοιχεία του φόβου και της απειλής. 

Μεταμορφώνεται σε κοινωνία, σχέση, συνάντηση μετα του Ανεσπέρου και γλυκυτάτου Φωτός.

Η Παναγία δεν φοβάται τον θάνατο διότι όλη η ζωή της είναι μια σχέση και κοινωνία με τον Θεό. Πως να φοβηθείς τον θάνατο όταν έχεις ζήσει ως αθάνατος; 

Εδώ είναι και το μυστικό. Στο ποσοστό που στην ζωή μας ζούμε σε κοινωνία με τον Θεό, ο θάνατος χάνει το φρικώδες πρόσωπο του. 

Αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι ποθούμε τον θάνατο ή τον θεωρούμε φυσική πραγματικότητα του ανθρώπου.

Παρά ταύτα όμως όταν η ζωή μας έχει φως, χαρά, πνεύμα Άγιον, αυτό θα αποτυπωθεί και την ημέρα που ο Θεός θα διαλέξει να φύγουμε για τα αιώνια, εκεί που η Παναγία μας περιμένει για πάντα.

 

fb – Π Γ

2φΑ

 

"Σώσε με.. "

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

-  «Σώσε με…», η κραυγή του Δεκαπενταύγουστου…

Διαβάζοντας τους στίχους του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνα προς την Παναγία μας, τον οποίο ψάλλουμε αυτές τις ημέρες στις εκκλησίες αναρωτήθηκα, τι πόνο και καημό, τι μεράκια και τραύματα πρέπει να κουβαλούσε η ψυχή εκείνου που έγραψε αυτά τα λόγια. 

Έτσι έψαξα, να δω ποιος είναι και τι κατέτρωγε την ψυχή του. 

Ήμουν βέβαιος, ότι πίσω από αυτό τον υπέροχο ύμνο υπήρχε μια πληγή.

Άλλωστε η πληγή, το τραύμα, το πένθος και η απώλεια, γράφουν, ζωγραφίζουν, τραγουδούν και προσεύχονται. Δίχως πληγές δεν υπάρχουν σοφοί και άγιοι, καλλιτέχνες και εραστές Θείου. 

Μόνο κάποιος που κάτι έχασε ψάχνει να το βρει. 

Μόνο κάποιος που πόνεσε και πένθησε δημιουργεί. 

Άνθρωπος που δεν σταυρώθηκε δεν μπορεί να αναστηθεί. 

Μάτια που δεν δάκρυσαν Θεό δεν είδαν και γόνατα που δεν λύγισαν ποτέ δεν έμαθαν να εκτιμούν την ζωή. Αυτός που γεύθηκε τον θάνατο μπορεί να μας μιλήσει για την αξία της ζωής, εκείνος που αρρώστησε μπορεί να μα πει για την ευλογία της υγείας.

Ένα τέτοιος λοιπόν βαριά άρρωστος και πληγωμένος άνθρωπος ήταν ο υμνογράφος του Μεγάλου Παρακλητικού κανόνα προς την Παναγία. 

Θεόδωρος Β΄, Δούκας Λάσκαρης, Αυτοκράτορας της Νίκαιας, ο οποίος έπασχε από βαριάς μορφής επιληψία. Η ασθένεια τον είχε εξουθενώσει σωματικά και ψυχικά. 

Φαίνεται άλλωστε στα λόγια του παρακλητικού κανόνα προς την Παναγία, «Καταιγίδα συμφορών με βασανίζει, Δέσποινα, και των θλίψεων οι τρικυμίες με καταποντίζουν· αλλά αφού προφθάσεις, δος μου χείρα βοηθείας, εσύ που είσαι η θερμή αρωγή και προστασία μου..».

Μπορεί κανείς εύκολα να καταλάβει τι σήμαινε τον 11ον αιών, να πάσχεις από επιληψία. 

Τι προκαταλήψεις, στιγματισμό αλλά και αδυναμία αντιμετώπισης. 

Μόνη παρηγοριά ο Θεός και η Παναγία Μητέρα του. 

Σε αυτή καταφεύγει ο Λάσκαρης με αβάστακτο πόνο, και μέσα από το υμνογραφικό του χάρισμα διαμορφώνει ένα απίστευτο σε θεολογικά νοήματα κείμενο.

Όμως εκείνο που συγκλονίζει, δεν είναι τόσο η θεολογική ακρίβεια του κειμένου, όσο η βασανισμένη ύπαρξη του συγγραφέα, που στην κυριολεξία κραυγάζει μέσα από προσευχητικούς ύμνους.
«Σώσε με Παναγία μου φωνάζει, σώσε με!!!»

Όποιος έχει νιώσει έστω και μια φορά στην ζωή του την πίκρα της απόγνωσης, τον πόνο της μοναξιάς και της ερήμωσης, όποιος έχει κοιμηθεί σε κρύα πατώματα δίχως ανθρώπινες ελπίδες, αναγνωρίζει στην φωνή του Θεόδωρου Λάσκαρη την δική του λαλιά. 

Γιατί η φωνή των πονεμένων έχει ένα ήχο καθώς και ένα όνειρο, την λύτρωση….. 

«Και πού λοιπόν θα βρω άλλη προστασία; Πού να προσφύγω; Και πού να σωθώ; 

Ποια θερμή να έχω βοηθό, στις θλίψεις του βίου και στις ζάλες -αλίμονο!- κλονιζόμενος; 

Μόνο σε σένα ελπίζω και παίρνω θάρρος και καυχώμαι, και προστρέχω στη σκέπη σου. 

Σώσε με!!!»

 

fb – 2fA

"Kληρονομιά αιώνων "

π. Λίβυος  -  Ένοχα μυστικά

Σαν μεγαλώνουμε, με θαυμαστή αγωνία ανακαλύπτουμε ότι φόβοι, ενοχές, άγχος και μια βαθιά ντροπή για τον εαυτό μας, δεν μας ανήκουν απόλυτα.
Πώς τα αποκτήσαμε άραγε; Από πού έρχονται και τι ζητάνε από εμάς;
Έμεινα εκστατικός όταν διάβασα στον Άγιο Πορφύριο, ότι μέσα μας κουβαλάμε τους αιώνες.
"Είναι ένα μυστήριο ο άνθρωπος. Φέρουμε μέσα μας κληρονομιά αιώνων....".

Κι είναι αλήθεια, ότι μέσα μας κουβαλάμε ένοχα μυστικά αιώνων, γενεών, εκείνα που δεν είπαν, εκείνα που δεν μαθεύτηκαν, αυτά που δεν εξομολογήθηκαν.
Σαν σκιές τα ένοχα αυτά μυστικά, στοιχειώνουν την ζωή μας και κληρονομούνται στις υπάρξεις μας.

Όταν μεγαλώνεις με ένα πατέρα αγχώδη ή φοβικό, μια μητέρα εμμονική ή ψυχωτική, δίχως να το ξέρεις και να το θες, ταυτίζεσαι μαζί τους.
Νιώθεις ένοχα, ντρέπεσαι για το τραύμα τους. Αισθάνεσαι ότι φταις εσύ.
Ότι κάτι πρέπει να κάνεις για να τους λυτρώσεις.
Ότι είναι δική σου η ευθύνη της θεραπείας τους.

Και τότε πέφτεις στο φαύλο κύκλο της ψυχικής επανάληψης.
Γιατί στην προσπάθεια σου, ασυνείδητα ή μη, να τους λυτρώσεις, θα ταυτιστείς μαζί τους. 

Το πρόβλημα τους, θα γίνει δικό σου.
Θα αναπαραγάγεις ίδιες συμπεριφορές, φοβίες, πανικούς, εμμονές, και γενικότερα όλο το τραύμα θα κυλήσει μες στην ύπαρξη σου.
Αντί να τους λυτρώσεις, θα χαθείς μαζί τους στην ψυχική μίμηση του τραύματος. 

Θα πάρεις το μυστικό τους, την δική τους ντροπή.

Και πώς, θα ρωτήσει κάποιος, σπάει αυτός ο φαύλος κύκλος των ένοχων μυστικών και ψυχικών μεταβιβάσεων;

Όταν συν-χωρέσουμε την αδυναμία των γονέων μας.
Όταν αποδεχθούμε ότι δεν ήταν και δεν έπρεπε να είναι παντοδύναμοι και τέλειοι για να είναι καλοί γονείς. Ότι απλώς ήταν άνθρωποι και όχι θεοί.
Έκαναν αυτό που μπορούσαν και άντεχαν.

Συγχρόνως όμως χρειάζεται και μια αποδοχή και συγχώρεση προς τον εαυτό μας, αναγνωρίζοντας ότι δεν έχουμε την ευθύνη της ζωής των άλλων, ότι δεν είμαστε υπεύθυνοι για τις αδυναμίες, τα λάθη και τα πάθη των άλλων.
Η λύτρωση έρχεται όταν αγκαλιάζοντας την αδυναμία σου νιώσεις επιτέλους δυνατός.
Γιατί αυτή είναι η χριστιανική θεραπευτική, μια αδυναμία που γίνεται δύναμη, ένας σταυρός που μεταμορφώνεται σε ανάσταση, μια άρνηση που γίνεται ζωή και φως.

fb – 2fA

"Με περισσότερη χαρά "

-  π. Λίβυος

….   Εμένα προσωπικά με βοήθησαν οι εξής στάσεις ζωής να ξεμπλοκάρω την καθημερινότητα μου, ώστε να ζω με όσο το δυνατό περισσότερη χαρά:

1. Δεν προλαβαίνεις σε αυτή την σύντομη ζωή να λύσεις όλα τα προβλήματα σου. 

Εδώ που τα λέμε δεν είναι και απαραίτητο.
Μπορώ να είμαι χαρούμενος και δίχως την λύση τους. Δεν σκάω πλέον.
Ότι πρέπει να λυθεί θα λυθεί, ότι παραμένει μας χρειάζεται για το ταξίδι μας.

2. Δέκα ζωές να ζήσω δεν θα μάθω ποιος είμαι.
Είμαστε πλασμένοι ως ακατανόητο ως μέγα μυστήριο.
Με γνωρίζω, αλλά ποτέ απόλυτα.

3. Μπορώ να γελάω και να κλαίω. Τέλος στο φασισμό των συναισθημάτων.
Δεν μπορώ να γελάω όλη μέρα λες και διαφημίζω οδοντόκρεμα.

4. Δεν θα θεραπευτούν όλα τα τραύματα και οι πληγές μου.
Δεν το περιμένω, οπότε μαθαίνω να ζω με αυτό που είμαι.
Διαχειρίζομαι το υλικό μου και δεν ζητάω ματαίως να τα αλλάξω όλα, αλλά μονάχα εκείνα που αλλάζουν. Τα άλλα τα αποδέχομαι και συμφιλιώνομαι μαζί τους.

5. Τέλος, ευτυχώς που ο Θεός έχει ελάχιστη ή καμία σχέση με αυτά που πιστεύουν οι άνθρωποι, γιατί έτσι μεγαλώνει η ελπίδα μου.

Υ.Γ: η εικόνα είναι του καλλιτέχνη tasmar.cartoonist

fb – π. Λίβυος

2φΑ

"Αναστάσιμες απαντήσεις "

-  π. Λίβυος

Εκείνο που με συγκλονίζει όλο και περισσότερο καθώς μετρώ χρόνια ζωής στην πλάτη μου, είναι η σοφία του Θεού να μεταβάλει, μεταπλάθει και μεταμορφώνει το κακό. 

Το κακό όπως γνωρίζουμε από την Αγ. Γραφή δεν είναι έργο του Θεού. 

Ωστόσο βλέπουμε ότι ο Θεός όταν το συναντά χωρίς φαινομενικά να το καταργεί, το μεταβάλει.

Κοιτάξτε τι γίνεται την Μ. Εβδομάδα. Ο κόσμος όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο δεν άντεξε το φως και την αποκαλυπτική παρουσία του Χριστού.
Και όταν κάποιος μας λέει την αλήθεια, στο κόσμο αυτό δεν έχει μακροημέρευση «η τον τρελαίνουμε ή στο σκοτώνουμε».

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Χριστός είναι καθρέπτης.
Τα μάτια του, η μορφή του, η όλη παρουσία Του είναι συγκλονισμός, βαθύς καθρεπτισμός που δεν χωράνε μασκαρέματα και υπεκφυγές.
Εκεί συναντάς τον εαυτό τόσο βαθιά και αληθινά που ή αγιάζεις ή τα τινάζεις.

Ο κόσμος λοιπόν ετοιμάζει με όλες τις μεθοδεύσεις του την εξόντωση του Ιησού. 

Θα τα καταφέρει.
Συκοφαντίες, ψευδομάρτυρες, δικαστήρια, ατίμωση, βασανιστήρια, σταυρός και θάνατος. 

Και εκεί που όλα εισέρχονται σε ακόμη μια φαινομενική νίκη του κακού, ο Θεός απαντά μετά από τρεις ημέρες με την Ανάσταση.
Δηλαδή με την οριστική νίκη του κακού, την ακύρωση του Θανάτου ως μηδενισμού της ύπαρξης.

Έχει σημασία να δούμε, ότι ο Θεός δεν σταμάτησε την Σταύρωση, δεν ακύρωσε τον θάνατο. 

Δηλαδή άφησε το κακό να πιστεύει ότι έχει κερδίσει, ώστε να τον μεταβάλει σε οριστικά σε Πάσχα, σε πέρασμα δηλαδή σε μια άλλη πραγματικότητα ζωής.

Αυτή η τελευταία κουβέντα του Θεού, η λυτρωτική έκπληξη μετά την σιωπή του πόνου, δεν δόθηκε μονάχα στην ιστορία του Χριστού, αλλά φανερώνεται καθημερινά στην ζωή του καθένα από εμάς.

Όταν εμείς κουρασμένοι και απελπισμένοι από τις δοκιμασίες φτάνουμε στο σημείο της απόλυτης σιωπής και παραίτησης.
Όταν λέμε δεν αντέχω άλλο, δεν με βαστάω, δεν έχω ανάσες να προσευχηθώ, να μιλήσω, να ζήσω, τότε ο Θεός ετοιμάζει την δική του απάντηση.

Και οι απαντήσεις του Θεού είναι τόσο αναστάσιμα δυνατές, που σπάνε και θρυμματίζουν τους βράχους της ζωής μας.
Γιατί εάν δεν σπάσει ο βράχος του τάφου που σαπίζει η ζωή μας, δεν μπορούμε να χαρούμε το δώρο που λέγεται ζωή και αιωνιότητα.

fb – 2fA

"Να ζήσουμε! "

π. Λίβυος
(από το Πρωτοχρονιάτικο πλησίασμα του)

….   ….

Ευχή λοιπόν για το νέο έτος 2020, να ζήσουμε.
Ναι αυτό, να ζήσουμε με ότι αυτό σημαίνει.
Δηλαδή να ρισκάρουμε, να μετανοήσουμε ανατρεπτικά, να φέρουμε αλλαγές στο βίο μας, να βρούμε τα σωστά χωρίς να φοβόμαστε τα λάθη, να ποθήσουμε την αρετή δίχως τον φόβο της αμαρτίας, να ζητήσουμε τον Θεό χωρίς την απειλή της κολάσεως.

Να αγαπήσουμε κι ας πονέσουμε, να τολμήσουμε κι ας αποτύχουμε, να εκτιμήσουμε και να δοξολογήσουμε.
Να κλάψουμε και γελάσουμε.
Να προσευχηθούμε και να σιωπήσουμε, να κάνουμε την στιγμή αιωνιότητα, τον χρόνο δικό μας, φίλο και όχι εχθρό μας.
Αυτό σημαίνει χρόνος αναστημένος.

Χρόνια πολλά, καλά κι ευλογημένα.

[Mj-4yo]

facebook

Σταυρούλα – [2φΑ]

"Διάβασα το βιβλίο σας.. "

-  π. Λίβυος

Απόψε με πολύ χαρά δέχθηκα ένα μήνυμα, που έλεγε «πάτερ, διάβασα το βιβλίο σας, και ξεκίνησα και πάλι να προσεύχομαι..».
Όχι δε με κολακεύει, θα ήταν πολύ φτηνό και λίγο να μείνω σε αυτό, αλλά με συγκινεί. 

Διότι γνωρίζω από τα δικά μου παθήματα και αδιέξοδα, πόσο μεγάλο δώρο είναι η προσευχή. Πόσο οξυγόνο μεταγγίζει στην ψυχή και καθαρότητα χαρίζει στις σκέψεις μας.

Είναι τόσο άδικο για τον εαυτό μας, να του αποστερούμε την προσευχή, να μην του δίνουμε την δυνατότητα να φεύγει από την φυλακή του νου και να κατεβαίνει στην ελευθερία της καρδιάς. Θα έλεγα ότι αποτελεί μια μορφή αναπηρίας να μην γνωρίζεις ότι εκτός από νους και σώμα είσαι και πνεύμα.
Ότι ο Θεός μέσα σου έβαλε μια άλλη διάσταση, μια δυνατότητα κοινωνίας με χώρους έξω από τις αισθήσεις. Πέρα από το έτσι και το αλλιώς.

Ένας ολάκερος ουρανός ζει μέσα μας, ο οποίος ποτέ δεν χάνεται από σύννεφα και κακοκαιρίες. Έχει πάντα λιακάδα και πολύ φως.

Θα μου πεις βέβαια, «μα πάτερ, τότε γιατί εγώ αισθάνομαι βαρυχειμωνιά στην ψυχή μου;» 

Μα γιατί ακριβώς ζούμε εγκλωβισμένοι στο επίπεδο του νου και μόνο.
Ταυτίζουμε την αλήθεια της ύπαρξης μας, με αυτό που κάνουμε, αισθανόμαστε και σκεφτόμαστε. Είμαστε όμως μόνο αυτό; Σαφέστατα όχι.
Δεν είναι αυτή η εσώτερη αλήθεια μας.
Δεν είμαστε οι ρόλοι, οι σκέψεις και τα μεταβλητά συναισθήματα μας.
Είμαστε κάτι πολύ βαθύτερο και περισσότερο.

Και σε αυτό το βαθύτερο εαυτό μας μπορεί να μας οδηγήσει η προσευχή.
Αυτή αποκαλύπτει το θεϊκό στοιχείο που ζει και υπάρχει μέσα μας.
Αυτή την πνοή του Θεού που ποτέ δεν έφυγε και ποτέ δεν μας εγκατέλειψε, αλλά μένει πάντα εκεί. Ώστε να μας θυμίζει από που ερχόμαστε και που πάμε.
Γιατί όσο χώμα μυρίζουμε, άλλο τόσο ουρανό κουβαλάμε μέσα μας.
Κι αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ, όσο κι αν λασπώνουν καθημερινά τα γόνατα μας..

fb – [2fA]

"Το χάρισμα των πονεμένων "

-  π. Λίβυος

Καθίσαμε να φάμε. Μόλις είχε τελειώσει μια ακόμη ομιλία.
Πάντα μετά από μια ομιλία χρειάζομαι ησυχία και σιωπή.
Ακόμη και στο φαγητό.
Η παρέα κουβέντιαζε και εγώ απλά άκουγα και χαιρόμουν με την χαρά τους.

Κάποια στιγμή μια κυρία γυρνάει προς το μέρος μου και με ρωτάει,
«πάτερ, μου επιτρέπεται να σας κάνω ένα σχόλιο για τις ομιλίες σας;
Πέρα ότι μου αρέσουν πολύ και με αναπαύουν, έχω διαπιστώσει ότι μιλάτε μέσα από βαθύ πόνο, ως σταυρωμένος, ακόμη και το γέλιο σας, το χιούμορ σας είναι «πικρό»…»

Με άγγιξε τόσο αυτή η κουβέντα… γιατί ήξερα ότι ήταν πέρα για πέρα αληθινή.
Ναι, το γέλιο υπήρξε πολλές φορές το δικό μου καταφύγιο, η κρυψώνα που έβαζα το εσωτερικό μου παιδί να παίξει για να αντέξει.
Τα αστεία ήταν η δική μου άμυνα, σε έναν κόσμο που δεν με υποδέχτηκε και με τον καλύτερο τρόπο.

Ξέρετε, οι μεγαλύτεροι κωμικοί ήταν καταθλιπτικοί. Γι’ αυτό αυτούς που σας κάνουν να γελάτε να τους σέβεστε, γιατί είναι τραγικά πρόσωπα.
Όμως εκείνο που με είχε συγκλονίσει, ήταν πως αυτή η γυναίκα είδε αυτή την αλήθεια μου, το πικρό γέλιο και χιούμορ μου.

Όταν έφυγε έμαθα ότι ήταν 15 χρόνια άρρωστη, με φρικτούς πόνους.
Τότε κατάλαβα γιατί μπορούσε να βλέπει εκείνο που οι περισσότεροι απλά κοιτούσαν. 

Άλλωστε, είναι εκείνο το χάρισμα που με το καιρό αποκτούν οι πονεμένοι, να οσφραίνονται ο ένας τον άλλον, για να νιώθουν παρηγοριά στη μοναξιά του σταυρού…

fb - [2φΑ]

"Οι σταυρωμένοι.. "

π. Λίβυος  -  «Οι σταυρωμένοι του Αυγούστου…»

….   Κάθε μια ώρα σχεδόν είχε πλοίο.
Κόσμος, άνθρωποι όλων των ηλικιών, κοινωνικών και μορφωτικών τάξεων, γινόντουσαν ίσοι. 

Ο πόνος τους ένωνε.
Μάτια δακρυσμένα, πρόσωπα απελπισμένα, γεμάτα φόβο και αγωνία, αδύναμα να ελέγξουν το ανεξέλεγκτο της θνητότητας.
Σαφέστατα υπήρχαν και οι χαρούμενες όψεις του προσκυνήματος, άλλα κι εκείνοι είχαν περάσει από την κόλαση και τώρα χαμογελούσαν από τον παράδεισο. 

Ερχόντουσαν αυτή την φορά να πούνε ένα «ευχαριστώ» στην μεγάλη Μάνα.

Η πιο συγκλονιστική όμως εικόνα ήταν εκείνη των ανθρώπων που σχεδόν από το πλοίο, από το λιμάνι, διέσχιζαν γονατιστοί την μεγάλη λεωφόρο, την τεράστια ανηφόρα που οδηγούσε στον ναό της Παναγίας.
Ένας Γολγοθάς γεμάτος πόνο και πολύ ελπίδα.
Εκεί ένιωθες να ραγίζουν τα μέσα σου, συγκίνηση και απόλυτο σεβασμό σε ανθρώπινα πρόσωπα που ο πόνος τα είχε γονατίσει.

Όλοι έκαναν στην άκρη και με ρίγη συγκινήσεως κοιτούσαν.
Κάποιοι προσεύχονταν γι αυτούς κι ας μην τους ήξεραν, γνώριζαν όμως ότι κουβαλούσαν αβάστακτο πόνο.
Αυτή η μυσταγωγία ολοκληρώνονταν όταν εισέρχονταν μετά από πολύ ώρα ματωμένοι και ταλαιπωρημένοι, μέσα στο ναό.
Δέος, κατάνυξη, δάκρυα και συγκίνηση.
Σταυρωμένοι άνθρωποι που αναζητούσαν την ανάσταση.

Σαφέστατα και η Παναγία δεν έχει ανάγκη τίποτε από όλα αυτά, για να συντρέξει εις βοήθεια. 

Όμως έχει αξία να σταθούμε στον πόνο, την αγωνία, την απελπισία αυτών των ανθρώπων.
Στην πίστη τους για θεραπεία, για λύτρωση, για μια ζωή "Αλλιώς".
Και ξέρετε όταν φτάσει κανείς στα όρια του θανάτου, όχι μόνο του δικού του, αλλά του παιδιού του, γενικότερα του ανθρώπου του, τότε μπορεί ολότελα να αντιληφθεί αυτό τον σωματοποιημένο σπαραγμό.

Να νιώσει το δικαίωμα σε αυτή την σωματοποιημένη κραυγή, στο μοναχικό "γιατί".

Βέβαια όλα αυτά, για να τα καταλάβεις και να μην τα λοιδορήσεις, χρειάζονται τρεις προϋποθέσεις: πίστη, ταπείνωση και πόνος.   ….

facebook-libyos

[2fA]

"Επι- και απο-τυχία.. "

-  π. Λίβυος

Το να είναι κάποιος δυστυχισμένος επειδή κάποτε υπήρξε δυστυχισμένος είναι τρελό. 

Οι περισσότεροι άνθρωποι εγκαταλείπουμε την προσπάθεια για να αλλάξουμε την ζωή μας, επειδή κάποτε στο παρελθόν είχαμε ένα κακό βίωμα ή προσπαθήσαμε και δεν τα καταφέραμε.
Είναι τραγικό να καταδικάζεις το αύριο κοιτώντας το χθες.
Αλήθεια πιστεύει κανείς ότι οι άνθρωποι που χαμογελάνε ή πέτυχαν στην ζωή να κοιταχτούν με τα όνειρα τους, γεννήθηκαν σε άλλο πλανήτη, δίχως προβλήματα, τραύματα ή φορτία;

Υπάρχει τέτοια ζωή; Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι; Σαφέστατα και όχι.
Οι πληγές και οδυνηρές εμπειρίες είναι κοινό βίωμα όλων των ανθρώπων.
Η αποτυχία στην προσπάθεια για αλλαγή αναπόφευκτη.
Εάν υπάρχει κάτι που μας κρατάει μακριά από την μετάνοια και αλλαγή, είναι ο φόβος της αποτυχίας ή απόρριψης.
Εκείνοι που πέτυχαν ήταν αυτοί που δεν φοβήθηκαν την αποτυχία. 

Κάποτε υπήρχε ένας μουσικός καλλιτέχνης του δρόμου, που για χρόνια κλαψούριζε σε φίλους και γνωστούς ότι η ζωή και η κοινωνία είναι άδικη.
Αισθανόταν μεγάλο ταλέντο, και έλεγε ότι είχε να δώσει πολλά στην μουσική, ωστόσο ποτέ κανείς δεν το αναγνώρισε.
Ένας κύριος που περνούσε συχνά από το μέρος αυτό και είχε ακούσει δεκάδες φορές το παράπονο του μουσικού, σκέφτηκε να προσπαθήσει να του δώσει μια ευκαιρία. 

Έτρεξε, χτύπησε πόρτες και βρήκε τους ανθρώπους που θα τον άκουγαν.
Με χαρά του το ανήγγειλε, αλλά το επόμενο πρωινό που είχαν δώσει το ραντεβού με την μουσική εταιρεία, ο μουσικός είχε εξαφανιστεί.

Προτίμησε να παραμείνει ένας άγνωστος μουσικός,  παρά αποτυχημένος.
Είναι προφανές ότι δεν ήταν καθόλου έτοιμος να αποτύχει, ώστε να επιτύχει.

fb – [2fA]

"Δικαιοσύνη κι αλήθεια '

Τελώνου και Φαρισαίου

-  π. Χαράλαμπος (Λίβυος) Παπαδόπουλος

Ο Φαρισαίος είναι «δίκαιος» άνθρωπος. Ναι, δεν είναι ψέμα αυτό.
Και "δίκαιος" και "ενάρετος" και εφαρμόζει τις εντολές του μωσαϊκού νόμου.
Φτάνει όμως αυτό, για να γνωρίσει τον αληθινό ζώντα Θεό;

Οι αρετές και η δικαιοσύνη του Φαρισαίου, στηρίζονται στον εαυτό του.
Στα δικά του κατορθώματα και επιτεύγματα.
Η ζωή του δεν έχει αναφορά τον Θεό, αλλά τον εαυτό του.
Όλα γίνονται για να νιώσει αυτός καλά.
Δεν τον απασχολεί η επαφή με τον Θεό και η γνωριμία μαζί Του, γι αυτό και στρέφεται προς τον εαυτό του και όχι προς τον Κύριο.
Κοιτάει προς εαυτόν, στηρίζοντας όλη την αναφορά του στα κατορθώματα και επιτεύγματα του.

Νιώθει καλά μέσα στις αρετές του, αισθανόμενος ασφαλής στην επιτυχία του.
Η αποτυχία τον φοβίζει, γιατί εκεί πρέπει να ανοιχθεί στην σχέση με τον Θεό.
Να ζητήσει το έλεος και την αγάπη Του.
Μα αυτός δεν θέλει να μπει στην περιπέτεια της σχέσης.
Φοβάται τον έρωτα, γι αυτό και προτιμά τον νόμο.
Φοβάται την αγάπη, γι αυτό και εφευρίσκει υψηλές θεωρίες και αναλύσεις να κρυφτεί. 

Οι "αρετές" του είναι η κρυψώνα του.

Πάντα κάνουμε πολλά, όταν φοβόμαστε το ένα.

Φοβάται να αφεθεί σε μια ζωντανή σχέση με τον Θεό.
Διαλέγει τους νόμους ως μια απρόσωπη διαδικασία.
Ως κάτι πιο ουδέτερο προς την ζωή του. Έτσι είμαστε και εμείς.
Όταν φοβόμαστε τις ζωντανές σχέσεις κρυβόμαστε πίσω από λόγια, νόμους, ηθικές, και ότι μπορεί να βάλει όρια και αποστάσεις από τον άλλο, κυρίως τον εαυτό μας.

Φοβόμαστε να ερωτευθούμε, στο ποσοστό που αρνούμαστε να αφεθούμε.

Ο άνθρωπος που θέλει όλα να τα ελέγχει, δεν μπορεί να αγαπήσει.
Γιατί η αγάπη είναι ζωή και η ζωή δεν έχει βεβαιότητες, όσο κι αν μας τρομάζει αυτό. 

Αυτή είναι και η ομορφιά της, ότι όλα είναι έκπληξη.
Ο Φαρισαίος επιλέγει την ψυχρή, τυπική και εξωτερική εφαρμογή του μωσαϊκού νόμου, για να κτίσει την επιτυχία του την οποία και όπως βλέπουμε ομολογεί με παρρησία εντός του ναού.

Οι άγιοι ομολογούσαν την αποτυχία τους και αφηνόντουσαν στον έλεος και την αγάπη του Θεού. Αυτή είναι και η ουσιώδης διαφορά.
Ο φαρισαίος και οι φαρισαίοι κάθε εποχής, δε μπορούν να συναντήσουν τον Θεό, γιατί δεν τον αγαπούν, αλλά τον χρησιμοποιούν για να στήσουν τον δικό τους μύθο και δόξα.

Για να συναντήσουμε όμως τον Θεό, χρειάζεται να μείνουμε γυμνοί.
Γυμνοί από κάθε δική μας επιτυχία και αρετή. Γυμνοί από ρόλους.
Από κάθε λογής-λογής ψέματα και φκιασίδια, που εξαφανίζουν την αλήθεια και μας καταστούν άγνωστους μπροστά τον ίδιο μας τον εαυτό.

Την να την κάνεις την «ηθική», που στηρίζεται σε ένα εσωτερικό ψέμα.
Μια επιτυχία, που χτίζεται στον φόβο. Μια αρετή, που όζει αλαζονείας.
Ο Χριστός δεν θέλει «ηθικούς» ανθρώπους, αλλά αληθινούς.

Τον Θεό δεν τον «τρομάζει» η αμαρτία μας, αλλά η υποκρισία μας.…

fb – [2fA]

"Η θέα του Ουρανού "

Το βλέμμα ενός αληθινού χριστιανού... 

-  π. Λίβυος

Έναν αληθινό χριστιανό και άγιο άνθρωπο, σαν τον συναντήσεις έστω και για μια στιγμή στην ζωή σου, εάν επιτρέψει ο Θεός τα μάτια σας να κοιταχτούν για ελάχιστα δευτερόλεπτα, δεν πρόκειται ποτέ να τον ξεχάσεις.
Αρκεί μια στιγμή, ώστε να σημαδέψει για πάντα την ζωή σου.
Και τούτο, γιατί δεν υπάρχει πάνω στη γη πιο ιλαρό και αγαπητικό βλέμμα, από εκείνο ενός αγίου ανθρώπου.
Εκεί μέσα βλέπεις και συναντάς την αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο και την κτίση ολάκερη.

Δεν ξέρεις το γιατί μα θες να τον κοιτάς, να τον παρατηρείς, σε κάθε εκδήλωση και κίνηση του, σε κάθε λόγο και πράξη του, σαν κάτι να σου θυμίζει μια χαμένη εμπειρία που όμως ζει μέσα σου, μια παλιά ιστορία βαθιά χαραγμένη στην ψυχική σου μνήμη, λες και στο πρόσωπο του ξαναζείς τον χαμένο παράδεισο που διψάς με όλα τα κύτταρα σου.

Και τα μάτια του μακαριστού μητροπολίτη Σιατίστης κ. Παύλου, είχαν αυτή την θέα. 

Τη θέα του Ουρανού.
Στην επιφάνεια κυματισμοί μιας ζωής γεμάτη δοκιμασίες και σταυρικές θυσίες και στον βυθό γαλήνη και φως Χριστού.
Νύχτες λυγμών και καλημέρες δοξολογίας, πάλη και παράκληση, μάχη και ειρήνη μαζί. 

Ο μακαριστός Σιατίστης κ. Παύλος είχε το βλέμμα του αληθινού χριστιανού, βλέμμα χαρμολύπης.
Χαραγμένη ματιά στα βαθιά σκοτάδια μιας νύχτας που ξημερώνει ο Χριστός.

Γι’ αυτό από εχθές που η πένθιμη καμπάνα της Σιάτιστας ήχησε, οι καρδιές όσων των γνώρισαν έστω και για ένα λεπτό, μίλησαν συνομολογώντας ότι στο βλέμμα και άγγιγμα του, είδαν τον Θεό.
Τέτοια βλέμματα δεν ξεχνιούνται, γιατί μας θυμίζουν αυτό που είμαστε και μπορούμε να γίνουμε, τέκνα της Βασιλείας Του.

Γέροντα θα μας λείψεις, ήσουν η φωνή της εκκλησίας που αγαπάμε.
Επέτρεψε μας να πούμε, ότι είναι μεγάλη η απώλεια σου για την εκκλησία μας.
Αιωνία σου η μνήμη.

fb – [2fA]

"Όταν μιλάει η αγάπη.. "

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

Ήμουν πολύ μικρός. Όλη μέρα γύριζα στους δρόμους.
Έπαιζα, έτρεχα, φίλευα, μάλωνα, χτυπούσα και γιατρευόμουν,
μέρα και νύχτα, θάλασσες και βροχές, χειμώνες και καλοκαίρια,
ζωή δίχως βερεσέδια.
Γεμάτη η μνήμη, σε πληρότητα η καρδιά.

Ένα απόγευμα, κάπου έπεσα και χτύπησα. Γύρισα σπίτι μέσα στα αίματα.
Πλύθηκα και ξάπλωσα στο σαλόνι.
Κουρασμένος και λαβωμένος, δεν άργησε να με πάρει ο ύπνος.
Όταν μετά από ώρα άνοιξα τα μάτια μου, είχε σκοτεινιάσει.
Αχ, αυτή η θλίψη του δειλινού, ακόμη με λαβώνει.

Τότε ακούω την Μάνα, να μιλάει στα αδέλφια μου,
«κάνετε ησυχία, ο μικρός δεν είναι καλά, κοιμάται…»,
σε λίγο ένα χέρι χάιδεψε ως άγγελος το μέτωπο μου,
και έσυρε μια ζεστή κουβέρτα στο κορμάκι μου.

Έκανα ότι δεν κατάλαβα τίποτα.
Όταν μιλάει η αγάπη, ποτέ δεν την διακόπτουμε. Είναι ιεροσυλία.
Έκλεισα τα μάτια και ξύπνησα το πρωί θεραπευμένος.
Αυτός είναι ο ορισμός της Μάνας για μένα. Μια εμπειρία τρυφερότητας.
Μια σχέση απόλυτης αποδοχής.

Ένα χάδι σε πληγωμένο κορμί, μια ζεστή κουβέρτα μες στο χειμώνα της ζωής
όταν σπαρταράς για αγάπη.
Και η αλήθεια είναι ότι από μικρός είχα την κακή συνήθεια να ξεσκεπάζομαι
τα βράδια, και κάνει τόσο κρύο…

fb – [2fA]

                                                  

"Tα τραύματα της αγάπης "

π. Λίβυος  -  "Η αγάπη είναι πληγή..."

Η αλήθεια είναι, ότι η αγάπη μετριέται με τις πληγές που άφησε στην ψυχή
και το κορμί μας. Αυτοί που αγαπήσαμε μας παίδεψαν πολύ.
Αυτούς που αγαπήσαμε τους παιδέψαμε.
Το σημείο αναγνώρισης μιας αγάπης, δεν είναι τα λόγια που ειπώθηκαν,
αλλά ο πόνος που νιώσαμε, οι θυσίες που κάναμε, το φως που μεταλάβαμε.

Είπε ο Μητροπολίτης Γορτύνης Μακάριος σε εσπερινό κήρυγμα του,
«Όταν ο Χριστός χρειάστηκε να πείσει τους μαθητές του, ότι είναι ο Κύριος τους,
δεν τους έδειξε τον θρίαμβο της ανάστασης του, αλλά τις πληγές του.
Ελάτε να δείτε τις πληγές, βάλτε το δάκτυλο σας στα τραύματα της αγάπης μου. 

Ουσιαστικά ήταν σαν να τους έλεγε "δεν με θυμάστε; δεν με αναγνωρίζετε;
εγώ είμαι που σας αγάπησα έως θανάτου. Δείτε τις πληγές μου"».

Στην Βασιλεία του Θεού, δεν θα αναγνωριστούμε από τις επιτυχίες
και τα κατορθώματα μας, αλλά από τους καημούς και τα βάσανα μας.
Όπως εκείνη η πονεμένη γυναίκα στην αιμοκάθαρση που κάποτε 

έδειξε τις πληγές της στον Άγιο Παΐσιο, λέγοντας του 

«δες γέροντα την πληγή μου, φαίνεται το κόκκαλό μου», για να λάβει την απάντηση, 

«εγώ δεν βλέπω μέσα στην πληγή σου το κόκκαλο, αλλά τον παράδεισο…. »

fb – [2fA]

"Όσο κι αν δεν το πιστεύεις "

-  Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

Πριν δούμε το φως, θυμήσου ότι σερνόμαστε στα σκοτάδια.
Πριν γελάσουμε θυμήσου, πως κλαίγαμε ώρες στις όχθες των ονείρων μας. 

Συρθήκαμε στην κολασμένη γη μας, χαθήκαμε σε πλανεμένους ουρανούς,
και μονάχα όταν απελπιστήκαμε έως κολάσεως, γεννήθηκε ο παράδεισος
στη ψυχή και το κορμί μας.

Είναι πάντα ο σταυρός που προηγείται της ανάστασης.
Γι αυτό σου λέω, θα γελάσουμε και πάλι,
όσο κι αν τώρα δεν το πιστεύεις,
θα ξημερώσει ξανά...

fb – [2fA]                                                              

                                           

                                                       

"Καρδιές αθώες "

Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

Σε πείσμα όλων εκείνων που θα ήθελαν ένα Θεό εξουσίας, επιβολής, φόβου και απειλής, Εκείνος εισέρχεται μέσα στην ιστορία των ανθρώπων ως ένα ανυπεράσπιστο, ευάλωτο και αδύναμο βρέφος.  Δείγμα της φανέρωσης Του, που δεν επιθυμεί να φοβίσει, να επιβληθεί ή να εξουσιάσει κανέναν. Δεν απειλεί, αλλά καλεί σε συνάντηση καρδιές αθώες, απλές, που μπορούν να εκπλήσσονται στο απλό και όμορφο. 

Ψυχές που αντέχουν να πιστεύουν στο αλλιώς της ζωής, πέρα από την βαρβαρότητα του ορθολογισμού, από την τυραννία της τελειότητας.

Δεν μπορείς να συναντηθείς με το βρέφος της Βηθλεέμ όσο επιμένεις να σκοτώνεις κάθε παιδικότητα που υπάρχει μέσα σου. 

Ας κοιτάξουμε ποιοι προσκυνούν το θείο βρέφος. 

Μάγοι, άνθρωποι που πίστευα στο "παραμύθι", την ποίηση, την άλλη θέαση της ζωής πέρα από τον λογοκρατούμενη δυναστεία του νου. 

Ποιμένες, απλοί στην αμεσότητα της ζωής. 

Άγγελοι, κατεξοχήν υπάρξεις δοξολογίας και ευχαριστίας.

Να ’ναι, τυχαία αυτή η επιλογή των προσώπων; Δεν νομίζω. 

Αντιθέτως το μήνυμα είναι σαφές, μονάχα απλοί και ταπεινοί, άμεσοι και ειλικρινείς με την ζωή άνθρωποι αναγνωρίζουν στο βρέφος της Βηθλεέμ τον άχρονο Θεό που κένωσε τον εαυτό του, για να συναντηθεί με τον άνθρωπο.

Είναι εκείνες οι ψυχές, που μπορούν να βλέπουν αυτά που οι πολλοί απλά κοιτάζουν, που μαγεύονται από την θέαση του κρυμμένου μυστηρίου που συνέχει τα πάντα γύρω και μέσα μας, κι αναγνωρίζουν την αιώνια αθωότητα του Θεού, σε κάθε αδύναμο, φοβισμένο και ταλαιπωρημένο πλάσμα. 

Αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να αντικρίσουν την δόξα του θείου βρέφους. 

Οι άλλοι απλά θα παραμορφώνονται σε έναν Ηρώδη που επιζητεί να σκοτώσει κάθε τι που του θυμίζει αυτό που εκείνος ξέχασε ή θέλει να λησμονήσει, την αθωότητα της αγάπης.

fb – [2fA]

                                                  

"H χαρά της σχέσης.. "

Με τον π. Λίβυο (Χαράλαμπο) Παπαδόπουλο

Οι καρποί του Αγίου Πνεύματος
-  Επί ασπαλάθων

Μία βασική ένδειξη ότι ένας άνθρωπος ζει την πνευματική ζωή
είναι τα χαρίσματα και οι καρποί του Αγίου Πνεύματος.
Ένα βασικό στοιχείο είναι η χαρά· όχι η κοσμική,
αυτή που εξαρτάται απόλυτα από τα υλικά πράγματα, αλλά η εσωτερική
χαρά που δεν επηρεάζεται από τον κόσμο·
η χαρά του Αγίου Πνεύματος, η χαρά της σχέσης με τον Χριστό.

Άνθρωποι, οι οποίοι έχουν ζωντανή σχέση με τον Θεό υπάρχουν πάντα,
ανεξάρτητα από τις αντίξοες συνθήκες που μπορεί να υπάρχουν γύρω μας.

db – [2fA]

                                                        

"Άγια κορμιά.. "

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος
-  Άγια κορμιά…

Κοιτούσα την εικόνα του αγίου Δημητρίου, και η μνήμη μου περπάτησε στην Θεσσαλονίκη, συγκεκριμένα στο ναό του. 

Θυμήθηκα αυτό το θαύμα του μύρου που τρέχει από το κορμί του αγίου και κερνάει τις πικραμένες καρδιές. 

Όχι «καθαρές» πικραμένες, πληγωμένες και αναγκεμένες.

Τι όμορφο να μην αγιάζει μόνο η ψυχή μα και το κορμί. 

Να σου λέει ο Θεός μας, ολόκληρο σε θέλω κι ας μας έχουν στο όνομα της «θρησκείας» τεμαχίσει εδώ και αιώνες.

Και το κορμί μετέχει στο αγιασμό, στην δόξα, στην ομορφιά της βασιλείας Του. 

Έτσι πεσμένο κι αυτό, κουρελιασμένο και ρακένδυτο, απο κάθε "αρετή" και επιβεβαίωση του "εγώ" το ντύνει ο Θεός με την Χάρι Του.

Και κάπου εκεί, στις σκέψεις αυτές, θυμήθηκα τον Άγιο Γέροντα Ευμένιο Σαριδάκη. 

Όταν τον έφεραν στο χωριό του την Εθιά, διπλά ακριβώς το δικό μου χωριό. 

Τρεις μέρες σχεδόν άταφος. Τι φως ήταν αυτό στο πρόσωπο του; 

Τι λάμψη; Δεν θα την ξεχάσω ποτέ.

Μα πιο πολύ δεν θα λησμονήσω, πως στάθηκα σε όλη την εξόδιο ακολουθία στο ύψος το ποδιών του. Στις πατούσες του συγκεκριμένα. 

Δεν του φορούσαν παπούτσια, αλλά κάτι μαύρες κάλτσες. 

Όταν τελείωσε η ακολουθία, και περάσαμε να το αποχαιρετίσουμε, αισθάνθηκα την ανάγκη να τον ακουμπήσω. 

Δε μου έφταναν μονάχα οι ευχές, ήθελα και μια τελευταία αγκαλιά.

Έπιασα τα πόδια του, τα φίλησα και έβραζαν. Ήταν ζεστά και μαλακά. 

Ήταν το πιο ζεστό κορμί που άγγιξα ποτέ μου, τρεις μέρες άταφο, μα ζωντανό.

p.libyos – [2fA]

                                                     

"Παρ’ το αλλιώς... "

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

Δεν πρέπει η χαρά και η επιτυχία να μας γίνεται εμμονή και άγχος.
Έτσι δεν θα έρθει ποτέ.
Γιατί ακόμη κι αν έρθει δεν θα σου ανήκει, αφού εσύ θα ανήκεις στο άγχος σου.
Για να χαρείς κάτι, πρέπει αν είσαι «παρών» σε αυτό που κάνεις.
Μόνο εκεί.

Επίσης όταν την χαρά την μεταθέτεις διαρκώς για το αύριο
μπαίνεις σε μια διαδικασία προσμονής, την κυνηγάς, την ψάχνεις,
και με αυτό τον τρόπο ότι ζεις εκείνη την στιγμή στην ζωή σου,
το αντικρίζεις ως άσχημο, λειψό, άγευστο.
Όλα σου φαίνονται λίγα γιατί περιμένεις τα πολλά, όλα άσχημα
γιατί θες μόνο τα όμορφα, όλα λειψά γιατί αναζητείς τα τέλεια.

Οπότε αυτό που είσαι και ζεις και έχεις στο σήμερα, δεν σε γεμίζει.
Το πετάς για κάτι άλλο που θα ήθελες και ίσως κάποτε να έχεις.
Μα υπάρχει κάτι πιο αβέβαιο από το αύριο;
Ο Χριστός μας λέει, μην ασχολείστε με το αύριο ζήστε το σήμερα,
αφήστε το αύριο στον Θεό, εσείς εδώ στο παρόν, στο τώρα.

Θα μου πεις "μα εάν είναι κόλαση αυτό που ζω, να μην έχω ελπίδα για κάτι καλύτερο;" 

Να έχεις.
Όμως αυτό δεν πρέπει να ακυρώνει το τώρα της ζωής σου.
Περιμένοντας το αύριο, χάνεις τι μπορείς να κάνεις σήμερα.

Ναι δεν είμαι καλά, αλλά δεν παραιτούμαι από το τώρα της ζωής μου,
σκέφτομαι και πράττω, αυτό που μπορώ και αντέχω στο σήμερα μου.
Αποδέχομαι τις δυσκολίες και αδυναμίες μου, δεν λέω «αχ και να ήταν όλα αλλιώς...», 

αλλά αντιθέτως σκέφτομαι, 

«σήμερα όπως είμαι, με ότι έχω και μπορώ θα ζήσω».
Θα δω μέσα μου, γύρω μου, ότι δεν είναι όλα μαύρα, έχει και πολύ φως.

«Δεν μπορώ...» σου λέει ο λογισμός. «Μπορείς θα λες εσύ...»
Μα κι ακόμη εάν αισθάνεσαι ότι δεν μπορείς να πεις αυτό που λέει ο Ρίτσος
«εμείς θα λέμε Ουρανός κι ας μην είναι....», αποδέξου το.
Συμφιλιώσου με αυτό το "δεν μπορώ".

Έλεγε ο Άγιος Παΐσιος: "Κάνε τον κανόνα της προσευχής σου.
Δεν μπορείς; Κάνε τον μισό.
Δεν μπορείς; Κάνε τον σταυρό σου και ξάπλωσε.
Δεν μπορείς ούτε αυτό; μην κάνεις τίποτα, αλλά μην έχεις άγχος... "

Μην θες να μην είναι έτσι τα πράγματα, γιατί αυτό ως έλεγε ο Άγιος Πορφύριος, 

φέρνει αντίδραση και γίνονται χειρότερα τα πράγματα.
Απλά πράξε κάτι, που μπορεί να σε κάνει καλύτερα.

Δεν μπορείς; ειρήνευσε με αυτό που δεν μπορείς.
Και θα δεις τότε, το αύριο να αλλάζει.
Μόνο έτσι μεταμορφώνεται με την χάρη του Θεού το αύριο της ζωής.
Ούτε με σχέδια ούτε με προγράμματα, αλλά κτίζοντας το σήμερα
του εαυτού μας.

Ένας εαυτός που είναι σήμερα συμφιλιωμένος, με την πραγματικότητα του,
μπορεί να υποδεχθεί και να ζήσει, ότι ο Θεός φέρει στο αύριο του.
Όλο αυτό δεν θα γίνει εύκολα γιατί έχουμε εθιστεί να ζούμε στο χθες των ενοχών
και στο αύριο του άγχους, ωστόσο αξίζει να στρίψουμε το τιμόνι της ύπαρξης…
από την άλλη πλευρά έχει υπέροχη θέα....

π. Λίβυος – [2φΑ]