"Καλόν ενιαυτό! "

 

-  π. Παντελεήμων Κρούσκος

Σήμερα ξεκινά και πάλι ένα εκκλησιαστικό έτος. 

Οι πιστοί κατακλύζουμε τις κατά τόπους εκκλησίες και ευχαριστούμε τον Θεό για τις ευεργεσίες Του στο παρελθόν έτος.
Απροϋπόθετα όμως και χωρίς αποδείξεις ζωντανές, τον ευχαριστούμε για το έτος που μπαίνει και ζητάμε να ευλογήσει τον ενιαυτόν της χρηστότητος Του, χωρίς να ξέρουμε τι μας περιμένει και τι έχει ετοιμάσει και παραχωρήσει για μας η αγάπη Του.
Αυτό σημαίνει πίστη δηλαδή εμπιστοσύνη.

Ο χριστιανός ζει με τα λόγια του Ησαΐα: Όποιος περιμένει με υπομονή και πίστη την παρουσία του Κυρίου θα ενδυναμωθεί και θα του φυτρώσουν φτερά όπως στον αετό.
Αυτό πού ζητάμε κατά βάθος σήμερα από τον Θεό κοντά στα τόσα πνευματικά και υλικά ζητήματα, είναι η δύναμη να υπομείνουμε και να δεχτούμε αυτά που θα έρθουν.
Και αυτό φανερώνει μια παιδική εμπιστοσύνη, μια ξεχωριστή απλότητα, η οποία δεικνύει Αυτόν Πατέρα και εμάς υπήκοα τέκνα Του.

Καλό εκκλησιαστικό ενιαυτό σε πατέρες και αδελφούς!

 

fb – 2fA

"Αυτοείδωλο και ελευθερία "

-  π. Παντελεήμων Κρούσκος

….   Ο άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με προκλήσεις, με μέριμνα για τα βιοτικά, με δίψα για πνευματική πληρότητα, που οδηγεί όμως στην στρεβλή λατρεία του εαυτού του, στην εμπιστοσύνη στο θέλημα, στην όποια ισχύ του, την οποία νομίζει για αυτοϊσχύ, μια σατανική αυτάρκεια.
Πλούσιος στην βιβλική και γενική θεολογική μας παράδοση, είναι αυτός που βασίζεται στον εαυτό του, ο υπερήφανος, ο άνθρωπος που περιστρέφεται και ορίζεται από το αυτοείδωλο του, αυτός που έχει απορρίψει τον Θεό.
Και ενώ νομίζει πως προχωρά δυνατός και με την χάρη της επιλογής δεν είναι παρά δούλος σε εικόνες, υλισμούς και ψευδοπνευματικότητες γύρω από τον εαυτούλη του.

Ο πονηρός άνθρωπος είναι ο αποκομμένος από τον Θεό.
Αυτός που έχει σβεστό τον λύχνο τον ευαγγελικό, με το πονηρό μάτι του κριτή και του εξουθενωτή των αδελφών του, αυτός που ξυπνάει μέσα στο άγχος της απιστίας και της αδυναμίας.
Γιατί όποιος υψώνεται και στήνει ένα βάθρο στην αυτοδύναμη του, όσο σκοτισμένος και να ’ναι, συμπεραίνει την αδυναμία και την εξάρτηση του, απ όλα αυτά, στα οποία ψάχνει μάταια θεό και χαρά και πληρότητα, και απιστεί και απελπίζεται. 

Και όσο βυθίζεται σε αυτό το άγχος, εκμανείται και πωρώνεται.

Ο Χριστός μίλησε για την ευαγγελική απλότητα, μια νηπιότητα εμπιστοσύνης, κατά την οποία όλα εξαρτώνται από την πρόνοια του Θεού Πατέρα, ο οποίος έχει διαθέσει και ετοιμάσει τα πάντα, σε όποιον αφήνεται σε Εκείνον ολοκληρωτικά.
Θέλει γενναιότητα να μοιάσει κάποιος στα κρίνα του αγρού και τα πετεινά του ουρανού και να κυνηγά κάθε μέρα και στιγμή την βασιλεία Του, πιστεύοντας μέσα σε ένα είδος θεϊκής σαλότητος, πως όλα του έχουν ήδη προστεθεί και ο ίδιος έχει αξία, αξία μπροστά σε έναν θεό που δεν έχει δει, αλλά πιστεύει ότι υπάρχει μέσα του, πλάι του, παντού γύρω του και μεριμνά γι’ αυτόν.

Είναι τόσο αληθινό και αυθεντικό ένα τέτοιο βίωμα, όσο τραγική είναι η διάθεση ορισμένων χριστιανών, που νομίζουν πως σήμερα ο Χριστός θέτει δύσκολα και ακατόρθωτα για τον αδύναμο άνθρωπο πράγματα και παλαίσματα και βιώματα. 

Και όλο αυτό, γιατί κατορθώσαμε να ξεχάσουμε και ν’ απωθήσουμε την μοναδική αλήθεια: 

Τίποτα το ευαγγελικά προκείμενο δεν είναι ακατόρθωτο ή συμβολικό.

Όλα είναι μέσα στο φως του ρεαλισμού μίας και μόνης αλήθειας:
Χωρίς εμένα, λέγει Κύριος, δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα!
Όλα είναι δοσμένα από μένα και εγώ συνεργώ σε αυτά!
Δος μου μόνο την καρδία σου και το θέλημα σου.

Με αυτή την συνείδηση ενός ελεύθερου ανθρώπου, που κέρδισε την ελευθερία του μόνο όταν την απέθεσε στα δικά Του χέρια, ας πορευτούμε από δω και μπρος.

[Ιούνιος 2017]

fb – 2fA

"Ισότητα και διακονία "

-  p. Panteleimon Krouskos

Στην ορθόδοξη εκκλησία δεν υπάρχει η έννοια της Ισότητας.
Μπορεί μέσα στην Εκκλησία να εξασφαλίζεται, αν όχι ως δεδομένο, αλλά ως εν αθλήματι ζητούμενον, η ισοτιμία των δύο φύλων, των λαών, των πολιτισμών και των φυλών και η δυνατότητα της σωτηρίας, αλλά θέμα ισότητας δεν θίγεται.

Η ισότητα είναι πολιτικό και κοινωνικό αίτημα και μας προέκυψε στην ιστορία, επειδή ακριβώς υπήρχε και υπάρχει ταξική και φυλετική ανισότητα.
Η ισότητα είναι αλγεβρικό δόγμα, πολιτικό αίτημα, φιλοσόφημα των περί πολιτικών πραγμάτων διαλεγομένων, ιστορική επιταγή σε κοινωνίες διαγνωσμένης ανισότητας.

Στην Εκκλησία λοιπόν, ο καθένας έχει αυτό πού λέμε μοναδικότητα και παίζει τον δικό του ρόλο. Αλλά κύρια ισότητα δεν νοείται ως αίτημα στην Εκκλησία, γιατί ο Χριστιανός έχει μια ας πούμε, πυθαγόρεια αντίληψη του κόσμου.
Θεωρεί τον εαυτό του ανάξιο να είναι ίσος με τον καθένα, και απατηλό και αναξιοπρεπές να διεκδικεί τέτοια πράγματα.

Στην Εκκλησία βιώνουμε έναν από τους τελευταίους και θεμελιακούς για την πίστη λόγους του Χριστού: "Ο θέλων πρώτος είναι, έστω πάντων έσχατος, ο δε δεσπότης ως ο διάκονος."

Ας μην ανακατεύουμε λοιπόν, θεωρίες του κόσμου με την πραγματικότητα της Εκκλησίας, γιατί έτσι προκύπτουν και θέματα και αμφισβητήσεις και ένας ψυχολογημένος κίβδηλος χριστιανισμός, πολύ προβληματικός και νόθος.

fb – [2fA]

"Αναγέννηση "

-  π. Παντελεήμων Κρούσκος

….   Το Τριώδιο είναι η αναγέννηση μας, η αναβάπτιση μας στο γνήσιο ορθόδοξο ήθος, η κλήση μας για μια αυθεντική ορθόδοξη φυσιολογία πνευματικού ανθρώπου.

Αρχίζει το Τριώδιο με αναφορά την λατρεία και καταλήγει με αναφορά στην Ανάσταση, το μεσημέρι του Μεγάλου Σαββάτου.
Τέρμα Τριωδίου το Πανάγιο Μνήμα.
Και ο τάφος ως τερματικός σταθμός και αναφορά, είναι και αυτός σημείο μέγα.
Αν δεν θάψουμε το εγώ και τα πάθη μας, δεν θα δούμε συνανάσταση με τον Χριστό. 

Έτσι, όπως το είπε ο Κύριος.
Σπόρος το θέλημα, που χρειάζεται να νεκρωθεί , κάτω, χαμηλά, ταπεινά, με αφάνεια κρυφά, στο χώμα.
Γιατί αλλιώς δεν θα ξεπεταχτεί το αναστάσιμο σιτάρι.

Το στοίχημα λοιπόν είναι η νέκρωση της αμαρτίας, για να δούμε την Ανάσταση, νέκρωση τελωνική και όχι εντύπωση και ψευδαίσθηση φαρισαϊκή.
Θέλει γενναιότητα ψυχής, για να μπούμε στο Τριώδιο.
Γενναιότητα να απορρίψουμε όλα αυτά που αγαπάμε και συνηθίζουμε.
Να βγούμε από τον εαυτό μας.
Να μονωθούμε στην έρημο, ζώντας παράλληλα την κοινωνία των ανθρώπων.
Το Τριώδιον είναι μια δέσμευση για επιστροφή στον Θεό Πατέρα.
Είναι μια χαρά ανεκλάλητη που βγαίνει μέσα από καμίνι θλίψης και ενδοσκόπησης. 

Είναι ένα κατανυκτικό Πάσχα.

 Μια μεταμόρφωση ταπεινού σκώληκος, μέσα σε ένα μελανοπόρφυρο κουκούλι κατάνυξης, σε αναστάσιμη ψυχή.

iereasanatolikisekklisias

[2φΑ]

"Πλούτος και φρόνηση "

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΛΟΥΚΑ

- Από κήρυγμα του π. Παντελεήμονα Κρούσκου

….   Ο Ιερός Χρυσόστομος ορίζει τον πλούτο, ως κάτι το άψυχο και αδιάβλητο, το οποίο δεν μπορεί να είναι κακό, παρά μόνον στην άκριτη διαχείριση του από τον καθένα μας.
Ο ίδιος ωστόσο πατέρας παραδέχεται, πως οι πλούσιοι είναι ελεεινότεροι ζητιάνοι από τους φτωχούς, γιατί αναπτύσσουν μια αρρωστημένη εξάρτηση από τα υλικά αγαθά, από την ακόρεστη δίψα για πλούτο και έτσι εξαχρειώνονται και γίνονται δούλοι της ύλης.
Ο ίδιος ο Χριστός ανάμεσα σε όλα τα δαιμόνια, ονόμασε τον Μαμμωνά, την χαλδαϊκή θεότητα του πλούτου, σαν ανταγωνιστή του Θεού στην καρδιά των ανθρώπων.
Και είπε με έμφαση, πως κάθε άνθρωπος δεν μπορεί παρά να είναι ή δούλος στον Θεό ή δούλος στον μαμμωνά.
Η πρόκριση της λατρείας αυτού του δαιμονίου, αυτού του πάθους, έναντι όλων των άλλων, αποδεικνύει τον μεγάλο και επικίνδυνο πειρασμό, αυτού του σκοτεινού έρωτα.

Αδηφάγος ο άνθρωπος, καταστροφικός για την φύση, καταστροφικός για τον αδελφό του, επινοητικός στην εύρεση τρόπων, ώστε να ξεχειλίσει το μάτι και η κοιλία με αγαθά υλικά και πρόσκαιρα, εις βάρος κάθε συνειδησιακής ηθικής, κάθε αξίας, έναντι και ενάντια του Δικαιοκρίτη Θεού!
Ο άνθρωπος καταφέρνει να ξεχνάει τον θάνατο, το αιφνίδιο και ανέλπιστο του θανάτου.
Οι ευλογημένες ψυχές γνωρίζοντας την αλήθεια πως "στον καθένα μας επίκειται να πεθάνει και μετά τούτο κρίσις", προσεύχονται στον Θεό, να τους βρει η έξοδος από τούτον τον κόσμο πνευματικά έτοιμους.

Όσοι όμως θεοποίησαν την ματαιότητα του κόσμου, όχι μόνο δεν σκέφτονται την ώρα του θανάτου, αλλά καταφέρνουν να εξοβελίζουν από την σκέψη και την ζωή τους, την φρικτή πραγματικότητα.
Από την άλλη, ένας διανοητής αυτού του αιώνα υπογραμμίζει ότι όσο ο άνθρωπος θυμάται τον θάνατο, πέφτει με τα μούτρα στην ικανοποίηση της σάρκας και των αισθήσεων του, για να προλάβει να κατακτήσει και να γευτεί τα πάντα, πριν πεθάνει. 

Γιατί στον νου του έχει ένα μεταθανάτιο Μηδέν.
Την ανυπαρξία κοινωνίας ή μη κοινωνίας με τον Θεό.

Η Εκκλησία αυτή την περίοδο προβάλλει το εκκλησιαστικό αγαθό της νηστείας.
Το ονομάζουμε αγαθό γιατί είναι, από πολλές απόψεις.
Και εκκλησιαστικό γιατί δεν είναι επιλογή προσωπική, αλλά κοινωνική έκφραση ολόκληρου του σώματος, κοινή εξωτερική έκφραση, που ερμηνεύεται ως δόσιμο της Εκκλησίας και του καθένα μας χωριστά προς τον κόσμο που στερείται και πάσχει. 

Όταν νηστεύω, εκτιμώ την αξία της ολιγάρκειας, εκτιμώ το δίκαιο και την αδικία ταυτόχρονα, γιατί γίνομαι σπλαχνικότερος στους λιγότερο ευνοημένους.
Η στέρηση με βοηθά στην ταπείνωση, στην μνήμη του πρόσκαιρου, με φέρνει στην θέση αυτού πού στερείται και αδικείται, αυτού πού μοιράζεται την κοινή φύση και πορεία με μένα, στην φιλοσοφία και υπέρβαση του θανάτου.

Γιατί ο θάνατος τρομάζει τους υλοπαθείς και τους αμαρτωλούς, αυτούς που αγαπούν τον εαυτό τους και όχι τους φιλοσόφους των ουσιαστικών πραγμάτων αυτού του βίου.
Και πάνω απ' όλα με την νηστεία ξεριζώνω την καταραμένη φιλαργυρία.
Δεν ζω για μένα, αλλά ο Χριστός που μορφώνεται και ζει μέσα μου, αρχίζει και ζει για τον άλλο, γίνεται ο άλλος.
Μοιράζομαι το ψωμί μου και κάτι περισσότερο: το στερούμαι για να το διανείμω.
Η αφροσύνη της απληστίας, η τρέλα του ειδώλου «εγώ», θεραπεύεται με αυτό το μοίρασμα και το δόσιμο.

Η Εκκλησία, μας δίνει συνεχώς πνευματικές ευκαιρίες και αφορμές με έμπρακτα παραδείγματα και μακρές περιόδους επιστροφής, όπως αυτή η σαρακοστή των Χριστουγέννων…

fb – [2fA]

"Ο φτωχός κι η μοίρα του "

Γιατί το ψωμί είναι ζήτημα πνευματικό
-  π. Παντελεήμων Κρούσκος

Η εύκολη φιλοσοφία και η υψηλή θεολογία, εν πολλοίς είναι πολυτέλεια αυτών που έχουν στέγη και ψωμί, ενίοτε και μέγαρα.
Δόξα τα λεφτά, έχουμε Θεό!

Όταν είσαι χορτάτος από φαΐ, στέγη, στόχους, ανθρώπινες σχέσεις, εξασφαλισμένο αύριο, έχεις όλο τον χρόνο να διανοείσαι και να ασχολείσαι με τις κάθε είδους πνευματικότητες.
Και δεν ομιλούμε αποκλειστικά για πλούσιους που βρίσκονται σε δυσθεώρητα ύψη, αλλά την στοιχειώδη πληρότητα της διπλανής πόρτας.

Ο φτωχός άνθρωπος δεν έχει τον χρόνο και την διάθεση να ασχοληθεί με τον Θεό και τις μεγάλες ιδέες, αλλά ζει στην κόλαση του επιούσιου και της στέρησης, της ματαίωσης, της έλλειψης.
Και όλη αυτή την κόλαση, την συντηρούμε εμείς οι άνθρωποι της καλής πρόθεσης και των μεγάλων ιδανικών.

Γι’ αυτό ο θυμόσοφος λαός έλεγε πως "εμείς οι φτωχοί αμαρτάνουμε κάθε μέρα".
Ίσως με μια διάθεση γνήσιας αυτοταπείνωσης απέναντι στους κοινωνικά υπερέχοντες, ένα καθαρό δείγμα συγχώρεσης και εξιδανίκευσης για τους μεγαλουσιάνους.

Θα δώσουμε λόγο, όλοι μας, άρχοντες και μικρομεσαίοι για τους ελαχίστους αδελφούς του Χριστού, γιατί δεν τους δώσαμε χώρο να σκεφτούν και τα πνευματικά, αλλά τους καταδικάσαμε σε ισόβια μέριμνα για τον κόσμο.

fb – [2fA]

"Μην περιεργάζεστε.. "

-  Ανήρτησε ο π. Παντελεήμων Κρούσκος

Μην περιεργάζεστε τα μυστήρια του Θεού και μη γίνεστε σχολαστικοί και ανελεήμονες προς τους κεκοιμημένους.
Η κόλαση είναι γεμάτη από ανθρώπους με καλές ευσεβείς προθέσεις να διδάξουν τους άλλους και να ελέγξουν την παράδοση και την πίστη τους, για χάρη των τύπων και τάχα της αλήθειας.
Άνθρωποι που γνώριζαν το Γράμμα και τον Νόμο, αλλά πίστη στον Θεό και αγάπη στον πλησίον δεν απέκτησαν.
Μήπως Εκείνος που είπε δια του προφήτη "εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια" δεν έχει την δύναμη και την εξουσία να εισακούσει τις φωνές και τις ικεσίες των παιδιών Του για τους κεκοιμημένους και να τους δώσει αναψυχή;

Τι; - Ορίζεται από κάποια ανάγκη να βγει Αληθινός, Εκείνος, που από ταπείνωση τόσες φορές διέψευσε τους προφήτες, ουσιαστικά τον εαυτό Του και ανέστελλε την τιμωρία για να δώσει το έλεος στον λαό Του;
Μήπως Αυτός που πάτησε με θάνατο τον θάνατο, δεν μπορεί τώρα να καμφθεί από τις προσευχές και τις θυσίες της Εκκλησίας Του και να φέρει σε ευνοϊκότερη κατάσταση όσους κολάζονται;
Μήπως Εκείνος, ο οποίος δίδαξε να ευχόμαστε ο ένας για τον άλλο και ότι η προσευχή του αγίου λυτρώνει τον αμαρτωλό, θα βγει ψεύτης και άσπλαχνος;

Αν τα σπλάγχνα  Εκείνου, που είναι Κριτής και παντοδύναμος κλειδοκράτορας του Άδη και του θανάτου, είναι ανοικτά και γεμάτα οικτιρμούς για το πλάσμα Του, γιατί τα δικά σου είναι κλειστά και ανελεήμονα και γίνεσαι σκληρός κριτής των άλλων; 

Μήπως αύριο δεν θα πεταχτεί και το δικό σου πτώμα στον τάφο άψυχο, ατιμασμένο, αβοήθητο και η ψυχή σου θα παρασταθεί υπόδικη στον Θρόνο, που δεν υπολογίζει πρόσωπα και ρητορείες;
Τότε δεν θα αποζητήσεις τις προσευχές των επί γης ανθρώπων και των ουρανίων αγίων;

Ναι! - Δεν κολάζει ο Θεός.
Η κόλαση είναι στη στάση του ανθρώπου έναντι του Θεού.
Και αν δεν κολάζει, όμως αναψύχει και έχει την δύναμη να ανακουφίζει κάπως και την πέτρα.
Κάποτε θα αναζητάς άνθρωπε τα μνημόσυνα των ιερέων και τις ελεημοσύνες των συγγενών και δεν θα τις βρίσκεις, και θα κλαις και θα ωδινάσαι.

Εμείς αυτά που παραλάβαμε, αυτά θα κάνουμε.
Μνημόσυνα, λειτουργίες, προσφορές, ελεημοσύνες και όσα έχουν διαταχθεί από τους θεοφόρους αποστόλους και πατέρες.
Αυτή είναι η εορτή και ο σύνδεσμος και η πανήγυρη της αγάπης, της μιας Εκκλησίας:
Ο Θεός, αυτά που ανήκουν σε Εκείνον και όσα Εκείνος ορίζει.

fb - Panteleimon Krouskos

[2fA]

                                                                   

"Εορτή Εγκαινίων "

-  Panteleimon Krouskos

Ευλογημένος ο στέφανος του ενιαυτού της χρηστότητος Κυρίου!

Σήμερα θυμόμαστε την επίσκεψη του Χριστού στην Ναζαρέτ και την εκεί ανάγνωση από μέρους Του, του εξηκοστού κεφαλαίου από τον Ησαΐα, που το ερμήνευσε στο πρόσωπο Του. Κήρυξε έναν ευπρόσδεκτο ενιαυτό Κυρίου, δηλαδή εγκαινίασε την έναρξη της βασιλείας του Θεού. 

Έναν αιώνα φως για τους τυφλούς και ευαγγελισμού παρηγοριάς για τους ταπεινούς και καταφρονεμένους.

Η Εκκλησία μας σήμερα, δοξάζει τον Δημιουργό των απάντων, γιατί μας αξίωσε να φτάσουμε στο κατώφλι μιας νέας εκκλησιαστικής περιόδου.
Μας καλεί να ευχαριστήσουμε τον Θεό για την Δημιουργία Του, την οποία ονομάζει Κόσμημα (κόσμο) και δέεται για την ειρήνη και την ομόνοια μεταξύ των ανθρώπων και για την ορθή διαχείριση αυτού που μας δόθηκε, του περιβάλλοντος χώρου και χρόνου.

Σήμερα κατά την εκκλησιαστική γλώσσα, εορτάζουμε τα εγκαίνια μιας νέας περιόδου.
Εορτή των Εγκαινίων σημαίνει εγκαινισμό του εαυτού μας.
Όσο τον δυνατόν αγνισμό μας, αγαθοεργίες, ελεημοσύνες, απόφαση για πνευματικό αγώνα, ζωή εκκλησιαστική.
Έτσι τιμώνται τα εγκαίνια, έτσι διαφυλάσσεται στο επίπεδο του Κοσμήματος, η μέσα και έξω δημιουργία.
Μας καλεί να ξεπεράσουμε τον παθητικό μας ρόλο στην αμαρτία και να κινηθούμε προς το άκρον ορεκτόν των ορεκτών, την καθομοίωση.
Και εμείς λαμβάνουμε απόφαση και ανανεώνουμε.

Σήμερα ξεκινά και πάλι ένα εκκλησιαστικό έτος.
Οι πιστοί κατακλύζουμε τις κατά τόπους εκκλησίες και ευχαριστούμε τον Θεό για τις ευεργεσίες Του στο παρελθόν έτος.
Απροϋπόθετα όμως και χωρίς αποδείξεις ζωντανές, τον ευχαριστούμε για το έτος που μπαίνει και ζητάμε να ευλογήσει τον ενιαυτόν της χρηστότητος Του, χωρίς να ξέρουμε τι μας περιμένει και τι έχει ετοιμάσει και παραχωρήσει για μας η αγάπη Του.
Αυτό σημαίνει πίστη δηλαδή εμπιστοσύνη.

Ο χριστιανός ζει με τα λόγια του Ησαΐα:
"Όποιος περιμένει με υπομονή και πίστη την παρουσία του Κυρίου, θα ενδυναμωθεί και θα του φυτρώσουν φτερά όπως στον αετό."
Αυτό που ζητάμε κατά βάθος σήμερα από τον Θεό, κοντά στα τόσα πνευματικά και υλικά ζητήματα, είναι η δύναμη να υπομείνουμε και να δεχτούμε αυτά που θα έρθουν.
Και αυτό φανερώνει μια παιδική εμπιστοσύνη, μια ξεχωριστή απλότητα, η οποία δεικνύει Αυτόν Πατέρα και εμάς υπήκοα τέκνα Του.

fb – [2fA]

                                                                   

"Καθόλου άνετα... "

-  π. Panteleimon Krouskos

Όταν βρίζουν την Παναγία και βγαίνω από τα ρούχα μου, το τελευταίο πράγμα 

που σκέφτομαι εκείνη την στιγμή, είναι πώς θα αξιολογήσει ο άλλος την στάση μου.
Στα καφάσια μπαίνουν οι κότες, όχι οι άνθρωποι.

Βρίζει ο άλλος "υπερορθόδοξους θρησκόληπτους" όσους μιλάμε, και έχει δέκα τάβλες 

τεμπεσίρια στις πλάτες του.
Όχι κύριε.
Κάποιοι δεν πρέπει να αισθάνονται καθόλου άνετα, κάνοντας την Παναγία 

ανεκδοτάκι και πιπεράκι στη σούπα τους.

Θα έπρεπε να το σκέφτονται δυο και τρείς φορές πρώτα.
Κανένας δεν κατέχει το superior ανάμεσα μας.
Όποιος διαφωνεί, είναι εθισμένος στην βρώμα. Απλά.

fb – [2fA]

                                                             

"Σε άλλες συχνότητες.. "

-  p. Panteleimon Krouskos

Το να ζητάς σημεία και τέρατα, θαύματα πιο απλά, είτε για να πιστέψεις, είτε πιο συχνά για να δικαιωθείς ως προς την πίστη έναντι όσων δεν πιστεύουν ή είναι αλλόθρησκοι, είναι μια παιδική ασθένεια στο χώρο της Εκκλησίας, που μπορεί να εξελιχθεί σε απίστευτα δαιμονιώδεις καταστάσεις.

Τα θαύματα ή πιο σωστά σημεία, έρχονται και σε βρίσκουν εκεί πού δεν τα περιμένεις και όταν πια δεν τα αναζητάς.
Ο Χριστός μετά από κάθε ίαση και σημείον, απομονώνονταν για να μην δοξαστεί από τους ανθρώπους και για να μην παρεξηγηθεί σαν θαυματοποιός.

Επιτιμούσε και τους ιαθέντες να μην μιλάνε.
Η Θεοτόκος και άλλοι δίκαιοι της ιεράς ιστορίας, φυλούσαν τα σημεία του Θεού και τις αποκαλύψεις, βαθιά μέσα στην καρδιά τους, μέχρι να πάρουν διαστάσεις απαντήσεως του Θεού.

Ο Θεός δεν εντυπωσιάζει. Ο Θεός καίτοι υψηλός είναι Ταπεινός.
Τα σημεία Του θα έρθουν να σε βρουν όποτε και αν χρειάζεται.
Τα θαύματα είναι μια από τις πολλές Του γλώσσες.
Υπάρχουν και πολλές άλλες, τις οποίες ο καθένας σας αναγνωρίζει και ξέρει καλύτερα από μένα.

Αχ! Τέτοια σημεία είναι για μας τους αμαρτωλούς και ολιγόπιστους, μήπως δούμε ένα ψηφίο μόνον από την όντως πραγματικότητα.
Οι άγιοι, οι άνθρωποι του Θεού, μιλάνε με Εκείνον και Τον αφουγκράζονται σε άλλες συχνότητες...

fb – [2fA]

                                    

"Γενηθήτω φως.. "

-  π. Παντελεήμων Κρούσκος

Η Κυριακή του Τυφλού είναι η ημέρα ανάμνησης του φωτισμού του εκ γενετής Τυφλού στα Ιεροσόλυμα από τον Κύριο.
Ο Ιησούς Χριστός , ως Λόγος σαρκωμένος του Θεού, είναι κατά τον Θεολόγο Ιωάννη, το φως εκείνο το οποίο φωτίζει κάθε άνθρωπο πού έρχεται σε αυτόν τον κόσμο. 

Αυτός είναι ο δημιουργός του κτιστού φωτός, αλλά και αυτό το πνευματικό Φως, το οποίο αναζητά κάθε άνθρωπος, ψηλαφώντας στο σκοτάδι του κόσμου και παλεύοντας να βγει από την φυλακή του εαυτού του.

Ο τυφλός της σημερινής περικοπής ήταν εκ γενετής πεπηρωμένος στους οφθαλμούς και δεν είχε το προνόμιο να βλέπει υλικά, ήταν όμως προορισμένος να φωτιστεί πνευματικά, ως αποτέλεσμα της μεγάλης του καρτερίας και πίστης.
Η στάση του αργότερα και η ομολογία η θαρρετή του καταδεικνύουν πώς ήταν έτοιμη ψυχή να δεχτεί το νοητό φως του Χριστού.
Ο λύχνος της ψυχής του ήταν έτοιμος ήδη, πλήρης ελαίου φωτιστικού.
Έμενε να έρθει ο φωτοδότης για να δώσει φως και να πληρωθεί η πνευματική του υπόσταση με αλήθεια και χάρη.

Το θαύμα του φωτισμού του τυφλού εκείνου, είναι ισοδύναμο με την ανάσταση ενός νεκρού. Ο Χριστός έσκυψε χαμαί, εποίησε πηλό όπως πάλαι ποτέ στον παράδεισο για τον Αδάμ και έπλασε οφθαλμούς για τον τυφλό από το μηδέν.
Πράγματι, η εορτή αυτή του Τυφλού τίθεται μέσα στην αναστάσιμη αυτή περίοδο γιατί είναι μνεία και σημείο δημιουργίας.
Την πρώτη εκείνη ημέρα ο Λόγος του Θεού πρόσταξε: "Γενηθήτω φως και εγένετο φως". 

Την μία και κλητή αυτή ημέρα του Πάσχα, που διανύουμε μέσα στην εκκλησιαστική εορτή, ο Χριστός δημιούργησε φως για τον αόμματο άνθρωπο, φως υλικό και φως πνευματικό.

Κάθε φορά που ποιούμε την ανάμνηση ενός τέτοιου θαύματος, ουσιαστικά θυμόμαστε την δική μας ανάπλαση και ίαση και εορτάζουμε γι αυτό.
Είμαι εγώ ο τυφλός, που συνάντησε ο Χριστός στην οδό , περιφρονημένος στο πλάι του δρόμου και του έδωσε το φως το αληθινό.
Είναι η δική μου φύση, η οποία γνώρισε την θεραπεία και ζει πλέον την καινότητα και το θαύμα. Δεν σταματά η Εκκλησία με τους συγκινητικούς της ύμνους, να μας θυμίζει αυτή την αλήθεια.

Το φως αυτό του Χριστού έρχεται στον κόσμο και δεν γίνεται αποδεκτό.
Είναι κριτήριο αποδοχής ή διωγμού στον κόσμο του σκότους.
Εις τα ίδια έρχεται και οι ίδιοι αυτού δεν το δέχονται.
Ωστόσο όμως ούτε το σκοτάδι το καταλαμβάνει , αλλά και μάλιστα όσοι το αναγνωρίζουν το δέχονται και γίνονται τέκνα φωτός και λαμβάνουν χάρη πάνω στην χάρη.

Η σημερινή Κυριακή σε εορτολογικό ημερολογιακό επίπεδο είναι η τελευταία πασχαλινή Κυριακή, αφού επίκειται η απόδοση του Πάσχα.
Το φως όμως το αναστάσιμο του Χριστού, πληρώνει αιώνια ουρανούς και γη και καταχθόνια και δεν δεσμεύεται από τον χρόνο και τον τόπο και το σκοτάδι του κόσμου τούτου.
Όλα αυτά γίνονται αισθητά στο μυστήριο της Εκκλησίας, η οποία έχει πασχαλινή καταβολή και πασχαλινή αιώνια διάσταση.

fb - Panteleimon Krouskos

[2fA]

                                           

"Για τον Ιγνάτιο Φόβο.. "

π. Παντελεήμων Κρούσκος
-  Από το ΠΩΣ ΠΕΘΑΝΕ Ο ΛΗΣΤΗΣ ΙΓΝΑΤΙΟΣ ΦΟΒΟΣ
του Φώτη Κόντογλου

“ ....   Ο δεσμοφύλακας, δίχως να δώσει σημασία σ’ αυτές τις φασαρίες, ορδινάρισε να ξεκινήσουν.

Σε λίγο φάνηκε κ’ ένας παπάς και κόλλησε δίπλα στον Ιγνάτιο, για να τον ξαγορέψει στις τελευταίες στιγμές του. Κράταγε ένα χρυσό σταυρό κ’ έλεγε, έλεγε:
«Τέκνον μου, είσαι ευτυχισμένος άνθρωπος, επειδή, χάρη στη συχώρεση που θα σου δώσω, είναι σίγουρο πως θα δειπνήσεις μέσα στην αγκαλιά του Αβραάμ!»
«Ευχαριστώ, γέροντα», του είπε γλυκά-γλυκά ο Ιγνάτιος.
«Εγώ όμως δεν είμαι εγωιστής· και επειδή μαθές, είσαι έτσι σίγουρος για την καλή τύχη που με προσμένει, πάρε τη θέση μου…
Και να σου πω κιόλας; Σου τη δίνω με την καρδιά μου!»

«Μα αυτό δε γίνεται, παιδί μου! Μάχαιραν έδωσες, μάχαιραν θα λάβεις!
Έτσι λέει το Βαγγέλιο και αυτό ζητάει η κοινωνία!»
«Η κοινωνία δεν ξέρει τι της γίνεται, είναι κουτή!»
«Είναι δίκαια!»
«Είναι για το διάολο!»
«Κάνει σωστά!»
«Είναι παλαβή, σου λέω!»
«Δίνει το καλό παράδειγμα!»

«Δεν ξέρει τι Θεό λατρεύει!» φώναξε θυμωμένος ο Ιγνάτιος.
«Επειδή, αποκρίσου μου, παρακαλώ. Ένας άνθρωπος κλέβει ένα άλογο. Τι είναι;»
«Κλέφτης!»
«Καλά!. Έρχεται ένας άλλος και το κλέβει κι αυτουνού. Τι είναι αυτός ο άλλος;»
«Κλέφτης κι αυτός!»
«Περίφημα, παπούλη μου! Σύμφωνος!
Τώρα, λοιπόν, πώς τον λέτε κείνον που σκότωσε;»
«Φονιά!»
«Ακόμα πιο λαμπρά!
Και κείνους που σκοτώνουν αυτόν τον φονιά, πώς του λέτε, αι, παπαδάκι μου;»

Ο παπάς κοκκάλωσε. Έκανε πως έπεσε σε βαθειά συλλογή, κ’ είπε:
«Στ’ αλήθεια, δεν ξέρω τι μου ήρτε και χάνω τον καιρό μου μαζί σου.
Καταδικάστηκες δίκια. 

Αυτό φτάνει. Είμαι βέβαιος πως είναι με τη γνώμη μου
κι ο άγιος Αυγουστίνος που ’χω στη βιβλιοθήκη μου!»
«Τι έχει να κάνει; Κι ο άγιος Αυγουστίνος ατός του ήθελε χάσει τα λόγια του,
αν μου ’λεγε πως είναι δίκιο να με σκοτώσουνε…»

Στο μεταξύ σίμωσαν στο μέρος που έπρεπε.
Ο παπάς κι ο ληστής περπάταγαν δίχως μιλιά.
Άξαφνα ο Ιγνάτιος έστρεψε κι είπε του παπά:
«Σε παρακαλώ να με συμπαθήσεις, γέροντα, για τις ανοησίες μου…
Φαίνεται πως είχα άδικο… Είμαι ένας αγράμματος σκύλος, ένα σκουπίδι….»
….  …. "

-------

Γράφει στους "Μπουκανιέρους" του ο κυρ Φώτης, για κάτι κακούργους πειρατές
και κουρσάρους, που ζούσαν μέσα στις κλεψιές και τα αίματα:
"Δεν ήταν κακοί άνθρωποι, μα κατατρεγμένοι και κακομαθημένοι".
Αυτό είναι το μεγαλείο της ορθόδοξης ρωμαίικης καρδιάς βρε παιδάκι μου.
Ούτε ιερά εξέταση, ούτε απόσπασμα και στον τοίχο, ούτε καν δαχτυλοδείξιμο.

Σε αυτούς τους αθλίους της ζωής δεν καταλόγισε φυσική κακότητα,
αλλά κακοπέραση και κακοσυνήθεια.
Χωρίς να αμνηστεύει την πράξη, σε κάνει και βλέπεις μέσα στην μαυρίλα
του κόσμου, κρυφό το όποιο χρυσάφι.
Τα ίδια γράφει και για κάποιους ορεινούς ληστές του παλιού καιρού,
που ζούσαν στην παρανομία, αλλά είχαν καρδιά μικρού παιδιού.

Τέτοιος ο ληστής του σταυρού, τέτοιος ο ληστής που διάβαζε τους Χαιρετισμούς
και η ιστορία του γράφτηκε στο "Αμαρτωλών Σωτηρία", τέτοιος και ο αβάς Μωσής
ο Αιθίοπας, που από λήσταρχος έγινε άγγελος.
Το "είχαν" όλοι αυτοί από τα πρότερα.

Απεταξάμεθα την δικανικού τύπου ηθικολογία.
Αυτή που βρίσκεται σε ενάρετους του βίου, με ψυχές πιο σάπιες από τον Άδη.
Από αυτή που θέλει το σκληρό φάρμακο της κακοπέρασης για να γίνει ανθρωπιά
και μετά, πολύ μετά, Χριστός...

panteleimonkrouskos

[2fA]

                                               

"Ο γιος της Βροντής "

Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος

Βροντή, η παράφορη αγάπη!
-  π. Παντελεήμων Κρούσκος

Ο Χριστός αγάπησε ιδιαίτερα τον Ιωάννη, γιατί εξ αρχής δεν κρατούσε επιφυλακτικότητα απέναντι στον Διδάσκαλο Του, ούτε ήθελε θαύματα για να πιστέψει, αλλά απ’ όλους τους μαθητές δόθηκε στο ευαγγέλιο και στον Διδάσκαλο Του, με όλη του την ορμή και την διάθεση.
Για τον ζήλο του, ονομάστηκε από τον δάσκαλο Του, γιος της Βροντής, μαζί με τον αδελφό του τον Ιάκωβο.

Σε δύο στιγμές πού τον βλέπουμε να παρεκτρέπεται, όταν δηλαδή ζήτησε φωτιά από τον ουρανό για να κάψει τους σαμαρείτες,πού δεν δέχτηκαν τον Κύριο και όταν μετά ζήτησε πρωτοκαθεδρίες, δεν ήταν από ταπεινά ελατήρια, αλλά επειδή πρώτον πήρε προσωπικά την προσβολή που έγινε στην Σαμάρεια και στη δεύτερη περίπτωση, επειδή ήθελε να είναι όσο πιο κοντά στον Ηγαπημένο του.
Σε όλα αυτά συνηγορούν ο τρόπος που ανέπεσε στο στήθος του Ιησού, το γεγονός πως δεν κρύφτηκε την ημέρα των παθών, αλλά έφτασε ως τον Σταυρό αδιαφορώντας για την μανία των Ιουδαίων, ότι είδε το κενό μνήμα και πίστεψε πριν από κάθε άλλον!

Ο άγιος Ιωάννης ανταμείφθηκε για την μεγάλη αγάπη.
Σε αυτόν ανέθεσε ο Χριστός την Παναγία Μητέρα, σε αυτόν αποκάλυψε τα πριν τα όντα και τα μέλλοντα, αυτόν ονόμασε αγαπημένο, αυτόν κράτησε στην επίγεια ζωή πάνω απ όλους τους μαθητές και αποστόλους, σε αυτόν αποκαλύφθηκαν οι θεολογικότερες αλήθειες.
Την χρειαζόμαστε την βροντή και το πάθος το παράφορο της αγάπης του Χριστού.
Τόσο πολύ αγάπησε το παράφορο πάθος του κατά Χριστόν έρωτα ο Ιωάννης , ώστε είναι αυτός πού κατέγραψε την αιώνια αλήθεια:
Οφείλεις να είσαι ή θερμός ή παγερός, αν είσαι χλιαρός θα σε εξεμέσω!

Τον άγιο Ιωάννη και την αγάπη του, οι περισσότεροι τον εκλαμβάνουμε ως έναν συναισθηματικό τύπο ανθρώπου, την δε αγάπη του ως θερμό, αλλά κοινό συναίσθημα.
Αλλά αυτή η βαθιά και πύρινη αγάπη είναι πνευματικό απόκτημα.
Τόσο θερμό στην ένταση ως πνεύμα Ηλιού, αλλά και τόσο καινό στην ουσία, ως εικόνα Πνεύματος Χριστού.

Αυτή η αγάπη δίνεται σε αυτούς που Του δίνουν τα πάντα.
Ας μην παρεξηγούμε τις ενδοτικές και γεμάτες υπολογισμό και φόβο αποδοχής αγάπες του κόσμου, με την κατά Χριστόν Αγάπη.
Αυτήν την γνώρισε και την γνωρίζει μόνον αυτός που την έλαβε για να την διαδώσει ως καρδία πυρφόρα και μεταλαμπαδεύουσα στον κόσμο του ψύχους και του παγετού. 

Και άμποτε να καλλιεργήσουμε ζήλο, για να λάβουμε υποψία της έστω.

iereasanatolikisekklisias – [2fA]

"Η Μεγάλη Είσοδος "

Kυριακή των Βαΐων - Η κρίση μας
- π. Παντελεήμων Κρούσκος

Ο ευαγγελιστής Ιωάννης και θεολόγος παρουσιάζει τον Χριστό, ως φως που έρχεται στον κόσμο συνεχώς και φωτίζει κάθε άνθρωπο και εξ άλλου ο Λουκάς στο γ΄ευαγγέλιο, τον ονομάζει "σημείον αντιλεγόμενον".
Είναι φοβερή η σύνθεση αυτής της ευαγγελικής εικόνας των δύο ιερών ανδρών: 

Ένα φως που έρχεται στον κόσμο για να φωτίσει και να προσφέρει διχοστασία σε αυτούς που βρίσκονται εν σκότει και σκιά θανάτου καθήμενοι.
Είναι φανερό λοιπόν πως η Αιώνια Επίσκεψη του Χριστού στον κόσμο των ανθρώπων είναι ένα σημείο κρίσης των ανθρώπων.
Και από αυτή την αλήθεια δεν ξεφεύγει και η σημερινή του βαϊοφόρος είσοδος στην πόλη των Προφητών και των προσδοκιών.

Έρχεται ο αιώνιος Βασιλέας "πραΰς και σώζων", σαν ένας σιωπηλός Κριτής, πού όμως οδηγείται στο Κριτήριο.
Η πανηγυρική ατμόσφαιρα και η πνευματική ερμηνεία των ύμνων, των προφητειών και των ψαλμών, μας δίνει τέλεια την σημασία αυτού του ερχομού.
Είναι το τέλος δηλ. η εκπλήρωση της ιστορίας του παλαιού κόσμου και η προαναγγελία του Νέου Κόσμου, που έρχεται να εγκαινιάσει με την Θυσία και την Ανάσταση Του.
Γι αυτό μετά βαΐων και κλάδων προσκαλούμαστε να υποδεχτούμε τον Επισκέπτη και να συστήσουμε εορτή και εκκλησία πανηγύρεως.

Όμως σε αυτή την έξαλλη πανηγυρική στιγμή, το δάκρυ του Ιησού, μας μεταφέρει σε ένα άλλο κλίμα και μια άλλη σφαίρα ερμηνείας.
Γιατί ο Χριστός γνωρίζει αυτό πού δεν γνωρίζουμε.
Έρχεται πανηγυρικά ο Βασιλιάς. Ποιός Βασιλιάς όμως; Ο Βασιλιάς του Πόνου.
Η δόξα Του είναι ο Σταυρός Του. Και ο Σταυρός Του, ζυγός δικαιοσύνης.
Στεκόμαστε εκ δεξιών Του για να πιούμε από το Αίμα Του και να αφθαρτοποιηθούμε ή εξ ευωνύμων Του, απελπισμένοι που απαρνήθηκε κάθε εγκόσμια εξουσία για να τον λοιδωρήσουμε και να Τον αποστραφούμε.

Όχι ίσως με λόγια. Η πασχάλια διάθεση μας είναι εορταστική και η θρησκευτική μας επιφάνεια δεν τολμά να ξεστομίσει λόγον βλασφημίας, ίσως.
Ωστόσο, η ίδια η κατάσταση μας η πνευματική, η απουσία αληθινής αγάπης και έρωτος για τον Νυμφίο, η ακαρπία των έργων, όλη η επιπολαιότητα και η ματαιότητα της ζωής μας, βοά πως είμαστε ίσως ανάξιοι μιας τέτοιας επισκέψεως και άγευστοι στην μύηση της Ζωής, που φέρνει ο Χριστός.
Η ανθρώπινη φύση μας απέχει από την ορθοδοξία.
Η θρησκεία και η ρηχή θρησκευτικότητα καταπνίγει τα ωσαννά μέσα μας. 

Μοιάζουμε με αυτόν τον φανατικό όχλο του "άρον άρον σταύρωσαν αυτόν", έστω και αν δεν το ομολογούμε. 

Ζούμε ή όχι την Εκκλησία; Έχουμε ή δεν έχουμε πίστη (=εμπιστοσύνη) σε Αυτόν που Πάσχει και εξουθενώνεται;

Ας μην γελιόμαστε. Η εποχή μας είναι η ίδια με αυτήν του Χριστού.
Οι εποχές δεν αλλάζουν, γιατί δεν αλλάζουν οι άνθρωποι.
Όσο υπάρχει Ευαγγέλιο υπάρχει και η διαστροφή του.
Ο δικός μας σιωνισμός είναι μια στρεβλή εικόνα για τον Χριστό, την Εκκλησία, το όραμα για την επί γης βασιλεία Του.
Άνθρωποι θρησκευτικοί της συνήθειας. Χωρίς έρωτα, χωρίς ήθος φιλοκαλικό, χωρίς μυστηριακή μετουσίωση του ζην, μα με απαιτήσεις και μέτρα και σταθμά για την όποια εκκλησιαστική μας ζωή.
Άνθρωποι όχι της εμπειρίας, αλλά της θρησκείας.

Ένα τελευταίο ερώτημα για να μετρήσουμε την διάθεση και την διάκριση μας και να ζητήσουμε το έλεος του Θεού: Αν ζούσαμε στην εποχή της βαϊοφόρου εισόδου στα Ιεροσόλυμα, ποιά θα ήταν η στάση μας;
Θα δεχόμασταν τον Ιησού της Ναζαρέτ ως Χριστό Κυρίου, Βασιλέα του παντός; 

Έναν τριαντάχρονο μαραγκό από την επαρχιακή αμαρτωλή Γαλιλαία, εξουθενωμένο, επί πώλου όνου, που τον βάρυναν οι κατηγορίες του γεννημένου εν αμαρτίαις, σαμαρείτη, βλάσφημου, φίλου πορνών και τελωνών;
Πώς πάει η θρησκευτική μας αφοσίωση και διάκριση και πόσος ο φόβος των Ιουδαίων;

Ο Ερχομός του Χριστού, ο αιώνιος Ερχομός του Φωτός μέσα στον κόσμο, είναι μια μεγάλη Κρίση, μια μεγάλη μάχαιρα διανοιών.

Είναι ασφαλής η κάθε απάντηση μας ή θα έπρεπε σε σύγκριση με τους αληθινούς φίλους και μύστες του Θεού να ελεεινολογούμε την κατάσταση και τα προσωπικά στεγανά μας;
Ας αξιωθούμε να συγκαταριθμηθούμε με τους φίλους του Θεού.
Ας παραδοθούμε στο έλεος Του, στην εξάρτηση Του.
Είναι η μόνη Σοφία και Αλήθεια αυτή η Ταπείνωση της απόλυτης παράδοσης και εμπιστοσύνης στον Θεό μας.
Μυημένοι στον Σταυρό και την Ανάσταση να αξιωθούμε και την δική μας δικαίωση εν ημέρα κρίσεως.

Καλή Ανάσταση!

iereasanatolikisekklisias

[2fA]

                                                    

"Το κομπολόι του Λαζάρου "

π. Παντελεήμων Κρούσκος

Αυτή την εβδομάδα, μετράμε στις ακολουθίες της εκκλησίας μας την πορεία του Λαζάρου, σαν κομπολόι.

Να! Σήμερα ασθενεί, αύριο βλέπει τον θάνατο, την άλλη πεθαίνει, την επόμενη δισημερεύει, την μεθεπόμενη βλέπει τους απ αιώνος νεκρούς, την τελευταία ετοιμάζεται να ακούσει την φωνή του Κυρίου να τον σηκώνει από τον τάφο. 

Παράλληλα, παρακολουθούμε και την πορεία του Χριστού. 

Τώρα πληροφορείται την ασθένεια, αύριο προφητεύει, είναι πέραν του Ιορδάνου, πλησιάζει στην Βηθανία... 

Δίνουμε κουράγιο στην Μάρθα και την Μαρία, ζητάμε από την Βηθανία πότε να ετοιμάσει τα σάβανα και πότε να αναλάβει τα βάγια για να υποδεχθεί τον Νικητή του θανάτου.

Γιατί τόση αγωνία, για ένα ήδη τετελεσμένο γεγονός;

Γιατί αυτή η πορεία είναι στο βάθος δική μας πορεία προς την δική μας ανάσταση.

Φίλοι του Χριστού είμαστε εμείς, που τώρα νεκρωθήκαμε από την αναισθησία της αμαρτίας μας και ζητάμε επειγόντως αφύπνιση και ανάσταση.

Βηθανία είναι η ζωή μας και συγγενείς αδελφές μας, το σώμα και η ψυχή μας.

Δεν φωνάζουμε στον Χριστό να λύσει το δράμα και να φέρει την κάθαρση στην τραγωδία του Λαζάρου του αναστημένου και δικαιωμένου. 

Ζητάμε την δική μας ανάσταση, από Αυτόν, ο οποίος είναι η χαρά, η ζωή και η ανάσταση του κόσμου. 

Ζητάμε την κάθαρση στην δική μας τραγωδία.

Και πίσω από την δική μας, στην τραγωδία του σύμπαντος κόσμου και την φθορά της ωραιότητας του, της οποίας κομμάτια της εμείς οι ίδιοι, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε...

fb – [2fA]

                                 

"Προ των Βαΐων "

π. Παντελεήμων Κρούσκος

'Τήν ἕκτην Ἑβδομάδα τῆς Νηστείας ἐπέχοντες,
προεόρτιον ὕμνον τῶν Βαΐων ᾄσωμεν,
Χριστῷ τῷ ἐρχομένῳ δι' ἡμᾶς, καθῖσαι ἐπί πώλου ὀνικοῦ,
τό τῶν ἐθνῶν ὑποκλῖναι ὡς Βασιλεύς, ἀλόγιστον τῷ Γεννήτορι,
τούς κλάδους αὐτῷ τῶν ἀρετῶν πάντες προευτρεπίσωμεν,
ὅπως καί τήν Ἀνάστασιν αὐτοῦ, χαίροντες ἴδωμεν."

Φθάσαμε επιτέλους στην εβδομάδα των βαΐων, η οποία μόνο "βουβή" και "κουφή" δεν είναι. Το νόημα της βρίσκεται ανάμεσα σε δύο Λαζάρους.
Ο πρώτος είναι ο Λάζαρος ο φίλος του Χριστού.
Προσευχόμαστε λοιπόν να άρει ο Χριστός τον λίθο τον βαρύ από την πωρωμένη μας ψυχή και να μας αναστήσει από τον βυθό της αμαρτίας.

Ο δεύτερος είναι ο φτωχός Λάζαρος της παραβολής, τον οποίο θυμόμαστε καθημερινά στους ύμνους του τριωδίου, αυτή την εβδομάδα.
Αυτός έπαθε, ταπεινώθηκε και μετά δοξάστηκε.
Έτσι προτύπωσε το Πάθος και την Ανάσταση του Χριστού.

Εμείς ζητάμε να μην βρεθούμε στη θέση του πλουσίου, όπως οι σταυρωτές του Χριστού και μετά κληρονομήσουμε την απώλεια.
Φέροντες λοιπόν τα βάγια, ως δυνάμει νικητές των παθών, περιμένουμε την έλευση του Ερχόμενου.
Μια εβδομάδα νικηφόρας ελπίδας και προσμονής.

fb – [2fA]