"Φ΄΄ φωτο: 4x3"

   

     

"Υπέρβαση της θρησκείας"

Ησυχαστές και ζηλωτές

Πρωτ. Γεωργίου Μεταλληνού

από το βιβλίο του «Ελληνισμός μαχόμενος»

. . .

Σκοπός του Ησυχασμού είναι η κάθαρση της καρδίας και του νου αντίστοιχα, από τα πάθη και από τους λογισμούς (όλους, καλούς και κακούς). Η διαδικασία αυτή ονομάζεται πατερικά θεραπεία, διότι μέσω αυτής θεραπεύεται ο νους και ανακτά την φυσική λειτουργία του. Τότε το Άγιον Πνεύμα προσεύχεται («εντυγχάνει») σ’ αυτόν «αδειαλείπτως», ενώ η διάνοια συνεχίζει τη δική της φυσική λειτουργία.

Στη συνάφεια αυτή πρέπει να λεχθεί, ότι και ο Ινδουισμός γνωρίζει την ύπαρξη του νου και με τις μεθόδους του τον κενώνει από τους λογισμούς. Λόγω όμως της αγνοίας του Χριστού, ως και του ειδωλολατρικού προσανατολισμού του, αδυνατεί να τον πληρώσει με (άκτιστη) χάρη. Έτσι η σκανδαλιστική για πολλούς «σύμπτωση» Ορθοδοξίας και Ινδουισμού περιορίζεται στα φαινόμενα.

Με την έλευση («επίσκεψιν») του Αγίου Πνεύματος, που ακολουθεί τη θεραπεία, ο νους γίνεται ναός Του και ο άνθρωπος μέλος του σώματος του Χριστού. Το πνευματικό αυτό στάδιο ονομάζεται στη φιλοκαλική γλώσσα «φωτισμός» και είναι η προϋπόθεση της θεώσεως, του δοξασμού μέσα στην άκτιστη φυσική Χάρη (ενέργεια) της Αγίας Τριάδος.

Έτσι, αποδεικνύεται ο Χριστιανισμός, ως Ορθοδοξία, υπέρβαση της θρησκείας (ριτουαλισμού, θρησκευτικής καθηκοντολογίας).

Η θρησκειοποίηση του Χριστιανισμού είναι η ριζική αλλοτρίωση του.

                                                       

"Βραδιάζει στην Πόλη"

Οι φωτογραφίς είναι χθεσινές, από κάμερες κυκλοφορίας της Πόλης.

Κλικ για μεγάλο μέγεθος.

*  yiorgosthalassis.blogspot.com



                                                    

"Γίνε ό, τι είσαι.."

Κάλλιστος Ware

Από το βιβλίο «Η δύναμη του ονόματος»

. .

"Μέσα στην αρχή μου είναι και το τέλος μου" (T. S. Eliot)

Ο σκοπός της προσευχής μπορεί να συνοψιστεί με τη φράση "Γίνε ο, τι είσαι".

Γίνε συνειδητά και ενεργά, αυτό που ήδη είσαι εν δυνάμει και μυστικά, επειδή έχεις πλαστεί σύμφωνα με την ιερή εικόνα και έχεις ξαναγεννηθεί με το Βάπτισμα.

Γίνε ο, τι είσαι: ακριβέστερα, ξαναγύρισε στον εαυτό σου· ανακάλυψε Αυτόν που είναι ήδη δικός σου· άκουσε Αυτόν που δεν παύει ποτέ να μιλάει μέσα σου· κάνε κτήμα σου Αυτόν, που ακόμα και τώρα σε έχει για δικό Του.

Τούτο είναι το μήνυμα του Θεού σε όποιον θέλει να προσευχηθεί: "Δεν θα μ’ αναζητούσες, αν δεν με είχες ήδη βρει" (Pascal).

Αλλά πως θα ξεκινήσουμε; Πώς μπορούμε να μάθουμε να σιωπούμε, για να αρχίσουμε να ακούμε; Αντί απλά να μιλάμε στον Θεό, πώς μπορούμε να πετύχουμε μια προσευχή στην οποία ο Θεός να μιλάει σε μας;

Πώς μπορούμε να περάσουμε από την προσευχή των λόγων, στην προσευχή της σιωπής, από την "εντατική" στην "αυτοενεργούμενη" προσευχή ( για να χρησιμοποιήσουμε την ορολογία του Επίσκοπου Θεοφάνη), από τη "δική μου" προσευχή στην προσευχή του Χριστού εντός μου;

Ένας τρόπος ν’ αρχίσουμε αυτό το ταξίδι προς τα μέσα μας, είναι η Επίκληση του Ονόματος του Ιησού. 

"Νοερή μοναξιά και ησυχία"

Νοερή μοναξιά και ησυχία

Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου

Επειδὴ ο Θεὸς των θεών και Κύριος των κυρίων έκανε την ψυχή σου για κατοικία και δικό του ναό, πρέπει να την τιμάς τόσο πολύ, ώστε να μην την αφήσεις να ταπεινωθεί και να κλίνει σὲ άλλο πράγμα· οι ἐπιθυμίες σου και οι ελπίδες σου ας είναι πάντοτε στον ἐρχομὸ του Θεού, ο οποίος αν δεν βρει την ψυχὴ μόνη της, δεν θα έλθει να την επισκεφθεί.

Αυτὸς θέλει την ψυχή σου χωρὶς λογισμούς, όσο μπορεί μόνη εντελώς απὸ επιθυμίες και πολὺ περισσότερο μόνη της απὸ τη θέληση της.

Μην κάνεις ποτὲ εκείνο που εσύ θα ήθελες. Αλλὰ ας κάνει ο Θεὸς εκείνο που θέλει, σε σένα. Η θέληση σου ας είναι πάντοτε ελεύθερη απὸ τον εαυτό σου, δηλαδή εσὺ να μη θέλεις ποτὲ κανένα πράγμα για σένα και όταν θελήσεις κάτι, ας είναι τέτοιου είδους, ώστε κι αν δεν γίνει εκείνο που θέλεις, ιδιαίτερα αν γίνει το αντίθετο, να μη λυπάσαι, αλλά ας μένει το πνεύμα σου τόσο ήσυχο, σαν να μη θέλησες ποτέ τίποτε.

Αυτὴ είναι η αληθινὴ ελευθερία και μοναξιά της καρδιάς, το να μη δεσμεύεται δηλαδὴ με τον νου ή με την επιθυμία της, σε κανένα πράγμα.

Αν δώσεις στον Θεὸ την ψυχή σου τόσο λυμένη, ελεύθερη και μοναχή, θα ιδείς θαύματα που Aυτὸς θα ενεργήσει σ᾿ αυτήν, εξαιρετικὰ όμως και ιδιαίτερα τη θεϊκὴ ειρήνη, που είναι το δώρο εκείνο που μπορεί να χωρέσει όλα τα άλλα Tου χαρίσματα, όπως είπε ο μέγας της Θεσσαλονίκης Γρηγόριος (112): «Ὦ θαυμαστὴ μοναξιὰ καὶ ἀπόκρυφο ταμεῖον τοῦ Ὑψίστου!»

 Μέσα στη θαυμαστή μοναξιά μόνο, Εκείνος θέλει να ακούγεται και όχι αλλού και εκεί να ομιλεί στην καρδιὰ της ψυχής σου.

Ω ερημιὰ και ησυχία, που γίνεσαι παράδεισος!

                                                       

"Το πείραμα του Wörgl"

Το πείραμα του Wörgl - Μια ιστορία σαν παραμύθι... 

Το Wörgl (Βεργκλ) ήταν μια μικρή πόλη 4.500 κατοίκων στην Αυστρία, όπου διεξήχθη ένα καινοτόμο οικονομικό πείραμα το 1932. Ήδη η Ευρώπη είχε χτυπηθεί από το κραχ του 1929 και το 1931 που εκλέχτηκε Δήμαρχος ο Michael Untergüggenberger (Μίκαελ Ούντεργκέγκενμπέργκερ) ήδη είχε έλθει η ύφεση με 30% ανεργία και 10% άπορους. Ο νέος Δήμαρχος προερχόταν από φτωχή αγροτική οικογένεια, ο ίδιος κατόρθωσε να μορφωθεί μόνος του και να γίνει μηχανικός στους σιδηροδρόμους. Αν και δεν ήταν μαρξιστής, είχε συνδικαλιστική δράση και υποστήριζε τα συμφέροντα των εργαζομένων ενάντια των πλουσίων επενδυτών του σιδηροδρόμου, πράγμα που το πλήρωσε με την μη προσωπική του άνοδο στην ανώτερη ιεραρχία των σιδηροδρομικών υπαλλήλων.

Ήταν ένας άνθρωπος ανοιχτόμυαλος, πρακτικός, εργατικός, δραστήριος που κέρδισε την καρδιά των συμπολιτών του, οι οποίοι τον εμπιστεύτηκαν στη θέση του Δημάρχου, γνωρίζοντας ότι δεν θα τους προδώσει.

Ο νέος δήμαρχος είχε έναν μακρύ κατάλογο έργων που ήθελε να εκτελέσει. Έργα απολύτως απαραίτητα, όπως η ύδρευση της πόλης, η ασφαλτόστρωση των δρόμων, ο οδικός φωτισμός και η φύτευση δέντρων κατά μήκος των οδών. Αλλά τα δημοτικά ταμεία ήταν σχεδόν άδεια και οι δημότες ήταν ήδη σε δεινή οικονομική κατάσταση, αντιμετωπίζοντας αρκετοί από αυτούς πρόβλημα επιβίωσης. Ο Δήμαρχος καταλάβαινε ότι μία αύξηση της φορολογίας τους, προκειμένου να χρηματοδοτηθούν τα δημοτικά έργα, θα οδηγούσε σε περαιτέρω φτώχεια και ύφεση.

Ο Δήμαρχος όμως είχε μελετήσει το βιβλίο "Η Φυσική Τάξη" του οικονομολόγου Silvio Gesell (Σύλβιο Γκέσελ), ο οποίος πίστευε ότι η αργή κυκλοφορία του χρήματος, είναι η κύρια αιτία για την παραπαίουσα οικονομία. Το χρήμα ως μέσο συναλλαγής, ολοένα εξαφανίζεται από τα χέρια των εργατών – παραγωγών και μαζεύεται στα χέρια των λίγων που το συσσωρεύουν, εκμεταλλεύονται τους τόκους, και δεν το επιστρέφουν πίσω στην αγορά. Κατ΄ αυτόν δηλαδή, αν περισσότεροι άνθρωποι είχαν περισσότερο χρήμα, που θα το κυκλοφορούσαν συνεχώς, η Κοινωνία θα είχε υγιή ανάπτυξη και ευημερία.

Ο Δήμαρχος βάζοντας σε εφαρμογή την παραπάνω θεωρία, ξεκίνησε το πρόγραμμα των Δημοτικών του έργων, δίνοντας δουλειά σε πολλούς εργαζόμενους και εργολάβους, ξεκαθαρίζοντας όμως ότι η πληρωμή τους θα γινόταν με σελίνια (το νόμισμα της Αυστρίας) όχι εκτυπωμένα από την Εθνική Τράπεζα της, αλλά από τον Δήμο του Wörgl. Όντως εκτυπώθηκαν και τέθηκαν σε κυκλοφορία 32.000 σελίνια ως “Γραμμάτια Πιστοποίησης Εργασίας”, κάτι σαν ένα δωρεάν χρήμα, διότι δεν είχαν αντίκρισμα σε χρυσό, απλά αναγνώριζαν την παροχή έργου προς την Κοινότητα. Κόπηκαν χαρτονομίσματα ονομαστικής αξίας στα 1, 5 και 10 σελίνια.

Τα χρήματα του Wörgl

Στις 31 Ιουλίου 1932 δόθηκαν τα πρώτα 1.800 Σελίνια για να πληρωθούν οι μισθοί των εργαζομένων και η αξία των υλικών που αναλώθηκαν τον πρώτο μήνα στα δημοτικά έργα. Οι άνθρωποι που πήραν αυτά τα νέα σελίνια, μπορούσαν να πληρώσουν τους δημοτικούς τους φόρους, αλλά και να αγοράσουν ψωμί. Ο αρτοποιός παίρνοντας αυτά τα σελίνια μπορούσε να αγοράζει αλεύρι από τον μυλωνά. Ο μυλωνάς αγόραζε σιτάρι από τον γεωργό. Ο γεωργός αγόραζε εργαλεία από τον σιδερά. Ο σιδεράς αγόραζε παπούτσια από τον τσαγκάρη. Ο τσαγκάρης πλήρωνε τον δάσκαλο που έκανε μάθημα στα παιδιά του. Ο δάσκαλος αγόραζε ψωμί στον αρτοποιό.

Και ο κύκλος κυκλοφορίας του χρήματος επαναλαμβανότανε συνεχώς και καθημερινά σε τέτοιο σημείο, ώστε ήδη την τρίτη μέρα ο κύκλος εργασιών ολόκληρης της πόλης ήταν παραπάνω από 10πλάσιος από τα 1.800 σελίνια που δόθηκαν στη κυκλοφορία και κάποιοι έφθασαν στο σημείο να υποπτεύονται ότι κάποια σελίνια είχαν πλαστογραφηθεί. Ο Δήμαρχος όμως, είχε εφαρμόσει μία πρόσθετη μέθοδο για να κάνει το χρήμα να αλλάζει συνεχώς χέρια με μεγάλη ταχύτητα:

Τα χρήματα του Wörgl έχαναν το 1% της ονομαστικής τους αξίας κάθε μήνα. Για να αποφευχθεί αυτή η υποτίμηση, ο ιδιοκτήτης του γραμματίου το δαπανούσε όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Ειδάλλως, την πρώτη μέρα του επόμενου μήνα, έπρεπε να αγοράσει ένα κουπόνι σαν γραμματόσημο, με αξία το 1% της ονομαστικής αξίας και να το κολλήσει στο χαρτονόμισμα. Υπήρχε δηλαδή μία λειτουργία αντίθετη από τον τοκισμό, που επέτρεπε στο χρήμα να κυκλοφορεί συνεχώς.

Ο Δήμαρχος φυσικά, δεν μπορούσε να προσλάβει όλους τους ανέργους της πόλης για τα δημοτικά έργα. Με την αύξηση του κύκλου εργασιών της πόλης όμως, ο αρτοποιός για παράδειγμα δεν προλάβαινε μόνος του να βγάζει τα ψωμιά που του ζητούσαν, υποχρεώθηκε λοιπόν να προσλάβει έναν βοηθό, τον οποίον πλήρωνε με τα σελίνια του Δήμου. Το ίδιο κάνανε και οι υπόλοιποι επαγγελματίες. Οι βοηθοί που προσλήφθηκαν όμως διευρύνανε την αγοραστική δύναμη της πόλης και έτσι οι επαγγελματίες είχαν να αντιμετωπίσουν μία περαιτέρω αύξηση της ζήτησης, σε σημείο που κανένας κάτοικος της πόλης να μην είναι άνεργος, αλλά αντίθετα να υπάρχουν παντού αγγελίες ζήτησης προσωπικού.

Έτσι το σύστημα αρχίζει να αποκτάει μία δυναμική μορφή και οι άνεργοι από τα γύρω χωριά έρχονται για να δουλέψουν στο Wörgl. Επίσης οι παραγωγοί από τα γύρω χωριά που είχαν τα προϊόντα τους απούλητα (διότι μέχρι τώρα κανείς δεν είχε χρήματα για να τα αγοράσει) επιτέλους βρήκαν αγοραστές στο Wörgl, αλλά με τους νέους επισκέπτες άρχισε να διευρύνεται ακόμα περαιτέρω η αγοραστική δύναμη και ταυτόχρονα να αυξάνεται και η παραγωγική δραστηριότητα.

Οι ξένοι εργάτες παίρνοντας τα σελίνια του Wörgl, δυνάμωναν και τις δικές τους τοπικές οικονομίες, επεκτείνοντας την ανάπτυξη στα γύρω χωριά, αλλά το ίδιο το Wörgl έβγαινε αλώβητο, από αυτή την έξοδο του χρήματος, γιατί ο Δήμαρχος είχε ένα στρατηγικό πλεονέκτημα: Ήταν αυτός που εκτύπωνε το χρήμα. Δεν ήταν ένας ιδιώτης τραπεζίτης με σκοτεινά συμφέροντα κυριαρχίας από πίσω του, αλλά ένας άνθρωπος στην υπηρεσία των πολιτών.

Η πίσω όψη κάθε γραμματίου περιείχε αυτολεξεί την ακόλουθη συγκινητική δήλωση, κάποια λόγια που φαίνονται σαν να γράφτηκαν σήμερα και όμως γράφτηκαν το 1932:

«Προς όλους τους ενδιαφερόμενους: Ο αργός ρυθμός που κυκλοφορεί το χρήμα έχει προκαλέσει μια πρωτοφανή ύφεση του εμπορίου και βύθισε εκατομμύρια ανθρώπους σε απόλυτη εξαθλίωση. Από οικονομικής απόψεως, η καταστροφή του κόσμου άρχισε!

- Είναι καιρός, με αποφασιστική και έξυπνη δράση, να προσπαθήσουμε να συγκρατήσουμε την πτωτική βουτιά του εμπορίου και έτσι να σωθεί η ανθρωπότητα από αδελφοκτόνους πολέμους, χάος και διάλυση. Οι άνθρωποι ζουν μέσα από την ανταλλαγή υπηρεσιών τους. Η υποτονική κυκλοφορία έχει σταματήσει σε μεγάλο βαθμό αυτή την ανταλλαγή και έτσι ρίχνονται εκατομμύρια άνθρωποι που θέλουν να εργαστούν εκτός εργασίας

- Πρέπει, συνεπώς, να αναβιώσουμε αυτή την ανταλλαγή υπηρεσιών και έτσι οι άνεργοι να επιστρέψουν στην παραγωγική τάξη. Αυτός είναι ο στόχος του πιστοποιητικού εργασίας που εκδίδεται από την αγορά της πόλης του Wörgl: Να μειώσει τα βάσανα και το φόβο, να προσφέρει δουλειά και ψωμί.»

Η επιτυχία του Wörgl

Σε περίοδο 13 μηνών, ο Δήμαρχος πραγματοποίησε όλα τα έργα που είχε σχεδιάσει: Ύδρευση, δρόμους, φωτισμό. Επίσης κατασκευάστηκαν νέα δημόσια κτίρια, ένας ταμιευτήρας νερού, μία πίστα για σκι και μια γέφυρα. Ακόμα έγιναν αναδασώσεις, γιατί αντιλαμβάνονταν οι άνθρωποι του τότε, που ζούσαν πιο κοντά στη Φύση, το μελλοντικό κέρδος από την ύπαρξη των δασών.

Το σύστημα επεκτάθηκε σε έξι γειτονικά χωριά, με την ίδια επιτυχία. Ο Γάλλος πρωθυπουργός, Eduard Dalladier, έκανε μια ειδική επίσκεψη για να δει το “θαύμα του Wörgl”. Τον Ιανουάριο του 1933, το νέο οικονομικό σύστημα επεκτείνεται στη γειτονική πόλη της Kirchbühl και τον Ιούνιο του 1933, ο Δήμαρχος του Wörgl συναντήθηκε με εκπροσώπους από 170 διαφορετικές πόλεις της Αυστρίας, που ενδιαφέρονταν για την γενικευμένη εφαρμογή του συστήματος και στις πόλεις τους.

Η παρακάτω έκθεση συντάχθηκε από τον Claude Bourdet, έναν αυτόπτη μάρτυρα Καθηγητή του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης:

«Επισκέφθηκα το Wörgl τον Αύγουστο του 1933, ακριβώς ένα χρόνο μετά την έναρξη του πειράματος. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τα αποτελέσματα φτάνουν το θαύμα. Οι δρόμοι, περιβόητοι για την άθλια κατάσταση τους, συναγωνίζονται τώρα την ιταλική Autostrade (Ιταλική Εθνική Οδό). Το Συγκρότημα των Δημαρχιακών γραφείων έχει ανακαινιστεί όμορφα, ως ένα γοητευτικό σαλέ με ανθισμένες γλαδιόλες. Μια νέα τσιμεντένια γέφυρα φέρει περήφανα την πλάκα: “Χτισμένο με δωρεάν χρήματα το έτος 1933″. Παντού βλέπει κανείς νέους φανοστάτες στους δρόμους, καθώς και ένα δρόμο με το όνομά του Silvio Gesell. Οι εργαζόμενοι στα πολλά εργοτάξια είναι όλοι ένθερμοι υποστηρικτές του συστήματος του δωρεάν χρήματος. Στα καταστήματα τα γραμμάτια είναι αποδεκτά παντού, παράλληλα με τα επίσημα χρήματα. Οι τιμές δεν έχουν αυξηθεί.

Κάποιοι υποστήριξαν ότι το σύστημα που πειραματίστηκε στο Wörgl εμποδίζει την φορολογική ισότητα, γιατί ενεργεί σαν μία μορφή εκμετάλλευσης του φορολογουμένου. Φαίνεται να υπάρχει ένα μικρό λάθος σε αυτό τον τρόπο σκέψης. Ποτέ στο παρελθόν δεν είδε κανείς τους φορολογούμενους να μη διαμαρτύρονται έντονα κατά την αφαίρεση των χρημάτων τους. Στο Wörgl κανείς δεν διαμαρτύρονταν. Αντίθετα, οι φόροι (σε μορφή γραμματίων) καταβάλλονται εκ των προτέρων στον Δήμο. Οι άνθρωποι είναι ενθουσιασμένοι με το πείραμα και διαμαρτύρονται στην Εθνική τους Τράπεζα, η οποία αντιτίθεται στην έκδοση των νέων αυτών χαρτονομισμάτων (των τοπικών γραμματίων).

Είναι αδύνατο να αποδώσει κανείς τη γενική βελτίωση του Wörgl μόνο στη «νέα μορφή των φόρων». Δεν μπορεί κανείς παρά να συμφωνήσει με το Δήμαρχο, ότι το νέο νόμισμα εκτελεί τη λειτουργία του πολύ καλύτερα από το παλιό. Αφήνω στους ειδικούς για να διαπιστωθεί αν υπάρχει πληθωρισμός, παρά την κατά 100% κάλυψη των βασικών καταναλωτικών αγαθών. Παρεμπιπτόντως, αυξήσεις των τιμών, το πρώτο σημάδι του πληθωρισμού, δεν εμφανίζονται. Όσον αφορά την οικονομία, μπορούμε να πούμε ότι το νέο νόμισμα ευνοεί την εξοικονόμηση κατά κυριολεξία και όχι την αποθησαύριση του χρήματος.

Δεδομένου ότι τα χρήματα χάνουν την αξία τους κρατώντας τα στο σπίτι, μπορεί κανείς να αποφύγει την υποτίμηση αυτή επενδύοντάς τα σε μία τράπεζα καταθέσεων. Το Wörgl έχει γίνει ένα είδος προσκυνήματος για τους μακρο-οικονομολόγους από διάφορες χώρες. Ο καθένας μπορεί να τους αναγνωρίσει αμέσως, από τις εκφράσεις τους κατά τις συζητήσεις τους στους όμορφους δρόμους του Wörgl ή ενώ κάθονται στα τραπέζια των εστιατορίων. Ο πληθυσμός του Wörgl με χαρά, περήφανος για τη φήμη τους, τους καλωσορίζει θερμά.»

Το τέλος

Η Κεντρική Τράπεζα της Αυστρίας πανικοβλήθηκε, στο ενδεχόμενο το πείραμα του Wörgl να επεκταθεί σε όλη την Αυστρία και αποφάσισε να διεκδικήσει τα μονοπωλιακά δικαιώματα της, απαγορεύοντας τα δωρεάν νομίσματα. Η υπόθεση έφτασε ενώπιον του Αυστριακού Ανώτατου Δικαστηρίου, το οποίο επικύρωσε το μονοπωλιακό δικαίωμα της Κεντρικής Τράπεζας για την έκδοση νομίσματος. Και η έκδοση “νομίσματος έκτακτης ανάγκης” έγινε ποινικό αδίκημα.

Το Wörgl γρήγορα επανήλθε στην ανεργία του 30%. Κοινωνική αναταραχή εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη την Αυστρία, διότι οι απλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνανε γιατί η Κυβέρνησή τους και η Δικαιοσύνη, που υποτίθεται ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πολιτών, δεν τους αφήνει να εξασκούν τη δοκιμασμένη λύση που βρήκανε στην αντιμετώπιση της ύφεσης, αλλά τους επιβάλει τα δικά της μέτρα που αποδεδειγμένα όπως και πριν τους ξαναβύθισαν στη φτώχεια και την ανέχεια.

Το 1938 ο Χίτλερ προχώρησε στην προσάρτηση της Αυστρίας (χωρίς να βρει την παραμικρή πολεμική αντίσταση) με έναν από τους λόγους για αυτό, να είναι το ότι πολλοί άνθρωποι τον είδαν ως τον οικονομικό και πολιτικό σωτήρα τους.

Ακολούθησε ο Πόλεμος και το πείραμα του Wörgl έμεινε στην Ιστορία.

"Ανεκτικότητα.."

Ανεκτικότητα


Είμαι ανεκτικός δεν σημαίνει ότι συναινώ στο μη ανεκτό. Δεν σημαίνει ότι συγκαλύπτω την αυθάδεια. Δεν σημαίνει ότι καλοπιάνω τον επιθετικό ή τη συγκαλυμμένη επιθετικότητα. Ανεκτικότητα είναι η αρετή που μας μαθαίνει να ζούμε με το διαφορετικό. Μας διδάσκει να μαθαίνουμε απ’ αυτό και να το σεβόμαστε.

Σ’ ένα αρχικό επίπεδο, η ανεκτικότητα μπορεί σχεδόν να μοιάζει με συμπάθεια, σαν να είναι η ανεκτικότητα ένας αβρός και ευγενικός τρόπος να δεχόμαστε, να ανεχόμαστε την όχι και τόσο επιθυμητή παρουσία του αντιπάλου μας, ένας πολιτισμένος τρόπος να επιτρέπουμε μια συνύπαρξη, που θα έμοιαζε αποκρουστική. Αυτό ωστόσο, είναι υποκρισία, όχι ανεκτικότητα. Η υποκρισία είναι ελάττωμα, είναι ξεπεσμός.

Η ανεκτικότητα είναι αρετή. Έτσι, αν ζω σε περιβάλλον ανεκτικότητας, αυτή πρέπει να με χαρακτηρίζει. Θα πρέπει να τη βιώσω ως κάτι που με κάνει να ζω με συνέπεια απέναντι στην ιστορική μου ύπαρξη και στη δημοκρατική πολιτική μου επιλογή. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς μπορεί κάποιος να είναι δημοκράτης, χωρίς να δέχεται ως θεμελιώδη αρχή την ανεκτικότητα, τη συνύπαρξη με το διαφορετικό.

Κανένας δεν μπορεί να διδαχθεί την ανεκτικότητα σε ένα περιβάλλον ανευθυνότητας, που δεν παράγει δημοκρατία. Η πράξη της ανοχής προϋποθέτει περιβάλλον στο οποίο μπορούν να τίθενται όρια, να υπάρχουν αρχές που πρέπει να γίνουν σεβαστές. Γι’ αυτό η ανεκτικότητα δεν είναι συνύπαρξη με το μη ανεκτό.

Κάτω από ένα αυταρχικό καθεστώς, όπου γίνεται κατάχρηση εξουσίας ή σε ένα καθεστώς όπου όλα επιτρέπονται και η ελευθερία δεν έχει όρια, δεν μπορεί κανείς να διδαχθεί την ανεκτικότητα. Η ανεκτικότητα προϋποθέτει σεβασμό, πειθαρχία και ηθικές αρχές.

Ο αυταρχικός, γεμάτος με σεξιστικές, φυλετικές και ταξικές προκαταλήψεις, δεν μπορεί ποτέ να γίνει ανεκτικός χωρίς να ξεπεράσει πρώτα τις προκαταλήψεις του. Γι’ αυτό οι προοδευτικές κουβέντες του μισαλλόδοξου, που αντιφάσκουν με τη συμπεριφορά του, είναι κούφια λόγια.

Γι’ αυτό επίσης δεν είναι ανεκτικοί εκείνοι που ενστερνίζονται τον επιστημονισμό, επειδή εκλαμβάνουν την επιστήμη ως την απόλυτη αλήθεια, έξω απ’ την οποία δεν μετρά τίποτε και πιστεύουν ότι μόνο η επιστήμη μπορεί να προσφέρει βεβαιότητα.

Όσοι έχουν εμποτιστεί από τον επιστημονισμό δεν μπορούν να είναι ανεκτικοί, μολονότι αυτό το γεγονός δεν θα πρέπει να μειώσει το κύρος της επιστήμης.


*  Από το βιβλίο του Paulo Freire "Δέκα επιστολές προς εκείνους που τολμούν
    να διδάσκουν."

"Φ΄΄φωτο: 6x2"

*  Κλικ στην πρώτη φωτογραφία για μεγάλο μέγεθος.

"Όταν η ιδέα εισδύει στις λέξεις"

Rabindranath Tagore – από το βιβλίο του "Η Θρησκεία του Ποιητή"

Το Δημιουργικό Ιδεώδες

. . . .

Η συνείδηση της προσωπικότητας, που είναι η συνείδηση της εσωτερικής μας ενότητας, αποβαίνει ιδιαίτερα διακριτή, όταν συνοδεύεται από χαρά, πόνο ή οποιαδήποτε άλλη συγκίνηση. Όπως ο ουρανός, που τον βλέπουμε επειδή είναι γαλανός, παίρνει διαφορετικές όψεις ανάλογα με τις αποχρώσεις του. 

Όμως σε μια καλλιτεχνική δημιουργία, η δύναμη ενός συγκινησιακού ιδεώδους είναι απαραίτητη, γιατί η ενότητα της δεν είναι όπως ενός κρυστάλλου, παθητική και αδρανής, αλλά ενεργητικά εκφραστική.

Για παράδειγμα, ας δούμε αυτούς τους στίχους:

Ω Χαρά, μη φεύγεις

χαρά με την καρδιά την τρισχαριτωμένη

δίπλωσε τις φτερούγες σου, παρακαλώ σε

και μείνε ακόμα

γιατί η καρδιά μου κανένα μέτρο δεν γνωρίζει,

ούτε κι έχει άλλο θησαυρό για ν’ αγοράσει

μια γιρλάντα της αγάπης μου

αυτή τη μέρα

Και συ Θλίψη

θλίψη με την τρυφερή καρδιά, εσύ

με κλαμένα τα γκρίζα μάτια σου

μη φύγεις ακόμα

γιατί πρόθυμα θα δανειστώ από σένα αύριο

την πένθιμη φορεσιά σου

για να θρηνήσω την αγάπη μου

τη χθεσινή.

Οι λέξεις σ’ αυτό το ποίημα, που δεν μας δείχνουν παρά το μέτρο των στίχων, δεν λένε τίποτα. Με όλες τις αναλογίες και το ηχητικό τους ταίριασμα, δεν αποτελούν παρά ένα κατασκεύασμα. Όταν όμως ειδωθούν σαν την εξωτερική μορφή μιας εσωτερικής ιδέας, αποκτούν προσωπικότητα.

Η ιδέα διυλίζεται στον ρυθμό, εισδύει στις λέξεις και δονείται από τις εξάρσεις και τις υφέσεις τους. Επίσης, αν η απλή ιδέα που περιέχεται στους παραπάνω στίχους, εκτεθεί σε απλό κείμενο χωρίς ρυθμό, δεν αναπαριστά παρά ένα γεγονός αδρανές και στατικό, που δεν επιδέχεται επανάληψη. Ενώ η συγκινησιακή ιδέα που ενσωματώνεται σε ρυθμική μορφή, αποκτά τη δυναμική ιδιότητα, την αναγκαία στα στοιχεία της αιώνιας μεγαλοπρέπειας της Δημιουργίας.

. . . .

 *  Απόδοση κειμένου: Μ. Ψ.

"Συγχωρείς τους άλλους;"

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος: "Συγχωρείς τους άλλους;"

Αν σου πω, νήστεψε
πολλές φορές μου προβάλλεις σαν δικαιολογία
την ασθένεια του σώματος.

Αν σου πω, δώσε στους φτωχούς
μου λες ότι είσαι φτωχός
και έχεις να αναθρέψεις παιδιά.

Αν σου πω, να έρχεσαι στις συνάξεις της Εκκλησίας
μου λες, έχω διάφορες μέριμνες.

Αν σου πω, πρόσεχε αυτά που λέγονται στην Εκκλησία
και κατανόησε το βάθος των λόγων του Θεού,
μου προβάλλεις σαν δικαιολογία την έλλειψη μόρφωσης.

Αν σου πω, φρόντισε να βοηθήσεις ψυχικά τον αδελφό σου,
μου λες πως δεν σε υπακούει όταν τον συμβουλεύεις,
αφού πολλές φορές του μίλησες και περιφρόνησε τα λόγια σου.

Βέβαια, δεν ευσταθούν οι προφάσεις αυτές
και όλα αυτά είναι λόγια χλιαρά,
αλλά παρά όλ’ αυτά, μπορείς να προφασίζεσαι.

Αν όμως σου πω, άφησε την οργή σου

και συγχώρεσε τον αδελφό σου

ποια από τις προφάσεις αυτές μπορείς να χρησιμοποιήσεις;

Γιατί νομίζω, δεν μπορείς να φέρεις σαν πρόφαση
ούτε ασθένεια σώματος, ούτε φτώχεια, ούτε αμάθεια,
ούτε απασχόληση και μέριμνα, ούτε τίποτε άλλο.

Γι’ αυτό, απ’ όλες σου τις αμαρτίες,
αυτή η αμαρτία

θα σου είναι ασυγχώρητη.

Αλήθεια, πως θα μπορέσεις να υψώσεις τα χέρια σου στον Ουρανό;
Πως θα κινήσεις τη γλώσσα σου να προσευχηθείς;
Πως θα ζητήσεις συγγνώμη;

Ακόμη κι αν θέλει ο Θεός να σου συγχωρέσει τις αμαρτίες
δεν Του το επιτρέπεις εσύ,
αφού δεν συγχωρείς τις αμαρτίες του αδελφού σου.

Γιατί, αν εσύ ο ίδιος τον εκδικείσαι και επιτίθεσαι εναντίον του
είτε με λόγια, είτε με κατάρες,
είτε με ανάλογες συμπεριφορές
ο Θεός δεν θα επέμβει πια, αφού εσύ ανέλαβες την τιμωρία του.

Και όχι μόνο δεν θα επέμβει, αλλά και από σένα θα ζητήσει τον λόγο,
γιατί φέρθηκες υβριστικά προς Αυτόν.

*  Από:  http://paterikakeimena.blogspot.gr/

                                                       

"Τι μπορούμε να λέμε.."

Τί μποροῦμε νὰ λέμε

τοῦ Γέροντα Παϊσίου

Ρωτήσαμε μιὰ μέρα τὸν Γέροντα γιὰ τὸ ἑξῆς πρόβλημα ποὺ ἀντιμετωπίζουμε: «Γέροντα, μᾶς λέτε συνέχεια νὰ ἔχουμε καλὸ λογισμό, θὰ σᾶς ποῦμε ὅμως, μία περίπτωση, γιὰ νὰ δοῦμε τί μᾶς συμβουλεύετε νὰ ἀπαντοῦμε.

Ἔρχονται μερικοὶ ἄνθρωποι καὶ μᾶς λένε:
Ὁ τάδε ἱερέας παίρνει πολλὰ λεφτὰ ἀπὸ τὰ μυστήρια, ὁ δεῖνα καπνίζει πολλλὰ τσιγάρα καὶ πηγαίνει στὰ καφενεῖα, ὁ ἄλλος λένε πὼς εἶναι ἀνήθικος καί γενικά, βγάζουν ἕνα δριμὺ κατηγορητήριο ἐναντίον τῶν κληρικῶν καὶ μάλιστα παρουσιάζουν μαζὶ κι ἀποδείξεις τῶν ὅσων λένε. Σ' αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους, τί μποροῦμε νὰ λέμε;»

Τότε, ὁ Γέροντας ἄρχισε νὰ μᾶς λέει: «Γνώρισα ἐκ πείρας ὅτι σ' αὐτὴ τὴ ζωὴ οἱ ἄνθρωποι εἶναι χωρισμένοι σὲ δύο κατηγορίες. Τρίτη δὲν ὑπάρχει -ἢ στὴ μία θὰ εἶναι ἢ στὴν ἄλλη. Ἡ μία, λοιπόν, κατηγορία τῶν ἀνθρώπων μοιάζει μὲ τὴ μύγα. Ἡ μύγα ἔχει τὴν ἑξῆς ἰδιότητα: νὰ πηγαίνει πάντα καὶ νὰ κάθεται σὲ ὅ,τι βρώμικο ὑπάρχει.

Γιὰ παράδειγμα, ἂν ἕνα περιβόλι εἶναι γεμάτο λουλούδια, ποὺ εὐωδιάζουν καὶ σὲ μία ἄκρη τοῦ περιβολιοῦ κάποιο ζῶο ἔχει κάνει μία ἀκαθαρσία, τότε μιὰ μύγα, πετώντας μέσα σ' αὐτὸ τὸ πανέμορφο περιβόλι, θὰ πετάξει πάνω ἀπὸ ὅλα τὰ ἄνθη καὶ σὲ κανένα δὲν θὰ καθίσει. Μόνο ὅταν δεῖ τὴν ἀκαθαρσία, τότε ἀμέσως θὰ κατέβει καὶ θὰ καθίσει πάνω σ' αὐτὴν καὶ θὰ ἀρχίσει νὰ τὴν ἀνασκαλεύει, ἀναπαυόμενη στὴ δυσωδία ποὺ προκαλεῖται ἀπὸ τὸ ἀνακάτεμα αὐτὸ καὶ δὲ θὰ ξεκολλᾶ ἀπὸ ἐκεῖ.

Ἂν τώρα ἔπιανες μιὰ μύγα καὶ αὐτὴ μποροῦσε νὰ μιλήσει καὶ τὴ ρωτοῦσες νὰ σοῦ πεῖ, μήπως ξέρει ἂν πουθενὰ ὑπάρχουν τριαντάφυλλα, τότε ἐκείνη θὰ ἀπαντοῦσε πὼς δὲ γνωρίζει κἄν τί εἶναι αὐτά. Ἐγώ, θὰ σοῦ πεῖ, ξέρω πὼς ὑπάρχουν σκουπίδια, τουαλέτες, ἀκαθαρσίες ζώων, μαγειρεῖα, βρωμιές. Ἡ μία λοιπὸν μερίδα τῶν ἀνθρώπων, μοιάζει μὲ τὴ μύγα. Εἶναι ἡ κατηγορία τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἔχει μάθει πάντα νὰ σκέφτεται καὶ νὰ ψάχνει νὰ βρεῖ ὅ,τι κακὸ ὑπάρχει, ἀγνοώντας καὶ μὴ θέλοντας ποτὲ νὰ σταθεῖ στὸ καλό.

Ἂς ποῦμε τώρα γιὰ παράδειγμα, πὼς σὲ μία αἴθουσα, ποὺ εἶναι γεμάτη ἀκαθαρσίες ἔχει κάποιος τοποθετήσει σὲ μία γωνιὰ ἕνα λουκούμι. Ἂν φέρουμε ἐκεῖ μία μέλισσα, ἐκείνη θὰ πετάξει και δὲν θὰ καθίσει πουθενὰ ἕως ὅτου βρεῖ τὸ λουκούμι καὶ μόνον ἐκεῖ θὰ σταθεῖ. Ἡ ἄλλη κατηγορία τῶν ἀνθρώπων μοιάζει μὲ τὴ μέλισσα. Ἡ ἰδιότητα τῆς μέλισσας, εἶναι νὰ βρίσκει καὶ νὰ κάθεται σὲ ὅ,τι καλὸ καὶ γλυκὸ ὑπάρχει.

Ἂν πιάσεις τώρα τὴ μέλισσα καὶ τὴ ρωτήσεις ποῦ ὑπάρχουν σκουπίδια, αὐτὴ θὰ σοῦ πεῖ ὅτι δὲ γνωρίζει, θὰ σοῦ πεῖ ἐκεῖ ὑπάρχουν γαρδένιες, ἐκεῖ τριανταφυλλιές, ἐκεῖ θυμάρι, ἐκεῖ μέλι, ἐκεῖ ζάχαρη, ἐκεῖ λουκούμια καὶ γενικὰ θὰ εἶναι γνώστης ὅλων τῶν καλῶν καὶ θὰ ἔχει παντελῆ ἄγνοια ὅλων τῶν κακῶν. Αὐτὴ εἶναι ἡ δεύτερη ὁμάδα τῶν ἀνθρώπων, ἐκείνων ποὺ ἔχουν καλοὺς λογισμοὺς καὶ σκέπτονται καὶ βλέπουν τὰ καλά.

Καὶ κατέληξε ὁ Γέροντας:
«Ἐγὼ σὲ ὅσους ἔρχονται καὶ μοῦ κατηγοροῦν τοὺς ἄλλους -καὶ μὲ δυσκολεύουν- τοὺς λέω αὐτὸ τὸ παράδειγμα καὶ τοὺς ὑποδεικνύω νὰ διαλέξουν σὲ ποιὰ κατηγορία θέλουν νὰ βρίσκονται καὶ ἀναλόγως νὰ ψάξουν νὰ βροῦν καὶ τοὺς ἀνάλογους ἀνθρώπους τῆς κατηγορίας τους».

*  από το fb.