"Το παιχνίδι της ζωής"

 Ἁγίου Ἰωάννου της Κρονστάνδης

Τή ζωή μας τήν ἔχουμε κάνει παιδικό παχνίδι· ὄχι ὅμως ἀθῶο, ἀλλά ἁμαρτωλό. Γιατί, ἐνῶ γνωρίζουμε τόν σκοπό τῆς ζωῆς μας, τόν παραμελοῦμε καί ἀσχολούμαστε μέ μάταια καί ἄσκοπα ζητήματα.

Παραδινόμαστε στήν ἀπόλαυση τῶν ἐνδυμάτων, ἀντί νά σκεπάζουμε ἄνετα καί εὐπρεπῶς τό σῶμα μας· καί ἔτσι νά τό προστατεύουμε ἀπό ἐπιβλαβεῖς ἐπιδράσεις.

Παραδινόμαστε στήν ἀπόλαυση τοῦ χρυσοῦ καί τοῦ ἀργύρου, θαυμάζοντάς τα στά θησαυροφυλάκια. Ἀντί νά τά χρησιμοποιοῦμε μόνο γιά τίς πραγματικές μας ἀνάγκες καί νά δίνουμε τά τυχόν περισσεύματα σέ ὅσους ἔχουν ἀνάγκη.

Παραδινόμαστε στήν ἀπόλαυση τῶν κατοικιῶν μας. Ἀντί νά ἔχουμε ἁπλῶς ἀσφαλῆ, ἄνετη καί εὐπρεπῆ στέγη, γιά τήν προστασία μας ἀπό τά στοιχεῖα τῆς φύσης.

Παραδιδόμαστε στήν ἀπόλαυση τῶν διανοητικῶν μας χαρισμάτων, τοῦ νοῦ καί τῆς φαντασίας· καί τά μεταχειριζόμαστε γιά νά ὑπηρετήσουμε ἁπλῶς τήν ἁμαρτία καί τή ματαιότητα τοῦ κόσμου τούτου. Ἀντί νά χρησιμοποιήσουμε αὐτά, πρό παντός, γιά νά γνωρίσουμε τόν Πάνσοφο Δημιουργό τοῦ σύμπαντος κόσμου· γιά προσευχή· γιά ἱκεσία· γιά δοξολογία τοῦ Θεοῦ· καί γιά νά ἐξωτερικεύσουμε ἀμοιβαία ἀγάπη καί σεβασμό.

Παραδινόμαστε στήν ἀπόλαυση τῆς γνώσεως τῆς κοσμικῆς ματαιότητας· καί γιά τήν ἀπόκτηση τῆς γνώσεως αὐτῆς δαπανοῦμε πολύτιμο καιρό, ὁ ὁποῖος μᾶς δόθηκε γιά νά ἑτοιμασθοῦμε γιά τήν αἰωνιότητα.

Παραδινόμαστε στήν ἀπόλαυση ὡραίων ἀνθρωπίνων προσώπων καί πολλές φορές τά μεταχειριζόμαστε γιά ἱκανοποίηση τῶν παθῶν μας.

Παραδινόμαστε, τέλος, στήν ἀπόλαυση τῶν ἑαυτῶν μας, μέ τό νά θεωροῦμε εἴδωλα τούς ἑαυτούς μας, ἐνώπιον τῶν ὁποίων ὑποκλινόμαστε. Καί ἐπιπλέον,περιμένουμε (καί κάποτε ἀπαιτοῦμε!) καί οἱ ἄλλοι νά ὑποκλίνονται(!)

Ποιός μπορεῖ, μέ τρόπο ἱκανοποιητικό, νά περιγράψει καί νά θρηνήσει τή μεγάλη ματαιότητα καί ἀθλιότητα, στίς ὁποῖες ἑκούσια ρίχνουμε τούς ἑαυτούς μας;

Ποιά ἀπάντηση θά δώσουμε στόν ἀθάνατο Βασιλέα Χριστό, τόν Θεό μας, ὁ Ὁποῖος θά ἔλθει πάλι γιά νά κρίνει ζῶντες καί νεκρούς; Καί νά ἀποκαλύψει τίς κρυμμένες σκέψεις ὅλων τῶν καρδιῶν καί νά λάβει ἀπό μᾶς ἀπάντηση καί ἀπολογία γιά κάθε λόγο καί ἔργο μας;

Ἀλλοίμονο σέ μᾶς, οἱ ὁποῖοι φέρομε τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, δέν ἀκολουθοῦμε ὅμως τή διδασκαλία τοῦ Εὐαγγελίου!

Ἄς εἶναι εὐλογημένο τό ὄνομα τοῦ Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Ὁποῖος μᾶς προσκαλεῖ συνεχῶς κοντά του καί μᾶς ἐνισχύει ποικιλοτρόπως σ᾿ αὐτή μας τήν πορεία.

*  Ἀπό το βιβλίο   "Ἡ ἐν Χριστῷ Ζωή μου"

"Zihan ... - Μάρτιος 2013"

«......

Η μητέρα μου ήταν καθηγήτρια αγγλικών. Όμως εγώ παράτησα το σχολείο μετά το γυμνάσιο για την παντρειά» διηγείται χαμογελαστή η 29χρονη Ζιχάν, χαϊδεύοντας το κεφάλι του μικρότερου από τα έξι παιδιά της – της τετράχρονης Λουλού. «Ο άντρας μου ήταν φωτορεπόρτερ και μέναμε στο Καμισλί, στα βορειοανατολικά σύνορα της Συρίας, με το Ιράκ και την Τουρκία. Είχαμε τρία μαγαζιά, χωράφια… Ζούσαμε καλά» αναπολεί.

«......

Δεν ξέραμε κανέναν εδώ, όμως οι πληροφορίες που είχαμε, ήταν πως η Ελλάδα είναι καλή», εξηγεί η Ζιχάν. «Πως είναι φιλόξενη και οι άνθρωποι θα μας βοηθήσουν να βρούμε σπίτι και σχολείο για τα μικρά. Περίμενα να είναι πολύ όμορφα, πραγματική Ευρώπη. Περίμενα ότι θα λυθεί το πρόβλημα με τα χαρτιά από την πρώτη μέρα κι ότι θα αλλάξει η ζωή μου. Ότι φεύγω απ’ τον πόλεμο και θα πάω στον παράδεισο. Ότι εκεί εκτιμούν τις γυναίκες και τα παιδιά».
«......

Στον Πειραιά, τρεις νέοι από τη Συρία με ρώτησαν πού θα πάω. Τους είπα ότι δεν ξέρω κανένα και ότι δεν έχω καθόλου χρήματα. Κι έτσι, με πήραν μαζί τους. Μέναμε σε ένα υπόγειο 20 άτομα, μέχρι να βρούμε κάποιον να μας βοηθήσει. Μια μέρα μας πέταξαν όλους μαζί στο δρόμο, κάτω απ’ τη βροχή. Μέχρι σήμερα, έχουμε αλλάξει πέντε σπίτια. Αυτό που μένω τώρα, το νοικιάζει ένας άλλος Σύριος νεαρός, ο οποίος με είδε με τα παιδιά και μου πρότεινε να με φιλοξενήσει. Από ντροπή και σεβασμό ωστόσο, εκείνος δεν έρχεται καθόλου. Μου μίλησαν και μια άλλη γυναίκα, που μου είπαν ότι βοηθά. Τελικά είναι κι αυτή μια χήρα πρόσφυγας, που της στέλνει λεφτά ο αδελφός της από τη Νορβηγία». «Για φαγητό, πηγαίνω στις λαϊκές και μαζεύω ό,τι περισσέψει» συνεχίζει η Ζιχάν. «Εγώ, που είχα μια καλή ζωή, πηγαίνω στην εκκλησία και μου δίνουν συσσίτιο! Κάποιοι άλλοι Σύριοι μου φέρνουνε κουβέρτες. Εν τω μεταξύ, ο άντρας μου δεν ξέρω που βρίσκεται. Το τηλέφωνο στους συγγενείς μας κοστίζει και δεν υπάρχουν γραμμές…» «Η κοινωνία μας φέρεται εχθρικά» προσθέτει με απογοήτευση. «Όταν ακούν τα παιδιά μου να μιλάνε ξένη γλώσσα, τα διώχνουν για να πάνε στο απέναντι πεζοδρόμιο. Στη λαϊκή τις προάλλες, μια γυναίκα έπιασε την κόρη μου και άρχισε να την σπρώχνει. Τι διαφορά έχουμε εμείς για να μας αντιμετωπίζουν έτσι; Αυτοί δεν πέρασαν δυσκολίες, δεν πέρασαν πολέμους; Γιατί μας κάνουν αυτά που μας κάνουν; Εχθές είχα φωνάξει δύο νεαρούς απ’ τη Συρία για να φτιάξουν το πλυντήριο του σπιτιού. Τη στιγμή που έμπαιναν στην πολυκατοικία μου, πέρασαν αστυνομικοί και τους συνέλαβαν. Η μεγάλη μου κόρη κατέβηκε να δει τι γίνεται. Παραλίγο να τη συλλάβουν και αυτή. Έκλαιγα όλο το βράδυ. Αν μου πειράξουν τα παιδιά κι έγκλημα κάνω». «Έχω σκεφτεί μέχρι και να γυρίσω στον πόλεμο» καταλήγει η Ζιχάν. «Τον προτιμώ απ' την Ελλάδα. Σκέφτομαι να πουλήσω ό,τι έχω και δεν έχω στη Συρία, μόνο και μόνο για να μεγαλώσουν σωστά τα παιδιά μου, να σπουδάσουν και να πάρουν καλά πτυχία. Ξεφύγαμε απ' τον πόλεμο και τον θάνατο, για να ζήσουμε αυτό;»

*  newsbeast.gr

"Γράμμα σε απελπισμένο.. "

ΓΡΑΜΜΑ Σ’ ΕΝΑΝ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟ

Από το βιβλίο "Ιεραποστολικές επιστολές Α΄"
του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

«Μου γράφεις ότι όλη σου η περιουσία πωλήθηκε σε τρίτους. Όταν βρέθηκες στο δρόμο χωρίς τίποτα και κανέναν, κατευθύνθηκες προς το νεκροταφείο αποφασισμένος να αυτοκτονήσεις. Δεν είχες αμφιβολία, ούτε δεύτερη σκέψη επ' αυτού...

Εξουθενωμένος από την ταλαιπωρία, ξάπλωσες πάνω στον τάφο των γονιών σου και αποκοιμήθηκες. Στον ύπνο σου εμφανίστηκε η μητέρα σου, που σε προειδοποίησε λέγοντας σου ότι στο Βασίλειο του Θεού υπάρχουν πολλοί από εκείνους που επαιτούσαν στην γη, αλλά ούτε ένας από εκείνους που αφαίρεσαν μόνοι τους τη ζωή τους. Αυτό το όνειρο σ' έσωσε από την αυτοκτονία.

Όντως η αγαπημένη σου μητέρα σε έσωσε κατά την πρόνοια του Θεού. Άρχισες να επαιτείς και από την επαιτεία να ζεις. Και ρωτάς, αν μ' αυτό καταπατάς τον νόμο του Θεού.

Θάρρος, άνθρωπε!
Ο Θεός έδωσε εντολή: Ου κλέψεις!
Αλλά δεν έδωσε εντολή: Μην επαιτείς! Η επαιτεία χωρίς πραγματική ανάγκη είναι κλοπή, αλλά στη δική σου περίπτωση δεν είναι κλοπή.

Ο στρατηγός και αυτοκράτορας Ιουστινιανός, στα γεράματα έμεινε χωρίς περιουσία, χωρίς φίλους και τυφλός. Καθόταν τυφλός έξω από την αυλή του θρόνου και επαιτούσε για λίγο ψωμί.
Σαν χριστιανός δεν επέτρεψε στον εαυτό του ούτε καν να σκεφτεί την αυτοκτονία.
Γιατί, όπως η ζωή είναι καλύτερη από το θάνατο, έτσι και είναι καλύτερα ζητιάνος παρά αυτόχειρας.

Λες πως σε κυριεύει ντροπή και πως η θλίψη σου είναι βαθιά. Στέκεις τα βράδια έξω από το καφενείο που κάποτε ήταν δικό σου και ζητάς ελεημοσύνη από όσους μπαίνουν και βγαίνουν.
Θυμάσαι πως πριν λίγο καιρό ήσουν το αφεντικό του καφενείου και πως τώρα δεν τολμάς να μπεις ούτε σαν πελάτης. Και κοκκινίζουν τα μάτια σου από το κλάμα και τον οδυρμό.
Ω, καλέ μου άνθρωπε, παρηγορήσου! Οι άγγελοι του Θεού δεν είναι μακριά σου.

Γιατί κλαις για το καφενείο; Δεν έχεις ακούσει για ένα καφενείο στην άκρη του Βελιγραδίου που λέγεται "όποιου δεν ήταν, όπου δεν θα είναι";
Πράγματι, ήταν μεγάλος φιλόσοφος αυτός που έγραψε αυτές τις λέξεις.
Αφού αυτό ισχύει για όλα τα καφενεία, όλα τα σπίτια, όλους τους πύργους και όλα τα παλάτια του κόσμου.

Τι έχασες; Εκείνο που δεν ήταν δικό σου όταν γεννήθηκες και δεν είναι ούτε τώρα δικό σου.
Ήσουν το αφεντικό, τώρα είσαι φτωχός. Αυτό δεν είναι απώλεια. Απώλεια είναι όταν κάποιος άνθρωπος γίνεται κτήνος.
Αλλά εσύ ήσουν άνθρωπος και παρέμεινες άνθρωπος.

Υπέγραψες κάποιες συναλλαγματικές σε κάποιους επιφανείς πελάτες σου και γι' αυτό το καφενείο σου έγινε καφενείο κάποιου ξένου.
Τώρα βλέπεις από το παράθυρο πως όλοι εκείνοι γελούν στο καφενείο όπως και πριν, ενώ εσύ περιφέρεσαι στους δρόμους με δάκρυα στα μάτια και σκεπάζεις την ντροπή.

Μη φοβάσαι, ο Θεός έχει δικαιοσύνη.
Όλοι αυτοί θα απολογηθούν για τα αδικήματά τους.
Όταν όμως αυτοί αποπειραθούν να αυτοκτονήσουν, ποιος ξέρει αν ο δίκαιος Θεός θα επιτρέψει στη μητέρα τους να τους παρουσιαστεί από εκείνον τον κόσμο και να τους αποτρέψει από αυτό το έγκλημα;

Μην βλέπεις ούτε στιγμή την επιτυχία τους, αφού δεν γνωρίζεις το τέλος τους.
Ένας αρχαίος Έλληνας σοφός, ο Σόλων, είπε κάποτε: "Μηδένα προ του τέλους μακάριζε", δηλαδή ποτέ μην αποκαλείς κάποιον ευτυχισμένο, πριν δεις το τέλος του!

Είναι δύσκολο να είσαι επαίτης; Αλλά μήπως δεν είμαστε όλοι επαίτες; Μήπως δεν εξαρτώμεθα όλοι, κάθε μέρα και κάθε ώρα, από το έλεος Εκείνου που μας δίνει ζωή να ζούμε;

Εσύ και τώρα έχεις σημαντική αποστολή στον κόσμο: Στρέφεις την προσοχή των ανθρώπων στο να θυμούνται τον Θεό και την ψυχή και να είναι ελεήμονες.
Αναγκασμένος λοιπόν να ζεις στην σιωπή, εμβάθυνε στην ψυχή σου και συζήτα μέσω της προσευχής με τον Θεό.

Η ζωή του επαίτη, είναι πιο ηρωική από αυτή του αφεντικού.

"Ό,τι εν πυρί δοκιμάζεται χρυσός και άνθρωποι δεκτοί εν καμίνω ταπεινώσεως" (Σρ. 2,5)
Αλλά εσύ ήδη έδειξες ηρωϊσμό, με το να νικήσεις τη μαύρη σκέψη της αυτοκτονίας. Αυτό είναι νίκη πάνω στο πνεύμα της απογοήτευσης.
Μετά από αυτή τη νίκη, όλες οι άλλες για σένα θα είναι εύκολες.

Ο Κύριος ας είναι δίπλα σου. Ειρήνη και παρηγοριά από τον Κύριο.»

*  από mail db

"Παναγία Saydnaya"

Ελληνορθόδοξον Πατριαρχείον Ιεροσολύμων
Ιερά Αγιοταφιτική Αδελφότης
Ιερά Μονή των Ποιμένων «Δόξα εν υψίστοις Θεώ»

Μπετ Σαχούρ

Τον Δεκέμβριο του 2004 βγήκε από τα τοπικά μέσα ενημέρωσης ένας μουσουλμάνος Σαουδάραβας και διηγήθηκε ένα ζωντανό συγκλονιστικό γεγονός που έζησε και που άλλαξε όλη του τη ζωή.

Το διηγήθηκε από την τηλεόραση και το ραδιόφωνο και δημοσιεύτηκε σε εφημερίδες και περιοδικά σε όλη τη Σαουδική Αραβία, Παλαιστίνη και προφανώς σε όλες τις γειτονικές χώρες. Υπάρχει και στα αραβικά σε ιστοσελίδα στο διαδίκτυο, αλλά δεν γνωρίζω ποια είναι.

Παντρεύτηκε πριν από χρόνια μια κοπέλα, πλούσια μουσουλμάνα, αλλά στείρα. Οπότε πέρασαν τα χρόνια και δεν μπορούσαν να αποκτήσουν παιδιά, παρόλο που είχαν πολλά χρήματα και πήγαν σε πολλούς γιατρούς. Οι γονείς του, του έλεγαν να παντρευτεί και δεύτερη γυναίκα και να κρατήσει και την πρώτη, αφού ο νόμος τους επιτρέπει να έχουν μέχρι και τέσσερις γυναίκες. Εκείνος κουρασμένος και αρκετά στεναχωρημένος, πήρε τη σύζυγο του να πάνε ταξίδι αναψυχής στη  γειτονική μας από το Ισραήλ Συρία, για να ξεκουραστούν και να ξεχάσουν λίγο.

Στη Συρία ενοικίασε λιμουζίνα με οδηγό-ξεναγό για να τους πάει σε όλα τα κοσμικά αξιοθέατα της Συρίας. Ο οδηγός πρόσεξε στο ζευγάρι που ξεναγούσε μια πικρία, πόνο και θλίψη στα πρόσωπά τους. Αφού λοιπόν ξεκουράστηκαν καλά, πήρε το θάρρος και τους ρώτησε γιατί δεν φαινόντουσαν ευχαριστημένοι, μήπως άραγε έφταιγε ο ίδιος και δεν τους άρεσε κάτι στην ξενάγηση και την περιήγηση που τους έκανε. Εκείνοι του ανοίχθηκαν και του εξήγησαν το πρόβλημα της ατεκνίας τους.

Ο μουσουλμάνος λοιπόν οδηγός, τους είπε ότι εδώ στη Συρία οι Χριστιανοί και μάλιστα οι Ορθόδοξοι, έχουν το Μοναστήρι της Παναγίας της Σεϊδανάγιας (Σαϊντνάγια στα αραβικά σημαίνει «Κυρία Δέσποινα») και πολλοί άτεκνοι καταφεύγουν στη Θαυματουργική της εικόνα. Εκεί λοιπόν τους δίνουν από το φυτίλι του καντηλιού της θαυματουργής αυτής εικόνας και το τρώνε, το καταπίνουν και τότε η “Μαρία” των Χριστιανών, τους δίνει κατά την προαίρεσή τους και την πίστη τους.

Ενθουσιασμένος λοιπόν ο Σαουδάραβας και η γυναίκα του λένε στον ξεναγό: «Πήγαινε μας εκεί στη Σεϊδανάγια, “τη Δέσποινα των Χριστιανών” κι αν γίνει το ποθούμενο και εάν αποκτήσουμε παιδί θα σου προσφέρω 20.000$ σε σένα και 80.000$ στο Μοναστήρι».

Πήγαν στη Μονή, έκαναν ό,τι έπρεπε και γυρίζοντας πίσω η γυναίκα βρέθηκε έγκυος. Σε μερικούς μήνες γέννησε ένα χαριτωμένο αγοράκι υγιέστατο και πανέμορφο, Θαύμα της Παναγίας μας.

Μόλις γέννησε η σύζυγός του, ο Σαουδάραβας ήθελε να εκπληρώσει, να πραγματοποιήσει το τάξιμο που είχε κάνει. Τηλεφώνησε λοιπόν στον οδηγό εκείνο για να τον παραλάβει από το αεροδρόμιο της Δαμασκού. Ο οδηγός όμως, πανούργος και κακός, ειδοποίησε άλλους δυο φίλους του για να πάνε μαζί στο αεροδρόμιο, να παραλάβουν τον πλούσιο και κατόπιν δολίως να τον σκοτώσουν και να λάβουν όσα χρήματα θα είχε μαζί του, δική τους μοιρασιά.

Πράγματι έτσι κι έγινε. Τον παρέλαβαν από το αεροδρόμιο. Καθ’οδόν χωρίς ο άμοιρος να γνωρίζει τι θα συνέβαινε, τους είπε ότι από τη χαρά του θα έδινε και στους φίλους του οδηγού από 10.000$.

Αυτοί αντί να τον πάνε στο Mοναστήρι, τον οδήγησαν σε έρημο μέρος, τον έσφαξαν κόβοντάς του πρώτα το κεφάλι, καθώς και τα υπόλοιπα μέρη του σώματός του (χέρια και πόδια) σε κομμάτια. Τους τύφλωσε όμως το πάθος από αυτήν την εγκληματική τους ενέργεια και αντί να τον πετάξουν εκεί, τον έβαλαν στο πορτ μπαγκάζ του αυτοκινήτου, αφού πήραν μαζί τους χρήματα, ρολόϊ και ό,τι είχε και ξεκίνησαν να πάνε σε άλλο ερημικό μέρος για να τον πετάξουν.

Στον εθνικό δρόμο τους χάλασε το αμάξι και στάθηκαν στη μέση του δρόμου, για να δουν τι συνέβαινε και γιατί σταμάτησε η μηχανή και τους άφησε. Ένας περαστικός τους είδε και από μόνος του σταμάτησε με το αυτοκίνητό του να τους βοηθήσει. Εκείνοι όμως φοβούμενοι μήπως γίνουν αντιληπτοί για το φοβερό έγκλημα που είχαν διαπράξει, προσποιήθηκαν ότι δεν θέλουν βοήθεια.

Ο περαστικός οδηγός όμως φεύγοντας, παρατήρησε να στάζει αίμα κάτω από το πορτ μπαγκάζ και πιο κάτω ειδοποίησε την αστυνομία να πάνε να εξιχνιάσουν τι συνέβαινε, διότι αυτοί οι τρεις του φάνηκαν ύποπτοι.

Έφθασε η αστυνομία, είδαν οι αστυνομικοί το αίμα στο οδόστρωμα και δίνουν διαταγή να ανοίξουν το πορτ μπαγκάζ. Μόλις άνοιξαν σηκώνεται και βγαίνει έξω ο Σαουδάραβας υγιής, ολοζώντανος, με αίματα βέβαια, αλλά ραμμένος. “Μόλις τώρα” τους λέει, “η Παναγία τελείωσε και τις τελευταίες ραφές του λαιμού μου εδώ μπροστά”, δείχνοντας το καρύδι του λαιμού του, “αφού μου έραψε όλο μου το σώμα πρώτα”.

Ο κακοποιός εγκληματίας ταξιτζής και οι συνεργοί του, έχασαν τα λογικά τους, τρελάθηκαν και με χειροπέδες τους οδήγησαν στις ψυχιατρικές φυλακές. Φώναζαν σαν δαιμονισμένοι “…εμείς σε σκοτώσαμε, εμείς σε κομματιάσαμε, σου κόψαμε το κεφάλι, πώς ζεις;”

Ο Σαουδάραβας πήγε για πιστοποίηση του λαμπρού Θαύματος. Τον είδαν ιατροδικαστές, εμπειρογνώμονες, αστυνομικοί και πιστοποίησαν με υπογραφές το Θαύμα.

Τα ράμματα ήσαν και είναι φανερά. Φαινόταν φρεσκοσυναρμολογημένος. Διεκήρυττε δε και ομολογούσε ότι “η Παναγία με έραψε και με ανέστησε με την Δύναμη του Υιού Της.”

Κατόπιν ο ιαθείς και αναστηθείς, κάλεσε τηλεφωνικώς όλους τους δικούς του και ήλθαν στη Συρία. Πήγαν στο Μοναστήρι, ευχαρίστησαν την Παναγία Σεϊδανάγια και πρόσφεραν δεήσεις και δοξολογίες. Και αντί του ποσού των 80.000$ που ήταν το τάξιμό του στην Παναγία Σεϊδανάγια, προσφέρει στη Μονή το ποσό των 800.000$, για τη μεγάλη ευεργεσία που του προσέφερε η Παναγία μας.

Ο ίδιος σήμερα αφηγείται συνεχώς το συγκλονιστικό αυτό Θαύμα και αρχίζει πάντοτε λέγοντας: “ Όταν ήμουν μουσουλμάνος, μου συνέβη αυτό κι αυτό”, δηλώνοντας ότι δεν είναι πλέον μουσουλμάνος, ούτε αυτός ούτε η οικογένειά του.

“Ζει Κύριος ο Θεός ημών, ο Θεός των Δυνάμεων”

π. Ιγνάτιος
Ηγούμενος Ιεράς Μονής των Ποιμένων
Μπετ Σαχούρ - Βηθλεέμ

Παναγία της Σαϊντνάγια

«Την πάσα ελπίδα μου, εις Σε ανατίθημι
Μήτηρ του Θεού, φύλαξον με υπό την σκέπη Σου»

Η Saydnaya στη Συρία, είναι το δεύτερο πιο σημαντικό Χριστιανικό προσκύνημα στη Μέση Ανατολή μετά την Ιερουσαλήμ, από την άποψη του αριθμού των επισκεπτών και τη δημοτικότητα του, που οφείλεται στα πολλά και απεριόριστα θαύματα που συμβαίνουν με τη μεσιτεία της Παναγίας.

Στη Saydnaya ευρίσκεται μια εικόνα της Παναγίας με τον Ιησού παιδί, που ζωγράφισε ο Άγιος Λουκάς ο Ευαγγελιστής, στο 1ο αιώνα μ.Χ. Το όνομα της Εικόνας είναι "Σιαγκούρα" που σημαίνει "Η ξακουστή".

Η ιστορία της εκκλησίας και του μοναστηριού Σαϊντνάγια που χτίστηκε στην κορυφή ενός ψηλού βουνού, ξεκινά το 547, όταν ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός (Yostinyanus) και ο στρατός του είχαν στρατοπεδεύσει στην περιοχή, για να πολεμήσουν τους Πέρσες. Ο Αυτοκράτορας ακολούθησε ένα ελάφι στην κορυφή του βουνού, όπου ανακάλυψε μια μεγάλη πηγή νερού για τον διψασμένο στρατό του. Ξαφνικά το ελάφι άλλαξε σε μια λαμπρή εικόνα και άκουσε μια φωνή που του ζητούσε να χτίσει εκεί εκκλησία προς τιμήν της Παναγίας.

Η εκκλησία περιέχει αρκετά παλιά και πολύτιμα χειρόγραφα και εικόνες.

Μια ενδιαφέρουσα ιστορία, συνέβη όταν ο Σαλαντίν πολεμούσε τους Σταυροφόρους τον δωδέκατο αιώνα μ.Χ. Τα πεινασμένα του στρατεύματα εισέβαλαν στο Μοναστήρι της Σαϊντνάγια και πήραν στην κατοχή τους όλα τα αποθέματα τροφίμων και όσα εφόδια βρέθηκαν εκεί. Ωστόσο κατά την φόρτωση, τα άλογα και καμήλες αρνήθηκαν να κινηθούν, όσο σκληρά και αν προσπάθησε ο Σαλαντίν. Τελικά, αναγκάστηκε να ξεφορτώσει όλα τα αποθέματα τροφίμων και να τα επιστρέψει στους νόμιμους ιδιοκτήτες τους, ώστε να μπορέσει να προχωρήσει.

Ένα άλλο θαύμα, το έζησε η γιαγιά του συντάκτη του παρόντος στην Σαϊντνάγια, στις αρχές του εικοστού αιώνα. Το ελαιόλαδο ήταν μια σημαντική τροφή για τις μοναχές εκείνη την εποχή και τα μεγάλα πήλινα αγγεία τους είχαν αδειάσει από το πολύτιμο περιεχόμενο τους. Ήταν ένα δύσκολο έτος για τις μοναχές και δεν τους είχαν μείνει καθόλου προμήθειες. Όμως η γιαγιά του ήταν παρούσα, όταν στην αποθήκη είδαν το θαύμα, τα κιούπια όλα να έχουν γεμίσει με αγνό ελαιόλαδο από το πουθενά, να είναι φανερό πως ήταν το χέρι του Θεού, που εξοικονόμησε τα πράγματα για την ανακούφιση των μοναχών.

+ + +

https://sites.google.com/site/orthodoxy1054/mega-thauma-ste-syria

http://www.angelfire.com/nh

http://www.saydnaya.com/

"Μια στιγμή πριν.. "

Φωτογραφικά στιγμιότυπα που η λήψη τους έγινε στην εξέλιξη κάποιου συμβάντος, μόλις μια στιγμή πριν από το τελικό αποτέλεσμα.

"Ευτυχισμένα χρόνια.. "

Alexander Schmemann

. . . . .

Μόλις ξαναδιάβασα ό,τι είχα γράψει και σταμάτησα στις λέξεις: Etang la Ville, εκεί όπου ζήσαμε από το 1945 μέχρι το 1951. Από κει πήγα στη χειροτονία μου και κατόπιν για να υπηρετήσω σε μια ενορία. Από κει πήγα στο πρώτο μου μάθημα ως καθηγητής στο Ινστιτούτο του αγίου Σεργίου.
Η Λ. από κει, πήγε για να γεννήσει τον Σέργιο και τη Μάσα.

Ήμασταν εξαιρετικά φτωχοί – τόσο, ώστε αφού ταΐζαμε τα παιδιά, εμείς συχνά «παρακάμπταμε» το βραδινό. Αλλά πόσο απίστευτα ευτυχισμένα χρόνια περάσαμε εκεί. Ζούσαμε δίπλα σ' ένα όμορφο δάσος, σ' ένα ξύλινο σπιτάκι που έμπαζε αέρα από παντού.

Συχνά πηγαίναμε για βόλτα στα δάση. Θυμάμαι πολλές από αυτές τις βόλτες, τις βελανιδιές, τις σημύδες, τους ασφόδελους, τα κρινάκια της κοιλάδας - κατά κάποιο τρόπο όλα αυτά έχουν μείνει στη μνήμη μου, δεμένα με τις λέξεις: «Χριστός, το καινόν και άγιον Πάσχα!»

Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου, 1974

"Συγχωρέστε με.. "

π. Παντελεήμων Γιαννικουρής

Ζω σε ένα ζεστό σπίτι.
Έξω κάποιος κρυώνει, είχε σπίτι...
Κάνω δίαιτα, αλλά ένας άλλος δεν έχει να φαει.
Είμαι υγιής, άλλος πονά σε ένα κρεβάτι.
Έχω τη ζεστασιά της αγκαλιάς των παιδιών μου, άλλος έχασε το μονάκριβο του.
Είμαι με τη συμβία μου, ο δίπλα μου μόλις χώρισε.

Συγχωρέστε με, αλλά απόψε νοιώθω χάλια, συνειδητοποιώ πόσο αχάριστος είμαι απέναντι σε ανθρώπους και Θεό, πόσο Φαρισαίος και πόσο ανάξιος ...

Μια προσευχή μπορώ να κάνω απόψε, μόνο αυτό... για όλους, για όλα, ίσως και για μένα... αλλά Τον ντρέπομαι ...
Δόξα Σοι Πάτερ Άγιε, συγχώρα με, γιατί ζητούσα μόνο όσα δεν είχα, μην εκτιμώντας το τι μου έχεις δώσει ....

Καλό και ευλογημένο ξημέρωμα αδελφοί μου, όπου γης, αλλήλων τα βάρη βαστάζετε !!

*  από το fb

"Το καλό και το κακό"

Από την εφημερίδα που εκδίδουν οι εργαζόμενοι στο Νοσοκομείο "Σωτηρία"
"Επί κοινωνία εν τύπω", τεύχος 83ο, Φεβρουάριος 2013.

Mιά φορά και έναν καιρό, ήταν ένας ιερωμένος πολύ ευσεβής. Ήταν μάλιστα και πνευματικός και εξομολογούσε τους πιστούς. Έτσι, έκρινε τα αμαρτήματα των ανθρώπων και τους έβαζε να μετανοούν. Έφτασε να πιστεύει, πως ξέρει τι είναι το καλό και το κακό.

Ένα πρωί, του εμφανίσθηκε ένας άγγελος! "Ο Θεός με έστειλε για να σου δείξω κάτι" του είπε. Τον πήρε και τον μετέφερε με θαυμαστό τρόπο, πίσω από έναν θάμνο. "Πες μου τι βλέπεις", τον ερώτησε. "Βλέπω έναν πλάτανο με παχύ ίσκιο και μια βρύση με δροσερό νερό να ρέει πλάι του", αποκρίθηκε αυτός. "Τώρα θα μείνεις εδώ κρυμμένος και δεν θα επέμβεις ούτε θα μιλήσεις, ότι και να δεις να συμβαίνει", τον πρόσταξε ο άγγελος. Ο ιερέας έδωσε την υπόσχεσή του, με κατάνυξη.

Μετά από λίγο, εμφανίσθηκε ένας πλούσιος με το άλογό του και σταμάτησε να πιει νερό και να ξαποστάσει. Ήπιε νερό και ξάπλωσε για λίγο κάτω από τον δροσερό ίσκιο του πλάτανου, όπου πήρε έναν υπνάκο. Ύστερα ξύπνησε, ανέβηκε στο άλογο του και συνέχισε το δρόμο του, αφήνοντας όμως πίσω του ένα πουγκί παραγεμισμένο με χρυσές λίρες!

Μετά από λίγη ώρα, ένας δεύτερος άνθρωπος εμφανίσθηκε πεζός και σταμάτησε να πιει νερό. Ξαφνικά, είδε το πουγκί με τις χρυσές λίρες, το σήκωσε και άρχισε να χοροπηδά από χαρά! Έβαλε το πουγκί στην τσέπη του και χωρίς να χάσει καιρό, έτρεξε να εξαφανισθεί!

Λίγο αργότερα ένας τρίτος άνθρωπος, έφτασε και αυτός στη βρύση, αλλά την ώρα όμως που έπινε νερό, επέστρεψε ο πλούσιος, ο οποίος είχε στο μεταξύ αντιληφθεί ότι είχε χάσει το πουγκί του και γύρισε να το αναζητήσει. Μόλις λοιπόν είδε τον άλλον άνθρωπο, άρχισε να τον κατηγορεί ότι του έκλεψε το πουγκί με τις λίρες και να του ζητά να του τις επιστρέψει! Άρχισαν να καυγαδίζουν και πάνω στον καυγά, ο πλούσιος έσπρωξε απότομα τον άλλο, εκείνος έπεσε στο έδαφος και έσπασε τον σβέρκο του σε μια από τις ρίζες του πλάτανου. Ο πλούσιος πανικόβλητος, ανέβηκε στο άλογό του και εξαφανίσθηκε...

"Πες μου τώρα", είπε ο άγγελος στον ιερέα, "τι πιστεύεις για αυτά που είδες, ήταν καλά ή κακά;"
"Καλέ μου άγγελε" απάντησε εκείνος, "η ψυχή μου είναι βαριά από το κακό που είδα να συμβαίνει μπροστά στα μάτια μου, χωρίς να μπορώ να αντιδράσω. Ο ένας έκλεψε το πουγκί που δεν ήταν δικό του, ο άλλος κατηγόρησε άδικα έναν αθώο άνθρωπο και από πάνω τον σκότωσε, χωρίς μάλιστα να τιμωρηθεί".

"Δεν γνωρίζεις όμως ακριβώς την ιστορία", αποκρίθηκε ο άγγελος. "Ο πλούσιος που ήλθε πρώτος στην βρύση, είχε καταπατήσει τα χωράφια του δευτέρου και στα δικαστήρια είχε καταφέρει να δικαιωθεί! Η θεία δικαιοσύνη όμως απαιτούσε, ο πλούσιος να πληρώσει το χρέος του και αυτός ήταν ο τρόπος που επέλεξε ο Θεός, για να συμβεί αυτό".

"Ο τρίτος άνθρωπος, αυτός που σκοτώθηκε, είχε δολοφονήσει τον αδελφό του, χωρίς να το υποψιασθεί κανείς, ούτε και να τον κατηγορήσει. Οι τύψεις του όμως ήταν τέτοιες, που γονατιστός παρακάλεσε τον Θεό να τον απαλλάξει από το βάρος που κουβαλούσε. Αυτός ήταν ο τρόπος που βρήκε ο Θεός, για να ανταποκριθεί στην προσευχή του".

"Όσο για τον ίδιο τον πλούσιο, μετά από αυτό που έκανε, χάρισε την περιουσία του στους φτωχούς και πήγε να γίνει ιεραπόστολος, προσφέροντας τεράστιο ανθρωπιστικό έργο στην Αφρική και σώζοντας πολλές ζωές".

Ο ιερέας κοίταξε τον άγγελο εμβρόντητος, μη ξέροντας τι να πει. "Πήγαινε λοιπόν εν ειρήνη", τον αποχαιρέτησε ο άγγελος "και να θυμάσαι πόσο λίγα γνωρίζεις, ώστε να μπορείς να αποφασίσεις, τι είναι καλό και τι κακό.."


*   από τα  logia-tou-aera.blogspot.gr

"Επιστροφή"

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Δειλά γονατίζω
μπροστά σου τη λύπη

βουβή ικεσία
προσδοκά τη συγγνώμη

κρύβω στο στέρνο
τη σκιά του μετώπου

η καρδιά μου σκιρτά
στον παλμό της αγάπης

τρεμάμενα χέρια

σφίγγουν τους ώμους

μύρα δακρύων

μηδενίζουν το λάθος

στοργική η αγκάλη
με ονομάζει παιδί σου

ξαναδίνεις στο πνεύμα

την πνοή της ζωής.

"Ο κίνδυνος της συνήθειας"

Γέροντας Ευσέβιος Γιαννακάκης (1910-1995)

"Εκείνο που αποτελεί κίνδυνο, μεγάλο κίνδυνο, είναι η συνήθεια, μεγάλο και τρομερό κίνδυνο, η συνήθεια. Εμείς να μην επιτρέψουμε στον εαυτό μας να συνηθίζει, είτε την Λειτουργία, είτε την ψαλτική, είτε το Ποτήρι της ζωής, είτε..., να μην το συνηθίζουμε.

Να νοιώθουμε δέος κάθε φορά που γίνεται Λειτουργία. Με πολλή συγκίνηση και συναίσθηση και ευγνωμοσύνη στον Θεό, να παρακολουθούμε. Θα μπορούσαμε πάντοτε, ως για πρώτη φορά να παρακολουθούμε τη Θεία Λειτουργία; Λοιπόν είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος η συνήθεια. Συνήθεια και στον κανόνα και στην προσευχή και στη Λειτουργία και.. και..

Όταν προσπαθεί κανείς να νοιώθει τον Κύριο κοντά του και να ζει το ιδανικό του, δεν γίνεται συνήθεια ποτέ. Μα και να μην προλάβει ας πούμε, να κάνει τον κανόνα του όλον, αν κάνει ‘κείνον τον κανόνα τον πιο λίγο, καλά, καθαρά, με πολλή συναίσθηση, τον δέχεται ο Θεός σαν δέκα κανόνες. Να είναι ο νους και η σκέψη μας στον Θεό και να νοιώθουμε εκεί τον Θεό, κοντά μας. Ε, ευλογεί, ευλογεί τότε ο Κύριος και αγιάζει.

Η ζωή μας να περπατάει έξω από αδυναμίες και μακριά από υποχωρήσεις και συμβιβασμούς. Να επιδιώκουμε βίο αγνό και ζωή ολοκάθαρη και Μυστηριακή. Να μοσχοβολάει από προσευχή, από λατρεία, από αγώνα πνευματικό και άγιο. Ώστε όλα αυτά, να βεβαιώνουν ότι είμαστε σταθεροί στην κλήση μας και ότι κρατάμε δυνατά την αγία παρακαταθήκη της ζωής, που μας εμπιστεύθηκε ο Κύριος."

" 13 χαμένες ημέρες"

Στην Ελλάδα, οι ημερομηνίες από 16 έως 28 Φεβρουάριου 1923 μ.Χ. δεν υπήρξαν ποτέ! Το 1923 μ.Χ. για τους Έλληνες, είχε μόνο 352 ημέρες! Του έλειπαν οι 13 ημέρες μεταξύ 16 και 28 Φεβρουάριου! Η ιστορία για το πώς έγινε αυτό, έχει να κάνει με τον προσδιορισμό του έτους και τα ημερολόγια του συμβατικού χρόνου!

Όπως γνωρίζουμε, ένα σωστό ετήσιο ημερολόγιο πρέπει να έχει σαν βάση του τον ακριβή χρόνο που χρειάζεται η Γη, για να συμπληρώσει μια πλήρη περιφορά της γύρω από τον Ήλιο. Αυτή η κίνηση της Γης, αντιστοιχεί στην κίνηση του Ήλιου ανάμεσα στους αστερισμούς. Επειδή ο Ήλιος, επιστρέφει στην αφετηρία του έπειτα από περίπου 360 ημέρες, ο κύκλος είχε χωριστεί σε 360 μοίρες, κάτι που παραμένει σε ισχύ ακόμη και σήμερα.

Τον 1ο αιώνα π.Χ., το Ρωμαϊκό ημερολόγιο θεωρήθηκε ατελές. Γι΄ αυτό, το 44 π.Χ. ο Ιούλιος Καίσαρ, άλλαξε το μέχρι τότε ημερολόγιο της Ρώμης που είχε θεσπίσει ο Πομπήιος Νουμάς (714-671 π.Χ.) και με τη βοήθεια του Έλληνα αστρονόμου Σωσιγένη από την Αλεξάνδρεια, εγκαθίδρυσε το ημερολόγιο που έφερε έκτοτε το όνομα του (Ιουλιανό).

Ο Σωσιγένης, βασισμένος στους υπολογισμούς του Πατέρα της Αστρονομίας Ιππάρχου (ο οποίος έναν αιώνα νωρίτερα είχε προσδιορίσει ήδη, ότι το ηλιακό ή τροπικό έτος έχει διάρκεια ίση με 365,242 ημέρες), θέσπισε ένα ημερολόγιο του οποίου τα έτη είχαν 365 ημέρες, ενώ σε κάθε τέταρτο έτος πρόσθεταν ακόμη μια ημέρα, μετά την "έκτη προ των καλενδών του Μαρτίου", που ονόμαζαν "bis sextus". Έτσι η ημέρα αυτή, επειδή μετριόταν δυο φορές, ονομάζεται ακόμη και σήμερα "δις έκτη" και το έτος που την περιέχει "δίσεκτο".