"Κυριακή της Ορθοδοξίας"

Α΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΝΗΣΤΕΙΩΝ - ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Λέγεται Κυριακή της Ορθοδοξίας, γιατί γιορτάζουμε την αναστήλωση των αγίων Εικόνων και τον θρίαμβο της Ορθοδόξου Πίστεως κατά της φοβερής αιρέσεως των Εικονομάχων, των αιρετικών δηλαδή εκείνων που δεν εδέχοντο να τιμούν τις άγιες Εικόνες. Το "Ωρολόγιο" της Εκκλησίας γράφει: Για εκατό και πλέον χρόνια διαταράχθηκε η Εκκλησία με διωγμούς από κακοδόξους εικονομάχους.

Πρώτος υπήρξε ο αυτοκράτορας Λέων ο Ίσαυρος και τελευταίος ο Θεόφιλος, άνδρας της αγίας Θεοδώρας, η οποία μετά το θάνατο του συζύγου της ανέλαβε την εξουσία και στερέωσε πάλι την Ορθοδοξία μαζί με τον Πατριάρχη Μεθόδιο. Η Βασίλισσα Θεοδώρα διακήρυξε δημόσια ότι ασπαζόμεθα τις Εικόνες, όχι λατρευτικά, ούτε ως Θεούς, αλλά ως εικόνες των αρχετύπων.

Την πρώτη Κυριακή των νηστειών το έτος 843, η Θεοδώρα μαζί με τον γιο της αυτοκράτορα Μιχαήλ, λιτάνευσαν και αναστήλωσαν τις άγιες εικόνες μαζί με τον κλήρο και τον λαό. Από τότε εορτάζουμε κάθε χρόνο την ανάμνηση αυτού του γεγονότος, γιατί καθορίστηκε ότι δεν λατρεύουμε τις Εικόνες, αλλά τιμούμε και δοξάζουμε όλους τους Αγίους που εικονίζουν και λατρεύουμε μόνο τον εν Τριάδι Θεό. Τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα και κανέναν άλλο, είτε Άγιο είτε Άγγελο.

____________________

Είναι δυνατόν να υπάρχουν θαυματουργές Εικόνες;

Πολλοί Ορθόδοξοι Θεολόγοι αποδίδουν τα θαύματα μερικών Εικόνων όχι στις ίδιες Εικόνες, αλλά στη πίστη των ανθρώπων που προσεύχονται ενώπιόν των. Ότι η πίστη θαυματουργεί και η θερμή προσευχή, είτε μπροστά στις Εικόνες είτε όχι, αυτό είναι έξω από κάθε αμφιβολία. Αυτό όμως δεν είναι λόγος να αρνηθούμε ότι μερικές Εικόνες μπορούν να έχουν και οι ίδιες, θαυματουργική χάρη. Δεν είναι παράδοξο, αλλά πολύ φυσικό.

Το Ευαγγέλιο αναφέρει ότι οι Απόστολοι θαυματουργούσαν όχι μόνο με τα χέρια τους, αλλά στο πέρασμά τους ακόμη και η σκιά τους! (Πραξ.ε΄,12-14). Ακόμα τα μανδήλια του Αποστόλου Παύλου, ριπτόμενα πάνω στους ασθενείς ή δαιμονισμένους, τους θεράπευαν! (Πραξ. ιθ΄, 12).

Ώστε όχι μόνο οι ίδιοι Απόστολοι είχαν θαυματουργικό χάρισμα, αλλά και αυτά τα αντικείμενα της προσωπικής τους χρήσεως. Η χάρις από τον Θεό έφθανε μέχρι τα μανδήλια τους. Τι το παράδοξο λοιπόν υπάρχει στο να ευλογήσει ο Θεός ανθρώπους βαθειάς ταπεινώσεως, νηστείας, προσευχής, τους ίδιους να θαυματουργούν ή και τα έργα αυτών, τις Εικόνες;

(Περίοδος Τριωδίου, Αρχ/της Επιφάνιος Ι. Θεοδωρόπουλος)

http://www.monipetraki.gr/sarakosti1.html

"Το άδειο καλάθι"

Του μακαριστού Οικονόμου π. Ευέλθοντος Χαραλάμπους

Ζούσε κάποτε σ’ ένα χωριό, μια χήρα πολύ φτωχιά με τον μοναχογιό της. Για να μεγαλώσει το παιδί της ξενοδούλευε κι επειδή έβαλε σ’ αυτό όλο το μεράκι της, απ’ τον καημό της αποφάσισε να το σπουδάσει. Πήγε λοιπόν κι έπεσε στα γόνατα μπροστά στην Παναγία κι έλεγε: «Παναγιά μου, αξίωσέ με κι εμένα την αμαρτωλή να σπουδάσω τον μοναχογιό μου». Έτσι, με χίλιες στερήσεις και προσευχές, κατάφερε η φτωχή χήρα να σπουδάσει τον γιο της γιατρό.

Κάποια μέρα με το δίπλωμα στην τσάντα, ξεκίνησε ο γιατρός να επισκεφτεί τη μάνα του που είχε πια γεράσει, για να την ευχαριστήσει. Η μάνα τον υποδέχτηκε με πολλή χαρά και με βαθιά ευγνωμοσύνη στην Παναγία, που την αξίωσε να πραγματοποιήσει το όνειρο της ζωής της.

Την άλλη μέρα, Κυριακή, πηγαίνει και ξυπνάει το γιο της και του λέει: «Σήκω, γιε μου, να πάμε να ευχαριστήσουμε την Παναγία για την προκοπή σου». Ο γιατρός όμως της αρνήθηκε να πάει στην εκκλησία, γιατί δεν πίστευε όπως είπε, στα λόγια της και τα θεωρεί ξεπερασμένα.

Η μάνα φαρμακώθηκε, δεν είπε τίποτε, μόνο πήγε μονάχη της κι έκλαψε μπροστά στην εικόνα της Μεγαλόχαρης με ευχαριστία, αλλά και πόνο. Όταν γύρισε στο σπίτι, ο γιος της ο γιατρός, τη ρώτησε:

«Ε μάνα, τι κατάλαβες απ’ τα λόγια της εκκλησίας, εσύ, αγράμματη γυναίκα;»

Η χήρα δεν απάντησε, μόνο έπιασε ένα καλάθι από την αποθήκη και του λέει:

«Γιε μου, το πρωί δεν με άκουσες να ‘ρθεις μαζί μου στην εκκλησία. Συγχωρεμένος να είσαι. Τώρα όμως θέλω να μου κάνεις μια άλλη χάρη και μη μου την αρνηθείς. Θέλω να πάρεις το καλάθι και να πας στο ποτάμι να μου φέρεις νερό.

«Μα με το καλάθι να σου φέρω νερό, μάνα; Τόσο τα χεις χαμένα»; λέει εκείνος. «Πήγαινε εσύ για το χατίρι μου», επέμεινε εκείνη «κι ό,τι θέλει ας γίνει».

Παραξενεμένος ο γιατρός, πηγαίνει στο ποτάμι, βουτάει μέσα το καλάθι, το βγάζει και γυρίζει στο σπίτι με το καλάθι άδειο.

«Να, μάνα το καλάθι σου, όπως μου το ‘δωσες. Σου την έκανα την χάρη. Βλέπεις εσύ να έχει νερό μέσα;», λέει ο γιατρός.

«Ευχαριστώ γιε μου, που μ’ άκουσες. Βλέπεις όμως εσύ το καλάθι, να είναι όπως σου το έδωσα»; απαντάει η μάνα.

«Άδειο μου το ‘δωσες μάνα, άδειο στο γύρισα. Μόνο που είναι βρεγμένο».

«Βλέπεις λοιπόν γιε μου, ότι δεν είναι το ίδιο; Το πήρες στεγνό, κατάξερο και μου το ‘φερες μουσκεμένο. Έτσι κι εγώ πηγαίνω αγράμματη στην εκκλησία, δεν φέρνω πίσω τη σοφία της, αλλά είμαι δροσισμένη από τη χάρη της Παναγιάς και αυτό με συντηρεί τόσα χρόνια και κατάφερα με τη χάρη Της να σε σπουδάσω».

Τότε κατάλαβε ο γιατρός, ότι ο Θεός «εμώρανε την σοφία του κόσμου τούτου… και τα μωρά του κόσμου εξελέξατο…» κι έβαλε μετάνοια στη μάνα του και πήγαν ύστερα μαζί στην εκκλησία κι ευχαρίστησαν την Παναγία.

*  Από το Περιοδικό «Παρά την Λίμνην»

    Μηνιαία έκδοση της Εκκλησίας Αγίου Δημητρίου Παραλιμνίου, Κύπρου

    http://paterikakeimena.blogspot.gr/2013/03/blog-post_22.html

Θεωρία κοχλία

Ένας κύκλος κλείνει, δεμένος με τον πίσω,
σφιχτά με τον επόμενο, σχηματίζουν

αλυσίδα. 

Ένας κύκλος δεν κλείνει, σαν σπείρα κοχλία

αλλάζει επίπεδο, στιγμή τη στιγμή

αναβαθμίζεται.

Ο κοχλίας έχει  κατεύθυνση
ανέλιξη
η αλυσίδα αιχμαλωτίζει

σταθερά δεσμεύει

ίσως δεν είναι αργά

μετράς αποστάσεις

προτού ξυπνήσει η απόγνωση

ζητάς λύση

όλα ανάγονται σε τροχιά

με σταθερή ηρεμία

περνάς τη γραμμή

επισημαίνεις κοχλία

τυλίγεις γύρω την αλυσίδα
στης ζωής την ανάταση
μεθοδικά

κερδίζεις χρόνο κι ελπίδα

οι κύκλοι υφίστανται
αφίστανται

αναβαθμίζονται
σε απομακρύνουν από το έδαφος

προλαβαίνεις ολίγο

προ του τέλος
να αγγίξεις ουρανό..

"Πετώντας με μαχητικό.. "

Σαν αντικρίζω τα άσπρα άλογα του Αιγαίου, χάνεται η σκέψη μου στον Ουρανό του Θείου, του Ωραίου και του Αληθινού!

Δεν είμαι ημίθεος, δεν είμαι άτρωτος, δεν είμαι καν ήρωας.

Καημένη Πατρίδα έχεις όλους τους άχρηστους στην πλάτη σου, έχεις κι εμένα..

Μπορεί να μην είμαι σε θέση να ζητήσω από την έρμη Πατρίδα κάτι το καλύτερο για μένα, για τα παιδιά μου, μπορεί να μην είμαι καν ικανός γι αυτά που παίρνω..

Όλες αυτές οι σκέψεις που περνάνε από το μυαλό μου, μου σφίγγουν τον λαιμό και μου στεγνώνουν το στόμα.

Μπορεί να ήξερα πόσο επικίνδυνο και ανούσιο, ίσως και άχρηστο για πολλούς εκεί κάτω, να είναι αυτό που κάνω. Ίσως και να έχουν δίκιο, βλέπεις εγώ δεν κατεβάζω διακόπτες, δεν οδηγώ λεωφορείο με 50 ψυχές, δεν βγάζω φωτοτυπίες στα βουλευτικά έδρανα κάποιο χειμωνιάτικο βράδυ του Γενάρη, στη ζεστασιά της Βουλής..

Εγώ κάθομαι, σκέφτομαι, μελετάω και περιμένω τον Τούρκο. Μπορεί κι εγώ να μην έχω να πληρώσω το χαράτσι στο πατρικό του χωριού μου, αλλά εσάς δεν σας ενδιαφέρει. Ούτε και πρέπει. Εγώ όμως πρέπει να αδειάσω το μυαλό μου, να κλειδώσω το υποσυνείδητο, να μη σκεφτώ ότι με περιμένουν κι εμένα στο σπίτι μου, όπως τόσους και τόσους άλλους που δεν γύρισαν ποτέ πίσω, από μια ακόμη καθημερινή αποστολή.

Ίσως κάποιοι να πουν, ότι τα ήθελε και τα έπαθε!

Όμως εγώ δεν πετάω γι αυτούς..

Πετάω για τον πατέρα μου, που καμαρώνει στην άκρη στο χωράφι, όταν περνούν τα μαχητικά μας.

Πετάω για το παιδί στη Φλώρινα, που περπατάει στο χιόνι να πάει στο σχολειό του.

Πετάω για τον παπά μας, που περπατά χιλιόμετρα στο βουνό για να κάνει Ανάσταση με τους τσοπαναραίους στο ύψωμα της Παναγιάς.

Πετάω για τον ψαρά, που βγήκε 4 το πρωί με την ψαρόβαρκα, να φέρει το μεροκάματο στη φαμελιά του.

Πετάω για τον δασκαλάκο, που πληρώνει από την τσέπη του τις φωτοτυπίες στα Άγραφα της Καρδίτσας.

Γι’ αυτούς πετάω.

Για να μπορούν να κάνουν αυτό που χρόνια τώρα κάνουν και κρατάνε ζωντανή την Πατρίδα μας !

Ούτε αυτοί, μα ούτε κι εγώ θα ζητήσω υπερωρίες γιορτές και Κυριακές, γιατί εγώ πετάω για την Πατρίδα μου.

Πετάω για τους δικούς μου ανθρώπους, αυτούς που γλεντάνε με την ψυχή τους, ζουν για μια στιγμή κι όταν πεθαίνουν, ξεπροβοδίζουν τους δικούς τους ανθρώπους με τραγούδια και εύχονται καλή αντάμωση..


*  από φιλικό mail

"Οι αόρατοι ερημίτες"

Οι αόρατοι ερημίτες του Άθωνα

Πρόκειται για ομάδα ασκητών, οι οποίοι είναι εφτά, κατ' άλλους δώδεκα και κατ' άλλους δέκα, οι οποίοι διατρίβουν στις ερημικότερες περιοχές της αθωνικής ερήμου και είναι αόρατοι από τα μάτια των ανθρώπων. Άλλοι τους ονόμασαν «αόρατους ασκητές», άλλοι «μυστικούς γέροντες», άλλοι πάλι «αφανείς αναχωρητές».

Εμφανίζονται μόνο σ' όποιον αυτοί θέλουν, σ’ έναν απλό και απονήρευτο μοναχό ή σε κάποιον ευσεβή και ευλαβή προσκυνητή που έχει καθαρό και χριστιανικό βίο, οι οποίοι μαρτυρούν την ύπαρξη τους. Εδώ πρέπει να μεταφέρω μια υποσημείωση ενός σύγχρονου συγγραφέα μοναχού (Από το βιβλίο του μοναχού Ιωσήφ Διονυσιάτου «Ο Γέρων Αρσένιος ο Σπηλαιώτης», 2002) περί των μυστηριωδών αυτών ασκητών, που την βρήκα την πιο κατάλληλη σε περιεκτικότητα και περιγραφή και την πιο σύντομη για το θέμα αυτό:

«Γυμνοί ασκητές: Κατά την μακραίωνη ιστορία του Αγίου Όρους υπάρχει η εξής παράδοση. Μια ομάδα ασκητών, τον αριθμόν επτά (κατ' άλλους δώδεκα), ζουν με άκρα άσκηση, με μοναδικό έργο την αδιάλειπτη προσευχή υπέρ όλου του κόσμου. Έχουν λάβει ειδική χάρη από τον Κύριο να ζουν άοικοι και γυμνοί και να είναι αόρατοι από τους οφθαλμούς των ανθρώπων».

Η φήμη των ασκητών αυτών, μάλλον η παράδοση αυτή, διασώζεται τα τελευταία διακόσια χρόνια τουλάχιστον και μεταφέρεται από γενιά σε γενιά στον αγιορείτικο μοναχισμό και ιδίως τον ασκητισμό και όχι μόνο, αλλά και σε ολόκληρη την ορθοδοξία ...

Συζήτησα με πολλούς αγιορείτες Γέροντες, Σκητιώτες, Κοινοβιότες, Κελλιώτες, Ερημίτες, για το θέμα αυτό, δηλαδή την ύπαρξη και σήμερα των αοράτων γυμνών ασκητών και βρήκα πολλούς να πιστεύουν ότι υπάρχουν και σήμερα τέτοιοι ερημίτες. Συνάντησα πράγματι απλούς και ενάρετους και αγωνιστές Μοναχούς και Γέροντες οι οποίο πιστεύουν τη παράδοση αυτή. Δηλαδή ότι υπάρχουν και σήμερα τέτοιοι αναχωρητές σε άβατα αθωνικά μέρη, που ζουν πρωτόγονα, απλά, λιτά και τρέφονται από τον Θεό με θαυμαστό τρόπο.

Μάλιστα ένας τέτοιος απλός Γέροντας μου διηγήθηκε ότι γνωρίζει μερικούς τέτοιους μυστικούς αναχωρητές, οι οποίοι ζουν στην ψηλότερη και αγριότερη περιοχή του Όρους και ότι τους οικονομεί η θεία Πρόνοια τα προς το ζειν αναγκαία, με θαυμαστό και ιδιαίτερο τρόπο. Και ότι τις νύχτες αγρυπνούν, προσευχόμενοι όρθιοι. Και για να μη νυστάξουν και πέσουν κάτω -μετά τις μεσονύκτιες ώρες που αποκάμνουν- στηρίζονται με σχοινιά, δεμένοι από τις μασχάλες, που κρέμονται από δοκάρια. Και δεν θέλησε να μου πει, ούτε τον τόπο που μένουν, ούτε τα περαιτέρω της θαυμαστής ασκητικής τους πολιτείας.

Υπάρχουν πάλι άλλοι μοναχοί, που πιστεύουν ότι υπάρχει μέχρι σήμερα η ομάδα αυτή των εφτά ασκητών και αναπληρώνεται όταν πεθάνει κάποιος απ' αυτούς, με άλλον ενάρετο από τους Αγιορείτες Μοναχούς, ο οποίος προσφεύγει κοντά τους με θαυμαστό τρόπο και γίνονται πάλι εφτά. Υπάρχει και παράδοση μάλιστα, που υποστηρίζει ότι αυτοί οι Εφτά ερημίτες (κατ' άλλους δώδεκα) θα επιτελέσουν την τελευταία Λειτουργία στη κορυφή του Άθωνα, στο ναΐδριο της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού. Και μετά θα έρθει η συντέλεια του κόσμου, δηλαδή η Δευτέρα Παρουσία.

Αυτοί οι εφτά (ή δώδεκα) δεν θα γευθούν θάνατο, αλλά θα μεταμορφωθούν. Δηλαδή θα αλλάξουν μορφή και τα σώματα τους θα γίνουν άφθαρτα και αθάνατα, όπως όλων των ευρισκομένων εν ζωή τότε ανθρώπων. Υπάρχουν βέβαια και μερικοί, οι οποίοι θεωρούν την παράδοση αυτή των «αοράτων Ερημιτών» σαν θρύλο.

*  Βλασίου μοναχού Αγιορείτου.

"Τεσσαρακοστή"

Ας γίνει η νηστεία ανάπαυση από τους συνεχείς κόπους, στους υπηρέτες που υπηρετούν καθ’ όλο το έτος. Ανάπαυσε τον μάγειρα σου, δώσε άδεια στον τραπεζοκόμο, σταμάτησε το χέρι του κεραστή, ας σταματήσει κάποτε και ο παρασκευαστής των ποικίλων γλυκισμάτων.

Ας ησυχάσει κάποτε και το σπίτι από τους μύριους θορύβους και από τον καπνό και την τσίκνα και από αυτούς που ανεβοκατεβαίνουν και που υπηρετούν σαν αμείλικτη κυρία, την κοιλία. Πάντως κάποτε και οι φοροεισπράκτορες, επιτρέπουν για λίγο στους υποχειρίους τους να ζήσουν ελεύθερα.

Ας δώσει κάποια ανάπαυλα και η κοιλία στο στόμα, ας κάμει για μας πενθήμερες ανακωχές, αυτή που πάντοτε απαιτεί και ουδέποτε σταματά, αυτή που σήμερα παίρνει και αύριο λησμονεί. Όταν χορτάσει, φιλοσοφεί περί εγκρατείας, όταν αδειάσει λησμονεί τις φιλοσοφικές δοξασίες.

Η νηστεία δεν γνωρίζει την φύση του δανείου· δεν μυρίζει από τόκους η τράπεζα του νηστευτή· δεν πνίγουν το ορφανό παιδί οι πατρικοί τόκοι του νηστευτή, σαν φίδια περιπλεκόμενα.

Και διαφορετικά, η νηστεία γίνεται αφορμή για ευφροσύνη. Διότι όπως η δίψα γλυκό το ποτό καθιστά και η πείνα που προκλήθηκε κάνει ευχάριστο το τραπέζι, έτσι και την απόλαυση των φαγητών φαιδρύνει η νηστεία. Διότι με το να παρεμβληθεί στο μέσο και να διακόψει την συνέχεια της τρυφής, θα κάμει ώστε να σου φανεί η λήψη της τροφής επιθυμητή σαν απόδημη. Ώστε εάν θέλεις για τον εαυτό σου να ετοιμάσεις επιθυμητή τράπεζα, δέξου την μεταβολή που προέρχεται από τη νηστεία.

Συ δε περικυκλωμένος πάρα πολύ από την τρυφή, έχεις ξεχάσει τον εαυτό σου αμαυρώνοντας την απόλαυση και από φιληδονία εξαφανίζοντας την πραγματική ευχαρίστηση. Διότι τίποτε δεν υπάρχει τόσον επιθυμητό, ώστε να μην καταφρονείται με την συνεχή απόλαυση. Εκείνων δε που είναι σπάνια η απόκτηση, αυτών η απόλαυση γίνεται περισπούδαστη.

Έτσι και ο κτίστης μας επενόησε με την ποικιλία στη ζωή, να παραμένει σε μας η χάρη αυτών που έχουν δοθεί. Δεν βλέπεις ότι και ο ήλιος είναι λαμπρότερος μετά την νύκτα; Και ο ύπνος γλυκύτερος μετά την αγρυπνία; Και η υγεία πιο επιθυμητή μετά την πείρα των αντιθέτων; Και η τράπεζα λοιπόν είναι πιο ευχάριστη μετά τη νηστεία· όμοια μεν στους πλουσίους και σ’ αυτούς που παρέχουν πλούσια γεύματα και στους λιτούς και στους προχείρους κατά την δίαιτα.

Μέγας Βασίλειος

http://kotsarikos.com/2013/03/19

"Ο νικητής.. "

Στις αυθόρμητες ενέργειες, φαίνεται η ποιότητα του ανθρώπου.

2 Δεκεμβρίου 2012, αγώνας ανώμαλου δρόμου 5.000 μέτρων στην πόλη Burlada της περιοχής Ναβάρα, στην Ισπανία:

Ο βάσκος αθλητής Iván Fernández Anaya, ενώ είχε την ευκαιρία να τερματίσει πρώτος, δεν εκμεταλλεύθηκε το λάθος του προπορευόμενου κενυάτη Abel Mutai [χάλκινο μετάλλιο στα 3.000 μέτρα steeple, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου], αλλά τον βοήθησε να αντιληφθεί το λάθος και να κερδίσει τον αγώνα.

Ο 24χρονος Anaya περιγράφει το γεγονός: "Έτρεξα κοντά του 4 χιλιόμετρα  Ήταν  μπροστά μου συνεχώς 5μ. Μετά η διαφορά αυξήθηκε. Στα τελευταία 250μ αύξησα την ταχύτητα μου προσπαθώντας να τον φτάσω. Ο Mutai είδε μια αψίδα από μπαλόνια που είχαν στήσει για την τελετή απονομής των βραβείων και σκέφτηκε ότι είναι η γραμμή του τερματισμού. Σταμάτησε να τρέχει και άρχισε να χαιρετά το κοινό και να τους στέλνει φιλιά.

Του φώναξα πως έπρεπε να τρέξει ακόμα 10μ Δεν κατάλαβε. Τον έφτασα. Από τις κερκίδες με ενθάρρυναν να τον περάσω, όμως δεν το σκέφθηκα ούτε στιγμή. Θα ήταν μια νίκη που δεν μου ανήκε. Του έδειχνα το τέρμα, φωνάζοντας. Τίποτα. Με κοίταζε σαστισμένος. Αναγκάστηκα να τον σπρώχνω. Δεν ξέρω τι κατάλαβε, αλλά τελικά ήταν ο πρώτος που πέρασε τη γραμμή του τερματισμού. Αυτό ήταν όλο!

Έκανα ό,τι έπρεπε να κάνω. Εκείνος ήταν ο νόμιμος νικητής. Μόλις είδα πως είχε σταματήσει, ήξερα ότι έπρεπε να τον βοηθήσω και όχι να τον περάσω."

Κάποιος, είπε για τον Anaya: "Αντί για ένα κάλπικο χρυσό μετάλλιο, προτίμησε ένα γνήσιο ασημένιο!"

"Μια ιστορία από τον Πόντο"

"Μια ιστορία από τον μαρτυρικό Πόντο"

Αρκετά χρόνια πριν, όταν ήμουν πενηντάρης, μιλούσα με μια θεία μου που ήταν γιαγιά πια. Μου μιλούσε με μεγάλο παράπονο για την πατρίδα μας τον Πόντο και για τους προγόνους μας. Πάνω στην κουβέντα, της είπα πως σύντομα θα έκανα ταξίδι – προσκύνημα στον Πόντο. Κρεμάστηκε πάνω μου και με παρακάλεσε με λυγμούς, όταν πάω να της κάνω ένα χατίρι. Μου διηγήθηκε επακριβώς πού βρισκόταν το πατρικό της σε χωριό του Πόντου. Μου εξήγησε με λεπτομέρεια τα χαρακτηριστικά του χωριού, τους δρόμους και μου προσδιόρισε με ακρίβεια τη θέση του σπιτιού.

Μου είπε μόλις το βρω, να ζητήσω απ' τους Τούρκους που θα έμεναν πια εκεί, να βρουν ένα κασελάκι, που είχε κρύψει σε συγκεκριμένο σημείο του παλιού αρχοντικού. Μου περιέγραψε πλήρως το κασελάκι και το τι περιείχε μέσα. Ασημικά, παλιά κοσμήματα, λίρες κλπ, ένα μικρό θησαυρό δηλαδή. Μου είπε, να τα αφήσω στους Τούρκους για αμοιβή, με την προϋπόθεση να μου δώσουν ένα κρεμαστό σταυρό που είχε μέσα το κασελάκι. Αυτός ο σταυρός ήταν ο βαφτιστικός του μικρού παιδιού της, που το έχασε κατά τη γενοκτονία. Αυτή είχε γλιτώσει. Είχε γλιτώσει μόνο τη ζωή της, γιατί η χαροκαμένη ψυχή της, μόνο ο Θεός γνωρίζει πώς πέρασε μέσα στις πικρές αναμνήσεις εδώ στην Ελλάδα.

Έσβησε τα παρακαλετά της μέσα στα δάκρυα και της υποσχέθηκα να κάνω ό,τι θα περνούσε απ' το χέρι μου, αλλά μέσα μου δεν είχα πολλές ελπίδες. Πράγματι έκανα το ταξίδι, έκανα ό,τι επιθυμούσα για τον εαυτό μου και μετά κατευθύνθηκα για το χωριό της θείας μου. Η περιγραφή της ήταν τόσο λεπτομερής, που βρήκα το σπίτι πολύ εύκολα. Παλιό λιθόκτιστο δίπατο αρχοντικό. Χτύπησα την πόρτα και μου άνοιξε ένας Τούρκος, λίγο μικρότερος σε ηλικία από εμένα. Ευτυχώς ήξερε άπταιστα αγγλικά, γιατί ετύγχανε σεβαστό πρόσωπο της δημόσιας διοίκησης της περιοχής, με μεγάλο αξίωμα (Νομάρχης;) και μπορούσαμε να συνεννοηθούμε πολύ άνετα.

Του διηγήθηκα με λεπτομέρεια ό,τι μου είχε πει η θεία μου. Για μία στιγμή ταράχθηκε και μετά μου είπε αποφασιστικά. Κοίτα να δεις, τώρα καλύτερα να φύγεις γιατί υπάρχουν και άλλοι ομοεθνείς μου στο σπίτι και δεν μπορώ να μιλήσω ελεύθερα. Ξαναέλα το απόγευμα την τάδε ώρα που θα είμαι μόνος, να τα πούμε καλύτερα. Πράγματι έκανα όπως μου είπε και όταν ξαναπήγα με υποδέχθηκε μέσα στο σπίτι πια. 

Αφού ήπιαμε τον καφέ χωρίς να μιλήσει, έφυγε απ΄ το δωμάτιο υποδοχής και σε λίγο ξαναγύρισε κρατώντας στα χέρια του το κασελάκι της θείας μου.

Κυριολεκτικά μου έπεσε το φλιτζάνι του καφέ απ' τα χέρια

- Ώστε το βρήκατε ήδη, ψέλλισα σαστισμένος.

- Ναι, εδώ και πολλά χρόνια από τότε που είμαι σε αυτό το σπίτι. Πάρε το. Πιστεύω ότι σου ανήκει, πρόσθεσε.

- Μα δεν το θέλω, είπα διστακτικά. Μόνο το σταυρουδάκι θέλω. Αυτό μόνο ζήτησε η θεία μου. Σας παρακαλώ κρατήστε όλα τα υπόλοιπα.

- Κοίτα να δεις, είπε θυμωμένα. Θα κάνεις αυτό που σου λέω. ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΜΟΥ. Τόσα χρόνια τα φύλαγα, μέχρι που ήρθες εσύ. Στη θεία σου ανήκουν. Να της τα πας.

- Μα, το σταυρουδάκι...ψέλλισα φοβισμένα

Τότε με μία κίνηση άνοιξε το πουκάμισό του και φάνηκε κρεμασμένο στο λαιμό του το σταυρουδάκι.

- Αυτό δε μπορώ να στο δώσω. Δεν μπορώ, γιατί είναι δικό μου!

Πραγματικά ζαλίστηκα. Δεν καταλάβαινα τι εννοούσε.

- Είναι δικό μου! Ακούς; είπε δυνατά. Είναι δικό μου, γιατί εγώ είμαι το παιδί που έχασε η θεία σου πριν σαράντα χρόνια!

Έμεινα να τον κοιτώ με ανοιχτό το στόμα. Βούρκωσα. Ήταν ο χαμένος μου ξάδερφος. Έπεσα στην αγκαλιά του και τον έσφιξα. Έκλαιγα με αναφιλητά. Το ίδιο και αυτός.

Όταν συνήλθαμε μου είπε: Δεν ήξερα ότι η μητέρα μου έζησε. Έμεινα πίσω. Άλλοι Τούρκοι πήρανε το σπίτι και με μεγαλώσανε σαν παιδί τους. Τώρα είναι πεθαμένοι. Έχω τη δικιά μου οικογένεια εδώ πια.

Του ζήτησα να με ακολουθήσει στην Ελλάδα. Να δει τη μάνα του.

Αρνήθηκε

- Δε μπορώ να γυρίσω πια. Τα παιδιά μου έχουν μεγαλώσει. Είναι αξιωματικοί στον τουρκικό στρατό. Και σε υψηλές θέσεις. ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ. (σημ. απ' τη συνέχεια της διήγησης, θα φανεί ότι σε αυτό το σημείο ψευδόταν, για να προφυλάξει τα παιδιά του).

Αν φύγω στην Ελλάδα, τα παιδιά μου μπορεί να πάθουν κακό εδώ. Δεν πρέπει να έχω καμία σχέση με την Ελλάδα.

Επέμενα και τον παρακάλεσα να έρθει τουλάχιστον ένα ταξίδι σαν τουρίστας και να επωφεληθεί για να δει τη μάνα του και τους άλλους συγγενείς του.

- Δεν γίνεται, μου απάντησε. Για να καταλάβεις, εδώ έχω μεγάλη δημόσια θέση. ΣΑΝ ΕΜΕΝΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΟΛΛΟΙ ΕΔΩ. ΕΓΩ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΕΧΩ. ΜΕ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ. Αν πάω στην Ελλάδα, θα δώσω στόχο ότι κάτι συμβαίνει και θα κινδυνέψουν και άλλοι. (Σημ. Από αυτό το σημείο φαίνεται, ότι ταυτόχρονα με το αξίωμα που κατείχε σαν Τούρκος ήταν και τοπικός ηγέτης των ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ. Το πιθανότερο ήταν και τα παιδιά του να  γνωρίζανε το μυστικό, αλλά προφυλαγόντουσαν εξαιρετικά).

- Να δώσεις πολλά φιλιά στη μάνα μου. Να μη λυγίσει. Να κάνει υπομονή. Να της πεις ότι θα συναντηθούμε στην άνω Ιερουσαλήμ.

Αγκαλιαστήκαμε και πάλι και χωρίσαμε δακρυσμένοι.

Επέστρεψα στην Ελλάδα και έτρεξα αμέσως με το κασελάκι στη θεία μου, για να της το δώσω και να της πω τα φοβερά νέα.

Αλλά τι δυσάρεστη έκπληξη με περίμενε. Οι συγγενείς μου, μου διηγηθήκανε, πως λίγο μετά την αναχώρηση μου για την Τουρκία, η θεία μου άφησε την τελευταία της πνοή.

Ίσως ο καλός Θεός την πήρε κοντά του για να μην ακούσει, ότι τόσα χρόνια ζούσε το παιδάκι της και αυτή δε μπορούσε να το έχει στην αγκαλιά της. Με αρκετά δάκρυα είχε ματώσει την καρδιά της, τόσον καιρό.

*  Από το: Όπου Γης - Στις Ορθόδοξες Γειτονιές του Πλανήτη 

== - - - = = - - - ==

Η πραγματική ιστορία

Spiros R

Μερικές φορές ο προφορικός λόγος είναι πιο γνήσιος από τον γραπτό, μιας και ο άνθρωπος έχει την τάση να "κεντάει" εκφραστικά τα κείμενά του.
Είχα δει το συγκεκριμένο βίντεο πριν 2 χρόνια και θυμήθηκα το περιστατικό.

http://www.youtube.com/watch?v=NLOA0mT8ArU

*  Δυο μέρες μετά την ανάρτηση, ο εκλεκτός φίλος και σταθερός επισκέπτης του «φεγγαριού» Spiros R, μας έστειλε το πιο πάνω e-mail.

Το βίντεο επιβεβαιώνει το γεγονός με ονόματα και η ιστορία αποκτά ταυτότητα με την άμεση μαρτυρία της διήγησης, γι' αυτό και συμπληρώνουμε την ανάρτηση.

 

"Ποιος ξέρει;.."

Κάποτε ζούσε σ’ ένα χωριό κάποιος φτωχός γέροντας, ο οποίος είχε ένα όμορφο άλογο που τον βοηθούσε στις γεωργικές του ασχολίες και το οποίο ήταν τόσο όμορφο και δυνατό, ώστε ήταν γνωστό σε όλη τη γύρω περιοχή.    

Κάποια μέρα, ένας πρίγκιπας που εντυπωσιάστηκε από τη φήμη και το παρουσιαστικό του αλόγου, θέλησε να το αγοράσει προσφέροντας στον γέροντα ένα υπέρογκο ποσό. Αυτός όμως, αρνήθηκε να πουλήσει το αγαπημένο του άλογο, µε το οποίο είχε δεθεί τόσα χρόνια.
- "Μα καλά είσαι ανόητος;" ρωτούσαν οι συγχωριανοί του. "Πούλα το άλογο για το καλό σου, θα πιάσεις πολλά χρήματα και θα είσαι ευτυχισμένος!"
- "Αα, εμένα το άλογο με βοηθά στην εργασία μου.. Και ποιος ξέρει τι είναι καλό και τι κακό;" απαντούσε ο γέροντας, "Μόνο ο Θεός το ξέρει!"

Οι μέρες περνούσαν και το άλογο παρέμενε αχώριστη συντροφιά του γέροντα. Ένα πρωί όμως ξύπνησε και είδε ότι το άλογό του είχε φύγει.
Οι συγχωριανοί του μαζεύτηκαν για να του εκφράσουν τη λύπη τους:
- "Τι μεγάλο κακό που σε βρήκε, τώρα ποιος θα σε βοηθά στις δουλειές σου; Ήσουν ανόητος που δεν πούλησες το άλογο. Τώρα δεν έχεις ούτε τα χρήματα, ούτε το άλογο."
Ο γέροντας με τη χαρακτηριστική ηρεμία του απαντούσε:
- "Και ποιος ξέρει τι είναι καλό και τι κακό; Μόνο ο Θεός το ξέρει!"
Οι χωριανοί απομακρύνθηκαν νομίζοντας ότι του γέρου του έχει σαλέψει..

Ύστερα από λίγες μέρες το άλογο επέστρεψε στη μάντρα του γέροντα, μαζί µε μερικά άλλα πανέμορφα άγρια άλογα που είχε συναντήσει στο δάσος.
Μαζεύτηκαν ξανά οι συγχωριανοί και του έλεγαν:
- "Τι τυχερός που είσαι! Σου έτυχε μεγάλο καλό, αφού τώρα έχεις περισσότερα άλογα να σε βοηθούν."
Ο γέροντας τους απάντησε:
- "Και ποιος ξέρει τι είναι καλό και τι κακό.. Μόνο ο Κύριος το γνωρίζει! Πάντως εγώ είμαι ευχαριστημένος, που το άλογό μου γύρισε πίσω."
Οι συγχωριανοί του τον κοιτάζανε πάλι, χωρίς να τον καταλαβαίνουν.

Μετά από λίγες μέρες ο γιος του, καβαλικεύοντας ένα από τα άλογα, έπεσε κι έσπασε το πόδι του, μένοντας ανήμπορος.
Μαζεύτηκαν και πάλι οι χωριανοί λέγοντας:
- "Τι κακό που σε βρήκε! Με τα άλογα που ήρθαν, έχασες τελικά το δεξί σου χέρι στις δουλειές – τον γιο σου – που υποφέρει τώρα από τους πόνους και ίσως να υποφέρει για όλη του τη ζωή."
Ο γέρος απαντούσε πάλι:
- "Ποιος ξέρει… μόνο ο Θεός γνωρίζει τι είναι καλό και τι κακό!"

Δεν πέρασε μια βδομάδα από αυτό το ατύχημα και μια γειτονική χώρα κήρυξε τον πόλεμο στη χώρα του. Πέρασε λοιπόν και από την πόλη του ο στρατός και επιστράτευσε όλους τους νέους άντρες της πόλης. Δεν πήραν φυσικά τον γιο του γέρου, που είχε σπασμένο πόδι κι έτσι δεν έλαβε μέρος στις άγριες μάχες που ακολούθησαν.
Ήρθαν πάλι οι συγχωριανοί και έλεγαν:
- "Είσαι πολύ τυχερός, αφού οι γιοι όλων μας πάνε να σκοτωθούν στον πόλεμο, ενώ εσύ θα έχεις τον γιο σου πάντα κοντά σου."

Και ο γέροντας τους απάντησε με τρυφερότητα:
- "Εμείς οι άνθρωποι δεν ξέρουμε ποτέ αρκετά, για να κρίνουμε αν κάτι είναι ευλογία ή συμφορά. Ακόμη αδελφοί μου δεν το καταλάβατε;
Μόνο ο Θεός γνωρίζει το καλό και το κακό μας!!

Πρέπει λοιπόν να δείχνουμε απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό μας, όχι στα λόγια, αλλά στην πράξη! Υπάρχει άραγε περίπτωση, αν αφεθούμε όπως ένα μικρό παιδί στο θέλημά του, να νιώσουμε ποτέ φόβο, θλίψη, άγχος ή στενοχώρια;"

*  από το fb

"Η κοίμηση ενός άγνωστου αγίου"

Μητροπολίτου Μεσογαίας Νικολάου

Άνθρωπος πολύ πονεμένος, αλλά και ασυνήθιστα γλυκύς και ευτυχισμένος. «Η πάντα νουν υπερέχουσα ειρήνη» ιδίωμά του. Ορατό δια γυμνού οφθαλμού. Μικρό παιδί, στις τελευταίες τάξεις του Δημοτικού, όταν μπροστά στα μάτια του πήραν τη μητέρα και την αδελφή του οι αντάρτες και σε λίγο άκουσε τους πυροβολισμούς. Δεν τους ξαναείδε, αλλά και δεν λησμόνησε ποτέ ούτε την εικόνα του χωρισμού, ούτε τις εκφράσεις του προσώπου τους, ούτε τα ως τότε γεγονότα της κοινής ζωής τους. Αιτία το μίσος του πατέρα τους, που και αυτός εξαφανίστηκε. Αυτός τις κατήγγειλε. Η παιδική ψυχή του μια πληγή χαίνουσα.

Τον μάζεψαν σε μια παιδόπολη. Εκεί έμαθε την τέχνη του λούστρου. Εντελώς συμπτωματικά συναντά έναν έφεδρο αξιωματικό του Ελληνικού Στρατού, που πήγε να του βάψει τα παπούτσια σε ένα δρόμο της Θεσσαλονίκης. Πιάνουν την κουβέντα και γίνονται φίλοι. Αυτός του μιλάει για αγάπη, την οποία και του δείχνει έμπρακτα. Του δίνει ελπίδα και παρηγοριά. Τον οδηγεί στην Εκκλησία και του ανοίγει όλους τους πνευματικούς ορίζοντες. Γίνεται μοναχός σε ένα γνωστό ευλογημένο μοναστήρι με εκλεκτούς αδελφούς. Διάκονος και υπηρέτης όλων. Ο τελευταίος των τελευταίων κατ’ επιλογήν.

Χαιρόταν να απολαμβάνει σαν δική του, τη δόξα των άλλων. Αυθεντικά απολάμβανε τα χαρίσματα και τις επιτυχίες τους. Βρήκε τον τόπο του, ανακάλυψε τον εαυτό του, συνάντησε τον Θεό. Το νέο του όνομα Κύριλλος.
- Είμαι ο ευτυχέστερος άνθρωπος του κόσμου, συνήθιζε να λέγει, χρεωμένος στον Θεό μέχρι το κεφάλι.

"Γάμος και διαζύγιο"

Του Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης Παύλου

Tι σημαίνει ένα διαζύγιο; Την ανικανότητά μας να αγαπήσουμε. Αυτό βασικά σημαίνει. Όλα τα υπόλοιπα είναι οι δικαιολογίες μας. Την αποτυχία να αγαπηθούμε. Τη λαθεμένη αντίληψη που είχαμε για τον γάμο. Ο γάμος δεν είναι βίος ανθόσπαρτος. [...]

Μελετήστε με προσοχή την ακολουθία του Μυστηρίου του γάμου. Υπάρχει και μεταφρασμένη. Εκεί μέσα λοιπόν, υπάρχουν όλα τα στοιχεία και όλες οι προϋποθέσεις που αν τις ζήσεις, φθάνεις στην πληρότητα της σχέσης σου. Η Εκκλησία από την αρχή μας δείχνει τον δρόμο: «Ευλογημένη η Βασιλεία του Πατρός...». Κι εκείνη τη στιγμή με το Ευαγγέλιο κάνει ο ιερέας το σημείο του Σταυρού. Τι σημαίνει αυτό;

Τρία πράγματα βασικά. Ξέρετε, παιδιά μου, για πού ξεκινάτε; Δεν ξεκινάτε για το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Ξεκινάτε για τη Βασιλεία του Θεού. Αυτή είναι η πορεία του γάμου. Ποιος θα είναι ο οδηγός σας σ' αυτήν την πορεία; Το Άγιο Ευαγγέλιο. Ποια είναι η πορεία σας; Η Σταυρική!

Λέω στα ζευγάρια που παντρεύω: «Αν το καταλάβατε παιδιά μου, σήμερα πρέπει να πεθάνετε, πρέπει να πεθάνει ο εγωισμός σας. Ξεκινήσατε καθένας από το σπίτι του και ήρθατε εδώ και τώρα φεύγετε από εδώ μαζί, σε ένα καινούργιο σπίτι. Πολύ ωραία. Τι σημαίνουν όλα αυτά; Ο κάθε ένας πρέπει να φύγει από τον εαυτό του πια. Από αυτό που ήταν μέχρι τώρα. Κι εδώ, η Χάρις του Θεού σας ένωσε.»

Βλέπετε κάποια στιγμή, ενώνουμε τα χέρια και τους λέω: «Έχετε δει δύο κλειδιά περασμένα σε κρίκο; Όπου και να 'ναι, θα είναι μαζί. Στην τσέπη μας ευρίσκονται ή μας έπεσαν στο δρόμο ή τα πετάξαμε στη θάλασσα, θα είναι πάντα μαζί, γιατί τα ενώνει ένας κρίκος. Αν όμως βγουν από τον κρίκο είναι ζήτημα τύχης, αν θα μείνουν και τα δύο κοντά και μαζί και για πόσο.

Ποιος είναι ο κρίκος; Η χάρη του Θεού. Βάλτε τα χέρια σας, βάλτε τις καρδιές σας και οι δυο σας στο χέρι του Θεού. Ο Θεός δεν μας παίρνει με το ζόρι, απλώνει το δικό Του χέρι και εάν εσείς με τη θέληση σας βάλετε τα δικά σας χέρια, ο Θεός θα σας ενώσει σε μια ενότητα τέλεια και αγία και έτσι να πορευτείτε.»

Όταν στην Ελλάδα καθιερώθηκε ο πολιτικός γάμος, εγώ πανηγύριζα. Είπα, «επιτέλους, θα αποφύγω την ταλαιπωρία να παντρεύω ανθρώπους, που δεν ξέρουν τι κάνουν». Να πας στον Δήμαρχο κι όπου θέλεις. Όχι όμως εδώ! Γιατί ο χώρος αυτός εδώ, είναι για αυτούς που ξέρουν τι θέλουν και πιστεύουν τι κάνουν.

Ένα διαζύγιο μπορεί να έχει πολλές αφορμές, αλλά οι αιτίες του είναι λίγες.

Πώς προετοιμάζονται δύο νέοι άνθρωποι για να παντρευτούν; Από 'κεί θα καταλάβεις ποια θα είναι η συνέχεια. Πόσο καλά γνωρίζονται ή πόσο βαθιά αγνοούνται; Έχω ακούσει πολλές φορές την παρατήρηση «δεν ήτανε έτσι στην αρχή». Έτσι ήτανε παιδί μου, αλλά εσύ δεν τον είδες. Ο αρραβώνας δεν είναι μια χαζοχαρούμενη περίοδος που θα κοιτάξουμε πώς θα περάσουμε καλά. Είναι ακριβώς μια περίοδος που οι άνθρωποι μιλάνε σοβαρά για το μέλλον τους, βλέπουν αν συμφωνούν, αν ταιριάζουν, αν έχουν την ίδια πλεύση μέσα στη ζωή τους, ακόμα μερικές φορές σε μερικά πράγματα, που φαίνονται πιο ρηχά, πιο εύκολα.

Κάποτε έλεγα σε δυο παιδιά που συνδεόντουσαν: - Παιδιά χωρίστε τώρα, γιατί θα χωρίσετε αύριο. - Μα γιατί; - Γιατί δεν έχετε καμιά σχέση μεταξύ σας. Τα ενδιαφέροντα του ενός είναι τελείως διαφορετικά κι εξειδικευμένα, του άλλου είναι -τα παιδιά χρησιμοποιούν σήμερα αυτή τη λέξη- «μπάζα». Σε λίγο εσύ θα αρχίσεις να τη ζηλεύεις και εσύ σε λίγο θα αρχίσεις να κουράζεσαι. Λοιπόν, μην κάνετε λάθη!

Ευτυχώς κατάλαβαν έγκαιρα. Γιατί είναι πάρα πολύ σημαντικό να βλέπεις την αλήθεια. Το σ' αγαπώ και μ' αγαπάς είναι εύκολο να το λες, δύσκολο όμως να το ζεις. Εμείς μάθαμε ότι η αγάπη είναι σαρκωμένη. Κι αν δεν σαρκώνεται, δεν σταυρώνεται, τότε ακριβώς δεν προχωράει.

Το Διαζύγιο τελικά είναι μια αποτυχία. Το ερώτημα όμως είναι το εξής: Πώς θα αντιμετωπίσουμε ένα διαζύγιο; Διδασκόμαστε από τα λάθη μας; Καταλάβαμε γιατί φτάσαμε εδώ; Πρώτα-πρώτα έχουμε τη συνείδηση ότι αποτύχαμε; Και δεν αποτύχαμε τυχαία, αποτύχαμε για συγκεκριμένους λόγους, καθαρούς και ορατούς ή πιστεύουμε ότι φταίει μόνο ο άλλος;

Στα ζευγάρια που παντρεύω τους εύχομαι: «Παιδιά μου, σας εύχομαι να μάθετε στη ζωή σας να φταίτε πάντα και οι δυο μαζί. Γιατί αν πιστέψετε ότι φταίει μόνο ο άλλος, κάτι δεν πάει καλά μεταξύ σας.»

Παντρεύομαι σημαίνει, δέχομαι τον άλλο όπως είναι γιατί τον αγαπάω. Παντρεύομαι σημαίνει ότι αγωνίζομαι, κάνω τα πάντα, για να δίνω χαρά σ' αυτόν που αγαπάω. Άρα λοιπόν υπάρχει μια κοινή πορεία και των δύο, δηλαδή το ότι ο άλλος με δέχεται, δεν γεννάει ασυλία του εγωισμού μου, αφού με δέχεται όπως είμαι.

Σε δέχεται γιατί σε αγαπάει, εσύ αγαπάς; Τότε διορθώσου. Τότε, αφού βλέπεις ότι κάτι ενοχλεί τον άλλο, διόρθωσε το. Όταν ακούω ανθρώπους να λένε: «εγώ αυτός είμαι ή εγώ αυτή είμαι, δεν αλλάζω», τους λέω: «Κακώς παντρευτήκατε, γιατί όταν κάποιος αγαπάει, αλλάζει.» Δεν αλλάζω, σημαίνει δεν αγαπάω. Τα υπόλοιπα είναι περιττά.

http://santoriniosgamos.blogspot.gr/2013/03/blog-post_1562.html

"Ένας καλός άνθρωπος"

Ο Tom Matlack, ζει στη Βοστώνη και σπούδασε στα Πανεπιστήμια Wesleyan και Yale. Είναι ο ιδρυτής του "Good Men Project" και έχει ασχοληθεί ιδιαίτερα με τα προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπίσει ένας άνδρας, για να ανταποκριθεί στους ρόλους που έχει γι’ αυτόν η ζωή και με τη σωστή ανατροφή των αγοριών, ώστε να γίνουν καλοί άνθρωποι.

Ο ίδιος προσδιορίζει τον εαυτό του σαν: σύζυγο – πατέρα – επιχειρηματία και συγγραφέα ή άλλοτε, σαν πατέρα – σύζυγο – επιχειρηματία και έναν καλό άνθρωπο!

Η οπτική διαπαιδαγώγησης ενός άνδρα, διαφέρει από τη γυναικεία ψυχολογία μιας μητέρας που μεγαλώνει ένα αγόρι και απευθύνει στη νέα μαμά τις παρακάτω συμβουλές.

1. Σκέψου τον άνθρωπο των σπηλαίων.

Τα κορίτσια από πολύ μικρά, βιώνουν πάρα πολλά συναισθήματα. Τα αγόρια πάλι, μόνο τα τρία βασικά: Θυμό, λύπη και χαρά. Μην προβληματίζεσαι λοιπόν, γιατί ο γιος σου να είναι κατσούφης κάποια στιγμή. Μπορεί απλώς να πεινάει, να θέλει τουαλέτα ή να θέλει να τρέξει. Μπορεί ένα παιδί να του πήρε το παιχνίδι και εκείνος να το θέλει πίσω. Και βέβαια, με τίποτα δεν έχει όρεξη μια διδακτική συζήτηση για το νόημα της ζωής, όπως ίσως ένα κορίτσι.

2. Παρακολούθησε το σώμα του και όχι το στόμα του. 
Όπως όλοι οι άντρες έτσι και ο μικρός σου γιος, εκφράζει το πώς αισθάνεται με το σώμα του και όχι με λόγια. Όταν χοροπηδάει πάνω-κάτω, είναι καλά. Όταν οι ώμοι του είναι πεσμένοι προς τα κάτω, νιώθει άσχημα. Όταν κάνει φασαρία και φωνάζει είναι μια χαρά. Όταν είναι σιωπηλός, κάτι σοβαρό του συμβαίνει.

3. Όταν τον βλέπεις προβληματισμένο, αγκάλιασε τον.

Τα αγόρια σπάνια χρησιμοποιούν λόγια για να εκφράσουν τα συναισθήματά τους. Μπορεί να ξεσπάνε σε δάκρυα ή να κλωτσάνε με θυμό μια μπάλα, αλλά ποτέ δεν θα σας εξομολογηθούν πώς νιώθουν. Η αγκαλιά είναι ο πιο άμεσος και ασφαλής τρόπος για να τον καθησυχάσεις. Και οι πολλές ερωτήσεις, ο πιο ακατάλληλος.

4. Ο Σούπερμαν ζει για πάντα.

Τα αγόρια από πολύ μικρά, πιστεύουν στις ιδιαίτερες δυνάμεις. Ταυτίζονται με μυθικούς χαρακτήρες (Ταρζάν, Μικρός Ήρωας, Μπάτμαν) και από πολύ μικροί νιώθουν την ανάγκη να σώσουν τον κόσμο. Η μεγαλοψυχία είναι κομμάτι της αρρενωπότητας του. Δέξου το.

5. Η άσκοπη σωματική δραστηριότητα είναι χρήσιμη.

Ένα αγόρι έχει ανάγκη από ευκαιρίες, να ανακαλύψει τη χαρά της δουλειάς, να κοπιάσει για ένα φανταστικό σκοπό. Η κούραση μέσα στο παιχνίδι φτιάχνει τον χαρακτήρα του γιου σου, για να ανταποκριθεί αργότερα με κέφι στις δυσκολίες της ζωής. Μην του στερήσεις αυτές τις εμπειρίες.   

6. Η νίκη πάντα μετράει.

Τα αγόρια θέλουν την πρωτιά. Πάντα βάζουν στόχους για να βγουν πρώτοι, στα σπορ, στη δημοτικότητα, στο σχολείο, στο ύψος.. Δεν θα το συζητήσει ποτέ με τη μαμά του, αλλά θέλει να είναι καλός σε όλα, όπως θέλει και τη μαμά του να καμαρώνει γι’ αυτόν. Εκείνη όμως, μπορεί να του δώσει να καταλάβει πως σημασία έχει να κάνει μια σωστή προσπάθεια και πως η επιτυχία εξαρτάται και από άλλους παράγοντες και να τον καθοδηγήσει έτσι, ώστε να γίνει ένας καλός άνθρωπος. Για τα υπόλοιπα θα φροντίσει ο ίδιος.

7. Τι θα φορέσει.

Μπορεί να νομίζετε πως το ντύσιμο είναι σημαντικό μόνο για τα κορίτσια και το αγόρι σας το μόνο που χρειάζεται είναι ένα απλό T-shirt  και ένα τζην. Ναι, αλλά ποιο T-shirt  και ποιο τζην; Τα αγόρια ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο για την εμφάνιση απ’ όσο πιστεύουν οι μαμάδες τους. Θέλουν με αυτά που φορούν κυρίως να νιώθουν άνετα, αλλά χωρίς να εντυπωσιάζει το ντύσιμο τους, να είναι αποδεκτό από τους φίλους τους.

8. Η ώρα του ύπνου είναι ιερή.

Όλη μέρα, τρέχουν, είναι όρθια, με τεράστια ενέργεια. Για τα αγόρια ο ύπνος είναι μια αληθινά σοβαρή υπόθεση. Λίγο πριν κοιμηθεί, μίλησε του ήρεμα και γλυκά για πράγματα σημαντικά για σένα, που θα φέρουν και σε κείνο ηρεμία. Σκέπασε μετά τον γιο σου τρυφερά, χάιδεψε και φίλησε τον και άφησε τον, να ονειρευτεί.

http://goodmenproject.com

http://www.facebook.com/thomasmatlack/info

http://santoriniosgamos.blogspot.gr/2013/03/8.html

http://www.golocalprov.com/lifestyle/good-is-good-20-reasons-dads-matter

"Tony Polinni"

Η συλλογή του ιταλού φωτογράφου Tony Polinni, είναι πολύ εύγλωττη για το πόσο μας απασχολεί καθημερινά το φαγητό και η προετοιμασία του.

Όμως περάσαμε ήδη την Κυριακή των Απόκρεω, του αποχωρισμού του κρέατος από τη διατροφή της επερχόμενης Σαρακοστής. Την άλλη Δευτέρα, την Καθαρή, θα αποχωριστούμε και από τα υπόλοιπα, ώστε η μέριμνα για την τροφή της νηστείας μας, να εναρμονιστεί με την καθαρότητα που οφείλει να διατηρήσει το πνεύμα μας.

Οι 40 ημέρες της Τεσ-σαρακοστής, θα μας οδηγήσουν στην κατανόηση και στη συμ-πάσχουσα συμμετοχή μας στη Μεγάλη Εβδομάδα και τα βιώματα των Αγίων Παθών του Κυρίου, στην ευλογημένη χαρά και ευωχία της Αναστάσεως!   

"Το Ευαγγέλιο της Κρίσεως"

Του π. Ανδρέα Αγαθοκλέους

Το «Ευαγγέλιο της κρίσεως», όπως ονομάζεται η περικοπή από το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο που αναφέρεται στα κριτήρια με τα οποία θα κριθεί ο κόσμος, φαντάζει ως δικαστήριο με δικαστή τον Θεό και δικαζόμενους όλους τους ανθρώπους. Η επίδραση από τη Δυτική Θεολογία των Καθολικών είναι εμφανής. Γι’ αυτούς ο Θεός κρίνει κι αποφασίζει, ανάλογα με τα έργα μας. Δεν φαίνεται να υπάρχει έλεος, συμπόνια, κατανόηση της ανθρώπινης αδυναμίας.

Η «καθ’ ημάς  Ανατολή» ωστόσο, έχει μιαν άλλη Θεολογία που αναπαύει, χωρίς να καλύπτει την αδυναμία μας. Είναι η Θεολογία που στηρίζεται στο ευαγγέλιο που λέει, ότι «ο Θεός Αγάπη εστί». Κι ως αγάπη δεν καταδικάζει κανένα, δεν στέλλει στην κόλαση, δεν τιμωρεί. Πώς άλλωστε θα συμβιβάζετο η αγάπη με την καταδίκη;

Όμως ο Παράδεισος όπως και η Κόλαση, είναι υπαρκτές καταστάσεις. Δεν προέρχονται από ψυχολογικά ή παιδαγωγικά αίτια. Δεν έχουν σκοπό να ενθαρρύνουν ή να συγκρατήσουν τους ανθρώπους, αναλόγως του τι προβάλλεται.

Η Ορθόδοξη Θεολογία μιλά για έναν Τριαδικό Θεό, όπου τα τρία πρόσωπα βιώνουν την τέλεια αγάπη, που ενοποιεί τα πρόσωπα χωρίς να τα ταυτίζει και τα διακρίνει μεταξύ τους, χωρίς να τα χωρίζει. Αυτή η τέλεια Αγάπη του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, διαχέεται στον κόσμο ως ελευθερία, καλώντας όποιον θέλει να συμμετάσχει σ’ αυτή.

Ασφαλώς, υπάρχουν αυτοί που ανταποκρίνονται κι αυτοί που απορρίπτουν. Οι πρώτοι ζουν στο Φως που ονομάζεται Παράδεισος και οι δεύτεροι ζουν στο σκοτάδι που ονομάζεται Κόλαση. Οι πρώτοι βιώνουν την κοινωνία, τη σχέση, την αλληλοπεριχώρηση και άρα τη χαρά, την πληρότητα, την αγαλλίαση. Οι δεύτεροι βιώνουν την απομόνωση, τον εγωκεντρισμό, τη μοναξιά και άρα τη λύπη, τη στέρηση, τον πόνο.

Ποιος θα κατηγορούσε τον Ήλιο, γιατί κάποιοι αρνούνται να δεχτούν το φως και τη θερμότητά του; Η ελευθερία είναι σπουδαίο προνόμιο στον άνθρωπο, αλλά φοβερό. Καθορίζει την πορεία της ύπαρξής του, τον Παράδεισο ή την Κόλασή του.

Γιατί, τι άλλο είναι ο Παράδεισος από το «να αγαπούμε ο ένας τον άλλο, όπως αγαπά κι εμάς ο Θεός, να συγχωρούμε ο ένας τον άλλο, όπως συγχωρεί κι εμάς ο Θεός, να κατανοούμε ο ένας τον άλλο, όπως κατανοεί και μας ο Θεός»;

Το «Ευαγγέλιο της κρίσεως» μας λέει πως η αγάπη ως συμπόρευση με τον πεινασμένο, τον διψασμένο, τον περιπλανώμενο, τον άρρωστο, τον φυλακισμένο, τον διωκόμενο και ταλαιπωρημένο άνθρωπο, είναι συμπόρευση με τον Χριστό. Η ανταπόκριση στον Χριστό, στο Φως το αληθινό «που φωτίζει και αγιάζει κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο», μας φέρνει τον Παράδεισο μέσα μας.

Το αντίθετο, την Κόλαση. Αυτή είναι η ουσία του «Ευαγγελίου της κρίσεως». Τα υπόλοιπα είναι για να τονίσουν, το πόσο σοβαρά πρέπει να δούμε την αιώνια πορεία της ύπαρξης μας.

Η ουσία βρίσκεται στην αγάπη, ως αγάπη Χριστού. Τα αμαρτήματα, ως προερχόμενα από τη φιλαυτία, εμποδίζουν την αγάπη. Η μετάνοια όμως ως δώρο Θεού, μεταποιεί όσο ζούμε, την Κόλαση σε Παράδεισο και το σκοτάδι σε Φως, το Φως Χριστού που «φαίνει πάσι».