"Αγία Άννα "

Η ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΧΩΡΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

Εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος ὑπάρχει φερώνυμος Σκήτη ἐπ᾿ ὀνόματι τῆς Ἁγίας Ἄννης καὶ εἶναι ἡ μεγαλύτερα καὶ ἀρχαιότερα τῶν «ἰδιορρύθμων Σκητῶν». Ἂς σημειωθῆ δὲ ὅτι καμμία ἄλλη ἑορτὴ (γυναικεία) δὲν ἑορτάζεται εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος εἰμὴ μόνον τῆς «Γιαγιᾶς», ὡς ὀνομάζεται χαϊδευτικῶς, ἀπὸ τοὺς μοναχούς.

Ὁ Ἱεροσολύμων Δοσίθεος (1669—1707), Νοταρᾶς ὁ Πελοποννήσιος ἐν τῇ δωδεκαβίβλῳ αὐτοῦ ἀναφέρει τάδε: «Ἡ νῦν σκήτη τῆς Ἁγίας Ἄννης εἰς τόπον τραχὺν καὶ κρημνώδη ἤρξατο οἰκοδομηθῆναι περὶ τὸ 1680 διὰ συνεργίας τοῦ ἀοιδίμου Πατριάρχου Διονυσίου τοῦ ἐξ Ἄνδρου, ὅστις παρητήσατο τὸν θρόνον Κωνσταντινουπόλεως ἐξ αἰτίας ταύτης.

Ἐν ἐπίσημῳ τινι ἡμέρᾳ, ἐνοχλουμένου τοῦ Πατριάρχου τούτου ὑπὸ πολλῶν, ὤφθη πτωχὸς τις ζητῶν θεωρηθῆναι τὸ δίκαιον αὐτοῦ παρὰ τοῦ Πατριάρχου καὶ ἐβόα: Θεώρησόν μου τὸ δίκαιον.

Λέγει αὐτῷ ὁ Πατριάρχης: Οὐχ ὁρᾷς πόσην σύγχυσιν ἔχω καὶ ζητεῖς μοι καὶ σὺ τὸ δίκαιόν σου νὰ θεωρήσω; Λέγει ὁ πτωχός· ἂν τὸ δίκαιόν μου οὐ δύνασαι ἰδεῖν, μὴ Πατριάρχευε.

Ἤθελεν ὅμως ἀνταποκριθῆναι καὶ τὸν Πατριάρχην. Καὶ τί νὰ κάμω, ἂν μὴ Πατριαρχεύσω;

Λέγει ὁ πτωχός· πήγαινε εἰς τὸ Ὄρος νὰ σώσῃς τὴν ψυχήν σου. Καὶ μὲ τὸν λόγον τοῦτον ἔγινεν ἀφανὴς ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν του ὁ πτωχὸς καὶ οὐχ εὑρέθη.

Ὅθεν ἐγνω ἐκ θείας ἄφατου οἰκονομίας γενέσθαι τὴν ὀπτασίαν ἐκείνην καὶ οὕτω παρῃτήσατο καὶ ἐλθὼν εἰς τὸ Ὄρος πολλῶν καλῶν ἐγένετο πρόξενος, μετὰ τῶν ἄλλων δὲ καὶ τούτου, τῆς Σκήτης.

Προεκατοίκησαν ἐν τῇ Σκήτῃ δυὸ ἢ τρεῖς Ἡσυχασταὶ ἔχοντες μετ᾿ αὐτοῦ γνωριμίαν, οἵτινες καὶ μικρὰν εἶχον Καλύβην καὶ Ναὸν σμικρότατον ἐπ᾿ ὀνόματι τοῦ Ἁγίου Νικολάου. Συνέβη τότε νὰ ἔλθουν ἐξ Ἀσίας τινὲς καὶ φέρουν εἰς τὰ Κελλία τῆς Προβάτας (Κελλίον Ἁγίου Γεωργίου) τὸν πόδα ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΗΣ καὶ ἐφανέρωσαν περὶ τούτου τῷ Πατριάρχῃ ζητοῦντες συμβουλὴν τί νὰ κάμωσιν.

Ἔχων δὲ κλίσιν ὁ Πατριάρχης εἰς τὸν τόπον τοῦτον συνεβούλευσεν αὐτοῖς, νὰ οἰκοδομήσωσι Ναὸν ἐπὶ τῷ ὀνόματι τῆς ΑΓΙΑΣ ΑΝΝΗΣ καὶ νὰ ἀφιερώσωσιν ἐν αὐτῷ τὸν πόδα καὶ νὰ ἡσυχάσωσι καὶ οἱ ἴδιοι κτίζοντες οἰκήματα· καὶ ἔδωκε καὶ τὴν δαπάνην τῆς οἰκοδομῆς τοῦ Ναοῦ ὁ Πατριάρχης καὶ ὠκοδομήθη μικρὸς Ναὸς τότε. Διότι ὁ νῦν μέγιστος καὶ κάλλιστος ἐγένετο ἔπειτα.

Ἔκτοτε ὁ τόπος ἔλαβε τὴν ὀνομασίαν «ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ» καὶ ἔπαυσε τὸ ὄνομα τῶν «Βουλευτηρίων». Πρὸ δὲ τούτου, πανταχοῦ τῶν «βουλευτηρίων» εὑρίσκομεν λεγόμενον. Ἐκ τοῦ Κώδικος δὲ τῆς Σκήτεως μανθάνομεν ὅτι ὁ ποῦς τῆς Ἁγίας Ἄννης προσεκομίσθη τῷ 1686.

nektar-uoa – [2fA]

"Στα σύνορα.. "

- Στα σύνορα της μοίρας -

Ένας πίνακας ζωντανός, γεμάτος ποίηση, τραγικότητα και ρεαλισμό.

Πρόσφυγες και μετανάστες περιμένουν να περάσουν τα σύνορα της Ελλάδας προς την ΠΓΔΜ,
κοντά στην Ειδομένη.

- Φωτογραφία του  Γιάννη Μπεχράκη στις 7/9/2015, για το Reuters.

Δείτε την με κλικ, σε μεγάλο μέγεθος

lifo – [2fA]

"Το Αϊβαλί του Soloup "

Έκθεση στο θέατρο "Λιθογραφείον" της Πάτρας

Από το Σάββατο 5 μέχρι και Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2015

Μετά δύο περίπου χρόνια από την πρώτη κυκλοφορία του, το βραβευμένο graphicnovel "Αϊβαλί" του Soloup (εκδόσεις Κέδρος), παραμένει τραγικά επίκαιρο.

Μικρασιατική καταστροφή, πόλεμος, εθνικισμοί, θρησκευτικό μίσος, πρόσφυγες…

Ένα μονοήμερο ταξίδι από τη Μυτιλήνη στο Αϊβαλί.
Κι εκεί, ανάμεσα στις δυο ακτές, μεσοπέλαγα, ένα ταξίδι στο χρόνο.
Στη ματωμένη Ιστορία. Σε όσα χωρίζουν τους ανθρώπους του μικρού μπουγαζιού.
Σε όσα ενώνουν τους λαούς όλης της γης.

Ξεριζωμός. Χαμένες πατρίδες. Συνθήκη της Λοζάνης.
Η πρώτη μεγάλη ανταλλαγή πληθυσμών στη σύγχρονη Ιστορία.
Εκατομμύρια τραγωδίες, αμέτρητες ιστορίες κυνηγημένων ψυχών. Τις περισσότερες δεν τις μάθαμε ποτέ.
Άλλες πάλι, αυτές που οι πρόσφυγες αφηγήθηκαν στα παιδιά και στα εγγόνια τους, σιγά σιγά μπερδεύονται, βυθίζονται στη λήθη, χάνονται. 

Ελάχιστες από αυτές καταγράφηκαν στο χαρτί. Ελάχιστες σώθηκαν, για να ορθώσουν τη μνήμη απέναντι στα ανθρώπινα λάθη που, όταν ξεχνιούνται, επαναλαμβάνονται.

Εκεί, στα υδάτινα σύνορα, στο στενό πέρασμα ανάμεσα στη Λέσβο και στα μικρασιατικά παράλια, ξετυλίγονται τέσσερις από αυτές τις ιστορίες. 

Τέσσερις Αϊβαλιώτες αφηγούνται. Τρεις Έλληνες κι ένας Τούρκος: Φώτης Κόντογλου, Ηλίας Βενέζης, Αγάπη Βενέζη-Μολυβιάτη, Αχμέτ Γιορουλμάζ.

Και όταν τα πόδια ξαναπατούν στη γη, το σήμερα προσπαθεί να λογαριαστεί με το χθες. 

Το ταξίδι δεν έχει τελειώσει.

Στην έκθεση, παρουσιάζονται εικόνες, πρωτότυπα σχέδια και προσχέδια από το Αϊβαλί, επιμέρους θεματικές ενότητες για τον τρόπο κατασκευής και αφήγησης της ιστορίας με την μορφή comics, όπως και τη χρήση πηγών (cartpostal, παλιές φωτογραφίες, στολές, πλοία κλπ) κατά την σχεδίαση.

Η έκθεση συμπληρώνεται από σπάνιες φωτογραφίες και αρχειακό υλικό που προέκυψε κατά την έρευνα.
Ένα ταξίδι στον χρόνο. Η Μικρασιατική καταστροφή και η Συνθήκη της Λοζάνης με την ματιά της τρίτης και τέταρτης γενιάς προσφύγων.

Ο σκιτσογράφος Soloup (Αντώνης Νικολόπουλος) σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και απέκτησε το Διδακτορικό του (Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας) από το Πανεπιστήμιο του Αιγαίου. Το Αϊβαλί έχει μεταφραστεί στα γαλλικά και στα τουρκικά και είναι το πρώτο graphic novel που αποτελεί το αντικείμενο έκθεσης του Μουσείου Μπενάκη. 

Η έκθεση παρουσιάστηκε και στη Λέσβο (Μουσείο Βιομηχανικής Ελαιουργίας Λέσβου), στα Χανιά (Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μεσογείου) και στη Λάρισα (Δημοτική Πινακοθήκη Λάρισας-Μουσείο Γ.Ι. Κατσίγρα).
Μέσα στο 2015 συμμετείχε στην ομαδική έκθεση "Ella" στην γκαλερί Tricromia στη Ρώμη και στο φεστιβάλ της Ραβέννας.

mikrasiatis – irisliteraryagency

[2fA]

"Ο δρόμος του Χόρχε "

Από την συνέντευξη του Χόρχε Μπουκάι – [ 8ο από 9]

….

Τι είναι αυτό που ορίζει, πως ο δρόμος που πήραμε είναι ο σωστός;

Θα έπρεπε καταρχάς, να δούμε αν υπάρχει σωστός δρόμος.
Αν αυτός ο δρόμος που είναι σωστός για μας, είναι σωστός για όλους.
Ή αν υπάρχει ένας δρόμος προσωπικός και μοναδικός για τον καθένα.

Πιστεύω πως τον πρώτο δρόμο της ζωής σου, τον χαράσσουν οι γονείς σου.
Εκείνοι είναι που σου λένε: «Αυτό είναι καλό. Εκείνο είναι κακό».
Εκείνοι είναι που σου λένε καλώς ή κακώς: «Όταν κάνεις αυτό, σε αγαπώ και σε βραβεύω, όταν κάνεις το άλλο σε τιμωρώ και σε κατηγορώ».

Κατά κάποιον τρόπο, στην αρχή, ακολουθείς τον δρόμο που σου δείχνουν οι γονείς σου, κι όταν περάσει ο καιρός φτάνεις στην εφηβεία. Και η εφηβεία χαρακτηρίζεται από την αμφισβήτηση του δρόμου που σου έδειξαν οι μεγάλοι, οι γονείς.

Είναι υποχρεωτικό στην εφηβεία να αμφισβητήσεις αυτά που σε δίδαξαν οι γονείς σου.
Και είναι και καλό.
Στην καλύτερη περίπτωση, εσύ επιλέγεις από αυτά που σου έδειξαν οι γονείς σου, όσα εξακολουθούν να είναι σωστά και απορρίπτεις εκείνα που δεν είναι για σένα.

Τότε ξεκινάς τον δικό σου δρόμο. Γίνεσαι ενήλικος.
Πότε επιλέγει κανείς πραγματικά τον δρόμο του; 
Όταν είναι ενήλικος και συνειδητοποιεί πως χρειάζεται να επιλέξει τον δρόμο του και αναλαμβάνει την ευθύνη του δρόμου που επιλέγει.

Αυτός ο δρόμος είναι ο δικός σου προσωπικός δρόμος.
Το να διαλέγεις έναν δρόμο, σημαίνει πως αναλαμβάνεις την ευθύνη της ζωή σου.
Από εκεί και πέρα είσαι υπεύθυνος για όλα όσα κάνεις, για όλα όσα δεν κάνεις, για όλα όσα λες και για όλα αυτά που δεν λες.

Και βέβαια αν έχεις πάρει λάθος δρόμο, μπορείς να αλλάξεις πορεία αργότερα, αν και γενικά, αυτό που συμβαίνει είναι ότι αυτός ο δρόμος που ήταν καλός όταν τον επέλεξα, έπαψε να είναι καλός κι εγώ δεν το συνειδητοποίησα.

Δεν πρέπει να θυμώνουμε επειδή διαλέξαμε τον λάθος δρόμο.
Ήταν ο καλύτερος για μένα εκείνη τη στιγμή. Σήμερα δεν είναι.
Και σε κάθε περίπτωση, όταν αντιλαμβάνομαι ότι ο δρόμος που ακολουθώ είναι όντως λανθασμένος, το μοναδικό που πρέπει να κάνω είναι να τον αλλάξω.

Όμως... εδώ έχουμε ένα «όμως» που δυσκολεύεται πολύς κόσμος να καταλάβει.
Ακολουθώ έναν δρόμο και σε ένα σημείο διαπιστώνω το λάθος.
Στο σημείο εκείνο παύει αυτός να είναι ο δρόμος μου, κι έτσι χάνω την πορεία μου.
Και σε ένα σημείο αργότερα, συνειδητοποιώ πως κάπου πιο πίσω έχασα το δρόμο μου.

Το λάθος θα είναι να προσπαθήσω να διορθώσω τα πράγματα από εδώ που βρίσκομαι.
Αυτό που πρέπει σχεδόν πάντα να κάνω, είναι να γυρίσω πίσω στο σημείο όπου έσφαλα και να πάρω τον σωστό δρόμο.

Και οι άνθρωποι που δεν θέλουν να το κάνουν αυτό κι αντιστέκονται, συνεχίζουν στον λάθος δρόμο ξέροντας πως είναι λάθος και ποτέ δεν τον διορθώνουν και λένε πως είναι κακότυχοι και πως δεν ξέρουν γιατί δεν καταφέρνουν να ξαναπάρουν τον σωστό δρόμο.

«Δεν έχεις μπορέσει να τον ξαναπάρεις, γιατί δεν έχεις γυρίσει πίσω, στο σημείο εκείνο όπου έσφαλες».

….

boro - [2φΑ]

"Sail Amsterdam "

Sail Amsterdam 2015

Τον Αύγουστο (από 19 έως 23 του μηνός) συγκεντρώθηκαν στο Άμστερνταμ χιλιάδες σκάφη από όλο τον κόσμο και ιδιαίτερα ιστιοφόρα, για την μεγαλειώδη ναυτική παρέλαση της 5ετίας.

Η εκδήλωση διοργανώθηκε για πρώτη φορά το 1975 για να εορταστεί η 700η επέτειος από την ίδρυση της πόλης του Άμστερνταμ, και είχε ονομαστεί «Sail Άμστερνταμ 700».

Έκτοτε, επαναλαμβάνεται κάθε 5 χρόνια με τη μορφή φεστιβάλ, με ποικίλες παράπλευρες δραστηριότητες, και έχει τεράστια επιτυχία.

Αναφέρεται, πως το 2000 παραβρέθηκαν στην εκδήλωση 8.000 πλοία!

Η παρέλαση ξεκινά από τον Κόλπο στα βόρεια της πόλης και κατευθύνεται στα νότια κατά μήκος της ακτής.

[κλικ στις φωτο- για μεγάλο μέγεθος]

wikipedia – facebook – travelweare – official-gr

Google – [2fA]

"Τα δώρα του Αγίου Νικολάου"

Τα δώρα του Αγίου Νικολάου

Όταν ο Άγιος Νικόλαος, ήταν Επίσκοπος στα Μύρα της Λυκίας, φρόντιζε ιδιαίτερα τους φτωχούς, αφού αναφέρονται ανάμεσα στα άλλα, οι μυστικές, κρυφές επισκέψεις του σε σπίτια φτωχών, όπου τους πετούσε από το παράθυρο πουγκιά με χρήματα για τις ανάγκες τους.

Χαρακτηριστική είναι ιταλική απεικόνιση του Αγίου Νικολάου, που ρίχνει από το παράθυρο χρήματα σε φτωχή οικογένεια, προκειμένου να ανακουφιστούν οικονομικά.

Η φήμη από αυτό το γεγονός, έκανε τον γύρο του κόσμου από το στόμα των καλών μας ναυτικών και στερεώθηκε μέσα στις φτωχικές καρδιές η ελπίδα της επισκέψεως του Αγίου, για να βοηθηθούν τα αμέτρητα σπιτικά των αγαθών και φτωχών ανθρώπων.

Ο πόθος και η ελπίδα, αναμείχθηκε κατά τόπους με τους παλαιούς μύθους, ενίοτε και με ειδωλολατρικές δοξασίες, ρίζωσε αρχικά στη Δυτική Ευρώπη, μεταλλάχθηκε στην Αμερική και σήμερα κυριαρχεί με τη βοήθεια των ΜΜΕ παγκόσμια η εικόνα του Αγίου με τα δώρα, έστω και εάν δεν έχει πια στις περισσότερες περιπτώσεις καμιά σχέση με τον Άγιο Νικόλαο, ούτε βέβαια με τον Άγιο Βασίλειο.

Το όνομα Saint Nikolaus, ταξίδεψε και ρίζωσε παντού, σε ολόκληρη την Ευρώπη!
Έτσι θεωρείται προστάτης της Μόσχας, όπου αναφέρονται εμφανίσεις του στα μαύρα χρόνια των διωγμών και της κρατικής αθεΐας, αλλά και του Άμστερνταμ της Ολλανδίας, όπου παρά την απαγόρευση αναγνώρισης Αγίων που επέβαλε ο Προτεσταντισμός, ο Άγιος Νικόλαος επέζησε και εκεί θαυμαστά έως σήμερα. 

Με το όνομα Sinter Klaas ή και Sint Nicolaas, ανήμερα της κανονικής εορτής του, στις 6 Δεκεμβρίου, παριστάνεται με ιερατική στολή και επισκοπική ράβδο, να μοιράζει δώρα στα παιδιά!

Αυτή είναι η πιο «καθαρή» μορφή του Αγίου Νικολάου που απέμεινε μέχρι σήμερα στην προτεσταντική Δύση και διατηρεί στοιχεία ευπρέπειας και ευσέβειας. Ο Sinter Klaas, έχει σαν βοηθό και ένα αγόρι από την Αιθιοπία, τον Μαύρο Πητ, που κάποτε διηγούνται πως είχε απελευθερώσει ο Άγιος στα Μύρα και εκείνο από ευγνωμοσύνη έμεινε για πάντα μαζί του να τον βοηθά…

Στη Γερμανική λαογραφία, αναφερόταν κατά τα προχριστιανικά χρόνια, η «θεότητα» του ασπρογένη Odin, που επισκεπτόταν τα παιδιά με το οκτάποδο άλογο του που πεινούσε βέβαια και γι’ αυτό έπρεπε εκείνα να έχουν κοντά στην καπνοδόχο ή το τζάκι, τις μπότες τους, γεμάτες με άχυρο - ο Odin θα αντάμειβε τότε εκείνα τα ευγενή παιδιά, γεμίζοντας τις μπότες τους με δώρα ή καραμέλες…

Με τον εκχριστιανισμό της Γερμανίας, έφυγε ο μύθος του φανταστικού Odin, χωρίς όμως να φύγουν τα δώρα και οι μπότες ή οι κρεμασμένες κάλτσες στο τζάκι και προστέθηκε το στολισμένο Έλατο των Χριστουγέννων, που έφθασε στην Ελλάδα με την ακολουθία του Όθωνα.

Αυτά τα γερμανικά έθιμα μεταφέρθηκαν από τους Γερμανούς στις ΗΠΑ, όπου εδραιώθηκαν σε συνδυασμό με τον Ολλανδικό Sint-Nicolaas ή Sinter Klaas, από όπου και προέκυψε το Claus (Klaas – Claus), που φυσικά προέρχεται από το Nicholas – Nicholaus, δηλαδή από το όνομα του Επισκόπου Μύρων της Λυκίας του θαυματουργού, του Αγίου μας Νικολάου!

noiazomai – [2fA]

"Ένας κόμπος δάκρυ.. "

Ο Γέροντας Ιερώνυμος της Αίγινας

Σε κάθε προσευχή πρέπει να έχετε ένα κόμπο δάκρυ. Και σαν σας έλθει η κατάνυξη μην το λέτε πουθενά, γιατί είναι θείον δώρο, μήπως και το χάσετε!

Αγάπησε την κατάνυξη, φέρνε στο νου σου τις αιτίες που θα σου φέρνουν δάκρυα.

Το χτίσιμο με ξηρούς λίθους δεν είναι καλό. Χρειάζεται η λάσπη, χρειάζεται και ο ασβέστης. Έτσι και η προσευχή· χωρίς δάκρυα δεν είναι προσευχή.
Χρειάζονται δάκρυα, αλλιώς ωφέλεια δεν μένει από την προσευχή.

Μετά από τα λόγια της Ακολουθίας, το Απόδειπνο κλπ. να παρακαλάς τον Θεό και με απλά λόγια, με λόγια δικά σου για τα προβλήματα σου, για τον πόνο σου, σαν να είναι μπροστά σου και τον βλέπεις. Αυτά τα πονεμένα και κατανυκτικά λόγια, είναι σαν τα προσανάμματα για να πιάσει η φωτιά, δηλ. ο πόθος για τον Θεό.

Και τότε έρχονται και τα δάκρυα.

Απόδειξη αγάπης προς τον Σωτήρα μας είναι τα δάκρυα, κατά την ώρα της προσευχής.

Μη λέτε πολλά. Κρατήστε την γλώσσα. Αγαπήστε την σιωπή.
Αν την συνηθίσετε, μετά δεν θα θέλετε να ομιλείτε. Τόσο είναι όμορφη η σιωπή.

Να έχετε χαρά! Η χαρά και η λύπη ας σας είναι φιλοξενούμενες, όχι όμως η απελπισία.
Της απελπισίας να της κλείνετε την πόρτα!
Ο Χριστιανός δεν πρέπει ούτε δειλός να είναι, ούτε απελπισία να έχει.

Θα κάμεις ότι ημπορείς διά τα παιδιά σου, διότι εις την άλλη ζωή ο Χριστός μας ή θα σου ζητήσει τα παιδιά σου σωσμένα ή πληγές στα γόνατά σου, από την πολλή σου προσευχή.
Δεν γνωρίζουν δυστυχώς, οι γονείς την ευθύνη την οποίαν έχουν δια τα τέκνα των.

Μη θυμώνετε. Θα σας ειρωνευθούν, θα υποφέρετε. Εσείς μη φοβάσθε. Σας προσφέρουν δηλ. πιπέρι, να δίδετε ζάχαρη. Εγώ πιπέρι δεν έχω να σκέπτεστε, ζάχαρη έχω, ζάχαρη δίδω.
Να γλυκαίνετε με την ζάχαρη σας, δηλ. με τον καλόν σας λόγο, τον άλλο.

Όταν δίδεις ελεημοσύνη, να μη εξετάζεις τι είναι το πρόσωπο που του δίδεις, αν είναι καλό η κακό. Η ελεημοσύνη είναι σπουδαίο πράγμα, εξαλείφει πλήθος αμαρτιών.

Ταπείνωση να έχεις. Όταν βρέχει, το νερό δεν σταματά εις τις κορφές ή στα βουνά, αλλά κάτω εις την πεδιάδα. Οι ταπεινοί άνθρωποι έχουν χάριν, καρποφορία και ευλογία.

Τον ιεροκήρυκα να τον ακούτε, αλλά μη ζυγώνετε πολύ. Όλοι άνθρωποι είμεθα…

Εις κληρικόν: Όσο μπορείς απέφευγε τα έξω. Κλείσου εις το δωμάτιο σου. Σφίξε και τον νου σου να ανοίξει να δεις πνευματικόν φως. Να λέγεις πότε να φθάσεις στο δωμάτιο σου και να κλεισθείς. Μελέτησε, προσευχήσου. Αν δεν είσαι ενισχυμένος, πώς θα ενισχύσεις άλλους;

Και ο κόσμος τρέχει, ζητά την δίψα της ψυχής να ικανοποιήσει από την Εκκλησία, από τα όργανα της, από το ράσο! Τι θα δώσεις αν δεν έχεις και πώς θα έχεις αν δεν ζητήσεις από τον Θεό; Να κοπιάζεις εις την προσευχή και την μελέτη και θα ενισχύεσαι.

Είσαι ιερεύς; Να προσέχεις, δεν ανήκεις εις τον εαυτόν σου. Είσαι σαν μία βελόνα στα χέρια του Θεού. Να ῾σαι καλός, να μη είσαι σα τη σκουριασμένη βελόνα που δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά της. Για τον εαυτό σου δηλαδή, αδυναμίες, πάθη κλπ. να μην υπάρχεις.
Το ράσο, η συνθήκη σου είναι με τον Θεό, να σε συγκλονίζει και να λες, τι θέλει τούτο;
Τι μου λέγει τούτο; Ναι, να αγαπώ τον Θεό και να εργάζομαι εις ότι με έταξε.

Να προσέχεις. Ο διάβολος παντοίους τρόπους μεταχειρίζεται για να βλάψει τον κληρικό, γιατί από έναν μόνον άγιο κληρικό, χιλιάδες ημπορούν να ωφεληθούν και να σωθούν, όπως και από έναν που δεν αγωνίζεται, χιλιάδες ημπορούν να αφανισθούν.

Εάν έχεις φόβο Κυρίου, έμαθες Θεολογία, εάν δεν έχεις τον φόβο Κυρίου, τέχνη έμαθες δια να ζήσης. Ο κληρικός πρέπει σαν τα πολυόμματα να είναι, δηλαδή παντού μάτια να έχει, να είναι ακέραιος, δυνατός εις τον νου, σοφός, άγιος.

Μη υποδεικνύεις, διότι διδασκαλία δίχως θέληση του άλλου, έχθρα είναι και γίνεται αμαρτία σε κείνον που ακούει και δεν κάνει, και εσύ στεναχωρείσαι και ταράζεσαι.

Στον άλλο να λέγεις τόσα, όσα νομίζεις ότι θα σηκώσει, όχι περισσότερα.

Κάθε άνθρωπος έχει κάποιο χάρισμα. Βρες το χάρισμα του και επαίνεσε τον.
Χρειάζεται και ο έπαινος (προς τόνωση) και η καλοσύνη και η αγάπη.
Τότε ο άλλος και πολύ καλός να μην είναι, δια την τιμήν, τον έπαινο και την αγάπη που του εκδηλώνουν, ελέγχεται και γίνεται καλύτερος.

nektar-uoa – [2fA]

"Δεν σε φοβάμαι "

Δεν σε φοβάμαι - Μελίνα Ασλανίδου

Στίχοι: Κυριάκος Ντούμος
Μουσική: Γιώργος Παπαδόπουλος

Δεν σε φοβάμαι κι ας μου λες - κρατάω μαχαίρι
έχω στα στήθια μου τους στίχους του Σεφέρη
έχω του Γκάτσου την Αμοργό - έχω τον Κάλβο, τον Σολωμό
δεν σε φοβάμαι.

Δεν σε φοβάμαι κι ας μου λες - φύγε Μελίνα
έχω έναν ήλιο φυλαχτό απ’ τη Βεργίνα
έχω τον Όλυμπο, τον Υμμητό - το Παλαμίδι, την κυρά της Ρω
δεν σε φοβάμαι.

    Δεν σε φοβάμαι - δεν σε φοβάμαι
    με την Ελλάδα εγώ ξυπνάω - και κοιμάμαι.

Δεν σε φοβάμαι κι ας μου λες - φύγε σου λέω
έχω μια θάλασσα αγάπες στο Αιγαίο
έχω στην Κρήτη ένα Θεό - ένα ακρωτήρι κι ένα σταυρό
δεν σε φοβάμαι.

Δεν σε φοβάμαι κι ας μου λες - φύγε απ’ τη μέση
έχω ένα δέντρο στην Επίδαυρο φυτέψει
έχω μια ορχήστρα κι ένα βωμό - έχω το λόγο μου τον τραγικό
δεν σε φοβάμαι.

[2φΑ]

"Υπομονή "

Υπομονή
(αγνώστου ποιητού)

          

         "Ει τις θέλει οπίσω μου ελθείν,
          απαρνησάσθω εαυτόν
          και αράτω τον σταυρόν αυτού
          και ακολουθείτω μοι." (Ματθ. ιστ´ 24)

Πριν σου στείλει ο Θεός τον σταυρό που σηκώνεις,
τον κοίταξε με τα πάνσοφα μάτια Του,
τον εξέτασε με τη θεία λογική Του,
εξέλεξε με την ατελείωτη δικαιοσύνη Του,
τον θέρμανε στη γεμάτη αγάπη καρδιά Του,
τον ζύγισε καλά με τα στοργικά Του χέρια ,
μη τυχόν και πέσει βαρύτερος
από όσο μπορείς να σηκώσεις,
και αφού υπολόγισε το θάρρος σου
τον ευλόγησε και τον απέθεσε στους ώμους σου.

Μπορείς να τον σηκώσεις, κράτησε τον και ανέβαινε
από τον Γολγοθά προς την Ανάσταση. Αμήν.

Υπομονή θα πει:

Να πονάς, αλλά να μην καταβάλλεσαι
να μην παραφέρεσαι, να μην μεμψιμοιρείς, να μην γκρινιάζεις,
να μη γίνεσαι αντικοινωνικός, να μη γίνεσαι πρόβλημα στους γύρω

Να πονάς, αλλά να μένεις ολόρθος, να προσφέρεις,
να χαμογελάς, να προσεύχεσαι, να δοξολογείς.

nektar-uoa – [2fA]

"Ακαδημία Πλάτωνος "

Το μουσείο του Πλάτωνα στη γειτονιά του:

Το νέο Ψηφιακό Μουσείο άνοιξε πρόσφατα τις πύλες του στο κοινό!

Τι είναι το Ψηφιακό Μουσείο;

Λέγοντας σήμερα «Ακαδημία Πλάτωνος», ο νους μας θα πάει αφενός στη συγκεκριμένη γειτονιά της Αθήνας και αφετέρου στην Ακαδημία, τη Φιλοσοφική Σχολή του Πλάτωνα.
Στόχος της έκθεσης είναι να αποτελέσει μια γέφυρα ανάμεσα στα δύο αυτά θέματα, να συνδέσει δηλαδή, μια παγκοσμίως γνωστή ιστορία με τον τόπο στον οποίο διαδραματίστηκε.

Μια έκθεση για τον Πλάτωνα θα μπορούσε να βρίσκεται σε οποιοδήποτε μεγάλο μουσείο του κόσμου. Όμως, αυτή η ιστορία ξεκίνησε σε αυτή την πόλη και αυτό αποτελεί κύριο στοιχείο της αφήγησης του Μουσείου.

Μια διαδρομή με ξεναγό τον Πλάτωνα

Η έκθεση είναι μια «βουτιά» στον χρόνο.
Ξεκινάει από τη σημερινή αθηναϊκή γειτονιά «Ακαδημία Πλάτωνος». Σε μια διαδρομή στον εξωτερικό χώρο του κτιρίου, ο χρόνος κυλάει προς τα πίσω και μας οδηγεί στο κατώφλι του Πλάτωνα.
Ο επισκέπτης ετοιμάζεται να χτυπήσει την πόρτα του.

Στην πρώτη αίθουσα του Μουσείου παρουσιάζεται ο Πλάτωνας, ως ιστορικό πρόσωπο που έδρασε στην Αθήνα του 4ου αιώνα π.Χ. Ταυτοχρόνως, παρουσιάζεται ο τόπος που έδρασε, δηλαδή ο αρχαιολογικός χώρος της «Ακαδημίας Πλάτωνος».

Η δεύτερη αίθουσα αφιερώνεται στο έργο και τις μεθόδους του.
Εκεί, δίνεται η ευκαιρία στον επισκέπτη να «φιλοσοφήσει» και να συνειδητοποιήσει, κατά πόσο η σκέψη του Πλάτωνα τον αφορά. 

Στην τρίτη αίθουσα βλέπουμε τους τρόπους με τους οποίους η μορφή, αλλά και το έργο του Πλάτωνα ταξίδεψαν βαθιά μέσα στον χρόνο, ξεκινώντας από τους άμεσους συνεχιστές της Ακαδημίας και φτάνοντας στο σήμερα.

Η έκθεση καταλήγει στο «τώρα» με την έξοδο στη σημερινή γειτονιά.
Τι σημαίνει άραγε να ζει κανείς σήμερα στη «γειτονιά του Πλάτωνα»;

Με την βοήθεια διαδραστικών εκθεμάτων οι επισκέπτες καλούνται να αναλάβουν ενεργό ρόλο στην «εξερεύνηση» του Μουσείου.
Για τον λόγο αυτό δημιουργήθηκαν σύγχρονα ψηφιακά μέσα αναπαράστασης και φυσικά εκθέματα, προκειμένου οι επισκέπτες να έχουν την δυνατότητα να εμβαθύνουν σε θέματα που τους ενδιαφέρουν.

Πρωτοποριακή αρχιτεκτονική σύνθεση

Ένας χώρος που αφορά στον Πλάτωνα πρέπει να συνδιαλέγεται διακριτικά με τον ομώνυμο χώρο. Το κτίριο του νέου Μουσείου μοιάζει λες με ένα «κουτί», μια κατασκευή που ανοίγει, χρησιμοποιείται και ξανακλείνει.

Η πορεία προς την είσοδο και η έξοδος του κτιρίου, που ακολουθεί τον άξονα του κεντρικού δρόμου (οδός Μοναστηρίου), αρχίζει και καταλήγει στη διαμορφωμένη πλατεία, μέσω της οποίας συνδέεται με το σήμερα και τις δράσεις των πολιτών.

Ο σχεδιασμός του κτηρίου συμβολίζει τη διαδρομή προς το φως: Ανοίγματα υπάρχουν μόνο στην αρχή και το τέλος της διαδρομής. Μπαίνοντας μέσα στην έκθεση, ο επισκέπτης διανύει μια πορεία προς το φωτεινό άλλο άκρο του Μουσείου. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, θα μάθει πράγματα και θα ζήσει εμπειρίες.
Στο τέλος της έκθεσης, βγαίνει πάλι στην καθημερινότητά του.

culturenow

fb-Eιρήνη Κουτρέτση – [2fA]

"Μυστική αγάπη "

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΣΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ

-  του ΟΣΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ

Είμαστε ευτυχισμένοι, όταν αγαπήσουμε όλους τους ανθρώπους μυστικά.

Θα νιώθουμε τότε, ότι όλοι μας αγαπούν.

Κανείς δεν μπορεί να φθάσει στον Θεό, αν δεν περάσει απ’ τους ανθρώπους…

Ν’ αγαπάμε, να θυσιαζόμαστε για όλους ανιδιοτελώς, χωρίς να ζητάμε ανταπόδοση.
Τότε ισορροπεί ο άνθρωπος. Αυτό είναι το μεγαλύτερο μυστήριο της Εκκλησίας μας.
Να γίνομε όλοι ένα, εν Θεώ.

Η αγάπη στον αδελφό, μας προετοιμάζει ν’ αγαπήσουμε περισσότερο τον Χριστό.

Ας σκορπίζουμε σε όλους την αγάπη μας ανιδιοτελώς, αδιαφορώντας για τη στάση τους.
Όταν έλθει μέσα μας η χάρις του Θεού, δεν θα ενδιαφερόμαστε αν μας αγαπάνε ή όχι, αν μας μιλάνε με καλοσύνη. Θα νιώθουμε την ανάγκη εμείς να τους αγαπάμε όλους.

Είναι εγωισμός να θέλουμε οι άλλοι να μας μιλάνε με καλοσύνη. Όταν αγαπάμε, χωρίς να επιδιώκουμε να μας αγαπάνε, θα μαζεύονται όλοι κοντά μας σαν τις μέλισσες.
Αυτό ισχύει για όλους μας.

Αν ο αδελφός σου σ’ ενοχλεί, σε κουράζει, να σκέπτεσαι: «Τώρα με πονάει το μάτι μου, το χέρι μου, το πόδι μου· πρέπει να το περιθάλψω μ’ όλη μου την αγάπη».

Να μη σκεπτόμαστε όμως, ούτε ότι θα αμειφθούμε για τα δήθεν καλά, ούτε και ότι θα τιμωρηθούμε για τα κακά που διαπράξαμε. Έρχεσαι εις επίγνωσιν αληθείας, όταν αγαπάς με την αγάπη του Χριστού. Τότε δεν ζητάς να σ’ αγαπάνε· αυτό είναι κακό.

Εσύ αγαπάς, εσύ δίνεις την αγάπη σου· αυτό είναι το σωστό.
Από μας εξαρτάται να σωθούμε. Ο Θεός το θέλει.
Όπως λέει η Αγία Γραφή: «πάντας θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν».

Όταν κάποιος μας αδικήσει μ’ οποιονδήποτε τρόπο, με συκοφαντίες και με προσβολές, να σκεπτόμαστε ότι είναι αδελφός μας, που τον κατέλαβε ο αντίθετος.
Έπεσε θύμα του αντιθέτου. Γι’ αυτό πρέπει να τον συμπονέσουμε και να παρακαλέσουμε τον Θεό να ελεήσει κι εμάς κι αυτόν· κι ο Θεός θα βοηθήσει και τους δύο.

Αν όμως οργισθούμε εναντίον του, τότε ο αντίθετος από κείνον θα πηδήσει σ’ εμάς και θα μας παίζει και τους δύο. Όποιος κατακρίνει τους άλλους, δεν αγαπάει τον Χριστό.
Ο εγωισμός φταίει. Από κει ξεκινάει η κατάκριση.

Ας υποθέσουμε ότι ένας άνθρωπος βρίσκεται μόνος του στην έρημο. Δεν υπάρχει κανείς. Ξαφνικά ακούει κάποιον από μακριά να κλαίει και να φωνάζει. Πλησιάζει κι αντικρίζει ένα φοβερό θέαμα: μία τίγρης έχει αρπάξει έναν άνθρωπο και τον καταξεσχίζει με μανία.
Εκείνος απελπισμένος ζητάει βοήθεια. … Τι να κάνει, για να τον βοηθήσει; 

Μήπως θα πάρει καμιά πέτρα να τη ρίξει στον άνθρωπο και να τον αποτελειώσει;
«Όχι, βέβαια!», θα πούμε. Κι όμως αυτό είναι δυνατόν να γίνει, όταν δεν καταλαβαίνουμε ότι ο άλλος που μας φέρεται άσχημα κατέχεται από τον διάβολο, την τίγρη.

Μας διαφεύγει όμως ότι, όταν κι εμείς τον αντιμετωπίζουμε χωρίς αγάπη, είναι σαν να του ρίχνουμε πέτρες πάνω στις πληγές του, οπότε του κάνομε πιο πολύ κακό και η «τίγρης» μεταπηδάει σ’ εμάς, και κάνομε κι εμείς ό,τι εκείνος και χειρότερα. Τότε, λοιπόν ποια είναι η αγάπη που έχομε για τον πλησίον μας και πολύ περισσότερο για τον Θεό;

Να αισθανόμαστε την κακία του άλλου σαν αρρώστια που τον βασανίζει και υποφέρει και δεν μπορεί να απαλλαγεί. Γι’ αυτό να βλέπομε τους αδελφούς μας με συμπάθεια και να τους φερόμαστε με ευγένεια λέγοντας μέσα μας με απλότητα το «Κύριε Ιησού Χριστέ», για να δυναμώσει με τη θεία χάρη η ψυχή μας και να μην κατακρίνουμε κανέναν.

Όλους για αγίους να τους βλέπομε. Όλοι μας μέσα φέρουμε τον ίδιο παλαιό άνθρωπο.
Ο πλησίον όποιος και αν είναι, είναι «σάρξ εκ της σαρκός μας», είναι αδελφός μας και «μηδενί μηδέν οφείλομεν, ει μη το αγαπάν αλλήλους», σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο.

Και δεν μπορούμε ποτέ να κατηγορήσουμε τους άλλους, γιατί «ουδείς την εαυτού σάρκα εμίσησεν».

Όταν κάποιος έχει ένα πάθος, να προσπαθούμε εμείς να του ρίχνουμε ακτίνες αγάπης κι ευσπλαχνίας για να θεραπεύεται και να ελευθερώνεται.
Μόνο με την χάρη του Θεού γίνονται αυτά. Να σκέπτεστε, ότι αυτός υποφέρει περισσότερο από εσάς.

Να στεκόμαστε με προσοχή, σεβασμό και προσευχή. Εμείς να προσπαθούμε να μην του κάνουμε κακό. Όταν υπομένουμε την αντιλογία του αδελφού, λογίζεται μαρτύριο.
Να το κάνουμε με χαρά.

Ο χριστιανός είναι ευγενής.

Να προτιμάμε ν’ αδικούμαστε. Άμα έλθει μέσα μας το καλό, η αγάπη, ξεχνάμε το κακό που μας κάνανε. Εδώ κρύβεται το μυστικό. Όταν το κακό έρχεται από μακριά, δεν μπορείτε να το αποφύγετε. Η μεγάλη τέχνη είναι όμως, να το περιφρονήσετε.

Και με την χάρη του Θεού, ενώ θα το βλέπετε, δεν θα σας επηρεάζει διότι θα είστε πλήρεις χάριτος.

diakonima – [2fA]

"Η διαίσθηση του Χόρχε "

Από την συνέντευξη του Χόρχε Μπουκάι – [ 7ο από 9]

….

Πολλές φορές υπάρχει μια κρυφή γνώση, μια σκέψη ενστικτώδης, που σου λέει ότι δεν πρέπει να κάνεις κάτι.

Στην ψυχολογία αυτό ονομάζεται προειδοποίηση. Η σοφία μερικές φορές βασίζεται στο να μάθει κανείς να δίνει σημασία στις προειδοποιήσεις.
Γιατί αυτό που εσείς ονομάζετε ένστικτο, κάποιος θα μπορούσε να το ονομάσει διαίσθηση, κάποιος άλλος συλλογική συνείδηση, κτλ.

Είναι όλα όσα κανείς γνωρίζει, χωρίς να ξέρει πώς τα γνωρίζει.
Είναι ένα πλήθος πληροφοριών που δεν περνούν από τη νοημοσύνη σου, αλλά εσύ τις αισθάνεσαι, κι εκείνες σου λένε: «Αυτό όχι!», «Αυτό ναι!», «Εδώ πράσινο φανάρι!» ή «Εδώ κόκκινο φανάρι!».

Πιστεύω πως δεν υπάρχει κάτι χειρότερο από το να μην κοιτάς αυτά τα φώτα.
Δεν χρειάζεται πάντα να τους δίνεις σημασία, αλλά να τα βλέπεις.
Πάντα εσύ θα αποφασίζεις: «Κόκκινο φανάρι, αλλά εγώ θα το κάνω ούτως ή άλλως», «Πράσινο φανάρι, αλλά εγώ δεν θα το κάνω».

Αυτά τα κόκκινα φανάρια, με μόνη την εξαίρεση της πιθανότητας να μην είσαι καθόλου συγκεντρωμένος, πάντα σε προειδοποιούν για κάτι γνήσιο, κάτι πραγματικό, και για έναν κίνδυνο που πραγματικά υπάρχει. Δεν γνωρίζουμε τα πάντα μόνο με το μυαλό.

Γνωρίζουμε με το σώμα μας, γνωρίζουμε με τη μνήμη του κάθε κυττάρου μας, γνωρίζουμε επίσης με τα συναισθήματά μας. Ξέρουμε σήμερα, από τον Goleman ή και πριν απ' αυτόν, πως δεν υπάρχει μοναχά μία διανοητική ευφυΐα.
Ξέρουμε πως υπάρχουν πολλές νοημοσύνες που προσφέρουν γνώση για τα πράγματα.

Θα ήταν λάθος να αγνοείς συστηματικά αυτές τις προειδοποιήσεις που σου προσφέρει η διαίσθηση ή το ένστικτό σου. Πιθανόν θα ήταν επίσης λάθος, να γίνεις σκλάβος τους.

Παράδειγμα: Είσαι στο αυτοκίνητο κι ανάβει το κόκκινο λαμπάκι του λαδιού. 

Αυτό σου λέει πως κάτι συμβαίνει. Κι εσύ τότε ξέρεις, πως θα ήταν τρέλα να αγνοήσεις αυτό το φωτάκι. Έτσι, κάνεις στάση στο πρώτο συνεργείο που βρίσκεις στο δρόμο σου.

Ο κύριος εκεί, σου λέει πως σου λείπει μισό λίτρο λάδι από τη μηχανή κι έτσι προσθέτει μισό λίτρο. Κι εσύ βγαίνεις ξανά στο δρόμο κι ανάβει ξανά το λαμπάκι.
Εκπλήσσεσαι και ξανασταματάς στο επόμενο συνεργείο.

Κι ο κύριος σε αυτό το συνεργείο σου λέει πως πρέπει να χάνει από κάπου λάδια η μηχανή, γιατί ακόμα σου λείπει ένα τέταρτο του λίτρου. Κι έτσι σου βάζει ένα τέταρτο του λίτρου κι ένα τέταρτο επιπλέον.

Βγαίνεις πάλι στο δρόμο, και δέκα χιλιόμετρα πιο πέρα ανάβει ξανά το κόκκινο λαμπάκι κι εσύ θυμώνεις και μπαίνεις ξανά στο συνεργείο. Και τότε, κάνεις το λάθος κι αντί να αφήσεις το αυτοκίνητο ή να προσθέσεις λάδι, ζητάς από τον κύριο να σου αποσυνδέσει το κόκκινο λαμπάκι γιατί σ’ ενοχλεί.

Βγαίνεις στο δρόμο, καις τη μηχανή και καταστρέφεις το αυτοκίνητο. Γιατί η λύση δεν είναι το να πάψει να ανάβει το κόκκινο λαμπάκι.
Η λύση είναι το να δεις, τι ακριβώς συμβαίνει στο αυτοκίνητο.

Υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι περπατάνε στο φως και υπάρχουν και άνθρωποι που έχουν μάθει να περπατάνε και στο σκοτάδι. Και παραδόξως, υπάρχουν και άνθρωποι που τους τυφλώνει το φως και δεν μπορούν να μείνουν για πολύ σε φωτεινά μέρη.

Πιστεύω πως το καλύτερο είναι ο φυσικός μηχανισμός που διαθέτουν τα μάτια μας.
Τα μάτια μας έχουν ένα φίλτρο, την κόρη. Όταν υπάρχει λίγο φως, η κόρη μεγαλώνει για να εκμεταλλευτεί αυτό το λίγο φως που βρίσκει. Όταν υπάρχει πολύ φως, κλείνει λίγο για να μην τυφλωθεί.

Θα έπρεπε κι εμείς να λειτουργούμε έτσι…

….

[ 1o μέρος] – [ 2o] – [ 3o] – [ 4o] – [ 5^ο] – [ 6^ο]

boro - [2φΑ]