"Γιάννης Βαλαβανίδης "

Γιάννης Βαλαβανίδης  [1939-18 Φεβρουαρίου 2017]
-  από συνέντευξη του

" …. Ο «ρεαλισμός» του 2000, έχει στόχους που σχετίζονται με κοινωνικά φαινόμενα, τα οποία όμως ανήκουν περισσότερο στην ιδιωτική, παρά στη δημόσια σφαίρα της κοινωνικής ζωής. 

Επιπλέον τα βασικά ζητήματα έχουν γίνει πιο πολύπλοκα και δυσερμήνευτα.

Γι' αυτό η κριτική ματιά οφείλει να είναι όσο το δυνατό ακριβέστερη και διεισδυτικότερη. 

Η ζωγραφική, πρέπει να ερμηνεύει, μέσα από τις δικές της εντάσεις και μόνο, το κύριο περιεχόμενο των θεμάτων.

Στη ζωγραφική μου δεν απορρίπτω φυσικά το ανθρώπινο συναίσθημα, προσπαθώ όμως να αποφύγω το πομπώδες διδακτικό μελόδραμα και την ηθογραφία. 

Δεν το κάνω προγραμματισμένα, αλλά το βλέπω να συμβαίνει αναπόφευκτα, από τη στιγμή που η πρόθεσή μου στοχεύει στη δημιουργία ερωτημάτων σχετικά με την ουσία του θέματος - ερωτήματα που απευθύνονται, πάντως, τόσο στη λογική σκέψη όσο και στο συναίσθημα.

Η μορφή που θα πάρει τελικά μια ζωγραφική μου εικόνα, δεν ορίζεται εκ των προτέρων. 

Δεν έχω έτοιμες τεχνικές λύσεις ούτε σαφή δεδομένα για το αποτέλεσμα. 

Ξεκινώντας, μπαίνω στη διαδικασία να ανακαλύψω τη μορφή που χρειάζεται η εικόνα μου.

Είναι μια διαδικασία έρευνας, που στηρίζεται και στο συνειδητό, και στο τυχαίο, περνάει από διάφορες φάσεις και διαδοχικές ανατροπές, ώσπου να βρεθεί εκείνη η μία μορφή, που θα ανταποκρίνεται στις ανάγκες του θέματος.

Φθάνοντας στο τελικό αποτέλεσμα, νομίζω ότι έχουν εξαντληθεί όλα τα όρια των πιθανών μορφικών επιλογών.
Έχουν αποκλειστεί εκδοχές της εικόνας που μπορεί να ήταν πιο ελκυστικές, αλλά όχι αρκετά αποτελεσματικές για τις προθέσεις μου. …. "

nikos-arts – google

[2fA]

             

"Ο άνθρωπος κι η θάλασσα "

Charles Baudelaire  -  Ο άνθρωπος κι η θάλασσα

Πάντα τη θάλασσα, άνθρωπε λεύτερε, θ' αγαπάς!
Αυτή είναι ο καθρέφτης σου· κοιτάζεις τους βυθούς σου
στο κύλισμα τ' ατέλειωτο του κύματος κι ο νους σου
κλείνει κι αυτός την πίκρα της αβύσσου, της βαθιάς

Σ' αρέσει να βυθίζεσαι στο πέλαο που σου μοιάζει·
να κλείσεις στην αγκάλη σου θες τον ωκεανό,
και της καρδιάς σου η τρικυμιά καμιά φορά ησυχάζει,
τον άγριο του κι αδάμαστο ακούοντας στεναγμό.

Είστε κι οι δυο σας σκοτεινοί κι απόκρυφοι· κανείς,
ο άνθρωπε, δε μέτρησε την άπατη άβυσσο σου·
κανείς δεν ξέρει, ω θάλασσα, τον πλούτο τον κρυφό σου,
τόσο με ζήλια κρύβετε τα μυστικά σας σεις!

Κι όμως, να που αναρίθμητους αιώνες στη ζωή,
ο ένας τον άλλον άφοβα κι ανήλεα πολεμάτε,
τόσο κι οι δυο σας τη σφαγή, το θάνατο αγαπάτε,
ω πολεμάρχοι αιώνιοι, ω αμείλικτοι αδερφοί!

fb - Frank Louk [ΚΑΡΑΒΟΛΑΤΡΕΣ]

[2fA]

"Παίζε ελεύθερα.. "

Ronaldinho
-  Από ένα γράμμα του στον 8χρονο εαυτό του.

«Αγαπητέ 8χρονε Ροναλντίνιο,

Αύριο, όταν επιστρέψεις σπίτι μετά το ποδόσφαιρο, θα υπάρχουν πολλοί άνθρωποι εκεί. 

Οι θείοι σου, οι φίλοι της οικογένειάς σου και κάποιοι άλλοι άγνωστοι στην κουζίνα. 

Αρχικά, θα πιστέψεις ότι έχεις αργήσει για το πάρτι. 

Όλοι είναι εκείνοι για να γιορτάσουν μαζί σου τα 18α γενέθλια του αδερφού σου Ρομπέρτο.

Συνήθως, όταν επιστρέφεις σπίτι από το ποδόσφαιρο, η μητέρα σου μαγειρεύει και κάνει αστεία. Αυτή τη φορά, όμως, θα κλαίει. 

Και τότε θα δεις τον Ρομπέρτο. 

Θα σε πάρει αγκαλιά και θα σε οδηγήσει στο μπάνιο, ώστε να μείνετε μόνοι σας.

«Έγινε ένα ατύχημα. Ο πατέρας έφυγε. Πέθανε».

Δεν θα το συνειδητοποιήσεις. Τι σημαίνει αυτό; Πότε θα έρθει; Πώς μπορεί να έφυγε; 

Ο πατέρας ήταν εκείνος που σου είπε να παίζεις δημιουργικά στο γήπεδο. 

Εκείνος που σου είπε να παίζεις ελεύθερα. Πίστευε σε σένα περισσότερο από κάθε άλλον. 

Όταν ο Ρομπέρτο άρχισε να παίζει επαγγελματικά για την Παλμέιρας πέρυσι, ο πατέρας είπε σε όλους: «ο Ρομπέρτο είναι καλός, όμως προσέξτε τον μικρότερο που έρχεται».

Δεν πρόκειται να νιώσεις άμεσα θλίψη. Αυτό θα έρθει αργότερα. 

Σε λίγα χρόνια από εκείνη τη στιγμή, θα καταλάβεις ότι ο πατέρας δεν πρόκειται να είναι ξανά δίπλα σου. Αυτό που θέλω να καταλάβεις, όμως, είναι ότι κάθε φορά που έχεις την μπάλα στα πόδια σου, ο πατέρας θα είναι μαζί σου.

Όταν θα έχεις την μπάλα στα πόδια σου, θα είσαι ελεύθερος. 

Θα είσαι χαρούμενος. Θα είναι σαν να ακούς μουσική. 

Αυτό το συναίσθημα θα σε κάνει να σκορπάς τη χαρά στον κόσμο. 

Είσαι τυχερός επειδή έχεις τον Ρομπέρτο. Ακόμη και αν είναι 10 χρόνια μεγαλύτερος και ήδη παίζει για την Γκρέμιο, θα είναι πάντα δίπλα σου. 

Δεν θα είναι απλά αδερφός, θα είναι σαν πατέρας. 

Και πάνω από όλα θα είναι ο ήρωάς σου.

Όταν δεν θα ταξιδεύει, ο Ρομπέρτο θα σε παίρνει μαζί του να παίξετε ποδόσφαιρο. 

Εκεί που θα ζείτε, στο Πόρτο Αλέγκρε, υπάρχουν συμμορίες και ναρκωτικά. 

Θα είναι δύσκολα, όμως όσο θα παίζετε ποδόσφαιρο, στο δρόμο, στο πάρκο, με τον σκύλο σας, θα νιώθετε ασφαλείς.

Ναι, είπα τον σκύλο σας. Είναι ακούραστος αμυντικός. 

Θα παίζεις με τον Ρομπέρτο, με άλλα παιδιά και τους μεγαλύτερους στο πάρκο. 

Στο τέλος όμως, όλοι θα κουράζονται και εσύ θα συνεχίσεις να παίζεις. 

Έτσι, θα πρέπει πάντα να παίρνεις μαζί τον σκύλο σου, τον Μπομπόμ. 

Οι Βραζιλιάνοι σκύλοι λατρεύουν το ποδόσφαιρο. 

Θα είναι η καλύτερη πρακτική για ντρίμπλες και τεχνική.

Μέχρι να γίνεις 13 ετών, οι άνθρωποι θα αρχίσουν να μιλάνε για σένα. 

Θα μιλάνε για τις ικανότητές σου και αυτά που μπορείς να κάνεις με την μπάλα. 

Το ποδόσφαιρο σε εκείνο το σημείο θα είναι απλά παιχνίδια για σένα. 

Το 1994 όμως, όταν θα είσαι 14, το Μουντιάλ θα σου δείξει ότι το ποδόσφαιρο είναι πολλά περισσότερα.

Η 17η Ιουλίου του 1994 είναι μία μέρα που όλοι οι Βραζιλιάνοι θα θυμούνται. 

Εκείνη τη μέρα θα ταξιδεύεις με την Γκρέμιο για ένα ματς στο Μπέλο Οριζόντε. 

Η τηλεόραση θα δείχνει τον τελικό με την Ιταλία. 

Ναι, η Βραζιλία θα είναι στον τελικό για πρώτη φορά μετά από 24 χρόνια. 

Όλη η χώρα θα παραλύσει. Παντού στο Μπέλο Οριζόντε θα υπάρχουν σημαίες. 

Δεν υπάρχουν άλλα χρώματα εκτός από το κίτρινο και το πράσινο. 

Σε κάθε σημείο της πόλης θα υπάρχει και μία τηλεόραση.

Ο Μπάτζο παίρνει φόρα και αστοχεί. Η Βραζιλία είναι παγκόσμια πρωταθλήτρια. 

Κατά τη διάρκεια των τρελών πανηγυρισμών, θα σου γίνει ξεκάθαρο τι θες να κάνεις στη ζωή σου. Θα καταλάβεις τι σημαίνει το ποδόσφαιρο για τους Βραζιλιάνους. 

Θα καταλάβεις τη δύναμη των σπορ. 

Το πιο σημαντικό, θα δεις την ευτυχία που μπορεί να φέρει το ποδόσφαιρο στους καθημερινούς ανθρώπους.

«Θα παίξω για τη Βραζιλία», θα πεις στον εαυτό σου εκείνη τη μέρα.  ….

Η μόνη συμβουλή που μπορώ να σου δώσω είναι η εξής: παίζε με τον δικό σου τρόπο. 

Παίζε ελεύθερα. Άκου τη μουσική. Αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος να ζήσεις τη ζωή σου. 

Το να παίζεις για την Βραζιλία θα αλλάξει τη ζωή του. 

Εντελώς ξαφνικά πόρτες που ποτέ δεν γνώριζες ότι υπάρχουν, θα σου ανοίξουν.

Πώς μπορώ να πω σε ένα παιδί που γεννήθηκε σε μία καλύβα στις φαβέλες, πώς θα είναι η ζωή στην Ευρώπη; Είναι αδύνατο. 

Δεν πρόκειται να καταλάβεις, ακόμη και να σου το πω. 

Από τη στιγμή που θα φύγεις για το Παρίσι, τη Βαρκελώνη μετά και το Μιλάνο, όλα θα γίνουν πολύ γρήγορα. 

Κάποια από τα ΜΜΕ στην Ευρώπη δεν θα καταλάβουν το παιχνίδι σου. 

Δεν θα καταλάβουν γιατί πάντα θα χαμογελάς. 

Λοιπόν, θα χαμογελάς γιατί το ποδόσφαιρο είναι χαρά. Γιατί να είσαι σοβαρός; 

Σκοπός σου θα είναι να σκορπάς τη χαρά. 

Θα σου το ξαναπώ: δημιουργικότητα αντί για υπολογισμούς.

Το 2001 θα υπογράψεις στην Παρί Σεν Ζερμέν. Θα κερδίσεις το Μουντιάλ με τη Βραζιλία. 

Θα κερδίσεις το Champions League, τη La Liga, τη Serie A. Θα κερδίσεις τη Χρυσή Μπάλα. 

Εκείνο, όμως, για το οποίο θα είσαι πιο περήφανος θα είναι ότι βοήθησες την Μπαρτσελόνα να αλλάξει τρόπο παιχνιδιού. 

Θα φτάσεις εκεί, όταν η Ρεάλ θα είναι η μεγαλύτερη δύναμη. 

Μέχρι να φύγεις, τα παιδιά θα ονειρεύονται να παίζουν με τον «τρόπο της Μπαρτσελόνα».

Πολλά μπορούν να συμβούν στη ζωή, καλά και άσχημα. 

Ό,τι και να συμβεί, όμως, το χρωστάς στο ποδόσφαιρο. 

Όταν οι άνθρωποι θα αμφισβητούν το στυλ σου ή γιατί χαμογελάς έπειτα από μία ήττα, θέλω να σκέφτεσαι ένα πράγμα. 

Όταν ο πατέρας σου άφησε αυτόν τον κόσμο, δεν είχες πολλές αναμνήσεις από εκείνον.

Ανάμεσα στα υπάρχοντα σου, όμως, υπάρχει κάτι που θα σε κάνει να μην τον ξεχάσεις ποτέ. 

Είναι μία φωτογραφία, στην οποία παίζετε μαζί ποδόσφαιρο.

Χαμογελάς, είσαι χαρούμενος, με μία μπάλα στα πόδια και εκείνος χαρούμενος που σε κοιτάζει. Όταν θα έρθουν τα χρήματα – μαζί με την απόλαυση και την κριτική – μείνε ελεύθερος. 

Παίζε όπως σου είχε πει εκείνος. Παίζε ελεύθερα.»

Πλήρες το γράμμα:
gazetta – theplayertribune

[2fA]

"Álvaro Múnera "

Κραυγή απόγνωσης..

Ο διάσημος στην Ισπανία Κολομβιανός ταυρομάχος
ξέσπασε σε κλάματα στη μέση μιας ταυρομαχίας
όταν συνειδητοποίησε πως εξανάγκαζε ένα ευγενικό ζώο
να πολεμήσει για τη ζωή του. 

"…. Ξαφνικά, έστρεψα το βλέμμα μου προς τον ταύρο.
Είχε στα μάτια του την αθωότητα, που βλέπεις σε κάθε ζώο,
και με κοίταξε σαν να με ικέτευε να σταματήσουμε.

Ήταν μια κραυγή απόγνωσης για δικαιοσύνη, που διαπέρασε όλο μου το είναι.
Σαν μια ανθρώπινη προσευχή, καθώς όταν κάποιος εξομολογείται, ελπίζει ότι
θα συγχωρεθεί.
Ένιωσα τότε, το χειρότερο πλάσμα πάνω στη Γη... "

youtube – [2fA]

"Δρέσδη, 1945 "

Richard Peter, Kindness Overlooks the Ruins of Dresden, 1945.

Ο φωτογράφος Richard Peter, επέλεξε να φωτογραφίσει τα ερείπια της Δρέσδης μέσα από την οπτική του αγάλματος του August Schreitmüller (1871-1958) "Gute" - Καλοσύνη

Μοναδική και γεμάτη συμβολισμούς φωτογραφία του, ένας πατέρας με το παιδί νεκροί και αγκαλιασμένοι, σε δρόμο της Δρέσδης.

Τον Φεβρουάριο του 1945 η Δρέσδη ήταν η μεγαλύτερη γερμανική πόλη, η οποία δεν είχε υποστεί τις συνέπειες των συμμαχικών βομβαρδισμών. 

Η πόλη βέβαια ήταν περισσότερο γνωστή για την ιστορική και πολιτιστική της παράδοση, παρά για την στρατηγική της αξία.

Το εσωτερικό της αποτελούσε καταφύγιο εκατοντάδων χιλιάδων προσφύγων από τους βομβαρδισμούς άλλων πόλεων και την ίδια στιγμή τα στρατεύματα του Ερυθρού Στρατού την προσέγγιζαν από ανατολικά.

Η καταστροφή της υποτίθεται ότι θα προκαλούσε μαζική έξοδο των αστέγων οι οποίοι θα προκαλούσαν σύγχυση στις κινήσεις των γερμανικών δυνάμεων που θα έσπευδαν να ενισχύσουν την άμυνα της περιοχής, συμβάλλοντας κατά αυτόν τον τρόπο στην επίθεση των Σοβιετικών.

Η συμμαχική επιδρομή άρχισε στις 13 Φεβρουαρίου 1945. 

Συνολικά έπεσαν 3.760 τόνοι βομβών από τους οποίους το 75% ήταν εμπρηστικές. 

Η Δρέσδη μετατράπηκε σε έναν τεράστιο κλίβανο όπου στο εσωτερικό του λυσσομανούσε μία πύρινη λαίλαπα, η οποία σάρωνε ολόκληρα κτίρια μέσα σε δευτερόλεπτα.

Η ερυθροπυρωμένη άσφαλτος έλιωνε και όσοι έτρεχαν αλλόφρονες επάνω της φλέγονταν από τα πόδια προς τα πάνω. 

Μέσα στην πύρινη κόλαση πολλοί πίστεψαν ότι η μόνη σωτηρία από την απανθράκωση θα ήταν ο ποταμός Έλβας που διέτρεχε την πόλη. 

Αλλά όσοι έπεφταν στον ποταμό διαπίστωναν αμέσως ότι ο φώσφορος των εμπρηστικών βομβών εξακολουθούσε να αναφλέγεται ακόμη και στην επιφάνεια του νερού. 

Μόλις σήκωναν τα κεφάλια τους για μία ανάσα αέρα, τα μαλλιά τους έπαιρναν φωτιά.

Η πόλη καιγόταν επί επτά ημέρες και οκτώ νύχτες. 

Ο πληθυσμός ο οποίος απέμεινε ζωντανός αδυνατούσε να θάψει όλα τα πτώματα. 

Αποφασίσθηκε ο αποκλεισμός της πόλης και η καύση των πτωμάτων, προκειμένου να αποφευχθεί ο κίνδυνος της πανώλης.

Ένα μικρού μεγέθους γλυπτό έχει τοποθετηθεί στο νεκροταφείο Heidefriedhof της πόλης. 

Ένα κορίτσι θρηνεί τα θύματα του Ολοκαυτώματος της Δρέσδης.

        

elkosmos – [2fA]

"Αναστάς πορεύσομαι.. "

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς
-  Από την "Ομιλία στην Κυριακή του Ασώτου"

…. Ακούσατε πως ο άσωτος υιός, αισθανόμενος τι σημαίνει ζωή μέσα στην αμαρτία, ζωή μέσα στις ηδονές και τα πάθη αυτού του κόσμου, λέγει: «Πόσοι μίσθιοι του πατρός μου περισσεύουσιν άρτων, εγώ δέ λιμώ απόλλυμαι» σε ξένη και μακρινή χώρα. 

«Αναστάς πορεύσομαι προς τον πατέρα μου».

Σηκώθηκε και πήγε προς τον πατέρα. Και ο ουράνιος Πατήρ, ο Θεός και Ελεήμων Κύριος, «έτι αυτου μακρὰν απέχοντος είδεν αυτόν καὶ εσπλαγχνίσθη και δραμὼν επέπεσεν επὶ τον τράχηλον αυτού και κατεφίλησεν αυτόν», ενώ συγχρόνως ο υιός με λυγμούς έλεγε: «πάτερ ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν σου, ουκέτι ειμί άξιος κληθήναι υιός σου».

Όταν ο άσωτος υιός «ήλθεν εις εαυτόν» –αφού ήταν εκτός εαυτού, στην τρέλα, στις ηδονές και στα πάθη αυτού του κόσμου– δια της μετανοίας έτρεξε προς τον πατέρα. 

Και ο πατέρας τον αγκαλιάζει και τον φιλεί.

Δεν είχε τελειώσει ακόμη ο υιός την εξομολόγηση του, δεν είχε εκφράσει ακόμη την επιθυμία του να τον δεχθεί ο πατέρας του σαν δούλο, και ο πατέρας λέγει στους υπηρέτες του: «Φέρετε την στολή την πρώτη και ενδύσατε τον και δώστε δακτυλίδι στο χέρι του και υποδήματα στα πόδια του και αφού φέρετε τον μόσχο τον σιτευτό, σφάξτε τον για να φάγωμεν και ευφρανθώμεν».

Για ποιον λόγο ευφραίνεται ο ουρανός; Για ποιον λόγο ο Θεός ευφραίνεται στον ουρανό; 

Για ποιον λόγο ευφραίνονται οι άγγελοι; 

Σε ποιον ο Κύριος λέγει να ευφρανθώμεν; Στους αγγέλους!

Ο άνθρωπος ο οποίος χάθηκε μέσα στις αμαρτίες, θυμήθηκε ότι ήταν αδελφός των αγγέλων και έσπευσε προς τον ουρανό. 

«Ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν Σου».
Αμάρτησα στους αγγέλους, στους αρχαγγέλους. Εγώ διαβολοποίησα τον εαυτό μου.
Έριξα τον εαυτό μου στην αγέλη των χοίρων, στην αγέλη των παθών. 

Και να, τώρα είμαι όλος ξεσχισμένος, όλος κουρελιασμένος. 

Και η ψυχή και το σώμα κουρελιασμένα. Όλα εξαθλιωμένα.

Λοιπόν, τι είναι μετάνοια; Ο Κύριος τρέχει να συναντήσει τον μετανοήσαντα υιό. 

Τον αγκαλιάζει και τον ασπάζεται και όλος ο ουρανός συγκινείται. 

Όλοι οι άγγελοι ευφραίνονται. 

«Και ήρξαντο ευφραίνεσθαι» αναφέρεται στην θαυμαστή περικοπή του Σωτήρος.

….

orthognosia – [2fA]

"Γι’ αυτό ζηλεύω τα πουλιά "

Xaralampos Libyos Papadopoulos

Την ώρα που θα είσαι στον Άδη, την ώρα που θα σέρνεσαι
σε βρεγμένα πατώματα, και ουρλιαχτά θα σχίζουν
στα δυο τα σωθικά σου, κείνη την ώρα θα σου φανερωθεί.

Μια αόρατη αγκαλιά θα νιώσεις να κοιμίζει την αγωνία
και τον φόβο σου. Τότε που όλα τα δεκανίκια του «εγώ» θα σπάσουν
σαν ξερά κλαδιά του Φλεβάρη. Οι αντιστάσεις θα καμφθούν
και κορμί μαζί με ψυχή πρώτη φορά θα αφεθούν στην αγκαλιά Του
- θα αισθανθείς ότι κάποιος σε αγάπησε πολύ πέρα από λόγια
και νοήματα.

Άντεξε, κράτα γερά, μη Τον αντικαταστήσεις τις ώρες
που θα νιώθεις μόνος, τις ώρες που οι πλάτες των πολλών
με περιφρόνηση γυρνάνε. Την ώρα του μεγάλου
πειρασμού μη βάλεις άλλον Θεό στη θέση Του, γιατί Αυτός είναι εκεί
στις αντοχές σου, στην υπομονή σου, στο χαμόγελο που δεν στέρεψε
ακόμη, στα μάτια που δεν έδυσαν, στην ελπίδα που επιμένει
να ανθίζει, στη δίψα για ζωή που σε δονίζει, στην πιο γλυκιά λαλιά
του πόνου σου…

"Στη γκρεμισμένη τους φωλιά απάνω κελαηδούνε,
γι αυτό ζηλεύω τα πουλιά και όχι γιατί πετούνε."

fb – [2fA]

"Εισπνέουμε Θεό.. "

π. Stephen Muse
-  από το "Θησαυρός σε οστράκινα σκεύη"

Όταν πρόκειται για την προσευχή, η ταπείνωση είναι η μόνη σίγουρη αφετηρία, και η αγάπη το μόνο σημείο του ώριμου καρπού της.

Η προσευχή είναι ουσιαστική για τη ζωή, σχεδόν αναγκαιότητα.

Ωστόσο χάνεται εύκολα, στην προσπάθειά μας να ανακαλύψουμε κάτι θεαματικό. 

Ευτυχώς εγείρονται δυσκολίες, για να μας ξυπνούν απ’ τις ονειροπολήσεις μας και να μας προσγειώνουν εκεί απ’ όπου ο δρόμος αρχίζει.

Στην καρδιά μας μέσα, είναι που πρέπει να αντιμετωπίσουμε την τακτοποιημένη ζωή μας και να «ανάψουμε το πυρ μέσα μας με δάκρυα και αγώνα».

Τον αγώνα να παραμένουμε παρόντες ταυτόχρονα στη ζωή μας και ενώπιον του Χριστού, να δεχόμαστε όλους και το κάθε τι σ’ αυτήν, ως μαρτυρία της αόρατης παρουσίας του Θεού, να ποια είναι η παράδοξη ουσία της προσευχής.

Θεολόγος είναι αυτός που προσεύχεται και προσεύχεται αληθώς, μόνον αν η προσευχή σαρκώνεται σε αγάπη που φανερώνεται στην καθημερινή ζωή.

Κάποτε μια νηπιαγωγός, μιλώντας μπροστά σε ένα πλήθος ποιμαντικών συμβούλων είπε: «Εισπνέουμε Θεό και εκπνέουμε αγάπη. Τόσο απλά».

[ ….]

antifono – [2fA]

"Λουκιανός – μια εποχή.. "

Λουκιανός Κηλαηδόνης  [1943-2017]

-  Τα Θερινά Σινεμά

Φεύγουν τα καλύτερα μας χρόνια - ώρα με την ώρα βιαστικά
νιάτα που περνούν - που δεν θα ξαναρθούν
κι εκείνο που βλέπω - να μένει τελικά

Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι - μες τα θερινά τα σινεμά
νύχτες που περνούν - που δεν θα ξαναρθούν
μ' αγιόκλημα και γιασεμιά

Φεύγουν τα καλύτερα μας χρόνια - κάποιος μας τα κλέβει μυστικά
χρόνια που περνούν - που δεν θα ξαναρθούν
κι εκείνο που βλέπω - να μένει τελικά

Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι - μες τα θερινά τα σινεμά
νύχτες που περνούν - που δεν θα ξαναρθούν
μ' αγιόκλημα και γιασεμιά

[2φΑ]

"Greek Festival "

GREEK
FOOD & WINE FESTIVAL

CAMPBELL, Ohio  -  USA

Στην Εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ
10-12 Φεβρουαρίου 2017

-  Συνάντηση στο SYLVIAS GREEK CAFÉ
όπως πάντα…

fb – Joanna

[2fA]

"Αρχή Τριωδίου "

ΤΡΙΩΔΙΟ

Το Τριώδιο έχει πάρει την ονομασία αυτή από το ομώνυμο εκκλησιαστικό βιβλίο, που περιλαμβάνει τους ύμνους που ψάλλονται στις εκκλησίες κατά μια συγκεκριμένη περίοδο, επειδή έχουν μόνο τρεις ωδές, ενώ συνήθως έχουν εννιά.

Οι ύμνοι του Τριωδίου γράφτηκαν από τον 5ο έως τον 15ο αιώνα μ.Χ. 

Χειρόγραφα των ύμνων του Τριωδίου σώζονται από τον 10ο αιώνα μ.Χ., ενώ για πρώτη φορά τυπώθηκε το εν λόγω βιβλίο στα Ελληνικά, το 1522 μ.Χ. στην Βενετία.

Η περίοδος του Τριωδίου αρχίζει από την Κυριακή του Τελώνη και του Φαρισαίου και τελειώνει το Μεγάλο Σάββατο, ωστόσο πολλοί λέγοντας Τριώδιο αναφέρονται στο πρώτο του μέρος, των τριών εβδομάδων που προηγούνται και οδηγούν στη Μεγάλη Σαρακοστή.

Κάθε Κυριακή αυτών των τριών εβδομάδων έχει τη δική της σημειολογία:

Πρώτη, η Κυριακή του Τελώνη και Φαρισαίου
- προτρέπει τους Χριστιανούς να είναι ταπεινοί όπως ο Τελώνης και όχι υπερήφανοι όπως ο Φαρισαίος.

Δεύτερη, η Κυριακή του Ασώτου
- διδάσκει την αξία της μετάνοιας και το μεγαλείο της συγχωρέσεως.

Τρίτη Κυριακή, η Κυριακή της Απόκρεω
- αναφέρεται στην Δευτέρα Παρουσία, στην κρίση που θα λάβει χώρα, καθώς επίσης και στη χριστιανική αγάπη.

Τέταρτη, η Κυριακή της Τυροφάγου
- αναφέρεται στην εξορία των πρωτόπλαστων από τον Παράδεισο και ακολουθεί η Καθαρά Δευτέρα, με την οποία ξεκινά η Μεγάλη Τεσσαρακοστή, περίοδος νηστείας, προσευχής και περισυλλογής

[2φΑ]

"Άντρες "

-  Από τη Μαλβίνα

«… Για τι θες να μιλήσουμε; Για τσάντες ή για άντρες; 

Μην απαντάς: Άντρες.
Εσένα τι συνειρμό σου κάνει το λήμμα άντρας; 

Άντρας είναι ένας, ο άντρας μου, λέω. Ενδιάμεση κατάσταση δεν υπάρχει.

- Τον άντρα δεν τον πιάνουν κότσο εκεί που πιάνουν εσένα. 

Σου λέει: "Άσε θα πάω εγώ να τους μιλήσω". 

Ακόμα και αν είναι ενάμιση μέτρο άντρας, πρέπει να σου δημιουργεί τη βεβαιότητα πως μπορεί και να τους δείρει για σένα στην εφορία.

... Ο άντρας πρέπει να έχει αντίληψη του κόσμου για να συνεχίζεις εσύ να ζεις ξέγνοιαστα.
Αυτή είναι ίσως, η πιο φεμινιστική αρχή.

Κάθεσαι και κάνεις νύχι.
Ο σωστός άντρας έρχεται με τα χαρτιά από την τράπεζα και σου λέει: "Εδώ υπόγραψε." 

(Γιατί ξέρει και σωστά ελληνικά, δεν τον πήραμε τυχαία).

Εκείνη την ώρα -καταλαβαίνεις, δεν καταλαβαίνεις- σαν να σου δίνει ένα υποχθόνιο σήμα, ώστε να αρχίσεις να κάνεις γυναικεία: 

"πού να υπογράψω; Εδώ; Κάτσε να στεγνώσει πρώτα το νύχι.. "

Τότε ο σωστός άντρας θα πει: "Άσε καλύτερα. Υπογράφω εγώ. 

Και θα γίνει πλαστογράφος... Το κάνει για να μην χαλάσεις το πεντικιούρ; 

Επειδή σε περνάει για ηλίθια; Επειδή αταβιστικά κάτι τον σπρώχνει;

Το συμπέρασμα είναι: αυτή η κατάσταση σε βολεύει. 

Άρα ο άντρας είναι ο σωστός. 

Βεβαίως, να μη σε ξεγελάω, όλα αυτά τα πρακτικά μπορώ να τα κάνω και μόνη μου. 

Αλλά είναι αυτή η άχαρη διανομή, η διανομή που ονειρεύτηκα; 

"Πού προχωράς μέσα στο πλήθος, χλομή, γκρίζα γυναίκα, που κανείς δεν σε φροντίζει;"

Άντρας είναι αυτός που σου διασφαλίζει μια τέτοια γυναικεία, προστατευμένη ζωή, ώστε αν χρειαστεί, να την αφηγηθείς στη μάνα σου και να μην ντραπείς, να μη σε λυπηθεί, να μην ανησυχήσει.»

athensvoice – [2fA]

                                               

"Ο ιδανικός λαϊκός.. "

π. Αλεξάνδρου Σμέμαν  -  "ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ"

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου, 1982

Ο κληρικαλισμός δημιουργεί ασφυξία· ανάγει ένα μέρος του εαυτού του σ’ ολόκληρο τον ιερό χαρακτήρα της Εκκλησίας· μεταβάλλει τη δύναμή της σε ιερή εξουσία για να ελέγχει, να καθοδηγεί, να διοικεί· σε εξουσία για να επιτελεί μυστήρια, και γενικά, μετατρέπει την κάθε εξουσία σε «θεόσδοτη εξουσία»!

Ο κληρικαλισμός αποσπά κάθε «ιερότητα» από τους λαϊκούς: 

αποδείξεις; το τέμπλο, η θεία Κοινωνία (μόνο κατόπιν αδείας), η Θεολογία...

Και όσο περισσότερο ο κληρικαλισμός «κληρικοποιεί» (η παραδοσιακή εικόνα του επισκόπου ή του ιερέα – που επιτείνεται από τα ρούχα του, τα μαλλιά του, κ.λπ., και ο επίσκοπος από τις πανάκριβες στολές!), τόσο περισσότερο η ίδια η Εκκλησία θα εκκοσμικεύεται και θα υποτάσσεται πνευματικά σ’ αυτόν τον κόσμο.

Στην Καινή Διαθήκη, ο ιερέας παρουσιάζεται ως ο ιδανικός λαϊκός. 

Σχεδόν όμως αμέσως μετά, αρχίζει ο αυξανόμενος ριζικός χωρισμός του από τους λαϊκούς· κι όχι μόνο χωρισμός, αλλά αντίθεση κι αντιπαράθεση προς τους λαϊκούς…

Ο ιερέας αντί να είναι ο «τύπος των πιστών» (Α' Τιμοθ. 4, 12), εμφανίζεται με την εικόνα του «κυρίου πάσης ιερότητος» (master of all sacrality), που ξεχωρίζει από τους πιστούς, που διανέμει τη χάρη κατά βούληση.

Αυτή είναι η ρίζα της αντίθεσης στη συχνή θεία Κοινωνία από κάποιους κληρικούς
– η προστασία της θείας Κοινωνίας με την εξομολόγηση, την άφεση, με την «εξουσία που μου έχει δοθεί...» κ.λπ.

Είναι σαφές πως αυτός ο αγώνας μεγαλώνει τώρα υπό την επίδραση κάποιων κληρικών πού έχουν καταληφθεί από την εξουσία τους, από την «ιερότητά» τους. 

Τίποτε δεν απειλεί τόσο την εξουσία τους όσο η επιστροφή της Ευχαριστίας στην Εκκλησία, η αναγέννησή της ως το «Μυστήριο της Εκκλησίας», και όχι πια ως ένα από «τα μέσα εξαγιασμού...».

Η τραγωδία της θεολογικής παιδείας βρίσκεται στο γεγονός πως νέοι άνθρωποι που θέλουν να γίνουν ιερείς αναζητούν – συνειδητά ή ασυνείδητα – αυτόν τον διαχωρισμό, αυτή την εξουσία, αυτό το ανέβασμα πάνω από τους λαϊκούς. 

Η δίψα αυτή ενισχύεται και γεννάται από ολόκληρο το σύστημα της θεολογικής παιδείας, τον κληρικαλισμό.

Πώς μπορεί να τους κάνει κανείς να καταλάβουν, όχι μόνο με το μυαλό τους, αλλά και με ολόκληρη την ύπαρξή τους, πως πρέπει να απομακρυνθούν από την εξουσία, από την κάθε εξουσία, η οποία υπήρξε ανέκαθεν ένας πειρασμός που προέρχεται πάντοτε από τον Διάβολο;

Ο Χριστός, μας απελευθέρωσε απ’ αυτή την εξουσία – «εδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης...» (Ματθ., 28,18) – αποκαλύπτοντας το Φως της εξουσίας, ως εξουσία αγάπης και Ουσιαστικής αυτοπροσφοράς.

Ο Χριστός δεν έδωσε στην Εκκλησία «εξουσία», αλλά το Άγιο Πνεύμα: 

«Λάβετε Πνεύμα Άγιον...». 

Η εξουσία εν Χριστώ, επέστρεψε στον Θεό, κι ο άνθρωπος θεραπεύτηκε από το «διοικείν και διατάζειν».

Στο εξηκοστό πρώτο έτος της ζωής μου, ξαφνικά αναρωτιέμαι: 

Πώς τα πάντα έχουν τόσο πολύ διαστρεβλωθεί; Και φοβούμαι!

[2φΑ]

"Φως εις αποκάλυψιν εθνών "

Η Υπαπαντή του Κυρίου

Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα κατά το ρήμα σου εν ειρήνη,
ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου,
ό ητοίμασας κατά το πρόσωπον πάντων των λαών,
φως εις αποκάλυψιν εθνών και δόξαν λαού σου Ισραήλ.

[2φΑ]

Στίγμα στιγμής..

ΣΤΙΓΜΑ ΣΤΙΓΜΗΣ

Δεν σου μιλώ για δύναμη, για αυτάρκεια
δίχως εγωισμό κι υπεροψία μόνο
σου δηλώνω ανάγκη απόστασης
από επιθυμίες, σχεδιασμούς, επενδύσεις
αισθημάτων
και ανακυκλώσεις

Κινούμαι, θα το ’χεις καταλάβει πια
λίγο πιο έξω, λίγο πιο πέρα από το αύριο
τείνω στα όρια – απ’ όπου σταθερά
κι ακούσια απέχω

Σ’ ένα παλιό τετράδιο μαζεύω τη ζωή μου
με άσπρες τις πιο πολλές σελίδες – κάπου
θα δεις ζωγραφισμένο ένα πηγάδι
μια υδρορροή να στάζει, ένα πιθάρι
με νερό στον ήλιο
ή μια κληματαριά μ’ ένα φεγγάρι ή
ένα φεγγάρι μόνο χωρίς
κληματαριά

Όλη η ζωή χωράει σ’ ένα
πανάλαφρο σακούλι που μοιάζει άδειο
και τότε λες είμαι καλά

- πολύ με γλύκαναν τα λόγια σου…

Μ Ψ