"Χριστός ετέχθη! "

Η χαρά μου ετέχθη!
-  από την Νεκταρία Αποστολίδου

Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη,
δώσ' της κλώτσο να γυρίσει παραμύθι να αρχινήσει...

Μια φορά και έναν καιρό σε μια χώρα στην Ανατολή, εκεί που γεννιούνται τα παραμύθια, ζούσε ένας βασιλιάς που είχε τρεις γιους.
Όταν έφτασε η ώρα ο πιο μεγάλος να αφήσει την πατρική εστία και την τύχη του να ψάξει και να βρει, τον ρώτησε ο πατέρας του ποιο από τα τρία ξεχωριστά άλογα που είχαν στο παλάτι θέλει να του χαρίσει... τον Πλούτο; την Υγεία; ή την Χαρά;
"Τον Πλούτο, πατέρα, θέλω. Και μ’ αυτόν σίγουρα, μπορώ να έχω και υγεία και χαρά". 

Και γεμάτος προσμονή και όνειρα ταξίδεψε μακριά.

Όταν έφτασε ο καιρός του δεύτερου γιου, ο πατέρας τον ρώτησε κι αυτόν ποιο άλογο διαλέγει.
"Την Υγεία θέλω, πατέρα.
Και αν την έχω, και χαρούμενος θα είμαι και θα δουλέψω και θ’ αποκτήσω πλούτη".
Και έφυγε κι αυτός σε μέρη ξένα.

Πέρασαν τα χρόνια και ο πρώτος γιος συνέχιζε να ζει μέσα στα πλούτη, μα αρρώστιες που και οι πιο σπουδαίοι γιατροί δεν μπόρεσαν να θεραπεύσουν, του στέρησαν τη χαρά.
Και ο δεύτερος γιος την υγειά του δεν την έχανε, μα στεναχώριες που γνώρισε στην ζωή, τον έκαναν μίζερο και παραπονιάρη και απόμεινε ολόγερος μα μονάχος.

Το τι απέγιναν τα δυο του αδέρφια δεν το γνώριζε ο πιο μικρός.
Έτσι, όταν ήρθε η ώρα να βρει κι αυτός τον δρόμο του και να τον περπατήσει και του έδωσε ο πατέρας το τρίτο άλογο, την Χαρά, ένιωσε λιγάκι αδικημένος.
Γρήγορα όμως ξέχασε το παράπονό του, γιατί το άλογο τον κουβάλησε στην πλάτη του και τον ταξίδεψε χρόνια πολλά.
Και αν γνώρισε φτώχεια ή αρρώστιες, τη χαρά του δεν την έχανε.

Γέρασε χαρούμενος και αγαπητός, γιατί η χαρά μοιάζει με μέλι, που όταν την γευτείς κολλάς.
Μια χειμωνιάτικη βραδιά που είχαν μαζευτεί οι φίλοι στο σπιτικό του να ψήσουν κάστανα, να πούνε λόγια και τραγούδια και να ζεσταθούν οι καρδιές τους, πήγε στον στάβλο να τρατάρει μήλα το γέρικο άλογό του.

Κι εκεί που το τάιζε, έγειρε το κεφάλι στη χαίτη του αλόγου και αποκοιμήθηκε... και ο στάβλος έγινε ουρανός με αστέρια και πάνω στο πιο φωτεινό αστέρι είδε ένα μικρό παιδί να του απλώνει τα χέρια και να του λέει:  
"Όλη σου την ζωή με χαρά την πορεύτηκες και μένα με άφησες να παίζω στον κήπο της ψυχής σου.
Από σήμερα θα είσαι μαζί μου στον δικό μου κήπο, που νους ανθρώπου δεν χωρά την ομορφιά του".

Χριστός ετέχθη! Η χαρά μου ετέχθη!

taxiarhes – [2fA]

"Νύχτα Χριστουγέννων "

Ο Άγιος Ιερώνυμος στη Σπηλιά της Βηθλεέμ
-  Από το Περιοδικό «Ο ΣΩΤΗΡ», τ. 2057

Νύχτα Χριστουγέννων.
Ένας άγιος και σοφός ασκητής προσεύχεται από ώρα γονατιστός μέσα στο άγιο Σπήλαιο, στη Βηθλεέμ.
Στο σπήλαιο, που πριν από περίπου 400 χρόνια είχε φιλοξενήσει τον νεογέννητο Χριστό μας.
Ο ασκητής δεν είναι άλλος από τον μεγάλο Πατέρα της Εκκλησίας μας, τον άγιο Ιερώνυμο, που κατέγραψε και τα όσα συνέβησαν εκεί.

Εκείνη τη νύχτα, ο Όσιος είχε αφήσει το ασκητήριο του, που ήταν κοντά στο άγιο Σπήλαιο, και είχε αποφασίσει να την περάσει ξάγρυπνος και προσευχόμενος μπροστά στην αγία Φάτνη.
Η καρδιά του ήταν γεμάτη ευγνωμοσύνη για τη μεγάλη δωρεά του Θεού: να έλθει ο Ίδιος στη γη, να γίνει άνθρωπος, για να μας γλυτώσει από τη δουλεία της αμαρτίας, από την τυραννία του διαβόλου και τα νύχια του θανάτου!

Απόλυτη σιωπή επικρατούσε μέσα στη νύχτα στον ιερό χώρο…
Ξαφνικά ακούστηκε να προφέρει το όνομά του μια γλυκιά φωνή:
– Ιερώνυμε!
Ξαφνιάστηκε ο Όσιος… Κοίταξε παραξενεμένος γύρω του… Τίποτε…
Δεν υπήρχε κανείς.
– Ιερώνυμε! ξανακούστηκε η φωνή…

Ναι! Ερχόταν από την αγία Φάτνη… και έκανε την καρδιά του να τρέμει συγκλονισμένη.
– Ιερώνυμε, τι δώρο θα μου κάνεις απόψε στη γιορτή μου;
Ήταν πράγματι η γλυκιά φωνή του Ιησού.

Ξέσπασε σε λυγμούς ο Άγιος:
– Ω Κύριε, το ξέρεις ότι για Σένα τα άφησα όλα: το παλάτι του αυτοκράτορα, τα μεγαλεία της Ρώμης, τις ανέσεις.
Η καρδιά μου, η σκέψη μου, όλα σε Σένα είναι στραμμένα!
Τι άλλο μπορώ να Σού προσφέρω; Δεν έχω τίποτε!
– Και όμως, Ιερώνυμε, έχεις κάτι ακόμα που μπορείς και πρέπει να μου το προσφέρεις…
Αυτό θα με ευχαριστήσει πιο πολύ από όλα τα άλλα, και αυτό θέλω…

Έπεσε σε συλλογή ο Όσιος… Πέρασαν λίγα λεπτά και μετά τόλμησε να ψελλίσει:
– Κύριε, δεν βρίσκω κάτι… Πες μου, τι θα μπορούσα ακόμη να Σου προσφέρω και δεν μπορώ να το σκεφτώ;
Μεσολάβησε μικρό διάστημα σιγής και η φωνή του Χριστού ξανακούστηκε:
– Ιερώνυμε, τις αμαρτίες σου θέλω. Δώσε μου τις αμαρτίες σου!
– Τις αμαρτίες μου; Τι να τις κάνεις, Κύριε, τις αμαρτίες μου;
– Θέλω τις αμαρτίες σου για να σου τις συγχωρήσω, αφού γι’ αυτό ήρθα στον κόσμο, απάντησε ο Ιησούς και επικράτησε βαθιά σιωπή.

Συγκλονισμένος ο άγιος Ιερώνυμος άφησε τα δάκρυα του, δάκρυα ευγνωμοσύνης, να πλημμυρίσουν τον ιερό χώρο όλη τη νύχτα.
Άφησε και σε μας την έμπρακτη παραγγελία, να μη λησμονούμε κάθε Χριστούγεννα το ωραιότερο δώρο προς τον Σωτήρα μας, τη μετάνοια μας για τις αμαρτίες μας.

Αυτός είναι ο καλύτερος εορτασμός της μεγάλης εορτής…

orthognosia - [2φΑ]

"Παραμονή της Γέννησης "

Ζωή Καρέλλη
-  Από την συλλογή Πορεία  (1940)

Παραμονή της Γέννησης
1ο

Στον όγκο του χρόνου υπάρχει η στιγμή.
Επίσημη την τοιμάσαμε, τη θελήσαμε,
τοιμάσαμε την έκσταση, θελήσαμε τον θαυμασμό.
τοιμάσαμε την ανάταση, θελήσαμε τη χαρά,
τοιμάσαμε τη γιορτή, θελήσαμε τον εαυτό μας
γεμάτον έκσταση, θαυμασμό και χαρά.

«Εν ανθρώποις ευδοκία».
Βγαίνουν οι άνθρωποι,
λαλούν οι άνθρωποι στην παγερή έναστρη νύχτα
που λάμπει ιώδης και μαύρη,
κρυστάλλινη, διαυγής, διάφανη, άυλη.

Οι άνθρωποι είναι πολλοί μαζί
και μιλούν, γελούν κι απαντούν ο ένας στον άλλο,
πηγαίνουν ν’ ακούσουν και δεν ακούν
τη φωνή του ανθρώπου καν μέσα τους.
Ήσυχοι, κουρασμένοι, ανύποπτοι,
στέκονται και περπατούν, διαβαίνουν.

Οι άνθρωποι είναι γελαστοί.

Αύριο είναι γιορτή,
αύριο είναι διασκέδαση,
αύριο είναι ανάπαψη.
Οι άνθρωποι χαίρονται, χαίρονται,
πηγαίνουν, περπατούν, διαβαίνουν,
βλέπουν ό,τι έμαθαν να βλέπουν.

Παραμονή της Γέννησης
2ο

Δάκρυα εμποδίστε μου το βλέμμα.
Δάκρυα κλείστε μου τα μάτια.
Δάκρυα σκοτίστε μου το κοίταγμα.

Ψυχή χτυπημένη,
νικημένη απ’ τον ίδιον εαυτό μου,
ψυχή μου αφανισμένη απ’ το βάρος,
του ανθρώπινου σώματος δύσκολο βάρος,
δεν έχεις φωνή, ψυχή μου, ν’ ακουστεί,
για ν’ ακούσεις στης νύχτας το φέγγος
υπερούσια λόγια, ψυχή μου, δεν τοίμασες
συνοδεία αγγέλων στη νύχτα του σκότους δεν τοίμασες,
συνοδεία μέσ’ τη νύχτα για σένα δεν τοίμασες.

Σωπαίνεις και δεν ακούς
τη φωνή της έναστρης νύχτας ακόμα,
κινούνται τάστρα, το φέγγος κινείται
ιώδες και μαύρο, γαλάζιο,
κινούνται τακίνητα πάντα ακόμα,
ψυχή μονάχη, δίχως φωνή
παραμένεις, δίχως ακοή περιμένεις ακόμα
δεν έχεις φωνή να φωνάξεις
τον εαυτό σου στους άλλους
ανάμεσα να χαθείς, να βρεθείς
να μην είσαι μονάχη, ψυχή μοναχή.

Παραμονή της Γέννησης
3ο

Γέλια και μιλήματα,
φωνές γλυκές παιδιάτικες,
ψιλές φωνές γυναικείες
και βαρειές αντρικές.

Ακούν όλοι∙ εκκλησία
τους κλείνει η έκκληση,
καλούν το παιδί
που υπάρχει υπέροχο,
την ασώματη υπερέχουσα ύλη

που το γεννά απείραχτη,
άφθαρτη, αειπάρθενη, διαρκής
παρθένος στους αιώνες των αιώνων.

Παραμονή της Γέννησης

4ο

Αμήν αμήν λέγω, Κύριε,
συγχώρησε την αδυναμία μου,
χώρον χάρισε στην αδυναμία μου, Κύριε,
με την αδυναμία μου να χωρέσω στην έκκληση
της ψυχής μου. Συγχώρεσε
την σκληρή κατάπτωση,
της σκληρότητας ψυχρής την κατάσταση,
της στείρας ψυχρότητας την κατάκτηση,
της σκληρότατης πτώσης τη στάση,
της ψυχής τη στειρότητα.

Εκείνος που δεν γεννά, δεν γεννάται,
δεν αναγεννάται ποτέ, Κύριε,
της Γέννησης «σκήνωσον εν εμοί»,
ο την Σάρραν και την Ελισσάβετ
γονίμους διδάξας, προς δόξαν σου αιώνιαν.

pemptousia – [2fA]

"Έλα απόψε.. "

fb – [2fA]

"Αυτή είναι η ημέρα.. "

fb – Em Ps

[2φΑ]

"Μήνυμα Νικόλαου "

ΜΗΝΥΜΑ Μ. ΜΕΣΟΓΑΙΑΣ ΚΑΙ ΛΑΥΡΕΩΤΙΚΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Ἡ ἐποχή μας εἶναι πολὺ γνωσιολογική· θὰ ἔλεγα γνωσιο­κρατικὴ καὶ ὀρθολογιστική, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ὑπερτονίζει τὴ διανοητικὴ λειτουργία τοῦ ἀνθρώπου.
Ἂν ὅμως κανεὶς εἶναι εἰλικρινὴς μὲ τὸν ἑαυτό του, τότε βλέπει τὴν ἀνεπάρκεια αὐτοῦ τοῦ ὀρθολογιστικοῦ μονολιθισμοῦ μέσα του.
Βλέπει ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ καταφέρει τίποτα.
Τὸ μυαλὸ εἶναι πολὺ στενὸ γιὰ νὰ χωρέσει τὰ μεγάλα.
Ἂν μποροῦσα νὰ χρησιμοποιήσω ἕνα παράδειγμα, θὰ ἔλεγα ὅτι παίζει τὸν ρόλο τοῦ ἐκτυπωτῆ.

Ἡ εἴσοδος καὶ ἡ ἀνάλυση τῶν πνευματικῶν μηνυμάτων γίνεται μέσα στὴν καρδιά.
Ὁ χῶρος τῆς καρδιᾶς εἶναι πολὺ εὐρύτερος καὶ ἔχει πολὺ περισσότερη δυνατότητα ἀπὸ τὴ σκέψη.
Ἡ σκέψη ὑπάρχει κυρίως γιὰ νὰ ἐκφράζει καὶ γιὰ νὰ συνυπουργεῖ στὸ ἔργο τῆς καρδιᾶς.
Φανταστεῖτε σὲ μιὰ κοινωνία, στὴν ὁποία ἀκόμα καὶ τὰ συναισθήματά μας διανοητικοποιοῦνται, νὰ μπορεῖ κάποιος νὰ σκέφτεται μὲ τὴν καρδιά.
Νὰ συλλαμβάνει τὰ μηνύματα κατ’ εὐθεῖαν στὴν καρδιά του.
Τὸ ἐντυπωσιακὸ δὲ εἶναι ὅτι αὐτὸ δὲν ἀναφέρεται μόνο στὰ πνευματικά.
Θὰ ἔλεγα ὅτι ἰσχύει ἀκόμη καὶ γιὰ τὰ ἐπιστημονικά.
Ἡ καλὴ ἐπιστημονικὴ ἔρευνα δὲν βασίζεται τόσο στὴν ὀξύνοια ὅσο στὴ διαίσθηση.

Σίγουρα μὲ μιὰ στενὴ ὀρθολογιστικὴ ἀντίληψη αὐτὰ δὲν γίνονται κατανοητά, γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία λέει ὅτι τὰ μυστήρια ὑπερβαίνουν τὴν ἱκανότητα τῆς σκέψης. 

Μυστήριο εἶναι κάτι τὸ ὁποῖο ξεπερνᾶ τὰ ἀντιληπτικὰ ὅρια καὶ μέτρα τοῦ ἀνθρώπου. 

Ὅταν ὅμως κανεὶς ταπεινώνεται μπροστὰ στὸ μυστήριο, τὸ πλησιάζει περισσότερο καὶ τὸ προσεγγίζει.
Καὶ ἐνῶ τὸ γνωρίζει, αἰσθάνεται ὅτι διευρύνεται ὁ χῶρος τοῦ ἀγνώστου.
Δὲν περιορίζεται τὸ ἄγνωστο· γι’ αὐτὸ καὶ δὲν μικραίνει τὸ μυστήριο.
Ἡ λογικὴ τῆς Ἐκκληςίας τὸ ἀγαπᾶ τὸ μυστήριο· δὲν τὸ φοβᾶται.
Εἶναι τὸ ἔξω ἀπό μᾶς, εἶναι τὸ πέραν ἀπό μᾶς.
Εἶναι αὐτὸ ποὺ μᾶς ὑποψιάζει καί μᾶς ἑλκύει στὴν ἄλλου εἴδους ζωή.

Ἡ κατανόηση τοῦ μυστηρίου ὑπερβαίνει κάθε δυνατότητα διανοητικὴ.
Προσπαθεῖς νὰ τὸ καταλάβεις καὶ δὲν μπορεῖς.
Ταπεινώνεσαι καὶ σοῦ ἀποκαλύπτεται.
Αὐτὴ δὲ ἡ ἀποκάλυψη εἶναι τόσο δυνατή, ποὺ ἐπιβεβαιώνει ὅτι ἡ πίστη, ὡς ὁδὸς γνώσεως εἶναι πληρέστερη καὶ ἐπαρκέστερη ἀπὸ τὴ σκέψη.

Ὅταν ἡ ψυχή μας ταπεινώνεται, ὅταν μπορεῖ νὰ δακρύσει γιὰ τὴν ἀνεπάρκειά της καὶ νὰ τὴν ἀποδεχθεῖ ἐν εἰρήνῃ, τότε πιὸ εὔκολα μπορεῖ νὰ στραφεῖ καὶ νὰ ζητήσει τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.
Ὅταν δὲ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ ἔρχεται, τότε ἡ ἐμπειρία τῆς ἐσωτερικῆς μεταμορφώσεως ἀρχίζει νὰ γίνεται ἡ νέα, ἡ «καινή», πραγματικότητα.

Ποιά εἶναι αὐτὴ ἡ πραγματικότητα;
Εἶναι ὁ Θεὸς καὶ οἱ ἀνακλάσεις Του· εἶναι ὅ,τι Αὐτὸν θυμίζει καὶ ὅ,τι ἀπὸ Αὐτὸν προέρχεται.
Αὐτὸς εἶναι ὁ Ὤν· Αὐτὸς εἶναι ἡ ἀληθινὴ πραγματικότητα.
Δὲν εἶναι ἡ πραγματικότητα τὰ πάθη μας, οὔτε οἱ ἀδυναμίες μας.
Αὐτὰ ἀποτελοῦν τὴ νοσηρὴ πραγματικότητα ἐνόσῳ μένουμε κολλημένοι σ’ αὐτά. 

Ὅλος μας ὅμως ὁ σκοπός, ὅλος μας ὁ στόχος, ὅλος ὁ ἀγώνας εἶναι νὰ ἐντοπίσουμε τὰ πάθη μας καὶ ταπεινούμενοι ἐνώπιον τοῦ ἐλέους τοῦ Θεοῦ νὰ ζητήσουμε τὴ δική Του ἐνέργεια μέσα μας, ὥστε πλέον νὰ μὴν ἐνεργοῦνται αὐτά, ἀλλὰ νὰ ἐνεργεῖται ἡ χάρις Του.

Χριστούγεννα 2018

ΙΜΜΛ – [2φΑ]

"Ευχές Αναστάσιου "

Χριστούγεννα 2018

-  Ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος

Viber – Σπύρος Π.

[2φΑ]

"Νήφουσα διάνοια.. "

Επαναλαμβάνοντας συνεχώς τις ίδιες αμαρτίες…
-  Αρχιμ. Θεοδόσιος Μαρτζούχος

…. Υπάρχει ένας άγιος, που είναι και δικός μας άγιος, έζησε στη Γαλλία, ο άγιος Μαρτίνος. 

Για μας είναι λιγάκι άγνωστος, αλλά δεν έχει σημασία.
Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος, ήταν στρατιωτικός πρώτα.
Είχε γίνει ένα θαύμα στη ζωή του με τον Χριστό.
Τύλιξε έναν γυμνό νεκρό με την κάπα του και ο Χριστός μετά του παρουσιάστηκε φορώντας την κάπα που είχε δώσει στον γυμνό εκείνος.

Αυτός αργότερα, έγινε επίσκοπος στην Τουρώνη, όπως λεγόταν τότε, την σημερινή Τουρ της Γαλλίας και στα γεράματά του, όντας Δεσπότης της περιοχής, είχε την χάρη του Θεού και έκανε θαύματα.

Όπως ξέρετε, έξω από τις εκκλησίες μαζεύονται ζητιάνοι.
Όταν λοιπόν, μετά τη Λειτουργία έβγαινε ο Δεσπότης από τον ναό, παρουσιαζόταν το εξής απίθανο θέαμα: ένας κουτσός, μόλις συνειδητοποιούσε ότι βγαίνει ο Δεσπότης, έφευγε τρέχοντας, όπως μπορούσε…

Οι άνθρωποι λέγανε: Μα τι στο καλό κάνει αυτός;
Μόλις ο Δεσπότης πάει να βγει από την εκκλησία ο κουτσός φεύγει τρέχοντας…
Κάποια λοιπόν μέρα, τον πιάσανε οι παπάδες και του λένε:
Καλά, γιατί όταν βγαίνει ο Δεσπότης φεύγεις τρέχοντας;
Και απαντάει αυτός: Τι λέτε; Να με δει ο Δεσπότης και να με κάνει καλά; 

Μετά, πώς θα ζητιανεύω;

Τραγωδία! Έτσι είμαστε και μεις. Μην τα ψάχνετε...
Και μεις φοβόμαστε να μη μας κάνει καλά ο Χριστός και μετά θα μας λείψει η «πνευματική ζητιανιά» στην αμαρτία.
Συνηθίσαμε στην κατάστασή μας και δεν θέλουμε, ούτε ο Χριστός να μας την αλλάξει.
Βέβαια δεν είμαστε κουτσοί σαν τον ζητιάνο του αγίου Μαρτίνου, αλλά έχουμε άλλα προβλήματα, τα οποία τα κουβαλάμε στον εσωτερικό μας χώρο και είναι ακόμα χειρότερα. 

Γιατί είναι πιο δύσκολα.
Το να έχουμε μια εξωτερική αναπηρία, είναι και έλεος καμιά φορά από τον Χριστό. 

Τα εσωτερικά είναι τα πιο δύσκολα.

Στον προφήτη Ιεζεκιήλ υπάρχει το εξής το οποίο φανερώνει την κατάστασή μας.
Μία ημέρα ο Θεός είπε στον προφήτη Ιεζεκιήλ: πήγαινε να πετάξεις τα είδωλα από τον ναό.
Λέει: Κύριε, δεν υπάρχουν είδωλα στον ναό.
Του λέει: Δεν υπάρχουν είδωλα στον ναό; Έλα εδώ να σε πάω στον ναό.
Τον πηγαίνει, μπαίνουν μέσα στον ναό και ο Ιεζεκιήλ του λέει:
Κύριε δεν υπάρχουν είδωλα πουθενά.
Του λέει: Κοίταξε κατά τον Βορρά. Κοίταξε ο Προφήτης.
Του λέει: βλέπεις αυτή την τρύπα εκεί που έχει ο τοίχος. Ναι.
Όρυξον αυτή. Δηλαδή άνοιξέ την.
Την άνοιξε και ο προφήτης έμεινε έκπληκτος, γιατί από μέσα υπήρχε ένας χώρος στον οποίο υπήρχαν «μάταια και βδελύγματα», όπως λέει το κείμενο.
Δηλαδή υπήρχαν ειδώλια ψευδών θεών, βδελυκτά στον Θεό.
Ήταν είδωλα που κάποιοι παλιότεροι τα είχαν ακόμη και μέσα στον ναό του Θεού κρύψει. 

Ναός του Θεού είναι καθένας από μας.
Βαπτιζόμενος γίνεται ναός του Θεού.
Λέει ο απόστολος Παύλος: ο καθένας από μας είναι ναός του Θεού και όποιος με την αμαρτία φθείρει τον ναό του Θεού θα ’χει προβλήματα μετά στη σχέση του με τον Θεό.
Ε! Λοιπόν και κει μέσα στον ναό μερικές φορές υπάρχουν μάταια και βδελύγματα. 

Και μέσα στη δική μας καρδιά χρειάζεται να σκύψουμε και να δούμε τι κουβαλάμε και να πάμε παραμέσα.

Να δούμε: είναι καθαρά τα πράγματα ή έχουμε μάταια και βδελύγματα;

Και αν έχουμε ειλικρίνεια θα καταλάβουμε αυτό που λέει ο ψαλμός 103, που διαβάζουμε σε κάθε εσπερινό:
Θα συνειδητοποιήσουμε ότι η καρδιά μας είναι θάλασσα μεγάλη και ευρύχωρος, εκεί ερπετά ων ουκ εστιν αριθμός.
Και τα ερπετά φυσικά δεν είναι τα διακοσμητικά κατοικίδια!
Οι άνθρωποι τώρα έχουν διαστραφεί και μαζεύουν τα ερπετά και τα χαϊδεύουν.
Μαζεύουν κροκοδειλάκια, ποντικάκια… Ό,τι θέλουν.
Αυτά οι άνθρωποι παλαιότερα, όντας υγιείς, τα θεωρούσαν απαράδεκτα.
Θάλασσα λοιπόν είναι η καρδιά μας μερικές φορές, γεμάτη ερπετά.

Πήγαν στον άγιο Ποιμένα, κάποιοι χριστιανοί.
Τον ρωτήσανε, τι χρειάζεται κανείς για να γίνει χριστιανός.
Τι έχει ανάγκη για να μπορέσει να γίνει χριστιανός;
Και κείνος είπε: Ου δεόμεθα τινος, ει μη νηφούσης διανοίας.
Δηλαδή: Δεν χρειαζόμαστε τίποτε άλλο, εκτός από ένα μυαλό το οποίο αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει γύρω του. Νήφει.
Είναι νηφάλιο, δηλαδή, να μπορεί να καταλαβαίνει τι συμβαίνει γύρω του.
Αυτό χρειάζεται, λέει, κανείς για να σωθεί.

Εμείς πιστεύουμε πολλές φορές ότι η μετάνοια σημαίνει θα τα πω και θα τελειώσουν. 

Όχι. Θα τα πω και θα τα παραγράψει ο Χριστός, αλλά δεν θα τελειώσουν.
Οι συνεπαγωγές μιας αμαρτίας θα υπάρχουν και θα είναι απαραίτητος αγώνας για να ελευθερωθούμε.
Συγχώρηση σημαίνει παραγραφή του χρέους, αλλά δεν σημαίνει γίνομαι πλούσιος!

Δηλαδή, έπεσα και έσπασα το πόδι μου.
Αν αυτό είναι αμαρτία, το λέω μεταφορικά, και πάω στον Χριστό και του λέω, έσπασα το πόδι μου… Μου λέει εντάξει. Εγώ το παραγράφω, το παραβλέπω.
Αλλά πρέπει εσύ να μάθεις να κάνεις υπομονή και να προσέχεις το τσάκισμα μέχρι να κλείσει. 

Γιατί αν κάνεις εξαιτίας της δικής μου παραγραφής τον «νταή», ότι τώρα περπατάς, θα πέσεις και θα σπάσεις και το άλλο το πόδι.

Πάρα πολλές φορές η μετάνοιά μας είναι στρεβλή και σ’ αυτό το σημείο. 

Φανταζόμαστε ότι η παραγραφή της αμαρτίας από τον Χριστό, σημαίνει ότι δεν θα πρέπει να υλοποιήσουμε δυναμικά την απόφαση της αλλαγής.
Άλλωστε, αυτό είπαμε και πιο πριν, σημαίνει μετάνοια.
Η αγία Μαρία η Αιγυπτία προβάλλεται στα μάτια των χριστιανών από την Εκκλησία, γι’ αυτόν και μόνο τον λόγο.
Για τον δυναμισμό μιας μετανοίας, η οποία σημαίνει υπομονή, επιμονή και αγάπη του κόπου.

Όλα αυτά πάντα ήταν δύσκολα, να είμαστε ρεαλιστές, στη σημερινή εποχή είναι και απεχθή. Κανείς δεν ακούει εύκολα την λέξη υπομονή.

Την λέξη επιμονή, από εγωισμό καμιά φορά, την ακούει.
Αλλά από κει και μετά ακόμη πιο δύσκολα φεύγει, από μία ψυχολογική διάθεση να μπει, λόγω του ότι πρέπει η ζωή του να προσαρμοστεί και να ευθυγραμμιστεί πλήρως, με το θέλημα του Θεού.
Γιατί ζωή, είναι το θέλημα του Θεού. Ενώ, θάνατος είναι η αμαρτία.

askitikon – [2φΑ]

"Το δεξί του χέρι!... "

-  John Heggestuen

«Το κλειδί για να ξεχωρίζεις στη δουλειά σου, είναι το να κατανοείς το γεγονός, ότι οι διευθυντές έχουν συχνά μια αφθονία εργαζομένων με προβλήματα, αλλά οι άνθρωποι με τους οποίους θέλουν να συνεργάζονται στενότερα, είναι αυτοί που λύνουν τα προβλήματα τους μόνοι τους»

Ο John Heggestuen, αντιπρόεδρος έρευνας στο Business Insider Intelligence, κωδικοποίησε σε τέσσερα (- πέντε) επίπεδα την συμπεριφορά των εργαζομένων σε οποιαδήποτε δουλειά, επισημαίνοντας το γιατί οι διευθυντές προτιμούν συχνά κάποιους από τους υφισταμένους τους:

Επίπεδο 1 - Ο υπάλληλος απευθύνεται στον διευθυντή του:
« Έχω ένα πρόβλημα. Τι να κάνω;»
Αυτός είναι ο αφελής τρόπος του αρχάριου, καθώς έτσι προσθέτει περισσότερη δουλειά στον διευθυντή του, ζητώντας του ευθέως  να του λύσει το πρόβλημα.

Επίπεδο 2 - «Έχω ένα πρόβλημα, αλλά έχω και κάποιες λύσεις· ποια θέλετε να προτιμήσω;»
Εδώ φαίνεται πως έχεις αφιερώσει χρόνο για να σκεφτείς λύσεις, κάτι που δείχνει έναν ορισμένο βαθμό ικανότητας, την ίδια ώρα που αφαιρεί από το αφεντικό αχρείαστη δουλειά, που θα έπρεπε να κάνει για σένα.

Επίπεδο 3α - «Έχω ένα πρόβλημα. Πιθανές λύσεις είναι αυτές κι αυτές. Εγώ προτείνω αυτή, γι’ αυτούς τους λόγους. Τι λέτε;»
Αν οι προτάσεις είναι καλές (τεκμηριωμένες), τότε ο διευθυντής θα αρχίσει να αγαπά αυτόν τον υπάλληλο!

Επίπεδο 3β - «Προέκυψε ένα πρόβλημα. Οι λύσεις ήταν αυτές. Αποφάσισα να κάνω αυτό, γι’ αυτούς τους λόγους. Είναι εντάξει τώρα, το ξεπεράσαμε… »
Η φράση λειτουργεί σαν χάδι στα αυτιά των διευθυντών, καθώς αφαιρεί από πάνω τους όλο το πρόβλημα, αφήνοντάς τους απλώς να αποτιμήσουν το επίπεδο της δικής σου αποφασιστικότητας.

Επίπεδο 4 - «Είναι πιθανό να υπάρξει κάποιο πρόβλημα σ’ αυτό το γενικότερο θέμα, γι’ αυτούς τους λόγους. Μπορούμε όμως να το προλάβουμε, κάνοντας αυτά κι αυτά. 

Έχω την έγκριση σας, να προχωρήσω;»
Εδώ όχι μόνο προβλέπουμε τις ανάγκες του αφεντικού, αλλά παρέχουμε και άμεσες λύσεις, όντας ο ιδανικότερος τρόπος επικοινωνίας.
Ο διευθυντής είναι ευτυχής, γιατί δεν δουλεύεις  απλά γι’ αυτόν, μπορείς και συνεργάζεσαι μαζί του!

newbeast – [2fA]

"Νικόλαος Βουβάλης "

Νικόλαος Βουβάλης  -  100 χρόνια μνήμης
[26 Οκτωβρίου 1859 - 16 Δεκεμβρίου 1918]

Συμπληρώθηκαν σήμερα 100 χρόνια από τον θάνατο του σπουδαίου ανδρός, του συνειδητού Έλληνα, του εκλεκτού τέκνου και Μεγάλου Ευεργέτου της νήσου Καλύμνου, Νικόλαου Βουβάλη.
«Ο Νικόλαος Βουβάλης υπήρξε μία ιδιοφυής, πολυδιάστατη και εμβληματική προσωπικότητα, που σφράγισε με τη δράση της την νεότερη ιστορία της Καλύμνου» (Μιχάλης Κουτελλάς).

Πατέρας του ήταν ο Καλύμνιος Εμμανουήλ Βουβάλης και μητέρα του η Μαρία Γ. Χριστοδουλάκη, με καταγωγή από την Κρήτη.
Ήταν γόνος σφουγγαράδικης οικογένειας.
Ο παππούς του υπήρξε καπετάνιος σφουγγαράδικου, ο πατέρας του έμπορος σφουγγαριών, ενώ ο ίδιος κατέκτησε τον τίτλο του Μεγαλύτερου σπογγέμπορου παγκοσμίως, όλων των εποχών!

Ο οίκος «N. VOUVALIS Ltd» που ίδρυσε σε ηλικία 23 ετών, το 1882, με έδρα το Λονδίνο και κύριο αντικείμενο την προμήθεια, επεξεργασία και εμπορία φυσικών σπόγγων, αναπτύχθηκε και εξαπλώθηκε ταχύτατα.
Με ιδιόκτητα γραφεία, αποθήκες και εγκαταστάσεις, και εκτός Ελλάδας και Ευρώπης, στο Σφαξ της Τύνιδας, στη Φλώριδα των ΗΠΑ, στις Μπαχάμες και την Κούβα, κατέκτησε και κυριάρχησε στην παγκόσμια αγορά.

Η επιχειρηματική του δραστηριότητα, οι ψυχικές του αρετές και η επίπονη εργασία, είχαν σαν αποτέλεσμα να ανακηρυχθεί επίσημα ως ο μεγαλύτερος σπογγέμπορος της Αγγλίας και να του απονεμηθεί  ο τίτλος «FREEMAN OF THE CITY OF LONDON», που αποδίδεται μόνο σε σοβαρές προσωπικότητες.
Στη Γαλλία επίσης, ανακηρύχθηκε επίσημα βασιλιάς των σφουγγαριών «ROI D' EPONGE».

Ο Βασιλιάς των Ελλήνων Γεώργιος Α’ εξ ονόματος του Έθνους, τον τίμησε δυο φορές, αρχικά με τον αργυρό και σε δεύτερο χρόνο με τον χρυσό Σταυρό των ιπποτών του Βασιλικού Τάγματος του Σωτήρος.
Ακόμα, τον τίμησε ο Σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ Β’ με το Μετζιτιέ του Σουλτάνου του Οθωμανικού Κράτους, καθώς και ο Ιταλικός Ερυθρός Σταυρός.

Ως νεαρός ο Νικόλας Βουβάλης, έχοντας ολοκληρώσει το ελληνικό γυμνάσιο, μετακόμισε στο Λονδίνο και ξεκίνησε την άμεση ενασχόληση με τα σφουγγάρια.
Παράλληλα, λάτρης της γνώσης, έμαθε γρήγορα την γλώσσα και σπούδασε στο Λονδίνο και στο Παρίσι, όπου το θέατρο και η όπερα τον σαγήνευσαν. Λέγεται πως κατ’ ιδίαν, απήγγελε στο δωμάτιο του Κορνέιγ, Ρακίνα και Μολιέρο.

Στήριξε οικονομικά τον αγώνα των Δωδεκανησίων για ενσωμάτωση στην Ελληνική Επικράτεια, αλλά και το ίδιο το Ελληνικό Κράτος, κατά την περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων. Στη δύσκολη περίοδο του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου, όταν επικρατούσε στην Κάλυμνο μεγάλη οικονομική δυσπραγία και έλλειψη βασικών ειδών διατροφής, χάρη στις ενέργειες του, έφταναν στο νησί φορτία με άλευρα, σιτάρι και κριθάρι.

Χάρη στον Νικόλαο Βουβάλη ανεγέρθηκαν στην Κάλυμνο, το καλλιμάρμαρο Παρθεναγωγείο και η Ναυτική – Επαγγελματική Σχολή στην Πόθια, η Δημοτική Σχολή Αρρένων και το Νηπιαγωγείο στη Χώρα, αλλά και σημαντικά έργα, όπως το Νοσοκομείο του νησιού, η δημοτική οδός από το Παρθεναγωγείο μέχρι το Νοσοκομείο, η προκυμαία του λιμένος του Βαθύ και η επέκταση του κεντρικού λιμενοβραχίονα της Πόθιας.

Συμμετείχε συνεχώς στα Δημογεροντικά. 

Ήταν πρωτοστάτης σε εθνικά ζητήματα υψίστης σημασίας, αξιοποιώντας προς όφελος της πατρίδας την διεθνή αναγνώριση στο πρόσωπο του.
Το 1913, ενίσχυσε τον απελευθερωτικού αγώνα (Β' Βαλκανικός Πόλεμος) με ένα σοβαρό χρηματικό ποσό, για το οποίο τον ευχαρίστησε με επιστολή του ο Ελευθέριος Βενιζέλος.

Ο τάφος του Νικολάου Βουβάλη ευρίσκεται εντός του μικρού (οικογενειακού) Ναού "Της του Θεού Ειρήνης", στο ανατολικό άκρο του λιμανιού της Καλύμνου.

kalymnos-news – hellenicdiaspora

ΜΨ [2fA]

"Άφες ημίν.. "

                                                         Ο άγιος Ελευθέριος

Ως και ημείς αφίεμεν
-  π. Σωφρόνιος του Έσσεξ

Μία κυρία στο Παρίσι πριν από λίγα χρόνια, μου έλεγε ότι δεν τολμούσε να απαγγείλει την προσευχή, μετά τα λόγια «ελθέτω η Βασιλεία Σου».
Φοβόταν τόσο πολύ, ώστε αν έλεγε στον Θεό έντιμα, «γενηθήτω το θέλημά Σου», τότε όφειλε να δεχθεί «όλα όσα συμβαίνουν στη ζωή» με την ετοιμότητα να τα υπομένει χωρίς γογγυσμό, χωρίς μικροψυχία και τα παρόμοια.
Πρόσφατα ένα άλλο πλάσμα, μου έλεγε ακριβώς τα ίδια λόγια μ’ αυτήν, σχετικά με το «και άφες ημίν… ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών».

Ο ίδιος όμως θεωρώ ότι, αν εμείς λέγαμε μόνο τις δύο πρώτες λέξεις της προσευχής αυτής, δηλαδή «Πάτερ ημών», αντιλαμβανόμενοι το βαθύ τους νόημα, τότε όλη μας η ζωή σε όλα τα επίπεδα και τις εκδηλώσεις της θα άλλαζε ριζικά.
Αν εγώ είμαι υιός τον άναρχου Πατρός, σημαίνει ότι βρίσκομαι έξω από την εξουσία του θανάτου, σημαίνει ότι δεν είμαι δούλος, αλλά κύριος, κατ’ εικόνα της κυριότητος του ίδιου του Θεού, σημαίνει ότι αυθεντικά είμαι ελεύθερος με την μοναδικά αληθινή έννοια της ελευθερίας.
Παραμένοντας σε τέτοια κατάσταση, ο άνθρωπος δέχεται κάθε άλλον συνάνθρωπό του ως υιό αναστάσεως και παύει πλέον αυτός να είναι για μένα «μηδαμινός»» ή «ξένος», αλλά είναι ο αιώνιος αδελφός μου.

Πώς μπορώ να φονεύσω τέτοιον αδελφό;
Αλλά μαζί του ούτως ή άλλως συναντιέμαι στην αιωνιότητα, έξω από την οποία είναι αδιανόητη η ύπαρξη ακόμη και του ιδίου του χρόνου.
Ή όπως έλεγε ο Γέροντας Σιλουανός, «ο αδελφός μου είναι η ζωή μου».
Σε τέτοια κατάσταση ο άνθρωπος εύκολα και με φυσικό τρόπο συγχωρεί σε όλους τα πάντα και αγαπά πραγματικά τους εχθρούς του.
Αλλά την αληθινή αυτή ευαγγελική κατάσταση κατορθώνουν μόνον όσοι πραγματικά πιστεύουν.

Η προσευχή που απορρέει από τέτοια παιδική πίστη αμεσότητας, αποκαλύπτει στον άνθρωπο άλλους ορίζοντες, μπροστά στους οποίους όλα τα υπόλοιπα στερούνται νοήματος…
Σου είναι γνωστή η πορεία αυτή της σκέψεως.

Ας μεταφερθούμε σε άλλο θέμα…
Αν ο άνθρωπος δεν πιστεύει στην ανάσταση, αν η μικρή αυτή και ελεεινή ζωή είναι η μοναδική γι’ αυτόν και μετά από αυτήν καταλήγει σε πλήρη εκμηδένιση, πώς μπορεί να συγχωρεί εκείνους που τον βλάπτουν στη φτώχια του;
Υπερασπιζόμενος τον εαυτό του από τα πλήγματα μισεί τους εχθρούς, αποστρέφεται κάθε άνθρωπο που τον εκβιάζει.

Ακόμη χειρότερα, θέλει στη μηδαμινότητά του να δοκιμάσει τον εαυτό του ως δεσπότη και ισχυρό, και έτσι φθάνει στην εγκληματική βία εναντίον του αδελφού του.
Από εδώ προκύπτουν ατελείωτες συγκρούσεις, αδελφοκτονίες και αλληλοκτονίες σε πολέμους, που ποτέ δεν σταματούν.
Και κατά τη συνείδησή μου, η μοναδική οδός προς την αυθεντικά «διαφανή» και αληθινά «ανθρώπινη» ειρήνη, είναι να γίνει όλη η ανθρωπότητα κατ’ εικόνα του Ανθρώπου-Χριστού.

fb - Panteleimon Krouskos

[2fA]

"Όταν φυσούσε βαρδάρης.. "

Κάρολος Τσίζεκ   [1922 - 14 Δεκεμβρίου 2013]

-  από την «Λιμνοθάλασσα της Γεωργικής Σχολής και άλλες αφηγήσεις»

[…]     Κάποτε ο πόλεμος τελείωσε.
Αλλά πριν ακόμα τελειώσει, ο πατέρας μου είχε αρχίσει να αρρωσταίνει.
Σχεδόν δεν μπορούσε πια να δουλέψει και φυσικά ούτε να κυνηγήσει.
Το προσωπικό του εργοστασίου των αδελφών Μοδιάνο, που αποτελούνταν αποκλειστικά από Εβραιοπούλες εργάτριες και μερικούς Εβραίους διοικητικούς υπαλλήλους, που ήταν και οικογενειακοί μας φίλοι, είχε χαθεί στα ναζιστικά στρατόπεδα θανάτου εκτός από τους τρεις αδελφούς ιδιοκτήτες.
Άδικα τους είχε προειδοποιήσει ο πατέρας μου να μην εμπιστεύονται τους Γερμανούς.
Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ο βάλτος και η λιμνοθάλασσα της Γεωργικής Σχολής, όπου είχα καιρό να πάω, είχαν εξαφανιστεί.
Τα είχαν αποξηράνει.

Ένα αντλιοστάσιο, σε επιλεγμένο σημείο, διοχέτευε τώρα τα νερά που είχαν απομείνει, κόκκινα από την αλμυρήθρα, στη θάλασσα.
Τα φύλαγε ένας γέρος, με επιλήψιμο κατοχικό παρελθόν, όπως παραδεχόταν και ο ίδιος, αλλά μετανιωμένος κι έξυπνος, που τα βράδια, αδιαφορώντας για τις υποχρεώσεις του, πήγαινε γιαλό-γιαλό να κοιμηθεί, για περισσότερη άνεση, στο σπίτι του, στην Καλαμαριά.
Καθώς σε εκείνο το σημείο εκβάλλει, ακόμα και σήμερα, ένα ποταμάκι που τα νερά του έρχονται απ’ την περιοχή του Σέδες, έπιανε κεφαλόπουλα, στήνοντας στις εκβολές ένα μικρό κάθετο δίχτυ και δίπλα του ένα οριζόντιο.
Τα ψάρια που πάσχιζαν να μπουν στο ρυάκι πηδούσαν στο κάθετο δίχτυ και παγιδεύονταν στο οριζόντιο.

«Όταν φυσούσε βαρδάρης, έριχνα το αντίσκηνο καταγής, για να μην παρασυρθεί, και κούρνιαζα πίσω απ’ το μισογκρεμισμένο τοιχάκι του καφενείου».
Σε κάποια απόσταση, στην ολότελα έρημη ακρογιαλιά, υπήρχε μια ψαράδικη καλύβα. Εκεί έμενε ένας ψαράς, από την Επανομή, αν θυμάμαι καλά, μαζί με την οικογένειά του και τον συνέταιρό του. Λεγόταν Δημήτρης Αγρίμης.
Και σ’ ένα άλλο σημείο, δίπλα στις τσιμεντένιες κολόνες ενός κτίσματος που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ, ένα πρόχειρο καφενεδάκι που το είχε ένας Καπουτζιδιανός, πρώην τσαγκάρης, ο Χρήστος Κυρλαγκίτσης.
Το δούλευε με τη γυναίκα του Γιαννούλα κι έναν βοηθό, που πιθανόν να λεγότανε Καμπούρης.

Ύστερα από μία ή δύο επισκέψεις αποφάσισα να στήσω στην περιοχή ένα πρόχειρο αντίσκηνο με σεντόνια, που τα συνόδεψα με βούρλα, για να περάσω ανέξοδα το καλοκαίρι, καθώς δεν υπήρχαν χρήματα.
Έτρωγα ντομάτες απ’ τον μπαξέ ενός Κεφαλλονίτη, που μου είχε δώσει το ελεύθερο, έβγαζα σωλήνες με τη σωληνόβεργα, αγόραζα ψωμί, τυρί και ούζο απ’ το καφενεδάκι, προμηθευόμουνα κονσέρβες, κυρίως γάλα και ψαρικά, από ένα περίπτερο της Γεωργικής Σχολής, μαγείρευα με ξύλα που τα είχε ξεβράσει το κύμα, καθάριζα τους μαυρισμένους τεντζερέδες με φύλλα συκιάς, και φυσικά χαιρόμουνα τη μοναξιά και τη θάλασσα.
Τις σωλήνες τις έβραζα ψιλοκομμένες για να φεύγει ευκολότερα η άμμος, δίχως το κέλυφος και δίχως το ρύζι, και οι Καπουτζιδιανοί με κορόιδευαν:
«Ο Κάρολος έφκιασε πατσά».

Όταν έβρεχε, τα μουσκεμένα σεντόνια αδιαβροχοποιούνταν· όταν φυσούσε βαρδάρης, έριχνα το αντίσκηνο καταγής, για να μην παρασυρθεί, και κούρνιαζα πίσω απ’ το μισογκρεμισμένο τοιχάκι του καφενείου· με μέτριο άνεμο ενίσχυα τα πάνινα τοιχώματα με μια αναποδογυρισμένη καρέκλα· όταν έκανε κρύο, κοιμόμουνα με το παλτό.
Στις ελώδεις περιοχές το κλίμα είναι βαρύ.
Γι’ αυτό πρέπει να τρως καλά, όπως έλεγαν οι Καπουτζιδιανοί, που δεν είχαν ακόμα προβιβαστεί σε Πυλαιώτες – ήταν συντηρητικοί στις αντιλήψεις τους και μερικά πράγματα που έκανα τους ξένιζαν ή τα έβρισκαν αστεία.

«Με γοήτευε η ερημιά και η ησυχία του τοπίου. Αυτή η μοναξιά βοηθούσε στην περισυλλογή και μου έδινε ένα αίσθημα ευφορίας».
Ένα αγοράκι που ερχόταν κάθε Σαββατοκύριακο με τους γονείς του, είχε ονομάσει αυτή την απόμερη γωνιά, που όμως δεν απείχε πολύ απ’ τον δημόσιο δρόμο, «καράκοβα πλαζ».

Κατέβαινε πάντα απ’ το αυτοκίνητο χοροπηδώντας απ’ τη χαρά του και τραγουδώντας ένα ρυθμικό λατινοαμερικάνικο τραγούδι της μόδας. 

Αυτοί βέβαια, αφού έστηναν ένα πρόχειρο κατάλυμα για τη νύχτα, ψήνανε στη σχάρα άφθονα κρεατικά ή ψάρια, καθώς για τον Νεοέλληνα εκδρομή σημαίνει κυρίως φαγοπότι, ει δυνατόν κοντά σε μια πηγή με χωνευτικό νερό.

Εγώ, αντίθετα, δεν νοιαζόμουν για το φαγητό.
Με γοήτευε η ερημιά και η ησυχία του τοπίου.
Γύρω μου υπήρχαν ελάχιστες λεύκες, ακακίες, συκιές και λυγαριές και προπαντός άφθονα βούρλα.
Από ένα σημείο και πέρα, ύστερα από μια κάπως απότομη καμπύλη, εκτεινόταν χωρίς ίχνος βλάστησης και ανθρώπινης παρουσίας ο κόλπος μέχρι το αεροδρόμιο.
Αυτή η μοναξιά, που σ’ έκανε κατά κάποιον τρόπο κυρίαρχο στη γη του κανενός, βοηθούσε στην περισυλλογή και μου έδινε ένα αίσθημα ευφορίας.

Στην απομόνωσή μου αυτή είχα ωστόσο, πράγμα που μου φαίνεται κάπως περίεργο σήμερα όταν το αναλογίζομαι, αρκετές επισκέψεις.
Καταρχήν, πότε-πότε έρχονταν οι γονείς μου, με τους οποίους μοιραζόμουνα τις ελάχιστες προμήθειες που είχα.
Δεν μου ήταν πάντα εύκολο να τις ανανεώνω.
Στην ερημιά ακόμα κι ένα κρεμμύδι που το βρήκες πεταμένο στην άκρη του δρόμου είναι δώρο Θεού.

Το βράδυ ερχόταν καμιά φορά έφιππη και λίγο αγέρωχη απ’ το αγρόκτημα του Πανεπιστημίου, όπου διέμενε, η Ζωή Καρέλλη.
Ίσως να διακατεχόταν από κάποια ρομαντική διάθεση, που δεν τη συμμεριζόμουν.
Ο συνέταιρος του Αγρίμη, ο Ντόγκας, ένας γέρος ψαράς, συνήθως πιωμένος εκείνη την ώρα, εντυπωσιαζόταν απ’ την παρουσία της και την καλούσε φορτικά να ξεπεζέψει, για να πιουν ένα ποτηράκι.
Για να τον ξεφορτωθεί, η έφιππος ποιήτρια αναγκαζόταν να επιστρατεύσει όλη την ακαταδεξιά της.
Υπήρχε εξάλλου πάντα κάτι το αγκαθερό στο παρουσιαστικό της, όπως και σε μερικούς από τους στίχους της, που σε έκανε επιφυλακτικό στο πλησίασμα.   […]


Θεσσαλονίκη, Απρίλιος 2003

[Ο Κάρολος Τσίζεκ ήταν ζωγράφος, γραφίστας, μεταφραστής, ποιητής και πεζογράφος. 

Γεννήθηκε το 1922 στην Μπρέσια της Ιταλίας από Τσέχους γονείς, οι οποίοι το 1929 εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλονίκη. 

Το 1987 απέκτησε την ελληνική ιθαγένεια. 

(Φωτογραφία: Άρις Γεωργίου)]

andro – [2fA]

"Ανέστιος εαυτός.. "

Κατοικώ μια ηλικία, κατοικώ ένα σώμα
–  του Δημήτρη Αγγελή

«Είναι Δευτέρα πρωί και πονάω».
Με αυτό το απόσπασμα ημερολογίου αρχίζει η ταινία του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν Κραυγές και ψίθυροι, όπου το κεντρικό θέμα, γύρω από το οποίο κινούνται οι μικρόκοσμοι των πρωταγωνιστών, είναι το σωματικό άλγος.
Ο πόνος, περιστασιακός ή μόνιμος, μας βγάζει απ’ την κανονικότητά μας και μας βάζει σε σκέψεις για την προσωρινότητά μας.
Ζώντας, μάλιστα σε μια εποχή όπου η εικόνα του σφριγηλού, νεανικού και σεξουαλικά επιθυμητού σώματος κυριαρχεί, μας προξενεί άγχος και ανασφάλεια η ενδεχόμενη φθορά και ο ευτελισμός του, είτε από κάποια αρρώστια είτε από τα γηρατειά.

Οι προσπάθειες να καλύψουμε την παρακμή μας, να κρύψουμε τις ρυτίδες μας, συνιστούν απόπειρες, πραγματικές ή συμβολικές, να σταματήσουμε τον χρόνο, να ελέγξουμε τις αλλαγές που μας συμβαίνουν, να νιώσουμε την ψευδαίσθηση μιας σταθερής ταυτότητας.
Όμως είναι η ίδια η κατανόηση της εμπειρίας και της ζωής μας που σ’ αυτήν την περίπτωση αλλάζει: η ιστορία μας παύει να εμφανίζει προοπτική, ο ορίζοντας του μέλλοντός μας παρουσιάζεται κλειστός, το τώρα δεν εκβάλλει σε κάποιο αύριο, σε μια «κατεύθυνση προς...», σε μια ζωή που έρχεται.
Και η ασυμφωνία μεταξύ του άχρονου της σκέψης και του πρόσκαιρου χαρακτήρα του σώματος, σε συνδυασμό με τις επαγγελίες για απόλυτη ελευθερία των δημιουργικών δυνάμεων του ανθρώπου που πρεσβεύει η εποχή μας, επιτείνουν το υπαρξιακό άγχος ενώπιον του θανάτου και των γηρατειών.

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΡΑΤΕΛΜΠΑΝΤ
Πρόσφατα, ένας 69χρονος Ολλανδός –το ότι εργάζεται ως «γκουρού θετικής ενέργειας» δεν είναι άσχετο– ζήτησε ν’ αλλάξει η χρονολογία γέννησης στην ταυτότητά του και να του αφαιρεθούν 20 χρόνια.
Ο Guardian, που δημοσίευσε την είδηση, παραθέτει και την επιχειρηματολογία του: 

«Όταν είμαι 69 ετών, είμαι περιορισμένος. Αν είμαι 49, μπορώ ν’ αγοράσω καινούργιο σπίτι, να οδηγήσω άλλο αυτοκίνητο. Μπορώ να κάνω περισσότερη δουλειά. 

Όταν είμαι στο Tinder και λέω ότι είμαι 69, δεν παίρνω καμία απάντηση. 

Αν είμαι 49, με το πρόσωπο που έχω, θα είμαι σε πλεονεκτική θέση».
Το θέμα έφτασε στο δικαστήριο του Άρνεμ, η υπόθεση χαρακτηρίστηκε ως πρωτόγνωρη και η απόφαση αναμένεται εντός των ημερών.

Τι έκανε τον Εμίλε Ράτελμπαντ να σκεφτεί την αλλαγή αυτή;
Ήταν μόνο ο γνωστός ηλικιακός ρατσισμός που προκρίνει πάντοτε τους νεότερους και παραθεωρεί τις δυνατότητες των πιο ηλικιωμένων; 

Είναι ακραία συνέπεια της μετανεωτερικής κρίσης ταυτότητας ή ενός ανεξέλεγκτου πλέον «δικαιωματισμού»; 

Είναι το συναίσθημα του ανικανοποίητου που χαρακτηρίζει τις μεταχριστιανικές, υλιστικές κοινωνίες της Δύσης; 

Ο σπουδαίος κοινωνιολόγος Ζίγκμουντ Μπάουμαν το έχει περιγράψει σωστά, σαν να γνώριζε την περίπτωση Ράτελμπαντ:

«Στη μετανεωτερική, καταναλωτικού προσανατολισμού κοινωνία, τα άτομα διαμορφώνονται κοινωνικά για να παίξουν τον ρόλο του ηδονοσυλλέκτη ή αισθησιοθήρα», του «κυνηγού εμπειριών». 

Γι’ αυτό και «η αβεβαιότητα της εποχής δεν γεννά τη ζήτηση θρησκείας· απεναντίας, κυοφορεί την ολοένα αυξανόμενη ζήτηση ειδικών της ταυτότητας».
Ένας θεωρούμενος ως «ειδικός της ταυτότητας», ο Ράτελμπαντ, επιθυμεί να αλλάξει χρονολογία γέννησης, να φαίνεται νεότερος. Κι αυτό είναι φυσικό, το ίδιο το σώμα μας αποτελεί (και) κοινωνική κατασκευή: δεν υπάρχει φυσικός τρόπος σωματικής ύπαρξης, αλλά το κορμί μας είναι πολιτισμικά εξαρτημένο, επηρεάζεται από το κοινωνικό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώνουμε.
Αν το περιβάλλον αυτό περιθωριοποιεί το γηρασμένο σώμα, θεωρώντας το μη παραγωγικό ή μη ερωτεύσιμο, τότε «δικαιούμαστε» να το αλλάξουμε.
Αυτή είναι η αντίληψη της εποχής.

ΑΛΛΑΓΗ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΠΟΥ ΚΑΤΟΙΚΟΥΜΕ
Άλλοτε υπήρχε η δυνατότητα ν’ αλλάξεις κόσμο.
Όταν ανακαλύφθηκε η Αμερική, υπήρξαν πολλοί περιθωριακοί, παράνομοι, άνθρωποι που δεν είχαν στον ήλιο μοίρα, οι οποίοι είδαν στον Νέο Κόσμο την ευκαιρία μιας αλλαγής συνολικού τρόπου ζωής και ταυτότητας.
Σήμερα δεν υπάρχει πια η δυνατότητα ενός «αλλού», όπου μπορώ αίφνης να είμαι ένας «άλλος». Ο κόσμος μας έχει πλήρως εξερευνηθεί και συγχρόνως έχει μικρύνει υπερβολικά, ενώ η εγκατάσταση σε άλλους πλανήτες φαίνεται ακόμα να καθυστερεί. 

Η μόνη δυνατότητα μεταβολής βρίσκεται στο σώμα που κατοικούμε, ο μόνος «τόπος αλλού» είμαστε οι ίδιοι εμείς.
Μπορούμε ν’ αλλάζουμε μαλλιά, να κάνουμε προσθετικές, πλαστικές εγχειρήσεις, μεταμοσχεύσεις, τατουάζ, piercing, ν’ αλλάζουμε φύλο ή χρώμα δέρματος, παρεμβαίνοντας στη φύση μας. 

Όλα αυτά ανήκουν στη συνθήκη του «μετα-ανθρώπου»: με τη βοήθεια της ιατρικής και της τεχνολογίας η εικόνα του σημερινού ανθρώπου διαφέρει πλήρως σε σχέση με την εικόνα που είχαμε για το σώμα μας πριν 100 ή 500 χρόνια.

Κι εδώ προκύπτει ακόμα ένα ερώτημα: είμαι σώμα ή έχω σώμα;
Παλιά λέγαμε ότι ο άνθρωπος αποτελεί μια αδιάρρηκτη ψυχοσωματική ενότητα, η εποχή μας όμως αντιμετωπίζει την ανθρώπινη υπόσταση σαν να «έχει» σώμα.
Σαν το σώμα, το μεταβαλλόμενο κι ενδεχομενικό, να μην ανήκει στην υπαρξιακή μας συνθήκη, όπως έλεγε ο Μερλώ-Ποντύ, αλλά ν’ αποτελεί αντικείμενο, χωρίς καμία δέσμευση με μακροπρόθεσμες υποχρεώσεις, χωρίς καμία υποθήκευση του μέλλοντος.

Παρατηρείται σήμερα ένας διάχυτος νεοπλατωνισμός που θέλει τον άνθρωπο-πνεύμα να μπορεί αενάως να παρεμβαίνει στο κορμί του χωρίς ψυχικές επιπτώσεις.
Ή μήπως τελικά υπάρχουν συνέπειες, κι εμείς απλώς δεν θέλουμε να τις παραδεχτούμε, γιατί ο ανέστιος εαυτός μας γοητεύεται από την αλλαγή και όχι από μια σταθερή ταυτότητα;

[Έθνος της Κυριακής, 9.12.2018]

frear – [2fA]

"Στόν ψυχρό διάδρομο.. "

Ε. Μύρων  -  Ψ.

Μὲ κλειδωμένο τὸ μυαλὸ καὶ τὸ βλέμμα
προχωρᾶ στὸν ψυχρὸ ἀτέλειωτο διάδρομο –
πότε μόνη, πότε ὑποβοηθούμενη.
Δεξιὰ κι ἀριστερὰ ἀμέτρητες ρωγμὲς
ἀπὸ αἰχμάλωτα δάκρυα,
πρησμένοι σοβάδες, ἀνάγλυφοι
ἀπὸ οὐρλιαχτὰ ποὺ πάλλουν κολασμὲνα...

Πλέον δὲ γράφει - μετὰ βίας μπορεῖ
νὰ συμμαζέψει μιὰ σκέψη ἀπλή.
Κι ὅμως, τὸ ξέρω, ἀπὸ 'κείνη τὴ φθαρμένη καρέκλα,
μὲ τὸ φθηνὸ τσιγάρο σφηνωμένο στὰ δάχτυλα,
μὲ τὰ χημικὰ της μάτια προέκταση τοῦ παραθύρου,
γεννᾶ μέσα της στίχους γερούς –
σειρὲς ἀπὸ λουλούδια κρυσταλλικά
σὲ χωράφια ἀρμονικὰ σπαρμένα,
κι ἀπὸ πάνω χιλιάδες οἱ κελαηδισμοί
ἀγκαλιασμένοι μὲ τὶς πιὸ γλυκὲς ἀνταύγειες τ΄οὐρανοῦ -
παράδεισοι πεπιεσμένοι...

Ἴσως δὲ λέγονται μὲ λόγια αὐτά –
συνοψίζονται ὅμως σίγουρα σ΄ ἕνα της βλέμμα.
Ἕνα βλέμμα ποὺ ἂν διαβαστεῖ ἀτόφιο,
γκρεμίζει ὅλες τὶς σιωπές,
γκρεμίζει ὅλους τοὺς τοίχους.

Καὶ λὲς, Θεέ μου γιατί;
γιατί ἀφήνεις τέτοια ποιήματα νὰ πέφτουν ἀμετάφραστα;..

5/2017

apotipomata – [2fA]

"Η μεγάλη Ημέρα.. "

                                    Ο Άγιος Σπυρίδων

Παῦλος Εὐδοκίμωφ  -  Ἡ βιβλική ἄποψη τῆς ὡραιότητος
[ἀπό τό βιβλίο «Ἡ τέχνη τῆς εἰκόνας – θεολογία τῆς ὡραιότητος»

….   Κατὰ τὴν βιβλικὴ διήγηση τῆς δημιουργίας τοῦ κόσμου, στὴν ἀρχή:
«ἐγένετο ἑσπέρα, καὶ ἐγένετο πρωί, ἡμέρα μία».
Τὸ Ἑξαήμερο δὲν γνωρίζει τὴν νύχτα.
Τὰ σκοτάδια καὶ ἡ νύχτα δὲν δημιουργήθηκαν ἀπὸ τὸν Θεό· πρὸς τὸ παρὸν ἡ νύχτα δὲν εἶναι παρὰ ἕνα σημεῖο τοῦ ἀνυπάρκτου, τὸ ἀφηρημένο μηδὲν χωρισμένο ἀπὸ τὸ ὂν κατὰ τὴν φύση του.
Τὸ πρωὶ καὶ ἡ νύχτα σημειώνουν τὴν διαδοχὴ τῶν γεγονότων, προσδιορίζουν τὴν δημιουργικὴ πρόοδο καὶ δὲν σχηματίζουν παρὰ τὴν ἡμέρα, διάσταση τοῦ καθαροῦ φωτός.
Τὸ ἀντίθετό της, ἡ νύχτα, δὲν εἶναι ἀκόμη ἡ ἐνεργητικὴ δύναμη τοῦ σκοταδιοῦ· ἡ νύχτα στὴν ἰωάννεια σημασία, δὲν ἐμφανίστηκε παρὰ μέσα στὴν πτώση.

Κατὰ τὸν Δεῖπνο τοῦ Κυρίου, τὸ ὑπερῶο πλημμυρίζει ἀπὸ τὸ φῶς, διότι ὁ Χριστὸς εἶναι στὸ μέσο τῶν ἀποστόλων.
Εἶναι αὐτὴ ἡ στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποία ὁ Σατανᾶς εἰσέρχεται στὸν Ἰούδα καὶ ἀπὸ τότε ὁ Ἰούδας δὲν μπορεῖ πιὰ νὰ μείνει στὸν κύκλο τοῦ φωτός.
Ἐξέρχεται βιαστικὰ καὶ ὁ Ἰωάννης, τόσο λιτὸς γιὰ τὶς λεπτομέρειες, παρατηρεῖ: ἐγένετο νύξ.
Τὰ σκοτάδια τῆς νύχτας τυλίγουν τὸν Ἰούδα καὶ ἀποκρύβουν τὸ τρομερὸ μυστικὸ τῆς κοινωνίας του μὲ τὸν Σατανᾶ.

Ἡ πρώτη ἡμέρα τῆς Δημιουργίας, σημειώνουν οἱ Πατέρες, δὲν εἶναι πρώτη, ἀλλὰ μία, ἡ μοναδική, ἐκτὸς σειρᾶς.
Εἶναι τὸ ἄλφα ποὺ φέρει πιὰ καὶ καλεῖ τὸ ὠμέγα, τήν ὀγδόη ἡμέρα τῆς τελικῆς συμφωνίας, τὸ πλήρωμα.

Αὐτὴ ἡ πρώτη ἡμέρα εἶναι ἡ χαρούμενη ὠδὴ τοῦ Ἄσματος τῶν Ἀσμάτων τοῦ Θεοῦ τοῦ ἴδιου, ἡ ἀστραπιαία ἀνάβλυσή του ὅτι «τὸ φῶς ἐγένετο».
Αὐτὸ τὸ φῶς δὲν εἶναι καθόλου ἕνα ὀπτικὸ στοιχεῖο, αὐτὸ τὸ ὁποῖο θὰ ἐμφανιστεῖ τὴν τετάρτη ἡμέρα μὲ τὸν ἀστρονομικὸ ἥλιο.
Τὸ ἀρχικὸ Φῶς, «ἐν ἀρχῇ» στὴν ἀπόλυτη σημασία, εἶναι ἡ πιὸ ἀνατρεπτικὴ ἀποκάλυψη τῆς Ὄψεως τοῦ Θεοῦ.
«Ὅτι ἐγένετο φῶς» σημαίνει γιὰ τὸν κόσμο ἐν δυνάμει: ὅτι ἡ Ἀποκάλυψη ἔγινε καὶ ἄρα καὶ Αὐτὸς ποὺ ἀποκάλυψε, καὶ ὅτι ἦλθε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα.
Ὁ Πατὴρ ἀναγγέλλει τὸν λόγο του καὶ τὸ Πνεῦμα τὸν διακηρύττει, εἶναι τὸ Φῶς τοῦ Λόγου.
Ἀποκαλύπτει τὸν Θεὸ ὅπως τὸ ἀπόλυτο Σὺ καὶ προβάλλει ἀμέσως αὐτὸν ποὺ τὸν ἀκούει καὶ τὸν θεωρεῖ.

Τὸ ἴδιο ἀκριβῶς μετὰ τὴν πτώση, τὸ φῶς λάμπει στὰ σκοτάδια.
Δὲν λάμπει γιὰ νὰ λάμπει μόνο, μεταμορφώνει τὴν νύχτα σὲ ἡμέρα χωρὶς ἀπόκλιση: 

«Τότε ἀνατελεῖ ἐν τῷ σκότει τὸ φῶς σου, καὶ τὸ σκότος σου ὡς μεσημβρία» (Ἠσ. 58, 10).
«Ὁ λύχνος τοῦ σώματος ἔστιν ὁ ὀφθαλμός, ἐὰν οὒν ὁ ὀφθαλμός σου, ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμα σου φωτεινὸν ἔσται» (Ματθ. 6, 22).
Ἡ ἡσυχαστικὴ παράδοση διδάσκει τὴν μέθοδο τῆς σιωπηλῆς περισυλλογῆς καὶ τὴν γνώση τοῦ φωτός.
Οἱ τέλειοι διδάσκονται τὸ θεῖο ὄχι μόνο ἀπὸ τὸν Λόγο, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ φῶς τοῦ λόγου  (τὸ Ἅγιο Πνεῦμα), μυστηριωδῶς...

Στὴν κορυφὴ τῆς ἁγιότητος ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη γίνεται κατὰ κάποιον τρόπο, φῶς. 

Ἔτσι ἕνας Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ, περιβάλλεται ἀπὸ ἥλιο καὶ ἀκτινοβολεῖ· ἐνῷ ὀνομάζεται «ὁμοίωμα», εἶναι ἡ ζωντανὴ εἰκόνα τοῦ Θεοῦ-Φωτός.
Ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης περιγράφει τὴν ἄνοδο τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποὶα ἀκούει: ἔγινες ὡραία προσεγγίζοντας τὸ Φῶς μου.
Ὁ ἄνθρωπος ἐπιθυμεῖ τὸ ὕψος, πηγαίνει ἐπάνω, θὰ μποροῦσε νὰ πεῖ κανεὶς, πετυχαίνει τὸ ἐπίπεδο τῆς θείας ὡραιότητος.
Ὕπαρξη μέσα στὸ φῶς, εἶναι ὕπαρξη μέσα σὲ μία φωτισμένη κοινωνία, ποὺ ἀποκαλύπτει τὶς εἰκόνες τῶν ὑπάρξεων καὶ τῶν πραγμάτων, ἁρπάζει τοὺς λόγους τους ποὺ περιέχονται στὴν θεία σκέψη καὶ μυεῖται ἔτσι στὴν τέλεια ὁλότητά τους· λέγοντάς το, κατ’ ἄλλον τρόπο: στὴν ὡραιότητά τους, ποὺ θέλει ὁ Θεός.

Ἢ Ἀποκάλυψη εἶναι στὸ τέλος, εἶναι ἐπίσης στὴν ἀρχή.
Τὸ φῶς τῆς πρώτης ἡμέρας εἶναι τὸ ἀντικείμενο τῆς ὁράσεως, εἶναι ἐπίσης τὸ ὄργανο τῆς ὁράσεως.
Ὅλος αὐτὸς ὁ πρῶτος χρόνος τῆς Δημιουργίας, ὁ μέλλων αἰὼν σχηματίζει ἐξ ὁλοκλήρου μία μόνο ἡμέρα, τὴ μεγάλη Ἡμέρα, λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης. 

Πράγματι, κατὰ τὴν Ἀποκάλυψη: «Καὶ νὺξ οὐκ ἔσται ἔτι, καὶ οὐ χρεία λύχνου καὶ φωτὸς ἡλίου, ὅτι Κύριος ὁ Θεὸς φωτιεῖ αὐτούς» (22, 5).

Εἶμαι τὸ ἄλφα καὶ τὸ ὠμέγα... ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος.
Ὁ κύκλος τῆς Ἀποκαλύψεως κλείνει στὴ διαφοροποίηση καὶ κατὰ τὸν ἴδιο χρόνο στὴν τέλεια ὁμοιότητα ὅλων τῶν στοιχείων της.
Ἡ πρώτη λέξη τῆς Ἁγίας Γραφῆς «ἐγένετο Φῶς» εἶναι ἐπίσης ἡ τελευταία «ἐγένετο Ὡραιότης»!
Ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ, παρὰ νὰ γίνει ὁλόκληρος Ζωντανὴ δοξολογία: Δόξα σὲ Σένα, ποὺ μᾶς ἀποκάλυψες τὸ Φῶς.

«Μίαν ἠτησάμην παρὰ Κυρίου ταύτην ἐκζητήσω· τοῦ κατοικεῖν με ἐν οἴκῳ Κυρίου πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου, τοῦ θεωρεῖν με τὴν τερπνότητα Κυρίου»
(Ψαλμ. 26, 4).
Ὁ ἅγιος Βασίλειος προσθέτει: Οἱ ἅγιοι προσεύχονται γιὰ νὰ ἐπεκταθεῖ ἡ θεωρία τῆς θείας Ὡραιότητος στὴν αἰωνιότητα...

antifono – [2fA]