"Ψιχία πίπτοντα.. "

 

ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΙΕ´ 21 – 28

²¹ Καὶ ἐξελθὼν ἐκεῖθεν ὁ Ἰησοῦς ἀνεχώρησεν εἰς τὰ μέρη Τύρου καὶ Σιδῶνος. 
²² καὶ ἰδοὺ γυνὴ Χαναναία ἀπὸ τῶν ὁρίων ἐκείνων ἐξελθοῦσα ἐκραύγασεν αὐτῷ λέγουσα· Ἐλέησόν με, Κύριε, υἱὲ Δαυῒδ· ἡ θυγάτηρ μου κακῶς δαιμονίζεται. 
²³ ὁ δὲ οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῇ λόγον. καὶ προσελθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἠρώτουν αὐτὸν λέγοντες· Ἀπόλυσον αὐτήν, ὅτι κράζει ὄπισθεν ἡμῶν. 
²⁴ ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· Οὐκ ἀπεστάλην εἰ μὴ εἰς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ. 

²⁵ ἡ δὲ ἐλθοῦσα προσεκύνησεν αὐτῷ λέγουσα· Κύριε, βοήθει μοι. 
²⁶ ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· Οὐκ ἔστι καλὸν λαβεῖν τὸν ἄρτον τῶν τέκνων καὶ βαλεῖν τοῖς κυναρίοις. 
²⁷ ἡ δὲ εἶπε· Ναί, Κύριε, καὶ γὰρ τὰ κυνάρια ἐσθίει ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τῶν κυρίων αὐτῶν. 
²⁸ τότε ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῇ· Ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! γενηθήτω σοι ὡς θέλεις. καὶ ἰάθη ἡ θυγάτηρ αὐτῆς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης.

 

2φΑ

"Διαφορετική έκφραση "

 

- ΚΑΤΙΑ ΔΑΝΔΟΥΛΑΚΗ
[από συνεντεύξεις της, στη Ματούλα Κουστένη για το lifo.gr
και στη Μυρτώ Λοβέρδου για το bovary.gr]

Σερνόμουν από την κατάθλιψη. Ζήτησα βοήθεια.
Δεν ήθελα να καταλήξω στην απομόνωση.
Είμαι το μοναχοπαίδι μιας μητέρας εκπαιδευτικού κι ενός πατέρα τελωνειακού.
Έδωσα στη Νομική μόνο και μόνο γιατί οι γονείς μου
κόντεψαν να αυτοκτονήσουν, όταν τους ανακοίνωσα
ότι θα δώσω εξετάσεις σε δραματική σχολή.
Για να αλαφρώσω την ψυχή τους, έδωσα και στα δύο.
Παρακολούθησα τη Νομική ένα έτος,
και στη συνέχεια αφοσιώθηκα στην υποκριτική.
Με τα χρόνια μαλάκωσαν και καμάρωναν την προσπάθειά μου.

Από μικρή ήθελα το θέατρο.
Κλεινόμουν στο δωμάτιο κι έπαιζα ρόλους.
Στα 16 μου είπα: ''θα γίνω ηθοποιός''.
Ορκίστηκα στους γονείς μου, πως αν δεν κάνω γι' αυτή τη δουλειά,
θα την αφήσω μέσα σε δυο χρόνια.
Από τη σχολή κατάλαβα ότι κάνω.
Ήταν κέρδος η σχολή του Κουν. Είχα ραγδαία εξέλιξη.
Είχα μια αίσθηση ευθύνης, μια σιγουριά ότι αυτό που κάνω,
δεν είναι ψεύτικο και θα βρει αποτέλεσμα.
Τα κυκλώματα δεν τα βρήκα μπροστά μου.
Τον φθόνο τον παρέκαμπτα.
Μόλις ένιωσα ότι μπορώ, έκανα δικό μου θίασο.
Ήξερα ότι τα θέλω μου δε θα μπορούσα να τα επιβάλλω
σε έναν παραγωγό. Έπρεπε να τα χρεωθώ εγώ.
Έκανα πραγματικότητα τα όνειρά μου.
Ένιωσα πολύ νωρίς, ότι ο κόσμος μ' αγαπάει.
Η σχέση μας είναι χτισμένη στην ειλικρίνεια.
Δεν πούλησα κάτι που δεν ήμουν.
Και αυτό το κρατάει ο κόσμος.

Την αναζητούσα την προστασία στο αντρικό στοιχείο.
Με ενδιέφερε ο σύντροφός μου να ξέρει περισσότερα,
να τον θαυμάζω, να με οδηγεί.
Είχα αυτό το μαθητικό σύνδρομο,
εξ ού και μοιράστηκα τη ζωή μου με τον Μάριο Πλωρίτη.
Η παρουσία του Μάριου ήταν ένας ήλιος που με φώτισε.
Ζήσαμε μαζί 30 χρόνια, τα 12 παντρεμένοι.
Ήταν καθηγητής μου στη δραματική σχολή.
Μου είχε μια σχετική αδυναμία, αντιθέτως εγώ με το που τον είδα,
είπα αυτός ο άνθρωπος θα σφραγίσει τη ζωή μου.
Ερωτικά βρεθήκαμε 10 χρόνια μετά τη σχολή,
όταν συμπτωματικά έκανε τη μετάφραση
στο δεύτερο θεατρικό που ανέβασα στο θέατρο Μουσούρη.

Ποτέ δεν ένιωσα οι παρέες του να με αμφισβητούν.
Έτρωγα στο ίδιο τραπέζι με τον Πατσιφά, τον Κακογιάννη,
τη Μελίνα, τον Ντασέν, τον Χατζιδάκι, τον Ελύτη,
και ήταν σαν να έχω γεύμα με τους 12 θεούς του Ολύμπου.
Το ξέραμε και οι δύο όταν πλησίαζε το τέλος.
Εκείνος το αντιμετώπισε όπως πάντα,
με αυτήν την σπάνια και φιλοσοφημένη θλίψη του.
Προχωρήσαμε μαζί χέρι - χέρι, ενωμένοι.
Πέθανε το 2006
και μου πήρε 7 χρόνια για να ξαναπιάσω τη ζωή από την αρχή.

Σερνόμουν από την κατάθλιψη.
Ζήτησα βοήθεια για την ψυχή μου, είδα σύμβουλο αυτογνωσίας.
Αποφάσισα ότι δεν ήθελα να κυλήσω προς τα πίσω
και να καταλήξω στην απομόνωση.
Ο θρήνος; υπήρξε μια μακρά διαδικασία που δεν σταμάτησε ποτέ,
απλώς σήμερα έχει διαφορετική έκφραση.
Αν μετά το θάνατό του
η ψυχή του έχει μείνει κάπου εδώ γύρω,
θα ήθελα να βλέπει ότι είμαι πια χαρούμενη.
Όχι μια παραιτημένη.

 

fb – 2fA

"Θυμητάρι ακριβό.. "

 

Χρήστος Γιανναράς - Μειονεκτικοί και οι αδίστακτοι
[από επιφυλλίδα του στην Καθημερινή]

….   Ποιο έγκλημα είναι μεγαλύτερο, δεν ξέρω – να πλεονάζουν στη διαχείριση των κοινών, σκόπιμα, οι μειονεκτικοί και οι αδίστακτοι ή να νεκρώνεται, σκόπιμα, η νεανική ευαισθησία έστω και ενός μόνο παιδιού;
Στο σημείο αυτό η επιφυλλίδα, για πρώτη και μοναδική φορά, θα παρεμβάλει αφήγημα.
Ίσως σαν πολύ μακρινό σινιάλο συγκίνησης, σε χαμένο στον χρόνο και στο πλήθος παραλήπτη.

Θυμάμαι. Πολύ πρωί, μου είχαν τηλεφωνήσει οι κλητήρες από το πανεπιστήμιο: «Είχαμε κατάληψη τη νύχτα. Σπάσανε πόρτες, κατέστρεψαν γραφεία, μπήκαν και στο δικό σας».
Δεν καθυστέρησα, έτρεξα αμέσως, στον περίβολο με περίμενε ένας υπάλληλος – με συνόδεψε, με έγνοια για το ενδεχόμενο σοκ: Είχαν σπάσει την πόρτα κομμάτια, δεν παραβίασαν απλώς την κλειδαριά.

Όλα μέσα στον χώρο του γραφείου σπασμένα, τσακισμένα, πεταμένα σκόρπια στο πάτωμα.
Το έπιπλο γραφείο, δίχως συρτάρια, αναποδογυρισμένο πάνω σε σωρούς από χειρόγραφα, φακέλους, υπηρεσιακά έγγραφα, αλληλογραφία, στοίβες σημειώσεων, σκόρπιες στον σωρό φωτογραφίες των παιδιών μου, σχεδιάσματα άρθρων, διαλέξεων, μαθημάτων.
Μαζί, σκόρπια κομμάτια από ένα βάζο και όσα καδράκια είχα στους τοίχους, μαζί κουβαριασμένο και ένα κέντημα της γυναίκας μου που το είχα κορνιζάρει.
Εικόνα παραλογισμού, ανεξήγητου μένους.

Και να, που σε μια κόχη του τουμπαρισμένου γραφείου διακρίνω γαντζωμένο σημείωμα σε φύλλο από επιτραπέζιο ημερολόγιο.
Διαβάζω: «Είναι τώρα τρεις ώρες που κάθομαι εδώ και χαζεύω τον κόσμο σου.
Τόσο διαφορετικό από τον δικό μου. Συγνώμη»! 

Αυτή τη «συγνώμη» τη φυλάω θυμητάρι ακριβό.
Είναι κοινότοπο, αλλά σίγουρα στέρεο, να πω: Για το κατάντημα των ελλαδικών πανεπιστημίων δεν φταίνε τα παιδιά. Ξέρουμε όλοι τους ενόχους.

 

kathimerini – 2fA

"Η ψυχή γίνεται ήλιος.. "

 

-  Νικηφόρος Βρεττάκος 

Ειρήνη είναι όταν,

Σας χωρίζει ένα αδιόρατο χάσμα απ’ τον κόσμο.
Σας διέφυγαν πράγματα. Δεν τάχετε όλα
καλά λογαριάσει, δεν τάχετε δει,
ακούσει όσο πρέπει. Γι’ αυτό και σας φαίνεται
τόσο παράξενο, που κλείνω, ανοίγω
το παράθυρο κι άλλο δεν σας λέω:
«Ειρήνη!»

Ειρήνη, λοιπόν,
είναι ό,τι συνέλαβα μες απ’ την έκφραση
και μες απ’ την κίνηση της ζωής.
Και Ειρήνη είναι κάτι βαθύτερο απ’ αυτό που εννοούμε
όταν δεν γίνεται κάποτε πόλεμος.

Ειρήνη είναι όταν τ’ ανθρώπου η ψυχή
γίνεται έξω στο σύμπαν ήλιος· κι ο ήλιος
ψυχή μες στον άνθρωπο.

 

ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ ΤΟΠΟΣ

2φΑ

"Μες στην αρμύρα.. "

 

Κική Δημουλά  -  Βροχή επιστροφής  

Εγώ, όταν μεγαλώσω
θα γίνω Σεπτέμβριος έλεγε ο Αύγουστος.
Έβρεξε δω λιγάκι.
Δοκιμαστικά, σαν έλεγχος
αν λειτουργούν καλά οι πτώσεις.
Όπως χτυπάνε κάθε τόσο
ξαφνικά οι σειρήνες, δοκιμαστικά,
αν λειτουργεί καλά
ο τρόμος του πολέμου.
Ελάχιστη βροχή,
ίσα που την πλατάγισε στο στόμα του
το χώμα τη σταγόνα
– καθώς δοκιμαστής κρασιών-,
μόλις που πρόλαβε η υγρόεσσα ευωδιά
παραπονιάρα να τριφτεί
πάνω στα περιβόλια.
Δέναν οι παραθεριστές
στις σχάρες των αυτοκινήτων την Αθήνα
μαρσάραν τις βαλίτσες τους και φεύγαν.
Πεθαίναν απ’ τη ζήλια τους τα σπίτια
κοιτώντας τα τροχόσπιτα
στην Εθνική Οδό του Σεπτεμβρίου.
Απ’ τ’ ανοιχτά παραθυράκια τους
μικρά όσο ένα σάντουιτς ματιάς
κουρτινάκια φτερακίζαν κατά έξω,
νάιλον γλάροι εμπριμέ, δεμένοι.
Λοξά στημένη
νανούριζε τα τέλια της
μια κιθάρα ηλιοκαμένη.
Ευτυχώς βελτιώθηκε
το βιοτικό επίπεδο της βάρκας.
Γίνανε βάρκες κατοικίδιες
– αστυφιλία των σκαριών.
Αστραφτερές, εξωλέμβιες,
πάνω στα τρέιλερ κουρνιασμένες
ακολουθούν τ’ αφεντικά τους,
σκυλάκια ράτσας
χωρίς καθόλου τρίχωμα θαλάσσης.
Γαύροι πηδάνε κατά πάνω,
μια τελευταία ασημένια περιέργεια.
Κάτι θα την πονέσει απόψε τη βραδιά
γι’ αυτό το προς το τέλος.
Αν έχει ξαστεριά
θα πιει κάποιο παυσίπονο αστέρι.

Εγώ θα μείνω ακόμα λίγο.
Μήπως και ξαναβρέξει.
Να σε ξεπλύνω λίγο.
Είσαι μες στην αρμύρα και τ’ αλάτια
από τότε που ήμουνα θάλασσα.

 

2φΑ

"Το βαλς των βυζαντινών "

 

-  ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΑ ΤΗΣ ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ

Υπό το όνομα του Πατριάρχου Γερμανού του Α΄(730) είναι γνωστά τα Μεγαλυνάρια της Θ΄ ωδής της Υπαπαντής (2 Φεβρουαρίου).
Έχουν αλφαβητική ακροστιχίδα και ψάλλονται σε γ΄ ήχο.
Ο στίχος είναι δημώδης τροχαϊκός επτασύλλαβος οξύτονος με έναν ακόμα δεσπόζοντα τόνο στην τρίτη συλλαβή. Ο στίχος αυτός κατέστη προσφιλής στους βυζαντινούς υμνογράφους και χρησιμοποιήθηκε σε διαφόρους λειτουργικούς ύμνους και μη.
Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτή η στιχουργική μορφή διατηρείται όμοια και απαράλλακτη στη νεοελληνική ποίηση, τόσο στη δημώδη όσο και στην έντεχνη
(Φεγγαράκι μου λαμπρό, Σήμερα γάμος γίνεται).

Εξ απόψεως μουσικής, ο ρυθμός που χαρακτηρίζει αυτό το μέλος είναι ο εξάσημος δακτυλικός.
Λόγω του επίσημου χαρακτήρα που απέκτησε ο ρυθμός αυτός, χρησιμοποιήθηκε από τον λαό σε επίσημες και εξαιρετικές εκδηλώσεις. Τα «Άκτα» και οι «Επευφημίαι» των Βυζαντινών αυτοκρατόρων ανήκουν σε αυτό το ρυθμομελωδικό σχήμα, τα λεγόμενα και «ιαμβία» π.χ.
Άγιε Τρισάγιε - τους Δεσπότας φύλαττε
τας Αυγούστας φύλαττε - τα Πορφυρογέννητα.
Ο Θεός ο Άγιος - τους νεονύμφους φύλαξον
Πνεύμα το Πανάγιον - τους συμπεθέρους φύλαξον.

Οι γάμοι των βυζαντινών αυτοκρατόρων με δυτικές δυναστείες και οι επαφές με τη δύση, έγιναν αιτία πολιτισμικών επιδράσεων και ανταλλαγών.
Αυτή την πολιτισμική όσμωση ενέτειναν και οι βυζαντινές πορφυρογέννητες, οι οποίες έπαιρναν μαζί με τα πολύτιμα δώρα και μια συνοδεία ανθρώπων μεταξύ των οποίων και μουσικούς.
Το προξενιό μεταξύ της Πριγκίπισσας Θεοφανούς (θυγατέρας του Αυτοκράτορα Ρωμανού και της Θεοφανούς, αδελφής του Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου) και του γιου του Γερμανού Αυτοκράτορα Όθωνα του Α΄, ο οποίος ονομάζονταν Όθωνας ο Β΄, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Έτσι μεταφέρθηκε η μουσική αυτών των εφυμνίων και ιαμβίων και έγινε η ακουστική ιδέα για το λεγόμενο «βαλς» της δυτικοευρωπαϊκής μουσικής.
Μεγάλοι συνθέτες, όπως π.χ. ο Στράους, συνέθεσαν με βάση αυτόν τον ρυθμό που διαχρονικά, θεωρείται από τους πιο λαμπρούς ευρωπαϊκούς χορούς.
Πρόκειται για ένα ακόμα δάνειο προς την δύση, τα ίχνη του οποίου χάνονται στα βυζαντινά χρόνια και στις πολιτισμικές επαφές των δύο κόσμων.

- Οι μοναχές της Ορμύλιας Χαλκιδικής, αποδίδουν αριστοτεχνικώς το μέλος των μεγαλυναρίων:

ΥΜΝΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΑΠΑΝΤΗΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ακατάληπτον εστίν - το τελούμενον εν σοί
και αγγέλοις και βροτείς, - μητροπάρθενε αγνή.
Αγκαλίζεται χερσίν - ο πρεσβύτης Συμεών
τον του νόμου ποιητήν - και δεσπότην του παντός.
Βουληθείς ο πλαστουργός, - ίνα σώση τον Αδάμ,
μήτραν ώκησε την σήν - της παρθένοου και αγνής.
Γένος άπαν των βροτών - μακαρίζει σε, αγνή,
και δοξάζει σε πιστώς - ως μητέρα του Θεού.
Δεύτε ίδετε Χριστόν - τον δεσπότην του παντός,
ον βαστάζει Συμεών - σήμερον εν τω ναώ.
Επιβλέπεις προς την γην - και ποιείς τρέμειν αυτήν
και πώς γέρων κεκμηκώς - σε κατέχει εν χερσί;
Ζήσας έτι Συμεών, - έως είδε τον Χριστόν,
και εβόα προς αυτόν - νύν απόλυσιν ζητείς.
Η λαβίς η μυστική, - η τον άνθρακα Χριστόν
συλλαβούσα εν γαστρί, - σύ υπάρχεις Μαριάμ.
Θέλων ανηνθρώπισας - ο προάναρχος Θεός
και ναώ προσφέρεσαι - τεσσερακονθήμερος.
Κατελθόντ' εξ ουρανού - τον δεσπότην του παντός
υπεδέξατο αυτόν - Συμεών ο ιερεύς.
Λάμπρυνόν μου την ψυχήν - και το φως το αισθητόν,
όπως ίδω καθαρώς - και κηρύξω σε Θεόν.
Μητροπάρθενε αγνή, - τι προσφέρεις τω ναώ
νέον βρέφος αποδούσ' - εν αγκάλαις Συμεών;
Νύν απόλυσιν ζητώ - από σού του πλαστουργού,
ότι ειδόν σε, Χριστέ, - το σωτήριόν μου φως.
Ον οι άνω λειτουργοί - τρόμω λιτανεύουσι,
κάτω νυν ο Συμεών - αγκαλίζεται χερσίν.
Η τη φύσει μεν μονάς, - τοίς προσώποις δε τριάς
φύλαττε τους δούλους σου, - τους πιστεύοντας εις σε.
Θεοτόκε η ελπίς - πάντων των Χριστιανών,
σκέπε, φρούρει, φύλαττε - τους ελπίζοντας εις σε.

[Εικόνα, Μικρογραφία σε χειρόγραφο: "Τελετή γάμου",
«Σύνοψις Ιστοριών Ιωάννου Σκυλίτζη», Μαδρίτη, Εθνική Βιβλιοθήκη]

newsnow – 2φΑ

"Μια κίτρινη ομπρέλα "

 

Ταινία μικρού μήκους κινουμένων σχεδίων από την Βραζιλία,
υποψήφια για Oscar 2021

Umbrella - 2021 Oscar® Qualified Animated Short Film

db – 2fA

"Tο λεπτό σημείο "

 

-  ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ
[«ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ»]

 Όταν βλέπουμε τους συνανθρώπους μας να μην αγαπούν τον Θεό, στενοχωρούμαστε.
Με τη στενοχώρια όμως, δεν κάνουμε απολύτως τίποτα.
Ούτε και με τις υποδείξεις. Ούτε αυτό είναι σωστό.
Υπάρχει ένα μυστικό· αν το καταλάβουμε, θα βοηθήσουμε.

Το μυστικό είναι η προσευχή μας, η αφοσίωσή μας στον Θεό, ώστε να ενεργήσει η χάρις Του. Εμείς, με την αγάπη μας, με τη λαχτάρα μας στην αγάπη του Θεού, θα προσελκύσουμε την χάρη, ώστε να περιλούσει τους άλλους, που είναι πλησίον μας, να τους ξυπνήσει, να τους διεγείρει προς τον θείο έρωτα.

Ή μάλλον, ο Θεός θα στείλει την αγάπη Του να τους ξυπνήσει όλους.
Ό,τι εμείς δεν μπορούμε, θα το κάνει η χάρις Του.
Με τις προσευχές μας θα κάνομε όλους άξιους της αγάπης του Θεού.

Να γνωρίζετε και το άλλο. Οι ψυχές οι πεπονημένες, οι ταλαιπωρημένες, που ταλαιπωρούνται από τα πάθη τους, αυτές κερδίζουν πολύ την αγάπη και την χάρη του Θεού.
Κάτι τέτοιοι γίνονται άγιοι και πολλές φορές εμείς τους κατηγορούμε. Θυμηθείτε τον Απόστολο Παύλο, τι λέγει: «Ού δε επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις».

Όταν το θυμάστε αυτό, θα αισθάνεστε ότι αυτοί είναι πιο άξιοι κι από σας κι από μένα.
Τους βλέπουμε αδύνατους, αλλά όταν ανοίξουν στον Θεό, γίνονται πλέον όλο αγάπη κι όλο θείο έρωτα.
Ενώ είχανε συνηθίσει αλλιώς, τη δύναμη της ψυχής τους τη δίδουν μετά όλη στον Χριστό και γίνονται φωτιά από αγάπη Χριστού.
Έτσι λειτουργεί το θαύμα του Θεού μέσα σε τέτοιες ψυχές, που λέμε «πεταμένες».

Να μην αποθαρρυνόμαστε, ούτε να βιαζόμαστε, ούτε να κρίνομε από πράγματα επιφανειακά κι εξωτερικά. Αν, για παράδειγμα, βλέπετε μια γυναίκα γυμνή ή άσεμνα ντυμένη, να μη μένετε στο εξωτερικό, αλλά μπαίνετε στο βάθος, στην ψυχή της.

Ίσως είναι πολύ καλή ψυχή κι έχει υπαρξιακές αναζητήσεις, που τις εκδηλώνει με την έξαλλη εμφάνιση. Έχει μέσα της δυναμισμό, έχει τη δύναμη της προβολής, θέλει να ελκύσει τα βλέμματα των άλλων. Από άγνοια όμως, έχει διαστρέψει τα πράγματα. 

Σκεφθείτε αυτή να γνωρίσει τον Χριστό.
Θα πιστέψει, κι όλη αυτή την ορμή θα την στρέψει στον Χριστό.
Θα κάνει το παν, για να ελκύσει την χάρη του Θεού. Θα γίνει αγία.

Είναι ένα είδος προβολής του εαυτού μας, να επιμένουμε να γίνουν οι άλλοι καλοί.
Στην πραγματικότητα, θέλομε εμείς να γίνομε καλοί κι επειδή δεν μπορούμε, το απαιτούμε απ’ τους άλλους κι επιμένομε σ’ αυτό.
Κι ενώ όλα διορθώνονται με την προσευχή, εμείς πολλές φορές στενοχωρούμεθα κι αγανακτούμε και κατακρίνουμε.

Πολλές φορές με την αγωνία μας και τους φόβους μας και την άσχημη ψυχική μας κατάσταση, χωρίς να το θέλουμε και χωρίς να το καταλαβαίνουμε, κάνουμε κακό στον άλλον, έστω κι αν τον αγαπάμε πάρα πολύ, όπως παραδείγματος χάριν, η μάνα το παιδί της.

Η μάνα μεταδίδει στο παιδί όλο το άγχος της για τη ζωή του, για την υγεία του, για την πρόοδό του, έστω κι αν δεν του μιλάει, έστω κι αν δεν εκδηλώνει αυτό που έχει μέσα της.
Αυτή η αγάπη, η φυσική αγάπη δηλαδή, μπορεί κάποτε να βλάψει, δεν συμβαίνει όμως, το ίδιο με την αγάπη του Χριστού, που συνδυάζεται με την προσευχή και με την αγιότητα του βίου.
Η αγάπη αυτή κάνει άγιο τον άνθρωπο, τον ειρηνεύει, διότι αγάπη είναι ο Θεός.

Η αγάπη να είναι μόνον εν Χριστώ. Για να ωφελήσεις τους άλλους, πρέπει να ζεις μέσα στην αγάπη του Θεού, αλλιώς δεν μπορείς να ωφελήσεις τον συνάνθρωπό σου.
Δεν πρέπει να βιάζεις τον άλλο.
Θα έλθει η ώρα του, θα έλθει η στιγμή, αρκεί να προσεύχεσαι γι’ αυτόν.

Με τη σιωπή, την ανοχή και κυρίως την προσευχή ωφελούμε τον άλλον μυστικά.
Η χάρις του Θεού καθαρίζει τον ορίζοντα του νου του και τον βεβαιώνει για την αγάπη Του.
Εδώ είναι το λεπτό σημείο.
Άμα δεχθεί ότι ο Θεός είναι αγάπη, τότε ένα άπλετο φως θα έλθει πάνω του, που δεν το έχει δει ποτέ. Θα βρει έτσι τη σωτηρία.

 

proskynitis – 2φΑ

"Γυναίκα ονείρων.. "

 

-  Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές, «ΕΝΟΙΚΙΑΖΟΝΤΑΙ ΟΝΕΙΡΑ»
 

Στις εννιά η ώρα το πρωί, εκεί που παίρναμε το πρωινό μας στη βεράντα του ξενοδοχείου Ριβιέρα στην Αβάνα, ένα τρομακτικό κύμα εμφανίστηκε στα καλά καθούμενα -η μέρα ήταν ηλιόλουστη και ήρεμη- και ήρθε και συντρίφτηκε πάνω μας.
Σήκωσε τα αυτοκίνητα που πέρναγαν μπροστά στην παραλιακή λεωφόρο καθώς και μερικά άλλα που ήταν παρκαρισμένα εκεί κοντά και τα τίναξε στον αέρα κάνοντάς τα κομμάτια στον πλαϊνό τοίχο του ξενοδοχείου.
Ήταν σαν μια έκρηξη δυναμίτη που σκόρπισε τον πανικό στους είκοσι ορόφους του κτιρίου μας, και μετατρέποντας το χολ σε ένα σωρό από σπασμένα γυαλιά όπου πολλοί ενοικιαστές είχαν εκσφενδονιστεί στον αέρα σαν έπιπλα. 

Μερικοί είχαν τραυματιστεί απ' το χαλάζι των γυαλιών.
Πρέπει να ήταν ένα παλιρροϊκό κύμα μνημειώδους μεγέθους: το ξενοδοχείο προστατευόταν από τη θάλασσα από έναν τοίχο και τη φαρδιά, διπλής κατεύθυνσης λεωφόρο που περνάει μπροστά του, αλλά το κύμα είχε ξεσπάσει με τέτοια δύναμη που εξαφάνισε το γυάλινο χολ.
Κουβανοί εθελοντές, με τη βοήθεια των τοπικών πυροσβεστών, άρχισαν να καθαρίζουν τις ζημιές και σε λιγότερο από έξι ώρες, αφού έκλεισαν την πύλη προς τη θάλασσα κι άνοιξαν μια εναλλακτική είσοδο, όλα επανήλθαν στη φυσική τους κατάσταση.

Όλο το πρωινό κανένας δεν έδωσε σημασία στο αυτοκίνητο που είχε συντριβεί πάνω στον τοίχο του ξενοδοχείου, πιστεύοντας ότι ήταν ένα από τα αυτοκίνητα τα παρκαρισμένα στην παραλιακή λεωφόρο. Αλλά όταν τελικά ένας γερανός το μετακίνησε, ανακαλύφθηκε το σώμα μιας γυναίκας, δεμένο στο κάθισμα του οδηγού με τη ζώνη ασφαλείας.
Το χτύπημα ήταν τόσο δυνατό ώστε δεν είχε μείνει ούτε ένα κόκαλο στο σώμα της που να μην ήταν σπασμένο. Το πρόσωπό της ήταν υπεράνω αναγνώρισης.
Αλλά υπήρχε ένα δαχτυλίδι στο δάχτυλό της, που είχε παραμείνει ανέπαφο: είχε το σχήμα φιδιού με δυο σμαράγδια για μάτια. 

Η αστυνομία είπε ότι ήταν η οικονόμος του νέου πρέσβη της Πορτογαλίας και της γυναίκας του. Στην πραγματικότητα, είχε φτάσει μόλις πριν δεκαπέντε μέρες κι εκείνο το πρωί είχε φύγει για την αγορά με το καινούργιο τους αυτοκίνητο.
Το όνομά της δεν μου έλεγε τίποτα, όταν διάβασα για το συμβάν στην εφημερίδα, αλλά εκείνο το δαχτυλίδι, το σχήμα του φιδιού και τα σμαράγδια για μάτια, με έβαλε σε σκέψεις.
Δυστυχώς δεν μπόρεσα να μάθω σε ποιο δάχτυλο το φορούσε.
Ήταν μια ουσιώδης λεπτομέρεια: φοβόμουν ότι πιθανόν να ήταν μια γυναίκα που ήξερα και την οποία ποτέ δε θα ξεχάσω, ακόμα κι αν δεν έμαθα ποτέ το πραγματικό της όνομα.

Κι εκείνη είχε ένα δαχτυλίδι στο σχήμα του φιδιού με σμαράγδια για μάτια, αλλά πάντοτε το φορούσε στο πρώτο δάχτυλο του δεξιού χεριού, κάτι το ασυνήθιστο ειδικά τότε.
Την είχα συναντήσει πριν σαράντα έξι χρόνια στη Βιέννη, έτρωγε λουκάνικα και βραστές πατάτες κι έπινε μπίρα κατ' ευθείαν από το βαρέλι σε μια ταβέρνα όπου σύχναζαν Λατινοαμερικάνοι φοιτητές.

Εκείνο το πρωί είχα φτάσει από τη Ρώμη κι ακόμα θυμάμαι την εντύπωση που μου είχε κάνει το πλούσιο στήθος της -λες και ανήκε σε σοπράνο- οι χυτές ουρές της αλεπούς γύρω απ' το κολάρο του παλτού της και το αιγυπτιακό δαχτυλίδι σε σχήμα φιδιού.
Μιλούσε στοιχειώδη Ισπανικά με μια προφορά μαγαζάτορα και κομμένη την ανάσα και υποθέτω πως θα πρέπει να ήταν Αυστριακή, η μόνη σε κείνο το μακρόστενο ξύλινο τραπέζι.
Είχα κάνει λάθος: είχε γεννηθεί στην Κολομβία και το διάστημα του Μεσοπολέμου είχε ταξιδέψει στην Αυστρία για να σπουδάσει τραγούδι και μουσική.

Όταν τη συνάντησα πρέπει να ήταν γύρω στα τριάντα κι είχε αρχίσει να γερνάει πριν την ώρα της κι έτσι ανέδιδε κάποια μαγεία: και ήταν επίσης, ο πιο φοβερός άνθρωπος που έχω συναντήσει ποτέ μου. Εκείνη την εποχή -τέλη της δεκαετίας του '40-η Βιέννη δεν ήταν τίποτα άλλο από μια παλιά αυτοκρατορική πόλη, την οποία η Ιστορία είχε υποβιβάσει σε μια απόμακρη επαρχιακή πρωτεύουσα, τοποθετημένη μεταξύ των δύο ασυμφιλίωτων κόσμων του δεύτερου παγκοσμίου πολέμου, ένας παράδεισος για τους μαυραγορίτες και τους κατασκόπους.
Δεν μπορούσα να φανταστώ περιβάλλον που θα ταίριαζε πιο πολύ στη φυγάδα συμπατριώτισσά μου, που εξακολουθούσε να τρώει στην ταβέρνα των φοιτητών, στη γωνιά, μόνο και μόνο από νοσταλγία για τις ρίζες της, γιατί είχε χρήματα περισσότερα απ' όσα της χρειάζονταν για να αγοράσει ολόκληρη την ταβέρνα, συμπεριλαμβανομένων και των φαγητών.

Ποτέ δε μας είπε το πραγματικό της όνομα. Πάντα αναφερόμασταν σ' αυτήν με το όνομα που είχαν επινοήσει γι' αυτήν οι Λατινοαμερικάνοι φοιτητές: Φράου Φρίντα.
Με το που μας σύστησαν διέπραξα την τυχαία απερισκεψία, να τη ρωτήσω πώς βρέθηκε σε τούτη τη μεριά του κόσμου, τόσο μακριά και τόσο διαφορετική απ' τα ανεμοδαρμένα ύψη της περιοχής Κουιντίο της Κολομβίας.
Μου απάντησε ορθά κοφτά: «Ενοικιάζω τον εαυτό μου, να ονειρεύεται».

Αυτό ήταν το επάγγελμά της. Ήταν το τρίτο από τα έντεκα παιδιά ενός ευκατάστατου καταστηματάρχη απ' την παλιά περιοχή της Κάλδας και, από τότε που έμαθε να μιλάει, το καθιέρωσε ως συνήθεια να διηγείται τα όνειρά της πριν το πρωινό, όταν είπε, οι δυνάμεις της προαίσθησης ήταν στη δυνατότερη καθαρότητά τους.
Όταν ήταν επτά χρόνων ονειρεύτηκε ότι ένας από τους αδελφούς της είχε παρασυρθεί από ένα μαινόμενο χείμαρρο. Η μητέρα, απλά και μόνο από νευρική δεισιδαιμονία, αρνήθηκε να επιτρέψει στο γιο της να κάνει εκείνο που απολάμβανε πιο πολύ από οτιδήποτε άλλο: να κολυμπήσει στο παραπλήσιο φαράγγι.
Αλλά η Φράου Φρίντα είχε ήδη αναπτύξει το δικό της σύστημα ερμηνείας των προφητειών της. «Αυτό που συμβαίνει στο όνειρο», εξήγησε, «δεν είναι ότι πρόκειται να πνιγεί, αλλά ότι δεν κάνει να τρώει γλυκά».

Η ερμηνεία είχε ως αποτέλεσμα μια τρομερή τιμωρία, ειδικά για ένα πεντάχρονο αγόρι που δεν μπορούσε να φανταστεί τη ζωή του δίχως τα γλυκά της Κυριακής.
Αλλά η μητέρα, επηρεασμένη από τις μαντικές δυνάμεις της κόρης της, βεβαίωσε ότι θα έμενε πιστή στη διαταγή της. Δυστυχώς, σε μια στιγμή που κανείς δεν πρόσεχε, ο γιος πνίγηκε μ' ένα γλειφιτζούρι που έτρωγε κρυφά. Στάθηκε αδύνατο να τον σώσουν.

Η Φράου Φρίντα ποτέ δεν φαντάστηκε ότι θα ήταν δυνατό να κερδίσει τα προς το ζειν απ' το ταλέντο της, μέχρις ότου η ζωή την άρπαξε απ' το σβέρκο και έναν βαρύ βιεννέζικο χειμώνα, χτύπησε το κουδούνι του πρώτου σπιτιού στο οποίο ήθελε να κατοικήσει.
Όταν τη ρώτησαν τι μπορεί να κάνει, πρόσφερε την απλή απάντηση: «Ονειρεύομαι».
Μετά από μια σύντομη εξήγηση, η κυρία του σπιτιού την προσέλαβε αντί ενός μισθού που ήταν κάτι περισσότερο από χαρτζιλίκι, αλλά με ένα πολύ καλό δωμάτιο και τρία γεύματα τη μέρα.

Πάνω απ' όλα υπήρχε το πρωινό, η ώρα εκείνη όπου τα μέλη της οικογένειας κάθονταν για να πληροφορηθούν για το άμεσο πεπρωμένο τους: ο πατέρας, ένας πονηρός rentier, η μητέρα, μια εύθυμη γυναίκα με πάθος για ρομαντική μουσική δωματίου, και τα δυο παιδιά, ηλικίας έντεκα και εννιά χρονών.
Όλοι τους ήταν θρησκευόμενοι και ως εκ τούτου επιδεκτικοί σε αρχαϊκές δεισιδαιμονίες.
Ήταν πολύ ευχαριστημένοι με την άφιξη της Φράου Φρίντα στο σπίτι τους, υπό την μόνη προϋπόθεση ότι κάθε μέρα θα αποκάλυπτε την μοίρα της οικογένειας μέσω των ονείρων της.

Τα πήγαινε θαυμάσια, ειδικά κατά τη διάρκεια του πολέμου που ακολούθησε, όταν η ζωή ήταν χειρότερη από οποιονδήποτε εφιάλτη.
Στο πρωινό τραπέζι κάθε μέρα, μόνη της αποφάσιζε τι θα έκανε εκείνη τη μέρα το κάθε μέλος της οικογένειας και πώς θα το έκανε, έως ότου οι προγνώσεις της έγιναν η μόνη φωνή εξουσίας του σπιτιού. Η κυριαρχία της πάνω στην οικογένεια ήταν απόλυτη: ακόμα κι ο πιο ασήμαντος αναστεναγμός γινόταν έπειτα από εντολή της.
Ο πατέρας είχε πεθάνει λίγο πριν φτάσω στη Βιέννη και είχε φροντίσει να αφήσει στη Φράου Φρίντα ένα μέρος της περιουσίας του, πάλι υπό τον όρο ότι θα εξακολουθούσε να ονειρεύεται για την οικογένεια, μέχρις ότου δεν θα μπορούσε πια να ονειρεύεται.

Πέρασα ένα μήνα στη Βιέννη ζώντας τη λιτή ζωή των φοιτητών ενώ περίμενα χρήματα τα οποία ποτέ δεν έφτασαν. Οι απρόσμενες γενναιόδωρες επισκέψεις της Φράου Φρίντα στην ταβέρνα μας ήταν σαν φιέστες στην ούτως ή άλλως πενιχρή κατάστασή μας.
Μια νύχτα -με τη δυνατή μυρωδιά της μπίρας πάνω μας- μου ψιθύρισε κάτι στο αυτί με τέτοια πειθώ που δεν μπόρεσα να το αγνοήσω.
«Ήρθα εδώ ειδικά για να σου πω, ότι χθες βράδυ σε είδα στον ύπνο μου», είπε. «Πρέπει να φύγεις αμέσως απ' τη Βιέννη και να μην επιστρέψεις πριν περάσουν πέντε χρόνια.»
Τέτοια ήταν η πειθώ της, ώστε την ίδια νύχτα πήρα το τελευταίο τρένο για τη Ρώμη.
Έτρεμα τόσο, που πιστεύω ότι επέζησα μιας καταστροφής που δε συνάντησα.
Μέχρι σήμερα, δεν έχω πατήσει το πόδι μου στη Βιέννη.

Πριν από το συμβάν στην Αβάνα, συνάντησα άλλη μια φορά τη Φράου Φρίντα, στη Βαρκελώνη, σε μια συνάντηση τόσο απρόσμενη που μου φάνηκε εξαιρετικά μυστηριώδης.
Ήταν η μέρα που ο Πάμπλο Νερούδα έβαλε το πόδι του σε ισπανικό χώμα για πρώτη φορά απ' τον εμφύλιο πόλεμο, κατά την διάρκεια μιας στάσης ενός μεγάλου θαλασσινού ταξιδιού προς το Βαλπαραΐσο της Χιλής.
Πέρασε το πρωινό του μαζί μας, κυνηγός σε παλιά βιβλιοπωλεία, αγοράζοντας τελικά ένα ξεθωριασμένο βιβλίο με σκισμένα εξώφυλλα, για το οποίο πρέπει να πλήρωσε το αντίστοιχο μισθού δύο μηνών του Χιλιανού πρόξενου στο Ρανγκούν.

Περπατούσε οκνηρά σαν ένας ελέφαντας που είχε ρευματισμούς, δείχνοντας παιδικό ενδιαφέρον για τονεσωτερικό μηχανισμό του κάθε πράγματος που αντίκριζε.
Ο κόσμος του φαινόταν σαν ένα γιγάντιο ρολόι-παιχνίδι.
Δεν ξέρω κανέναν που να έχει προσεγγίσει τόσο πολύ την ιδέα του Πάπα της Αναγέννησης -αυτό το μίγμα λαιμαργίας και λεπτότητας- ο οποίος, είτε το 'θελε είτε όχι, θα κυριαρχούσε και θα προήδρευε σε οποιοδήποτε τραπέζι.
Η Ματίλδη, η γυναίκα του, τον τύλιξε σε μια σαλιερίτσα που έμοιαζε πιο πολύ με ποδιά από κουρείο παρά με πετσέτα εστιατορίου, αλλά ήταν ο μόνος τρόπος να τον προφυλάξει απ' το να βουτηχτεί στις σάλτσες.

Εκείνη τη μέρα ο Νερούδα έφαγε τρεις ολόκληρους αστακούς, διαμελίζοντάς τους με την ακρίβεια ενός χειρουργού, ενώ ταυτόχρονα καταβρόχθιζε με τα μάτια τα πιάτα όλων των άλλων, έως ότου δεν μπορούσε πια ν' αντισταθεί και τσιμπούσε απ' το κάθε πιάτο με μια απόλαυση και μια όρεξη, που όλοι την βρήκαν κολλητική: μύδια από τη Γαλικία, αγριόχηνες από την Κανταμπρία, μεγάλες γαρίδες από την Αλικάνδη, ξιφία από την Κόστα Μπράβα.
Στο μεταξύ μιλούσε ακατάπαυστα, ακριβώς όπως οι Γάλλοι, για μαγειρικές απολαύσεις, ειδικά για τα προϊστορικά οστρακοειδή της Χιλής που ήταν ο έρωτας της καρδιάς του.
Και τότε ξαφνικά σταμάτησε να τρώει, έπιασε τα αυτιά του όπως τις αντένες ενός αστακού, και μου ψιθύρισε: «Υπάρχει κάποιος πίσω μου που μ' έχει καρφώσει με τα μάτια του».

Κοίταξα πάνω απ' τον ώμο του. Ήταν αλήθεια.
Τρία τραπέζια πιο πίσω, μια γυναίκα, χωρίς ντροπή, μ' ένα παλιομοδίτικο τσόχινο καπέλο κι ένα μοβ μαντίλι, μασούσε αργά το φαγητό της με τα μάτια της καρφωμένα στον Νερούδα.
Την αναγνώρισα αμέσως. Ήταν μεγαλύτερη και πιο χοντρή, αλλά ήταν εκείνη, με το δαχτυλίδι στο σχήμα του φιδιού στο πρώτο της δάχτυλο.

Είχε ταξιδέψει στο ίδιο πλοίο με τους Νερούδα από την Νάπολη, αλλά δεν είχαν συναντηθεί στο πλοίο. Την καλέσαμε για καφέ και την παρακάλεσα να μας μιλήσει για τα όνειρά της, μόνο και μόνο για να διασκεδάσει τον ποιητή.
Αλλά ο ποιητής δεν τα έτρωγε αυτά, ανακοινώνοντας μονομιάς ότι δεν πίστευε στη μαντική ικανότητα των ονείρων. «Μόνο η ποίηση είναι μάντις», είπε.

Μετά το γεύμα και την αναπόφευκτη βόλτα στη Ράμπλας, εσκεμμένα βρέθηκα με τη Φράου Φρίντα, έτσι για την ανανέωση της φιλίας μας, χωρίς να μας ακούνε οι άλλοι.
Μου είπε ότι είχε πουλήσει την περιουσία της στην Αυστρία και, έχοντας αποσυρθεί στο Πόρτο, στην Πορτογαλία, τώρα έμενε σε μια απομίμηση κάστρου στην άκρη ενός γκρεμνού, απ' όπου μπορούσε κι έβλεπε ολόκληρο τον Ατλαντικό έως την Αφρική.
Ήταν ολοφάνερο, αν και δεν το είπε ξεκάθαρα, ότι από όνειρο σε όνειρο κατέληξε να κληρονομήσει ολόκληρη την περιουσία των κάποτε απίθανων Βιεννέζων εργοδοτών της.

Ακόμα κι αυτό δε με εντυπωσίασε, μόνο και μόνο γιατί πάντα νόμιζα ότι τα όνειρά της δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα τέχνασμα για να τα βγάζει πέρα. Της το δήλωσα.
Γέλασε με το ψεύτικο γέλιο της. «Είσαι τόσο αναιδής όσο ήσουν πάντα», είπε.
Οι υπόλοιποι της παρέας είχαν σταματήσει και περίμεναν τον Νερούδα που τώρα μιλούσε σαν παπαγάλος σε χιλιανική αργκό, στο παζάρι των πουλιών.

Όταν ξανάπιασαν την κουβέντα η Φράου Φρίντα είχε αλλάξει θέμα:
«Επί τη ευκαιρία», είπε, «μπορείς να επιστρέψεις στη Βιέννη αν θέλεις».
Τότε κατάλαβα ότι είχαν περάσει δεκατρία χρόνια από την πρώτη μας συνάντηση.
«Ακόμα κι αν τα όνειρά σου δεν είναι αληθινά, ποτέ δεν θα επιστρέψω», της είπα, «μήπως και...»

Στις τρεις χωρίσαμε για να συνοδέψω τον Νερούδα στην ιερή του σιέστα που την έκανε στο σπίτι μας, ακολουθώντας μερικές επίσημες προπαρασκευαστικές τελετουργίες, που για κάποιο λόγο, μου θύμισαν την ιαπωνική τελετή του τσαγιού.
Μερικά παράθυρα έπρεπε να ανοίξουν, άλλα να κλείσουν –η ακριβής θερμοκρασία ήταν ουσιώδης- και μόνο κάποιο είδος φωτός από κάποια κατεύθυνση ήταν ανεκτό. Και τότε: απόλυτη σιωπή.
Ο Νερούδα κοιμόταν αμέσως και ξυπνούσε δέκα λεπτά αργότερα, όπως κάνουν τα παιδιά. Εμφανίστηκε στο λίβινγκ ρουμ, φρέσκος φρέσκος, το μονόγραμμα απ' την μαξιλαροθήκη χαραγμένο στο μάγουλό του. «Ονειρεύτηκα τη γυναίκα που ονειρεύεται», είπε.

Η Ματίλδη τού ζήτησε να μας πει το όνειρό του.
«Ονειρεύτηκα ότι με ονειρεύτηκε», είπε. «Ακούγεται σαν τον Μπόρχες», είπα.
Με κοίταξε έκπληκτος. «Το 'χει γράψει κιόλας;»
«Αν δεν το 'χει γράψει θα το γράψει κάποια μέρα», είπα. «Θα είναι ένας από τους λαβυρίνθους του».

Με το που επιβιβαστήκαμε στις έξι εκείνου του απογεύματος, ο Νερούδα μας χαιρέτησε, πήγε να καθίσει σ' ένα απόμακρο τραπέζι κι άρχισε να γράφει στίχους με την ίδια πένα πράσινου μελανιού που χρησιμοποιούσε για να σχεδιάζει λουλούδια, ψάρια και πουλιά στις αφιερώσεις που υπέγραφε στα βιβλία του.
Με την πρώτη αναγγελία της αποβίβασης ψάξαμε για την Φράου Φρίντα και τελικά, εκεί που νομίζαμε ότι δε θα την βρίσκαμε, την είδαμε στο κατάστρωμα της τουριστικής θέσης.
Κι εκείνη είχε μόλις σηκωθεί απ' τη σιέστα της. «Ονειρεύτηκα τον ποιητή σας», μας είπε.

Κατάπληκτος της ζήτησα να μου πει το όνειρο.
«Ονειρεύτηκα ότι με ονειρευόταν», είπε και το δύσπιστο βλέμμα μου τη σάστισε.
«Τι περιμένεις; Καμιά φορά στα όνειρα πρέπει να υπάρχει και κάποιος που να μην έχει καμιά σχέση με την πραγματική ζωή».
Ποτέ δεν την ξαναείδα, δεν την έβαλα στο νου μου, μέχρι που άκουσα για το δαχτυλίδι σε σχήμα φιδιού στο δάχτυλο της γυναίκας που πέθανε στη θαλάσσια συμφορά στο ξενοδοχείο Ριβιέρα.

Δεν μπόρεσα ν' αντισταθώ και σε μια διπλωματική δεξίωση μετά λίγους μήνες ρώτησα τον πρέσβη της Πορτογαλίας. Ο πρέσβης μού μιλούσε γι' αυτήν με ενθουσιασμό και τρομερό θαυμασμό. «Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο ασυνήθιστη ήταν», είπε.
«Θα σου ήταν αδύνατο να αντισταθείς, θα έγραφες μια ιστορία γι' αυτήν».
Και συνέχισε στο ίδιο πνεύμα με μερικές τυχαίες, εκπληκτικές λεπτομέρειες, αλλά χωρίς να φαίνεται το τέλος πουθενά.

«Πες μου τότε», είπα τελικά, διακόπτοντάς τον, «τι ακριβώς έκανε;»
«Τίποτα», μου απάντησε, υψώνοντας τους ώμους ως ένδειξη παραίτησης,
«Έβλεπε όνειρα!»

[Πίνακας: Diego Rivera, "Dream of a Sunday Afternoon in Alameda Park"] 

 

catisart – 2φΑ

                                                           

"Τά μάγια τῆς νύχτας "

 

Νίκος Εγγονόπουλος  -  Ἱκεσία
[Ἀπό τήν συλλογή του «Στήν Κοιλάδα μέ τούς Ροδῶνες»]

Ἡ νύχτα διαδέχεται τὴν ἡμέρα. Καὶ ὡς ἡ μέρα εἶναι ἡ περιοχὴ τῶν δέντρων
καὶ τῶν λουλουδιῶν, ἔτσι κι' ἡ νύχτα εἶναι ἡ περιοχὴ τῶν φαντασμάτων
καὶ τῶν κρουνῶν.
Τοποθετεῖς τὴ σκάλα στὸν τοῖχο, καὶ μὲ πολλὴ πολλὴ προσοχὴ περνᾶς
«ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά». Ἀντιλαμβάνεσαι ψιθύρους, σὰν θρόϊσμα
νεκρῶν φύλλων, καὶ τὸ κελάρυσμα τῶν νερῶν, τὸν σχεδὸν ἀνεπαίσθητο
θόρυβο ποὺ κάμνει ἡ ρόδα τοῦ μύλου. Ἕνας τροχός, ἕνα ἀλέτρι,
ἀστέρια, κι' ἀρχίζουν τὰ θαύματα καὶ
τὰ μάγια τῆς νύχτας.
Μὲ τὰ χείλια κολλημένα στ' ἄσπρα της πόδια, στοχάσου καλά,
λέγε μέσα σου πὼς δὲ θὰ πάψης ποτὲ νὰ ἐλπίζης, πὼς δὲ θὰ πάψης
ποτὲ νὰ πιστεύης, πὼς δὲ θὰ πάψης ποτὲ νὰ ἱκετεύης,
πὼς δὲ θὰ πάψης ποτὲ νὰ ἐπιστρατεύης ὅλη τὴν ἀγάπη, ποὺ ἔχεις
μέσα σου κρυμμένη,
ἐνάντια στὶς δυνάμεις τοῦ κακοῦ.

 

myriobiblos – 2φΑ

"Ενέργειες στο ασυνείδητο "

 

-  Άγιος Πορφύριος
["Ανθολόγιο Συμβουλών", σελ.160]

Κάποιο απόγευμα επισκέφθηκα το Γέροντα μ' έναν γνωστό μου.
Μας δέχθηκε στο κελί του και τους δύο μαζί. Στη συζήτησή μας, που ακολούθησε,
ο γνωστός μου, μεταξύ άλλων, του μίλησε και για τη μεγάλη εκτίμηση που έτρεφε στο πρόσωπό μου. Ο Γέροντας τον κοίταζε, έπειτα έσκυψε το κεφάλι και δεν είπε τίποτα.
Σε λίγο φύγαμε.

Στην επόμενη επίσκεψή μου ήμουν μόνος. Ο Γέροντας μου είπε: "Σκέφτομαι εκείνον τον γνωστό σου, που μου έφερες και μου έλεγε, με χαρά, για την εκτίμηση που σου έχει.
Τη στιγμή όμως, που μου τα έλεγε αυτά, ξέρεις εγώ τί είδα στο βάθος της ψυχής του;
Ότι σε αποστρέφεται και σε απορρίπτει".
Έμεινα εμβρόντητος από την αποκάλυψή του, πού ούτε καν θα μπορούσα να φαντασθώ.

Ο Γέροντας συνέχισε: "Πρόσεξε όμως, αυτό που είδα βρίσκεται στο ασυνείδητό του.
Κατάλαβες; Τί είναι ασυνείδητο;" Του είπα ό,τι ήξερα σχετικά.
Κι εκείνος συμπλήρωσε: "Επειδή βρίσκεται στο ασυνείδητό του, δεν το γνωρίζει.
Να το προσέξεις πολύ αυτό που σου λέω".

Όταν επέστρεψα στο σπίτι, αισθανόμουν θλίψη και εκνευρισμό για την διχασμένη και διπρόσωπη συμπεριφορά αυτού του ανθρώπου.
Αφού με απέρριπτε κατά βάθος, ποιός τον υποχρέωνε να με πλησιάζει και μάλιστα να ομολογεί, μπροστά στο Γέροντα, την εκτίμησή του απέναντί μου;
Δεν θα ήταν πιο κανονικό να απομακρυνθεί από μένα, για να βρίσκεται τουλάχιστον σε αρμονία με τα όποια βαθύτερα αισθήματά του;

Πέρασαν αρκετές ώρες εκνευρισμού, και μόνο από κάποια στιγμή και μετά,
άρχισα να καταλαβαίνω το νόημά της επισημάνσεως του Γέροντα:
"Πρόσεξε, αυτό βρίσκεται στο ασυνείδητό του και δεν το γνωρίζει".

Πράγματι, ο άνθρωπος αυτός συνειδητά με εκτιμούσε πολύ και το έδειχνε και αισθανόταν εντάξει απέναντί μου. Το πρόβλημα της αυτοαντιφάσεώς του ήταν κρυμμένο στο ασυνείδητό του και γι' αυτό το αγνοούσε.
Η διαπίστωσή μου αυτή, που δικαιολογούσε την προειδοποίηση του Γέροντα, με ηρέμησε.
Τον δέχθηκα όπως είναι και διατήρησα αμετάβλητη την ευνοϊκή στάση μου, όπως πριν.

Αργότερα, όταν ξαναείδα τον Γέροντα, μου διευκρίνισε σχετικά:
"Αυτό, που είδα στο ασυνείδητό του, είναι παλιό, είναι τραύμα, είναι δαιμονικό".
Και σε ερώτησή μου, αν με τον εξαναγκασμό του μπορεί ν' αλλάξει, μου απήντησε:
"Με την αγιότητα αλλάζει ο άνθρωπος, φεύγουν τα ψυχικά τραύματα.
Σήμερα οι ψυχίατροι το λένε ψυχασθένεια, ενώ στην πραγματικότητα είναι δαιμονική ενέργεια, που οφείλεται στις αμαρτίες."

 

sostis – 2φΑ

"Ψυχολογία του δρόμου "

 

- ΠΟΥ ΚΑΘΕΣΑΙ;

Ασφυκτικό το πλήθος
κι αυτός αντίθετος στο ρεύμα
παρατηρούσε φυσιογνωμίες,
πλησίαζε και ρωτούσε
εμπιστευτικά:
- πού κάθεσαι;
Δεν εννοούσε δρόμο κι αριθμό
συνοικία ή προάστιο,
κάτι φαινομενικά απλό κι αθώο
-το διευκρίνιζε άμεσα με τις κινήσεις του-
κάθεσαι ποτέ στο πεζοδρόμιο
σε σκαλοπάτι εξώπορτας
σε σκαμνάκι κουζίνας
ή μόνο σε πολυθρόνα σαλονιού
ή εξουσίας, γραφείου, αίθουσας
αναμονής και προθαλάμους;

Η ερώτηση γινόταν άμεσα
κι αιφνιδιαστικά κι ο καθένας σκεφτόταν
ασυναίσθητα, τη θέση του
στο παρελθόν και στο μέλλον του.
Καθώς δεν ανέμενε απάντηση
όλοι τον περνούσαν για τρελό·
εκτός από δυο-τρεις άστεγους, πολλούς διωγμένους
και ένοχους, κάποιους ξεχασμένους
περιθωριακούς και τους πραγματικά τρελούς, επίσης.
Όλοι αυτοί απορούσαν έκπληκτοι,
πώς ο άγνωστος
τους κατάλαβε – και τον ένοιωθαν δικό τους
φίλο, αδερφό, προφήτη
κι ένας οργανωμένος παρανοϊκός
-πάντα παρών στους ανώνυμους-
αντιφρονούντα συνωμότη.

2φΑ

"22 ενέργειες της υπομονής "

 

-  Τερτυλλιανός Κόιντος Σεπτίμιος   [155 - 240 μ.Χ.]
"De patientia"

Η υπομονή κατοχυρώνει την πίστη, φέρνει την ειρήνη,
βοηθάει την ελεημοσύνη, διδάσκει την ταπεινοφροσύνη,
απεκδέχεται την μετάνοια, επισφραγίζει την εξομολόγηση,
κυβερνά το σώμα, υπηρετεί το πνεύμα,
χαλιναγωγεί τη γλώσσα, συγκρατεί τα χέρια,
δαμάζει τους πειρασμούς, διώκει τα σκάνδαλα, τελειοποιεί το μαρτύριο,
παρηγορεί τον πτωχό, διδάσκει στον πλούσιο την μετριοφροσύνη,
υποστηρίζει τον ασθενή, ταπεινώνει τον ισχυρό,
ευφραίνει τον πιστό, προσελκύει τον ειδωλολάτρη,
προσεγγίζει τον δούλο προς τον δεσπότη και τον δεσπότη προς τον Θεό,
στολίζει τη γυναίκα, εξευγενίζει τον άνθρωπο. 

 

fb – 2fA

"Σχετικά με το φεγγάρι "

 

-  Οι φάσεις της Σελήνης!

Η Σελήνη πραγματοποιεί 2 κύριες κινήσεις:
Μια γύρω από τη Γη σε 29,53 ημέρες (συνοδικός μήνας) και μια περιστροφή γύρω από τον άξονα της σε 27,3 ημέρες (αστρικός μήνας).
Αποτέλεσμα των 2 κινήσεων είναι να βλέπουμε από τη Γη μόνο τη μία πλευρά της!
Φυσικά, δεν υπάρχει σκοτεινή πλευρά της Σελήνης! Απλά δεν την βλέπουμε.
Καλύτερα να λέμε λοιπόν, η «αθέατη πλευρά» της Σελήνης.

- Σε περίπου 1 μήνα η Σελήνη περνάει από κάποιες φάσεις, ανάλογα με το κατά πόσο την βλέπουμε!

1. Νέα Σελήνη ή Νουμηνία (new moon)!
Ημέρα 0. Η σελήνη δεν φαίνεται καθόλου. Βρίσκεται ανάμεσα στη Γη και τον Ήλιο και (δεν) βλέπουμε την πλευρά της Σελήνης που δεν φωτίζεται!

2. Αύξων Μηνίσκος (waxing crescent)
Ημέρα 3η. Η Σελήνη αρχίζει να φαίνεται και να μεγαλώνει σε μέγεθος!

3. Πρώτο τέταρτο (first quarter).
Ημέρα 7η. Βλέπουμε το ¼ της Σελήνης!

4. Αύξων Αμφίκυρτος (waxing gibbous).
Ημέρα 11η. Συνεχίζει να μεγαλώνει το ορατό ποσοστό της Σελήνης!

5. Πανσέληνος (Full moon).
Ημέρα 14η. Ο Ήλιος, η Γη και η Σελήνη βρίσκονται σε ευθεία, με τη σειρά που αναφέρονται.
Εδώ, αν τύχει η σκιά της Γης να πέφτει πάνω στη Σελήνη έχουμε την Έκλειψη Σελήνης!

6. Φθίνων Αμφίκυρτος (waning gibbous).
Ημέρα 18η.  Το ποσοστό της Σελήνης που βλέπουμε, μειώνεται!

7. Τελευταίο τέταρτο (last quarter).
Ημέρα 21η. Βλέπουμε το ¼ της Σελήνης!

8. Φθίνων Μηνίσκος (waning crescent).
Ημέρα 25η. Το ποσοστό της Σελήνης που βλέπουμε συνεχίζει να μειώνεται και οδηγούμαστε εκ νέου στη Νέα Σελήνη!

ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ: Κάποιες φορές, έχουμε 2 πανσέληνους σε ένα μήνα.
Αυτό το δεύτερο φεγγάρι, συμβαίνει φυσικά, πάντα προς το τέλος του μήνα. 

ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ: Όταν ο συγκεκριμένος μήνας είναι ο Αύγουστος, τότε το δεύτερο φεγγάρι του, εκφράζει όλη την ωριμότητα του Καλοκαιριού!

[Η αρχική εικόνα είναι σύνθεση πραγματικών φωτογραφιών - η φωτογράφος Giorgia Hofer προσπαθούσε περίπου ένα χρόνο (λόγω καιρικών φαινομένων) να τραβήξει τις τέλειες φωτογραφίες, στο Monte Cridola, στις Ιταλικές Άλπεις (Gruppo della Cridola)!]

 

thespaceiscool – 2fA

- Φεβρουάριος 2021

 

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ

Ἀπ' τὸ φεγγάρι
μὴν ἐλπίζεις ἄλλο φῶς,
Ἂν εἶναι ἔτσι χλομὸ
καὶ ἀνεβαίνει κάθε βράδυ λυπημένο,
δὲ φταίει αὐτό.
Φταίει ὁ ἄδειος οὐρανὸς
κι ὁ δρόμος o συνηθισμένος.

(Χ. Λάσκαρης)

imlemesou – 2φΑ