- ΜΑΡΤΙΟΣ 2022

 

ΜΑΡΤΙΟΣ

Πάντα ο δρόμος μεσ᾿ στα μάτια του
κι η λάμψη απ᾿ τη φωτιὰ
που καταλύει
τη νύχτα.

(Ν.Καρούζος)

2φΑ

"Μια ριπή αέρα.. "

 

ΕΙΡΗΝΗ ΖΑΜΑΝΗ  -  "Ξάφνου"

Περίπατος που
κόπηκε στη μέση,
γέλια που τα πήρε
μια ριπή αέρα,
ήλιος που σκοτείνιασε
και έκλειψη έλλειψη
άφησε πίσω...

Σχέδια για γιορτές,
ζωές
φτερούγισαν
σαν μπαλόνι που
έφυγε από το χέρι.

Σπίτια που έμειναν
ξεκλείδωτα,
τσουκάλι που κρύωσε
ανέγγιχτο,
πουλιά που πέταξαν
τρομαγμένα
από το φράκτη.

Βλέμματα στα ζωντανά
αμήχανα...

Πόλεμος...

Νέα τρέλα
των ανθρώπων
παλιά
όσο
κι οι άνθρωποι.

(26 Φλεβάρη 2022)

 

v-2φΑ

                                                                  

"Πόλεμος και θεομηνία "

 

-  Όσιος Σωφρόνιος του Έσσεξ

"….   Με συνέπαιρνε η αίσθηση των παθημάτων της οικουμένης…
Ζούσα για χρόνια μέσα σε πνιγηρή ατμόσφαιρα αδελφοκτόνου μίσους, αρχικά του [Πρώτου] Παγκοσμίου κι έπειτα του [Ρωσικού] εμφυλίου πολέμου. 

Έκτοτε μου είναι προτιμότερο να ακούω για χιλιάδες ίσως θύματα από σεισμούς, πλημμύρες, επιδημίες και άλλες θεομηνίες και καταστροφές, που προκαλούν συνήθως τη συμπάθεια όλων, παρά για πολέμους, που σχεδόν χωρίς εξαίρεση παρασύρουν τους πάντες σε ηθική συμμετοχή στους φόνους.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αμαρτία από τον πόλεμο.  ...

Μετά από τόσα πολλά χρόνια αδιάκοπης σχεδόν αλληλοεξοντώσεως των ανθρώπων επάνω στη γη, για την οποία δικαιολογούνται όλοι αδιάκοπα μπροστά στον ίδιο τον εαυτό τους, είναι αδύνατο να περιμένουμε ότι αυτοί θα τολμήσουν να ατενίσουν το ύψος του Ουρανού και να ονομάσουν τον Θεό Πατέρα τους".

 

pC – 2fA

                                                        

"Προσευχή με τον Άγιο! "

 

-  Ανάργυρος Ι. Καλιάτσος.
[«Ο Πατήρ Πορφύριος: Ο Διορατικός, ο Προορατικός, ο Ιαματικός»,
Επτάλοφος 1996]

….   Ο Παππούλης προσηύχετο πολύ.
Και ήθελε και τα δικά του πνευματικά παιδιά να κάνουν το ίδιο.   …

– Άκουσε Ανάργυρε, μου λέει. Θα σου κάνω μια πρόταση, αλλά θέλω εξ αρχής να μου υποσχεθείς, ότι θα την δεχτείς, και θα την τηρήσεις.
– Σας το υπόσχομαι, Παππούλη. Είμαι έτοιμος να κάνω ότι μου πείτε.
– Ε! τότε σου προτείνω, να προσευχόμεθα την ίδια ώρα ακριβώς, και οι δυο μαζί.
Και ο ένας θα προσεύχεται για τον άλλο.

Συμφωνήσαμε και υποσχεθήκαμε.
Καθορίσαμε, μάλιστα και την ώρα της προσευχής. Ήταν η 10 μ.μ.
Ο Παππούλης, όπως μου εξήγησε, πίστευε πάρα πολύ σ’ αυτό το είδος της προσευχής.
Τα αποτελέσματα, μου έλεγε, της κοινής προσευχής, είναι καταπληκτικά.
Θα το διαπιστώσεις και μόνος σου.
Θέλω όμως, ακριβώς στις 10 μμ. να είσαι πιστός στο ραντεβού μας.
Να μην παραλείψεις, ούτε μία φορά να τηρήσεις την υπόσχεσή σου.
Κι εγώ θα κάνω το ίδιο.

Προχωρώντας με τον Παππούλη, φτάσαμε στην αφετηρία των λεωφορείων του Πολυγώνου.
Αυτήν την φορά δεν με άφησε να τον ακολουθήσω μέχρι το σπίτι του, όπως συνήθως έκανα.
- Όχι, μου λέει, δεν θα έρθεις μαζί μου. Θα πας σπίτι σου.
Προ ολίγου υποσχεθήκαμε κάτι. Πρέπει να αρχίσεις αμέσως. Από απόψε.
Το γοργόν και χάριν έχει.

Υπάκουσα. Ο Παππούλης επιβιβάστηκε στο λεωφορείο και εγώ περίμενα την αναχώρηση του. Μόλις ξεκίνησε το λεωφορείο, θυμάμαι καλά, μου χτύπησε το τζάμι και μου είπε:
Στις 10 ακριβώς!
Νομίζω πως αυτή την στιγμή βλέπω την μορφή του και ακούω την φωνή του!
Το πρόσωπο του έλαμπε και ομοίαζε με αγγελικό!
Ήταν βέβαια, και κατά 30 χρόνια νεότερος. Στην πιο δημιουργική ηλικία.

Περίμενα στην αφετηρία μέχρι την στιγμή που το λεωφορείο χάθηκε μέσα στο χάος της απέραντης Αθήνας κουβαλώντας μαζί του και έναν άγνωστο, μέχρι τότε, Άγιο της Εκκλησίας του Δεσπότου Χριστού, και αμέσως μετά έφυγα τροχάδην για το σπίτι μου, προκειμένου να είμαι απόλυτα συνεπής στο ραντεβού της προσευχής.

Πράγματι! Στις 10 μ.μ. κλείστηκα στο δωμάτιο μου και άρχισα να προσεύχομαι.
Όμως, από το πρώτο κι όλας λεπτό, άρχισαν να διαπερνούν το σώμα μου έντονα ρεύματα , που άρχιζαν από τα κάτω άκρα και έφθαναν μέχρι την κεφαλή μου και τανάπαλιν (!), ενώ ένα ισχυρό άπλετο φως πλημμύρισε όλο το δωμάτιο μου και μου έδινε την εντύπωση, ότι βρισκόμουν μέσα σε φλόγες, οι οποίες, όμως δεν με έκαιγαν!

Στην αρχή τρόμαξα πολύ και λίγο έλειψε να καταληφθώ από πανικό(!), αμέσως όμως συνειδητοποίησα, ότι όλα αυτά τα φαινόμενα απέρρεαν από την δύναμη της προσευχής του Παππούλη και όχι μόνο ηρέμησα, αλλά καταλήφθηκα από μια πρωτοφανή αγαλλίαση, που μου έδινε την εντύπωση ότι δεν πατούσα καθόλου στην γη!
Όλα αυτά συνεχίστηκαν μέχρι το τέλος της προσευχής.
Την άλλη μέρα η πρώτη μου δουλειά ήταν να επικοινωνήσω με τον Παππούλη.

Ήμουν αποφασισμένος να μην του πω τίποτα. Ήθελα πρώτα να μιλήσει ο παππούλης.
Και έτσι έγινε. Μόλις ζήτησα την ευχή του, ο παππούλης με ιδιαίτερη ικανοποίηση και με τρανταχτά γέλια, μου είπε:
- Τρόμαξες ε! Και λίγο έλειψε να το βάλεις στα πόδια…;
Όμως εγώ σε έβλεπα μέσα σε έντονο φως, που πλημμύριζε όλο το δωμάτιο σου και εσύ περιχαρής ανέβαινες – ανέβαινες σαν να ήθελες να φτάσεις στον Θρόνο του Κυρίου!
Βλέπεις τι δύναμη έχει αυτού του είδους η προσευχή;
Συνέχισε και θα με θυμηθείς.

Πράγματι! Τον θυμάμαι.
Και θα τον θυμάμαι όχι μόνον σ’ αυτή, αλλά και στην άλλη ζωή.
Γιατί τα φαινόμενα αυτά προϊόντος του χρόνου, έγιναν τόσο έντονα, ώστε να μην μπορώ να τα περιγράψω!
Μακάρι να προσεύχεται και τώρα μαζί μου. Δεν θα ήθελα τίποτε άλλο.
Γένοιτο!

 

enromiosini – 2φΑ

"Μικρό παιδί και ταπεινό"

 

Γεώργιος Βιζυηνός  -  "Ελπίδα στον Θεό"

2φΑ

"Eὐχαριστήριος Εὐχή "

 

-  Ἀνωνύμου

Εὐχαριστῶ σοι Κύριε, ὁ Θεός μου,
ὅτι οὐκ ἀπώσω με τὸν ἁμαρτωλόν,
ἀλλὰ κοινωνόν με γενέσθαι τῶν ἁγιασμάτων σου κατηξίωσας.
Εὐχαριστῶ σοι, ὅτι με τὸν ἀνάξιον
μεταλαβεῖν τῶν ἀχράντων σου καὶ ἐπουρανίων δωρεῶν κατηξίωσας.

Ἀλλά, Δέσποτα φιλάνθρωπε,
ὁ ὑπὲρ ἡμῶν ἀποθανών τε καὶ ἀναστὰς
καὶ χαρισάμενος ἡμῖν τὰ φρικτὰ ταῦτα καὶ ζωοποιά σου Μυστήρια,
ἐπ᾿ εὐεργεσίᾳ καὶ ἁγιασμῷ τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν,
δὸς γενέσθαι ταῦτα κἀμοὶ εἰς ἴασιν ψυχῆς τε καὶ σώματος,
εἰς ἀποτροπὴν παντὸς ἐναντίου,
εἰς φωτισμὸν τῶν ὀφθαλμῶν τῆς καρδίας μου,
εἰς εἰρήνην τῶν ψυχικῶν μου δυνάμεων,
εἰς πίστιν ἀκαταίσχυντον,
εἰς ἀγάπην ἀνυπόκριτον,
εἰς πλησμονὴν σοφίας,
εἰς περιποίησιν τῶν ἐντολῶν σου,
εἰς προσθήκην τῆς θείας σου χάριτος
καὶ τῆς σῆς βασιλείας οἰκείωσιν·
ἵνα ἐν τῷ ἁγιασμῷ σου δι᾿ αὐτῶν φυλαττόμενος,
τῆς σῆς χάριτος μνημονεύω διὰ παντὸς
καὶ μηκέτι ἐμαυτῷ ζῶ,
ἀλλὰ σοὶ τῷ ἡμετέρῳ Δεσπότῃ καὶ εὐεργέτῃ.

….

2φΑ

                                                               

"Προσωπικές φωνές "

 

-  Denise Levertov  (1923-1997)
 [Από την συλλογή "This Great Unknowing: Last Poems",
εκδ. New Directions Publishing, 1999]

ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΑ(Ν)

Όταν άνοιξα την πόρτα
βρήκα τα φύλλα του αμπελιού
να συζητούν μ’ αμέτρητους
ψιθυρισμούς.
Η παρουσία μου έκανε
την πράσινη πνοή τους να σωπάσει,
σαν από ντροπή, όπως ακριβώς
κι οι άνθρωποι σηκώνονται απότομα, κουμπώνουν το σακάκι,
σαν να έφευγαν μόλις, σαν
η συζήτηση να είχε φτάσει στο τέλος της
τη στιγμή που ήρθες.
Μου άρεσε,
όμως, η κλεφτή ματιά μου
στις ανεξήγητες
χειρονομίες τους. Μου άρεσε ο ήχος
των τόσο προσωπικών φωνών τους. Την επόμενη
θα κινηθώ όπως το συνετό ηλιόφως, θα μισανοίξω
την πόρτα, θα κρυφακούσω
ήρεμα.

(1999)

frear – 2φΑ

                                                      

"Οι Παρανομίες της Δημουλά "

 

Κική Δημουλά  -  "ΠΑΡΑΝΟΜΙΕΣ"

Ἐπεκτείνομαι καὶ βιώνω
παράνομα
σὲ περιοχὲς ποὺ σὰν ὑπαρκτὲς
δὲν παραδέχονται οἱ ἄλλοι.
Ἐκεῖ σταματῶ καὶ ἐκθέτω
τὸν καταδιωγμένο κόσμο μου,
ἐκεῖ τὸν ἀναπαράγω
μὲ πικρὰ κι ἀπειθάρχητα μέσα,
ἐκεῖ τὸν ἀναθέτω
σ᾿ ἕναν ἥλιο
χωρὶς σχῆμα, χωρὶς φῶς,
ἀμετακίνητο,
προσωπικό μου.
Ἐκεῖ συμβαίνω.

Κάποτε, ὅμως,
παύει αὐτό.
Καὶ συστέλλομαι,
κι ἐπανέρχομαι βίαια
(πρὸς καθησυχασμόν)
στὴ νόμιμη καὶ παραδεκτὴ
περιοχὴ
στὴν ἐγκόσμια πίκρα.

Καὶ διαψεύδομαι.

 

nektar – 2φΑ

                                            

"Μαθητεία ευθύνης.. "

 

Françoise Dolto  (1908-1988) -  "Η ανάγκη του αποχωρισμού"
[Ποιμαντική σκέψη της εβδομάδος]

Ναι, έχουμε ανάγκη την ευχαρίστηση, αλλά αυτό που μας διαμορφώνει είναι η οδύνη, όχι η ευχαρίστηση. Το ίδιο συμβαίνει με όλους μας: πρέπει να πεθάνουμε σε κάτι, για να φθάσουμε στην υπόσταση του επιθυμούντος με πραγματική επιθυμία, πέραν της ανάγκης, και με την αγάπη μόνο οδηγό.

Έτσι, το παιδί αφήνει το μαστό που του δίνει η μητέρα, για να ανακαλύψει το χαμόγελό της, την παρουσία της, την αγάπη αυτής που το περιβάλλει.
Βεβαίως, λίγα λεπτά αργότερα, θα έχει πάλι ανάγκη να φάει, να φωνάξει πάλι τη μητέρα διότι πεινάει, σύντομα όμως θα αποκριθεί στο χαμόγελό της, και θα φάει μόνο του.

Έτσι, σιγά σιγά, ανακαλύπτει ένα πρόσωπο, τη μητέρα του, και συγχρόνως αναγνωρίζει τον εαυτό του παιδί της, συγχρόνως γεννιέται, γίνεται πρόσωπο κι αυτό το ίδιο.
Θα ανακαλύψει ότι, από την κατανάλωση, τις ανάγκες και από την περιορισμένη ευχαρίστηση που προσφέρουν, πιο ισχυρές είναι η λεπτή ψυχική ευαισθησία και η ζεστασιά των αισθημάτων που κάνει να συντονίζονται οι καρδιές.

Από αποχωρισμό σε αποχωρισμό εκλεπτύνεται η εμπειρία εαυτού, αποκαλύπτεται η εμπειρία των άλλων.

Μια μέρα, το παιδί αρχίζει να περπατά, δηλαδή αφήνει την ασφάλεια της αγκαλιάς των γονιών, για να καταγράψει, να αποτυπώσει τον περιβάλλοντα χώρο.
Κατά κάποιον τρόπο, δεν το αποτολμά για να φθάσει στην πορεία που θα το φέρει στη μελλοντική ανθρώπινή του υπόσταση;
Δεν αφήνει μια ανάγκη, για να ζήσει μια επιθυμία;

Με κάθε αποχωρισμό, με κάθε απόσταση που παίρνει, δοκιμασία αλλά και μαθητεία της ευθύνης του, οικοδομείται η αγάπη στην ψυχή του.

 

πΖ – 2φΑ

                                                   

"Απερινόητη αγάπη "

 

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς  -  "Η Κυριακή του Ασώτου"
[Λουκ. ιε΄ 11-32]

Η απερινόητη αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο φαίνεται από την μεγάλη Του υπομονή, τη μεγάλη συγχωρητικότητά Του και τη μεγάλη χαρά Του.
Τέτοια αγάπη στη γη μπορεί να συγκριθεί μόνο με τη μητρική.
Ποιος έχει μεγαλύτερη υπομονή προς κάθε πλάσμα στη γη, απ’ όση έχει μια μητέρα για το παιδί της; Ποιος έχει μεγαλύτερη συγχωρητικότητα από τη μητέρα; Ποιος κλαίει από χαρά όταν βλέπει τον μετανιωμένο αμαρτωλό, όσο μια μητέρα που βλέπει τη βελτίωση του παιδιού της;

Από τότε που δημιουργήθηκε ο κόσμος, η μητρική αγάπη ξεπεράστηκε μόνο από τον Κύριο Ιησού Χριστό, με την αγάπη Του για τους ανθρώπους.
Η υπομονή Του τον οδήγησε στα φοβερά πάθη Του στον σταυρό.
Η συγχωρητικότητά Του πήγαζε από την καρδιά και τα χείλη Του, ακόμα κι όταν βρισκόταν στον σταυρό. Η χαρά Του γι’ αυτούς που μετανοούσαν, απάλυνε τους πόνους της στοργικής ψυχής Του.

Μόνο η θεία αγάπη ξεπερνάει τη μητρική. Μόνο ο Θεός μας αγαπά περισσότερο από την ίδια τη μάνα μας. Μόνο Εκείνος μας συγχωρεί πιο εύκολα από εκείνη.
Μόνο ο Θεός χαίρεται περισσότερο από τη μητέρα μας όταν εμείς βελτιωνόμαστε.
Αυτός που δεν έχει υπομονή μαζί μας όταν αμαρτάνουμε, δεν μας αγαπά.
Ούτε μας αγαπά αυτός που δεν μας συγχωρεί όταν μετανοούμε για τις αμαρτίες μας.
Και λιγότερο απ’ όλους μας αγαπά εκείνος που δεν χαίρεται όταν βελτιωνόμαστε.

Η υπομονή, η συγχωρητικότητα κι η χαρά είναι τα τρία μέγιστα χαρακτηριστικά της θείας αγάπης. Είναι χαρακτηριστικά της ολοκληρωτικής, της πραγματικής αγάπης – αν υπάρχει πραγματική αγάπη έξω από τη θεϊκή.
Χωρίς τα τρία αυτά χαρακτηριστικά, η αγάπη δεν είναι αγάπη.
Αν δώσεις το όνομα «αγάπη» σε οτιδήποτε άλλο, είναι σα να ’δινες το όνομα «πρόβατο» σε μια κατσίκα ή σ’ ένα γουρούνι.

Στην παραβολή του Ασώτου Υιού, ο Κύριος Ιησούς μας παρουσιάζει την εικόνα της πραγματικής, της θεϊκής αγάπης.
Η εικόνα αυτή είναι ιστορημένη με τόσο ζωηρά και καθαρά χρώματα, ώστε μπροστά στα μάτια μας μοιάζει ζωντανή, όπως φαίνεται ο κόσμος μας μετά το σκοτάδι, όταν ανατέλλει ο ήλιος.

Δυο χιλιάδες χρόνια τώρα τα χρώματα της εικόνας αυτής δεν ξεθώριασαν, ούτε και πρόκειται να ξεθωριάσουν όσο υπάρχουν άνθρωποι στη γη κι ο Θεός εξακολουθεί να τους αγαπά. Το αντίθετο μάλιστα. Όσο πιο αμαρτωλοί γίνονται οι άνθρωποι, τόσο πιο ζωντανή μοιάζει η εικόνα, τόσο πιο φρέσκια.

 

agiosthomas – 2φΑ

                                                

"Συγκέντρωση του νου "

 

Όσιος Νικηφόρος ο Μονάζων  -  "Λόγος για τη νήψη και τη φύλαξη της καρδιάς"
[Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών]

Από τον βίο του αγίου Αρσενίου

Ο άγιος Αρσένιος φύλαγε και τούτη την αξιοθαύμαστη συνήθεια: δεν ανακινούσε αγιογραφικά ζητήματα, ούτε για συζήτηση ούτε για αλληλογραφία.
Όχι πως δεν είχε την δυνατότητα —κάθε άλλο.
Γι’ αυτόν η ωφέλιμη ομιλία ήταν τόσο εύκολη, όσο για τους άλλους η συνηθισμένη ομιλία. Αλλά η συνήθεια της σιωπής και η αποστροφή που ένιωθε για την επίδειξη, ήταν τα αίτια της τακτικής του.

Γι’ αυτό λοιπόν και στις εκκλησίες και στις συνάξεις, φρόντιζε πάρα πολύ μήτε άλλους να βλέπει, μήτε άλλοι να τον βλέπουν, αλλά στεκόταν πίσω από καμία κολώνα ή κάτι άλλο που εμπόδιζε την θέα κι έκρυβε τον εαυτό του, ώστε αθέατος ν’ αποφεύγει την συντροφιά των άλλων.
Και τούτο γιατί ήθελε να προσέχει στον εαυτό του και να συγκεντρώνει τον νου του μέσα του, κι έτσι να ανυψώνεται εύκολα στον Θεό.

Ιδού λοιπόν και τούτος ο θείος άνθρωπος, ο επίγειος άγγελος, συγκέντρωνε τον νου του μέσα του, για να ανυψώνεται από εκεί εύκολα στον Θεό.

 

greekdownloads - 2φΑ

                                                                    

"Πράγματα χιλιοειπωμένα "

 

Τίτος Πατρίκιος  -  «Σε βρίσκει η ποίηση» (2012)
[Οι πρώτες 3 από τις 9 ενότητες]

Ι

Εκεί που αναρωτιέσαι για πράγματα που πρώτη φορά
αντικρίζεις
για πράγματα χιλιοειπωμένα που έχουν πια περάσει
για πράγματα που ξαφνιάζουν κι ας γίνονται κάθε μέρα
για πράγματα που έλεγες δεν θα συμβούν ποτέ
και τώρα συμβαίνουν μπρος στα μάτια σου
γι´ άλλα που επαναλαμβάνονται μ´ ελάχιστες παραλλαγές
για πράγματα που πουλιούνται μόλις πιάσουν
κατάλληλη τιμή
για πράγματα που σάπισαν με το πέρασμα του καιρού
ή που ήσαν σάπια απ' την αρχή και δεν το έβλεπες
εκεί που απορείς για πράγματα που μπόρεσες να κάνεις
για πράγματα σοβαρά ή ανόητα που ρίσκαρες τη ζωή σου
για πράγματα σημαντικά που τα κατάλαβες αργότερα
για πράγματα που τα φοβήθηκες κι απέφυγες 
ν´ αναλάβεις
για πράγματα που τα προγραμμάτισες και δεν σου βγήκαν
γι´ άλλα που τα σχεδίασαν άλλοι και βγήκαν διαφορετικά
για πράγματα που σου έτυχαν χωρίς να τα περιμένεις
για πράγματα που μόνο τα ονειρεύτηκες
και κάποτε, μία στις χίλιες πραγματώθηκαν...

Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.

 
ΙΙ

Εκεί πάνω που συλλογίζεσαι ποιος είσαι και τι έκανες
πόσο ανοίχτηκες στους άλλους για να σε δεχτούν
πόσο επιδείχτηκες στο κοινό για να τους αρέσεις
πώς κλείστηκες τόσο πολύ για να προστατευτείς
σε τι έφταιξες σ´ εκείνους που σ´ απέρριψαν
για πόσο καιρό τ´ ανέβαλλες κι εσύ να τους απορρίψεις
πότε έδωσες ένα στήριγμα σε κάποιον που το χρειαζόταν
πότε εγκατέλειψες τον άνθρωπο που σε είχε ανάγκη
πόσο αντέδρασες όταν έβλεπες να πλουτίζουν
αυτοί που έλεγαν ότι μάχονται για τους φτωχούς
όταν άκουγες να δημηγορούν υπέρ των αδικημένων
εκείνοι που αδικούσαν έχοντας πάντα δίκιο
πόσο ενίσχυσες αυτούς που τους προσφέρθηκες να σε
δυναστεύουν
πόσο με τη δράση σου βοήθησες ν´ ανατραπούν
ως πότε απόλυτα δεχόσουν τις μονολιθικές αλήθειες
πόσο αντιπάλεψες την κάθε φορά ακράδαντή σου πίστη
για πόσο φερόσουν σαν πιστός ενώ πια δεν πίστευες
πόσο αφέθηκες στις παρορμήσεις σου, πόσο τις δάμασες
πόσο προχώρησε η γνώση σου, πόσο δοκιμάστηκε
ως πού κατόρθωσε να φτάσει η πράξη σου, που στόμωσε
πόσο άργησες ή πόσο βιάστηκες για μια κρίσιμη
απόφαση...

Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.

ΙΙΙ

Εκεί που σκέφτεσαι αν επειδή το θέλησες και μόνο
μπορεί ν´ ανοίξει ο δρόμος προς τον άλλο
ν´ απλώσουν τα όρια για συναρπαστικές διασταυρώσεις
ή τουλάχιστον να γίνει πιο ανθρώπινη η μοναξιά
αν φτάνει που έμαθες πολλά που πριν δεν τα λογάριαζες
ώστε να φύγει η δυσπιστία για όποιον δεν σου μοιάζει
να σταματήσει ο χλευασμός για εκείνον που θέλει 
να σου μοιάσει
να σβήσει ο φθόνος γι´ αυτόν που σε ξεπερνάει
να χαθεί η περιφρόνηση για εκείνον που έμεινε πιο πίσω
να νικηθεί ο φόβος μπροστά σ´ αυτόν που τιμωρεί
να καταργηθεί το δέος για κείνον που εξουσιάζει
να διαλυθεί η μέθη από την εξουσία που για λίγο
απέκτησες
εκεί που παλεύεις ν´ αποτινάξεις τα νέα δεσμά
που ήρθαν μετά το ξέσπασμα της ανταρσίας σου
που αγωνίζεσαι για την ελευθερία κι έπειτα βλέπεις
πως η αμοίραστη ελευθερία για κάποιους γίνεται σκλαβιά
εκεί που προσπαθείς να περιστείλεις την ανασφάλειά σου
να μην παραδοθείς στην επιθυμία γι´ αναγνώριση
να συμμαζέψεις κάπως και την κρυφή σου έπαρση...

Εκεί απάνω σε βρίσκει η ποίηση.

 

logotexnia – 2φΑ

                                                          

"Μπαλάντα Κυριών "

 

-  François Villon    
ΜΠΑΛΛΑΝΤΑ ΤΩΝ ΚΥΡΙΩΝ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΥ ΚΑΙΡΟΥ
[Μετάφραση: Κώστας Καρυωτάκης]

Πέστε μου ποῦ, σὲ ποιὸ μέρος τῆς γῆς,
εἶναι ἡ Φλώρα, ἡ ὡραία ἀπὸ τή Ρώμη
ἡ Ἀλκιβιάδα, κ’ ὕστερα ἡ Θαΐς,
ἡ ξαδέλφη της μὲ τὴ χρυσὴ κόμη;
Ἠχὼ ἁπαλή, σκιὰ σὲ λίμνη, τρόμοι
τῶν φύλλων, ροδοσύννεφα πρωινά,
ἡ ἐμορφιὰ τους δὲν ἔδυσεν ἀκόμη.
Μὰ ποὖναι τὰ χιόνια τἀλλοτινά;

Ποὖναι ἡ ἀγνὴ καὶ φρόνιμη Ἑλλοΐς;
Γι’ αὐτὴν εἶχε τότε καλογερέψει
ὁ Πέτρος Ἀμπαγιάρ. Ἄλλος κανεὶς
ὅμοια στὸν ἔρωτα δὲ θὰ δουλέψη.
Κ’ ἡ βασίλισσα ποὺ ἔκαμε τὴ σκέψη
κ’ ἔριξε στὸ Σηκουάνα, ἀληθινά,
τὸν σοφὸ Μπουριντὰν γιὰ νὰ μουσκέψη;
Μὰ ποὖναι τὰ χιόνια τἀλλοτινά;

Ἡ ρήγισα Λευκή, ρόδον αὐγῆς,
μὲ τὴ φωνή της τὴ γλυκὰ ἀκουσμένη,
ἡ Βέρθα, ἡ Βεατρίκη, ἡ Ἀρεμβουργὶς
τοῦ Μαίν, ἡ Σπαρτιάτισα ἡ Ἑλένη,
κ’ ἡ καλὴ Ἰωάννα ἀπὸ τὴ Λορραίνη,
ὅλες ἀνοίξεως ὄνειρα τερπνά,
ἡ ἀνάμνησή τους ζωηρὴ ἀπομένει.
Μὰ ποὖναι τὰ χιόνια τἀλλοτινά;

Πρίγκιψ, ἂν τὶς ἀναζητεῖτε τώρα,
τάχα θὰ τὶς εὕρετε πουθενά,
τάχα θὰ ὑπάρχουν σὲ καμμιὰ χώρα;
Μὰ ποὖναι τὰ χιόνια τἀλλοτινά;

 

Ballade des dames du temps jadis
- François Villon

Dites-moi où, n’en quel pays,
Est Flora la belle Romaine,
Archipiades, ne Thaïs,
Qui fut sa cousine germaine,
Echo, parlant quant bruit on mène
Dessus rivière ou sur étang,
Qui beauté eut trop plus qu’humaine?
Mais où sont les neiges d’antan?

Où est la très sage Héloïs,
Pour qui fut châtré et puis moine
Pierre Esbaillart à Saint-Denis?
Pour son amour eut cette essoine.
Semblablement, où est la roine
Qui commanda que Buridan
Fût jeté en un sac en Seine?
Mais où sont les neiges d’antan?

La roine Blanche comme un lis
Qui chantait à voix de sirène,
Berthe au grand pied, Bietrix, Aliz,
Haramburgis qui tint le Maine,
Et Jeanne, la bonne Lorraine
Qu’Anglais brûlèrent à Rouen;
Où sont-ils, où, Vierge souvraine?
Mais où sont les neiges d’antan?

Prince, n’enquerrez de semaine
Où elles sont, ni de cet an,
Que ce refrain ne vous remaine:
Mais où sont les neiges d’antan?

[Εικόνα: Pierre Auguste Renoir, «Παγοδρόμοι στο δάσος της Βουλώνης» (1868)]

 

wikisource – oxfordlieder

2φΑ

                                               

"Μόνος στο σπίτι.. "

 

ΚΩΣΤΑΣ ΜΟΝΤΗΣ  (1914-2004)  -  "ΝΥΧΤΕΣ"
[από τη συλλογή «Τα τραγούδια της ταπεινής ζωής»]

Καλά, θ’ απορροφήσουν κάτι από την έγνοια σου
η μέρα, η κίνηση, η δουλειά σου, οι φίλοι,
και θα μπορέσεις ύστερα να πας
σε κάνα θέατρο ή κέντρον ή όπου αλλού.
Όμως όταν τελειώσουν όλα
τα θέατρα και τα κέντρα κλείσουν,
και πουν οι φίλοι καληνύχτα,

Το ξέρεις πως σκληρή, αδυσώπητη
σε περιμένει στο κρεβάτι σου η έγνοια.
Θα ’σαι μονάχος.
Και τότες θα λογαριαστείτε.

Θες ή δε θες θα μπουν κάτω όλα, να λογαριαστείτε.
Θα ’σαι μονάχος
κι ανυπεράσπιστος απ’ τα θέατρα και τα κέντρα,
κι απ’ τη δουλειά σου και τους φίλους.
Σε περιμένει στο κρεβάτι σου η έγνοια.
Θά ’ρθεις, δεν γίνεται.
Είν’ τόσο σίγουρη γι’ αυτό, και περιμένει.
Είναι στο σπίτι και σε περιμένει.

(Λευκωσία 1954)

2φΑ

                                                 

"Στο περιθώριο.. "

 

Karmelo Iribarren  -  ΑΥΤΟΣ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ

Αυτοί οι δρόμοι που διατρέχω κάθε μέρα
πάει καιρός
που δεν είναι πια οι δρόμοι μου:

περνάω τις γέφυρες, μπαίνω στα βιβλιοπωλεία,
κάθομαι στα παγκάκια στις πλατείες,
κοιτώ τη βροχή υπνωτισμένος
μέσα απ’ τα μπαρ
κάνω εντέλει, αυτό που έκανα πάντα,
αλλά δεν είναι οι δρόμοι μου.

Πάει καιρός που αποφάσισα να μείνω στο περιθώριο
μιας κίνησης ανθρώπων και ιδεών
που δεν μου λένε τίποτα,
στα οποία δεν αναγνωρίζω τον εαυτό μου.

Με τέτοια συντροφιά, καλύτερα μόνος.

 

frear – 2φΑ