"Πάσχα Ρωμέικο"

ΠΑΣΧΑ ΡΩΜΕΪΚΟ  

ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΗΘΟΓΡΑΦΙΑ

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Ὁ μπαρμπα-Πύπης, ὁ γηραιὸς φίλος μου, εἶχεν ἑπτὰ ἢ ὀκτὼ καπέλα, διαφόρων χρωμάτων, σχημάτων καὶ μεγεθῶν, ὅλα ἐκ παλαιοῦ χρόνου καὶ ὅλα κατακαίνουργια, τὰ ὁποῖα ἐφόρει ἐκ περιτροπῆς μετὰ τοῦ εὐπρεποῦς μαύρου ἱματίου του κατὰ τὰς μεγάλας ἑορτὰς τοῦ ἐνιαυτοῦ, ὁπόταν ἔκαμνε δύο ἢ τρεῖς περιπάτους ἀπὸ τῆς μιᾶς πλατείας εἰς τὴν ἄλλην, διὰ τῆς ὁδοῦ Σταδίου.

Ὁσάκις ἐφόρει τὸν καθημερινὸν κοῦκόν του, μὲ τὸ σάλι του διπλωμένον εἰς ὀκτὼ ἢ δεκαὲξ δίπλας ἐπὶ τοῦ ὤμου, συνήθιζε νὰ κάθηται ἐπί τινας ὥρας εἰς τὸ γειτονικὸν παντοπωλεῖον, ὑποπίνων συνήθως μετὰ τῶν φίλων, καὶ ἦτο στωμύλος καὶ διηγεῖτο πολλὰ κ᾽ ἐμειδία πρὸς αὐτούς.

Ὅταν ἐμειδία ὁ μπαρμπα-Πύπης, δὲν ἐμειδίων μόνον αἱ γωνίαι τῶν χειλέων, αἱ παρειαὶ καὶ τὰ οὖλα τῶν ὀδόντων του, ἀλλ᾽ ἐμειδίων οἱ ἱλαροὶ καὶ ἥμεροι ὀφθαλμοί του, ἐμειδία στίλβουσα ἡ σιμὴ καὶ πεπλατυσμένη ρίς του, ὁ μύσταξ του ὁ εὐθυσμένος μὲ λεβάνταν καὶ ὡς διὰ κολλητοῦ κηροῦ λελεπτυσμένος, καὶ τὸ ὑπογένειόν του τὸ λευκὸν καὶ ἐπιμελῶς διατηρούμενον, καὶ σχεδὸν ὁ κοῦκός του ὁ στακτερός, ὁ λοξὸς κ᾽ ἐπικλινὴς πρὸς τὸ οὖς, ὅλα παρ᾽ αὐτῷ ἐμειδίων.

Εἶχε γνωρίσει πρόσωπα καὶ πράγματα ἐν Κερκύρᾳ, ὅλα τὰ περιέγραφε μετὰ χάριτος εἰς τοὺς φίλους του. Δὲν ἔπαυσε ποτὲ νὰ σεμνύνεται διὰ τὴν προτίμησιν τὴν ὁποίαν εἶχε δείξει ἀείποτε διὰ τὴν Κέρκυραν ὁ βασιλεύς, καὶ ἔζησεν ἀρκετὰ διὰ νὰ ὑπερηφανευθῇ ἐπὶ τῇ ἐκλογῇ, ἣν ἔκαμε τῆς αὐτῆς νήσου πρὸς διατριβὴν ἡ ἑφτακρατόρισσα τῆς Ἀούστριας.

Ἐνθυμεῖτο ἀμυδρῶς τὸν Μουστοξύδην, "μὰ δόττο, δοττίσσιμο κὲ ταλέντο!" Εἶχε γνωρίσει καλῶς τὸν Μάντζαρον, "μὰ γαλαντουόμο!" τὸν Κερκύρας Ἀθανάσιον (μὰ μπράβο!), τὸν Σερπιέρρο (κὲ γκρὰν φιλόζοφο!). Τὸ τελευταῖον ὄνομα ἔδιδεν εἰς τὸν ἀοίδιμον Βράιλαν, διὰ τὸν τίτλον ὃν τοῦ εἶχον ἀπονείμει, φαίνεται, οἱ Ἄγγλοι (Sir Pierro = Sir Peter).

Εἶχε γνωρίσει ἐπίσης τὸν Σόλωμο (κὲ ποέτα!) τοῦ ὁποίου ἀπεμνημόνευε καὶ στίχους τινάς, ἀπαγγέλλων αὐτοὺς κατὰ τὸ ἑξῆς ὑπόδειγμα.

"Ὡ σ ὰ ν τὴ σπίθα κρουμμένη στὴ στάχτη

ποῦ ἐκρουβόταν γιὰ μᾶς λευτεριά;

Εἰσὲ πᾶσα μέρη πετιέται κι ἀνάφτει,

καὶ σκορπιέται σὲ κάθε μεριά."

"Αναστάσιμη διάθεση.. "

Η αναστάσιμη ψυχική διάθεση του χριστιανού θα έπρεπε να είναι κάτι το μόνιμο στην ψυχή του. Δεν είναι τυχαίο το ότι ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ απευθυνόνταν σε κάθε άνθρωπο –και ανεξάρτητα από τη λειτουργική περίοδο- με τον χαιρετισμό: «Χριστός Ανέστη, χαρά μου!»

Κι αυτό, επειδή ζούσε συνεχώς την αναστάσιμη χαρά.

Τι σημαίνει άραγε να ζεις και να έχεις αναστάσιμη ψυχική διάθεση;

Πρώτα απ’ όλα είναι μια χαρά χωρίς όρια, μια χαρά που δεν έχει τίποτα το γήινο.

Ακριβώς επειδή η αναστάσιμη χαρά δεν έχει τίποτα το γήινο.

Είναι μια συναίσθηση αυστηρώς ψυχική.

Επίσης η αναστάσιμη ψυχική διάθεση προϋποθέτει την απουσία οποιουδήποτε φόβου και την παρουσία ενός τρελού θάρρους -πνευματικά μιλώντας.

Επίσης είναι έκπληξη και απορία. Είναι όμως και υποχρέωση.

Αφού νήστεψες, εξομολογήθηκες, κοινώνησες, αφού πήρες το άγιο φως και έψαλλες ”Χριστός Ανέστη εκ νεκρών”, η ζωή σου δεν μπορεί να είναι η ίδια.

Έλαβες πολλά, πρέπει να επιστρέψεις έστω και λίγα.

Ας ψάξουμε λοιπόν το φως της μεγαλύτερης γιορτής της χριστιανοσύνης.

Να χαρούμε ως άνθρωποι για την Ανάσταση.

Για εμάς αναστήθηκε ο Χριστός.

proskynitis.blogspot.gr - [2φΑ]

"Αποκαθήλωση"

Αποκαθήλωση  [Α. Ρουμπλιόφ, 1425]

"Ο ένας από τους δύο ληστές "

Του Πρωτοπρ. Δημητρίου Στανιλοάε

Ο ένας από τους δύο ληστές που είχαν σταυρωθεί μαζί με τον Χριστό είπε:

«ημείς μεν δικαίως, άξια γαρ ων επράξαμεν απολαμβάνωμεν, ούτος δε ουδέν άτοπον έπραξεν» (Λουκ. ΚΓ΄ 41).

Τα λόγια αυτά μας λένε ότι δεν υπάρχει κανείς εκτός από τον Χριστό, που να μην είναι υπόχρεος να μεταφέρει τον σταυρό του δίκαια και λόγω κάποιας ενοχής. Αν οι πλησίον μας υποπτεύονται τις σκέψεις και τις προθέσεις μας, είναι σχεδόν πάντοτε αλήθεια ότι οι σκέψεις μας σε σχέση μ’ αυτούς ή σε σχέση με τους άλλους, δεν είναι γεμάτες από τέλεια αγάπη.

Αν μας κριτικάρουν, αυτό γίνεται γιατί δεν τους έχουμε βοηθήσει πάντοτε στις δικές τους δύσκολες περιστάσεις. Είναι σχεδόν πάντα σίγουρο ότι δεν τούς δώσαμε ολόκληρη τη βοήθεια που είμαστε σε θέση να τους δώσουμε και δεν είχαμε ανοίξει σ’ αυτούς την καρδιά μας. Αν ξεχνούν τη βοήθεια που τους προσφέραμε, είναι γιατί εμείς οι ίδιοι δεν χαιρόμαστε για τα καλά πράγματα που συνέβησαν σ’ αυτούς λόγω της βοήθειας που ήμασταν ικανοί να τους δώσουμε.

Αν υπάρχει κάποια ένταση ή ψυχρότητα ανάμεσα σε μένα κι σ’ ένα άλλο πρόσωπο, είναι σχεδόν σίγουρο ότι εγώ είμαι τουλάχιστον εν μέρει η αιτία αυτής της εντάσεως ή ψυχρότητας ή τουλάχιστον ότι δεν έχω κάνει όλα εκείνα που μπορούσα για να απαλλαγώ απ’ αυτήν. Οι κακές σχέσεις ανάμεσα σε μένα και σε άλλους ανθρώπους, σχεδόν πάντα έχουν τις ρίζες τους και σε μένα, όπως και στους άλλους.

Οφείλω να υποφέρω την εχθρότητα των άλλων ανθρώπων, όχι μόνον σαν ένα σταυρό που τον φέρω για τον εαυτό μου, μα σαν ένα σταυρό που μεταφέρω και γι’ αυτούς, εφόσον φέρω τον σταυρό αυτόν επειδή, λόγω του είδους του προσώπου που είμαι, δεν έχουν την δυνατότητα να έχουν με μένα τις σχέσεις που θα επιθυμούσαν να έχουν.

Κάθε σταυρός που έχει σώζουσα δύναμη, είναι σταυρός τον οποίο φέρω όχι μόνο λόγω των δικών μου αμαρτιών, αλλά επίσης λόγω των αμαρτιών των άλλων.

Θα λυγίζω και θα κάμπτομαι μεταφέροντας τον πλησίον μου μαζί με τον σταυρό του, και λυγίζοντας και καμπτόμενος σχηματίζω νοερά την οριζόντια γραμμή, την ταπεινώνουσα γραμμή του σταυρού, ώστε εκείνος που μεταφέρω να μπορεί να σχηματίζει την κάθετη γραμμή, ενώ τον μεταφέρω στους ώμους μου.

Η ηθική μας ασθένεια και αδυναμία, η ανεπαρκής ευθύνη μας απέναντι στον Θεό και τους πλησίον μας, αυτά σχηματίζουν τον σταυρό μας.

*  Από το περιοδικό «Ορθόδοξη μαρτυρία» του Παγκυπρίου συλλόγου Ορθοδόξου παραδόσεως

[2φΑ]

"Κασσιανή μοναχή.. "

Το Τροπάριο της Κασσιανής

Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή,

την σην αισθομένη Θεότητα μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν,

οδυρομένη μύρα σοι προ του ενταφιασμού κομίζει.

Οίμοι! λέγουσα, οτι νύξ μοι υπάρχει, οίστρος ακολασίας,

ζοφώδης τε και ασέληνος έρως της αμαρτίας.

Δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων,

ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ

κάμφθητί μοι προς τους στεναγμούς της καρδίας,

ο κλίνας τους ουρανούς τη αφάτω σου κενώσει.

Καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας,

αποσμήξω τούτους δε πάλιν τοις της κεφαλής μου βοστρύχοις

ων εν τω Παραδείσω Εύα το δειλινόν κρότον τοις ώσιν ηχηθείσα,

τω φόβω εκρύβη.

Αμαρτιών μου τα πλήθη και κριμάτων σου αβύσσους τις εξιχνιάσει,

ψυχοσώστα Σωτήρ μου;

Μη με την σην δούλην παρίδης, Ο αμέτρητον έχων το έλεος.

Φώτη Κόντογλου μεταγραφή

Κύριε, η γυναίκα που έπεσε σε πολλές αμαρτίες,

σαν ένοιωσε τη θεότητά σου, γίνηκε μυροφόρα

και σε άλειψε με μυρουδικά πριν από τον ενταφιασμό σου

κι έλεγε οδυρόμενη:

Αλίμονο σε μένα,

γιατί μέσα μου είναι νύχτα κατασκότεινη και δίχως φεγγάρι,

η μανία της ασωτίας κι ο έρωτας της αμαρτίας.

Δέξου από μένα τις πηγές των δακρύων,

εσύ που μεταλλάζεις με τα σύννεφα το νερό της θάλασσας.

Λύγισε στ’ αναστενάγματα της καρδιάς μου,

εσύ που έγειρες τον ουρανό και κατέβηκες στη γης.

Θα καταφιλήσω τα άχραντα πόδια σου,

και θα τα σφουγγίσω πάλι με τα πλοκάμια της κεφαλής μου·

αυτά τα πόδια, που σαν η Εύα κατά το δειλινό, τ’ άκουσε να περπατάνε,

από το φόβο της κρύφτηκε.

Των αμαρτιών μου τα πλήθη και των κριμάτων σου την άβυσσο,

ποιος μπορεί να τα εξιχνιάσει, ψυχοσώστη Σωτήρα μου;

Μην καταφρονέσεις τη δούλη σου, εσύ που έχεις τ’ αμέτρητο έλεος.

Κωστή Παλαμά έκφραση

Κύριε, γυναίκα αμαρτωλή, πολλά

πολλά, θολά, βαριά τα κρίματά μου.

Μα, ω Κύριε, πώς η θεότης Σου μιλά,

μέσ’ στην καρδιά μου!

Κύριε, προτού σε κρύψ’ η εντάφια γη

από τη δροσαυγή λουλούδια πήρα

κι απ’ της λατρείας την τρίσβαθη πηγή

σου φέρνω μύρα.

Οίστρος με σέρνει ακολασίας… Νυχτιά

σκοτάδι, αφέγγαρο, ανάστερο με ζώνει,

το σκοτάδι της αμαρτίας, φωτιά

με καίει, με λιώνει.

Εσύ που από τα πέλαα τα νερά τα υψώνεις νέφη,

πάρε τα Έρωτά μου, κυλάνε,

είναι ποτάμια φλογερά

τα δάκρυά μου.

Γείρε σ’ εμέ. Η ψυχή μου πως πονεί!

Δέξου με Εσύ που δέχτηκες και γείραν

άφραστα ως εδώ κάτου οι ουρανοί

και σάρκα επήραν.

Στ’ άχραντά Σου πόδια, βασιλιά

μου Εσύ, θα πέσω και θα στα φιλήσω

και με της κεφαλής μου τα μαλλιά

θα στα σφουγγίσω.

Τάκουσεν η Εύα μέσ’ στο αποσπερνό

της παράδεισος φως ν’ αντιχτυπάνε,

κι αλαφιασμένη κρύφτηκε… Πονώ,

σώσε, έλεος κάνε.

Ψυχοσώστ’ οι αμαρτίες μου λαός

τ’ αξεδιάλυτα ποιος θα ξεδιαλύσει;

Αμέτρητό Σου το έλεος, ο Θεός!

Άβυσσο η κρίση.

fdathanasiou.wordpress. com - [2φΑ]

"Η Ιστορία του Ιωσήφ"

Μεγάλη Δευτέρα

Ο Ιωσήφ και τ' αδέρφια του

Ο Ιακώβ περισσότερο απ' όλα τα παιδιά του είχε αδυναμία στον Ιωσήφ, γιατί τον είχε αποκτήσει στα γηρατειά του. Γι' αυτό και του έκανε δώρο έναν πολύχρωμο χιτώνα. Όταν είδαν οι αδερφοί του ότι ο πατέρας του τον αγαπούσε περισσότερο από όλους τους άλλους, άρχισαν να τον μισούν και να μην του φέρονται φιλικά.

Το μίσος αυτό μεγάλωσε πιο πολύ, όταν ο Ιωσήφ τους διηγήθηκε τα δυο όνειρα που είχε δει:

Το πρώτο, πως έδεναν δεμάτια στον κάμπο. Το δικό του δεμάτι στεκόταν όρθιο ενώ τα δεμάτια των αδερφών του έπεφταν και το προσκυνούσαν.
Το δεύτερο, πως ο ήλιος, το φεγγάρι και έντεκα αστέρια τον προσκυνούσαν.

Μια μέρα, ο Ιακώβ έστειλε τον Ιωσήφ να πάει στ' αδέρφια του, εκεί που έβοσκαν τα πρόβατα στη Συχέμ, για να δει τι γίνονταν.

Στο σπίτι είχε μείνει μόνο ο μικρότερος από τους δώδεκα αδελφούς, ο Βενιαμίν.

Μόλις εκείνοι τον είδαν από μακριά και πριν ακόμα τους πλησιάσει, κατέστρωσαν σχέδιο να τον σκοτώσουν.

Είπαν μεταξύ τους:

- «Να! έρχεται κείνος, ο ονειροχτυπημένος. Ας τον σκοτώσουμε λοιπόν κι ας τον ρίξουμε σ' ένα απ' αυτά τα ξεροπήγαδα κι ας πούμε στον πατέρα μας πως τον έφαγε κάποιο θηρίο. Έτσι τα όνειρα του θα βγουν ανάποδα».

Στην απόφαση όμως αυτή δεν ήταν σύμφωνος ο Ρουβήν, που συμβούλευε τους αδερφούς του να μη βάψουν τα χέρια τους με αδελφικό αίμα, αλλά να ρίξουν τον Ιωσήφ σ' ένα ξεροπήγαδο. Σκόπευε αυτός να έρθει αργότερα να τον τραβήξει από κει και να τον σώσει. Τ' αδέρφια του πείστηκαν, γιατί κι έτσι πίστευαν πως σίγουρα ο Ιωσήφ θα πέθαινε μες στο λάκκο από την πείνα.

Όταν ο Ιωσήφ έφτασε κοντά στ' αδέρφια του, του έβγαλαν τον πολύχρωμο χιτώνα που φορούσε και τον έριξαν σ' ένα ξεροπήγαδο. Ύστερα κάθισαν να φάνε. Καθώς έτρωγαν, είδαν ένα καραβάνι εμπόρων Ισμαηλιτών που πήγαινε στην Αίγυπτο. Τότε ο Ιούδας είπε στ' αδέρφια του:

- «Τι θα ωφεληθούμε αν σκοτώσουμε τον αδερφό μας και κρύψουμε τον θάνατό του; Καλύτερα είναι να τον πουλήσουμε στους εμπόρους».

Τ' αδέρφια του έμειναν σύμφωνα. Έτσι όταν περνούσαν οι έμποροι, ανέβασαν τον Ιωσήφ απ' το πηγάδι και τον πούλησαν για είκοσι σίκλους ασήμι στους Ισμαηλίτες εμπόρους.  Ο Ρουβήν είχε αφήσει για λίγο τ' αδέρφια του και όταν γύρισε και είδε πως ο Ιωσήφ δεν ήταν πια εκεί, έσκισε τα ρούχα του και επέπληξε τ' αδέρφια του.

Έπειτα εκείνοι πήραν το χιτώνα του Ιωσήφ και τον έβαψαν με το αίμα από ένα κατσίκι που έσφαξαν. Μετά παρουσίασαν τον πολύχρωμο χιτώνα στον πατέρα τους. Του είπαν:

- «Βρήκαμε αυτό τον χιτώνα. Μήπως είναι ο χιτώνας του Ιωσήφ;»

Ο Ιακώβ τον αναγνώρισε και είπε θλιμμένος

- «Το πανωφόρι του παιδιού μου είναι. Τον έφαγε σίγουρα κάποιο θηρίο».

Έσκισε τότε τα ρούχα του, φόρεσε στη μέση του ένα πένθιμο τρίχινο ένδυμα και θρηνολογούσε το παιδί του για πολύν καιρό.

Ήρθαν κι όλα τα παιδιά κοντά του να τον παρηγορήσουν.

Αλλά αυτός ήταν απαρηγόρητος κι έλεγε:

- «Πενθώντας θα κατεβώ στον τάφο, να βρω το παιδί μου».

….

Όλη η ιστορία εδώ:

http://users.sch.gr/aiasgr/Palaia_Diathikh_Biblio/Oi_Patriarxes/H_istoria_tou_Iwshf.htm

[2φΑ]

"Μετά βαΐων και κλάδων.. "

                        

Την κοινήν ανάστασιν προ του σου πάθους πιστούμενος,

εκ νεκρών ήγειρας τον Λάζαρον, Χριστέ ο Θεός

όθεν και ημείς ως οι παίδες, τα της νίκης σύμβολα φέροντες,

σοι τω νικητή του θανάτου βοώμεν, 

"Ωσαννά εν τοις υψίστοις,

ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου"

Την ημέρα αυτή γιορτάζουμε την πανηγυρική είσοδο του Κυρίου Ιησού Χριστού στην Ιερουσαλήμ.

Τότε, ερχόμενος ο Ιησούς από τη Βηθανία στα Ιεροσόλυμα, έστειλε δύο από τους Μαθητές του και του έφεραν ένα γαϊδουράκι. Και κάθισε πάνω του για να μπει στην πόλη. Ο δε λαός, ακούγοντας ότι ο Ιησούς έρχεται, πήραν αμέσως στα χέρια τους βάγια από φοίνικες και βγήκαν να τον υποδεχτούν. Και άλλοι μεν με τα ρούχα τους, άλλοι δε κόβοντας κλαδιά από τα δέντρα, έστρωναν το δρόμο απ' όπου ο Ιησούς θα περνούσε.

Και όλοι μαζί, ακόμα και τα μικρά παιδιά, φώναζαν:

«Ωσαννά· ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ».

Ο Χριστός εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα «επί πώλον όνου».

Πορεύεται και οι Ισραηλίτες τον υποδέχονται με τιμές ως Βασιλιά.
Εκείνος δεν δίνει ιδιαίτερη σημασία στις τιμές, δεν περιορίζεται στο πανηγύρι, στην πρόσκαιρη δόξα, αλλά προχωρεί στον Σταυρό και την Ανάσταση.

Η είσοδος του Χριστού στα Ιεροσόλυμα είναι τελικά η είσοδος του μαρτυρίου στην επίγεια ζωή του Κυρίου.

Σε λίγες ημέρες θα μαρτυρήσει και θα θανατωθεί στον Σταυρό, για να θανατώσει τον θάνατο και να χαρίσει τη ζωή.

monastiriaka.gr – [2fA]

"Το άγχος στη ζωή μας"

Όσο πιο ευαίσθητο είναι στη συνείδηση μας ένα θέμα, τόσο πιο προσεκτική πρέπει να είναι η προσέγγιση του. Τέτοιου είδους προσεγγίσεις που συνδυάζουν αρμονικά τη γνώση με το συναίσθημα, πάντοτε έχουν μια θέση στο "Φεγγάρι".

Ακολουθεί μια αξιόλογη θεώρηση του "άγχους", δοσμένη με ιδιαίτερα επιτυχημένες αναλογίες σαφήνειας, σφαιρικότητας, απλότητας και αγάπης, από μια καλή φίλη του μπλογκ, που την ευχαριστούμε θερμά!                                

[2φΑ]

Το άγχος στη ζωή μας

-  Από την ψυχολόγο Λίνα Αλεξανδράκη, 

[Ομιλία στον Επιμορφωτικό Εκδρομικό Όμιλο Λαυρίου, στις 06/ 04/ 2014]

Καλησπέρα σε όλους σας,

Αρχικά θα ήθελα να μου επιτρέψετε να συγχαρώ τον Επιμορφωτικό Εκδρομικό Όμιλο Λαυρίου γι’ αυτήν του την πρωτοβουλία, την οποία θεωρώ ιδιαίτερα σημαντική για τον τόπο μας.

Αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, ένα παράδειγμα ευαισθητοποίησης σε ένα θέμα τόσο καίριο όσο είναι η υγεία μας κι ευχαριστώ στ’ αλήθεια για την τιμή που κάνατε να συμμετάσχω σε αυτήν σας τη προσπάθεια.

Καθώς προσπαθούσα να αποφασίσω το θέμα της αποψινής μου ομιλίας, βρέθηκα μπροστά σε ένα σημαντικό δίλημμα.
Πολλά είναι αυτά που θα ήθελα να σας πω, όμως τελικά αποφάσισα να σας μιλήσω για ένα θέμα που φαίνεται να απασχολεί τους περισσότερους από εμάς: το θέμα αυτό είναι το άγχος.

Η εποχή στην οποία ζούμε είναι ομολογουμένως παράξενη.
Κι αυτό επειδή βιώνουμε ένα οξύμωρο γεγονός. Από τη μια πλευρά θεωρούμε πως η εποχή αυτή της ειρήνης και της προόδου είναι καλύτερη από όλες τις προηγούμενες, όμως από την άλλη νιώθουμε εγκλωβισμένοι μέσα σε προβλήματα που βλέπουμε ως αξεπέραστα.

Το αποτέλεσμα αυτής της σύγκρουσης μέσα μας είναι το άγχος, το οποίο φαίνεται να ταλαιπωρεί σε μεγάλο βαθμό πάνω από τη μισή μερίδα του ελληνικού πληθυσμού.

Οι πηγές του άγχους

Είναι σίγουρα δύσκολο το να προσδιορίσουμε τι είναι εκείνο που μας προκαλεί άγχος, καθώς είμαστε όλοι διαφορετικοί μεταξύ μας.
Διαφέρουμε ως προς το χαρακτήρα και την ιδιοσυγκρασία, έχουμε διαφορετική ανατροφή και βιώματα, ενώ ζούμε σε διαφορετικές συνθήκες.

Ας πούμε, ότι ο καθένας μας έχει το δικό του ιχνογράφημα ζωής που περιλαμβάνει επιτυχίες κι αποτυχίες, δυσκολίες και διλήμματα που αντιμετώπισε, ανθρώπους που τον απέρριψαν ή στάθηκαν δίπλα του και τον αγάπησαν, και τέλος όνειρα και στόχους για το μέλλον.

Ωστόσο, σύμφωνα με έρευνες, υπάρχουν κάποια είδη άγχους που σχετίζονται με πολύ συγκεκριμένους φόβους και αφορούν το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού.

Έτσι, έχουμε ως πιο βασικό και κοινό το φόβο του θανάτου, ενώ ακολουθούν ο φόβος στην ασθένεια, ο φόβος της έκθεσης σε κοινό και τέλος ο φόβος στην απώλεια (ότι δηλαδή θα χάσουμε κάτι σημαντικό για εμάς – όπως ένα αγαπημένο πρόσωπο, τη δουλειά μας ή την εικόνα που είχαμε για τον εαυτό μας).

"Le Très-Bas"

Γι' αυτούς που ψιθυρίζουν στον Θεό...

του Christian Bobin

Θεός.

Το παλιό αυτό κερί του Θεού που καίγεται μες στο σκοτάδι των αιώνων, το τρελό αυτό κόκκινο αίμα, αυτό το μίζερο κερί, σβησμένο από όλους τους ανέμους, εμείς, οι άνθρωποι του εικοστού αιώνα, ξέρουμε τι να το κάνουμε.

Είμαστε άνθρωποι της λογικής. Είμαστε ενήλικες. Δε φωτιζόμαστε πια από τα κεριά. Κάποτε πιστεύαμε ότι οι Εκκλησίες θα μας παρέδιδαν τον Θεό. Γι’ αυτό υπάρχουν. Οι θρησκείες δε μας πειράζουν. Οι θρησκείες έχουν κάποιο βάρος και η βαρύτητα μας καθησυχάζει. Η ελαφρότητα είναι αυτή που μας τρομάζει, αυτή η ελαφρότητα του Θεού μέσα στον Θεό, του πνεύματος μέσα στο πνεύμα.

Κι έπειτα, τώρα πια βγήκαμε από τις εκκλησίες. Κάναμε μια μεγάλη διαδρομή.

Από την παιδική ηλικία στην ενηλικίωση, από το ψέμα στην αλήθεια.

Τώρα ξέρουμε πού βρίσκεται αυτή η αλήθεια.

Βρίσκεται μέσα στο σεξ, την οικονομία και τον πολιτισμό. Και ξέρουμε καλά πού βρίσκεται η αλήθεια αυτής της αλήθειας. Βρίσκεται στο θάνατο.

Πιστεύουμε πως ο τελικός λόγος κάθε πράγματος επέρχεται στον θάνατο που χαμογελά μέσα από τα δόντια του αντικρίζοντας το θήραμά του. Και κοιτάμε τους αιώνες που πέρασαν αφ’ υψηλού, μέσα από αυτήν την πεποίθηση, όπως όλα αυτά που κοιτάμε αφ’ υψηλού.

Δεν μπορούμε να τους κατηγορήσουμε για τα λάθη τους.

Ήταν, δίχως άλλο, απαραίτητα. Τώρα πια μεγαλώσαμε. Τώρα πια δεν πιστεύουμε παρά μόνο σε ό,τι είναι ισχυρό, λογικό, για ενήλικες.
Και τίποτα δεν είναι πιο παιδιάστικο από το φως ενός κεριού που τρέμει στο σκοτάδι.

Θεός.

Αυτή η φτώχεια του Θεού, αυτό το φως που τρεμοπαίζει μες στο φως, αυτή η μουρμούρα της σιωπής μες στη σιωπή – σ’ αυτόν μιλά ο Φραγκίσκος της Ασίζης όταν μιλά με τα πουλιά ή με την Claire, την αμέριμνη αδερφή.

Είναι ερωτευμένος. Όταν είναι κανείς ερωτευμένος μιλά στον έρωτά του και δε μιλά παρά μόνο σ’ αυτόν. Παντού, πάντα. Και τι λέει στον έρωτά του; Του λέει πως τον αγαπάει, του λέει αυτό που σχεδόν δε λέγεται – ή έστω του χαμογελά...

Συναντήσαμε κάποια από τα λόγια του σε ένα βιβλίο πολύ λεπτό, ένα βιβλίο των φτωχών.
Γράμματα χωρίς ομορφιά, προσευχές χωρίς χάρη, που έχουν χρησιμοποιηθεί όπως το πουκάμισο ενός φτωχού που έχει χιλιοπλυθεί και χιλιοφορεθεί. Κολάζ που βρίσκει κανείς στη Βίβλο.

Ένα κομμάτι ψαλμού εδώ, εκεί ένα άλλο κομμάτι – με αυτόν τον τρόπο θα πετύχει αυτό που θέλει: να προσευχηθεί, να μιλήσει στο κενό, ώστε το κενό να καθαρίσει τον λόγο του.

Σ’ αγαπάω.

Αυτή η φράση, όταν απευθύνεται στον Θεό, είναι όπως ένα φλεγόμενο βέλος που εκτοξεύεται μέσα στη νύχτα και σβήνει πριν ακόμα φτάσει τον στόχο του.

Σ’ αγαπάω: να τι λέει, να τα λόγια του, που δεν μπορούν να αποτελέσουν πρωτότυπο βιβλίο.
Ο έρωτας δεν έχει τίποτα το πρωτότυπο. Τον έρωτα δεν τον εφηύρε κανένας συγγραφέας.

Ο έρωτας είναι όπως το παιδί που κρατά μια μπάλα μπροστά από έναν τοίχο: πετάει τη λέξη του, τη μπάλα του μαζί με μια φωτεινή λέξη, την πετάει σε έναν απομακρυσμένο τοίχο, κάθε μέρα από όσες του έχουν απομείνει στη ζωή και ύστερα περιμένει να του γυρίσει πίσω.

Πετά χιλιάδες μπάλες κι ενώ καμία δεν του επιστρέφει, συνεχίζει πάντα χαμογελαστός, έχοντας εμπιστοσύνη: το ίδιο το παιχνίδι τον ανταμείβει, ο έρωτας εμπεριέχει και την απάντησή του.

Ναι, παρόλα αυτά συνεχίζει λίγο ακόμα.

Λέει: Σ’ αγαπάω και λυπάμαι που σ’ αγαπώ τόσο λίγο, που σ’ αγαπώ τόσο άσχημα, που δεν ξέρω πώς να σ’ αγαπήσω.

Όσο περισσότερο πλησιάζει το φως, τόσο περισσότερο βρίσκεται μέσα σε σκιές. Όσο περισσότερο αγαπάει, τόσο περισσότερο αισθάνεται ανίκανος να αγαπήσει. Είναι που δεν υπάρχει πρόοδος στον έρωτα, ούτε τελειότητα που μπορούμε να περιμένουμε κάποτε.

Δεν υπάρχει έρωτας ενήλικος, ώριμος και λογικός.

Μπροστά στον έρωτα δεν υπάρχουν ενήλικες, παρά μόνο παιδιά, παρά μόνο αυτό το παιδικό πνεύμα, που είναι ελεύθερο, αμέριμνο. Τα χρόνια προστίθενται. Η εμπειρία συσσωρεύεται. Χτίζεται η λογική.

Το πνεύμα του παιδιού δε μετρά τίποτα, δε συσσωρεύει τίποτα, δε χτίζει τίποτα. Το πνεύμα του παιδιού μένει πάντα νέο, πηγαίνει στα πέρατα της γης, στα πρώτα βήματα του έρωτα.
Ο άνθρωπος της λογικής είναι ένας άνθρωπος χτισμένος, αθροισμένος.

Ο άνθρωπος της παιδικότητας, αντίθετα, είναι ένας άνθρωπος που χτίζεται από τον εαυτό του, που αναγεννάται. Ένας ηλίθιος που παίζει με μια μπάλα. Ή ένας άγιος που μιλά στο Θεό του.
Ή ίσως και τα δυο μαζί.

Υπάρχει κάτι στον κόσμο, που αντιστέκεται στον κόσμο, κι αυτό δε βρίσκεται ούτε στις εκκλησίες, ούτε στους πολιτισμούς, ούτε στην πίστη που έχουν οι άνθρωποι στον εαυτό τους, στη θανατηφόρο πεποίθηση ότι είναι σοβαροί, ενήλικες, λογικοί. Αυτό το πράγμα δεν είναι πράγμα, αλλά Θεός και ο Θεός δεν μπορεί να επιβιώσει σε τίποτα εάν πρώτα δεν το ταρακουνήσει, δεν το ταπεινώσει.

Ο Θεός δεν ξέρει να επιβιώνει παρά μόνο μέσα στα στιχάκια των παιδιών, στο χαμένο αίμα των φτωχών ή στη φωνή των απλών ανθρώπων και όλοι αυτοί δέχονται τον Θεό μέσα στην ταπείνωση των ανοιχτών αγκάλων τους.

Ένα σπουργίτι μουσκεμένο όπως το ψωμί στη βροχή, ένα σπουργίτι που φωνάζει, ένας Θεός που κραυγάζει, που θέλει να φάει στα αδειανά τους χέρια.

Ο Θεός είναι αυτό που γνωρίζουν τα παιδιά, όχι οι ενήλικες.

Ένας ενήλικας δεν έχει χρόνο να χάσει, ταΐζοντας σπουργίτια...

Απόσπασμα από το βιβλίο "Le Très-Bas", σελ. 108-111.

Τίτλος και ελεύθερη απόδοση στα ελληνικά από την Πανδώρα Σιφνιώτη.

http://www.methexi.gr/03-8-psithirizoun-ston-theo.html

GT – [2fA]

"Δείκτες στην Οδό"

ΔΕΙΚΤΕΣ ΣΤΗΝ ΟΔΟ

Κάλλιστος Ware - από τον Πρόλογο του βιβλίου του "Ο Ορθόδοξος Δρόμος"

"Εγώ ειμί η οδός και η αλήθεια και η ζωή". (Ιωαν. 14,6)

"Η Εκκλησία δεν μας δίνει ένα σύστημα, αλλά ένα κλειδί· δεν μας δίνει ένα σχέδιο της Πολιτείας του Θεού, αλλά το μέσον για να μπούμε σ' αυτήν.

Ίσως κάποιος χάσει τον δρόμο μου, γιατί δεν έχει σχέδιο. Αλλά ό,τι δει, θα το δει δίχως μεσολαβητή, θα το δει άμεσα, θα είναι πραγματικό γι' αυτόν· ενώ αυτός που έχει μελετήσει μόνο το σχέδιο, κινδυνεύει να μείνει απ' έξω και να μη βρει πράγματι τίποτα".

(π. Γεώργιος Florovsky)

Ένας από τους φημισμένους Πατέρες της Ερήμου στην Αίγυπτο του 4ου αι., ο αγ. Σεραπίων ο Σινδωνίτης, ταξίδευε μια φορά για προσκύνημα στη Ρώμη. Εκεί του είπαν για μια περίφημη έγκλειστη, μια γυναίκα που ζούσε πάντα σ' ένα μικρό δωμάτιο, χωρίς ποτέ να βγαίνει έξω.

Δυσπιστώντας για τον τρόπο της ζωής της -γιατί ο ίδιος ήταν ένας μεγάλος περιπλανώμενος- ο Σεραπίων την επισκέφθηκε και τη ρώτησε: «Γιατί κάθεσαι εδώ;» κι εκείνη του απάντησε: «Δεν κάθομαι. Ταξιδεύω».

Δεν κάθομαι!  - Ταξιδεύω!

Ο κάθε Χριστιανός θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει αυτά τα λόγια για τον εαυτό του. 

Το να είσαι Χριστιανός σημαίνει να είσαι ταξιδιώτης. 

Η κατάστασή μας, λένε οι Έλληνες Πατέρες, είναι σαν κι' αυτή του Ισραηλιτικού λαού μέσα στην έρημο του Σινά. Ζούμε σε σκηνές, όχι σε σπίτια, γιατί πνευματικά είμαστε πάντα σε κίνηση. 

Ταξιδεύουμε μέσω του εσωτερικού χώρου της καρδιάς, σ' ένα ταξίδι που δεν μετριέται με τις ώρες του ρολογιού μας ή με τις μέρες του ημερολογίου, γιατί είναι ένα ταξίδι έξω από τον χρόνο και μέσα στην αιωνιότητα.

Ένα από τα αρχαιότερα ονόματα για τον Χριστιανισμό ήταν απλώς «η οδός».

«Εγένετο δε κατά τον καιρόν εκείνον», λέγεται στις Πράξεις των Αποστόλων, «τάραχος ουκ ολίγος περί της οδού» (19,23)· ο Φήλιξ, ο Ρωμαίος κυβερνήτης της Καισάρειας, αναφέρεται «ακριβέστερον ειδώς τα περί της οδού» 24,22).
Είναι μια ονομασία που δίνει έμφαση στον πρακτικό χαρακτήρα της Χριστιανικής πίστης.

Ο Χριστιανισμός είναι κάτι περισσότερο από μια θεωρία για το σύμπαν, κάτι περισσότερο από διδασκαλίες γραμμένες στα χαρτιά· είναι ένα μονοπάτι που παίρνουμε ταξιδεύοντας -με τη βαθύτερη και ουσιαστικότερη έννοια, η οδός της ζωής.

Υπάρχει μόνο ένα μέσο για να ανακαλύψουμε την αληθινή φύση του Χριστιανισμού. Πρέπει να ανοίξουμε το βήμα σ' αυτό το μονοπάτι, να συντονιστούμε σ' αυτόν τον τρόπο ζωής και μετά θα αρχίσουμε ν' αντιλαμβανόμαστε μόνοι μας.

Όσο παραμένουμε έξω, δεν μπορούμε να κατανοήσουμε σωστά. Βέβαια είναι ανάγκη να μας δοθούν οδηγίες πριν ξεκινήσουμε· είναι ανάγκη, να μας πουν ποιους δείκτες ν' αναζητήσουμε, και πρέπει να έχουμε και συντρόφους. 

Πράγματι, χωρίς καθοδήγηση από άλλους, είναι σχεδόν αδύνατο ν' αρχίσουμε το ταξίδι. Αλλά οδηγίες που έδωσαν άλλοι, ποτέ δεν μπορούν να είναι υποκατάστατο για την άμεση, την προσωπική εμπειρία.

Ο καθένας καλείται να επαληθεύσει για τον εαυτό του ό,τι έχει διδαχθεί, ο καθένας χρειάζεται να ξαναζήσει την Παράδοση που έχει λάβει. 

«Το Σύμβολο της Πίστεως», είπε ο Μητροπολίτης Φιλάρετος της Μόσχας, «δεν σου ανήκει, αν δε το έχεις ζήσει».

Κανείς δεν μπορεί να ταξιδεύει μ' όλη του την άνεση σ' αυτό το ταξίδι, που είναι το πιο σημαντικό απ' όλα. Κανείς δεν μπορεί να είναι Χριστιανός από δεύτερο χέρι.

Ο Θεός έχει παιδιά, αλλά δεν έχει εγγόνια.

[2φΑ]

"Κάλυμνος - Ανατολή.. "

Ανατολή στον Άγιο Σάββα


Φωτο- Νικόλαος Σμαλιός

"Διπλή γιορτή.. "

π. Παντελεήμων Γιαννικουρής, Κάλυμνος

Όλη την ημέρα στο νησάκι μας ακούγονταν οι καμπάνες του Αγίου Σάββα.

Εορτή μεγάλη η αυριανή, διπλή γιορτή για εμάς, δυο Άγιοι, δυο προσωπικότητες παραδείγματα για όλους.

Θάρρος και αποφασιστικότητα, θυσία και τέλεια αγάπη προς τον Κύριο και τους ανθρώπους.

Η Αγία Μαρία η Αιγυπτία, ένας άνθρωπος της απόλυτης αμαρτίας.
Δέχεται την "προειδοποίηση" του Κυρίου.
Κατάλαβε, έκλαψε, μετάνιωσε, αποφάσισε και έπραξε...

Συγχωρήθηκε, αφού θυσίασε ό,τι πολυτιμότερο είχε, την ομορφιά και τη ζωή της, το είναι της...
Και την δέχθηκε την θυσία της ο Κύριος.. Ανταμείφθηκε.

Έζησε και ζει με τον Κύριο αιώνια, στην αγκάλη Του την Πατρική.

Ο Άγιος Σάββας ο νέος, ο εν Καλύμνω, το εντελώς αντίθετο με την Αγία Μαρία, όσον αφορά στη ζωή του, αλλά και οι δυο με τον ίδιο Θειο Έρωτα.

Αφιέρωσε τη ζωή του, στην υπομονή, στην προσευχή, στην Αγάπη προς τον συνάνθρωπο του.

Έκλαψε και πόνεσε για τον άνθρωπο, για τις αμαρτίες του και δέχθηκε θείες επισκέψεις, συλλειτούργησε με Αγίους, και τέλος δέχθηκε τον αμαράντινο στέφανο της δόξης, όπως και η Αγία Μαρία...

Δυο διαφορετικοί άνθρωποι, αλλά με τον ίδιο πόθο, την ίδια αγάπη, δέχθηκαν την ίδια ευλογία.

Σήμερα, εορτάζουμε και τιμούμε τη μνήμη τους, ελπίζοντας να τους μοιάσουμε και με τον πόθο να αισθανθούμε το ίδιο χέρι να μας ευλογεί.

Τελειώνει η Αγία και Μεγάλη Τεσσαρακοστή, αδελφοί μου, με τους δυο Αγίους να μας ευλογούν και να μας παροτρύνουν

Δεν υπάρχει αμαρτωλός χωρίς Σωτηρία, ούτε μεγαλύτερη αγάπη απ’ αυτήν του Πατρός Δημιουργού και Θεού μας.

Μην πτοείται κανείς από εμάς τους αμαρτωλούς, ο Κύριος έχει πάντα ανοικτή την αγκάλη Του και μας περιμένει..., εμάς περιμένει, ζητά εθελούσια να μετατρέψουμε την ψυχή μας σε δικό Του κατοικητήριο.

Η Αγία Μαρία η Αιγυπτία και ο Άγιος Σάββας ο εν Καλύμνω, να είναι πρεσβευτές μας στον Κύριο, ευχέτες ακοίμητοι και υπομονετικοί!


fb - [2fA]

"Κουκκίτσα.. "

Εκδήλωση - αφιέρωμα στον Αλ. Μωραϊτίδη

Πολιτιστικό Κέντρο Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών

Μεγάλου Βασιλείου 15 - Ρουφ

Τηλ. 210 3473887      

Τρίτη, 01 Απρίλιος 2014

Tο Πολιτιστικό Κέντρο της Ι. Αρχιεπισκοπής Αθηνών, στο πλαίσιο αφιερώματος στους δύο Σκιαθίτες λογοτέχνες Αλ. Παπαδιαμάντη και Αλ. Μωραϊτίδη, διοργανώνει το Σάββατο 5 Απριλίου 2014 και ώρα 19:00΄ την δεύτερη εκδήλωση- αφιέρωμα στο πρόσωπο του Αλέξανδρου Μωραϊτίδη, με θέμα: «Το παρόν της αγάπης στο κενό του θανάτου».

Το αφιέρωμα περιλαμβάνει δραματοποιημένη multimedia αφήγηση του διηγήματος του Αλ. Μωραϊτίδη «Κουκκίτσα», από μέλη της ενοριακής συντροφιάς του Ι. Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μοσχάτου.

Μία αφήγηση με κεντρικό άξονα την αγάπη, ως την μόνη ελπίδα ανάστασης μπροστά στον πανικό του θανάτου.

Παρουσίαση του προσώπου και του έργου του μεγάλου Σκιαθίτη λογοτέχνη θα κάνει ο αιδεσιμολογιώτατος πρωτοπρεσβύτερος π. Χριστόδουλος Μπίθας, προϊστάμενος του Ι. Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μοσχάτου.

Την εκδήλωση θα τιμήσει με την παρουσία του ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος.

http://www.iaath.gr

http://paradeka.blogspot.gr/2012/05/blog-post_22.html

[2φΑ]

                                                   

"Φωτο-στιγμές.. "

db - [2fA]

"Επιστολή Μακρυγιάννη"

Νέα Υόρκη, 25 Μαρτίου 2014

Επιστολή του Ιωάννου Μακρυγιάννη προς τους Νέους

Αγαπητά μου Παιδιά,

Μαζί με πολλούς άλλους άξιους και γενναίγους Έλληνες πολεμήσαμε και λευτερώσαμε τούτο τον τόπο που πατάτε εσείς, και να στοχάζεστε πως τον λευτερώσαμε για σας που γεννηθήκατε σε πατρίδα ελεύθερη, γιατί εμείς λίγο την απολάψαμε, ότι μόλις εδιώξαμε τους Τούρκους, αρχίσαμε να τρώμε ο ένας τον άλλον κι έτσι μας βρήκαν διαιρεμένους οι Μπαυαροί και μας τζαλαπάτησαν.

Μα ο Θεός, το έλεός του μεγάλο, δεν συνερίστη τα κρίματά μας και στέριωσε το έθνος, όπου καταφανίστηκε τόσους χρόνους στη σκλαβιά και ήρθε ο καιρός πάλι να δικαιωθεί. Ότι το δίκιο μας, μάς το ‘δινε ο Θεός και το χαλούσαμε εμείς. Κι απ’ το λίγο που δεν προκάναμε να χαλάσουμε εστερεώθη το έθνος αυτό, που εγέννησε κι εσάς.

Εσείς τώρα μάθατε και γράμματα, ότι σκολάσατε από τις αγγαρείες και τους κιντύνους και κατατρεγμούς οπού ‘χαμεν εμείς – εγώ εμεγάλωσα αγράμματος, με άσπρα τα μαλλιά, όψιμος έπιασα κοντύλι στο χέρι μου. Και τα γράμματα που μάθατε σας δίδαξαν, πως είστε Έλληνες και Χριστιανοί της Ορθόδοξης Ανατολικής Εκκλησίας.

Αν ήθελ’ εμείς, για να γλιτώσουμε από την τυραγνία και τα βάσανα, να γίνουμε Τούρκοι, όπως έγιναν καμπόσοι τότε, θα σας είχαν γεννημένους χανούμισσες κι όχι Ρωμαίϊσσες Χριστιανές και με τούτο θα ήστενε κι εσείς Τούρκοι. Και θα παίρνατε πάνω σας και τα κρίματα του μολεμένου αυτού Έθνους, που εσώριασε τόσα αδικοχαμένων και ατιμασμένων κουφάρια απάνω στη γη.

Κι αν θέλαμε μεις να σεργιανάμε με τες καρρότσες της βασιλείας, φορτωμένοι τα παράσημα, και να μας φυλεύουν οι Μπαυαροί τιμές και περιουσίες, ήθελ’ αφήσομε τον Κωλέττη με τους μισσιονάριους και τους ξένους πρέσβεις να μας αλλάξουνε την πίστη και τότε κι εσείς θα ‘χατε γεννηθεί από μάννες Φράγκισες και θα κάνατε ανάποδα το σταυρό σας.

Και θα στοχαζόσασταν ότι εχρειάστη να χυθεί ποτάμι το αίμα τόσων παλληκαριών και ηρώων της πατρίδος, για να χάσετε ελεύτεροι την πίστη που είχατε σκλαβωμένοι.

Τώρα όμως ζείτε πάνω σε τούτο το ματωμένο και καπνισμένο χώμα και λογαριάζεστε Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί και όσοι έχετε μέσα σας καρδιά και νου, το ‘χετε για την πιο τρανή χαρά σας, κορώνα στο κεφάλι. Να μη θαρρείτε όμως πως έτσι κοιμηθήκαμε από βραδύς Τούρκοι και ξυπνήσαμε Έλληνες.

Εχρειάστηκε να θυσιάσουμε αρετή καντάρια, και κόπους και αίματα γι’ αυτή την ελευθερία που έχετε εσείς. Ότι η επανάσταση δεν έγινε το ’21, μονάχα κάθε ώρα και στιγμή από τότε που πήρε ο Αγαρηνός την Πόλη, με κάθε σφαγή και αρπαγή και ατιμία που σήκωνε ο σβέρκος του σκλάβου, για να προσκυνήσει και δεν προσκύναγε, γίνονταν μια επανάσταση. Κι όλες αυτές οι επαναστάσεις γνωστών και αγνώστων ηρώων της πίστης και της πατρίδος έτρεξαν σαν τα ρυάκια στο μεγάλο ρέμμα και έτσι έγινε το ’21 που ήθελε ο Θεός και μας έκανε λεύτερους.

Γι’ αυτό παιδιά μου, τέτοιες μέρες που γιορτάζετε το σηκωμό του γένους, να μνημονεύετε αυτούς τους ήρωες που θυσίασαν και τη ζωή τους και το βιος τους για πίστη και πατρίδα κι άφησαν τις φαμίλιες τους γυμνές να διακονεύουν. Και τούτη την πίστη να τη λογαριάζετε ως ένα τζιβαΐρι που το κρατά ο άνθρωπος και περπατεί και φόβος είναι να μην του πέσει. Και η πατρίδα δεν είναι ενός ούτε ολίγων, αλλά την έχουμε όλοι μαζί, ότι όλοι μαζί την ελευτερώσαμε.

Ώστε αν αμελήσετε την πίστιν όπου σας παραδώσαμεν Ορθόδοξην Ανατολικήν και σας την κλέψουν, αν πέσετε στες παραλυσίες και αφήσετε τα κάστρα αφύλακτα και σας τα πάρουν, ούτε να ζήσετε μπορείτε, ούτε να πεθάνετε παρηγοριέστε, ότι θα βρείτε εκεί που θα πάτε τους γενναίγους πατέρες σας, το Διάκο, τον Υψηλάντη, τον Κολοκοτρώνη, το Δυσσέα και θα σας ζητήσουν τα αίματα πίσω που χύθησαν για την ελευθερία της πατρίδος. Και καθώς τα αίματα δεν γυρίζουν πλέον, θε να είστε καταδικασμένοι.

Όθεν, αγαπητά μου Ελληνόπουλα, κάνετε τα καλά σας και μη σκολάτε τις μετάνοιες σας για τούτη την άγια πατρίδα, τηράτε να ‘χετε τον νου καθαρό και Ορθόδοξο και το σώμα τυραννισμένο, για να αντέχει τους κόπους και να πηγαίνετε τούτες τις μέρες στους τάφους μας και να στοχάζεστε τα χρέη σας. Ότι εμείς, από μέσ’ απ’ αυτούς τους τάφους μας μια μέρα θ’ αναστηθούμε και θα σας κρίνουμε.

Γιάννης Μακρυγιάννης

http://www.impantokratoros.gr/3B8CB1A8.el.aspx

[2fA]