"Ιωάννης Ζαμάνης"

ΙΩΑΝΝΗΣ ΖΑΜΑΝΗΣ
Ο ΑΝΑΡΓΥΡΟΣ ΓΙΑΤΡΟΣ ΤΗΣ ΦΤΩΧΟΛΟΓΙΑΣ

Του ΜΑΝΟΛΗ ΜΠΟΥΡΜΠΟΥΛΑ

Έτσι τον ξέρει ο Βύρωνας και έτσι διακόνησε το ιερό του «χρέος στον άνθρωπο», από την Κατοχή μέχρι το 1983, όπου έκλεισε τα μάτια του.

Τον γνώρισα σε δύσκολες μέρες, τον έμαθα πιο καλά στα σοκάκια του Βύρωνα.

Λεβέντης νέος, καλοντυμένος, όμορφος, κάθε μέρα το δρομολόγιό του στα δρομάκια του Βύρωνα.
Στο πέρασμά του άνοιγαν πόρτες, παράθυρα, για ν’ ακούσουν την καλημέρα του γιατρού.

«Καλημέρα Κόνα Δέσποινα, καλημέρα Θεοπίστη, καλημέρα Αγγελή...»

Με τα παιδιά της γειτονιάς φίλος, έπαιζε βόλους, γεμάτες οι τσέπες του από πολύχρωμες γκαζές που χάριζε στα παιδιά, μια και γινόταν κι αυτός παιδί. Ακόμα και τα γατιά χαϊδεύονταν στα παντελόνια του.

Τον Ζαμάνη, για να σας τον παρουσιάσω, είναι σαν σήμερα το ΙΚΑ να είχε... τροχούς (ήταν κοντά σε κάθε σπίτι που είχε ανάγκη). Ο γιατρός είχε ιατρείο κοντά στα Αγαλματάκια της Ανάληψης. Στη εξώπορτα ήταν ο κυρ-Νικόλας, ο πατέρας του.

Η αμοιβή του, για τους μη έχοντες τίποτα, για τους έχοντες στην κρίση τους και επειδή οι περισσότεροι δεν είχαν, ο γιατρός δεν έγινε πλούσιος ποτέ.

Και τη δεύτερη και την τρίτη επίσκεψη πήγαινε στα σπίτια των ανθρώπων χωρίς αμοιβή, αλλά πιότερο για να κάτσει κοντά τους, για να μπει στην ψυχή τους και στις ανάγκες τους.
Σε πολλούς μάλιστα έδινε και το σχετικό βοήθημα για τα φάρμακα. Η μεγάλη του αγάπη ήταν οι γέροντες. Γυρνώντας στους δρόμους, εάν συναντούσε γέροντα φορτωμένο, τον ανακούφιζε από το βάρος.
Τα περισσότερα ψηστικά στους φούρνους του Βύρωνα τα πήγαινε και τα πλήρωνε ο γιατρός.

Μα η πιο μεγάλη του αγάπη, η Κόνα Δέσποινα, στην οδό Ίμβρου. Η Κόνα Δέσποινα από τη Σμύρνη. Χωρίς παιδιά, χωρίς άνδρα, στεγνή, γυρμένη, γιατί στις πλάτες της ήταν φορτωμένη η καταστροφή της Σμύρνης. Θα ήταν περίπου στα ενενήντα. Στα τελευταία της χρόνια κατέπεσε. Ο γιατρός πήγαινε κάθε μέρα, σαν τις σημερινές αποκλειστικές, φορώντας ποδιά, για να κάνει το χρέος του, έτσι έλεγε: «το χρέος μου στο Θεό».

«Γιατρέ Ζαμάνη, έλα και σήμερα και δείξε μου τον Θεό.
Εσύ τον βρήκες στην ψυχή του ανθρώπου, εγώ πού και πώς;»

Μια φορά ο Δήμος ήταν σε αναζήτηση Δημάρχου.
«Γιατρέ» του είπα, «γιατί δεν κατεβαίνεις για Δήμαρχος;»

Με κοίταξε και μου είπε:
«Γιατί, για να υπάρχουν άνθρωποι αύριο, που να πάψουν να μ’ αγαπάνε;»

Ένα κατοχικό βράδυ, κάναμε περιφρούρηση για να προφυλάξουμε το έργο της ΕΠΟΝ στο γράψιμο συνθημάτων, μαζί με τον Δεκάριστο, έναν Επονίτη, όχι Βυρωνιώτη, που δεν γνώριζε πρόσωπα και κατατόπια. Αργά το βράδυ είδαμε δυο σκιές να περπατούν με προφυλάξεις, όπως συνηθιζόταν τότε.

«Αλτ», φωνάξαμε, «σύνθημα».

Και τότε ακούσαμε για παρασύνθημα: «Άντε βρε, η μαμή είμαι, η Κατίνα η νοσοκόμα και ο Ζαμάνης». Οι Νυχτοβάτες της εποχής εκείνης. Τους προσφέραμε τη βοήθειά μας για τη γέννηση ενός νέου ανθρώπου.

Νέο ακόμα, τον κέρδισε η Εκκλησία. Η μεταστροφή και η αναγέννησή του οφείλεται κυρίως στη γνωριμία του με τον αείμνηστο π. Ιερώνυμο Σιμωνοπετρίτη, άλλοτε ηγούμενο της Ι. Μονής Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους, που για πολλά χρόνια έμεινε ως πνευματικός στο μετόχι της Ανάληψης.

Η αγιότητα του π. Ιερώνυμου ήταν οριστική για το γιατρό Ζαμάνη.
Ήταν πια γιατρός ιεραπόστολος, άλλωστε και από μικρός ήταν.

Στις 25 Ιουλίου 1983 απεβίωσε, στα 71 του χρόνια. Πέθανε προσευχόμενος.
Ο Λαός του Βύρωνα και των γύρω περιοχών θρήνησε πάνδημα τον θάνατο του Γιατρού της Φτωχολογιάς. Στην Αγία Τριάδα χιλιάδες κόσμου συνόδευσαν τον άνθρωπο, μέχρι το Νεκροταφείο του Βύρωνα.

Κι όσοι γνωρίσαμε τον Ζαμάνη και ευεργετηθήκαμε απ’ αυτόν ποικιλοτρόπως, παρακαλούμε τον Κύριο ν’ αναδείξει νέους γιατρούς Ζαμάνηδες.

Ευτυχώς στο Βύρωνα και στην περιοχή Αναλήψεως υπάρχουν άνθρωποι γιατροί και σήμερα.

Ποιος μπορεί να τον ξεχάσει;

Από το αρχείο του "ΕΝΤΟΣ του Βύρωνα"

Τεύχος: 31, 1/1998

[2fA]

                                                 

Μέρα γιορτής..

ΜΕΡΑ ΓΙΟΡΤΗΣ

Μέρα γιορτής σαν ξημερώνει

λουλούδια φέρνει η προσμονή,

οι ευχές πουλιά που κελαηδούν

και αγγέλους η αγάπη!

γιορτή - και ακούω καθαρά

τους γρήγορους παλμούς σου

να ψηλαφούν τις προσφορές

των αισθημάτων

ευαισθησίας αγκαλιές

πουλιά του παραδείσου

και ρόδα από τον κήπο της καρδιάς

μα πέρα από την ομορφιά που ανθίζει

στη ματιά σου

από ταξίδια ονειρικά

στων φεγγαριών τους δρόμους

είναι μαγευτικά αισθητοί

και πάντα ευλογημένοι

οι διάφανοι κυματισμοί χαράς

σαν νοιώθεις στα μαλλιά σου

να φτερουγίζουν τα αγγελάκια

της αγάπης.

Μ. Ψ. 

"Τόσο απλά.. "

Ludovico Einaudi - Divenire

"Ο Πύρινος Άγιος"

Ο Πύρινος Άγιος, Ηλίας ο Θεσβίτης

του Φώτη Κόντογλου - από το βιβλίο "Γίγαντες Ταπεινοί"

Οι Ιουδαίοι τον περιμένανε να ξανάρθει στον κόσμο, για τούτο θαρρούσανε πως ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος ήτανε ο Ηλίας. Και τότε που ρώτησε ο Χριστός τους μαθητές του "Ποιος λένε, πως είμαι, οι άνθρωποι;", του απαντήσανε πως λέγανε πως ήτανε ο Ηλίας ή κάποιος άλλος από τους προφήτες.

Ο προφήτης Μαλαχίας, που έζησε πολύ υστερώτερα από τον Ηλία, λέγει: "Τάδε λέγει Κύριος Παντοκράτωρ. Ιδού εγώ αποστελώ υμίν Ηλίαν τον Θεσβίτην, πριν ή ελθείν την ημέραν Κυρίου την μεγάλην και επιφανή", και πολλοί το εξηγήσανε πως ο Hλίας θάρθει πάλι στον κόσμο πριν από τη Δευτέρα Παρουσία και θα μαρτυρήσει.

Σε όλα μοιάζει μ’ αυτόν ο Πρόδρομος, γι’ αυτό οι απόστολοι κ’ οι άλλοι Εβραίοι υποπτευόντανε μήπως ήτανε ο Ηλίας, ξαναγεννημένος. Ύστερα από τη Μεταμόρφωση, σαν κατεβήκανε από το βουνό οι τρεις μαθητάδες με τον Χριστό, τον ρωτήσανε: "Οι γραμματείς λένε, πως ο Ηλίας πρέπει νάρθει πρώτα. Εσύ τι λες;"

Κι’ ο Χριστός, τους αποκρίθηκε: "Ο Ηλίας έρχεται πρώτα και θα τ’ αποκαταστήσει όλα· αλλά σας λέγω πως ο Ηλίας ήρθε κιόλας, και δεν τον γνωρίσανε, αλλά του κάνανε όσα θελήσανε· τα ίδια μέλλεται να πάθει και ο γυιός του ανθρώπου απ’ αυτούς".

Τότε καταλάβανε οι μαθητές, πως για τον Ιωάννη τον Βαπτιστή τους είπε (Ματθ. ιστ΄, 10).
Ρωτήσανε οι μαθητές τον Χριστό για τον Ηλία, επειδή τον είχανε δει πριν από λίγο απάνω στο Θαβώρ, να φανερώνεται μαζί με τον Μωυσή, την ώρα που μεταμορφώθηκε ο Xριστός και να μιλά μαζί του, με όλο που είχε ζήσει σ’ αυτόν τον κόσμο πριν από 800 χρόνια.

Αλλά και κατά τη Σταύρωση, σαν φώναξε ο Χριστός "Hλί ηλί, λαμά σαβαχθανί", κάποιοι από τους Εβραίους που στεκόντανε κοντά στον σταυρό λέγανε πως θα φώναζε τον Ηλία να τον βοηθήσει: “Τινές δε των εκεί εστώτων, ακούσαντες έλεγον ότι Hλίαν φωνεί ούτος” (Mατθ. κζ΄, 46). Παντού πλανιέται ο ίσκιος του.

Ο προφήτης Ηλίας γεννήθηκε προ 2767 χρόνια. Πατρίδα του ήτανε ένας τόπος που τον λέγανε Θέσβη, στα σύνορα της Αραβίας, κι’ από τούτο λέγεται Θεσβίτης. Τον πατέρα του τον λέγανε Σωβάκ, από το γένος του Ααρών.

Τη νύχτα που γεννήθηκε, είδε ο πατέρας του πως πήγανε να τον χαιρετήσουνε κάποιοι άνθρωποι με άσπρα ρούχα και πως φασκιώσανε με φωτιά το νήπιο και του δίνανε να φάγει φωτιά.

Σαν μεγάλωσε, έγινε ένας άντρας τρομερός κ’ έτρεχε παντού και ξόρκιζε τους Εβραίους να γυρίσουνε στον αληθινό Θεό που τον είχανε αρνηθεί και προσκυνούσανε τον Bάαλ. Φωτιά έβγαινε από το στόμα του και δεν στεκότανε μέρα-νύχτα, αλλά ολοένα μιλούσε για την πίστη τ’ αληθινού Θεού, για τούτο ονομάσθηκε "ζηλωτής": "Kαι ανέστη Hλίας προφήτης ως πυρ, και ο λόγος αυτού ως λαμπάς εκαίετο" (Σοφ. Σειράχ μη΄,1 )…

Ο προφήτης Ηλίας είναι πολύ τιμημένος από εμάς τους Έλληνες. Όπου να πας θα δεις ρημοκλήσια του απάνω στις κορφές των βουνών, από τα μικρά ως τα μεγάλα. Ο άγιος Νικόλας φυλάγει τη θάλασσα κι’ ο προφήτης Ηλίας τα βουνά.

Μέσα στα ρημοκλήσια του είναι ζωγραφισμένος από κείνους τους παληούς μαστόρους, σαν τσομπάνος με τη φλοκάτη, με μαλλιά και γένια ανακατεμένα και στριφτά σαν αγριόπρινος, γερακομύτης, σαν αητός, με μάτια φλογερά.

Κάθεται απάνω σε μια πέτρα, μπροστά σε μια σπηλιά, σαν το όρνιο στη φωλιά του. Έχει ακουμπισμένο το κεφάλι του στην απαλάμη του, και κοιτάζει κατά πίσω, σαν να ακούγει τη φωνή του Θεού που του μιλά μέσα σε κείνα τα άσπλαχνα κράκουρα. Από πάνω του πετά ο κόρακας μ’ ένα κομμάτι κρέας, και χυμίζει κατά κάτω να του το δώσει.

Όπως είναι ζωγραφισμένος μέσα στο ρημοκλήσι του, θαρρείς πως βρίσκεσαι αληθινά μέσα στη σπηλιά του, και ακούς τον αγέρα που βουΐζει στα χορτάρια και τα όρνια που κράζουνε κόβοντας γύρους από πάνω από το βουνό.

Kανένα παμπάλαιο θυμιατήρι είναι κρεμασμένο δίπλα του απάνω στον καπνισμένον τοίχο, κανένα κερί σβηστό στέκεται μπηγμένο στον άμμο σ’ ένα μανουάλι βουνίσιο σαν τον άγιο, που είναι ο νοικοκύρης εκείνου του ρημοκλησιού.

Κάθε χρόνο, στις 20 Iουλίου, έρχουνται αποβραδύς οι χριστιανοί από το χωριό με τον παπά, και τον προσκυνάνε τον προφήτη Ηλία, ανάβουνε τα καντήλια, θυμιάζουνε, και ψέλνει κανένας γέρος και λέγει τα στιχηρά της μνήμης του, και κείνος ακούγει με το άγριο κεφάλι του ακουμπισμένο στο χέρι του, κι’ ο κόρακας βαστά το ίσιο με τη βραχνή φωνή του:

"Xαίροις επίγειε Άγγελε και ουράνιε άνθρωπε, Hλία μεγαλώνυμε. Xαίροις Hλία ζηλωτά, των παθών αυτοκράτωρ. Ω του θαύματος! O πήλινος άνθρωπος, ουρανούς του βρέχειν υετόν ουκ έδωκεν, και ουρανούς ανατρέχει εν πυρίνω άρματι".

Και την άλλη μέρα, άμα τελειώσει η λειτουργία, φεύγουνε οι άνθρωποι, κι’ ο Ηλίας κάθεται πάλι ολομόναχος "μονώτατος", βουβός, τυλιγμένος στην προβιά του, σαν αγιούπας κουρνιασμένος. Χιλιάδες χρόνια κάθεται έτσι, άλλες πολλές θα κάθεται, "έως του ελθείν την ημέραν Κυρίου την μεγάλην και επιφανή".

[2φΑ]

"Στον Προφήτη Ηλία.. "

Κάλυμνος - ανάβαση στον Προφήτη Ηλία!

fb - [2fA]

"Όπερα «H Φόνισσα»"

Την Κυριακή 6 Ιουλίου 2014, ο πολιτιστικός σύλλογος «Η Σκιάθος», σε συνεργασία με τον Δήμο Σκιάθου, οργάνωσε συμπόσιο για τη "Φόνισσα" του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, στο Μπούρτζι, τον βράχο που δεσπόζει στο λιμάνι του νησιού και απέχει ελάχιστα από το σπίτι του μεγάλου συγγραφέα.

Kλιμάκιο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής παρουσίασε σε παγκόσμια πρώτη, αποσπάσματα από το τρίτο μέρος της ομώνυμης όπερας του Γιώργου Κουμεντάκη.

Ο διευθυντής της ΕΛΣ, κύριος Μύρωνας Μιχαηλίδης, έκανε μία αναδρομή στο πώς και γιατί κατέληξε να αναθέσει στον συνθέτη μία σύγχρονη ελληνική όπερα και ακολούθησε μια σειρά από ομιλίες επιστημονικής ανάλυσης της κορυφαίας νουβέλας του Παπαδιαμάντη.

Ο συνθέτης και ο λιμπρετίστας Γιάννης Σβώλος, του οποίου πρωταρχική ιδέα ήταν να γίνει η Φόνισσα literaturoper (όρος που παραπέμπει σε όπερες που βασίζονται στη λογοτεχνία), εξήγησε τις διαδικασίες που ακολουθήθηκαν και τις δυσκολίες που προέκυψαν στη μεταφορά του έργου σε όπερα.

Ο σκηνοθέτης Αλέξανδρος Ευκλείδης διάβασε και τον λόγο του κ. Δημήτρη Πολυχρονάκη, επίκουρου καθηγητή Βυζαντινής και Νεοελληνικής Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης, που δεν μπόρεσε να παραστεί.

Ο στόχος του συνθέτη Κουμεντάκη, όπως είπε, ήταν καταρχάς να δώσει απάντηση στο ερώτημα πώς μπορεί να είναι μία ελληνική όπερα σήμερα, αλλά κυρίως στο πώς μπορεί να «αναβιωθεί εσωτερικά» το ψυχογράφημα της Φόνισσας,

Να σημειωθεί πως ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης έγραψε τη Φόνισσα την ίδια περίπου εποχή που μετέφραζε το Έγκλημα και Τιμωρία του Ντοστογιέφσκι και τον Δράκουλα του Στόουκερ και μοιάζει να έχει δεχτεί σοβαρές επιρροές και από τα δύο αυτά έργα.  

Ο Κουμεντάκης, θέλοντας να παντρέψει την ελληνική παράδοση με την οπερατική φόρμα, ενέταξε πολυφωνικά τραγούδια της Ηπείρου, τα οποία στην παρουσίαση ερμηνεύτηκαν από τέσσερις μοιρολογίστρες.

Η παράσταση, πλαισιώνεται από τέσσερις χορωδίες: μία αντρική σε ρόλο ισοκράτη των δεινών της ανθρώπινης φύσης, δύο γυναικείες –μία πολυπληθή ως καθρέφτη της καθημερινότητας και μία αποτελούμενη από τις μοιρολογίστρες– και από έναν παιδικό χορό που θα τροφοδοτεί την εγκληματική φύση της ηρωίδας.  

Η πρεμιέρα της όπερας του Γιώργου Κουμεντάκη, έχει οριστεί για τις 19 Νοεμβρίου του 2014, στο Μέγαρο Μουσικής της Αθήνας.


http://www.lifo.gr/team/politismos/50179

[2fA]

Οι πίσω σελίδες..

ΟΙ ΠΙΣΩ ΣΕΛΙΔΕΣ

Παλιές φωτογραφίες -στιγμές

γραμμένες σε χθεσινό πεντάγραμμο

με νότες που αντηχούν στο σήμερα και πάντα

γέφυρες μουσικές στη σιωπή τους –ζωή γεμάτες

και συνέχεια

εικόνες διπλωμένες στην καρδιά

με σταθερή δική τους θέση

στην ιδιαίτερη καμπή του χρόνου

που δεν την ξεθωριάζει η συνήθεια

και βλέπει 

από τα βάθη της ψυχής

πότε λευκό καμπαναριό να ταξιδεύει 

σε πέλαγο πλατύ

πότε στρωμένο πρωινό σε θαλασσί

τραπεζομάντιλο καρό

και ουρανό απέραντο σε χαρωπό γαλάζιο

με τόνους χρυσαφί φωτός να παιχνιδίζουν

στα χείλη των κυμάτων

και να ισορροπούν εξαίσια

στων αισθημάτων τους ιριδισμούς

τι άλλο ακόμα να δεχθεί η ανοικτή σαν λεύκωμα

αγάπη που ξεπερνά  μνήμη κι ελπίδες

και ιστορίες κι υποσχέσεις και σκοπούς;

- ίσως μονάχα ένα κρινάκι του αγρού λευκό

και λίγα μπλε μη με λησμόνει πατικωμένα

με προσοχή
στις πίσω άγραφες σελίδες…

Μ Ψ

"Η χαρά του παιχνιδιού.. "

 01. Estonia - Elika Hunt

Δεν υπάρχει τίποτα πιο δροσερό και αισιόδοξο από παιδιά χαρούμενα την  ώρα του παιχνιδιού τους, σε όποιο μέρος της γης κι αν ζουν, κάτω από τις οποιεσδήποτε συνθήκες…

 02. Russia - Elena Shumilova

 03. USA - Jake Olson

 04. Thailand - Sarawut Intarob

 05. Thailand - Sarawut Intarob

 06. Romania - Elena Simona Cracium

 07. Indonesia - Ipoenk Graphic

 08. Indonesia - Rio Rinaldi Rachmatullah

 09. Indonesia - I Geede Lila Kantiana

 10. Indonesia - Hendrik Priyanto

 11. Thailand - Sarawut Intarob

 12. Myanmar - Chan Kwok Hung

 13. Ghana - Terry White

 14. Uganda – John Van Den Hende

 15. South Africa – Muhammed Muheisen

 16. Indonesia - Agoes Antara

 17. Indonesia - James Khoo

18. Indonesia - Mio Cade

http://www.thessalonikiartsandculture.gr

http://www.boredpanda.com/happy-children-playing/

επιλογή: [2fA]

Η Ψυχή του Καλοκαιριού

Η Ψυχή του Καλοκαιριού

Τα πάντα στον κόσμο έχουν την ψυχή τους, το πνεύμα που τα διαποτίζει, από τον κόκκο της άμμου, μέχρι τη βαθύτερη επιστημονική σπουδή.
Και ο άνθρωπος, δέχεται και βιώνει την αποκάλυψη των θαυμάτων που τον περιβάλλουν, γιατί η δική του ψυχή μπορεί να διακρίνει παντού, τον δάχτυλο του Θεού.

Στα βάθη της καρδιάς μας τότε, ενεργεί η πιο πολύτιμη λειτουργία της ζωής.
Είναι αυτή που μετατρέπει την ομορφιά σε μελωδία, τον λόγο σε ποίηση, τη θλίψη σε ελπίδα, την ανάσα σε δοξολογία.
Η ευλογημένη αχτίδα φωτός, που προσδίνει σε κάθε τι το γήινο και βιολογικό, νόημα, ουσία και αξία.

Όλα τα άψυχα αποκτούν υπόσταση, η νεκρή φύση ζωή και οι ιδέες, αλήθεια.
Η τύχη αποκτά πρόσωπο, η μοίρα κατεύθυνση και ο θάνατος προοπτική.
Η αδράνεια και η στασιμότητα αλλάζουν σε κίνηση και ενέργεια, ο πόνος μεταμορφώνεται σε χαρά και γιορτή.

Ο Έρωτας, στην υπέρτατη έκφραση του, σκλαβώνεται από την ωραιότητα της Ψυχής.
Υπέροχοι στις συλλήψεις των μύθων τους οι αρχαίοι Έλληνες, πριν από τον Χριστό, αλλά με θεία έμπνευση, προσέγγισαν με εξαιρετική διαύγεια κάποιες αλήθειες.

Γιατί η συγκίνηση του έρωτα βρίσκεται στον πυρήνα της κάθε γιορτής.
Και κάθε γιορτή είναι ένας ύμνος στην ομορφιά της αρετής και στην αρμονία, στην Αγάπη που μας αγκαλιάζει ανταποδοτικά την κάθε στιγμή.
Έτσι και όλη η ζωή αναπλάθεται την κάθε στιγμή, την κάθε μέρα, το ίδιο κι ο εαυτός μας
– τα κύτταρα και η ψυχή μας.

Στη διάρκεια του χρόνου, οι εναλλαγές των εποχών που έχουν η κάθε μια το δικό της άγγιγμα, μας καλούν στη μεταστοιχείωση αυτή με τις γιορτές και τους ύμνους τους, τις προσφορές και τα νοήματα τους.

Ακολουθούμε τον Χριστό στα βήματα Του και φθάνουμε στον εαυτό μας.
Στον αληθινό εαυτό, τον κατ’ εικόνα Θεού, να τον αναβαθμίσουμε στην «ομοίωση».

Μέσα στον χειμώνα της καρδιάς μας, η ευλογημένη περίοδος της Σαρακοστής, σαν μήνυμα αφύπνισης από την πνευματική νάρκη που κυριαρχεί στην κοσμική αντίληψη, έρχεται να μας προετοιμάσει κατάλληλα για τη Μεγάλη Συνάντηση.

Το Φως, η Ζωή και η Αλήθεια, δεν προκύπτουν τυχαία στην πορεία της αναζήτησης.

Η συγχώρηση, η αλληλοπεριχώρηση, η κοινωνία, είναι έννοιες που η συνείδηση μας θα ενεργοποιήσει το νόημα τους και θα το μετατρέψει σε πράξη, σε ζωή.
Είναι η ώρα που η Αγάπη από το βλέμμα του Ιησού διαπερνά την καρδιά μας, ζωοποιεί την ψυχή κι εξαγνίζει το σώμα μας.

Η Άνοιξη ανθίζει στις καρδιές όλου του κόσμου την Ανάσταση.
Η αγάπη τότε μεταλλάσσεται σε έρωτα. Ο έρωτας εξαγιάζει την ψυχή στην απόλυτη διάσταση της συνάντησης τους, και η Φύση στολίζεται λαμπρά στον συντονισμό της με τη χαρά της νίκης του Χριστού πάνω στον θάνατο.

Ο άνθρωπος επανέρχεται στη Ζωή, η ύλη στρέφεται στη δυνατότητα της εξαΰλωσης, της συνέχειας της ύπαρξης της πέραν του θανάτου, της ακολουθίας του πνεύματος στην κοινή ανάσταση.
Οι εορτές είναι πια θριαμβικές.
Είμαστε σεμνοί και εκστατικοί αποδέκτες του Ελέους και της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος.

Το Καλοκαίρι, όταν η συνείδηση της αναστάσιμης ζωής έχει καρποφορήσει στα πεδία της αγιότητας, οι εορτασμοί μετατρέπονται σε πνευματική πανδαισία.

Οι Ύμνοι είναι πάντοτε ταυτόχρονα και ευχαριστιακοί και δοξαστικοί.
Δεν υπάρχει ευχαριστία που να μην εμπεριέχει δοξολογία, ούτε αντίστοιχα δοξολογία, που δεν εκφράζει και ευχαριστία. Όχι απαραίτητα λεκτικά, μα εννοιολογικά.

Τα έντονα συναισθήματα που αποδίδουν οι ύμνοι, ευλόγως πλημμυρίζουν την ψυχή και αλληλοκαλύπτονται. 

Ωστόσο, ευχαριστούμε τον Θεό για όσα μας παρέχει, για όσα δεχόμαστε από τα χέρια Του, την συγχώρηση, την αγάπη, την κοινωνία.., Τον δοξολογούμε όμως γι΄ αυτό που ΕΙΝΑΙ.
Όλα τα θαυμάσια Του, υπ-άρχουν, υφ-ίστανται. Εκείνος, ΕΙΝΑΙ.

Στην ωριμότητα του Καλοκαιριού, ο ήλιος και η θάλασσα, το αγέρι του βουνού, η σιωπή της ανατολής, τα τραγούδια και οι μυρωδιές που μας κυκλώνουν, όλα ευλογημένα γύρω μας στην ταπεινή ύπαρξη τους, ανταποκρίνονται στην εσωτερική μας ανάταση, συναινούν στην πληθωρικότητα, την αναγκαιότητα έκφρασης του δέους και της αυθόρμητης ομολογίας πίστεως, που διαστέλλονται στην ψυχή μας και αναζητούν πνευματική διέξοδο.   

Τέτοια είναι η Καλοκαιρινή δοξολογία – δοξολογία γεμάτη με ευχαριστίες, γιατί βιώνουμε την αλήθεια, πως ο Θεός ΕΙΝΑΙ και μας καλεί ξανά κοντά Του, ΕΙΝΑΙ και μας περιμένει με ανοιχτή την πατρική αγκαλιά, ΕΙΝΑΙ και μας δέχεται κοινωνούς της μεγάλης Του δόξας.

Όσο προχωρεί το καλοκαίρι, τόσο επιτείνεται η αίσθηση της εσωτερικής, της πηγαίας δοξολογίας, που αναβλύζει από την συγκίνηση του εορτασμού.
Μυστική ετοιμασία για τον Δεκαπενταύγουστο,  που είναι το κεντρικό γεγονός, η Ψυχή του Καλοκαιριού.
Ο άνθρωπος, αναστημένος, εξαγιασμένος, ευχαριστεί, δοξολογεί, όμως οφείλει κάτι ακόμα στον Θεό του. 

«Απόστολοι εκ περάτων συναθροισθέντες.. », οι πιστοποιημένοι άγιοι εκπρόσωποι της ανθρωπότητας, τιμούν την Θεοτόκο στην Κοίμηση της και Την παραδίδουν στον Υιό Της.

Η Γη, αποδίδει (στην πληρέστερη έννοια της λέξης) «την ωραιότητα της παρθενίας και το υπέρλαμπρον της αγνείας.. » της Παναγίας Μητέρας όλων μας, στους Ουρανούς.

Πληρότητα, χωρίς κορεσμό. Απολυτότητα, χωρίς όρια. Κοινωνία, χωρίς ηθμούς.

Η Παναγία πάντοτε παρούσα κοντά μας, σκέπη και αντίληψη των στερημένων, αλλά και Βασίλισσα των Αγγέλων…

Το Καλοκαίρι, μπορεί να στραφεί προς τη δύση του.

Το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου –μετά την θερμή πληρότητα της καλοκαιρινής έξαρσης- ακολουθεί φορτισμένο με την αναγκαιότητα μιας πλούσιας νυχτερινής σιωπηλής προσευχής.

Το φεγγάρι του, είναι το πιο φωτεινό, το πιο ώριμο όλου του χρόνου…

Δηλωτικό της ωριμότητας της σιωπής.

Η μέρα, ο χρόνος, η ζωή, διατηρούν πάντα τις αντιστοιχίες τους.

Οι κοσμικοί κύκλοι ολοκληρώνονται και κλείνουν. 

Είναι η ώρα της αποτίμησης.

Αίσθηση περιστολής, συγκέντρωση, αποδοχή, αφομοίωση και προσευχή.

Δεν είχαμε πρόσωπο συγκροτημένο κι αποκτήσαμε καθαρότητα ψυχής.

Ήμασταν αδύναμοι, τυφλοί, παράλυτοι κι ενωθήκαμε στο σώμα του Χριστού.

Ήμασταν αυτοεξόριστοι στο εγώ μας και συνεορτάσαμε την πανανθρώπινη κοινωνία στη σχέση μας με τον Θεό.

Όσοι για τον οποιοδήποτε λόγο δεν συμμετείχαμε σε όλα αυτά και αφήσαμε κι αυτό το καλοκαίρι να περάσει από τη μικρή ζωή μας χωρίς νόημα, χωρίς αλήθεια και ψυχή, ας στραφούμε τώρα μπροστά.

Την 1η Σεπτεμβρίου αρχίζει ο κύκλος του νέου εκκλησιαστικού έτους.

Μπορούμε να κάνουμε από σήμερα, αρχή μεταστροφής του νου, «αρχή μετανοίας».  

Μ. Σ. Ψαράς

Έντυπη δημοσίευση, στην περιοδική έκδοση του Ι. Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μοσχάτου, «Αρχαγγέλων Λόγος» - Καλοκαίρι 2014, τεύχος 15^ο.

                                                              

"Ακρόπολη.. "

Η Επιτροπή Συντηρήσεως Μνημείων Ακροπόλεως (ΕΣΜΑ) παρουσίασε μια νέα ψηφιακή εφαρμογή εικονικής περιήγησης στον βράχο της Ακρόπολης.

Η εικονική Περιήγηση στα μνημεία Ακρόπολης αποτελείται από εικόνες και πανοράματα υψηλής ευκρίνειας, καθώς και από λεπτομερείς φωτογραφικές απεικονίσεις επιλεγμένων εξωτερικών όψεων των αρχαίων τειχών που περιβάλλουν τον βράχο.

Οι εικόνες προσφέρουν δυνατότητες αυξημένης εστίασης στις λεπτομέρειες των μνημείων, που είναι δύσκολο να γίνουν ορατές κατά την επίσκεψη στον χώρο.

Ο χρήστης μπορεί να αντιληφθεί τη θέση του μνημείου σε σχέση με τον περιβάλλοντα χώρο ή ακόμα και να πραγματοποιήσει έναν εικονικό «περίπατο», επιλέγοντας τη δική του διαδρομή.

Για να περιηγηθείτε άμεσα στην Ακρόπολη, πατήστε κλικ σε μία από τις δύο εικόνες.

http://arxaia-ellinika.blogspot.gr

GT – [2fA]

                                                 

"Πριν 20 χρόνια.. "

"Ό,τι έμαθα για τον αθλητισμό, το έμαθα από το πέναλτι του Μπάτζιο."

Ένας συντάκτης θυμάται τη στιγμή, που μια αποτυχία τον έκανε Ιταλία για μια ζωή, και τον Μπάτζιο αγαπημένο του ποδοσφαιριστή.

του Θοδωρή Δημητρόπουλου

Ήμουν με τη Βραζιλία. Τότε, το 1994 δηλαδή.
Πρώτη φορά που από όσο θυμάμαι έβλεπα ποδόσφαιρο καταλαβαίνοντας τι είναι αυτό που βλέπω. Ίσως είχα πιάσει κάτι στιγμές του ‘90 δίχως context, σίγουρα δεν έχω την παραμικρή ανάμνηση από το ‘92, αλλά το ‘94 το θυμάμαι.

Θυμάμαι τον Μαραντόνα να κάνει γκριμάτσες στην κάμερα. Θυμάμαι το μακρινό γκολ του Χάτζι. Θυμάμαι την κεφαλιά του Λέτσκοφ. Θυμάμαι τη Βραζιλία να αποκλείει τις ΗΠΑ. Θυμάμαι το 4-4-2 της Ελλάδας. Θυμάμαι τον πανηγυρισμό του Μπεμπέτο. Θυμάμαι τον Ρομάριο.

Δεν θυμάμαι τίποτα από την Εθνική Ιταλίας. Σχεδόν: Θυμάμαι να παραδίδει το ένα χασμουρητό μετά το άλλο, και το μόνο πράγμα που ξεχωρίζει να είναι εκείνος ο τύπος με το κοτσιδάκι που είχε το ίδιο όνομα με έναν συμπαίκτη του κι εμένα, μικρός θυμίζω ακόμα, να έχω την απορία αν είναι αδέρφια. “Κι αν είναι αδέρφια, γιατί αυτός είναι τόσο καλός;” Μια τέτοια λογική.

Δε θυμάμαι όμως τίποτα από την Ιταλία. Γιατί ήμουν, φυσικά, με τη Βραζιλία. Όλοι οι άνθρωποι που ήξερα τότε, με τη Βραζιλία ήταν. Που “δεν έπαιζε όπως παλιά”, αλλά “είναι το ποδόσφαιρο”. Για το “Μουντιάλ του ‘70”. Για τον Σόκρατες και τον Ζίκο. Για τον Πελέ. Για τον Ρομάριο, κι ας μην είναι καλή η ομάδα πίσω του. Ε, εντάξει, για να το λέτε όλοι, εντάξει. Είμαι με τη Βραζιλία λοιπόν.

Ήμουν, δηλαδή. Μέχρι τη στιγμή που κέρδισαν.

**

Ότι αυτά που αγαπάς όταν τα βλέπεις 10 χρονών, μένουν μέσα σου για πάντα, το ξέρουμε. Και τα αγαπάς, και σε σχηματίζουν, και θα παραμένουν για πάντα η βάση γύρω από την οποία θα κρίνεις οτιδήποτε άλλο δεις ή ακούσεις ή διαβάσεις ποτέ. Όμως ο αθλητισμός είναι μια δική του, ξεχωριστή υποκατηγορία σε αυτή την εμπειρία.

Από τη φύση τους, τα σπορ επιβιώνουν περισσότερο αποσπασματικά από κάθε τι άλλο μπορείς να αφομοιώσεις ως ανάμνηση ή αφήγηση. Την ταινία θα την ξαναδείς, η σειρά θα παιχτεί σε επαναλήψεις, το βιβλίο, το κόμικ, είναι εκεί στη βιβλιοθήκη από την αρχή ως το τέλος, το τραγούδι θα το πετύχεις στο ράδιο ή πιθανότερα από κάποιο αναμνησιασικού χαρακτήρα συγκινησιακής φόρτισης share στο facebook.

Μια ομάδα, έναν αθλητή, έναν αγώνα; Όχι.
Είναι οι φάσεις που μένουν. Οι τίτλοι, οι φάσεις, οι διηγήσεις. Οι στιγμές. Περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο κομμάτι της ποπ κουλτούρας, τα σπορ ζουν και πεθαίνουν (και δημιουργούν villains και ήρωες και θρύλους και τραγωδίες) πάνω στη στιγμή και στην ξεθωριασμένη ανάμνηση. 

"Ο τρόπος που βλέπουμε.. "

Κάποτε κάποιος νεαρός, μόλις έφτασε σε μια όαση στη μέση της Ερήμου της Ιουδαίας, συνάντησε τον γέρο - Ελισαίο και τον ρώτησε:

- Τι είδους άνθρωποι ζουν σ’ αυτόν τον τόπο, γέροντα;

- Τι είδους άνθρωποι ζούσαν στον δικό σου τόπο, παιδί μου;
ρώτησε με τη σειρά του ο γέροντας.

- Μια κοινωνία εγωιστών και κακών ανθρώπων, απάντησε ο νεαρός και είμαι χαρούμενος που έφυγα από κοντά τους.

- Τους ίδιους θα βρεις κι εδώ δυστυχώς, απάντησε στοχαστικά ο γέρο - Ελισαίος.

Την ίδια μέρα πέρασε από την όαση να πιει νερό και να ξεκουραστεί κι ένας άλλος νεαρός και ρώτησε τον γέρο - Ελισαίο:

- Γέροντα, τι είδους άνθρωποι ζουν εδώ;

Ο γέροντας απάντησε με την ίδια ερώτηση:

- Τι είδους άνθρωποι ζουν στον τόπο από τον οποίο έρχεσαι, παιδί μου;

Ο νεαρός απάντησε:

- Μια θαυμάσια ομάδα ανθρώπων, φιλική, ειλικρινής, φιλόξενη. Είναι πολύ λυπηρό που έπρεπε να τους αφήσω.

- Τον ίδιο τύπο ανθρώπων θα συναντήσεις κι εδώ, είπε ο γέρο- Ελισαίος.

Ο μικρός εγγονός του που άκουσε τις συνομιλίες, τον ρώτησε σαν έμειναν οι δυο τους:

- Παππού, πώς γίνεται να δώσεις την ίδια απάντηση και στις δύο περιπτώσεις;

Κι ο γέρο-Ελισαίος απάντησε:

- Άκου, παιδί μου. Ο καθένας μας κουβαλά στην καρδιά του το περιβάλλον στο οποίο ζει.
Αυτός, που δε βρήκε τίποτε καλό στα μέρη από όπου πέρασε, δεν θα συναντήσει ούτε κι εδώ κάτι καλό. 

Εκείνος που συνάντησε φίλους εκεί, θα βρει κι εδώ.

Κι αυτό γιατί στην πραγματικότητα, η ψυχική στάση, ο τρόπος δηλαδή που βλέπουμε τους άλλους, είναι το μόνο πράγμα στη ζωή μας που μπορούμε και οφείλουμε, να ελέγχουμε απόλυτα.

Αυτό μην το ξεχνάς ποτέ, καθώς θα μεγαλώνεις!

greekpress.gr – [2fA]

"Να δέχεσαι και να προσφέρεις"

Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος

"Στην Παλαιστίνη υπάρχουν δύο λίμνες, η λίμνη της Γαλιλαίας και η Νεκρά Θάλασσα.

Το κοινό χαρακτηριστικό τους είναι ότι δέχονται και οι δύο τα νερά του ποταμού Ιορδάνη.

Αλλά η Γαλιλαία δέχεται τα νερά και τα αφήνει να φύγουν προς τον Νότο.

Η Νεκρά Θάλασσα δέχεται τα νερά του Ιορδάνη και τα κρατάει για τον εαυτό της.

Στη Γαλιλαία υπάρχει υπέροχη ζωή μέσα στη λίμνη και γύρω από αυτήν.

Στη Νεκρά, δεν υπάρχει ίχνος ζωής.

Η Νεκρά Θάλασσα δείχνει συμβολικά τι συμβαίνει, όταν κάποιος κρατάει τα δώρα που δέχεται, για τον εαυτό του.

Να δέχεσαι και να προσφέρεις.

Αυτό είναι το μυστικό για να έχεις πληρότητα ζωής."

GT – [2fA] 

Βιογραφικό..

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Τα παλιά συρτάρια ξανανοίγω

ψάχνω στα βάθη τους επιμελώς να βρω

κάποιο λησμονημένο βιογραφικό

μιαν άλλη εκδοχή ζωής

έστω και προχειρογραμμένη

μα δεν βρίσκω

παντού σημειώσεις σκόρπιες - ασύντακτος

ο εαυτός αναπηδά απ’ τη σκιά και πάλι κρύβεται

στις γωνιές και χάνεται

κι όλο φοβούμαι και όλο ελπίζω

πως θα σταθεί κάποια ανύποπτη στιγμή

μπροστά μου

να με κοιτάξει στα μάτια σταθερά

και να μου πει ορθά-κοφτά,

μην ψάχνεις άλλο

σφάλισε πια το στόμα των εφηβικών σου

οραμάτων και δέξου με…

– τόσο μπόρεσα… 

Μ Ψ

                                                                                    

"Uspenski Cathedral"

Ο καθεδρικός ναός Uspenski στο Ελσίνκι της Φινλανδίας - συχνά αναφέρεται σαν η μεγαλύτερη Ορθόδοξη Εκκλησία στη Δυτική Ευρώπη - είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και είναι ο κύριος καθεδρικός ναός της φινλανδικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Χτισμένος στην πλαγιά ενός λόφου, σε μια χερσόνησο με θέα την πανέμορφη πρωτεύουσα του Ελσίνκι, ο καθεδρικός ναός κατέχει μία περίοπτη θέση στο πανόραμα της πόλης.

Η κατασκευή του χρονολογείται στα μέσα του 19ου αιώνα, με τούβλα που είχαν μεταφερθεί στη Φινλανδία από ένα κατεστραμμένο φρούριο, κατά τον Κριμαϊκό πόλεμο το 1854.

Ο επιβλητικός κεντρικός τρούλος του ναού είναι περιτριγυρισμένος από 12 μικρότερους χρυσούς θόλους και συμβολίζουν τον Χριστό στη μέση, με τους δώδεκα αποστόλους, συγκεντρωμένους γύρω του.

http://myocn.net/photos-largest-orthodox-church-western-europe/

[2fA]