"Θυρανοίξια στην Αττάλεια"

Θυρανοίξια του Ι. Ν. Παναγίας της Πισιδιώτισσας

Την Κυριακή 15η Νοεμβρίου 2015, ο Παναγιώτατος Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρολομαίος τέλεσε τα Θυρανοίξια του Ιερού Ναού της Παναγίας Πισιδιώτισσας Αλάγιας, στην επαρχία Αττάλειας.

Η εικόνα της Παναγίας της Πισιδιώτισσας είναι μία από τις αρχαίες εικόνες. 

Είναι γνωστή για τα θαύματά της από τον 6ον αιώνα. 

Βρισκόταν στην πόλη Σωζόπολη της Πισιδίας (Uluborlu). Έγινε ευρύτερα γνωστή από το ευωδιαστό μύρο που ανέβλυζε άφθονο από τα χέρια της Παναγίας και με το οποίο γίνονταν πολλές θεραπείες ασθενών.

Ανταπόκριση για το "Φεγγάρι":

"Ζούμε στιγμές ιστορικές. Για πρώτη φορά σε πόλη της Μικρασίας από το 1923, μετά από 92 χρόνια, γίνονται θυρανοίξια επίσημου νεόκτιστου Ορθόδοξου Ναού.

Εκτός από τον Πατριάρχη και τους κληρικούς, είναι παρόντες ο Δήμαρχος της πόλης και ο αναπληρωτής διοικητής του Διαμερίσματος, δύο υψηλόβαθμοι ένστολοι, άλλες τοπικές αρχές, έξι διαφορετικές ομάδες ασφάλειας και μεγάλο πλήθος πιστών, Ρώσων, Ουκρανών, Ελλήνων, ορθόδοξων Γερμανών, νεοφώτιστων Τούρκων και παρεπιδημούντων κατοίκων.

Στην περιοχή έχουν εγκατασταθεί περί τους 60.000 εργαζόμενοι Ρώσοι.

Πανηγυρική η ατμόσφαιρα, επικρατεί μεγάλος ενθουσιασμός και συγκίνηση.

Χόρεψαν και τραγούδησαν παιδιά από το σχολείο Απόστολος Παύλος του Ισθμού.

Μια πολύ γλυκιά ανοιξιάτικη μέρα, σαν Πάσχα!

Μια βαθιά ορθόδοξη ανάσα, προς τιμήν της Παναγίας μας και των αγίων λειψάνων των εθνομαρτύρων μας!"

[Η Αλάγια ή Αλάνια (Alanya) είναι παραθαλάσσιο τουριστικό θέρετρο της Τουρκίας, πόλη και περιφέρεια στην επαρχία Αττάλειας, στο διαμέρισμα Μεσογείου. 

Η πόλη απέχει από την Αττάλεια 138 χιλιόμετρα.]

Ανταπόκριση: GT

impisidias - [2fA]

"Το πλεονέκτημα του Χόρχε "

Από την συνέντευξη του Χόρχε Μπουκάι – [ 5ο]

….

Ναι, δεν υπάρχουν πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα στον άνθρωπο.
Όλα αυτά είναι πώς τα χειριζόμαστε. Κι ένα μειονέκτημα μπορεί να γίνει πλεονέκτημα.
Σίγουρα είναι έτσι.
Παρόλα αυτά, σε κάποιον τομέα εσείς έχετε ένα δώρο που εγώ δεν έχω, κι εγώ σε κάποιον άλλο τομέα έχω ένα δώρο που δεν έχετε εσείς.

Είναι πιθανό εσείς να έχετε κάποιο πλεονέκτημα κι εγώ να έχω κάποιο άλλο.
Η ζωή έχει να κάνει με το να ξέρω ποιο είναι το ταλέντο μου, να ξέρω σε τι χρησιμεύω εγώ, και να το ενισχύσω αυτό για να το φτάσω στο καλύτερο δυνατό σημείο.

Πιθανότατα, αν εγώ αποφασίσω να εκφράσω το ταλέντο μου χορεύοντας κλασικό μπαλέτο μαζί σας, και σχηματίσουμε ένα χορευτικό ντουέτο έχοντας την εξωτερική εμφάνιση που έχουμε, είναι πολύ πιθανό να το καταφέρουμε, και ίσως να είμαστε και πολύ αστείοι, ακόμα ίσως και να βγάλουμε πολλά χρήματα χορεύοντας.

Αλλά, εσείς κι εγώ θα ξέρουμε πως αυτό δεν είναι το πραγματικό μας ταλέντο.
Έτσι λοιπόν, ένα από τα κλειδιά του ταλέντου είναι το να μπορείς να το κατευθύνεις εκεί όπου πραγματικά ανήκει. Κι αυτό φαίνεται με τα παιδιά.

Αν έχεις παρά πάνω από ένα παιδί, θα γνωρίζεις πως το ένα παιδί σου έχει ικανότητες στη μουσική, ενώ το άλλο στον αθλητισμό και το τρίτο στο γράψιμο.
Αν είσαι καλός γονιός, θα πρέπει να ενισχύσεις το ταλέντο που το παιδί αναπτύσσει φυσικά.

Δεν θα πρέπει να υποχρεώσουμε αυτό το παιδί που του αρέσει η μουσική να γίνει καλός αθλητής, ούτε να υποχρεώσουμε τον αθλητή να παίξει βιολοντσέλο.
Θα πρέπει να δώσουμε έμφαση στην ενίσχυση του ταλέντου που παρουσιάζει το παιδί με τις αρετές που έτυχε να έχει.

Πιστεύω πως ο καθένας μας έχει ταλέντα. Το να μάθουμε να τα γνωρίζουμε και να μάθουμε να τα χρησιμοποιούμε, είναι ένα προνόμιο στη ζωή.

Κάποιοι ταλαντούχοι άνθρωποι δεν καταφέρνουν τελικά ποτέ να φτάσουν στο μέγεθος του ταλέντου τους, εξαιτίας του χαρακτήρα τους.

Για να πετύχουμε αυτό που θέλουμε πρέπει να συνδυαστούν πολλά πράγματα.
Πρέπει να έχουμε το ταλέντο, και η τύχη πρέπει να βοηθήσει λιγάκι και βασικά πρέπει να ασχοληθούμε, να δουλέψουμε.

Η φιλοσοφία των Σούφι λέει:
«Πίστευε πολύ στο Θεό, αλλά δέσε εσύ ο ίδιος την καμήλα σου».

Δηλαδή, όλα εξαρτώνται και από το τι κάνεις εσύ.
Εσύ μπορεί να έχεις το ταλέντο, αλλά αν δεν το χρησιμοποιήσεις, το ταλέντο σβήνει.
Εσύ μπορεί να είσαι πολύ δραστήριος, αλλά αν δεν βρεις το περιβάλλον που θα σου επιτρέψει να εκφραστείς, μπορεί και να μη φτάσεις πουθενά.

Πιστεύω πως όλα είναι συνδυασμός.
Το ταλέντο δεν αρκεί, αλλά θα ήταν αδύνατον χωρίς αυτό.
Δεν αρκεί η δυναμική συμπεριφορά, αλλά θα ήταν  δύσκολο να πετύχεις το οτιδήποτε χωρίς αυτήν.
Δεν είναι αρκετό να ξέρουμε σίγουρα πως θέλουμε κάτι, αλλά θα ήταν ίσως αδύνατον να τα καταφέρουμε χωρίς να το ξέρουμε.

Ο συνδυασμός μιας ξεκάθαρης επιθυμίας, μιας αφοσιωμένης στάσης ζωής, μιας εστίασης των ταλέντων μας προς την εξυπηρέτηση του σκοπού μας, και πάνω απ’ όλα θα έλεγα, μιας αποφασιστικής στάσης που θα κρατήσουμε απέναντι στην επίτευξη αυτού που θέλουμε, αυτό είναι το μυστικό.

Για να το πω διαφορετικά, μπορεί κανείς να αναρωτηθεί: «Τι είναι αυτό που γλυκαίνει τον καφέ; Το να του βάλεις ζάχαρη ή να τον ανακατέψεις;»

Φυσικά, είναι ο συνδυασμός. Και τα δύο πράγματα μαζί.
Το ταλέντο χωρίς δράση δεν χρησιμεύει, γιατί είναι το κλειδί χωρίς το μπαούλο.
Το ταλέντο είναι η ζάχαρη, αλλά το ότι θα το ανακατέψεις είναι η στάση σου απέναντι στο ταλέντο σου. Κι αν δεν κάνεις και τα δυο πράγματα, ο καφές δεν γλυκαίνει.

….

[ 1o μέρος] – [ 2o] – [ 3o] – [ 4o]

boro - [2φΑ]

"Το μυστικό.. "

Όσιος Γέροντας Πορφύριος

Δεν μας είπε ο Κύριος: «Ζητείτε δε πρώτον την Βασιλείαν του Θεού, και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν»; (Ματθ. 6, 33· Λουκ. 12, 31).

Εύκολα, ευκολότατα ο Χριστός μπορεί να μας δώσει ό,τι επιθυμούμε.

Και κοιτάξτε το μυστικό. 

Το μυστικό είναι μόνο, να μην έχετε στον νου σας καθόλου, να ζητήσετε το συγκεκριμένο πράγμα.
Το μυστικό είναι να ζητάτε την ένωση σας με τον Χριστό ανιδιοτελώς, χωρίς να λέτε, «δώσε μου τούτο, εκείνο…».

Είναι αρκετό να λέμε, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με».

Δεν χρειάζεται ο Θεός ενημέρωση από μας για τις διάφορες ανάγκες μας.

Εκείνος τα γνωρίζει όλα ασυγκρίτως καλύτερα από μας και μας παρέχει την αγάπη Του. 

Το θέμα είναι ν’ ανταποκριθούμε σ’ αυτή την αγάπη με την προσευχή και την τήρηση των εντολών Του. Να ζητάμε να γίνει το θέλημα του Θεού· αυτό είναι το πιο συμφέρον, το πιο ασφαλές για μας και για όσους προσευχόμαστε.

Ο Χριστός θα μας τα δώσει όλα πλούσια.

Όταν υπάρχει όμως, έστω και λίγος εγωισμός, δεν γίνεται τίποτα.

fb - [2φΑ]

"Paris, 13.11.2015 "

Παρίσι, 13.11.2015

Κάποτε τα χρώματα ξεθωριάζουν
οι αξίες ποδοπατούνται
κι η μαύρη οργή του φανατισμού
στραγγαλίζει τις ψυχές
κλείνουμε τα πληγωμένα μάτια μας
τα στρέφουμε στον Ουρανό
και καταθέτουμε όση αθωότητα
απόμεινε…

τι άλλο μας μένει;

Ελέησον Κύριε, τον κόσμο σου…

[2φΑ]

"Κόσμος x 8 "

Οκτώ ψηφιακές λήψεις, χωρίς επεξεργασία και χωρίς σχόλια!

- Κλικ για μεγάλο μέγεθος

newsone – [2fA] 

"Η φροντίδα στα παιδιά "

Ἁγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος  [P.G. 51, 327 κ.ἑξ.]

Ἂν πρόκειται νὰ μᾶς ζητηθοῦν εὐθῦνες γιὰ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους -ἐφόσον μᾶς ἔχει πεῖ ὁ ἀπόστολος Παῦλος: "κανένας νὰ μὴν ζητάει τὸ δικό του, ἀλλὰ καθένας νὰ φροντίζει γιὰ τὸ συμφέρον τοῦ ἄλλου", (Α Κορ. 10, 24)- πόσο περισσότερο θὰ εἴμαστε ὑπόλογοι γιὰ τὴν ἔλλειψη τῆς φροντίδας μας πρὸς τὰ παιδιά μας;

Θὰ μᾶς πεῖ ὁ Θεὸς: 

Δὲν το ’χες το παιδὶ κοντά σου ἀπὸ βρέφος; Δὲν σὲ ἔχω ὁρίσει δάσκαλό του, προστάτη, κηδεμόνα καὶ ὁδηγό του; Δὲν τὸ εἶχα ἀφήσει ὁλοκληρωτικὰ στὰ χέρια σου;

Σοῦ ἔχω δώσει ἐντολή, νὰ τὸ διαπλάσεις ἀπὸ πολὺ μικρὸ καὶ νὰ τὸ παιδαγωγήσεις σωστά. Νομίζεις ὅτι θὰ βρεῖς ἔλεος, ἂν ἀδιαφορήσεις καὶ τὸ ἀφήσεις νὰ χαθεῖ;

Τί ἔχεις νὰ ἀπαντήσεις πάνω σ᾿ αὐτὸ ἄνθρωπέ μου;

Μήπως θὰ μοῦ πεῖς, ὅτι τώρα ποὺ μεγάλωσε τὸ παιδί, εἶναι γιὰ μένα δύσκολο αὐτὸ τὸ ἔργο καὶ σκληρό; Αὐτὸ ἄνθρωπέ μου ἔπρεπε νὰ τὸ εἶχες ὑπολογίσει ἀπὸ τότε, ποὺ τὸ παιδὶ ἦταν μικρὸ καὶ εὔπλαστο καὶ μποροῦσε εὔκολα νὰ ὑπακούει.

Ἁπὸ τότε ἔπρεπε νὰ τὸ διαπαιδαγωγήσεις προσεκτικὰ καὶ νὰ τὸ συνηθίσεις νὰ κινεῖται καὶ νὰ σκέπτεται σωστά. Ἁπὸ τότε ἔπρεπε νὰ τὸ διορθώνεις καὶ νὰ κόβεις τὶς ἀδυναμίες του.
Τότε ποὺ ἡ ἡλικία ἦταν ἀκόμα τρυφερὴ καὶ ὅλα ἦταν πιὸ εὔκολα.
Τότε ἔπρεπε νὰ εἶχες ξερριζώσει τὰ ἀγκάθια.

Ἂν δὲν τὰ παραμελοῦσες τότε ποὺ ἀναπτύσσονταν τὰ πάθη, δὲν θὰ εἶχαν τώρα ριζώσει καὶ δὲν θὰ ἦσαν σήμερα δυσκολοθεράπευτα. 

Γι᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς μᾶς παραγγέλει ἡ Ἁγία Γραφὴ καὶ μᾶς λέει: Κάνε τὸ παιδί σου, νὰ σκύψει τὸ κεφάλι, ἀπὸ τὴ μικρή του κιόλας ἡλικία, τότε ποὺ εἶναι πιὸ εὔκολη ἡ διαπαιδαγώγησή του.
(Σοφ. Σειρ. 7, 23).

nektar – [2fA]

"Η τύχη του Χόρχε "

Από την συνέντευξη του Χόρχε Μπουκάι – [ 4ο]

….

Σε σχέση με την τύχη, δεν πιστεύω σ’ αυτόν τον περίφημο «νόμο της έλξης» που είναι τόσο στη μόδα. Πιστεύω στο «νόμο της δράσης». Πιστεύω πως εσύ μπορείς να προκαλέσεις αυτό που θα σου συμβεί, αν δουλεύεις συστηματικά πάνω σε έναν επιθυμητό στόχο.

Υπάρχουν μερικά μόνο πράγματα που μπορεί να συμβούν μόνο με την επιθυμία, όπως ας πούμε, αν θέλω να έχω πονοκέφαλο και το θέλω πολύ. Το θέλω, το θέλω...
Αν συνεχίσω να το θέλω για αρκετή ώρα, μπορεί όντως να με πιάσει πονοκέφαλος.

Αλλά δεν γνωρίζω άλλο παρόμοιο παράδειγμα, που η επιθυμία να πραγματοποιείται χωρίς δουλειά. Πιστεύω πως είναι αναγκαίο να μη θέτεις εμπόδια στην εξέλιξή σου.
Είναι σημαντικό να μπορείς να επιθυμείς αυτό που θέλεις να συμβεί, αλλά αυτό από μόνο του δεν είναι αρκετό.

Δεν πρέπει να πιστεύουμε μοιρολατρικά σε αυτά τα πράγματα. Πρόκειται για πράγματα όχι μόνο ψευδή, αλλά και επικίνδυνα. Το να κάνουμε τους ανθρώπους να πιστεύουν πως μόνο και μόνο με το να επιθυμούν κάτι, θα το κάνουν και να συμβεί, είναι κάπως σαν να τους υποδεικνύουμε την μη εμπλοκή, σαν να τους εμποδίζουμε να αναλάβουν την ευθύνη των γεγονότων.

Κανείς δεν μπορεί να αποφασίσει τι θα συμβεί μόνο και μόνο επιθυμώντας το. Αυτό που ονομάζουμε «Τύχη», είναι εξ ορισμού κάτι που δεν μπορεί να προβλεφθεί. Το απρόβλεπτο.
Γι’ αυτό το ονομάζουμε τύχη.

Και τι σημασία έχει στη ζωή μας η τύχη; Για να προλάβω την επόμενη ερώτησή σας:

Ο Σοπενχάουερ έλεγε: «Υπάρχουν δύο είδη ηλιθίων στον κόσμο: αυτοί που πιστεύουν πως όλα εξαρτώνται από την τύχη, και αυτοί που πιστεύουν πως η τύχη δεν παίζει κανένα ρόλο». Η τύχη, πάντα έχει κάποια συμμετοχή.

Μίλα μ' έναν οποιονδήποτε άνθρωπο που πιστεύει πως έχει αποτύχει στη ζωή. Θα σου πει πως ήταν κακότυχος. Μίλα με έναν οποιονδήποτε ταλαντούχο άνθρωπο που του έχουν πάει καλά τα πράγματα στη ζωή. Θα σου αναφέρει τουλάχιστον μία στιγμή στη ζωή του που όλα άλλαξαν από τύχη, κι όχι με την αξία του.

Όλοι οι επιτυχημένοι σου λένε πως συνέβη κάτι που άλλαξε εντελώς τη ζωή τους, χωρίς να εξαρτάται από εκείνους. Πως επρόκειτο για μια τυχερή στιγμή. Μια μέρα τους άγγιξε ο Θεός ή η τύχη και τα πράγματα αντιστραφήκανε.

Αυτό ισχύει και για μένα. Είμαι σίγουρος πως ισχύει και για εσάς.
Κάτι στη ζωή σας συνέτρεξε σε μια δεδομένη στιγμή με τέτοιο τρόπο, που άλλαξε την πορεία σας, για να δημιουργήσει αυτό που είστε σήμερα.

Ακόμα και ένα ατύχημα, κάτι κακό που μας συμβαίνει, μπορεί να αποβεί ωφέλιμο.
Εξαρτάται από το πώς μπορώ εγώ να το χρησιμοποιήσω προς όφελός μου.
Πάντα κρύβεται ένα δίδαγμα, γνώση, πίσω από κάθε τι που μας συμβαίνει, είτε κακό είτε καλό, αλλά αυτό δεν έχει να κάνει με το γεγονός, αλλά με εμάς τους ίδιους.

Έχει να κάνει με τη ματιά μας.
Κάποιος που έφτιαχνε παπούτσια, ήθελε να ανοίξει ένα υποκατάστημα στην Ινδία, κι έτσι έστειλε εκεί δυο άτομα να κάνουν μια μελέτη της αγοράς.

Ο ένας έγραψε: «Παράλογη ιδέα. Εδώ στην Ινδία, κανείς δε χρησιμοποιεί παπούτσια!». 

Ο άλλος έγραψε: «Καταπληκτική ιδέα! Εδώ στην Ινδία, κανείς δεν έχει παπούτσια!». 

Γι' αυτό λοιπόν πιστεύω, ότι όλα εξαρτώνται από τη οπτική γωνία που τα βλέπεις.

….

[ 1o μέρος] – [ 2o] – [ 3o]

boro - [2φΑ]

"Περί ξενιτιάς "

Περί ξενιτιάς

του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Ας ξεκινήσω μ’ ένα κείμενο: 

«Ο θεός που προστατεύει τους πρόσφυγες ας ρίξει ένα βλέμμα ευσπλαχνίας στην καραβιά των γυναικών που ξεκίνησαν από τις αμμουδιές των εκβολών του Νείλου.
Αφήσαμε πίσω μας την άγια χώρα μας που συνορεύει με τη Συρία και μπήκαμε στον δρόμο της προσφυγιάς, ενώ δεν μας βαραίνει καμιά δημόσια καταδίκη για φόνο που επισύρει την εξορία, αλλά γιατί αυτοεξοριστήκαμε εξαιτίας της ασεβούς απαιτήσεως των συγγενών μας Αιγυπτίων να συναινέσουμε σε γάμο αιμομικτικό».

Τo κείμενο θα μπορούσε να είναι γραπτή επανάληψη από όσα ακούμε κάθε μέρα από μια γυναίκα ή γυναίκες από τις εκατοντάδες που ξεβράζονται στις ακτές μας. Κι όμως είναι πεζή ακριβής μετάφραση των πρώτων στίχων από την τραγωδία «Ικέτιδες» (πρόσφυγες) του Αισχύλου.

Για πολλούς φιλολόγους, μέχρι πριν από μερικά χρόνια (μεταξύ τους και ο φιλόλογος – μεταφραστής Ιωάννης Γρυπάρης, που την τύπωσε πρώτος στα άπαντα του Αισχύλου που μετέφρασε), ήταν η αρχαιότερη σωζόμενη τραγωδία.
Δηλαδή το πρώτο θεατρικό έργο παγκοσμίως!

Σήμερα εσωτερικά τεκμήρια την κατατάσσουν δεύτερη ή ίσως τρίτη μετά τους «Επτά επί Θήβας» του μεγάλου ελευσίνιου τραγικού. Πάντως, είναι έργο πριν από το 465 π.Χ.

Τι συνέβη τότε, εκείνα τα χρόνια και ο μεγάλος ποιητής, αντλώντας από τον μύθο τον κοινόχρηστο, προβάλλει στον αθηναϊκό δήμο τα προβλήματα της προσφυγιάς; Ότι ακριβώς συνέβη και το 1922 στην ίδια περιοχή του γεωπολιτικού μας χώρου! Και δεν έλειψαν ούτε οι ποιητές ούτε οι πεζογράφοι μας ούτε οι κινηματογραφιστές μας από το ηθικό καθήκον να καταγράψουν, να θρηνήσουν, να εμβαθύνουν, να ελεεινολογήσουν συνθήκες και αιτίες της καταστροφής που έφερε τη νέα προσφυγιά.

Ο Αισχύλος δεν άντλησε απλώς για λόγους θεματογραφίας από τον κοινόχρηστο μύθο των Δαναΐδων. Μετά τους Περσικούς Πολέμους, αλλά και πριν από αυτούς, στην Ιωνία και στα ενδότερα της Μικράς Ασίας είχε αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση.
Τα καταγράφει συνταρακτικά ο Ηρόδοτος όλα τα τραγικά γεγονότα.
Εξάλλου, ανεξάρτητα από το γεγονός πως η τραγωδία του Φρυνίχου («Μιλήτου άλωσις») χάθηκε, έμεινε ο απόηχός της εντελώς πολιτικός.

Ως γνωστόν, ο αθηναϊκός στόλος είχε προστρέξει σε βοήθεια των συγγενών φυλετικά Μιλησίων, όταν η μέγιστη μικρασιατική πόλη πολιορκούνταν από τους Πέρσες. Αλλά επειδή η πολιορκία διαρκούσε, οι Αθηναίοι μετεκάλεσαν τον στόλο στην πόλη. Και όταν η Μίλητος αλώθηκε από τα περσικά στρατεύματα και έφτασε ο θρήνος των Ελλήνων της αποικίας στο άστυ, η πόλις «έπεσε σε δάκρυα».

Τότε ο Φρύνιχος, καταφανώς πρώτος πολιτικός ποιητής του θεάτρου, έγραψε την τραγωδία του αντλώντας πολύ πριν από τους «Πέρσες» του Αισχύλου την υπόθεση όχι από τον μύθο, αλλά από την ιστορική επικαιρότητα. Και επειδή το θέατρο (δηλαδή οι αθηναίοι θεατές) έβαλαν τα κλάματα από τύψεις για την εγκατάλειψη των ομογενών της πλούσιας παροικίας, οι ερίφηδες πολιτικοί της εποχής άσκησαν το πάντα πρόσφορο στις εκάστοτε εξουσίες προνόμιο της λογοκρισίας. Απαγόρευσαν την παράσταση.
Πρώτη λογοκρισία στο θέατρο παγκοσμίως!

(Σκέφτομαι πως τώρα στην οδό Φρυνίχου της Αθήνας εδρεύει το Θέατρο Τέχνης του Κουν, ενός έλληνα μικρασιάτη που έφτασε πρόσφυγας στην Αθήνα!).

Η λογοτεχνία μας μιμήθηκε κατά τις δυνάμεις της το παράδειγμα του Φρυνίχου και του Αισχύλου. Διότι ο Αισχύλος γράφει τις «Ικέτιδες» όταν η Αττική έχει πλέον κατακλυσθεί από πρόσφυγες της Ιωνίας που ξαναγύριζαν από τις πρώτες χαμένες πατρίδες!
Διότι όσοι είχαν τα οικονομικά μέσα (όπως τώρα οι σύροι πρόσφυγες που διασώζουν κάτι από τα τιμαλφή τους για να εξασφαλίσουν κάποιες ανεκτές συνθήκες στην προσφυγιά τους) ή συγγενείς στην Αττική και κυρίως στην Αθήνα γύρισαν.

Ανάμεσά τους ο Ηρόδοτος και ο φιλόσοφος Αναξαγόρας. Αυτός ο τελευταίος συγγενής της Μιλήσιας Ασπασίας (εταίρας και συντρόφου του Περικλέους) μαζί με τους προερχόμενους από άλλες αποικίες της Σικελίας και της Κάτω Ιταλίας φιλοσόφους (Παρμενίδης – Ζήνων) μπόλιασαν με το φιλοσοφείν την άνυδρη έως τότε φιλοσοφικά Αθήνα.
Ακόμη και οι περισσότεροι σοφιστές παρεπίδημοι ήταν στο άστυ.

Με τη νέα προσφυγιά του ’22 από την Ιωνία, οι πρόσφυγες έμμεσα ή άμεσα έφτασαν και πρόσθεσαν το ταλέντο τους στην κυρίως Ελλάδα.
Ο Σεφέρης και ο Βενέζης, ο Κοσμάς Πολίτης, ο Κόντογλου, η Διδώ Σωτηρίου, ο Μήτσος Μυράτ, η Κυβέλη, ο Σεφεριάδης και ο Συκουτρής, ο Πέλος Κατσέλης, ο μέγας μαθηματικός Καραθεοδωρής και ο Καλομοίρης και άλλοι εκατοντάδες πεζογράφοι, ποιητές, εικαστικοί, ιστορικοί, θετικοί επιστήμονες, αρχιτέκτονες.

Αν μάλιστα αναφερθώ και στους γεννημένους μετά στην πατρίδα Ελλάδα απογόνους προσφύγων, ο κατάλογος θα ήταν ανεξάντλητος. Ας αναφέρω μόνο ενδεικτικά τον Ψαθά, τον Χρήστο Σαμουηλίδη και τον Γιώργο Μιχαηλίδη που το έργο τους είναι απομνημείωση της τραγωδίας της προσφυγιάς.

Ο Ψαθάς και ο Σαμουηλίδης μας χάρισαν ως δώρο και ενοχή τις ποντιακές τραγωδίες και ο Γιώργος Μιχαηλίδης στις τριλογίες του κατέγραψε με μεγαλειώδη επικό τρόπο κτηνωδίες, βιασμούς, ομαδικές εκτελέσεις στο μέτωπο και στα μετόπισθεν των τουρκικών ορδών.

Η Διδώ Σωτηρίου στο μεγαλειώδες χρονικό της «Ματωμένα χώματα» και ο Βενέζης στο «Νούμερο», ο Στρατής ο Δούκας στο «Ημερολόγιο ενός στρατιώτη» και ο Πολίτης στο αριστουργηματικό «Στου Χατζηφράγκου», ο Φώτης Κόντογλου με τις καταθέσεις ψυχής για την πατρίδα του, το Αϊβαλί. 

Θα μείνω σε έναν στίχο του Σεφέρη που μετράει για χίλιους.
Είναι στην Κύπρο και επισκέπτεται το μοναστήρι Κύκκου και στην αυλή με το πηγάδι ένας καλόγερος με το μάγκανο ανεβάζει με την τριχιά τον κουβά με το νερό: το μάγκανο, ξύλινο και γερασμένο, τρίζει και ο ποιητής ακούγοντάς το κραυγάζει μέσα του «αυτό το τρίξιμο ποιος το ‘πε φωνή πατρίδας».
Το τρίξιμο από το μαγκανοπήγαδο τον πήγε στην αυλή του εξοχικού τους σπιτιού των Σεφεριάδηδων στη Σκάλα της Σμύρνης.

Ο πρόσφυγας, ο εξόριστος και ο μετανάστης, ο ξένος εν γένει, κουβαλάει τέτοιες ριζιμιές μνήμες, εγκαυστικές, που πονάνε τα κόκαλα και τα μυαλά.
Κυρίως οι μνήμες είναι γεύσεις, μυρουδιές και αγγίγματα, ηχηρά γέλια στο πανηγύρι, στον γάμο, θρήνοι στο ξόδι, κλάμα βρεφών στην κούνια και επιθανάτιοι ρόγχοι παππούδων και γιαγιάδων, κάτι σημαδιακά πεφταστέρια τις νύχτες του κλήδονα, το χλιμίντρισμα του αλόγου στο παχνί και το σύρσιμο του οικουρού όφεως στο ταβάνι.

Με αυτά συντηρείται η μνήμη του πρόσφυγα, του εξόριστου, του μετανάστη, αλλά και του φυλακισμένου (κι αυτό μια εξορία είναι). Δικαίως ο πολύ σημαντικός (και γι’ αυτό τόσο ξεχασμένος!) Κρητικός Γιάννης Αποστολάκης διέκρινε δύο κατηγοριών λογοτέχνες, τους ποιητές της ΜΝΗΜΗΣ και τους ποιητές της ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΣΗΣ. Στους πρώτους έβαζε τον Σολωμό και στους δεύτερους, αδικώντας τους πιστεύω, τον Κάλβο και τον Παλαμά!

Οι ποιητές της προσφυγιάς, πιστεύω όλοι πάντως, ήταν συγγραφείς και εξομολόγοι της καυτής μνήμης.

Αν θα έπρεπε κάπως να βρούμε το μυστικό κλειδί που ξεκλειδώνει τη μνήμη ξεπερνώντας τη «ρητορεία» της ανάμνησης, την αναπόληση της θύμησης, αλλά και τη συνταγή της απομνημόνευσης, θα τολμούσα να φέρω επίσης στη συζήτηση, δύο ξένες «ανατολικές» πολιτογραφημένες λέξεις της καθημερινής μας ομιλίας: κέφι και μεράκι. Και άλλες δύο: άχτι και σεβντάς.

Όπως υπάρχουν πρόσφυγες και εξόριστοι άνθρωποι, έτσι υπάρχουν και πρόσφυγες και εξόριστες λέξεις.

Πριν κλείσω θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα έξοχο θεατρικό ντοκουμέντο που δημιούργησε ο Βασίλης Βασιλικός με τη «Δίκη των έξι» που το σκηνοθέτησε ο Γιώργος Μιχαηλίδης και τέλος βέβαια, στο αριστούργημα του Νίκου Κούνδουρου στο σινεμά που βασίστηκε στο «Νούμερο» του Βενέζη.

Σκοπός μου δεν είναι να εξαντλήσω τους Έλληνες δημιουργούς που μίλησαν για το δράμα και το τραύμα της προσφυγιάς.

Αλλά να, μέρες που είναι και που περνάμε, καλό είναι να θυμόμαστε πως είμαστε αρχαιόθεν λαός προσφύγων, εξορίστων και μεταναστών και τα δημοτικά και λαϊκά τραγούδια της ξενιτιάς είναι πολυαριθμότερα και από τα μοιρολόγια και τα τραγούδια της αγάπης.”

badiera

db – [2fA]

"Το Κελί "

Το Κελί

Φωτεινή Τσαλίκογλου, 

Ψυχο-λογικά: Οι παγίδες του αυτονόητου (απόσπασμα.)

«Ένστικτο εδαφικότητας» το ονόμασαν.
Όταν απειλείται με διείσδυση ένας ζωτικός, ατομικός σου χώρος, τότε εκλύεται πάντοτε επιθετικότητα.
Όσο πιο στριμωγμένος και ασφυκτικός ο χώρος, τόσο μεγαλύτερη η επιθετικότητα.

Οι ηθολόγοι το επιβεβαίωσαν στη συμπεριφορά των ζώων, αλλά και οι ανθρωπολόγοι στη συμπεριφορά των ανθρώπων. Το κλειστό "ίδρυμα" της φυλακής υπήρξε ένα κατάλληλο φυσικό εργαστήριο για την πειραματική διερεύνηση του φαινομένου αυτού.

Έτσι κάπως γεννιέται η έχθρα για τον ξένο.
Έτσι κάπως προσλαμβάνεται ο «άλλος» ως «εχθρός», έτοιμος να οικειοποιηθεί τον δικό σου χώρο. Και ορθώνονται σύνορα και εκλογικεύονται τα στεγανά.
Και εκλύεται μια ολόκληρη φαντασμαγορία πανικού.

Ο χώρος ως προέκταση του εαυτού. Όποιος δεν ανήκει στον μικρόκοσμό μου, υποθάλπει τον αφανισμό μου. Ας τον κρατήσουμε λοιπόν, μακριά. Ας υψώσουμε απαραβίαστα οχυρά.
Ας είμαστε μονίμως σε επιφυλακή.
Ο «άλλος», ο τσιγγάνος, ο πρόσφυγας, ο Εβραίος, γίνεται απειλητικός «άλλος».

Ομογενής - αλλογενής, ομόφυλος – αλλόφυλος, είναι οι μοιραίες διακρίσεις που δομούν τον κόσμο μας. Από τα βάθη των αιώνων, από την εποχή του διάχυτου φόβου για τον λεπρό, τον τερατόμορφο, τον μάγο, τον αλχημιστή, το ίδιο παιχνίδι ατέρμονα επαναλαμβάνεται.

Αυτό που άλλαξε στο διάβα των αιώνων, δεν είναι η μάγισσα, αλλά ο περίγυρoς της.
Στo όνομα της «ιερής κοινότητας» εξακολουθεί να συντελείται ο αποκλεισμός του άλλου.
Άλλοτε χάριν της Εκκλησίας και της διασφάλισης του αγίου θρησκευτικού συναισθήματος, σήμερα χάριν του έθνους συνήθως και της διασφάλισης μιας αγνής εθνικής ομοιογένειας.

Όσο ασήμαντη κι αν είναι η δύναμή της, η μειονότητα είναι εξ ορισμού ύποπτη και ικανή για κάθε ανίερη οικειοποίηση. Οτιδήποτε αποκλίνει από το πανίσχυρο ιδεώδες της πλειονότητας, μετασχηματίζεται ταχυδακτυλουργικά σε εστία κινδύνου και θανάσιμη απειλή για τον δικό μας χώρο.
Έτσι, ο συμπυκνωμένος φόβος σταθερά ελλοχεύει πίσω από την παρουσία του «άλλου».

Κι όμως ο ένας φόβος κρύβει τον άλλον. Για άλλον τρόμο πάντα πρόκειται.
Ο τωρινός δεν είναι παρά η μάσκα, το άλλοθι, το προσωπείο του άλλου τρόμου.
Ενός βαθύτερου, σχεδόν αβυσσαλέου τρόμου, που έχει να κάνει μ’ ένα ασφυκτικό, μικρό κελί κι ένα κλειστό ίδρυμα υψίστης ασφαλείας. Εκεί είναι η ζωή μας.

Ενάντια σ’ αυτόν τον τρόμο οχυρωνόμαστε, χρίζοντας εισβολείς τους «άλλους».
Ο θεατός και εντοπίσιμος φόβος, είναι πάντα πιο ανακουφιστικός. Τον Εβραίο μπορείς να τον κάψεις, πώς όμως να πυρπολήσεις το κελί σου; Πώς να μείνεις άστεγος στην παγωνιά;
Το κελί πνίγει, αλλά και προστατεύει – συνθλίβει, αλλά και καθησυχάζει.

"Αυτός είναι όμως, ο τρόπος που ο κόσμος τελειώνει όχι μ’ έναν πάταγο,ούτε μ’ ένα λυγμό", όπως θα ‘λεγε ο Έλιοτ, "αλλά με μία σιωπή σε ένα λευκό κελί."

- Το κείμενο δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ, 15/12/1992.

- Εικόνα: Cage-crows-doves-flying-flying-man-Favim.com-163505

to23ogramma - [2φΑ]

".. δοξάσας τόν Κύριον... "

ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ   (1846-1920)

Μητροπολίτης Πενταπόλεως Αιγύπτου

"Ὁσίως ἐβίωσας, ὡς Ἱεράρχης σοφός, δοξάσας τόν Κύριον, δι' ἐναρέτου ζωῆς, 

Νεκτάριε Ὅσιε.
Ὅθεν του Παρακλήτου, δοξασθείς τῇ δυνάμει, δαίμονας ἀπελαύνεις
καί νοσοῦντας ἰᾶσαι, τους πιστῶς προσιόντας, τοῖς θείοις λειψάνοις σου."

Στον θάλαμο 2 του δεύτερου ορόφου, στο Αρεταίειο Νοσοκομείο, όπου ο Άγιος Νεκτάριος άφησε την τελευταία του πνοή, καίει διαρκώς ένα καντήλι μπρος στην πάνσεπτη εικόνα του.

Καθημερινά περνούν από κει πλήθος πιστών, κυρίως αρρώστων, οι οποίοι στέκονται για λίγο και νοερά αφήνουν τους στεναγμούς της καρδιάς τους, σαν μια θερμή ικεσία προς τον φιλάνθρωπο Άγιο.

Και κείνος φαίνεται να συγκατανεύει.

Τους δίνει κουράγιο με το ιλαρό του βλέμμα και ενισχύει την πίστη τους.
Τους θυμίζει ότι και ο ίδιος πόνεσε ψυχικά και σωματικά, αλλά ενισχυόταν πάντα από την αδιάκοπη επαφή του με τον Θεό.

aganargyroi

fb – [2fA]

"Ο δρόμος της ευτυχίας "

Από τις Διδαχές του Αγίου Νεκταρίου

Τίποτε δεν είναι μεγαλύτερο απ' την καθαρή καρδιά, γιατί μια τέτοια καρδιά γίνεται θρόνος του Θεού. Και τι είναι ενδοξότερο από τον θρόνο του Θεού; Ασφαλώς τίποτε.
Λέει ο Θεός γι' αυτούς που έχουν καθαρή καρδιά:

«Ενοικήσω εν αυτοίς και εμπεριπατήσω, και έσομαι αυτών Θεός, και αυτοί έσονταί μοι λαός» (Β' Κορ. 6,16).

Ποιοι λοιπόν είναι ευτυχέστεροι απ' αυτούς τους ανθρώπους; Και από ποιο αγαθό μπορεί να μείνουν στερημένοι; Δεν βρίσκονται όλα τα αγαθά και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος στις μακάριες ψυχές τους;

Τι περισσότερο χρειάζονται; Τίποτε, στ' αλήθεια, τίποτε!
Γιατί έχουν στην καρδιά τους το μεγαλύτερο αγαθό: τον ίδιο τον Θεό!

Πόσο πλανιούνται οι άνθρωποι που αναζητούν την ευτυχία μακριά από τον εαυτό τους, στις ξένες χώρες και τα ταξίδια, στον πλούτο και στη δόξα, στις μεγάλες περιουσίες και στις απολαύσεις, στις ηδονές και σε όλες τις χλιδές και ματαιότητες που κατάληξή τους έχουν την πίκρα!

Η ανέγερση του πύργου της ευτυχίας έξω από την καρδιά μας, μοιάζει με οικοδομή που χτίζεται σε έδαφος που σαλεύεται από συνεχείς σεισμούς. Σύντομα ένα τέτοιο οικοδόμημα θα σωριαστεί στη γη...

Αδελφοί μου!

Η ευτυχία βρίσκεται μέσα στον ίδιο σας τον εαυτό, και μακάριος είναι ο άνθρωπος που το κατάλαβε αυτό. Εξετάστε την καρδιά σας και δείτε την πνευματική της κατάσταση.
Μήπως έχασε την παρρησία της προς τον Θεό;
Μήπως η συνείδηση διαμαρτύρεται για παράβαση των εντολών Του;
Μήπως σας κατηγορεί για αδικίες, για ψέματα, για παραμέληση των καθηκόντων προς τον Θεό και τον πλησίον;

Η Εκκλησία έχει ανοιχτή την αγκαλιά της για να μας υποδεχθεί.

Ας τρέξουμε γρήγορα όσοι έχουμε βαριά τη συνείδηση.
Ας τρέξουμε, και η Εκκλησία είναι έτοιμη να σηκώσει το βαρύ φορτίο μας, να μας χαρίσει την παρρησία προς τον Θεό, να γεμίσει την καρδιά μας με ευτυχία και μακαριότητα...

impantokratoros

[2fA]

"Σαν σήμερα.. "

Από το ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ του π. Αλεξάνδρου Σμέμαν

Παρασκευή, 8 Νοεμβρίου, 1974

Σαν σήμερα, πριν από σαράντα χρόνια, ο διευθυντής της Σχολής Ευελπίδων, στρατηγός Ρίμσκυ-Κόρσακωφ, πέθανε. Ήταν ο άνθρωπος εκείνος που έπαιξε έναν τεράστιο ρόλο στη ζωή μου. Μέσα απ' αυτόν ανακάλυψα τη Ρωσική ποίηση και λογοτεχνία.

Μου διάβαζε ο ίδιος το χειρόγραφο σημειωματάριο του με ποιήματα και αποσπάσματα από τη λογοτεχνία, αλλά με άφηνε επίσης να το διαβάζω μόνος μου.
Κι όλα αυτά σε μια στρατιωτική σχολή, όπου κανείς δεν πήγαινε παραπέρα από επωμίδες, συντάγματα και «ρωσική δόξα»!

Ο θάνατος του υπήρξε η πρώτη συνειδητή συνάντηση μου με τον θάνατο.
Λόγω ενός πολύ στενού διαδρόμου, εμείς - οι μεγαλύτεροι ευέλπιδες, 13 ετών - έπρεπε να μεταφέρουμε το σώμα του σ' ένα σεντόνι από το υπνοδωμάτιο του στην εκκλησία.

Ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα τον χωρισμό και το κενό που ακολουθεί τον θάνατο ενός στενού φίλου, την απατηλή όψη της ίδιας της ζωής.

Μετά τον θάνατο του έχασα κάθε ενδιαφέρον για τη Σχολή Ευελπίδων.

Το καθετί, μαζί με τις επωμίδες, τη Ρωσική γλώσσα, κ.λπ., μου έγινε άγευστο, μάταιο κι έτσι μετά από ένα χρόνο ζήτησα από τους γονείς μου να μετεγγραφώ σ' ένα γαλλικό λύκειο - στο Λύκειο Καρνώ.

Αν πρέπει να μετρήσω τη ζωή μου με βάση τις αποφασιστικές προσωπικές συναντήσεις, θα διάλεγα τις εξής τέσσερις: στρατηγός Ρίμσκυ-Κόρσακωφ· ο σχολικός Ιερέας πατήρ Σάββας, που με μύησε στις εκκλησιαστικές ακολουθίες και το τυπικό· ο καθηγητής Β. Βάιντλ, που υπήρξε ο σύμβουλος μου στην αναζήτηση της Ρωσικής λογοτεχνίας, αλλά και της Ιταλικής τέχνης· και ο καθηγητής μου πατήρ Κυπριανός [Κερν], που με «συνόδεψε» σ' όλες τις θεολογικές μου σπουδές στο Ινστιτούτο του αγίου Σεργίου, στο Παρίσι και ο οποίος υπήρξε πάνω απ' όλα ένας φίλος.

Ο καθένας τους εισήγαγε κάτι στη συνείδηση μου, ενώ άλλοι μόνο την επηρέασαν.
Είμαι αρκετά σίγουρος πως καθένας απ' αυτούς τους φίλους, όχι μόνο μου έδωσε, αλλά πήρε επίσης και κάτι από μένα. Πιθανώς, κατά κάποιο τρόπο να με χρειάζονταν και σίγουρα είχαμε μεγάλη αγάπη μεταξύ μας.

Πόσο πιο σπουδαία είναι μια προσωπική συνάντηση, μια αμοιβαία, προσωπική αγάπη, από μια καθαρά διανοητική επίδραση.

Φθινόπωρο. Ο ουρανός γίνεται όλο και πιο ανοιχτός, όλο και περισσότερο γεμίζει απ' αυτό το όμορφο, απόμακρο φως.

[2fA]

"Ο Αυθεντικός!.. "

Μαραθώνιος Αθήνας  2015 – ο Αυθεντικός

Αποτελέσματα – Τερματισμός Αγώνα δρόμου  5 χλμ
Κατηγορία ανδρών, Ηλικιακή Κατηγορία 65-69

1^ος:  ΗΛΙΑΣ  Γ. ΑΡΑΜΠΑΤΖΙΔΑΚΗΣ

Ο φίλος καπετάνιος και αυθεντικός εκφραστής του Μαραθωνίου, αειθαλής στο πνεύμα και στη φυσική κατάσταση, πρώτος νικητής και πάλι, όπως συνηθίζει εδώ και μερικά χρόνια και με χρόνο διαδρομής, τον δεύτερο καλύτερο της τελευταίας πενταετίας, όπως αυτοί έχουν καταγραφεί στο Φεγγάρι. 

"Συγχαρητήρια κι ευχές για του χρόνου! "

- 2011 – 2012 – 2013 – 2014 -

κλικ για μεγάλο μέγεθος φωτογραφίας

[2φΑ]

"Οι Άγιοι Αρχάγγελοι "

Οι Άγιοι Αρχάγγελοι

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Αχρίδος»

Η Αγία Γραφή μας παρέχει σαφή και ακράδαντη μαρτυρία, ότι οι άγγελοι ακαταπαύστως επικοινωνούν με τούτο τον κόσμο.
Η Ιερά Παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας διδάσκει τα ονόματα των επτά αρχηγών των αγγελικών δυνάμεων: Μιχαήλ, Γαβριήλ, Ραφαήλ, Ουριήλ, Σαλαθιήλ, Ιεγουδιήλ και Βαραχιήλ - ενίοτε συμπληρώνεται και ένας όγδοος, ο Ιερεμιήλ.

«Μιχαήλ» στην Εβραϊκή γλώσσα σημαίνει «τις ως ο Θεός ημών;».

Ο άγιος Αρχάγγελος Μιχαήλ απεικονίστηκε ήδη από τους πρώτους χριστιανούς ως ο στρατηγός, ο οποίος κρατάει στο δεξί χέρι του δόρυ, με το οποίο επιτίθεται στον Εωσφόρο και στο αριστερό του χέρι κρατά ένα πράσινο κλαδί φοίνικα.
Στην κορυφή του δόρατος υπάρχει μια λινή κορδέλα με κόκκινο σταυρό.

Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ θεωρείται ως ο φρουρός της Ορθοδόξου πίστεως, ο οποίος μάχεται κατά των αιρέσεων.

«Γαβριήλ» σημαίνει «Άνθρωπος του Θεού», η «ισχύς του Θεού».

Είναι ο αγγελιαφόρος των μυστηρίων του Θεού, ιδιαιτέρως δε της Ενσαρκώσεως του Θεού και όλων των σχετικών με αυτήν μυστηρίων.

Απεικονίζεται συνήθως κρατώντας στο δεξί χέρι του φανάρι με φωτισμένη λαμπάδα και στο αριστερό του χέρι έναν καθρέφτη από πράσινο ίασπη.
Ο καθρέφτης σηματοδοτεί τη σοφία του Θεού ως ένα κρυμμένο μυστήριο.

«Ραφαήλ» σημαίνει «Θεία θεραπεία» ή «Θεός ο θεραπευτής» (Τωβίτ 3, 17 και 12, 15).
Ο Ραφαήλ απεικονίζεται να οδηγεί με το δεξί χέρι του τον Τωβίτ (ο οποίος κρατάει ένα ψάρι αλιευμένο στον Τίγρη ποταμό) και με το αριστερό μία αλαβάστρινη ιατρική θήκη.

«Ουριήλ» σημαίνει «Πυρ του Θεού» ή «Φως του Θεού» (Γ΄ Έσδρας 3,1 και 5,20).
Απεικονίζεται να κρατάει ένα σπαθί κατά των Περσών στο δεξί χέρι του και μια πύρινη φλόγα στο αριστερό.

«Σαλαθιήλ» σημαίνει «πρεσβευτής προς τον Θεό» (Γ΄ Έσδρας 5, 16).

Απεικονίζεται με χαμηλωμένο το πρόσωπο και τα μάτια του, κρατώντας τα χέρια του στο στήθος σε στάση προσευχής.

«Ιεγουδιήλ» σημαίνει «αυτός που δοξάζει τον Θεό».

Απεικονίζεται με χρυσό στεφάνι στο δεξί του χέρι και τριπλό μαστίγιο στο αριστερό.

«Βαραχιήλ» σημαίνει «Ευλογία του Θεού».

Απεικονίζεται να κρατά στο χέρι του λευκό τριαντάφυλλο κοντά στο στήθος του.

«Ιερεμήλ» τέλος, σημαίνει «εξύμνηση του Θεού».

Τιμάται ως εμπνευστής υψηλών σκέψεων, που ανυψώνουν τον άνθρωπο προς τον Θεό (Γ΄ Έσδρας 4, 36).

fdathanasiou – [2fA] 

"Εκείνος που μάζευε στιγμές"

Εκείνος που μάζευε στιγμές-  από την Ν. Α.

Ανηφόρισε η ματιά του στο καλντερίμι. Ίσαμε το μικρό μοναστηράκι που ήταν κρυμμένο μέσα στα σπίτια, με θέα απλόχερη στη θάλασσα.
Πρώτη προηγιασμένη της Μεγάλης Σαρακοστής κι η ψυχή λαχταρούσε να γονατίσει.

Διαδρομή μέσα από χωράφια με ηλιοτρόπια, την ώρα που ο ήλιος καταπίνει την σκιά σου. 

Κεφάλια στεφανωμένα με κίτρινα πέταλα δοξολογούν.
"Ελθέτω η βασιλεία Σου, Κύριε" επαναλαμβάνει η εσωτερική φωνή.
Νους και ψυχή λαχταρούν να σκαλώσουν στον ουρανό.

Δεκαπενταύγουστος… και "σε μεσίτριαν έχω".
Παρακλήσεις μέσα στην ησυχία του καλοκαιριού στην πόλη.
Αγωνία για συνάντηση με τη μάνα – να κρύψει το πρόσωπο του στο φουστάνι της, για να το βρει να καθρεφτίζεται στο πρόσωπο του αδελφού του.

Κλεισμένος στο διαμέρισμα ανοίγει το βιβλίο να διαβάσει προσευχές.
Μένει εντός των τειχών με μια γεύση αμαρτίας στη σκέψη του.
Η ψυχή επαναστατεί και ότι μέχρι χθες αναγνώριζε ως άγιο, ως είδωλο το βλέπει. 

«Δεν φταίει ο τόπος, αλλά ο τρόπος».

"Αγιασθήτω το όνομα Σου". Κάθεται σιωπηλός μέσα στο δωμάτιο.
Τι κι αν τα φτερά δεν είναι δικά του; Τι κι αν τα φτερά είναι δικά του;
Λίγο πριν ανταλλάξει την προσωπική του κόλαση με αγάπη άνευ όρων.

Αυτός που εργάζεται για τον άνθρωπο διακριτικά τον άφησε μόνο.
Χαρά και ειρήνη, ειρήνη και χαρά.
Λαχτάρα να νοιώσει τα φτερά του πιο παράφορου έρωτα.

- Έντυπη δημοσίευση: Περιοδικό «Αρχαγγέλων ΛΟΓΟΣ» 
Ι. Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μοσχάτου. τ. 18, Φθινόπωρο 2015 -

[2fA]