"Αναστάς πορεύσομαι.. "

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς
-  Από την "Ομιλία στην Κυριακή του Ασώτου"

…. Ακούσατε πως ο άσωτος υιός, αισθανόμενος τι σημαίνει ζωή μέσα στην αμαρτία, ζωή μέσα στις ηδονές και τα πάθη αυτού του κόσμου, λέγει: «Πόσοι μίσθιοι του πατρός μου περισσεύουσιν άρτων, εγώ δέ λιμώ απόλλυμαι» σε ξένη και μακρινή χώρα. 

«Αναστάς πορεύσομαι προς τον πατέρα μου».

Σηκώθηκε και πήγε προς τον πατέρα. Και ο ουράνιος Πατήρ, ο Θεός και Ελεήμων Κύριος, «έτι αυτου μακρὰν απέχοντος είδεν αυτόν καὶ εσπλαγχνίσθη και δραμὼν επέπεσεν επὶ τον τράχηλον αυτού και κατεφίλησεν αυτόν», ενώ συγχρόνως ο υιός με λυγμούς έλεγε: «πάτερ ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν σου, ουκέτι ειμί άξιος κληθήναι υιός σου».

Όταν ο άσωτος υιός «ήλθεν εις εαυτόν» –αφού ήταν εκτός εαυτού, στην τρέλα, στις ηδονές και στα πάθη αυτού του κόσμου– δια της μετανοίας έτρεξε προς τον πατέρα. 

Και ο πατέρας τον αγκαλιάζει και τον φιλεί.

Δεν είχε τελειώσει ακόμη ο υιός την εξομολόγηση του, δεν είχε εκφράσει ακόμη την επιθυμία του να τον δεχθεί ο πατέρας του σαν δούλο, και ο πατέρας λέγει στους υπηρέτες του: «Φέρετε την στολή την πρώτη και ενδύσατε τον και δώστε δακτυλίδι στο χέρι του και υποδήματα στα πόδια του και αφού φέρετε τον μόσχο τον σιτευτό, σφάξτε τον για να φάγωμεν και ευφρανθώμεν».

Για ποιον λόγο ευφραίνεται ο ουρανός; Για ποιον λόγο ο Θεός ευφραίνεται στον ουρανό; 

Για ποιον λόγο ευφραίνονται οι άγγελοι; 

Σε ποιον ο Κύριος λέγει να ευφρανθώμεν; Στους αγγέλους!

Ο άνθρωπος ο οποίος χάθηκε μέσα στις αμαρτίες, θυμήθηκε ότι ήταν αδελφός των αγγέλων και έσπευσε προς τον ουρανό. 

«Ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν Σου».
Αμάρτησα στους αγγέλους, στους αρχαγγέλους. Εγώ διαβολοποίησα τον εαυτό μου.
Έριξα τον εαυτό μου στην αγέλη των χοίρων, στην αγέλη των παθών. 

Και να, τώρα είμαι όλος ξεσχισμένος, όλος κουρελιασμένος. 

Και η ψυχή και το σώμα κουρελιασμένα. Όλα εξαθλιωμένα.

Λοιπόν, τι είναι μετάνοια; Ο Κύριος τρέχει να συναντήσει τον μετανοήσαντα υιό. 

Τον αγκαλιάζει και τον ασπάζεται και όλος ο ουρανός συγκινείται. 

Όλοι οι άγγελοι ευφραίνονται. 

«Και ήρξαντο ευφραίνεσθαι» αναφέρεται στην θαυμαστή περικοπή του Σωτήρος.

….

orthognosia – [2fA]

"Γι’ αυτό ζηλεύω τα πουλιά "

Xaralampos Libyos Papadopoulos

Την ώρα που θα είσαι στον Άδη, την ώρα που θα σέρνεσαι
σε βρεγμένα πατώματα, και ουρλιαχτά θα σχίζουν
στα δυο τα σωθικά σου, κείνη την ώρα θα σου φανερωθεί.

Μια αόρατη αγκαλιά θα νιώσεις να κοιμίζει την αγωνία
και τον φόβο σου. Τότε που όλα τα δεκανίκια του «εγώ» θα σπάσουν
σαν ξερά κλαδιά του Φλεβάρη. Οι αντιστάσεις θα καμφθούν
και κορμί μαζί με ψυχή πρώτη φορά θα αφεθούν στην αγκαλιά Του
- θα αισθανθείς ότι κάποιος σε αγάπησε πολύ πέρα από λόγια
και νοήματα.

Άντεξε, κράτα γερά, μη Τον αντικαταστήσεις τις ώρες
που θα νιώθεις μόνος, τις ώρες που οι πλάτες των πολλών
με περιφρόνηση γυρνάνε. Την ώρα του μεγάλου
πειρασμού μη βάλεις άλλον Θεό στη θέση Του, γιατί Αυτός είναι εκεί
στις αντοχές σου, στην υπομονή σου, στο χαμόγελο που δεν στέρεψε
ακόμη, στα μάτια που δεν έδυσαν, στην ελπίδα που επιμένει
να ανθίζει, στη δίψα για ζωή που σε δονίζει, στην πιο γλυκιά λαλιά
του πόνου σου…

"Στη γκρεμισμένη τους φωλιά απάνω κελαηδούνε,
γι αυτό ζηλεύω τα πουλιά και όχι γιατί πετούνε."

fb – [2fA]

"Εισπνέουμε Θεό.. "

π. Stephen Muse
-  από το "Θησαυρός σε οστράκινα σκεύη"

Όταν πρόκειται για την προσευχή, η ταπείνωση είναι η μόνη σίγουρη αφετηρία, και η αγάπη το μόνο σημείο του ώριμου καρπού της.

Η προσευχή είναι ουσιαστική για τη ζωή, σχεδόν αναγκαιότητα.

Ωστόσο χάνεται εύκολα, στην προσπάθειά μας να ανακαλύψουμε κάτι θεαματικό. 

Ευτυχώς εγείρονται δυσκολίες, για να μας ξυπνούν απ’ τις ονειροπολήσεις μας και να μας προσγειώνουν εκεί απ’ όπου ο δρόμος αρχίζει.

Στην καρδιά μας μέσα, είναι που πρέπει να αντιμετωπίσουμε την τακτοποιημένη ζωή μας και να «ανάψουμε το πυρ μέσα μας με δάκρυα και αγώνα».

Τον αγώνα να παραμένουμε παρόντες ταυτόχρονα στη ζωή μας και ενώπιον του Χριστού, να δεχόμαστε όλους και το κάθε τι σ’ αυτήν, ως μαρτυρία της αόρατης παρουσίας του Θεού, να ποια είναι η παράδοξη ουσία της προσευχής.

Θεολόγος είναι αυτός που προσεύχεται και προσεύχεται αληθώς, μόνον αν η προσευχή σαρκώνεται σε αγάπη που φανερώνεται στην καθημερινή ζωή.

Κάποτε μια νηπιαγωγός, μιλώντας μπροστά σε ένα πλήθος ποιμαντικών συμβούλων είπε: «Εισπνέουμε Θεό και εκπνέουμε αγάπη. Τόσο απλά».

[ ….]

antifono – [2fA]

"Λουκιανός – μια εποχή.. "

Λουκιανός Κηλαηδόνης  [1943-2017]

-  Τα Θερινά Σινεμά

Φεύγουν τα καλύτερα μας χρόνια - ώρα με την ώρα βιαστικά
νιάτα που περνούν - που δεν θα ξαναρθούν
κι εκείνο που βλέπω - να μένει τελικά

Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι - μες τα θερινά τα σινεμά
νύχτες που περνούν - που δεν θα ξαναρθούν
μ' αγιόκλημα και γιασεμιά

Φεύγουν τα καλύτερα μας χρόνια - κάποιος μας τα κλέβει μυστικά
χρόνια που περνούν - που δεν θα ξαναρθούν
κι εκείνο που βλέπω - να μένει τελικά

Είναι κάτι νύχτες με φεγγάρι - μες τα θερινά τα σινεμά
νύχτες που περνούν - που δεν θα ξαναρθούν
μ' αγιόκλημα και γιασεμιά

[2φΑ]

"Greek Festival "

GREEK
FOOD & WINE FESTIVAL

CAMPBELL, Ohio  -  USA

Στην Εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ
10-12 Φεβρουαρίου 2017

-  Συνάντηση στο SYLVIAS GREEK CAFÉ
όπως πάντα…

fb – Joanna

[2fA]

"Αρχή Τριωδίου "

ΤΡΙΩΔΙΟ

Το Τριώδιο έχει πάρει την ονομασία αυτή από το ομώνυμο εκκλησιαστικό βιβλίο, που περιλαμβάνει τους ύμνους που ψάλλονται στις εκκλησίες κατά μια συγκεκριμένη περίοδο, επειδή έχουν μόνο τρεις ωδές, ενώ συνήθως έχουν εννιά.

Οι ύμνοι του Τριωδίου γράφτηκαν από τον 5ο έως τον 15ο αιώνα μ.Χ. 

Χειρόγραφα των ύμνων του Τριωδίου σώζονται από τον 10ο αιώνα μ.Χ., ενώ για πρώτη φορά τυπώθηκε το εν λόγω βιβλίο στα Ελληνικά, το 1522 μ.Χ. στην Βενετία.

Η περίοδος του Τριωδίου αρχίζει από την Κυριακή του Τελώνη και του Φαρισαίου και τελειώνει το Μεγάλο Σάββατο, ωστόσο πολλοί λέγοντας Τριώδιο αναφέρονται στο πρώτο του μέρος, των τριών εβδομάδων που προηγούνται και οδηγούν στη Μεγάλη Σαρακοστή.

Κάθε Κυριακή αυτών των τριών εβδομάδων έχει τη δική της σημειολογία:

Πρώτη, η Κυριακή του Τελώνη και Φαρισαίου
- προτρέπει τους Χριστιανούς να είναι ταπεινοί όπως ο Τελώνης και όχι υπερήφανοι όπως ο Φαρισαίος.

Δεύτερη, η Κυριακή του Ασώτου
- διδάσκει την αξία της μετάνοιας και το μεγαλείο της συγχωρέσεως.

Τρίτη Κυριακή, η Κυριακή της Απόκρεω
- αναφέρεται στην Δευτέρα Παρουσία, στην κρίση που θα λάβει χώρα, καθώς επίσης και στη χριστιανική αγάπη.

Τέταρτη, η Κυριακή της Τυροφάγου
- αναφέρεται στην εξορία των πρωτόπλαστων από τον Παράδεισο και ακολουθεί η Καθαρά Δευτέρα, με την οποία ξεκινά η Μεγάλη Τεσσαρακοστή, περίοδος νηστείας, προσευχής και περισυλλογής

[2φΑ]

"Άντρες "

-  Από τη Μαλβίνα

«… Για τι θες να μιλήσουμε; Για τσάντες ή για άντρες; 

Μην απαντάς: Άντρες.
Εσένα τι συνειρμό σου κάνει το λήμμα άντρας; 

Άντρας είναι ένας, ο άντρας μου, λέω. Ενδιάμεση κατάσταση δεν υπάρχει.

- Τον άντρα δεν τον πιάνουν κότσο εκεί που πιάνουν εσένα. 

Σου λέει: "Άσε θα πάω εγώ να τους μιλήσω". 

Ακόμα και αν είναι ενάμιση μέτρο άντρας, πρέπει να σου δημιουργεί τη βεβαιότητα πως μπορεί και να τους δείρει για σένα στην εφορία.

... Ο άντρας πρέπει να έχει αντίληψη του κόσμου για να συνεχίζεις εσύ να ζεις ξέγνοιαστα.
Αυτή είναι ίσως, η πιο φεμινιστική αρχή.

Κάθεσαι και κάνεις νύχι.
Ο σωστός άντρας έρχεται με τα χαρτιά από την τράπεζα και σου λέει: "Εδώ υπόγραψε." 

(Γιατί ξέρει και σωστά ελληνικά, δεν τον πήραμε τυχαία).

Εκείνη την ώρα -καταλαβαίνεις, δεν καταλαβαίνεις- σαν να σου δίνει ένα υποχθόνιο σήμα, ώστε να αρχίσεις να κάνεις γυναικεία: 

"πού να υπογράψω; Εδώ; Κάτσε να στεγνώσει πρώτα το νύχι.. "

Τότε ο σωστός άντρας θα πει: "Άσε καλύτερα. Υπογράφω εγώ. 

Και θα γίνει πλαστογράφος... Το κάνει για να μην χαλάσεις το πεντικιούρ; 

Επειδή σε περνάει για ηλίθια; Επειδή αταβιστικά κάτι τον σπρώχνει;

Το συμπέρασμα είναι: αυτή η κατάσταση σε βολεύει. 

Άρα ο άντρας είναι ο σωστός. 

Βεβαίως, να μη σε ξεγελάω, όλα αυτά τα πρακτικά μπορώ να τα κάνω και μόνη μου. 

Αλλά είναι αυτή η άχαρη διανομή, η διανομή που ονειρεύτηκα; 

"Πού προχωράς μέσα στο πλήθος, χλομή, γκρίζα γυναίκα, που κανείς δεν σε φροντίζει;"

Άντρας είναι αυτός που σου διασφαλίζει μια τέτοια γυναικεία, προστατευμένη ζωή, ώστε αν χρειαστεί, να την αφηγηθείς στη μάνα σου και να μην ντραπείς, να μη σε λυπηθεί, να μην ανησυχήσει.»

athensvoice – [2fA]

                                               

"Ο ιδανικός λαϊκός.. "

π. Αλεξάνδρου Σμέμαν  -  "ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ"

Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου, 1982

Ο κληρικαλισμός δημιουργεί ασφυξία· ανάγει ένα μέρος του εαυτού του σ’ ολόκληρο τον ιερό χαρακτήρα της Εκκλησίας· μεταβάλλει τη δύναμή της σε ιερή εξουσία για να ελέγχει, να καθοδηγεί, να διοικεί· σε εξουσία για να επιτελεί μυστήρια, και γενικά, μετατρέπει την κάθε εξουσία σε «θεόσδοτη εξουσία»!

Ο κληρικαλισμός αποσπά κάθε «ιερότητα» από τους λαϊκούς: 

αποδείξεις; το τέμπλο, η θεία Κοινωνία (μόνο κατόπιν αδείας), η Θεολογία...

Και όσο περισσότερο ο κληρικαλισμός «κληρικοποιεί» (η παραδοσιακή εικόνα του επισκόπου ή του ιερέα – που επιτείνεται από τα ρούχα του, τα μαλλιά του, κ.λπ., και ο επίσκοπος από τις πανάκριβες στολές!), τόσο περισσότερο η ίδια η Εκκλησία θα εκκοσμικεύεται και θα υποτάσσεται πνευματικά σ’ αυτόν τον κόσμο.

Στην Καινή Διαθήκη, ο ιερέας παρουσιάζεται ως ο ιδανικός λαϊκός. 

Σχεδόν όμως αμέσως μετά, αρχίζει ο αυξανόμενος ριζικός χωρισμός του από τους λαϊκούς· κι όχι μόνο χωρισμός, αλλά αντίθεση κι αντιπαράθεση προς τους λαϊκούς…

Ο ιερέας αντί να είναι ο «τύπος των πιστών» (Α' Τιμοθ. 4, 12), εμφανίζεται με την εικόνα του «κυρίου πάσης ιερότητος» (master of all sacrality), που ξεχωρίζει από τους πιστούς, που διανέμει τη χάρη κατά βούληση.

Αυτή είναι η ρίζα της αντίθεσης στη συχνή θεία Κοινωνία από κάποιους κληρικούς
– η προστασία της θείας Κοινωνίας με την εξομολόγηση, την άφεση, με την «εξουσία που μου έχει δοθεί...» κ.λπ.

Είναι σαφές πως αυτός ο αγώνας μεγαλώνει τώρα υπό την επίδραση κάποιων κληρικών πού έχουν καταληφθεί από την εξουσία τους, από την «ιερότητά» τους. 

Τίποτε δεν απειλεί τόσο την εξουσία τους όσο η επιστροφή της Ευχαριστίας στην Εκκλησία, η αναγέννησή της ως το «Μυστήριο της Εκκλησίας», και όχι πια ως ένα από «τα μέσα εξαγιασμού...».

Η τραγωδία της θεολογικής παιδείας βρίσκεται στο γεγονός πως νέοι άνθρωποι που θέλουν να γίνουν ιερείς αναζητούν – συνειδητά ή ασυνείδητα – αυτόν τον διαχωρισμό, αυτή την εξουσία, αυτό το ανέβασμα πάνω από τους λαϊκούς. 

Η δίψα αυτή ενισχύεται και γεννάται από ολόκληρο το σύστημα της θεολογικής παιδείας, τον κληρικαλισμό.

Πώς μπορεί να τους κάνει κανείς να καταλάβουν, όχι μόνο με το μυαλό τους, αλλά και με ολόκληρη την ύπαρξή τους, πως πρέπει να απομακρυνθούν από την εξουσία, από την κάθε εξουσία, η οποία υπήρξε ανέκαθεν ένας πειρασμός που προέρχεται πάντοτε από τον Διάβολο;

Ο Χριστός, μας απελευθέρωσε απ’ αυτή την εξουσία – «εδόθη μοι πάσα εξουσία εν ουρανώ και επί γης...» (Ματθ., 28,18) – αποκαλύπτοντας το Φως της εξουσίας, ως εξουσία αγάπης και Ουσιαστικής αυτοπροσφοράς.

Ο Χριστός δεν έδωσε στην Εκκλησία «εξουσία», αλλά το Άγιο Πνεύμα: 

«Λάβετε Πνεύμα Άγιον...». 

Η εξουσία εν Χριστώ, επέστρεψε στον Θεό, κι ο άνθρωπος θεραπεύτηκε από το «διοικείν και διατάζειν».

Στο εξηκοστό πρώτο έτος της ζωής μου, ξαφνικά αναρωτιέμαι: 

Πώς τα πάντα έχουν τόσο πολύ διαστρεβλωθεί; Και φοβούμαι!

[2φΑ]

"Φως εις αποκάλυψιν εθνών "

Η Υπαπαντή του Κυρίου

Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα κατά το ρήμα σου εν ειρήνη,
ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου,
ό ητοίμασας κατά το πρόσωπον πάντων των λαών,
φως εις αποκάλυψιν εθνών και δόξαν λαού σου Ισραήλ.

[2φΑ]

Στίγμα στιγμής..

ΣΤΙΓΜΑ ΣΤΙΓΜΗΣ

Δεν σου μιλώ για δύναμη, για αυτάρκεια
δίχως εγωισμό κι υπεροψία μόνο
σου δηλώνω ανάγκη απόστασης
από επιθυμίες, σχεδιασμούς, επενδύσεις
αισθημάτων
και ανακυκλώσεις

Κινούμαι, θα το ’χεις καταλάβει πια
λίγο πιο έξω, λίγο πιο πέρα από το αύριο
τείνω στα όρια – απ’ όπου σταθερά
κι ακούσια απέχω

Σ’ ένα παλιό τετράδιο μαζεύω τη ζωή μου
με άσπρες τις πιο πολλές σελίδες – κάπου
θα δεις ζωγραφισμένο ένα πηγάδι
μια υδρορροή να στάζει, ένα πιθάρι
με νερό στον ήλιο
ή μια κληματαριά μ’ ένα φεγγάρι ή
ένα φεγγάρι μόνο χωρίς
κληματαριά

Όλη η ζωή χωράει σ’ ένα
πανάλαφρο σακούλι που μοιάζει άδειο
και τότε λες είμαι καλά

- πολύ με γλύκαναν τα λόγια σου…

Μ Ψ

"Το τέρμα "

Νικηφόρος Βρεττάκος  -  Το τέρμα

Ταξιδεύεις – απλώνεσαι.
Ας γίνουμε γης
μητρική για τους φίλους μας.
Ταξίδι προς όλα.

Να δοθούμε στο σύμπαν του ανθρώπου
ήλιου,
να μας βρέξει σε γύρη. Γύρη
από αγάπη.

Χώμα κι’ ανάσταση.

[2fA]

"Σύμβολα και πρότυπα "

Οι Τρεις Ιεράρχες, σύμβολα της εκκλησιαστικής κοινωνίας
-  του Καθηγητή ΑΠΘ, Ιωάννη Μ. Φουντούλη

….

O μητροπολίτης Ευχαΐτων Ιωάννης ο Μαυρόπους, λόγιος και ευλαβής κληρικός, κατά την διήγηση του συναξαριστού, είδε σε οπτασία τους τρεις αγίους, πρώτα τον καθένα χωριστά και ύστερα και τους τρεις μαζί. 

Αυτοί του είπαν με ένα στόμα: «Ημείς οι τρεις είμεθα ένα, καθώς βλέπεις, κοντά στον Θεό και τίποτε δεν υπάρχει που να μας χωρίζει ή να μας κάνη να αντιδικούμε…
Πρώτος δεν υπάρχει μεταξύ μας ούτε δεύτερος… 

Σήκω λοιπόν και ειπέ σ’ εκείνους που μαλώνουν, να μη χωρίζονται σε παρατάξεις για ημάς. Γιατί ημείς και στην ζωή μας και μετά τον θάνατό μας δεν έχομε άλλη επιθυμία, παρά να ειρηνεύει και να ομονοεί όλος ο κόσμος».

Σαν σύμβολο και έκφραση της ενότητας τους, του συνέστησαν να συστήσει κοινή εορτή και των τριών. 

Έτσι ο Ευχαΐτων ανέλαβε την συμφιλίωση των διαμαχομένων μερίδων και συνέστησε την εορτή της 30ής Ιανουαρίου.

Έκρινε τον Ιανουάριο ως καταλληλότερο μήνα για τον εορτασμό των, αφού κατ’ αυτόν εόρταζαν και οι τρεις σε διάφορες ημέρες, την 1η ο Βασίλειος, την 25η ο Γρηγόριος και την 27η η ανακομιδή των λειψάνων του Χρυσοστόμου.

Η σύσταση της εορτής επέτυχε του σκοπού της. Απετέλεσε το ορατό σύμβολο της ισότητας και της ενότητας των μεγάλων διδασκάλων και της συμφιλιώσεως των διισταμένων πριν μερίδων.
Κοινή ακολουθία και για τους τρεις συνέθεσε ο Ευχαΐτων, αντάξια των μεγάλων Πατέρων.

Από τότε σε κοινή εικονογραφική παράσταση περιλαμβάνονται και οι τρεις, ντυμένοι τα αρχιερατικά των άμφια, με το Ιερό Ευαγγέλιο στο ένα χέρι, ευλογούν με το άλλο, σαν να παρευρίσκονται όχι μόνον εν πνεύματι, αλλά και εν σώματι μεταξύ μας. 

Και είναι πράγματι οι αιώνιοι και αθάνατοι διδάσκαλοι της Εκκλησίας του Χριστού. 

Δίδαξαν με τον άγιο βίο τους, με την έξοχο δράσι τους, με τα σοφά τους συγγράμματα.

Σ’ αυτούς ενσαρκώθηκε το τέλειο χριστιανικό ιδεώδες του «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού» πλασμένου και εν Χριστώ αναγεννημένου ανθρώπου. 

Προ πάντων στα πρόσωπα αυτών των τριών Ιεραρχών συναντήθηκε η παιδεία, η μόρφωση και η ελληνική φιλοσοφική κατάρτιση με την χριστιανική αλήθεια. 

Ήσαν οι σοφοί κατά κόσμον και σοφοί κατά Θεόν. 
Αρμονικότερη σύζευξη ελληνισμού και χριστιανισμού σ’ όλη των την τελειότητα δεν παρουσιάσθηκε ποτέ στον κόσμο. 

Γι’ αυτό και κατά την εορτή τους συνεορτάζει η ελληνοχριστιανική παιδεία, της οποίας διδάσκαλοι και πρότυπα υπήρξαν οι τρεις Ιεράρχες.

….

pemptousia – [2fA]

"Mετά που βασίλεψε ο ήλιος "

Νικηφόρος Βρεττάκος  -  Τα χαρακτηριστικά της μέρας

Ο δρόμος τραβούσε μες από στάχυα
και λόφους και πεύκα
και ορίζοντες.

Κι η θάλασσα δίπλα μας – θαρρείς κι’ είχε πρόσωπο.

Και τα σπάρτα που χρύσιζαν πάνω στους
βράχους
κι οι γραμμές των βουνών – θαρρείς κι είχαν πρόσωπο.

Σα να γύριζε κάτι στη μνήμη μου, ώσπου
μετά που βασίλεψε
ο ήλιος, θυμήθηκα

Ήταν
όμορφη η δύση, σα νάταν τα χείλη σου, που
απαλότατα, διάφανα,
σκίστηκαν άξαφνα
σ’ ένα χαμόγελο.

[2fA]

"Όσιοι Εφραίμ και Ισαάκ "

Όσιος Εφραίμ ο Σύρος  -  Περί αγάπης

Καλῶς εἶπεν ὁ Κύριος ὅτι τὸ φορτίον μου ἐστιν ἐλαφρόν.
Ποῖον γὰρ βάρος ἢ ποῖος κόπος ἐστὶ τὸ ἀφεῖναι τῷ ἀδελφῷ τὰ παραπτώματα, ἐλαφρὰ καὶ μηδαμινά, καὶ συγχωρηθῆναι τὰ ἴδια, καὶ δικαιωθῆναι συντόμως; 

Οὐκ εἶπεν ὅτι, προσαγάγετέ μοι χρήματα, ἢ μόσχους, ἢ χιμάρους, ἢ νηστείαν ἢ ἀγρυπνίαν, ἵνα εἴπῃς, οὐκ ἔχω, οὐ δύναμαι, ἀλλ' ὅ ἐστιν ἐλαφρὸν καὶ εὔκολον καὶ σύντομον, τοῦτο προσέταξε λέγων· σὺ συγχώρησον τῷ ἀδελφῷ σου τὰ παραπτώματα, κἀγὼ συγχωρῶ τὰ σά.
Σὺ μικρὰ συγχωρεῖς πταίσματα, ἴσως ὀβολοὺς ὀλίγους ἢ καὶ τρία δηνάρια, ἐγὼ δὲ τὰ μύρια τάλαντά σοι χαρίζομαι. 

Καὶ σὺ μὲν μόνον συγχωρεῖς, τίποτε μὴ χαριζόμενος, ἐγὼ δὲ καὶ τὴν ἄφεσίν σοι παρέχω, καὶ τὴν ἴασιν καὶ τὴν βασιλείαν χαρίζομαι· καὶ τὸ δῶρόν σου τότε προσδέχομαι, ὅταν διαλλαγῇς τῷ ἐχθραίνοντί σοι, ὅταν μὴ ἔχῃς ἔχθραν κατά τινος, ὅταν ὁ ἥλιος μὴ δύσῃ ἐπὶ τῷ παροργισμῷ σου.
Ὅταν πρὸς πάντας εἰρήνην καὶ ἀγάπην ἔχῃς, τότε ἡ προσευχή σου εὐπρόσδεκτος, καὶ ἡ προσφορά σου εὐάρεστος, καὶ ὁ οἶκος εὐλογημένος, καὶ σὺ μακάριος.

…….

Καλῶς εἶπεν ὁ Ἀπόστολος, μηδενὶ μηδὲν ὀφείλειν ἡμᾶς, εἰ μὴ τὸ ἀλλήλους ἀγαπᾶν. 

Ὁ Θεὸς γὰρ ἀγάπη ἐστί, καὶ ὁ μένων ἐν τῇ ἀγάπῃ ἐν τῷ Θεῷ μένει, καὶ ὁ Θεὸς ἐν αὐτῷ μένει.

Όσιος Ισαάκ ο Σύρος  -  Λόγος δις ΚΔ'  -  Περί ταπεινώσεως

Πρό του εισελθείν είς την πόλιν της ταπεινώσεως, εάν ίδης σαυτόν, ότι ανεπαύθης εκ της οχλήσεως των παθών, μη πιστεύσης σεαυτώ ενέδραν γαρ τίνα ενεδρεύει σοι ο εχθρός. 

Αλλ' εκδέχον μετά την ανάπαυσιν πολλήν όχλησιν και ταραχήν. 

Ει μη γαρ διέλθης τα καταλύματα των αρετών, ουκ άπαντες ανάπαυσιν εκ του μόχθου σου, ουδέ εκ των επιβουλών άνεσιν έξεις, έως αν φθάσης το κατάλυμα της αγίας ταπεινώσε­ως.

Ο Θεός, τη ση χάριτι αξίωσον ημάς αυτό φθάσαι. Αμήν.

Ελληνική Πατρολογία

[2fA]

"Η πραγματική φτώχεια.. "

Ο φτωχός και ο Βούδας

Κάποτε ένας φτωχός, ρώτησε τον Βούδα: "Γιατί είμαι τόσο φτωχός;"
Ο Βούδας του απάντησε:
"Γιατί δεν έχεις μάθει να δίνεις."

Τότε ο φτωχός είπε: "Μα αφού είμαι φτωχός, δεν έχω τίποτα να δώσω."
Ο Βούδας του είπε:
"Έχεις κάποια πράγματα να δώσεις...

- έχεις το πρόσωπο σου· μπορείς να δωρίσεις ένα χαμόγελο
- έχεις το στόμα σου· μπορείς να επαινέσεις ή να παρηγορήσεις κάποιον
- έχεις την καρδιά σου· μπορείς να την ανοίξεις στους άλλους

- έχεις ακόμα, τα μάτια σου· για να κοιτάζεις όλους με καλοσύνη
- έχεις και τα χέρια σου· για να βοηθάς τους ανήμπορους.

επομένως, δεν είσαι καθόλου φτωχός·
η πραγματική φτώχεια βρίσκεται στο πνεύμα… γι' αυτό νιώθεις φτωχός... "

fb – [2fA]