"Γνῶθι σ’ αὐτόν "

Των Αγίων
Κωνσταντίνου και Ελένης

                                                                                               

= ΕΝΑ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ =

Δρα Ἠλία Ν. Λυμπερόπουλου  -  "ΓΝΩΘΙ Σ’ ΑΥΤΟΝ"

- ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ ΣΤΗ ΘΕΟΓΝΩΣΙΑ -

ΠΡΟΛΟΓΟΣ
-  Ἀπό τόν π. Γεώργιο Μεταλληνό

Μέ τήν εὐλογία τοῦ Τριαδικοῦ μας Θεοῦ εἶχα τήν τιμή νά γνωρίσω τόν Ἰατρό κ. Ἠλία Λυμπερόπουλο, Δρα Ἰατρικῆς, μετά ἀπό μία ἀκολουθία στόν Ναό τῆς ἱερατικῆς διακονίας μου, τό παρεκκλήσιο τῆς Ὀδοντιατρικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, τόν «Ἅγιον Ἀντίπα».

Ὁ κ. Λυμπερόπουλος εἶχε τήν καλωσύνη νά μοῦ προσφέρει ἀντίγραφο τοῦ πρός ἐκτύπωση παρόντος βιβλίου του.

Τό διεξῆλθα μέ ἐνδιαφέρον καί διεπίστωσα, ὅτι εἶναι μία ἀξιέπαινη προσπάθεια καί φιλότιμη προσφορά στήν Ἑλληνορθοδοξία.

Γι’ αὐτό ἡ πρός τήν ταπεινότητά μου τιμή ἔγινε ἀκόμη μεγαλύτερη, ὅταν ὁ σεμνός καί εὐσεβής Ἰατρός μοῦ ἐζήτησε νά προλογίσω τό βιβλίο του.

Τό κάνω μέ μεγάλη χαρά, διότι διεπίστωσα τήν εὐσέβεια καί τό ὀρθόδοξο φρόνημα τοῦ Συγγραφέως. 

Πόσον μᾶλλον πού αὐτό ἐκφράζεται «Εὐκαίρως ἀκαίρως (Β΄ Τιμ. 4,2), μέ ὁμολογίες ὅπως ἡ ἀκόλουθη. «Ἡ ἰδιαιτερότης τοῦ βιβλίου μου συνίσταται στό γεγονός, ὅτι ἐγράφη ἀπό ἕναν ἰατρό, ὁ ὁποῖος δέν ἐσπούδασε ἀκαδημαϊκή θεολογία, ἀλλά μέ τό μέγα ἔλεος τοῦ Θεοῦ ἐφοίτησε καί ἐντρύφησε στό πανεπιστήμιο τῆς καρδιακῆς προσευχῆς». 

Γιά νά συνεχίσει «Σέ αὐτό τό πανεπιστήμιο Καθηγητής τῆς Θεολογίας καί Ἰατρικῆς εἶναι ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ».

Μέ τά λόγια αὐτά ὁ κ. Λυμπερόπουλος ἀποκαλύπτει ὅτι γνωρίζει τήν πηγή τῆς ἀληθινῆς Σοφίας, «τῆς ἄνωθεν κατερχομένης», ἡ ὁποία εἶναι κατά τόν Ἅγιο Ἰάκωβο τόν Ἀδελφόθεο, «Πρῶτον μέν ἁγνή, ἔπειτα εἰρηνική, ἐπιεικής εὐπειθής, μεστή ἐλέους καί καρπῶν ἀγαθῶν, ἀδιάκριτος καί ἀνυπόκριτος» (Ἰακ. γ΄ 15-17).

Μέ συνεκίνησε δέ ἰδιαίτερα τό γεγονός, ὅτι ὁ Συγγραφέας γνωρίζει τήν διάκριση θείας καί ἀνθρώπινης σοφίας ἐπιστήμης, ἱεραρχώντας τή δεύτερη στήν πρώτη.

Αὐτό εἶναι τό ὀρθοδοξοπατερικό φρόνημα, πού μᾶς ἐκληροδότησαν οἱ Ἀπόστολοι καί ὅλοι οἱ Ἅγιοί μας.

Μέ τό βιβλίο του ὅμως ὁ Συγγραφέας ἀποδεικνύει, ὅτι καί τῆς ἀνθρώπινης σοφίας εἶναι κάτοχος καί μάλιστα στόν εὐαίσθητο χῶρο τῆς θεολογίας.

Ἔτσι, μᾶς παραδίδει τόν καρπό ἑνός μεγάλου μόχθου, πού προδίδει πίστη καί γνώση, καί θά γίνει ὁπωσδήποτε εὐπρόσδεκτο ἀπό τό ὀρθόδοξο πλήρωμα μέ ἀγάπη.

Ἡ γεφύρωση, μάλιστα, σ’ αὐτό τό βιβλίο τῆς πατερικότητας μέ τήν ἀρχαία Ἑλληνική εὐσέβεια καί θεοκεντρικότητα, ὡς λυτρωτική προσδοκία, ἔχει ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον.  

Διότι δείχνει τήν συνειδησιακή συνέχεια τοῦ Ἑλληνισμοῦ, ὁ ὁποῖος, στίς λυτρωτικές του ἀνατάσεις, νοσταλγοῦσε τόν Χριστό μας ἀνεπίγνωστα ὡς Λυτρωτή καί Σωτήρα, κατά τόν λόγο τοῦ γνωστοῦ ὡς Ἀλεξανδρέως Κλήμεντος (β-γ αγ΄.), τοῦ μετά τόν Πάνταινο δεύτερου Διευθυντοῦ τῆς Μεγάλης Κατηχητικῆς Σχολῆς τῆς Ἀλεξανδρείας. 

«Φαμέν τοίνυν ἐνθένδε... τήν φιλοσοφίαν ζήτησιν ἔχειν περί ἀλήθειας καί τῆς τῶν ὄντων φύσεως· ἀλήθεια δέ αὐτή, περί ἧς ὁ Κύριος αὐτός εἶπεν “ἐγώ εἰμί ἡ Ἀλήθεια...”» 

(Κλήμ. Ἀλεξ. Στρωματεῖς, Α,Ἱ).

Ἡ Ἑλληνική σοφία, δηλαδή, στήν αὐθεντικότητά της εἶναι ζήτηση ἀληθείας.

Καί ὅπου ὑπάρχει «ζήτηση» ὑπάρχει καί «Εὕρεση», κατά τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ μας. 

«Ζητεῖτε καί εὑρήσετε, κρούετε καί ἀνοιγήσετε ὑμῖν· πᾶς ὁ αἰτῶν λαμβάνει καί ὁ ζητῶν εὑρίσκει καί τῷ κρούοντι ἀνοιγήσεται» (Ματθ.7-8).

Αὐτό ἰσχύει κατά τήν ταπεινή μου ἐκτίμηση καί γιά τό βιβλίο τοῦ κ. Λυμπερόπουλου, ἀλλά καί γι’ αὐτόν τόν ἴδιο, πού πέρα ἀπό τήν «ἐπίγεια» ἐπιστήμη του καλλιεργεῖ μέ ζῆλο καί τήν ἀναζήτηση προσβάσεων καί στήν οὐράνια, τήν θεία γνώση καί Ἀλήθεια.

Γιά ὅλα αὐτά, εἶμαι βέβαιος ὅτι τό παρόν βιβλίο θά γίνει δεκτό μέ ἐνδιαφέρον καί ἀγάπη ἀπό τόν λαό μας.

Εὔχομαι δέ ἐκ καρδίας στόν ἀγαπητό ἐν ἐπιστήμῃ συναγωνιστή καί συνερευνητή νά συνεχίσει μέ τήν ἴδια πίστη καί εὐλάβεια τήν μελέτη τοῦ Θείου Λόγου καί τῶν Ἁγίων Πατέρων.

Ὁ πνευματικός αὐτός ἀγώνας, εἶμαι βέβαιος, θά τροφοδοτεῖ καί θά ἐνισχύει καί τήν ἐπιστημονική-ἰατρική του δραστηριότητα, ὥστε νά ὁδηγεῖ τόν ταλαίπωρο (Ρωμ. 7,24) σημερινό ἄνθρωπο ὄχι μόνον στή σωματική ὑγεία, ἀλλά καί στή ζήτηση τῆς ψυχικῆς ὑγείας, πού μόνο ὁ Χριστός μας μπορεῖ νά χαρίσει.

Ἀθήνα 27.05.2016

Μνήμη Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Ρώσου
π. Γεώργιος Μεταλληνός,
Ὁμότιμος Καθηγητής
τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

[Αθήνα - βιβλιοπωλείο "Φιλοκαλία" – τηλ. 210 3234411 -
 Θεσσαλονίκη - βιβλιοπωλείο "Λυδία" - τηλ. 2310 237412]

[2φΑ]

"Γίνε παλιάτσος.. "

π. Ανδρέας Κονάνος  -  ΓΙΝΕ ΠΑΛΙΑΤΣΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Γίνε γελοίος, αστείος,
κάνε τον κλόουν,
και μη σε νοιάζει τι θα πουν
για σένα, όσοι σε βλέπουν

Αρκεί να δώσεις λίγη χαρά
στον άνθρωπό σου,
ν’ ανθίσει ένα χαμόγελο
στα μαραμένα χείλη του

Στο παιδί σου που πιέζεται
κι αγχώνεται με τα δικά του

Στη γυναίκα σου που γύρισε
απ’ τη χημειοθεραπεία κι είναι χάλια

Η αγάπη είναι μεθύσι, και δεν ντρέπεται
τα ρούχα της φινέτσας
να αφήσει

Αρκεί να σε φιλήσει,
Κύριε,
στο πρόσωπο του πονεμένου..

Του όποιου.

fb – [2fA]

                                                                        

"Μνήμη Πόντου "

Κωνσταντίνος Καβάφης  -  ΠΑΡΘΕΝ  [1921]

Αὐτὲς τὲς μέρες διάβαζα δημοτικὰ τραγούδια,
γιὰ τ᾿ ἆθλα τῶν κλεφτῶν καὶ τοὺς πολέμους,
πράγματα συμπαθητικά· δικά μας, Γραικικά.
Διάβαζα καὶ τὰ πένθιμα γιὰ τὸν χαμὸ τῆς Πόλης

«Πῆραν τὴν Πόλη, πῆραν την· πῆραν τὴν Σαλονίκη».

Ὅμως ἀπ᾿ τ᾿ ἄλλα πιὸ πολὺ μὲ ἄγγιξε τὸ ᾆσμα
τὸ Τραπεζούντιον μὲ τὴν παράξενή του γλώσσα
καὶ μὲ τὴν λύπη τῶν Γραικῶν τῶν μακρυνῶν ἐκείνων
ποὺ ἴσως ὅλο πίστευαν ποὺ θὰ σωθοῦμε ἀκόμη.

Μὰ ἀλοίμονον μοιραῖον πουλὶ «ἀπαὶ τὴν Πόλην ἔρται»
μὲ στὸ «φτερούλιν ἀθε χαρτὶν περιγραμμένον
κι οὐδὲ στὴν ἄμπελον κονεύ᾿ μηδὲ στὸ περιβόλι
ἐπῆγεν καὶ ἐκόνεψεν στοῦ κυπαρίσ᾿ τὴν ρίζαν».

Οἱ ἀρχιερεῖς δὲν δύνανται (ἢ δὲν θέλουν) νὰ διαβάσουν
«Χέρας υἱὸς Γιανίκας ἔν» αὐτὸς τὸ παίρνει τὸ χαρτί
καὶ τὸ διαβάζει κι ὀλοφύρεται.

«Σίτ᾿ ἀναγνῶθ᾿ σίτ᾿ ἀνακλαῖγ᾿ σίτ᾿ ἀνακροῦγ᾿ τὴν κάρδιαν.
Ν᾿ ἀοιλλὴ ἐμᾶς νὰ βάϊ ἐμᾶς ἡ Ρωμανία πάρθεν».

[ Από δημοτικό τραγούδι της Τραπεζούντας:

– Ἔπαρ’ υιέ μ’ την σπάθην σου, - τ’ Ελλένικον κοντάρι σ’
δέβ’ ἀτουνούς, σκόρπισον ἀτ’ς - σὰν ἄνεμος τὰ φύλλα.]

ardin-rixi – [2fA]

"Έρως - Ήρως "

Π Α Ρ Α Σ Τ Α Σ Η   Σ Υ Γ Χ Ρ Ο Ν Ο Υ   Χ Ο Ρ Ο Υ

Παρασκευή 26 και Σάββατο 27 Μαΐου 2017  -  Ώρα: 9 μ.μ.
στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Πειραιώς 206, Ταύρος
Τηλ.: 210 3418550

Έ ρ ω ς - Ή ρ ω ς
-  βασισμένη στο ομώνυμο έργο του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη

Ανεκπλήρωτος έρωτας. Ανθρώπινη αγάπη. Μπορούν να συνυπάρχουν;
Στο διήγημα “Έρως-Ήρως”, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης δίνει απάντηση στο ερώτημα αυτό, επηρεασμένος από το κοινωνικό πλαίσιο της εποχής του.

Η Πολιτιστική Ομάδα ΗΧΟΔΡΑΜΑ δραματοποιεί με το δικό της τρόπο τα συναισθήματα και τα διλήμματα που σκιαγραφούν τους χαρακτήρες του διηγήματος.

Με σύγχρονες χορογραφίες και πρωτότυπη μουσική που εμπνέεται από την παράδοση και εκφράζεται με σύγχρονο τρόπο, δραματοποιούνται σκέψεις για το που μπορεί να οδηγήσει η καταπίεση των συναισθημάτων από τον κοινωνικό περίγυρο.

Η αφήγηση και οι στίχοι των τραγουδιών παρμένα απ’ ευθείας από το κείμενο του Παπαδιαμάντη, σε συνδυασμό με live φωνητικά, εμπλουτίζουν την παράσταση, προσθέτοντας στο σύγχρονο στοιχείο των χορογραφιών τη δύναμη της παράδοσης.

-  Τραγούδι: η Αναστασία Χατζηπαύλου

mcf – echodrama - mikrosapoplous

fb – Αναστασία, Ειρήνη - [2fA]

                                                                                                    

"Μόνο μέσα στη σιωπή.. "

Αλέξανδρος Κοσματόπουλος  -  "Το Αναγνωστικό των Ευαγγελίων"

[…. ]

Πλησιάζουμε τα Ευαγγέλια ως τυφλοί τοις όμμασι και ανοικτοί τη καρδία. 

Γιατί, ο Λόγος του Θεού ακούγεται μόνο μέσα στη σιωπή. 

Μέσα στη σιωπή της ενατένισης, της προσήλωσης, της ησυχίας.

Ακούγεται όταν οι αισθήσεις συστέλλονται και στρέφονται προς εαυτόν. 

Έτσι μπορεί κανείς να αντιπαλέψει "την αμαρτία του κόσμου τούτου", την ανικανότητα του ανθρώπου να απελευθερωθεί απ’ την βιαιότητα του ίδιου του εαυτού του.

Η βία του κόσμου, δίχως το έσοπτρον του πνεύματος, είναι αδύνατον να φανερώσει το σκοτεινό της πρόσωπο και την καταγωγή της. 

Για να ανατραπούν τα είδωλα χρειάζεται κρυστάλλινη καθαρότητα, που τίποτα να μη την σκιάζει εντός σου, για να πεις αινιγματικά το, «εν μέρει μόνον γνωρίζομεν και εν μέρει προφητεύομεν». 

Είναι αδύνατον να καταλάβουμε σε ποια βάθη συντελείται η μεταμόρφωση του ανθρώπου.

Και είναι σωστό και δίκαιο αυτό, γιατί στα πέρατα του εαυτού μας δεν υπάρχουν κανόνες, δεν υπάρχουν στηρίγματα, δεν υπάρχουν βοήθειες και συνταγές σωτηρίας. «Περνάς από τη σκότωση για να αλλάξεις πολιτεία», όπως λέγει και ο αββάς Ισαάκ ο Σύρος.

Μπροστά σε ένα ξερίζωμα κάθε ανθρώπινης διάστασης, σε μια βοή και ένα σάλεμα των θεμελίων, μένει κανείς αποσβολωμένος και ακούει αυτό που άκουσε ο Προφήτης από το στόμα του Θεού: «Θα σαλέψω γη και ουρανό, για να μείνει αυτό που δεν σαλεύεται».

Τούτη η αίσθηση μυστηριωδώς, σαν νέφος σκοτεινό, διαπερνά όλα τα γεγονότα. 

Έτσι τα γεγονότα που διαδραματίζονται στα Ευαγγέλια μοιάζουν να μας μιλούν με λόγια άρρητα, πανάρχαια και νέα, από καταβολής τούτου του κόσμου, και μας εστιάζουν σε ένα παρόν που το μυστήριό του δεν γνωρίζουμε και πάντα μας διαφεύγει.

Τα πλησιάζουμε όπως η αιμορροούσα γυναίκα πλησίασε τον Ενσαρκωμένο Λόγο.
Φοβισμένη, άρρωστη, πληγωμένη, μέσα στο πλήθος που τον συνέθλιβε, τον πλησίασε με την άφατη πίστη ότι αγγίζοντας την άκρη του ιματίου του και μόνο θα γίνει καλά.
Κι εκείνος είπε∙ «Τις μου ήψατο των ιματίων;
Και έλεγον αυτώ οι μαθηταί αυτού· βλέπεις τον όχλον συνθλίβοντά σε και λέγεις, τις μου ήψατο»; 

Στο χαρμόσυνο άγγελμα της βασιλείας, οι κραδασμοί ενός λόγου που διαπερνά τα πάντα και δεν παύει να αποκαλύπτει εδώ και χιλιάδες χρόνια ένα πνεύμα που ανασταίνεται μέσα σε λέξεις ζωντανές, ένα πνεύμα που έρχεται από αλλού, εγείρει το σώμα και το διαποτίζει σε μια βαθιά σαρκική σχέση.

Στα Ευαγγέλια δεν υπάρχει αντίθεση μεταξύ νου και καρδιάς. 

Η πνευματική πορεία του ανθρώπου έγκειται στην προσπάθεια να εισέλθει ο νους στην καρδιά, ώστε με την καρδιά και να σκέφτεται και να αισθάνεται. 

Αίσθημα και σκέψη πάνε μαζί, όταν η σκέψη πορεύεται εντός της αποκαθαρμένης από τα πάθη καρδιάς, λυτρωμένη από την ίδια της τη βία, και η καρδιά γίνεται τότε το πνευματικό κέντρο του όλου ανθρώπου, όπου συντελείται η ενότητά του. 

Εκεί υπερβαίνεται ο εσωτερικός διχασμός του ανθρώπου, ως και η αντίθεση σώματος και ψυχής. 

Η νοήμων καρδιά  που δέχτηκε τη Χάρη του Θεού δεν είναι πια διχασμένη, και από πέτρινη γίνεται σάρκινη.

[ ….]

- Την Κυριακή 21 Μαΐου, στις 11 το πρωί, θα γίνει παρουσίαση του βιβλίου
"το Αναγνωστικό των Ευαγγελίων"  του Αλέξανδρου Κοσματόπουλου, που
κυκλοφορεί ήδη από τις εκδόσεις  Πατάκη, στην αίθουσα του Πνευματικού
Κέντρου του Ι. Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχών, στο Μοσχάτο·
- θα μιλήσουν, ο συγγραφέας και ο Βασίλης Γαλανομάτης.

antifono – [2fA]

                                                                                             

"Rose "

Από το τραγούδι της Ρόουζ
-  επιλογή

Δεν σταματάμε το παιχνίδι επειδή γερνάμε.
Γερνάμε επειδή σταματάμε να παίζουμε.

Πρέπει να γελάμε και να είμαστε χαρούμενοι κάθε μέρα.
Πρέπει να έχουμε ένα όνειρο. Όταν χάνεις το όνειρο σου, πεθαίνεις.

Να μεγαλώνεις βρίσκοντας πάντα την ευκαιρία μέσα στην αλλαγή.
Θυμήσου: το να γερνάς είναι αναπόφευκτο, να μεγαλώνεις προαιρετικό.

Ζούμε με ότι παίρνουμε, αλλά η ζωή μας είναι αυτό που δίνουμε.

Όταν η νύχτα έχει υπάρξει τόσο μοναχική και ο δρόμος τόσο μακρύς,
όταν σκεφτείς ότι η αγάπη είναι μόνο για τους τυχερούς…
θυμήσου:
τον χειμώνα, βαθιά κάτω από το χιόνι, βρίσκεται ο σπόρος
που με την αγάπη του Ήλιου την Άνοιξη, θα γίνει Ρόδο.

tilestwra – [2fA]

"Το Θωρηκτό ΑΒΕΡΩΦ "

15 Μαΐου 1911: Παραδίδεται στην Ελλάδα το Θωρηκτό ΑΒΕΡΩΦ

Το Θωρηκτό "Αβέρωφ" είναι ένα πλοίο - θρύλος του Πολεμικού μας Ναυτικού.
Οι επιτυχίες του στο Αιγαίο του χάρισαν αμέσως τον χαρακτηρισμό «Το τυχερό πλοίο».

Κατασκευάσθηκε στα ναυπηγεία του Λιβόρνο της Ιταλίας. 

Καθελκύστηκε στις 27 Φεβρουαρίου 1910 και παραδόθηκε στη χώρα μας στις 15 Μαΐου 1911.

Την 11η Σεπτεμβρίου κατέπλευσε στο Φάληρο και έγινε δεκτό με ενθουσιασμό από τον Ελληνικό λαό. 

Κόστισε συνολικά 25.000.000 χρυσές Ελληνικές δραχμές. 

Το 1/3 της τιμής του κατέβαλε ο εθνικός μας ευεργέτης Γεώργιος Αβέρωφ και τα 2/3 το Ελληνικό δημόσιο με εξωτερικό δανεισμό.

Το «Αβέρωφ» ήταν από τα πιο σύγχρονα πολεμικά της εποχής του. 

Ατμοκίνητο, έπλεε με ταχύτητα 23 κόμβων και είχε πλήρωμα 20 αξιωματικών και 670 ναυτών. Αμέσως έγινε η ναυαρχίδα του απηρχαιωμένου Ελληνικού στόλου.

Σε επιχειρησιακό επίπεδο άλλαξε τις ισορροπίες στο Αιγαίο. 

Με κυβερνήτη του τον Ναύαρχο Παύλο Κουντουριώτη ηγήθηκε των Ελληνικών ναυτικών δυνάμεων στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-13. 

Οι νικηφόρες ναυμαχίες της Έλλης και της Λήμνου κατά του τουρκικού στόλου διέλυσε τις προσδοκίες του Σουλτάνου και της Υψηλής Πύλης για τον έλεγχο του Αιγαίου.

Τον Οκτώβριο 1918 το «Αβέρωφ» ύψωσε την Ελληνική σημαία στην Κωνσταντινούπολη, καθώς η χώρα μας ήταν μία από τις νικήτριες δυνάμεις του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

Συμμετείχε στη Μικρασιατική Εκστρατεία, μεταφέροντας στρατεύματα αρχικά και κατόπιν πρόσφυγες, μετά την Καταστροφή. 

Στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, αν και «γερασμένο» το «Αβέρωφ» συμμετείχε σε νηοπομπές στον Ινδικό Ωκεανό.

Το εύδρομο καταδρομικό, που συνδέθηκε άρρηκτα με τον Ναύαρχο Κουντουριώτη και την πολιτική πίστη του Ελευθερίου Βενιζέλου στην ναυτική ισχύ της Ελλάδας, παροπλίσθηκε το 1951.

Σήμερα είναι πλωτό μουσείο και ναυλοχεί στο Φάληρο. 

[Προσωρινά εκτελείται γενική επισκευή του, στα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά.]

sansimera – [2fA]

"Η Μάνα του Βρεττάκου "

ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΒΡΕΤΤΑΚΟΥ  -  Η ΜΑΝΑ

Εφτακόσιες δραχμές, δεμένες σ' ένα μαντίλι.
Τα κράτησε περισσότερο από ένα μήνα. Δεν ακούστηκε
να τα ζητήσει κανείς.

Κατέβηκε τότε στη πόλη, έχοντας πάρει μιαν απόφαση
που δεν την περίμενα.
Άκουσες, με ρώτησε, να έχασε κανείς τίποτε χρήματα;
Όχι, της απάντησα και την κοίταξα με απορία.

Τα βρήκα εγώ, μου είπε, ενώ η φωνή της και τα χέρια της έτρεμαν
Σου τα δίνω να πάρεις βιβλία.
Σε λίγο και των δυο μας τα χέρια έτρεμαν.
Τα λεφτά ήτανε αφημένα στο τραπέζι.

Της είπα να κρατήσει μερικά κι αυτή,
ν' αγοράσει και πράγματα για το σπίτι.
Είναι κακό μου απάντησε,
πρέπει να πάνε όλα σε ιερό σκοπό.

Και συμπλήρωσε: Θα κρατήσω μια δραχμή μόνο,
ν' ανάψω ένα κερί για τη σχώρεση.
Και όταν μεγαλώσεις και μπορείς, αυτές τις εφτακόσιες δραχμές
να τις δώσεις πίσω.

Σε ποιόν, τη ρώτησα. Όπου κι αν βρίσκεσαι,
στους φτωχούς, μου απάντησε...

fb – Nota

[2fA]

                                                                                 

"Γυναίκα Σαμαρείτιδα "

                                                     

Αγίου Μαξίμου Ομολογητού
-  από την ΦΙΛΟΚΑΛΙΑ

«Και η γυναίκα η Σαμαρείτιδα και εκείνη που πήρε τους εφτά αδελφούς ως άνδρες της, σύμφωνα με τους Σαδδουκαίους (Ματθ. κβ’, 25-28), και η αιμορροούσα (Ματθ. θ’, 20), και εκείνη που έσκυβε στη γη, και η κόρη του Ιαείρου (Μαρκ. ε’, 22), και η Συροφοινίκισσα (Μαρκ. ζ’, 25), δηλώνουν και την ανθρώπινη φύση στο σύνολό της και την ψυχή του κάθε επί μέρους ανθρώπου και κάθε μια σημαίνει, σύμφωνα με τη διάθεση που υπόκειται στο πάθος, τόσο τη φύση όσο και την ψυχή.

Η γυναίκα των Σαδδουκαίων είναι η φύση ή η ψυχή, που συνοίκησε βέβαια άγονα με όλους τους θείους νόμους που δόθηκαν από τους αιώνες, δεν αποδέχεται όμως την προσδοκία των μελλοντικών.

Η αιμορροούσα επίσης είναι η φύση και η ψυχή, που με τα πάθη αφήνει να της γλιστρήσει προς την ύλη η δύναμη που της δόθηκε για τη δημιουργία έργων και λόγων δικαιοσύνης.

Η Συροφοινίκισσα είναι η ίδια φύση και ψυχή του κάθε ανθρώπου, που έχει κόρη της τη διάνοια που από αδυναμία αιμορραγεί ασταμάτητα εξαιτίας της αγάπης της προς την ύλη.

Η κόρη του Ιαείρου είναι επίσης η σύμφωνα με τον νόμο φύση και η ψυχή, που έχει τέλεια νεκρωθεί από το να μην πράττει τις νομικές εντολές, αλλά και να μην εκτελεί τα θεία προστάγματα.

Η συγκύπτουσα γυναίκα είναι η φύση και η ψυχή, που με την απάτη του διαβόλου έστρεψε προς την ύλη όλη τη σχετική με την πράξη νοερή δύναμη.

Η Σαμαρείτιδα, όμοια με τις προηγούμενες γυναίκες, σημαίνει την φύση ή την ψυχή του καθενός, που χωρίς το προφητικό χάρισμα συμβίωσε, σαν με άνδρες, με όλους τους νόμους που δόθηκαν στην φύση μας, από τους οποίους οι πέντε είχαν προηγηθεί, ενώ ο έκτος, αν και ήταν παρών, αλλά όμως αυτός δεν ήταν άνδρας της φύσης ή της ψυχής, με το να μη γεννά από αυτήν την δικαιοσύνη που σώζει στον αιώνα.

Έλαβε λοιπόν η φύση ως άνδρα:

Τον πρώτο νόμο, τον νόμο στον παράδεισο· 

Δεύτερο νόμο, τον νόμο μετά τον παράδεισο· 

Τρίτο νόμο κατά τον κατακλυσμό του Νώε· 

Τέταρτο, τον νόμο της περιτομής επί του Αβραάμ· 

Πέμπτο, τον νόμο της προσφοράς του Ισαάκ.

Αυτούς όλους τους έλαβε η φύση και τους απέρριψε, εξαιτίας της ακαρπίας της στα έργα της αρετής.

Έκτο, είχε τον νόμο μέσω του Μωυσή που ήταν σαν να μην τον είχε, επειδή δεν εκτελούσε τις πράξεις δικαιοσύνης που εκείνος όριζε ή επειδή επρόκειτο αυτή να μεταβεί σε άλλο νόμο ως άνδρα, δηλαδή το Ευαγγέλιο, γιατί ο νόμος δεν είχε δοθεί στους ανθρώπους αιώνια, αλλά κατά οικονομία που παιδαγωγούσε προς το μεγαλύτερο και μυστικότερο.

Μ’ αυτή την έννοια νομίζω, είπε ο Κύριος στη Σαμαρείτιδα "κι’ αυτός που τώρα έχεις δεν είναι δικός σου". Γιατί γνώριζε, ότι ο άνθρωπος θα μεταφερόταν στο Ευαγγέλιο. 

Γι’ αυτό και γύρω στην έκτη ώρα, όταν κατ’ εξοχή περιλάμπεται η ψυχή από παντού από τις ακτίνες της γνώσης εξαιτίας της παρουσίας σ’ αυτήν του Λόγου, κι ενώ είχε φύγει πλέον η σκιά του νόμου, συνομιλούσε την ώρα αυτή μαζί της, και κοντά στο πηγάδι του Ιακώβ, στέκοντας δηλαδή κοντά στην πηγή, μαζί με τον Λόγο των θεωρημάτων της Γραφής.

                                                                                 

ΣΧΟΛΙΟ

Το πηγάδι του Ιακώβ είναι η Γραφή.
Το νερό είναι η γνώση που περιέχει η Γραφή.
Το βάθος είναι η δυσκολοπλησίαστη θέση των αινιγμάτων των Γραφών.

Το άντλημα είναι η μάθηση με το γράμμα του θείου λόγου, που δεν την είχε ο Κύριος, επειδή ήταν αυτο-Λόγος και δεν έδινε σ’ όσους πίστευαν την γνώση από την μάθηση και την μελέτη, αλλά δωρίζει στους άξιους την εκ μέρους της πνευματικής χάριτος αέναη σοφία που ποτέ δεν τελειώνει. 

Γιατί το άντλημα, δηλαδή η μάθηση, παίρνοντας ελάχιστο ποσό γνώσης, αφήνει το σύνολο, αφού κανένας λόγος δεν μπορεί να το κρατήσει. 

Ενώ η κατά χάρη γνώση, έχει χωρίς μελέτη όλη την εφικτή στους ανθρώπους σοφία που αναβλύζει ποικιλότροπα ανάλογα με τις ανάγκες».

 agioskosmas – [2fA]

 

"Υπακοή και Ελευθερία "

Η λανθασμένη υπακοή και η γνήσια ελευθερία
-  π. Βασιλείου Θερμού

Εμπειρία που μου εξωτερίκευσε πνευματικός: 

Η Όλγα έρχεται για εξομολόγηση από τα 15. Ξαφνικά, στα 23 της, ξεκινά λέγοντας: 

"Πάτερ, δεν μπορώ πια να σας κάνω υπακοή"!

Εύλογα ακολούθησε η απορία του: "Πότε σου ζήτησα να μου κάνεις υπακοή;" 

Πράγματι αυτός ο πνευματικός πιστεύει στην ελευθερία των ανθρώπων.

Χρειάστηκαν αρκετές συζητήσεις και κάποιος χρόνος για να καταλάβει η Όλγα, ότι το ξέσπασμά της είχε να κάνει με το πώς αντιλαμβανόταν η ίδια επί τόσα χρόνια, το δήθεν "καθήκον" της και τις δήθεν προθέσεις του πνευματικού της.

Πρώτο παιδί της οικογένειας, εξοπλισμένη με αυστηρό υπερεγώ, δυσκολεύθηκε να διακρίνει πότε και πώς πίεζε τον εαυτό της και έπνιγε όλες τις επιθυμίες της στο όνομα της καλής εντύπωσης και της απροθυμίας να αναλάβει την ευθύνη της ιδιοπροσωπίας της.

Στα ελλείμματα του πνευματικού καταγράφεται η αδυναμία του να αντιληφθεί αυτή την αυτόβουλη καταστολή μιας ψυχής, που προθυμοποιείται να γίνεται "βασιλικώτερη του βασιλέως".

Ο γέροντας Σωφρόνιος διέκρινε αυτή την διαβάθμιση: 

«Το πρώτο γνώρισμα της προσωπικής ελευθερίας, είναι η απροθυμία μας να εξουσιάζουμε οποιονδήποτε. 

Η επόμενη βαθμίδα, είναι η εσωτερική μας χειραφέτηση από την εξουσία των άλλων πάνω μας».

Αν η περίπτωση αυτή ανήκει στις εύκολα ιάσιμες και χωρίς σοβαρές επιπτώσεις, αξίζει να σταθούμε σε εκείνους που είναι τόσο βαριά αλλοτριωμένοι, ώστε αναζητούν σκόπιμα ή πνευματικό που καλλιεργεί την ανελευθερία ή οποιονδήποτε άλλον πνευματικό, τον οποίο όμως εξωθούν διαρκώς σε πιεστικές στάσεις και συμπεριφορές απέναντί τους, μέσα από μια μαζοχιστική υποδομή.

Εδώ δεν καταπιέζει ο πνευματικός, αλλά οι ανάγκες του ψυχισμού, οι οποίες δεν έχουν σε καμία υπόληψη το αυτεξούσιo τους. 

Ο εχθρός βρίσκεται μέσα από τα τείχη, γι’ αυτό και είναι δυσκολότερα αντιμετωπίσιμος.

To τρομακτικό άγχος μπροστά στην ελευθερία (και στη συνακόλουθη ευθύνη), γίνεται πολυμήχανο και εφευρετικό. 

Ο άνθρωπος τότε πρόθυμα υποδουλώνεται στις άμυνες του, αρκεί να γευτεί την ασφάλεια της παλινδρόμησης προς τους πρώιμους και γνώριμους ‘παραδείσους’, όπου κάποιος άλλος σκέφτεται και αποφασίζει αντί γι’ αυτόν.

Άλλοτε η ψυχοπαθολογία αυτή αποτελεί συνέχεια της οικογενειακής δομής. 

Άλλοτε στηρίζεται εξ ολοκλήρου στη ενοχή. 

Άλλοτε πηγάζει από τον φόβο προς τις επιθυμίες και τα συναισθήματα μας, δηλαδή προς το "παθητικόν" μέρος της ψυχής.

Όποια και να είναι η συγκεκριμένη αιτία όμως, σημασία έχει πως ο ψυχισμός δεν αντέχει το θεόσδοτο δώρο της ελευθερίας, ούτε στον εαυτό του ούτε και στους άλλους.

Αυτό το δεύτερο έχει ως αποτέλεσμα να εξανίσταται ο ψυχισμός εναντίον εκείνων που δείχνουν να απολαμβάνουν την ελευθερία τους, είτε εντός είτε εκτός Εκκλησίας. 

Ο πειρασμός του φθόνου είναι προφανής.

vimaorthodoxias – [2fA]

"Η άλλη γλώσσα "

Gibran Khalil  -  Η ΑΛΛΗ ΓΛΩΣΣΑ
-  "O TΡΕΛΟΣ - Οι παραβολές και τα ποιήματα του"

Τρεις μέρες, αφού είχα γεννηθεί,
κι όπως ήμουν ξαπλωμένος στη κούνια τη μεταξωτή μου,
θωρώντας μ’ απορία και δυσαρέσκεια τα του καινούργιου
κόσμου γύρω μου,
μίλησε η μητέρα μου στην παραμάνα κι είπε
«Πώς τα πάει το παιδί μου;»
κι η παραμάνα απάντησε
«Καλά τα πάει, κυρία, το τάισα τρεις φορές·
δεν έχω ξαναδεί άλλο μωρό τόσο μικρό, να 'ναι τόσο χαρωπό»

Θύμωσα τότε εγώ και φώναξα:
«Δεν είναι αλήθεια, μητέρα· το κρεβατάκι μου είναι σκληρό
και το γάλα που θηλάζω πικρό στο στόμα μου·
η μυρουδιά του στήθους της μου πνίγει τα ρουθούνια,
και είμαι τρισδυστυχισμένο».

Μα η μητέρα δεν κατάλαβε, ούτε κι η παραμάνα·
γιατί γλώσσα μου ήταν η γλώσσα κείνου του κόσμου
απ' όπου είχα έρθει.

Και στις είκοσι και μια μέρες της ζωής μου, που βαφτιζόμουν, 
ο παπάς είπε στη μητέρα μου:
«Πρέπει στ' αλήθεια να είσαστε ευτυχισμένη
κυρία, που ο γιος σας γεννήθηκε χριστιανός».
Κι εγώ ξαφνιάστηκα - κι είπα στον παπά:
«Τότε η μάνα σου, στους ουρανούς, πρέπει να 'ναι δυστυχισμένη
που εσύ δε γεννήθηκες χριστιανός».
Μα κι ο παπάς, τα ίδια: δεν κατάλαβε τη γλώσσα μου.

Και μετά από εφτά φεγγάρια, ένας μάντης με κοίταξε μια μέρα
κι είπε στη μητέρα μου:
«Ο γιος σου θα γίνει πολιτικός και μέγας αρχηγέτης».
Κι εγώ έσκουξα:
«Αυτή είναι ψευτοπροφητεία·
γιατί εγώ, μουσικός θα γίνω και τίποτα απ' όσα λέει».

Μα και τότε ακόμα η γλώσσα μου ήταν ακατάληπτη

- κι ήταν μεγάλη η κατάπληξη μου.

Κι ύστερα από τριάντα και τρία χρόνια, που στο μεταξύ η μητέρα μου,
κι η παραμάνα μου, κι ο παπάς, είχαν όλοι τους πεθάνει
(η σκιά του Θεού ας σκεπάζει τα πνεύματα τους)
ο μάντης ζούσε ακόμα.
Και χτες τον συναπάντησα κοντά στην πύλη του ναού·
κι όπως μιλούσαμε μου είπε:
«Πάντα μου το 'ξερα πως θα γινόσουν μεγάλος μουσικός...
Ακόμα από τα γεννοφάσκια σου προφήτεψα και προείπα
τα μελλούμενα σου».

Κι εγώ τον πίστεψα
- γιατί τώρα πια, έχω κι εγώ λησμονημένη τη γλώσσα κείνου του κόσμου,
τ' αλλουνού.

gibran-khalil – [2fA]

                                                                       

Παράθυρο..

ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ

Στης καρδιάς το ιερό συντελείται
η τελετουργία της φύσης
εκεί μετουσιώνονται μυστικά
η ωραιότητα σε αγάπη, οι στάλες
βροχής σε ευλογία, τα ποικιλόχρωμα άνθη
στα ρείθρα της ζωής
σε γιορτινή προσφορά

Μες στης καρδιάς το ιερό
οι νόμοι των αριθμών και της εξέλιξης
αλλάζουν, στην ευφρόσυνη συνάντηση
του Αδάμ με τον Χριστό

Οι κάλλιστες προθέσεις προάγονται
σε καθημερινούς τρόπους ζωής
η χαρά της βεβαιότητας ενδύει την ύλη
με νόημα,
η συγκίνηση εκφράζεται με πράξεις
προσήνειας - συγχώρεση συναίσθηση
προσευχή

Παράθυρο στη δημιουργία ο εσώτερος ναός,
λειτουργείται στο φως.

φωτο- db

M [2fA]

                                                                               

"Εικών ειμί της δόξης σου "

Μεσοπεντηκοστή

π. Αδαμάντιος Αυγουστίδης
-  από τα Προλεγόμενα στο βιβλίο του π. Χριστοδούλου Μπίθα:
"Πέρα από τη χώρα της λύπης"

Η αλήθεια είναι πάντοτε ευρύτερη από τις διατυπώσεις της. 

Και ο άνθρωπος πολύ μεγαλύτερος από όσα γνωρίζουμε ή νομίζουμε ότι γνωρίζουμε γι' αυτόν. 

Ο κάθε άνθρωπος ανεξαιρέτως.

Γι' αυτό «παράξενη φανερώνεται η ζωή, όταν πιάνεις να αφηγείσαι ιστορίες ανθρώπων», γράφει ο π. Χριστόδουλος στο βιβλίο που κρατάμε τώρα στα χέρια μας. 

Αφηγήσεις. Αποσπάσματα ανθρώπινου βίου. 

Ιστορίες που κυλούν καρέ-καρέ μπροστά στα μάτια μας. 

Και ενώ φαίνεται να τους ταιριάζει το ασπρόμαυρο, ξαφνικά αναδύονται απρόσμενα εικόνες λαμπερές και πολύχρωμες.

Εικόνες ανθρώπων που στην αρχή παρουσιάζονται εντελώς αμαυρωμένες. 

Μαύρες με φόντο γκρι. 

Και ξαφνικά αναδύεται η χρωματιστή βεβαιότητα, ότι πρόκειται για εικόνες «της αρρήτου δόξης» του Θεού, παρά τα «στίγματα των πταισμάτων» που σωρεύτηκαν και μαύρισαν την όψη τους.

Γιατί όμως αυτό να είναι έκπληξη; Δεν είναι αυτονόητο; 

Σε κάθε κηδεία δεν ψέλνουμε -για την ακρίβεια ψέλνει ό νεκρός με τα χείλη μας- «εικών ειμί της αρρήτου δόξης σου, ει και στίγματα φέρω πταισμάτων»;      [ ….]

[2φΑ]

     

"Τι είναι αυτό; "

Έξι καθημερινές εικόνες και η σημασία τους
-  άγνωστου συντάκτη

1) Κάποτε, οι χωρικοί αποφάσισαν να προσευχηθούν για να βρέξει.

Την ημέρα της προσευχής, όλοι οι άνθρωποι  της περιοχής συγκεντρώθηκαν στο ορισμένο σημείο, αλλά μόνον ένα αγόρι ήρθε με μια ομπρέλα.

Αυτό είναι ΠΙΣΤΗ.

2) Όταν πετάμε τα μωρά στον αέρα γελούν, επειδή ξέρουν ότι θα τα πιάσουμε. 

Αυτό είναι ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ.

3) Κάθε βράδυ, πέφτουμε για ύπνο, χωρίς καμία βεβαιότητα ότι και το επόμενο πρωί θα είμαστε ζωντανοί, όμως εξακολουθούμε να βάζουμε ξυπνητήρι.

Αυτό είναι ΕΛΠΙΔΑ.

4) Σχεδιάζουμε σπουδαία πράγματα για το αύριο, παρ’ ότι τίποτα δεν δικαιολογεί την τόση αισιοδοξία μας.

Αυτό είναι ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ.

5) Βλέπουμε τον κόσμο πώς υποφέρει στη ζωή του, αλλά συνεχίζουμε να παντρευόμαστε, να γεννάμε και να μεγαλώνουμε παιδιά.

Αυτό είναι ΑΓΑΠΗ.

6) Στο πουκάμισο ενός υπερήλικα, ήταν γραμμένη η πρόταση:

«Δεν είμαι 80 ετών - Είμαι ένα γελαστό παιδί στα 16 μου,  με 64 χρόνια εμπειρίας».

Αυτό είναι ΣΤΑΣΗ ΖΩΗΣ.

nancyfriedman – [2fA]

"Η στιγμή της απόσυρσης "

Χόρχε Μπουκάι  –  "Ο Δρόμος των Δακρύων"

Ας πάρουμε ένα κλασικό παράδειγμα: τον ζωγράφο με τον πίνακά του.

Ο ζωγράφος στέκεται λίγα λεπτά μπροστά στο τελάρο πριν ακόμη αρχίσει να ζωγραφίζει. 

Αισθάνεται την πρόκληση που του δημιουργεί η λευκότητα του τελάρου. 

Αντιλαμβάνεται το κενό που έχει απέναντι του και νιώθει την ευθύνη, ότι κάτι πρέπει να κάνει μ’ αυτό που υπάρχει εκεί μπροστά στα μάτια του.

Ο καλλιτέχνης δέχεται, σαν να μη μπορεί να κάνει διαφορετικά, έναν καταιγισμό από έντονα συναισθήματα. 

Αρχίζει να αισθάνεται διάφορα πράγματα μπροστά σ’ αυτό το λευκό τελάρο, μαζί με την επιθυμία να ζωγραφίσει.

Και τότε, κάνει μια κίνηση.
Αρπάζει ένα πινέλο, λίγη μπογιά και μια σπάτουλα, πλησιάζει το τελάρο και ζωγραφίζει. 

Αυτό αποτελεί τη μετουσίωση του συναισθήματος που ένιωθε.

Αφού βάλει μερικές πινελιές, ο ζωγράφος σταματάει. 

Κάνει δυο-τρία βήματα πίσω και κοιτάζει.

Αυτή είναι η στιγμή που ονομάσαμε «της απόσυρσης».

Όταν πηγαίνει λίγο πίσω και κοιτάζει, συνειδητοποιεί και αντιλαμβάνεται αυτό που βλέπει, και αποκτά συναίσθηση του τι έχει βάλει στον πίνακά του. 

Λίγα μόλις δευτερόλεπτα ή λεπτά μετά, έχει συνείδηση του έργου του και αισθάνεται ξανά να τον πλημμυρίζουν συναισθήματα, έχει ξανά συναίσθηση αυτού που βλέπει, και νιώθει ξανά ότι κάτι πρέπει να κάνει.

Η αίσθηση αυτή μετατρέπεται πάλι σε ενέργεια. 

Ο καλλιτέχνης πλησιάζει το πινέλο και την παλέτα. 

Ζωγραφίζει για κάποιο διάστημα, πριν κάνει πάλι λίγα βήματα πίσω για ένα νέο ξεκίνημα του κύκλου.

Η ζωή μας ολόκληρη σημαδεύεται από τέτοιες στιγμές. 

Ενώ είμαστε μόνοι μας και σε απόσταση από αυτά που μας συμβαίνουν, ανακαλύπτουμε αισθήματα και νιώθουμε να διακινούνται μέσα μας συναισθήματα τα οποία, όπως είπαμε παραπάνω, μπορεί να γίνουν ενέργεια στην υπηρεσία αυτού που θα ακολουθήσει.

Όταν καταφέρνω να μετατρέπω τα συναισθήματά μου σε μιαν ανάλογη ενέργεια, τότε η πράξη αυτή με φέρνει σε επαφή με «το γεγονός». 

Το ζω, λειτουργώ μ’ αυτό και σ’ έναν μικρό ή μεγάλο βαθμό, το αλλάζω.

Αν με την παρέμβασή μου εξαντληθεί ή αλλάξει η κατάσταση (ή όταν εμένα με κουράσει το βίωμα), αποσύρομαι ξανά — όχι όμως με την έννοια ότι φεύγω, αλλά ότι για άλλη μια φορά επανεκτιμώ και ξαναρχίζω.

antikleidi – [2fA]