"Ο Θεός, ανάμεσα μας! "

 

Anthony Bloom  -  Η σπουδαιότητα του βλέμματος
[Ένας θρύλος - Ποιμαντική σκέψη της εβδομάδος]

Νομίζω πως αυτή η αναγκαιότητα του να βλέπουμε και να παρατηρούμε, εκφράζεται με ένα πολύ όμορφο τρόπο σε κάποια διήγηση του Ναθάνιελ Χόθορν (Nathaniel Hawthorne, 1804 - 1864), σχετικά με κάποιον θρύλο του Νέου Κόσμου.

«Υπήρχε κάποτε ένα χωριό χτισμένο στις όχθες ενός μικρού ποταμού.
Πέρα από το χωριό και τις ταπεινές του καλύβες, ψηλά στο βουνό, υπήρχε ένας πελώριος βράχος που έφερε πάνω του, σχηματισμένη από χρόνια αμνημόνευτα, τη φιγούρα ενός προσώπου. Ήταν το πρόσωπο του θεού των κατοίκων του χωριού.
Ήταν ένα πρόσωπο υπερβατικής ομορφιάς, με μια έκφραση άφατης γαλήνης και ολοκληρωτικής αρμονίας.

Και οι χωρικοί φύλαγαν, γενιά πάνω στη γενιά, την υπόσχεση πως θα 'ρθει κάποια μέρα που αυτός ο θεός τους θα αποκολληθεί από τον βράχο και θα ζήσει ανάμεσά τους.
Θαύμαζαν αυτό το πρόσωπο, εμπνέονταν από αυτό  και επέστρεφαν ξανά και ξανά πίσω στις μέριμνες της φτωχής κοινοτικής τους ζωής.

Ωστόσο, γεννήθηκε κάποτε στο χωριό ένα παιδί, που όταν κατόρθωσε να μπουσουλήσει έξω από την καλύβα των γονιών του και να φτάσει μέχρι τον βράχο, μαγεύτηκε από την ομορφιά αυτού του προσώπου.
Από εκείνη τη μέρα και μετά πήγαινε συνεχώς στον βράχο πλάι στις πηγές του ποταμού, όπου δεν έκανε τίποτα άλλο από το να κοιτά.

Τα χρόνια πέρασαν, το μωρό έγινε ένα μικρό αγοράκι κι αργότερα ένας νεαρός άντρας.
Κι ήρθε κάποια μέρα που οι κάτοικοι του χωριού, καθώς τον είδαν να περνά, στάθηκαν και αναφώνησαν – "Ο θεός είναι ανάμεσά μας!".

Με το να καρφώνει το βλέμμα του σ' εκείνη τη μορφή, σιγά σιγά εξομοιώθηκε εσωτερικά με την έκφραση και το πνευματικό περιεχόμενό της -με το να την ατενίζει συνεχώς διαποτίστηκε απ’ αυτήν- αφέθηκε στο να εισχωρήσει μέσα του η γαλήνη, το μεγαλείο, η ειρήνη και η αγάπη, που το πέτρινο πρόσωπο εξέπεμπε.
Και τώρα, το πρόσωπό του είχε γίνει ίδιο με αυτό του θεού που είχε λατρέψει, απλά ατενίζοντάς το.»

 

πΖ – 2φΑ

                                                                          

"Mή μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν "

 

Κατά Ματθαίον Άγιον Ευαγγέλιο, Κεφάλαιο ΣΤ'(6) 22-33

 
῾Ο λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός· ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινόν ἔσται·

ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται. εἰ οὖν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστί, τὸ σκότος πόσον;

Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. Οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ.

Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν τί φάγητε καὶ τί πίητε, μηδὲ τῷ σώματι ὑμῶν τί ἐνδύσησθε· οὐχὶ ἡ ψυχὴ πλεῖόν ἐστι τῆς τροφῆς καὶ τὸ σῶμα τοῦ ἐνδύματος;

ἐμβλέψατε εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι οὐ σπείρουσιν οὐδὲ θερίζουσιν οὐδὲ συνάγουσιν εἰς ἀποθήκας, καὶ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τρέφει αὐτά· οὐχ ὑμεῖς μᾶλλον διαφέρετε αὐτῶν;

τίς δὲ ἐξ ὑμῶν μεριμνῶν δύναται προσθεῖναι ἐπὶ τὴν ἡλικίαν αὐτοῦ πῆχυν ἕνα;

καὶ περὶ ἐνδύματος τί μεριμνᾶτε; καταμάθετε τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ πῶς αὐξάνει· οὐ κοπιᾷ οὐδὲ νήθει·

λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι οὐδὲ Σολομὼν ἐν πάσῃ τῇ δόξῃ αὐτοῦ περιεβάλετο ὡς ἓν τούτων.

Εἰ δὲ τὸν χόρτον τοῦ ἀγροῦ, σήμερον ὄντα καὶ αὔριον εἰς κλίβανον βαλλόμενον, ὁ Θεὸς οὕτως ἀμφιέννυσιν, οὐ πολλῷ μᾶλλον ὑμᾶς, ὀλιγόπιστοι;

μὴ οὖν μεριμνήσητε λέγοντες, τί φάγωμεν ἢ τί πίωμεν ἢ τί περιβαλώμεθα;

πάντα γὰρ ταῦτα τὰ ἔθνη ἐπιζητεῖ· οἶδε γὰρ ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος ὅτι χρῄζετε τούτων ἁπάντων.

ζητεῖτε δὲ πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ τὴν δικαιοσύνην αὐτοῦ, καὶ ταῦτα πάντα προστεθήσεται ὑμῖν.

 

2fA

"Παρά δύο τεσσαράκοντα "

 

40-2 φράσεις διαπαιδαγώγησης
[Άγνωστου συγγραφέα]

1. Όπου υπάρχει θέληση, υπάρχει τρόπος.
2. Οι καλοί τρόποι δεν κοστίζουν τίποτα.

3. Πάντα να ρωτάς. Μια ερώτηση κάνουμε. Πού ξέρεις…
4. Δεν παντρεύεσαι κάποιον, παντρεύεσαι όλη του την οικογένεια.

5. Βρες το καλό σε όλους.
6. Μην κλαις πριν δοκιμάσεις.

7. Δεν υπάρχουν ηλίθιες ερωτήσεις, μόνο ηλίθιες απαντήσεις.
8. Να φέρεσαι στους άλλους, όπως θα ήθελες να σου φέρονται.

9. Μην ελέγχεις τι κάνουν οι άλλοι, μόνο τις δικές σου αντιδράσεις.
10. Μην αγοράζεις κάτι που δεν μπορείς να αντέξεις οικονομικά.

11. Τα πράγματα δεν σε κάνουν ευτυχισμένο, οι άνθρωποι σε κάνουν.
12. Πιάνεις περισσότερες μύγες με μέλι παρά με ξύδι.

13. Δύο λάθη δεν κάνουν ένα σωστό.
14. Πρόσεχε πού πατάς.

15. Η ομαδική δουλειά κάνει το όνειρο να λειτουργεί.
16. Η ζωή δεν είναι για να βρεις τον εαυτό σου.
      Η ζωή είναι να δημιουργείς τον εαυτό σου.

17. Αυτό που σκεφτόμαστε καθορίζει τι μας συμβαίνει, οπότε αν θέλουμε να
      αλλάξουμε τη ζωή μας, πρέπει να βελτιώσουμε τις σκέψεις μας.
18. Μη ζητάς πολλά. Το πανηγύρι είναι δύο εβδομάδες το φθινόπωρο.

19. Τα σκουπίδια του ενός είναι ο θησαυρός του άλλου.
20. Η μεγαλύτερη μέρα στη ζωή σου είναι όταν αναλαμβάνεις την απόλυτη ευθύνη
      για τις συμπεριφορές σου. Αυτή είναι η μέρα που μεγαλώνεις πραγματικά.

21. Ελευθερία είναι η κατανόηση των επιλογών μας, σε ποιον και σε τι επιτρέπουμε
      να έχει εξουσία πάνω μας.
22. Είσαι τόσο μεγάλος όσο νιώθεις.

23. Μια πέτρα που κυλάει δεν ωφελεί σε τίποτα.
24. Νωρίς στο κρεβάτι και νωρίς να σηκωθείς, σε κάνει υγιή, πλούσιο και σοφό.

25. Η ευτυχία δεν είναι τυχαία, αλλά συνειδητή επιλογή.
26. Αν δεν σου αρέσει ο δρόμος που περπατάς, ξεκίνα να στρώνεις άλλον.

27. Μια ανερχόμενη παλίρροια σηκώνει όλες τις βάρκες.
28. Μην κρίνεις ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του.

29. Είσαι πιο γενναίος από όσο πιστεύεις, πιο δυνατός από όσο φαίνεσαι
      και πιο έξυπνος από όσο νομίζεις.
30. Το πρωινό πουλί πιάνει το σκουλήκι.

31. Κάθε μέρα έρχεται φέρνοντας τα δώρα της. Λύσε την κορδέλα τους.
32. Το να περιμένεις από τον κόσμο να σου φερθεί δίκαια επειδή είσαι καλός
      άνθρωπος, είναι λίγο σαν να περιμένεις από τον ταύρο να μην σου επιτεθεί,
      επειδή είσαι χορτοφάγος.

33. Η εξομολόγηση κάνει καλό στην ψυχή.
34. Ομελέτα χωρίς να σπάσεις αυγά δεν γίνεται.

35. Το γρασίδι είναι πιο πράσινο εκεί που το ποτίζεις.
36. Το μεγαλύτερο κέρδος στη ζωή δεν έγκειται στο να μην αποτυγχάνουμε ποτέ,
      αλλά στη βελτίωση μας κάθε φορά που αποτυγχάνουμε.

37. Δεν υπάρχει ούτε μία συνταγή επιτυχίας. Υπάρχει όμως ένα βασικό συστατικό:
      Το πάθος.
38. Ποτέ μην χάνεις την ελπίδα σου. Και ποτέ μην υποτιμάς τη δύναμη της προσευχής.

 

Fb – 2fA

                                                             

"Πολιτική κατεύθυνση; "

Søren Kierkegaard - Τι χρειάζεται η εποχή μας
[Ποιμαντική σκέψη της εβδομάδος]

Η εποχή μας χρειάζεται «κληρικούς». Εκεί θα δοθεί η μάχη.
Η νίκη θα έρθει από τους «κληρικούς».
Ούτε από τους στρατιωτικούς ούτε από τους αστυνομικούς ούτε από τους διπλωμάτες ούτε από τους πολιτικούς. Η εποχή μας χρειάζεται «κληρικούς».

Κληρικούς εκπαιδευμένους να αντιμετωπίζουν όχι τις επιθέσεις του σχολαστικισμού, αλλά τις αψιμαχίες των παθών.
Κληρικούς ικανούς να διαλύουν το πλήθος και να το μετατρέπουν σε προσωπικότητες.
Κληρικούς που δεν επιδιώκουν να επιβληθούν μέσα από τη σπουδή και τη γνώση.

Κληρικούς που έχουν εκπληκτική ευγλωττία, αλλά ξέρουν να σιωπούν και να υπομένουν αδιαμαρτύρητα.
Κληρικούς που γνωρίζουν την καρδιά του ανθρώπου και ξέρουν ότι δεν πρέπει να κατακρίνουν και να αποδοκιμάζουν.
Κληρικούς που μετατρέπουν τις θυσίες τους σε εξουσία.

Κληρικούς που έχουν ασκηθεί στην πειθαρχία για να μετριάζουν, να νουθετούν, να ευεργετούν, να συγκινούν με την υπακοή τους και να παραμένουν ψύχραιμοι στα ξεσπάσματα του αρρώστου.

Γιατί η γενιά μας είναι πνευματικά άρρωστη, η ασθένειά της είναι προς θάνατον.
Όπως ο ασθενής δεν γνωρίζει την αιτία της αρρώστιας του, η εποχή μας νομίζει ότι χρειάζεται πολιτική κατεύθυνση.

 

πΖ – 2φΑ

                

                                                                                   

"Ο 10-λογος του μηχανόβιου "

1. ΠΟΤΕ μην αφήσεις τη μηχανή σου να σε πάει οπουδήποτε δεν έχεις ήδη πάει με το μυαλό σου τρία δευτερόλεπτα νωρίτερα.

2. Ο Νόμος είναι η βαρύτητα.
Και ο νόμος μπορεί να ξεγελαστεί, αλλά ποτέ δεν πρέπει να αγνοηθεί.
Αν τον αγνοήσεις, η βαρύτητα θα σε τσακίσει.

3. Καλή μέρα είναι αυτή που λες “τη γλιτώσαμε και σήμερα”.
Υπέροχη μέρα είναι αυτή που στο τέλος της αναρωτιέσαι αν η μηχανή φτιάχνεται ή πρέπει να την πετάξεις.

4. Μάθαινε από τα λάθη των άλλων.
Κανείς δεν ζει αρκετά, ώστε να προλάβει να κάνει όλα τα λάθη μόνος του.

5. Η μόνη περίπτωση να έχεις παραπάνω βενζίνη απ’ όση χρειάζεσαι,
είναι όταν έχει πιάσει φωτιά η μηχανή σου.

6. Όλοι οι αναβάτες ξεκινούν με ένα τσουβάλι γεμάτο τύχη κι ένα τσουβάλι άδειο από εμπειρία.
Το κόλπο είναι να γεμίσεις το τσουβάλι των εμπειριών πριν σου αδειάσει το τσουβάλι της τύχης.

7. Μη σε νοιάζει τι έχεις πίσω σου, εκτός κι αν έχει στην οροφή του φώτα που αναβοσβήνουν.

8. Οι κακές εμπειρίες είναι πολύτιμες: Σε εφοδιάζουν με ορθή κρίση για το μέλλον.

9. Τα αυτοκίνητα είναι σαν τα άγρια ζώα: Ποτέ δεν εξημερώνονται πλήρως, ποτέ δεν ξέρεις αν θα γίνουν φίλοι σου. Έχε το νου σου να τα δεις πριν σε εντοπίσουν εκείνα.

10. Ζήσε για να καβαλάς και καβάλα για να ζεις, που λένε κι οι αμερικάνοι.
Θυμήσου πως δεν σταματάς να οδηγείς γιατί γέρασες.
Γερνάς γιατί σταμάτησες να οδηγείς.

-------
ΣΗΜ. Ο δεκάλογος ισχύει για όλους τους μηχανόβιους.
Και για σένα (έχεις, ΔΕΝ έχεις ΜΗΧΑΝΉ…).
          

Moto – Mikes
2fA

                                                                     

"Κλείσε το, με σεβασμό.. "

 

-  Α. Δ.

…  Παρατηρώ το περιβάλλον μου και παρατηρώ και τον εαυτό μου.
Λίγες ή πολλές σελίδες, ειδικά το βράδυ, ήταν ο μοναδικός τρόπος για κάποια ισορροπία, ακόμα κι αν δεν κρατούσε πολύ.
Θα μπορούσα να τρέχω ή να μαγειρεύω ή να έχω σκύλο, δεν ξέρω, οτιδήποτε.
Δεν μαρτυρά καμία υπεροχή η ανάγνωση, δεν αποτελεί κάποιο ηθικό ή πνευματικό πλεονέκτημα.
Ανάγκη είναι. Σαν φάρμακο.

Να ανοίξεις το βιβλίο στην τσακισμένη σελίδα (όπως χαιρετάς μια παρέα όταν τη συναντάς στο καφέ), να διαβάσεις λίγες γραμμές που έχεις ξαναδιαβάσει μέχρι να θυμηθείς που είχες σταματήσει (όπως όταν λες τα νέα σου και ακούς τα νέα των άλλων), να προχωρήσεις παρακάτω (όπως όταν εκφράζεις μια ιδέα ή όταν ακούς ένα καλό αστείο), να τσακίσεις τη σελίδα για αύριο (όπως όταν δίνεις μια υπόσχεση).
Σαν φάρμακο.

[Σχόλιο: ‘Όλα καλά, όμως η κοινόχρηστη κακή συνήθεια της τσακισμένης σελίδας δεν με βρίσκει καθόλου σύμφωνο. Ο σελιδοδείκτης είναι ευγενέστερος τρόπος.
Το βιβλίο θέλει σεβασμό, ακόμα και σαν αντικείμενο, για το περιεχόμενο του.
Οφείλουμε επίσης σεβασμό και στον επόμενο πιθανό αναγνώστη του βιβλίου, ώστε να μην του αμβλύνουμε την αμεσότητα με τον συγγραφέα, επισημαίνοντας του τραυματικά, τη χρήση από δεύτερο χέρι… ]

 

Σδ - 2φΑ

                                                

"Το πρωί της δημιουργίας "

 

Παύλος Ευδοκίμωφ
[Ποιμαντική Σκέψη της Εβδομάδος]

"Είμαστε το ζωντανό σχέδιο του Θεού"

Το Πνεύμα δεν παράγει καμία θέληση· μεταμορφώνει, θεοποιώντας μόνον την θέληση που Το προσδέχεται. [...]

Η σοφία του Θεού υπάρχει πριν απ' την ύπαρξη του ανθρώπου και κάθε άνθρωπος φέρει μέσα του μία «εικόνα οδηγητική», την ιδική του «σοφία»· είναι ένα ζωντανό σχέδιο του Θεού.
Το σχέδιο αυτό ο άνθρωπος οφείλει να το αποκρυπτογραφήσει ο ίδιος, να κατακτήσει μόνος του το νόημά του και να οικοδομήσει την μοίρα του.

Έτσι η ύπαρξη είναι η τάση προς την αλήθεια του εαυτού μας, που πρέπει να την ανακαλύψουμε και να την βιώσουμε: «Δεν γνωρίζω την αλήθεια, παρά όταν γίνεται ζωή μέσα μου», έλεγε ο Kierkegaard.

Στην ζωή δεν υπάρχει στατική τελείωση ούτε είναι δυνατή επανάληψη· για να μιλήσουμε ακριβέστερα, δεν υπάρχουν ποτέ προηγούμενα, αλλ' ένα αιώνιο αρχίνισμα μοναδικών πάντοτε πράξεων — ένα «μη δις» — γιατί είναι πράξεις ιδικές μας.

Κάθε πρωί της ανθρώπινης ζωής ανατέλλει σαν το πρωί της δημιουργίας του κόσμου· είναι ένα καθάριο θεϊκό σχέδιο και όσο πιο πιστός είμαι προς αυτό, τόσο φέρομαι προς μία νέα άνοιξη, προς το απόλυτα «ορεκτόν» και το απόλυτα παρθένο.

 

πΖ – 2φΑ

                                         

"Η ηρεμία της ωριμότητας "

 

Βίκτωρ Ουγκώ.

- Γερνάς μου είπαν, σταμάτησες να είσαι εσύ, πικραίνεσαι και μόνος…

- Όχι, απάντησα· δεν γερνάω, γίνομαι σοφότερος.
 Έχω σταματήσει να είμαι αυτό που αρέσει στους άλλους για να γίνω
αυτό που μου αρέσει να είμαι, έχω σταματήσει να ψάχνω την αποδοχή
για να αποδεχτώ ο ίδιος τον εαυτό μου, έχω αφήσει πίσω μου τους ψεύτικους
καθρέφτες που εξαπατούν ανελέητα.

Όχι, δεν γερνάω, γίνομαι σταθερά επιλεκτικός τόπων, ανθρώπων,
συνηθειών και ιδεολογιών.
Έχω αφήσει προσκολλήσεις, περιττούς πόνους, ανθρώπους…
ψυχές και καρδιές, δεν είναι για πίκρες είναι απλά για υγεία.

Έφυγα από την νύχτα για να μάθω την αϋπνία, σταμάτησα να ζω ιστορίες
και άρχισα να τις γράφω, άφησα στην άκρη τα στερεότυπα που επιβάλλονται,
σταμάτησα να χρησιμοποιώ μακιγιάζ για να κρύψω τις πληγές μου,
τώρα έχω ένα βιβλίο ανοιχτό που ομορφαίνει το μυαλό μου.

Άλλαξα τα ποτήρια του κρασιού για τα φλιτζάνια του καφέ, ξέχασα να εξιδανικεύω
τη ζωή και άρχισα να ζω τα ιδανικά μου. Όχι, δεν γερνάω.
Κουβαλάω στην ψυχή μου ευχαριστία και στην καρδιά μου την αθωότητα
αυτού που αποκαλύπτεται καθημερινά.

Κουβαλάω στα χέρια μου την τρυφερότητα ενός μπουμπουκιού, τη ματιά του αητού
που ανοίγει φτερά για μέρη απρόσιτα σε εκείνους που αναζητούν μόνο
την επιπολαιότητα της ύλης.

Φοράω στο πρόσωπό μου το χαμόγελο που ξεφεύγει άτακτο όταν παρατηρώ
την απλότητα της φύσης, κουβαλάω στ' αυτιά μου το κελάηδημα των πουλιών
που χαίρονται τον περίπατο μου.

Γίνομαι επιλεκτικός, επενδύω τον χρόνο μου στο άυλο,
ξαναγράφω το παραμύθι που μου είπαν κάποτε, ανακαλύπτοντας ξανά κόσμους,
διασώζω εκείνα τα παλιά βιβλία που οι μισές σελίδες έχουν ξεχαστεί.

Γίνομαι πιο συνετός, έχω αφήσει την αρπαγή που τίποτα δεν διδάσκει, μαθαίνω
να μιλάω για υπερβατικά πράγματα, μαθαίνω πώς να καλλιεργώ γνώση,
να φυτεύω ιδανικά και να σφυρηλατώ το πεπρωμένο μου.

Όχι, δεν είναι ότι γερνάω που κοιμάμαι νωρίς τα Σάββατα, είναι ότι και τις Κυριακές
πρέπει να ξυπνάς νωρίς, να απολαμβάνεις καθημερινά τον καφέ χωρίς βιασύνη
και να διαβάζεις ήρεμα ένα βιβλίο ποιημάτων.

Δεν είναι λόγω γηρατειών που περπατώ αργά, είναι για να παρατηρώ την αμηχανία εκείνων
που περπατούν βιαστικά και σκοντάφτουν στη δυσαρέσκεια.
Δεν είναι λόγω γηρατειών που πολλές φορές σωπαίνω, είναι απλά επειδή δεν χρειάζεται
να ακούγεται η κάθε λέξη.

Όχι δεν γερνάω, αρχίζω να ζω αυτό που με ενδιαφέρει πραγματικά.

 

vb - 2φΑ

                                                              

"Προσδόκιμη νηφαλιότητα "

 

Αλέξανδρος Καραγιάννης  -  Από τους καιρούς με COVID
[Δικηγόρος, πρώην πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Βόλου]

Οι μέρες έγιναν θολές, οι νύχτες είναι πιο νύχτες από νύχτες.
Κάτω από το σπίτι, ο έρημος δρόμος σου δίνει από ψηλά την αίσθηση της αβύσσου.
Είναι σαν να κοιτάς την άβυσσο και η άβυσσος επίσης σε κοιτάει, όπως έλεγε ο Νίτσε, αγαπημένος μου από την αρχή της νεότητας μου.

Είμαι ένας γέρος που έχει ήδη ξεπεράσει κατά πολύ το «προσδόκιμο επιβίωσης».
Εικάζω βασίμως ότι είμαι ο πρεσβύτερος που εμφανίζεται εδώ στο διαδίκτυο.
Έχω την αίσθηση ότι είμαι ακόμη νοήμων. Δυστυχώς δεν έχω άνοια, που θα με προστάτευε από τις οδυνηρές επιγνώσεις του παρόντος, αλλά θα ταλαιπωρούσε τα παιδιά μου.
Έτσι, μπορώ, σκεπτόμενος, να κρίνω εάν «έριξα τα κομμάτια του εαυτού μου στις αβεβαιότητες των καιρών», όπως έλεγε ο Ιερός Αυγουστίνος, που πριν λίγο διάβαζα τις Εξομολογήσεις του.

Σε μας τους γέρους λίγο έχει αλλάξει η ζωή μας, αφού και πριν από το κακό, τις περισσότερες μέρες τις περνούσαμε, έτσι κι αλλιώς, μόνοι μέσα στα σπίτια μας.
Εμείς είμαστε από καιρό περασμένοι σε μια λίστα αναμονής, μια λίστα που δεν έχει σειρά προτεραιότητας γιατί επιγράφεται «πεπρωμένο».

Όσοι απομείναμε, ζούμε τώρα τα απομεινάρια της ζωής μας και της εποχής μας.
Της δίκης μας γενιάς η εποχή, άρχισε με έναν παγκόσμιο πόλεμο και τελειώνει με έναν παγκόσμια λοιμό.
Είμαστε μια παγκόσμια γενιά που έζησε μεταξύ αυτών των δυο συμφορών.
Ωστόσο, ζήσαμε, αξιωθήκαμε και καλά χρόνια, τα πιο πολλά.
 Τώρα τα φάγαμε τα ψωμιά μας.  ….  ….

Έχω πει στα παιδιά μου ότι αν νοσήσω να με αφήσουν στο σπίτι μου με την ακίνδυνη φροντίδα τους
και ει δυνατόν, με κατ´ οίκον αναγκαία νοσηλεία εφόσον είναι εφικτή.
Δεν θέλω να γίνω αίτιος να χάσει τη ζωή του κάποιος νεότερος άνθρωπος.
Γιατί εγώ έζησα ήδη πολύ και τώρα πλέον είμαι «πλήρης ημερών».

Αυτή είναι η επιθυμία μου.
Δεν είναι γενναιότητα. Θεωρώ ότι απλά είναι μια χωρίς προσωπικό κόστος απόφαση ενός υπέργηρου ανθρώπου σε αυτές τις τραγικές ημέρες για όλη την κοινωνία.
Αυτά, και τέλος με αυτά τα θλιβερά. Ξαναγυρίζω στην ζωή.

Έκανα τον απογευματινό μου περίπατο βαδίζοντας στη βεράντα.
Ο δρόμος ερημία. Σε ένα κλωνί του πλάτανου, που κάθε χρόνο το εκτείνει πιο πολύ προς τα εδώ σαν να επιδιώκει χειραψία μαζί μου, στάθηκαν δυο σπουργίτια που ερωτοτροπούν.

Αρχίζει να σουρουπώνει.
Η αναπόφευκτη νύχτα έρχεται σιγά-σιγά και τρυπώνει στο σπίτι που σκοτεινιάζει.
Γίνονται τα βραδινά τηλεφωνήματα με τα παιδιά και με δυο φίλους και ύστερα η σιωπή.
Δεν άναψα το φως. Από εδώ που κάθομαι θέλω να δω το κομμάτι του βραδινού ουρανού, αυτό που δικαιούμαι να βλέπω. Αν είμαι τυχερός μπορεί να φανεί και η Σελήνη για λίγο.
Η Σελήνη, που με τις «αγαπημένες σιωπές» της παρηγορεί και γαληνεύει.

 

Thessalia

fb–Κυριάκος
2φΑ

                                               

"Bald Guy John "

 

by John boy R. (10)

2fA

"Η Γενοκτονία του Πόντου "

 

- Τον Φεβρουάριο του 1994 η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης για τη Γενοκτονία των Ελλήνων στον Πόντο, την περίοδο 1916-1923.
Οι Έλληνες στον Πόντο ανέρχονταν σε 700.000 την παραμονή του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Μέχρι το τέλος του 1923 είχαν εξοντωθεί 353.000 άτομα.

Ο Σάββας Κανταρτζής εξέδωσε τις φοβερές του εμπειρίες σε βιβλίο, το 1975 στην Κατερίνη.
Μια από τις συγκλονιστικές αφηγήσεις του αναφέρεται στην καταστροφή του χωριού Μπεγιαλάν, της περιφέρειας Κοτυώρων από τους τσέτες του Τοπάλ Οσμάν.

«Τα χαράματα, στις 16 Φεβρουαρίου 1922, ημέρα Τετάρτη, μια εφιαλτική είδηση, ότι οι τσέτες του Τοπάλ Οσμάν έρχονται στο χωριό, έκανε τους κατοίκους να τρομάξουν και ν’ αναστατωθούν.
Οι άντρες, όσοι βρίσκονταν τη νύχτα στο χωριό, βιάστηκαν να φύγουν στο δάσος…
Άλλοι άντρες που είχαν κρυψώνες σε σπίτια σε σπίτια και σε στάβλους, τρύπωσαν σ’ αυτές και καμουφλαρίστηκαν έτσι που να μην τους υποπτευθεί κανείς.
Τα γυναικόπαιδα και οι γέροι κλείστηκαν στα σπίτια και περίμεναν με καρδιοχτύπι να δουν τι θα γίνει…

Δεν πέρασαν παρά λίγα λεπτά κι’ οι τσέτες , περισσότεροι από 150 έμπαιναν στο χωριό κραυγάζοντας και πυροβολώντας.
Τους ακολουθούσαν τούρκοι χωρικοί από τα γειτονικά χωριά.
Αυτούς τους είχαν μυήσει στο εγκληματικό σχέδιο τους και τους κάλεσαν για πλιάτσικο.
Μόλις μπήκαν οι συμμορίτες στο χωριό, η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε και ο ορίζοντας πήρε τη μορφή θύελλας που ξέσπασε άγρια.
Με κραυγές και βρισιές, βροντώντας με τους υποκόπανους τις πόρτες και τα παράθυρα, καλούσαν όλους να βγουν έξω από τα σπίτια και να μαζευτούν στην πλατεία- αλλιώς απειλούσαν, να δώσουν φωτιά στα σπίτια και να τους κάψουν.

Σε λίγο, όλα τα γυναικόπαιδα και οι γέροι, βρίσκονταν τρέμοντας και κλαίγοντας στους δρόμους.
Οι συμμορίτες με κραυγές και απειλές υποπτεύθηκαν, από την πρώτη στιγμή, το μεγάλο κακό που περίμενε όλους και δοκίμασαν να φύγουν έξω από το χωριό. Οι τσέτες, πρόβλεψαν ένα τέτοιο ενδεχόμενο και είχαν πιάσει από πριν τα μπογάζια, απ’ όπου μπορούσε να φύγει κανείς.
Έτσι, μόλις έφτασαν, τρέχοντας, οι κοπέλες στα μπογάζια, δέχτηκαν, από τσέτες που παραμόνευαν, πυροβολισμούς στο ψαχνό. Μερικές έμειναν στον τόπο σκοτωμένες, ενώ οι άλλες τραυματίστηκαν και γύρισαν πίσω.

Οι φόνοι αυτοί αποκάλυψαν για καλά τους εγκληματικούς σκοπούς των συμμοριτών κι’ έγιναν το σύνθημα να ξεσπάσει, το τρομοκρατημένο πλήθος των γυναικόπαιδων, που είχε ριχτεί στους δρόμους σε ένα βουβό κι’ ασυγκράτητο κλάμα και σε σπαραξικάρδιες κραυγές απελπισίας.
Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν στάθηκε ικανό να μαλάξει την σκληρότητα του τεράτων, που είχε διαλέξει ο Τοπάλ Οσμάν για την «πατριωτική» του εκστρατεία.
Σκληροί σαν ύαινες, που διψούν για αίμα, και διεστραμμένοι σαδιστές, που γλεντούν με τον πόνο και τα βασανιστήρια των θυμάτων τους, χύμηξαν μανιασμένοι στα γυναικόπαιδα και τους γέρους, κραυγάζοντας, βρίζοντας, χτυπώντας, κλωτσώντας και σπρώχνοντάς τους να μαζευτούν στην πλατεία.

Οι μητέρες αναμαλλιασμένες, κατάχλωμες από το τσουχτερό κρύο και τον φόβο, με τα βρέφη στην αγκαλιά και τα νήπια μπερδεμένα στα πόδια τους.
Οι κοπέλες, άλλες με τους γέρους γονείς κι’ άλλες με γριές ή άρρωστους αγκαλιασμένες, περιμαζεύτηκαν με τον κτηνώδη αυτόν τρόπο, στην πλατεία σαν πρόβατα για τη σφαγή, μέσα σε ένα πανδαιμόνιο από σπαραχτικές κραυγές και θρήνους και κοπετούς.
Η πρώτη φάση της απερίγραπτης τραγωδίας του Μπεγιαλάν έκλεισε, έτσι, θριαμβευτικά για τους θλιβερούς ήρωες του νεοτουρκικού εγκλήματος γενοκτονίας.

Όταν πια όλα τα γυναικόπαιδα κ’ οι γέροι μαζεύτηκαν στην πλατεία, οι τσέτες έβαλαν μπρος την δεύτερη φάση της σατανικής τους επιχείρησης.
Διατάξανε να περάσουν όλοι στα δίπατα σπίτια, που βρίσκονταν στην πλατεία και τα είχαν διαλέξει για να ολοκληρώσουν τον εγκληματικό τους σκοπό.
Η απροθυμία, που έδειξε το τραγικό αυτό κοπάδι των μελλοθανάτων να υπακούσει στην διαταγή, γιατί ήταν πια ολοφάνερο ότι όλους τους περίμενε ο θάνατος, εξαγρίωσε τους συμμορίτες που βιάζονταν να τελειώσουν γρήγορα την μακάβρια επιχείρηση.

Σαν λυσσασμένα θεριά, ρίχτηκαν στις γυναίκες, τα μωρά και τους γέρους, και με γροθιές, με κοντακιές και κλωτσιές έχωσαν και στρίμωξαν στα δύο σπίτια τα αθώα και άκακα αυτά πλάσματα, που ο αριθμός τους πλησίαζε τις τρεις εκατοντάδες.
Κι’ όταν έτσι, ήταν σίγουροι πως δεν έμεινε έξω κανένας, σφάλισαν τις πόρτες, ενώ ο άγριος αλαλαγμός από τα παράθυρα, οι σπαραξικάρδιες κραυγές, το απελπισμένο κλάμα κι’ οι βοερές ικεσίες για έλεος και βοήθεια, σχημάτιζαν μια άγριας τραγικότητας μουσική συναυλία, που ξέσκιζε τον ουρανό κι’ αντιβούιζε στα γύρω βουνά και δάση…

Τώρα δεν έμενε παρά η τρίτη και τελική φάση της πατριωτικής… επιχείρησης των θλιβερών ηρώων-συμμοριτών του Τοπάλ Οσμάν.
Δεν χρειάστηκαν παρά μια αγκαλιά ξερά χόρτα και μερικά σπασμένα πέταυρα (χαρτώματα) ν’ ανάψει η φωτιά. Και σε λίγο τα δύο σπίτια, έγιναν πυροτέχνημα και ζώστηκαν, από μέσα κι’ απ’ έξω, από πύρινες γλώσσες και μαυροκόκκινο καπνό. Το τί ακολούθησε την ώρα εκείνη δεν περιγράφεται.

Οι μητέρες ξετρελαμένες, έσφιγγαν, αλαλάζοντας και τσιρίζοντας με όλη τη δύναμη της ψυχής τους, στην αγκαλιά τα μωρά τους, που έκλαιγαν και κραύγαζαν «μάνα, μανίτσα!».
Οι κοπέλες και οι άλλες γυναίκες με τους γέρους γονείς, τα παιδιά και τους αρρώστους, κραύγαζαν και αρπάζονταν μεταξύ τους σαν να ήθελαν να πάρουν και να δώσουν κουράγιο και βοήθεια, καθώς έπαιρναν φωτιά τα μαλλιά και τα ρούχα τους κι’ άρχισαν να γλύφουν το κορμί οι φλόγες.
Κραυγές, που ξέσκιζαν το λαρύγγι και τ’ αυτιά, φωνές μανιακές και κλάματα βροντερά, άγρια ουρλιαχτά ανθρώπων, που έχασαν από τρόμο και πόνο τα μυαλά τους, χτυπήματα στα στήθη, στον πυρακτωμένο αέρα και στους τοίχους – χαλασμός κόσμου, ένα ζωντανό κομμάτι από την κόλαση στη γη! Αυτή την εφιαλτική εικόνα παρίσταναν, τα πρώτα λεπτά, τα δύο σπίτια που τα είχαν αγκαλιάσει οι φλόγες.

Μερικές γυναίκες και κοπέλες στον πόνο, την φρίκη και την απελπισία τους, δοκίμασαν να ριχτούν από τα παράθυρα, προτιμώντας να σκοτωθούν πέφτοντας κάτω ή με σφαίρες από όπλο, παρά να υποστούν τον φριχτό θάνατο στην φωτιά.
Οι τσέτες που απολάμβαναν με κέφι και χαχανητά το μακάβριο θέαμα, έκαναν το χατίρι τους – πυροβόλησαν και τις σκότωσαν.

Δεν κράτησε πολλά λεπτά, αυτή η σπαραξικάρδια οχλοβοή, από τους αλαλαγμούς, τις άγριες κραυγές, τα τσουχτερά ξεφωνητά και το ξέφρενο κλάμα.
Στην αρχή ο τόνος της οχλοβοής ανέβηκε ψηλά, ως που μπορούν να φτάνουν κραυγές, ξεφωνητά και ξελαρυγγιάσματα από τρεις περίπου εκατοντάδες ανθρώπινα στόματα. Γρήγορα όμως ο τόνος άρχισε να πέφτει, ως που μονομιάς κόπηκαν κι’ έσβησαν οι φωνές και το κλάμα.

Κι’ ακούγονταν μόνο τα ξύλα, που έτριζαν από τη φωτιά και οι καμένοι τοίχοι και τα δοκάρια, που έπεφταν με πάταγο πάνω στα κορμιά, που κείτονταν τώρα σωροί κάρβουνα και στάχτη κάτω στο δάπεδο, στα δύο στοιχειωμένα σπίτια του Μπεγιαλάν».

 

Epikaira – 2φΑ

                                                                           

"Μόνο μία !! "

 

Στέλιος Σπεράντζας  -  Η ΜΑΝΟΥΛΑ

Ποιος την κούνια μας κουνάει, όταν είμαστε μικράκια ;
Ποιος χαμογελά στο πλάι και γλυκά μας λέει λογάκια
και τον ύπνο προκαλεί ;
Η μαμά μας η καλή.

Τα μαλλιά μας ποιος κτενίζει : Ποιος μας καμαρώνει, αλήθεια ;
Ποιος παιγνίδια μας χαρίζει; Ποιος μας λέει παραμύθια
στη φωτίτσα μας σιμά ;
Η γλυκιά μας η μαμά.

Κι όταν κάποτε ένα στόμα κάτι με θυμό μας λέει,
κι όταν παρακούμε ακόμα, ποιος πονεί και σιγοκλαίει
κι έχει πίκρα στην καρδιά ;
Πάντα η μάνα μας, παιδιά.

 

2φΑ

                                                                  

".. ὕδωρ ζῶν "

 

-  Αγία φωτεινή, η Σαμαρείτις

[Julia Hayes]

 

Ikonographics

fb – 2fA

                                                                                        

"Μαύρη Τρύπα "

 

The "Black Hole" (UK, 2008)

Dir.: Phil Sampson and Olly Williams (Phil and Olly)


 

 

- Έχει κερδίσει 4 διεθνή βραβεία

ΕΛ – 2φΑ

                                                                                               

"Ψαλμός στη Στέψη Καρόλου"

 

Τελετή Στέψης του Βασιλέα της Αγγλίας Καρόλου Γ΄
Αβαείο του Ουέστμινστερ - Σάββατο 6 Μαΐου 2023

Βυζαντινός Χορός Ψαλτών ψάλλει στα ελληνικά στίχους από τον 71ο Ψαλμό
του Προφητάνακτος Δαυίδ, σε ήχο Δ΄

Ψαλμός 71
Εἰς Σαλωμών

Ο ΘΕΟΣ, τὸ κρίμα σου τῷ βασιλεῖ δὸς καὶ τὴν δικαιοσύνην σου τῷ υἱῷ τοῦ βασιλέως
2 κρίνειν τὸν λαόν σου ἐν δικαιοσύνῃ καὶ τοὺς πτωχούς σου ἐν κρίσει.
3 ἀναλαβέτω τὰ ὄρη εἰρήνην τῷ λαῷ σου καὶ οἱ βουνοὶ δικαιοσύνην.
4 κρινεῖ τοὺς πτωχοὺς τοῦ λαοῦ καὶ σώσει τοὺς υἱοὺς τῶν πενήτων καὶ ταπεινώσει συκοφάντην
5 καὶ συμπαραμενεῖ τῷ ἡλίῳ καὶ πρὸ τῆς σελήνης γενεὰς γενεῶν.
6 καταβήσεται ὡς ὑετὸς ἐπὶ πόκον καὶ ὡσεὶ σταγὼν ἡ στάζουσα ἐπὶ τὴν γῆν.
7 ἀνατελεῖ ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτοῦ δικαιοσύνη καὶ πλῆθος εἰρήνης, ἕως οὗ ἀνταναιρεθῇ ἡ σελήνη.
8 καὶ κατακυριεύσει ἀπὸ θαλάσσης ἕως θαλάσσης καὶ ἀπὸ ποταμῶν ἕως περάτων τῆς οἰκουμένης.
9 ἐνώπιον αὐτοῦ προπεσοῦνται Αἰθίοπες, καὶ οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ χοῦν λείξουσι.
10 βασιλεῖς Θαρσὶς καὶ νῆσοι δῶρα προσοίσουσι, βασιλεῖς ᾿Αράβων καὶ Σαβᾶ δῶρα προσάξουσι.
11 καὶ προσκυνήσουσιν αὐτῷ πάντες οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς, πάντα τὰ ἔθνη δουλεύσουσιν αὐτῷ.
12 ὅτι ἐρρύσατο πτωχὸν ἐκ δυνάστου καὶ πένητα, ᾧ οὐχ ὑπῆρχε βοηθός.
13 φείσεται πτωχοῦ καὶ πένητος καὶ ψυχὰς πενήτων σώσει.
14 ἐκ τόκου καὶ ἐξ ἀδικίας λυτρώσεται τὰς ψυχὰς αὐτῶν, καὶ ἔντιμον τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐνώπιον αὐτῶν.
15 καὶ ζήσεται, καὶ δοθήσεται αὐτῷ ἐκ τοῦ χρυσίου τῆς ᾿Αραβίας, καὶ προσεύξονται περὶ αὐτοῦ διαπαντός, ὅλην τὴν ἡμέραν εὐλογήσουσιν αὐτόν.
16 ἔσται στήριγμα ἐν τῇ γῇ ἐπ᾿ ἄκρων τῶν ὀρέων· ὑπεραρθήσεται ὑπὲρ τὸν Λίβανον ὁ καρπὸς αὐτοῦ, καὶ ἐξανθήσουσιν ἐκ πόλεως ὡσεὶ χόρτος τῆς γῆς.
17 ἔσται τὸ ὄνομα αὐτοῦ εὐλογημένον εἰς τοὺς αἰῶνας, πρὸ τοῦ ἡλίου διαμένει τὸ ὄνομα αὐτοῦ· καὶ ἐνευλογηθήσονται ἐν αὐτῷ πᾶσαι αἱ φυλαὶ τῆς γῆς, πάντα τὰ ἔθνη μακαριοῦσιν αὐτόν.
18 εὐλογητὸς Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ ᾿Ισραήλ, ὁ ποιῶν θαυμάσια μόνος,
19 καὶ εὐλογητὸν τὸ ὄνομα τῆς δόξης αὐτοῦ εἰς τὸν αἰῶνα καὶ εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος, καὶ πληρωθήσεται τῆς δόξης αὐτοῦ πᾶσα ἡ γῆ. γένοιτο, γένοιτο.
᾿Εξέλιπον οἱ ὕμνοι Δαυΐδ τοῦ υἱοῦ ᾿Ιεσσαί.

 

- Η Βυζαντινή ψαλμωδία συνόδευσε την επίδοση του ξίφους εξουσίας
κατά το τυπικό της Στέψης, από την Penelope Mary (Penny) Mordaunt,
εν ενεργεία έφεδρο Πλοίαρχο του Βασιλικού Ναυτικού του Ηνωμένου Βασιλείου,
που υπηρετεί ως Ηγέτης της Βουλής των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου 
και Πρόεδρος του Μυστικού Συμβουλίου (Privy Council) του Βασιλέα.

- Έψαλλαν ο Χοράρχης Δρ. Αλέξανδρος Λίγκας, οι Μονοφωνάρηδες
Στυλιανός Κοντακιώτης, Πρωτοψάλτης του Πανίερου Ναού Ευαγγελιστρίας Τήνου
και Θεμιστοκλής Προδρομάκης, Πρωτοψάλτης του Ιερού Καθεδρικού Ναού
Αποστόλου Ανδρέου Εδιμβούργου, και οι Γεώργιος Ζαχαριάς, Βασίλειος Μαρουλάς,
Γεώργιος Σάββας και Δημήτριος Σκρέκας, μέλη του "Συνόλου Βυζαντινών Ψαλμών".

 

ΜελίσματαΨαλτικής

2φΑ