"Αλήθεια και Αγάπη"

 Ἀρ­χιμ. Βα­σί­λει­ος Ἰ­βη­ρί­της

Καθηγούμενος των μονών Σταυρονικήτα (1968-1990)
                                               και Ιβήρων (1990-2005) του Αγίου Όρους.

Ὅταν ἀνεξάρτητα τῆς δημιουργικῆς τῶν πάντων Ἀλήθειας, θέλω νὰ ἐπιβάλλω τὴν ἄποψί μου: ἢ σκοτώνω τὸν ἄλλον γιὰ νὰ σώσω τὴ θεωρία μου ἢ σκοτώνω τὴν ἀλήθεια (ἐξισώνω τὰ ὑγιῆ μὲ τὰ νοσηρὰ) γιὰ νὰ ζαλίσω τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ πετύχω τὰ σχέδιά μου.

Εἶναι ἀδιάσπαστη ἡ σχέση ἀλήθειας καὶ ἀγάπης. Δὲν ὑπάρχει ἡ μία χωρὶς τὴν ἄλλη.

Ἡ ἀλήθεια τῆς ἀγάπης δημιουργεῖ τὸν κόσμο. Καὶ ἡ ἀγάπη τῆς ἀλήθειας ἐλευθερώνει τὸν ἄνθρωπο. "Γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς" (Ἰω. 8, 32).

Τὸ ψέμα: εἴτε σκοτώνει τὸν ἄνθρωπο γιὰ νὰ σώσει τὴ θεωρία του· εἴτε σκοτώνει τὴν ἀλήθεια -- ἐξισώνει τὴ φενάκη μὲ τὴν πραγματικότητα -- γιὰ νὰ ἀκυρώσει τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου.

Ἀλήθεια εἶναι ἡ ἀγάπη ποὺ θυσιάζεται γιὰ νὰ σώσει τὸν ἄνθρωπο, τὸν ἀδύνατο καὶ ἀδικαιολόγητο.

Ψέμα εἶναι ἡ βάναυση ἐπέμβαση, ποὺ ἐπιβάλλεται διὰ τῆς βίας. Κλείνει τὸν ἄνθρωπο στὴν καταδίκη τῆς συμφορᾶς. Καὶ τὴν ὀνομάζει θρησκεία, ἐὰν ὁ αὐτουργός της παριστάνει τὸν προφήτη ἢ δημοκρατία ἐὰν παίζει τὸν ρόλο τοῦ πολιτικοῦ ἡγέτη.

Ἀλλὰ ἡ βαναυσότητα τοῦ πείσματος βασιλεύει, ἀλλ' οὐκ αἰωνίζει. Βασανίζει μόνο μέσα στὴν ἱστορία τὸν ἄνθρωπο.

Ὁ χρόνος περνᾶ. Ἡ μανία σβήνει. Ἡ γροθιὰ λειώνει. Τὰ θύματα μένουν. Καὶ μέσα στὶς οἰμωγὲς τοῦ πόνου καὶ τοὺς ποταμοὺς τῶν αἱμάτων ποὺ χύνομε, βλέπομε ἤρεμα, ἡ ἴδια ἀλήθεια τῆς Ἀγάπης νὰ παρουσιάζεται ἀλώβητη καὶ νὰ μᾶς περιμένει. . .

*  Απόσπασμα από «Tο πρό­βλη­μα των θρη­σκευ­τι­κών στα σχο­λεί­α»
                         Μια α­γι­ο­ρεί­τι­κη θε­ώ­ρη­ση

   πλήρες το κείμενο, εδώ => http://taxiarhes.blogspot.gr/2013/02/t.html

"Ο Άγιος Χαράλαμπος"

«Ὡς στύλος ἀκλόνητος, τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ

καί λύχνος ἀείφωτος τῆς οἰκουμένης σοφέ,

ἐδείχθης Χαράλαμπε·

ἔλαμψας ἐν τῷ κόσμῳ διά τοῦ μαρτυρίου,

ἔλυσας τῶν εἰδώλων τήν σκοτόμαιναν μάκαρ,

διό ἐν παρρησίᾳ Χριστῷ, πρέσβευε σωθῆναι ἡμᾶς».

 

"Σύναξη Αγάπης"

ΣΥΝΑΞΗ ΑΓΑΠΗΣ

Πόσο αλλάζουνε όλα σιωπηλά

πώς λιγοστεύουμε στη συντροφιά, 

στην οικογένεια

στην προσδοκία μιας σύναξης

αγάπης

Ας βρίσκονται τουλάχιστο

δυο πιάτα στο τραπέζι

και δυο ποτήρια

τι ευλογία!

σε κάθε στρώσιμο για φαγητό

κάθε κατάλυση

την ίδια ώρα
όπως πάντα

ακόμα κι όταν το ένα πιάτο

θα μένει άδειο..

Μ Ψ

                                     

                                              

Αγιότητα και κινηματογράφος

του Μητροπολίτου Μόρφου Νεοφύτου

[Εισήγηση στο πλαίσιο του ετήσιου φεστιβάλ κινηματογράφου "Αστραπηφόρος Άγγελος", που διοργανώθηκε από το ομώνυμο ίδρυμα, υπό την αιγίδα του Πατριαρχείου Μόσχας και Πασών των Ρωσιών, την 4η Νοεμβρίου 2012 στη Ρωσία.]

Ο ορθόδοξος εικονογράφος, όταν ιστορεί μια εικόνα, αφαιρεί κατά τον άγιο Φώτιο τον Μέγα, τα «στοιχεία υλικής ακοσμίας και ανθρωπίνης περιεργείας» και παρουσιάζει τα ιερά πρόσωπα «ιεροπρεπώς και ιεροτύπως», με τέτοιο δηλαδή τρόπο, που αρμόζει στην πνευματική τους κατάσταση.

Έτσι, η ζωγραφική του δεν έχει σαρκική παχυλότητα και δεν είναι φυσιοκρατική. Οι εικόνες δεν είναι τα «πορτραίτα» ή οι φωτογραφίες των αγίων.

Η σχετικά νεαρή τέχνη του κινηματογράφου, που είναι Δυτικής προελεύσεως, έχει διαφορετική αφετηρία. Όπως και η Δυτική ζωγραφική ή το μυθιστόρημα, είναι τέχνη αναπαραστατική. Το ίδιο το τεχνικό της μέσον, το φιλμ αρχικά, το βίντεο και η ηλεκτρονική αποτύπωση στη συνέχεια, την υποχρεώνουν να καταγράφει τον πραγματικό κόσμο στις τρεις του διαστάσεις και μόνο μέσα από το αισθητό φως.

Στην ουσία, το πραγματικό μέσον, με το οποίο δουλεύει αυτή η τέχνη, είναι το αισθητό φως, το κτιστό φως. Είναι λοιπόν τέχνη της αναπαράστασης, που βασίζεται στο γεγονός ότι το φυσικό φως διαδίδεται ευθύγραμμα και επομένως μπορεί να καταγραφεί.

Στον βαθμό δε, που προϋποθέτει και άλλες συνιστώσες, όπως η πλοκή, οι χαρακτήρες, το σκηνικό κ.λπ., θα έλεγα ότι εκτός από αναπαραστατική, είναι και αφηγηματική. Ένα ανάλογο του μυθιστορήματος, που χρησιμοποιεί πέραν των λέξεων, την εικόνα αλλά και τον ήχο.

Με αυτά τα δεδομένα λοιπόν, η τέχνη του κινηματογράφου μπορεί να αναπαραστήσει την αγιότητα;

"Ένας περαστικός.."

Όπως λέει μια παλιά ιστορία, τον περασμένο αιώνα ένας καμηλιέρης έμπορος ξεκίνησε για το Κάιρο, με σκοπό να επισκεφτεί έναν ξακουστό σοφό γέροντα...

Τελικά, αφού χρειάστηκε να κάνει ένα μακρινό ταξίδι μέσα από την έρημο, ρωτώντας ξανά και ξανά, κατάφερε να τον συναντήσει.
Ξαφνιάστηκε όμως όταν είδε πως ο γέροντας ζούσε σε μια σκηνή, με μοναδικά έπιπλα ένα στρώμα πάνω στην άμμο, ένα σοφρά με δυο σκαμνιά και μερικά βιβλία.

Κάποια στιγμή, γύρισε προς τον σοφό γέροντα και τον ρώτησε γεμάτος απορία:
- Πού είναι τα πράγματα σου...;

Εκείνος, κοίταξε τον καμηλιέρη και τον ρώτησε με τη σειρά του:
- Τα δικά σου, πού είναι...;

- Μα εγώ δεν χρειάζομαι τίποτα, είμαι περαστικός..., είπε ο καμηλιέρης
- Κι εγώ περαστικός είμαι..., απάντησε ο γέροντας, κουνώντας με νόημα το κεφάλι του..!

*  από mail elR

"Καλημέρα Χριστέ μου!"

Καλημέρα Χριστέ μου!  [Αληθινή ιστορία]

Το 1922 ήρθε από τη Μικρασία με τους πρόσφυγες, ένα ορφανό Ελληνόπουλο ονόματι Συμεών. Εγκαταστάθηκε στον Πειραιά σε μια παραγκούλα και εκεί μεγάλωσε μόνο του. Είχε ένα καροτσάκι και έκανε τον αχθοφόρο, μεταφέροντας πράγματα στο λιμάνι του Πειραιά. Γράμματα δεν ήξερε, ούτε πολλά πράγματα από την πίστη μας. Είχε τη μακάρια απλότητα και πίστη επίσης απλή.

Όταν ήρθε σε ηλικία γάμου νυμφεύθηκε, έκανε δυο παιδιά και μετακόμισε με την οικογένεια του στη Νίκαια. Κάθε πρωί πήγαινε στο λιμάνι του Πειραιά για να βγάλει το ψωμάκι του.

Περνούσε όμως κάθε μέρα το πρωί από τον ναό του Αγίου Σπυρίδωνα, έμπαινε μέσα, στεκόταν μπροστά στο τέμπλο και έλεγε: «Καλημέρα Χριστέ μου, ο Συμεών είμαι. Βοήθησε με να βγάλω το ψωμάκι μου».

Το βράδυ που τελείωνε τη δουλειά του ξαναπερνούσε από την Εκκλησία, πήγαινε πάλι μπροστά στο τέμπλο και έλεγε: «Καλησπέρα Χριστέ μου, ο Συμεών είμαι. Σ’ ευχαριστώ που με βοήθησες και σήμερα».

Και έτσι περνούσαν τα χρόνια του ευλογημένου Συμεών. Περίπου το έτος 1950, όλα τα μέλη της οικογένειας του αρρώστησαν από φυματίωση και κοιμήθηκαν εν Κυρίω. Έμεινε ολομόναχος ο Συμεών και συνέχισε αγόγγυστα τη δουλειά του, αλλά και δεν παρέλειπε να περνά από τον άγιο Σπυρίδωνα, να καλημερίζει και να καλησπερίζει τον Χριστό, ζητώντας τη βοήθεια Του και ευχαριστώντας Τον.

Όταν γέρασε ο Συμεών, αρρώστησε. Μπήκε στο Νοσοκομείο και νοσηλεύτηκε περίπου ένα μήνα. Μια προϊσταμένη από την Πάτρα, τον ρώτησε κάποτε:
- Παππού, τόσες μέρες εδώ μέσα, δεν ήρθε κανείς να σε δει. Δεν έχεις κανέναν δικό σου στον κόσμο; 

- Έρχεται παιδί μου, κάθε πρωί και απόγευμα ο Χριστός και με παρηγορεί.

- Και τι σου λέει, παππού;

- Μου λέει: «Καλημέρα Συμεών, ο Χριστός είμαι, κάνε υπομονή». «Καλησπέρα Συμεών, ο Χριστός είμαι, κάνε υπομονή».

Η Προϊσταμένη παραξενεύτηκε και κάλεσε τον Πνευματικό της, π. Χριστόδουλο Φάσο, να έρθει να δει τον Συμεών, μήπως πλανήθηκε. Ο π. Χριστόδουλος τον επισκέφθηκε, του έπιασε κουβέντα, του έκανε την ερώτηση της Προϊσταμένης και ο Συμεών του έδωσε την ίδια απάντηση. Τις ίδιες ώρες πρωί και βράδυ, που ο Συμεών πήγαινε στον ναό και χαιρετούσε τον Χριστό, τώρα και ο Χριστός χαιρετούσε τον Συμεών.

Τον ρώτησε ο Πνευματικός:

- Μήπως είναι φαντασία σου;

- Όχι πάτερ, δεν είμαι φαντασμένος, ο Χριστός είναι.

- Ήρθε και σήμερα;

- Ήρθε.

- Και τι σου είπε;

- Μου είπε: «Καλημέρα Συμεών, ο Χριστός είμαι. Κάνε υπομονή, σε τρεις μέρες θα σε πάρω κοντά μου, πρωί-πρωί».

Ο Πνευματικός κάθε μέρα πήγαινε στο Νοσοκομείο, μιλούσε μαζί του και έτσι έμαθε για τη ζωή του. Κατάλαβε ότι πρόκειται περί ευλογημένου ανθρώπου. Την Τρίτη μέρα πρωί-πρωί, πήγε πάλι να δει τον Συμεών και να διαπιστώσει, αν θα πραγματοποιηθεί η πρόρρηση ότι θα πεθάνει.

Πράγματι εκεί που κουβέντιαζαν, φώναξε ο Συμεών ξαφνικά: «Ήρθε ο Χριστός» και κοιμήθηκε τον ύπνο του δικαίου.

Αιωνία του η μνήμη. Αμήν.

*  από το fb

  

"Τα παιδιά σου.."

Khalil Gibran

Τα παιδιά σου δεν είναι δικά σου
είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της ζωής για τη Ζωή.
Δημιουργούνται μέσα από σένα, αλλά όχι από σένα
αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν.

Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, μα όχι τις σκέψεις σου
αφού ιδέες έχουν δικές τους.
Μπορείς να σκεπάσεις το σώμα τους, αλλά όχι τις ψυχές τους
αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο,
που εσύ δεν θα το δεις ποτέ, ούτε στα όνειρά σου.

Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις,
αλλά μη γυρέψεις να μοιάσουν εκείνα σ’ εσένα
αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω,
ούτε ακολουθεί ποτέ τον δρόμο του χτες.


*  Από το βιβλίο «Ο Προφήτης»

"Συμφιλίωση και Συγχώρηση"

Κάποτε ένας χωρικός, εξέθεσε στον π. Ιωήλ (Γιαννακόπουλο) τους σοβαρούς λόγους, που τον εμπόδιζαν να συμφιλιωθεί με τον αδελφό του:

- Δεν μπορώ, πάτερ μου, να του μιλήσω εγώ πρώτος. Ο αδελφός μου πρέπει να μου μιλήσει πρώτος! Αυτός έφταιξε κι όχι εγώ! Κι έπειτα αυτός είναι μικρότερος κι εγώ μεγαλύτερος.

- Δεν μου λες, ρώτησε ο πνευματικός, ποιος είναι πιο μεγάλος; Εμείς ή ο Θεός;
- Ε.., ο Θεός βέβαια.
- Και ποιος έφταιξε στον άλλο; Ο Θεός έφταιξε σ’ εμάς ή εμείς στον Θεό;
- Εμείς φταίξαμε στον Θεό.
- Και ποιος έκανε την αρχή της συμφιλιώσεως; Εμείς πήγαμε στον Θεό ή ο Θεός ήρθε σ’ εμάς;
- Ο Θεός ήρθε σ’ εμάς.… σας ευχαριστώ, πάτερ! Έχετε δίκιο. Εγώ θα πάω στον αδελφό μου!

*******

Κάποιον που δυσκολευόταν να συγχωρήσει, ο π. Ιωήλ τον ρώτησε:
- Ξέρεις το «Πάτερ ημών» απ’ έξω;
- Βέβαια πάτερ, το έμαθα απ’ έξω, από τότε που ήμουν μικρό παιδί.
- Ωραία, τώρα να φροντίσεις να το μάθεις και από μέσα.
- Τι εννοείτε;

- Πως δεν ξέρεις το νόημά του! Μηχανικά το απαγγέλλεις. Αν το ήξερες, θα συγχωρούσες πρόθυμα τον πλησίον σου, γιατί δεν υπάρχει περίπτωση αλλιώς, να συγχωρηθείς και συ από τον Θεό για τις αμαρτίες σου.

Το «άφες ημίν τα οφειλήματα ημών, ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών», αυτό σημαίνει.
Λοιπόν, πρέπει να μάθεις το «Πάτερ ημών» και από «μέσα».

*  από το fb

"Ο άνθρωπος και ο κόσμος.."

Ένα βράδυ, μετά από μια κουραστική μέρα, κάθισα στην τηλεόραση να δω τις ειδήσεις. Ο γιος μου ήθελε να παίξουμε και δεν με άφηνε ήσυχο. Τελικά για να τον απασχολήσω, βρήκα σε μια εφημερίδα την εικόνα της Υδρογείου και την έκοψα σε αρκετά κομμάτια ….

"Έλα γιε μου, προσπάθησε να τα ενώσεις ξανά όλα αυτά μαζί" του είπα, ελπίζοντας πως με το αυτοσχέδιο αυτό pazzl, θα τον κρατήσω απασχολημένο όσο χρειαζόταν, για να δω τις ειδήσεις….

Προς μεγάλη μου έκπληξη, ο γιος μου εμφανίστηκε ύστερα από ένα μόνο λεπτό, με την εικόνα της υδρογείου ενωμένη και πάλι, με άψογο τρόπο. Ξαφνιασμένος τον ρώτησα: "Πως τα κατάφερες τόσο γρήγορα;"

Μου χάρισε ένα χαμόγελο και μου απάντησε:

"Κοίτα μπαμπά, από την πίσω μεριά, ήταν η φωτογραφία ενός ανθρώπου… Έτσι, μόλις ένωσα τα κομμάτια του ανθρώπου, ενώθηκε και ο κόσμος!"

*  από το fb

"Η Υπαπαντή του Κυρίου"

«Χαίρε, Κεχαριτωμένη Θεοτόκε παρθένε

εκ σου γαρ ανέτειλεν ο ήλιος της δικαιοσύνης,

Χριστός ο Θεός ημών, φωτίζων τους εν σκότει.

Ευφραίνου και συ, πρεσβύτα δίκαιε,

δεξάμενος εν αγκάλαις τον ελευθερωτήν των ψυχών ημών
χαριζόμενον ημίν και την ανάστασιν».

"Η φλόγα είναι η ζωή!"

Stanislav Aristov (30), καλλιτέχνης φωτογράφος  από το Yekaterinburg της Ρωσίας.

Ένα κουτί σπίρτα, μια στιγμή έμπνευσης, ένας φακός macro και η κατάλληλη επεξεργασία, του ήταν αρκετά για να δημιουργήσει τη δική του τεχνική.

«Έπαιζα ανάβοντας σπίρτα, ενώ προσπαθούσα να αποφασίσω τι να φωτογραφίσω για έναν διαγωνισμό. Ενώ έβλεπα τα σπίρτα να καίγονται, άρχισα να σκέφτομαι πως κάπως έτσι είμαστε κι εμείς..

Το καμένο τμήμα αντιπροσωπεύει το παρελθόν, ο καπνός τις αναμνήσεις μας που σκορπίζουν και χάνονται και το ανέγγιχτο μέρος του σπίρτου, το μέλλον.

Η φλόγα είναι η ζωή. Και οι μορφές που μπορούμε να πάρουμε, άπειρες.. »

"Ένα απαλό χάδι.."

Μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας βασιλιάς και μια βασίλισσα, που είχαν την πιο όμορφη βασιλοπούλα του κόσμου. Την καμάρωναν την πεντάμορφη κόρη τους και την πρόσεχαν σαν τα μάτια τους, να μην τους πάθει κανένα κακό.

Μια μέρα όμως που η βασιλοπούλα είχε βγει στο περιβόλι του παλατιού να παίξει με τις φιλενάδες της, πήγε να κόψει ένα τριαντάφυλλο κι ένα αγκάθι της τρύπησε το δάχτυλο τόσο βαθιά, που αμέσως λιποθύμησε. Αμέσως τότε φτάσανε οι γιατροί του παλατιού, να γιατρέψουν την πεντάμορφη βασιλοπούλα, μα κανείς δε μπόρεσε να κάνει τίποτα. Το αγκάθι ήταν φαρμακερό και η μικρή πριγκίπισσα έμεινε πια με τα μάτια κλειστά. Τότε την ξάπλωσαν σ’ ένα λουλουδένιο κρεβάτι και κει πάνω, κοιμόταν χρόνια και χρόνια.

Κάποια νύχτα έφτασε στο παλάτι από μια μακρινή πολιτεία ένα όμορφο βασιλόπουλο, που έψαχνε να βρει την τύχη του. Ο βασιλιάς καλοδέχτηκε το βασιλόπουλο στο παλάτι του. Τη νύχτα όμως, αν και ήταν πολύ κουρασμένο το βασιλόπουλο, δεν μπόρεσε να κλείσει μάτι, γιατί όλο συλλογιζόταν που θα μπορούσε να βρει την τύχη του. Καθώς όμως τριγύριζε στους διαδρόμους του παλατιού, είδε να βγαίνει από κάποιο δωμάτιο ένα παράξενο γαλάζιο φως, που του έκανε εντύπωση.

Πλησίασε, άνοιξε την πόρτα και είδε την όμορφη βασιλοπούλα να κοιμάται στο λουλουδένιο της κρεβάτι. Πήγε κοντά της, γονάτισε και έμεινε εκεί ώρες να την κοιτά. Έπειτα, πήρε το χέρι της και το χάιδεψε απαλά. Ένοιωσε τότε κάποιο αγκάθι στο δάχτυλό της. Το τράβηξε με προσοχή και αμέσως είδε τη βασιλοπούλα να ανοίγει τα όμορφα μάτια της. Χαμογέλασε στο βασιλόπουλο και εκείνο έσκυψε και της φίλησε το μικρό της χεράκι.

Μια παράξενη μουσική ακούστηκε την ίδια στιγμή, σε όλο το παλάτι. Όλοι ξύπνησαν και έτρεξαν να δούνε από πού έρχεται. Έτρεξε και ο βασιλιάς με τη βασίλισσα στο δωμάτιο της βασιλοπούλας και εκεί είδαν το θαύμα που είχε γίνει. Ευτυχισμένοι και οι δυο τους, αγκάλιασαν την κόρη τους και τη γέμισαν φιλιά.

Αγκάλιασαν και το βασιλόπουλο, που ξανάδωσε τη ζωή στο παιδί τους.
- Όπου και να πας, δε θα σε ξεχάσουμε ποτέ, του είπαν.
Μα το βασιλόπουλο, αγκαλιάζοντας τη μικρή βασιλοπούλα, απάντησε:
- Δε θα γυρίσω πια άλλο τον κόσμο, γιατί την τύχη μου τη βρήκα. Αν το θέλετε και σεις, θα ζήσω εδώ μαζί σας, για πάντα.

Σε λίγο καιρό, το γενναίο βασιλόπουλο πήρε γυναίκα του τη μικρή πριγκίπισσα και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.


*  Από τα παραμύθια της θείας Λένας