"Παλιές φωτο- Β' "

50+1 παλιές φωτογραφίες - Β' μέρος
Κλικ πάνω στη φωτο- για μεγάλο μέγεθος.

"Παλιές φωτο- Α' "

50+1 παλιές φωτογραφίες - Α' μέρος
Κλικ πάνω στη φωτο- για μεγάλο μέγεθος.

"Μου έλεγε ο Γέροντας.. "

Από το "Ανθολόγιο Συμβουλών" του Γέροντος Πορφυρίου

Μου έλεγε ο Γέροντας μια μέρα:

«Ο χριστιανός πρέπει να αποφεύγει την αρρωστημένη θρησκευτικότητα: τόσο το αίσθημα ανωτερότητας για την αρετή του, όσο και το αίσθημα κατωτερότητας για την αμαρτωλότητα του. Άλλο πράγμα είναι το κόμπλεξ και άλλο η ταπείνωση∙ άλλο η μελαγχολία και άλλο η μετάνοια.

Με επισκέφθηκε κάποτε ένας κοσμικός ψυχίατρος και μου κατηγόρησε τον Χριστιανισμό, διότι όπως είπε, δημιουργεί ενοχές και μελαγχολία. Του απάντησα: Παραδέχομαι ότι μερικοί χριστιανοί, από σφάλματα δικά τους ή άλλων, παγιδεύονται στην αρρώστια των ενοχών, αλλά κι εσύ πρέπει να παραδεχθείς, ότι οι κοσμικοί παγιδεύονται σε μια χειρότερη αρρώστια, την υπερηφάνεια. Και οι μεν θρησκευτικές ενοχές, κοντά στον Χριστό φεύγουν με τη μετάνοια και την εξομολόγηση, η υπερηφάνεια όμως των κοσμικών, που ζουν μακριά από τον Χριστό, δεν φεύγει.»

Με τις τοποθετήσεις αυτές του Γέροντα, ξεκαθάριζαν μέσα μου μερικές απορίες που είχα, αναφορικά με ψυχολογικά προβλήματα της χριστιανικής ζωής.

Αντιλαμβανόμουν ότι ο Γέροντας ήθελε να αποφεύγουμε την υπερηφάνεια, την μεταμφιεσμένη σε αυτοδικαίωση «χριστιανικού» φαρισαϊσμού ή σε αυτοκαταδίκη «χριστιανικής» περιδεούς συνειδήσεως. Έβλεπα, ότι η θρασύτητα των αισθανόμενων ως «καθαρών» και η δειλία των αισθανόμενων ως «ενόχων», δεν διαφέρουν ουσιαστικά, ότι είναι δύο όψεις του αυτού νομίσματος, της υπερηφάνειας.

Διότι ο αληθινά πιστός χριστιανός ελευθερώνεται από την ενοχή με την εξομολόγηση και την άφεση και χαίρει στην ελευθερία αυτή που του χάρισε ο Χριστός∙ γνωρίζοντας δε ότι αυτό είναι δώρο Θεού, ευγνωμονεί και δεν περιφρονεί. Είναι καθαρός δια του αίματος του Χριστού και όχι από δικό του κατόρθωμα. Έτσι, χαίρει και ευχαριστεί και δεν υπερηφανεύεται και επί πλέον βλέπει και όλους τους άλλους δυνάμει καλούς, δια του αίματος του Χριστού.

Ο Γέροντας μας έδειχνε τον δρόμο, που παράκαμπτε το κακό (αμαρτία), αλλά και το χειρότερο (υπερηφάνεια αρετής) και οδηγούσε στο καλύτερο, στην ταπείνωση. Γι’ αυτό, προσπαθούσε να προστατεύσει τη γνησιότητα της ταπείνωσης από τους κινδύνους νόθευσης της.

Μου έλεγε: «Να είμαστε ταπεινοί, αλλά να μην ταπεινολογούμε. Η ταπεινολογία είναι παγίδα του διαβόλου, που φέρνει την απελπισία και την αδράνεια, ενώ η αληθινή ταπείνωση φέρνει την ελπίδα και την εργασία των εντολών του Χριστού».

Ο Γέροντας, με τη διδασκαλία του και περισσότερο με τα βιώματα του, ποίμαινε τα πρόβατά του και τα οδηγούσε σε λειμώνες αγάπης και ταπείνωσης.

Ζούσε ο ίδιος την ταπείνωση, πιστεύοντας ότι εκείνος είναι το τίποτε, γιατί ο Θεός είναι όπως έλεγε, το παν κι ότι όσα εμείς βλέπαμε πως είχε, δεν ήταν δικά του, αλλά δώρα του Θεού.

"Ο μικρός Luiz Antonio.. "

"Τα Ρημοκλήσια του Κόντογλου"

Φώτης Κόντογλου

[Αϊβαλί, 8 Νοεμβρίου 1895 –  Αθήνα, 13 Ιουλίου 1965]

Τα Ρημοκλήσια του Μαρουσιού

Άμα χαλαστεί ο άνθρωπος, αρχίζει να σιχαίνεται τα απλά και τα φτωχά πράγματα. Μα πολλές φορές ξανάρχεται στον παλιό εαυτό του, σαν τον μεθυσμένο που ξεμέθυσε και τότε καταλαβαίνει πάλι μεγάλη όρεξη για την απλότητα και χαίρεται μέσα του και ειρηνεύει και θέλει να ζει ταπεινά και ήσυχα. Τότε του αρέσουνε πάλι τα ταπεινά και τ' απονήρευτα πράγματα και νοιώθει μέσα του την γλυκύτητα του Χριστού και την ειρήνη, που είναι μέσα στο Ευαγγέλιο. Γιατί χωρίς απλή καρδιά, αληθινός χριστιανός δεν γίνεται κανένας.

Αυτό θα το νοιώσεις από κάποια λόγια των αγίων που λένε: «Όποιος δεν γνώρισε την ειρήνη, δεν γνώρισε τη χαρά. Αν αγαπάς την πραότητα, ζήσε με ειρήνη· κι αν αξιωθείς την ειρήνη, θα χαίρεσαι σε κάθε καιρό. Άνθρωπος με πολλές έγνοιες, δεν ημπορεί να γίνει πράος και ησύχιος. Η ταπείνωση μαζεύει την καρδιά κι όταν ταπεινωθεί ο άνθρωπος, ευθύς τον σκεπάζει το έλεος. Η προσευχή είναι χαρά. Η βασιλεία των ουρανών, μέσα μας βρίσκεται. Η χαρά που νοιώθει ο άνθρωπος για τον Θεό, είναι πιο δυνατή από τούτη τη ζωή. Όποιος φτωχεύει από τα πλούτη του κόσμου, πλουτίζεται με τα πλούτη του Θεού.

Όποιος αγαπά τα φανταχτερά πράγματα, δεν μπορεί να έχει ταπεινά αισθήματα, γιατί η καρδιά από μέσα τυπώνεται με τα ίδια σχήματα που είναι απ' έξω». Εσύ που διαβάζεις τούτα που γράφω, μη με βαρεθείς και πεις πως ολοένα σου λέγω τα ίδια, για τον Χριστό, για την απλότητα, για την ταπείνωση. Άμα μπορέσει να καταλάβει η καρδιά σου την γέψη τους, θα δεις πως θα μου δώσεις δίκιο.

Σου τα λέω και τα ξαναλέω από τον πόθο που έχω να σου μεταδώσω την μια και μόνη αληθινή χαρά, που κ' εγώ άργησα να τη βρω, μα που τη βρήκα με τη βοήθεια του Θεού· κ η αγάπη σε σένα με κάνει να μην σου κρύψω αυτό το μονοπάτι, που μ' έβγαλε σ' ένα έμορφο περιβόλι που δεν το υποπτευόμουνα.

Συνεδρία Ελευθερίας

[ - 08]

Κανένας πραγματικά ελεύθερος άνθρωπος δεν αμφιβάλλει για την ελευθερία του.
Την βιώνει απλά και απόλυτα, χωρίς αμφισβητήσεις.  

Εκείνος που αισθάνεται πως η ελευθερία του εξαρτάται από εξωτερικούς παράγοντες, που δεν εξαρτώνται από τον ίδιο, πως δεσμεύεται και περιορίζεται από νόμους, κανόνες, εντολές και υποχρεώσεις, από πιέσεις, συνθήκες, ανάγκες ή από το παρελθόν του, δεν έχει σωστή αντίληψη περί της ελευθερίας. Την υποτιμά και την υποβιβάζει.

Γι’ αυτό και δεν μπορεί, ούτε επιδιώκει να νοιώσει στη ζωή του ελεύθερος  

Η ελευθερία δεν καταγράφεται σε κανόνες, δεν υποτάσσεται σε νόμους και εντολές, δεν συμβιβάζεται με υποχρεώσεις και ειδικές συνθήκες. Είναι πέρα και πάνω απ’ όλα αυτά.
Δεν ενέχεται σε διαδικασίες κριτικής, εξαναγκασμού ή απειλών.
Τα συμβατικά όρια οποιουδήποτε είδους, αλλοιώνουν βάναυσα την έννοια της και πάνω απ’ όλα την προσβάλλουν. 

Γιατί αποτελεί προσβολή να συγχέουμε την ελευθερία, το σπουδαιότερο δώρο που μ’ αυτό προίκισε ο Θεός τον άνθρωπο, το κυριότερο χαρακτηριστικό που πιστοποιεί μοναδικά στην προσωπικότητα την πνευματική δύναμη της υπέρβασης του εγώ, με επιλογές ατομικότητας, ασυδοσίας, συμφέροντος, αυθαιρεσίας, "ύβρεως" ή την κάθε έκφραση της πνευματικής μας μειονεξίας.

Ελευθερία, δεν είναι η εξαπλουστευμένη δυνατότητα της οποιασδήποτε επιλογής.

Είναι η θεία δυνατότητα παράκαμψης όλων των υλικών δεσμευτικών συναινέσεων, η αποφυγή της πρόκλησης των κάθε μορφής και διαβάθμισης «σειρήνων», προκειμένου να επιλέξει κάποιος, όχι το κατά κόσμον επιθυμητό, αλλά το κατά την εσωτερική συνείδηση ορθό, με οποιοδήποτε κόστος.

Η ελευθερία πιστοποιείται από υπευθυνότητα, διαφάνεια, συνέπεια και παρρησία.  

Η ελευθερία αξιοποιεί τα πάντα, χωρίς να εκμεταλλεύεται τίποτα.

Η ελευθερία του Προσώπου, αυτοπροσδιορίζεται και επιβεβαιώνεται την κάθε στιγμή.

Ημερολόγιο πλοίου:

- Αισθάνομαι συχνά μετέωρος ανάμεσα στην ιδεατή δυνατότητα βίωσης του απολύτου της ελευθερίας και στον προβληματισμό, πόση πραγματικά ελευθερία απολαμβάνει κανείς στις καθημερινές του επιλογές συμβιβασμών και σκοπιμοτήτων... 

"Οι λογισμοί της καρδιάς"

Για τους λογισμούς της καρδιάς

Γέροντας Πορφύριος 

Ο άνθρωπος έχει τέτοιες δυνάμεις, ώστε να μπορεί να μεταδώσει το καλό ή το κακό στο περιβάλλον του. Αυτά τα θέματα είναι πολύ λεπτά. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Πρέπει να βλέπουμε το καθετί με αγαθό τρόπο. Τίποτα το κακό να μη σκεπτόμαστε για τους άλλους. Κι ένα βλέμμα κι ένας στεναγμός, επιδρά στους συνανθρώπους μας. Και η ελάχιστη αγανάκτηση κάνει κακό.

Να έχουμε μέσα στην ψυχή μας αγαθότητα κι αγάπη, αυτά να μεταδίδουμε.

Να προσέχουμε και να μην αγανακτούμε για τους ανθρώπους που μας βλάπτουν, μόνο να προσευχόμαστε γι’ αυτούς με αγάπη. Ό,τι κι αν έχει κάνει ο συνάνθρωπος μας, ποτέ να μη σκεπτόμαστε κακό γι’ αυτόν.

Πάντοτε να ευχόμαστε αγαπητικά. Πάντοτε να σκεπτόμαστε το καλό.

Δεν πρέπει ποτέ να σκεπτόμαστε για τον άλλο, ότι θα του δώσει ο Θεός κάποιο κακό ή ότι θα τον τιμωρήσει για το αμάρτημά του. Αυτός ο λογισμός φέρνει πολύ μεγάλο κακό, χωρίς εμείς να το αντιλαμβανόμαστε. Πολλές φορές αγανακτούμε και λέμε στον άλλο: «Δεν φοβάσαι τη δικαιοσύνη του Θεού, δεν φοβάσαι μη σε τιμωρήσει;».

Άλλη φορά πάλι λέμε: «Ο Θεός δεν μπορεί, θα σε τιμωρήσει γι’ αυτό που έκανες» ή «Θεέ μου, μην κάνεις κακό σ’ αυτόν τον άνθρωπο γι’ αυτό που μου έκανε» ή «Να μην πάθει αυτό το πράγμα ο τάδε».

Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, έχουμε βαθιά μέσα μας την επιθυμία να τιμωρηθεί ο άλλος. Αντί, όμως να ομολογήσουμε τον θυμό μας για το σφάλμα του, παρουσιάζομε με άλλον τρόπο την αγανάκτησή μας και δήθεν, παρακαλούμε τον Θεό γι’ αυτόν.

Έτσι όμως, στην πραγματικότητα, καταριόμαστε τον αδελφό.

Κι αν αντί να προσευχόμαστε, λέμε «να το βρεις απ’ τον Θεό, να σε πληρώσει ο Θεός για το κακό που μου έκανες» και τότε πάλι ευχόμαστε να τον τιμωρήσει ο Θεός. Ακόμη και όταν λέμε, «ας είναι, βλέπει ο Θεός», η διάθεση της ψυχής μας ενεργεί κατά ένα μυστηριώδη τρόπο, επηρεάζει την ψυχή του συνανθρώπου μας και αυτός παθαίνει κακό.

Όταν κακομελετάμε, κάποια κακή δύναμη βγαίνει από μέσα μας και μεταδίδεται στον άλλο, όπως μεταφέρεται η φωνή με τα ηχητικά κύματα και όντως ο άλλος παθαίνει κακό. Γίνεται κάτι σαν βασκανία, όταν ο άνθρωπος έχει για τους άλλους κακούς λογισμούς. Αυτό γίνεται απ’ τη δική μας αγανάκτηση. Εμείς μεταδίδουμε «μυστικώ τω τρόπω» την κακία μας. Δεν προκαλεί ο Θεός το κακό, αλλά η κακία των ανθρώπων. Δεν τιμωρεί ο Θεός, αλλά η δική μας κακή διάθεση μεταδίδεται στην ψυχή του άλλου μυστηριωδώς και κάνει το κακό. Ο Χριστός ποτέ δεν θέλει το κακό.

Αντίθετα παραγγέλλει: «Ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς …».

Η βασκανία είναι πολύ άσχημο πράγμα. Είναι η κακή επίδραση που γίνεται όταν κανείς ζηλέψει κι ορεχθεί κάτι ή κάποιον. Θέλει μεγάλη προσοχή. Η ζήλια κάνει πολύ κακό στον άλλο. Αυτός που βασκαίνει δεν το βάζει καν στο νου του ότι κάνει κακό. Είδατε τι λέει και η Παλαιά Διαθήκη: «Βασκανία γαρ φαυλότητος αμαυροί τα καλά».

Όταν όμως ο άλλος είναι άνθρωπος του Θεού και εξομολογείται και μεταλαμβάνει και έχει πάνω του τον Σταυρό, δεν τον πιάνει τίποτα. Όλοι οι δαίμονες να πέσουν πάνω του, δεν καταφέρνουν τίποτα.

Μέσα μας υπάρχει ένα μέρος της ψυχής που το ονομάζουμε ο «ηθικολόγος». Αυτός ο «ηθικολόγος», όταν βλέπει κάποιον να παρεκτρέπεται, επαναστατεί, αν και πολλές φορές αυτός που κρίνει έχει κάνει την ίδια παρεκτροπή. Δεν τα βάζει όμως με τον εαυτό του, αλλά με τον άλλο. Κι αυτό δεν το θέλει ο Θεός. Λέμε παραδείγματος χάριν: «Έπρεπε να κάνεις αυτό και δεν το έκανες, να τι έπαθες!».

Στην πραγματικότητα, επιθυμούμε να πάθει ο άλλος κακό. Όταν σκεπτόμαστε το κακό, τότε μπορεί πράγματι να συμβεί. Κατά ένα μυστηριώδη και αφανή τρόπο μειώνουμε στον άλλο τη δύναμη να πάει στο αγαθό, του κάνουμε κακό. Μπορεί να γίνουμε αιτία ν’ αρρωστήσει, να χάσει τη δουλειά του, την περιουσία του κ.λπ.

Μ’ αυτό τον τρόπο δεν κάνουμε κακό μόνο στον πλησίον μας, αλλά και στον εαυτό μας, γιατί απομακρυνόμαστε απ’ την Χάρι του Θεού. Και τότε προσευχόμεθα και δεν εισακουόμεθα. «Αιτούμεν και ου λαμβάνομεν». Γιατί; Το σκεφθήκαμε ποτέ αυτό;

«Διότι κακώς αιτούμεθα».

Πρέπει να βρούμε έναν τρόπο να θεραπεύσομε την τάση που υπάρχει μέσα μας να αισθανόμαστε και να σκεπτόμαστε με κακία για τον άλλο.

Είναι δυνατόν να πει κάποιος, «έτσι που φέρεται ο τάδε θα τιμωρηθεί απ’ τον Θεό» και να νομίζει ότι το λέει χωρίς κακία. Είναι, όμως, πολύ λεπτό πράγμα να διακρίνει κανείς αν έχει ή δεν έχει κακία. Δεν φαίνεται καθαρά. Είναι πολύ μυστικό πράγμα τι κρύβει η ψυχή μας και πώς αυτό μπορεί να επιδράσει σε πρόσωπα και πράγματα.

Δεν συμβαίνει το ίδιο αν πούμε μετά φόβου, ότι ο άλλος δεν ζει καλά και να προσευχόμαστε να τον βοηθήσει ο Θεός και να του δώσει μετάνοια, δηλαδή ούτε λέμε, ούτε κατά βάθος επιθυμούμε να τον τιμωρήσει ο Θεός γι’ αυτό που κάνει. Τότε όχι μόνο δεν κάνουμε στον πλησίον κακό, αλλά του κάνουμε και καλό. Όταν εύχεται κανείς για τον πλησίον του, μια καλή δύναμη βγαίνει απ’ αυτόν και πηγαίνει στον αδελφό και τον θεραπεύει και τον δυναμώνει και τον ζωογονεί. Μυστήριο το πώς φεύγει από μας αυτή η δύναμη. Όμως πράγματι αυτός που έχει μέσα του το καλό, στέλνει την καλή αυτή δύναμη στους άλλους μυστικά και απαλά. Στέλνει στον πλησίον του φως, που δημιουργεί έναν κύκλο προστασίας γύρω του και τον προφυλάσσει από κάθε κακό. Όταν έχουμε για τον άλλο αγαθή διάθεση και προσευχόμαστε, θεραπεύουμε τον αδελφό και τον βοηθάμε να πάει προς τον Θεό.

Υπάρχει μια ζωή αόρατη, η ζωή της ψυχής. Αυτή είναι πολύ ισχυρή και μπορεί να επιδράσει στον άλλον, έστω κι αν μας χωρίζουν χιλιόμετρα. Αυτό γίνεται και με την κατάρα, η οποία είναι δύναμη που ενεργεί το κακό. Αν όμως πάλι, με αγάπη προσευχηθούμε για κάποιον, όση απόσταση κι αν μας χωρίζει, μεταδίδεται το καλό. Άρα και το καλό και το κακό δεν τα επηρεάζουν οι αποστάσεις. Μπορούμε να τα στείλουμε σε αποστάσεις απέραντες. Ο θρους της ψυχής μας φθάνει μυστηριωδώς κι επηρεάζει τον άλλον, έστω κι αν δεν εκφράσουμε ούτε μια λέξη. Και χωρίς να μιλήσουμε, μπορεί να μεταδώσουμε το καλό ή το κακό, όση κι αν είναι η απόσταση που μας χωρίζει απ’ τον πλησίον.

Αυτό που δεν εκφράζεται, έχει συνήθως περισσότερη δύναμη απ’ τα λόγια.

Η κακή δύναμη δεν έχει φραγμούς, δεν εμποδίζεται ούτε από κλειδαριές, ούτε από αποστάσεις. Η κακή δύναμη μπορεί και το αυτοκίνητο να το γκρεμίσει, χωρίς να υπάρχει καμιά βλάβη.

Καταλάβατε λοιπόν, πώς οι κακές μας σκέψεις, η κακή μας διάθεση επηρεάζουν τους άλλους; Γι’ αυτό πρέπει να βρούμε και τον τρόπο να καθαρίσουμε το βάθος του εαυτού μας από κάθε κακία. Όταν η ψυχή μας είναι αγιασμένη, ακτινοβολεί το καλό. Στέλνουμε τότε σιωπηλά την αγάπη μας χωρίς να λέμε λόγια.

Βέβαια αυτό στην αρχή είναι λίγο δύσκολο.

Πρώτα ήταν ανίκανος να κάνει το καλό (ο απόστολος Παύλος), μετά που ήλθε ο Χριστός μέσα του έγινε ανίκανος να κάνει το κακό. Και φώναζε μάλιστα: «Ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός». Το έλεγε, το κήρυττε με καύχηση, ότι «έχω τον Χριστό μέσα μου», ενώ πρωτύτερα έλεγε: «Ήθελα να κάνω το καλό, αλλά δεν μπορούσα».

Έτσι θ’ αποσπάσουμε την Χάρι του Θεού, θα καταστούμε ένθεοι.

Άμα δοθούμε κατά κει, άμα δοθούμε στην αγάπη του Χριστού μας, τότε όλα θα μεταβληθούν, όλα θα μεταστοιχειωθούν, όλα θα μεταποιηθούν, όλα θα μετουσιωθούν. Ο θυμός, η οργή, η ζήλια, ο φθόνος, η αγανάκτηση και η κατάκριση, η αχαριστία, η μελαγχολία, η κατάθλιψη, όλα θα γίνουν αγάπη, χαρά, λαχτάρα, θείος έρωτας. Παράδεισος!

_________________

«Όπου επισκιάζει η χάρις σου Αρχάγγελε, από εκεί διώκεται η δύναμη του διαβόλου. Διότι δεν μπορεί να μείνει κοντά στο Φως σου ο εωσφόρος, που έπεσε στο σκοτάδι και παραμένει σ’ αυτό. Γι' αυτό Μιχαήλ Αρχάγγελε σε παρακαλούμε, να σβήνεις τα βέλη του που είναι γεμάτα πυρ και κινούνται εναντίον μας.»

«Μίλα, όταν έχεις κάτι καλύτερο από τη σιωπή.»

porphyrios.net

*  http://anakalypsi.blogspot.gr/2013/07/blog-post.html

" 7 μικρές, τρυφερές ιστορίες"

"Αρμονικός Γάμος"

"Πώς αναπτύσσεται μία αρμονική σχέση ανάμεσα στο ανδρόγυνο"

-  Μητροπολίτη Λεμεσού κ. Αθανασίου

. . . .

Φέρνοντας κοντά ανθρώπους που έχουν προβλήματα να μιλήσουμε, γονείς που είναι εν διαστάσει και ταλαιπωρούνται και ταλαιπωρούν και την οικογένεια τους κι έχουν όλη την καλή διάθεση να ζήσουν όμορφα και αρμονικά, βλέπει κανείς αμέσως, την αδυναμία των ανθρώπων να ακούσει ο ένας τον άλλο άνθρωπο.
Λένε και οι δύο ταυτόχρονα τα δικά τους, σαν μια κασέτα που τη βάζεις στο μαγνητόφωνο κι επαναλαμβάνει όλα τα επιχειρήματα, τα υπέρ και τα κατά, για τον εαυτό του. Το ίδιο και ο άλλος άνθρωπος.
Είναι όπως δύο μαγνητόφωνα θαυμάσια, τα οποία αποδίδουν όμορφα το τι περιέχει μέσα η μαγνητοταινία.
Αλλά δύο μαγνητόφωνα δεν μπορεί ποτέ να συνεννοηθούν μεταξύ τους.
Απλώς λέει το καθένα αυτά που έχει μέσα του.
Έτσι λοιπόν είναι και δύο άνθρωποι οι οποίοι, ο καθένας βλέπει τα δικά του, αλλά δεν μπορούν να ακούσουν ο ένας τον άλλο.

Λέει κανείς: «Καλά, αυτή είναι μια θλιβερή διαπίστωση, μια πραγματικότητα.
Τι κάνουμε όμως;» Αυτή την πραγματικότητα την επιβεβαιώνει το γεγονός ότι βλέποντας αυτά όλα τα ανδρόγυνα, όντως σας ομολογώ από την προσωπική επαφή που έχω και την πείρα, ότι το 90% των γάμων δε διαλύονται λόγω τρίτων προσώπων ή τουλάχιστον η πρωτογενής αιτία δεν είναι τα τρίτα πρόσωπα.
 Το αν θα υπάρξει άλλο πρόσωπο στη σχέση έρχεται αργότερα.
Το πρώτο ρήγμα, η πρώτη κρούση ανάμεσα τους, είναι στο γεγονός ότι οι άνθρωποι, ο καθένας για δικούς του και δικαιολογημένους λόγους, κλείνεται στον εαυτό του.
Αυτό, από την πείρα μας, το είδαμε να επαναλαμβάνεται σχεδόν πάντοτε.

Ο άντρας να πέφτει με τα μούτρα στη δουλειά, να κάνει μια, δύο και τρεις εργασίες για να ανταποκριθεί φιλότιμα και αξιέπαινα στις ανάγκες της οικογενείας του, τις οικονομικές, των δανείων του, των σπιτιών που έχτισε, του αυτοκινήτου ή ό,τι άλλο.
Να δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ, να εξουθενώνεται κυριολεκτικά.
Το ίδιο και η σύζυγος. Αλλά το αποτέλεσμα είναι, ερχόμενοι και οι δύο στο σπίτι, να είναι τόσο κουρασμένοι και τόσο φορτισμένοι που, όχι μόνο δεν είναι σε κατάσταση να επικοινωνήσουν, αλλά δυστυχώς αφήνουν τον εαυτό τους να βγάλει όλη εκείνη την κούραση, όλη την ψυχοσωματική κόπωση, ο ένας επάνω στον άλλο.
Όταν έχουν και παιδιά θεωρούν αρκετό το ότι:
«Είμαι καλός πατέρας. Είμαι καλή μητέρα. Κάνω τα πάντα για το σπίτι μου, για τα παιδιά μου. Να μην τους λείψει τίποτα. Να μην στερηθούν κάτι.
Να μην αισθανθούν ότι έχουν κάποια έλλειψη».

Αλλά τελικά, το κυριότερο που έχουν ανάγκη τα παιδιά μας, τη μεταξύ των γονέων αρμονία, δεν τη δίδουμε.
Ξέρετε πολύ καλά όλοι σας, είστε γονείς και το ξέρετε, ότι τα παιδιά μας έχουν βαθύτατη αίσθηση, έχουν βαθιά διαίσθηση, δε μπορούμε να τους ξεγελάσουμε.
Μπορεί να μην τσακωνόμαστε ή να μη λέμε λόγια μπροστά στα μωρά.
Το μωρό όμως καταλαβαίνει μέσα του τι συμβαίνει. Ακόμα και τα βρέφη.
Εγώ δε θέλω να αφήνω βρέφη να τα έχουν οι γονείς τους στην αγκαλιά τους την ώρα που εξομολογούνται. Γιατί βλέπω ότι το βρέφος, την ώρα που οι γονείς εξομολογούνται, συμμετέχει σ' αυτά που λέει ο γονιός του.

"Seagull Alley"

Οι άγριες ακτές της Κορνουάλης είναι γεμάτες γλάρους που για να εξασφαλίσουν την τροφή τους, δεν διστάζουν να την αναζητήσουν και μέσα στις πόλεις, αλλά και να τη διεκδικήσουν από τους ανύποπτους κατοίκους ή τουρίστες, ακόμα και σε δρόμους πολυσύχναστους όπως η Bank Street στο Newquay, που έχει επονομαστεί γι’ αυτόν τον λόγο σε "Seagull Alley".
Και λίγο παγωτό μετά το χάμπουργκερ, είναι ιδιαίτερα ευχάριστο!

"Ο αετός κι ο φυσιοδίφης"

Mια φορά κι έναν καιρό, εκεί που περπατούσε μες στο δάσος ένας άνθρωπος, βρήκε έναν μικρό αετό. Tον πήρε σπίτι του και τον έβαλε στο κοτέτσι του, όπου σύντομα έμαθε να τρώει και να συμπεριφέρεται σαν τα κοτόπουλα.

Mια μέρα ένας φυσιοδίφης, που περνούσε από εκεί, ρώτησε τον ιδιοκτήτη γιατί είχε αναγκάσει τον αετό, τον βασιλιά των πουλιών, να ζει στο κοτέτσι μαζί με τα κοτόπουλα.

- Aφού του έδωσα να φάει ό,τι τρώνε οι κότες και τον εκπαίδευσα σαν κοτόπουλο, δεν έμαθε ποτέ να πετάει, απάντησε ο ιδιοκτήτης. Φέρεται σαν κοτόπουλο κι έχει πάψει να είναι αετός.

- Kι όμως, επέμεινε ο φυσιοδίφης, έχει ακόμα καρδιά αετού και σίγουρα μπορεί να μάθει να πετάει.

Aφού κουβέντιασαν καλά, οι δυο άντρες συμφώνησαν να δουν αν αυτό ήταν δυνατό. O φυσιοδίφης έπιασε μαλακά τον αετό στα χέρια και του είπε:

- Aνήκεις στον ουρανό κι όχι στη γη, άνοιξε τα φτερά σου και πέτα.

O αετός όμως είχε μπερδευτεί, δεν ήξερε πια ποιος ήταν και βλέποντας τα κοτόπουλα να τρώνε, πήδησε κάτω για να πάει μαζί τους.

Xωρίς να χάσει το θάρρος του ο φυσιοδίφης πήρε την άλλη μέρα τον αετό ψηλά στη στέγη του σπιτιού και τον παρακίνησε πάλι λέγοντας:

- Eίσαι αετός, άνοιξε τα φτερά σου και πέτα.

Aλλά πάλι ο αετός φοβόταν τον άγνωστο εαυτό του και τον κόσμο και πήδηξε πάλι κάτω για τροφή.

Tην τρίτη μέρα ο φυσιοδίφης σηκώθηκε νωρίς, έβγαλε τον αετό από το κοτέτσι και τον πήρε σε ένα ψηλό βουνό. Eκεί κράτησε τον βασιλιά των πουλιών ψηλά πάνω από το κεφάλι του και του έδωσε ξανά θάρρος λέγοντας:

- Eίσαι αετός, ανήκεις τόσο στον ουρανό όσο και στη γη. Aπλωσε τα φτερά σου τώρα και πέτα.

O αετός κοίταξε γύρω του, κοίταξε το κοτέτσι και μετά τον ουρανό. Δεν πέταξε όμως. Tότε ο φυσιοδίφης τον σήκωσε ψηλά ίσια προς τον ήλιο κι ο αετός άρχισε ξαφνικά να τρέμει και να ανοίγει τα φτερά του. Tελικά, βγάζοντας μια κραυγή όρμησε προς τον ουρανό.

Ίσως ο αετός να θυμάται πάντα τα κοτόπουλα με νοσταλγία. Iσως να ξαναγυρίζει κάπου-κάπου για επίσκεψη στο κοτέτσι.

Aλλά από ότι ξέρουμε, ποτέ δεν ξαναγύρισε να ζήσει σαν κοτόπουλο.

Σαν τον αετό λοιπόν, οι άνθρωποι που έχουν μάθει να βλέπουν τον εαυτό τους σαν κάτι που δεν είναι, μπορούν να ξαναβρούν τις πραγματικές τους δυνατότητες.

Και να πετούν ξανά στον ουρανό.

*  από το fb

"Robert Finale"

Ο ζωγράφος Robert Finale γεννήθηκε στην Κούβα. Εγκατεστημένος στην Αμερική από παιδί, ζει και εργάζεται στην Ατλάντα.

Στα έργα του ακολουθεί την τεχνοτροπία του ρομαντικού ιμπρεσσιονισμού, αλλά έχει δύο ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Την ατμόσφαιρα μαγείας και ηρεμίας που περιβάλλει τις πόλεις, τους δρόμους και τα πάρκα που απεικονίζει στους πίνακες του και τους ελάχιστους ανθρώπους που συμπεριλαμβάνει σ’ αυτούς.

Η ηρεμία έτσι δίνει την εντύπωση της μοναξιάς και την αίσθηση ότι τη μαγεία του χώρου στον οποίο ζούμε, λίγοι μόνο την αντιλαμβάνονται...

Συνεδρία σκάφους

[ - 07]

Αν έχουμε συνδέσει το «σκάφος» με ήρεμες στιγμές χαλάρωσης, ευχάριστα ταξίδια και εσωτερική γαλήνη, ήρθε η ώρα να αποκτήσουμε μια περισσότερο ολοκληρωμένη εικόνα της πραγματικότητας. Μετά από 3 συνεχόμενες εβδομάδες αναμονής και αφομοίωσης των προηγούμενων συνεδριών, θα πρέπει σήμερα να εξετάσουμε (αν δεν το έχουμε κάνει ήδη) κάποιες σημαντικές αλήθειες για τη θάλασσα.

α. Η ζωή σου, οι ενέργειες και η διάθεση σου, δεν ανήκουν σε σένα αποκλειστικά. Επηρεάζουν όλο το πλήρωμα στο κάθε ταξίδι, όπως και στη δουλειά συντήρησης και οφείλεις να συμβάλλεις στον τομέα σου, ώστε όλα γύρω σου να λειτουργούν άψογα.

β. Δεν είναι επιλογή σου το αν θα ανήκεις στο μόνιμο πλήρωμα του σκάφους. Είναι δεδομένο ότι σε κάποιο πλήρωμα ανήκεις. Επιλογή σου είναι αν θα αποδώσεις τον καλύτερο εαυτό σου ή όχι, στη θέση που σου εμπιστεύθηκε ο καπετάνιος.

γ. Το παραμικρό λάθος σου μπορεί να αποβεί μοιραίο, τόσο για σένα, όσο και για τους γύρω σου. Μπορεί να μην έχεις τις ικανότητες να καταφέρεις τα πάντα, αλλά δεν μπορείς να υπολειτουργείς σε όσα εξαρτώνται από σένα, ανάλογα με τις διαθέσεις σου, αποφεύγοντας να κάνεις αυτό που ξέρεις και θεωρείς ότι είναι σωστό.

δ. Οι επιλογές είναι δύο: Ή θα ανήκεις στη δυναμική ομάδα του πληρώματος στην αντιμετώπιση των καιρών ή δεν σε ενδιαφέρει η συνεισφορά στην κοινή προσπάθεια και προτιμάς κάποια υποαπασχόληση στην καμπίνα σου. Αν νομίζεις όμως ότι αυτό είναι το καλύτερο για σένα, κάνεις ένα μεγάλο λάθος.

ε. Πρέπει να γνωρίζεις πάντα τι ακριβώς θέλεις. Το να μετέχεις ενεργά στις χαρές και τους αγώνες του πληρώματος, θα σου δώσει άπειρες και έντονες συγκινήσεις. Το να λες στον εαυτό σου πως «θα ήθελα να κάνω κάτι, αλλά οι συνθήκες δεν με βοηθούν, όταν βελτιωθούν τα πράγματα, θα αλλάξει και η ζωή μου», είναι απλή υπεκφυγή.

στ. Την κάθε στιγμή, γνωρίζεις ακριβώς ποια είναι η σωστή πρακτική. Αυτή και θα πρέπει να εφαρμόζεις, γεμίζοντας τη ζωή σου με νόημα. Αν για τον οποιοδήποτε λόγο την παρακάμπτεις και την αποφεύγεις, οι λάθος ενέργειες καταγράφονται και θα σου δημιουργήσουν άγχος που συσσωρεύεται και αθροίζεται.

ζ. Το αντικειμενικά «αδύνατο» δεν δημιουργεί άγχος. Οι «κατ’ εκτίμηση» δυσκολίες και οι νοητικές εκλογικεύσεις είναι που δημιουργούν ασυνείδητα αισθήματα άγχους, ενοχής και ψυχολογικά αδιέξοδα.

η. Ο κυβερνήτης, σου παρέχει πάντοτε έγκαιρα τις κατάλληλες οδηγίες. Θα πρέπει να τις τηρείς χωρίς κρίσεις, αμφισβητήσεις και δισταγμούς. Σημασία έχει μόνο το αποτέλεσμα. Αν κάποια ενέργεια δεν έγινε όπως έπρεπε, καμιά σημασία δεν έχει το γιατί. Στο σκάφος δεν υπάρχουν δικαιολογίες, μόνο συνέπειες.

θ. Η υπευθυνότητα δημιουργεί και στηρίζει την αίσθηση της ελευθερίας. Ελευθερία δεν είναι η δυνατότητα επιλογής του εύκολου και του ευχάριστου, αλλά του σωστού χωρίς όρους, εξαντλώντας κάθε όριο δυνατότητας και αγνοώντας κάθε εσωτερική αντίσταση. Το καλό, το σωστό και το ωραίο, δεν σε δεσμεύουν, σε απελευθερώνουν.

ι. Η καλή και υγιής ψυχική κατάσταση είναι πάντοτε θετική, δημιουργική, σταθερή και υπεύθυνη. Το άγχος δεν απομακρύνεται, παρά μόνο όταν αυξάνουμε μέσα μας τη χαρά και την ικανοποίηση των σωστών επιλογών μας. Η καλή ψυχική κατάσταση του πληρώματος, είναι εγγύηση για ένα ασφαλές και ευχάριστο ταξίδι.        

Ημερολόγιο πλοίου:

1. Ο καπετάνιος, μου έχει αναθέσει συγκεκριμένες αρμοδιότητες, καθώς και την τήρηση του ημερολογίου πλοίου. Εκτιμώ την εμπιστοσύνη του στο πρόσωπο μου και καταγράφω με ειλικρίνεια, όλα όσα θεωρώ σημαντικά.

2. Στο σκάφος δεν υπάρχουν δικαιολογίες και τιμωρίες, υπάρχουν όμως συνέπειες.

3. Στο ταξίδι δεν μετράνε οι σκέψεις και οι ανεκδήλωτες προθέσεις, παρά μόνο η συμμετοχή και οι πράξεις. Με προσπάθεια, κούραση και καταπόνηση ίσως, που όμως ανταμείβονται με τεράστια ικανοποίηση και ψυχική ευφορία.  

4. Τις Κυριακές και τις γιορτές, ο κυβερνήτης μας έχει καλεσμένους όλους στο σπίτι του για φαγητό. Κάποιοι, προβάλλοντας διάφορους λόγους, δεν συμμετέχουν στις συναντήσεις αυτές. Ίσως κι εγώ κάποτε προτιμώ μια ήρεμη βόλτα στο λιμάνι, που μου ταιριάζει καλύτερα, όμως ξέρω καλά πως η θέση μου είναι πάντα κοντά στον κυβερνήτη και ιδιαίτερα στις γιορτές αυτές, που ξέρω επίσης καλά πως τις διοργανώνει για μας. Θα είμαι εκεί λοιπόν κάθε φορά, έστω και ανέτοιμος, ακόμα κι αν θα βρίσκομαι στην άκρη-άκρη του τραπεζιού..

5. Όταν πρέπει να γίνει κάτι σε περίοδο κρίσης, δεν χωράει λογική ανάλυση. Ενεργείς κατά συνείδηση, άμεσα. Το κάθε ταξίδι και όλη η ζωή, είναι μια περίοδος «κρίσης»,  όπως και να τη δεις..

"Παραλίες.. "

Πόρτο Κατσίκι, Λευκάδα

Απόλυτα τιρκουάζ νερά - μεγάλα, ολόλευκα βότσαλα.

Ελαφονήσι, Κρήτη

Εξωτικοί αμμόλοφοι λευκής άμμου - καταγάλανα, ρηχά νερά -γαλήνιο τοπίο.
[Πολύ κοντά βρίσκεται η εξίσου πανέμορφη παραλία του Κεδρόδασους].

Μαύρα Βόλια, Χίος

Επιβλητική παραλία - βαθιά, σκούρα μπλε νερά - μαύρα βότσαλα - η ωραιότερη ίσως παραλία του νησιού

Άγιος Προκόπιος, Νάξος

Πεντακάθαρα και κρυστάλλινα νερά - ήρεμη ατμόσφαιρα - υπέροχη αμμουδιά

Εγκρεμνοί, Λευκάδα

Η ερημική εκδοχή του Πόρτο Κατσίκι - μπόλικα απότομα σκαλοπάτια - υπέροχα τιρκουάζ νερά - αμμουδιά δύο χιλιόμετρα - ηλιοβασίλεμα φαντασμαγορικό.

Φαλάσαρνα, Κρήτη

Ροζ άμμος - μια από τις ωραιότερες παραλίες της Κρήτης

Ναυάγιο, Ζάκυνθος

Ανεπανάληπτη παραλία – τιρκουάζ νερά

*  http://www.in2life.gr/escape/infoguide/articles/283870/article.aspx?m=35

"Ο δίκαιος του Bojlo"

Για περισσότερο από ένα χρόνο κάνει τον γύρο του διαδικτύου ένα ενδιαφέρον ρεπορτάζ, που συνοδεύεται από χαρακτηριστικές φωτογραφίες.

Μιλά για τον «δίκαιο Dobre», ένα γέροντα πάμπτωχο, που ζει στο Bajlo της Βουλγαρίας και που καθημερινά, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, στέκεται όλη μέρα στο προαύλιο μιας ορθόδοξης εκκλησίας στη Σόφια και ζητιανεύει.

Ό,τι χρήματα συγκεντρώνει τα δωρίζει στην εκκλησία, σε ιδρύματα, αλλά και σε φτωχές οικογένειες «που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη από εμένα», όπως λέγει.

Ο ίδιος ζει με μια υποτυπώδη σύνταξη, ωστόσο είναι αυτάρκης και δεν ενοχλείται καθόλου από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει. Είναι υπέρμαχος της δικαιοσύνης και της αγάπης και θα συνεχίσει να φροντίζει για τους αναξιοπαθούντες «Για όσο ακόμα ζω», συμπληρώνει!