"Αρχή μετανοίας.. "

ΑΡΧΗ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΑ ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΗ! 

Σκέψεις και συνειρμοί του Αναγνώστου Σπυρίδωνα Παυλίδη

 

Πριν δύο χιλιάδες πεντακόσια χρόνια συνέβησαν στη χώρα μας γεγονότα, που κυριολεκτικά άλλαξαν τη ροή στο ποτάμι της παγκόσμιας ιστορίας.

Το 490 π.Χ. ο πρώτος Μαραθωνοδρόμος (ο Φειδιππίδης κατά τον Λουκιανό, ο Θέρσιππος ή Ευκλής κατά τον Πλούταρχο) έτρεξε 42 χλμ για να μεταφέρει στην Αθήνα την είδηση, την συμπυκνωμένη στη μοναδική λέξη: "ΝΕΝΙΚΗΚΑΜΕΝ".

Πρόκειται για τη νίκη των Ελλήνων, με αρχιστράτηγο τον Μιλτιάδη, και την συντριβή των Περσών στον Μαραθώνα.

Ο Σιμωνίδης σε επιτύμβια πλάκα για τους πεσόντας Αθηναίους Μαραθωνομάχους, έγραψε :

"ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΡΟΜΑΧΟΥΝΤΕΣ ΑΘΗΝΑΙΟΙ ΜΑΡΑΘΩΝΙ

ΧΡΥΣΟΦΟΡΩΝ  ΜΗΔΩΝ   ΕΣΤΟΡΕΣΑΝ  ΔΥΝΑΜΙΝ"

-Υπέρ των Ελλήνων μαχόμενοι  οι Αθηναίοι στον Μαραθώνα

των χρυσοφόρων Περσών  κατέστρεψαν την δύναμη.-

Συγκλονισμένος ο Θεμιστοκλής, θαυμάζοντας το γεγονός, εκστομίζει το ανεπανάληπτο:

"ΟΥΚ ΕΑι ΜΕ ΚΑΘΕΥΔΕΙΝ ΤΟ ΤΟΥ ΜΙΛΤΙΑΔΟΥ ΤΡΟΠΑΙΟΝ"

-Δεν με αφήνει να κοιμηθώ το Τρόπαιο του Μιλτιάδη.-

Οι Πέρσες έχασαν τη Μάχη, αλλ' ακόμη όμως δεν είχαν χάσει και τον Πόλεμο.

Ο Θεμιστοκλής διαισθάνεται την κατάσταση και ανήσυχος αγωνιά για την επερχόμενη Περσική πίεση εναντίον των Αθηνών, αλλά ευμήχανος και ευρηματικός, συλλαμβάνει το νόημα της οχυρωματικής προστασίας των Αθηνών με τείχη «ξύλινα».

Πείθει τους Αθηναίους να διαθέσουν πόρους, για να ναυπηγήσουν 200 τριήρεις (ταχύτατα κωπήλατα πολεμικά πλοία) και  οι προετοιμασίες  αρχίζουν.

Σε άλλη φάση, με σοφία και σύνεση, γαλήνιος αντιμετωπίζει την επιθετική συμπεριφορά του Ευρυβιάδη αφοπλίζοντάς τον με το παροιμιώδες και αξεπέραστο: "Πάταξον μεν, άκουσον δε."

Το 480 π.Χ., δέκα χρόνια μετά από τη Μάχη στον Μαραθώνα, η Ναυμαχία στη Σαλαμίνα τον δικαιώνει πλήρως. Οι Περσικές δυνάμεις υπέστησαν πανωλεθρία.

Διαβάζοντας πρόσφατα τον τίτλο «Αρχή Μετανοίας» του 14ου τεύχους του περιοδικού των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μοσχάτου, "Αρχαγγέλων Λόγος", συνειρμικά διερωτήθηκα: πόσο άραγε μας αφήνει άυπνους, αυτή η βιωματική αναζήτηση των γαλήνιων, γιγάντων, γερόντων ασκητών της ορθοδοξίας, που ενώ ήσαν μια ολόκληρη ζωή  διαρκώς  μετανοούντες, ζητούσαν ακόμη και σε ακροτελεύτια επιθυμία να κάνουν  αρχή  μετανοίας;

Παίρνοντας αφορμή από την επιτύμβια επιγραφή του Σιμωνίδη, επιτρέψτε μου να εκφράσω για κάθε αδελφό και για μένα επίσης, μία σκέψη, έναν πόθο, μία ελπίδα όλα σφιχταγκαλιασμένα στην ευχή:

"ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΜΕΤΑΝΟΟΥΝΤΕΣ   ΟΡΘΟΔΟΞΟΙ  ΕΝ ΧΡΙΣΤΩι  ΑΘΛΗΤΑΙ

ΠΟΝΗΡΩΝ  ΔΑΙΜΟΝΩΝ   ΕΞΑΛΕΙΦΟΥΣΙ  ΔΥΝΑΜΙΝ"

Αδέλφια, τι λέτε;

Αναζητούμε μία τέτοια Ευλογία, που να έχει αρχή εδώ στη γη, εδώ και τώρα, και τέλος  στις ουράνιες δέλτους και στον άπαντα αιώνα;

Είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε τη ροή στο ποτάμι της προσωπικής μας ιστορίας;

http://wwwtaxiarhes.blogspot.gr/2014/05/blog-post_266.html

προσαρμογή [2φΑ]

"Ο πλούτος της Φιλίας"

Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΤΗΣ ΦΙΛΙΑΣ

Του Θεολόγου Σωτηρίου Κόλλια

Ήταν το 341 μ.Χ. όταν ένας νεαρός με το όνομα Βασίλειος, γόνος επιφανούς και πολύ ευσεβούς οικογενείας, μεταβαίνει στην Καισάρεια της Καππαδοκίας για να σπουδάσει την εγκύκλιο μόρφωσή του.

Ταυτόχρονα ένας άλλος νέος, ο Γρηγόριος, μεγαλωμένος με χριστιανική ανατροφή φτάνει στην ίδια πόλη για να συνεχίσει τις σπουδές του.

Η θέληση για μάθηση, ο πόθος της αλήθειας και η σαγήνη της γνώσης αποτελούν τον κοινό τόπο όπου οι δύο νέοι γνωρίζονται και συνδέονται με στενή αδελφική φιλία, τέτοια που συνεχίζεται και ακόμα μακρύτερα από την εστία τους, στην πολύβουη Αθήνα, όπου έτυχαν λαμπρής παιδείας.

Φίλοι καρδιακοί πλέον, ο ένας υποστηρίζει και εμψυχώνει σε δύσκολες στιγμές της ζωής τους τον άλλο, μέχρι το τέλος του βίου τους. Ασκητεύουν μαζί και αφοσιώνονται στην πίστη του Θεού σε ασκητήριο του Πόντου, όπου η ήδη βαθιά χαραγμένη στην ψυχή τους φιλία αυξάνεται και γεμίζει τις καρδιές των δύο ανδρών.

Μόνο ο θάνατος μπόρεσε να τερματίσει την ανόθευτη από πάθη επικοινωνία τους, παρά τις όποιες δυσκολίες της ζωής.

Οι δύο νέοι είναι βέβαια οι άγιοι της Εκκλησίας μας, ο Μ. Βασίλειος και ο Γρηγόριος ο Θεολόγος.

Πρότυπο φιλίας και γνήσιας ανθρώπινης σχέσης οι δύο άγιοι σηματοδοτούν τα όμορφα συναισθήματα που μπορούν να αναπτυχθούν και να καλλιεργηθούν στην ψυχή των νέων ανθρώπων κατά τα χρόνια των σπουδών τους, χρόνια που πρέπει να είναι ουσιαστικά και εποικοδομητικά για ένα μέλλον προόδου και πνευματικής ανατάσεως.

Όταν μέσα μας καίει η φλόγα της αγάπης, του σεβασμού και της κατανόησης για τον πλησίον μας τότε το δέντρο της καρδιάς μας καρποφορεί καρπούς καλούς, την φιλία και την αλληλεγγύη.

Ακόμα και σήμερα, που πολλάκις οι ρυθμοί της ζωής μάς προσπερνούν και δεν προλαβαίνουμε να γνωρίσουμε τους γύρω μας, υπάρχει η δυνατότητα να προσφέρουμε ανοιχτή τη θύρα της ψυχής μας με ανιδιοτέλεια και εμπιστοσύνη στον άνθρωπο.

Κάποια φορά ίσως πληγωθούμε από φίλο-η, όπως συνέβη με τον Γρηγόριο τον Θεολόγο που παραπονιόταν σε όλη του τη ζωή για την πρωτοβουλία του Μ. Βασιλείου να τον χειροτονήσει επίσκοπο χωρίς τη θέλησή του, αλλά ουδέποτε αποσυνδέθηκε από τον φίλο του και απεναντίας τον επισκεπτόταν συχνά και συζητούσε μαζί του κρίσιμα εκκλησιαστικά και θεολογικά θέματα.

Μάλιστα όταν το 379 μ.Χ. πέθανε ο Μ. Βασίλειος και ο άγιος Γρηγόριος εξαιτίας σοβαρής ασθένειας δεν μπόρεσε να παρευρεθεί στην κηδεία του φίλου του, συγκλονίστηκε βαθύτατα στην ευαίσθητη ψυχή του.

Τα αληθινά συναισθήματα φιλίας δεν εξαλείφονται με το πέρασμα του χρόνου, αντιθέτως τρανεύουν και καταγράφονται στην ουράνια βασιλεία του Θεού για τη θέρμη και την ειλικρίνειά τους.

http://wwwtaxiarhes.blogspot.gr/2010/01/blog-post_11.html

[2φΑ]

"Αποδοχή άνευ όρων.. "

Πρωτ. Ἀδαμάντιου Αὐγουστίδη

Στὶς ἐφηβικές μου ἀναμνήσεις συνυπάρχουν τὰ πάρτι, ἡ ρὸκ μουσικὴ καὶ ἡ γιαγιά μου. Γιὰ ἐκείνην, ἡ ρὸκ μουσικὴ δὲν ἦταν παρὰ ἕνας κακότεχνος θόρυβος.
Πάντως σεβόταν περισσότερο τὴ νεανική μας σύγχυση, ἀπὸ ὅσο ἐμεῖς τὴ νηφάλια σοφία της.

Ἤξερε ποὺ πηγαίναμε, ἀλλὰ ποτὲ δὲν ἔμπαινε στὸν πειρασμὸ νὰ ἀντιπαρατεθεῖ πρὸς ὅ,τι θεωροῦσε φυσικὸ γιὰ τὴν ἡλικία μας. Σηκωνόταν, μᾶς φιλοῦσε, εὐχόταν νὰ περάσουμε καλά, κι ὕστερα προσέθετε νὰ ἔχουμε τὸν Χριστὸ στὴν καρδιά μας ἐκεῖ ποὺ θὰ εἴμαστε, καὶ ἂς κάνουμε ὅ,τι θέλουμε.

Μετὰ μᾶς σταύρωνε, εὐχόταν νὰ εἶναι ἡ Παναγιὰ μαζί μας, καὶ συμπλήρωνε διστακτικά, σὰν νὰ μὴν ἦταν σίγουρη ἂν ἔπρεπε ἡ ὄχι νὰ τὸ ξεστομίσει, νὰ μὴν ἀργήσουμε, γιατί θὰ προσευχόταν γιὰ μᾶς ὅσο λείπαμε καὶ δὲν ἄντεχε νὰ ξενυχτάει…

Τελειόφοιτός της Ἰατρικῆς, ἀφελῶς πεπεισμένος γιὰ τὴν παντοδυναμία τῆς ἐπιστήμης, βρέθηκα στὴν Μονὴ Τιμίου Προδρόμου στὸ Ἔσσεξ. Ἔμεινα μόνο λίγες μέρες στὸ μοναστήρι, ἀλλὰ ἡ ἀνακάλυψη ὑπῆρξε συγκλονιστική.

Οἱ μοναχοὶ ζοῦσαν μὲ τὸν τρόπο τῆς γιαγιᾶς μου. Ἀναγνωριστικὰ σημάδια: τὸ κομποσχοίνι, τὸ ἀνεπιτήδευτο χαμόγελο καὶ ἡ ἄνευ ὅρων ἀποδοχὴ τοῦ ἄλλου.

Ἐπιστρέφοντας στὴν Ἑλλάδα πῆγα νὰ δῶ τὴ γιαγιά. Μισοαστεία-μισοσοβαρὰ τῆς εἶπα κάποια στιγμή: «Τόσα κομποσχοίνια ἔχεις, δὲν θὰ μοῦ δώσεις κι ἐμένα ἕνα;»
Σοβάρεψε ἀπότομα. Σχεδὸν βούρκωσε.

Πῆγε καὶ μοῦ ἔφερε ἕνα κομποσχοίνι μεταξωτὸ καὶ εἶπε: «Πάρτο. Εἶναι τὸ δικό σου. Στὸ φυλάω τρία χρόνια καὶ περίμενα πότε θὰ μοῦ τὸ ζητήσεις». Ἡ γιαγιά μου περίμενε νὰ γυρίσω ἀπὸ τὰ πάρτι, ἀπὸ τὴν Ἀγγλία, ἀπὸ.... τὸν λανθασμένο δρόμο.
Ἐγώ, καὶ ὅσοι ἄλλοι συμπεριλαμβάνονταν στὴν προσευχή της…

Λίγους μῆνες, πρὶν τὴν ἀναχώρηση ἀπὸ τὰ ἐπίγεια, μὲ εἶχε πάρει ἰδιαιτέρως καὶ μὲ αἰφνιδίασε πάλι. Σὲ ἕνα χαρτοκιβώτιο εἶχε μαζέψει μία σειρὰ μὲ ὅλα τὰ λειτουργικὰ βιβλία.
Μὲ τὴν ἴδια ἁπλότητα, πού μου ἔδωσε τὸ «δικό μου» κομποσχοίνι, μοῦ ἄφησε ρητὴ ἐντολή: «Ἂν κάποιος ἀπὸ σᾶς γίνει ἱερέας, θὰ τὰ κρατήσει αὐτός. Ἂν ὄχι, θὰ βρεῖς κάποιο φτωχὸ ναὸ καὶ θὰ τὰ δώσεις ἐκεῖ»…

Στὴν κηδεία της πολλοὶ ἄγνωστοι ἐμφανίστηκαν καὶ μιλοῦσαν γι’ αὐτὴν μὲ εὐγνωμοσύνη. Ὅπως ἐκείνη ἡ ἡλικιωμένη κυρία, ποὺ ἔλεγε ὅτι ἡ γιαγιὰ συνέχισε νὰ τὴν δέχεται στὸ σπίτι της, ὅταν ὅλοι τὴν ἀπέφευγαν. Καὶ αὐτό, γιατί ἀπόκτησε ἕνα ἐξώγαμο παιδὶ λίγο μετὰ τὸν πόλεμο καὶ τὴν θεωροῦσαν πόρνη. Διηγιόταν, ἀνάμεσα στὰ κλάματα, πὼς τῆς ἔχωνε τσάντες μὲ τρόφιμα κάτω ἀπὸ τὸ παλτό, παρακαλώντας την νὰ μὴν τὸ μάθει κανείς…

Ἡ γιαγιά μου καὶ πολλοὶ ἄλλοι εὐλογημένοι παπποῦδες καὶ γιαγιάδες ἀναπαύονται πιὰ ἐν εἰρήνη. Ἡ εὐθύνη γιὰ τὸ σήμερα καὶ τὸ αὔριο ἔχει περάσει στὰ χέρια μας.

Καλούμαστε νὰ καθρεφτίσουμε τὸν ἑαυτό μας στὴν παρακαταθήκη ποὺ μᾶς ἄφησαν.
Καλούμαστε νὰ προβληματιστοῦμε σοβαρὰ γιὰ τὸν τρόπο, ποὺ θὰ διαχειριστοῦμε τὴν πνευματική μας κληρονομιά.

http://tokandylaki.blogspot.ca/2014/10/blog-post.html

[2φΑ]

Άρωμα μνήμης..

ΑΡΩΜΑ ΜΝΗΜΗΣ

Από παλιά ο πατέρας στην εσωτερική του ζωή

θυμόταν τα παιδικά του χρόνια και τους δικούς του

σπάνια όμως μίλαγε γι’ αυτά

Ένιωθα πως τα φύλαγε κρυφά

στο μυστικό εικονοστάσι της ψυχής του.

Σαν τύχαινε να είμαι κοντά του τέτοιες στιγμές

άνοιγε ένα ματσάκι αναμνήσεων

μου έλεγε συγκινημένος λίγα λόγια

κι ανασαίναμε μαζί το άρωμα τους.

Τώρα στο ίδιο εικονοστάσι 

δίπλα στα εικονίσματα φυλάω τα δικά μου αμάραντα

και σε σιωπηλές στιγμές θυμάμαι τον πατέρα

του λέω  λίγα λόγια για δικές μου μνήμες

κι ανασαίνουμε μαζί όπως παλιά

το άρωμα τους.

Μ. Ψ.

"Η τέχνη του μεταφραστή"

του Φώτη Κόντογλου - Από το frear.gr

[Μέσα στην Κατοχή κυκλοφορεί το περιοδικό Φιλολογική Κυριακή, με διευθυντή τον Ευάγγελο Μπουντούρη, έντυπο που λόγω των δύσκολων συνθηκών δεν μπόρεσε να τηρήσει την αρχική του υπόσχεση να κυκλοφορεί κάθε δεύτερη Κυριακή, αλλά τουλάχιστον εξασφάλιζε καλές συνεργασίες λόγω του ότι πλήρωνε τους συγγραφείς του.

Στο πρώτο τεύχος της Φιλολογικής Κυριακής, το οποίο κυκλοφόρησε τον Δεκαπενταύγουστο του 1943 (10 Αυγούστου, συγκεκριμένα), περιλαμβάνεται μαζί με την προδημοσίευση του προλόγου από το υπό έκδοση μετάφρασμα του Φώτη Κόντογλου "Οι ξακουσμένοι κουρσάροι του καιρού μου", του καπτάν Τζόνσον (σ. 6-7) κι ένα πολύ ενδιαφέρον, εμπειρικό σημείωμά του για την τέχνη του μεταφραστή (σ. 7).

Χωρίζοντας τη σελίδα σε δύο στήλες ο Κόντογλου, παραθέτει στην αριστερή στήλη παραδείγματα φράσεων που έχουν αποδοθεί σε «γλώσσα καθομιλουμένη (νεκρή)», δηλαδή «γλώσσα στρωτή κι άψυχη» και στη δεξιά στήλη το ίδιο κείμενο μεταγραμμένο σε «γλώσσα ρωμέικη (ζωντανή)», δηλαδή «γλώσσα ιδιόρρυθμη και με ψυχή».

Ο τίτλος του μεταφρασμένου βιβλίου στην πρώτη περίπτωση αποδίδεται ως "Διάσημοι πειραταί του ΧVΙΙΙ αιώνος", ενώ στη δεύτερη ως "Οι πιο φημισμένοι κουρσάροι του καιρού μου". Αν και καθίσταται ήδη σαφές ότι ο δεύτερος τρόπος είναι πιο ελεύθερος/δημιουργικός και λιγότερο πιστός στο πρωτότυπο, είναι προφανές ότι σήμερα και οι δύο θα θεωρούνταν λανθασμένοι, για να μην πούμε ότι η πρόταση για μετάφραση «με ψυχή» καταλήγει σε μια επιτήδευση που στραμπουλάει τη γλώσσα και καθιστά ασαφές το κείμενο.

Οπωσδήποτε, η καλή μετάφραση βρίσκεται κάπου στη μέση, δηλαδή μεταξύ πιστότητας και επιλογής του κατάλληλου ύφους για την απόδοση του πρωτοτύπου.

Παραθέτουμε εδώ το πλήρες κείμενο, το οποίο είχαμε αποσπασματικά παρουσιάσει σε παλαιότερο άρθρο μας που δημοσιεύτηκε στη "Λέξη" (αφιέρωμα στον Κόντογλου, τχ. 198/2008), τοποθετώντας όμως, για τεχνικούς λόγους, τα κείμενα το ένα κάτω απ’ το άλλο κι όχι αντικριστά.

Κρατήσαμε την ορθογραφία του κειμένου και τις παραπομπές στις σελίδες του βιβλίου, ενώ οι αριθμητικοί δείκτες και τα α-β μπήκαν εδώ για να ξεχωρίζουν τα παραθέματα μεταξύ τους και δεν υπάρχουν στο πρωτότυπο. – Δημήτρης Αγγελής.]

1α. … ἕνα ζωύφιο ὀνομαζόμενο κάβουρας τῆς στερηᾶς, μ’ ἕνα ζωηρό κόκκινο χρῶμα, καθ’ ὅλα ὅμοιο μέ τόν κάβουρα τῆς θάλασσας, ὁ ὁποῖος κρύβεται στήν ἄμμο καί εἶνε πολύ δειλός.

1β. … εἶνε ἕνα μαμοῦνι, πού τό λένε κάβουρα τῆς στερηᾶς, κ’ εἶναι κατακόκκινο κι’ ὁλόϊδο μέ τόν κάβουρα τῆς θάλασσας, καί χώνεται μέσα στήν ἄμμο, πολύ φοβιτσιάρικο. (σ. 227)

2α. …Τό λιμάνι τό προφυλάττει ἕνα φρούριο.

2β. …Τό λιμάνι τ’ ἀποσκεπάζει ἕνα κάστρο. (σ. 219)

3α. Ἡ μεσημβρινή παραλία τῆς Ἀφρικῆς ὁλόκληρη βρίσκεται στό ἴδιο πλάτος. Εἶνε ἴσια, κανονική, ὅσο καμμιά ἄλλη στόν κόσμο. Ἡ μόνη ἀνωμαλία πού ἔχει εἶνε ὁ κόλπος τοῦ Μπενίν ἤ τοῦ Καλαμπάρ, πρός τόν ὁποίο τρέχουν τά ρεύματα. Τό νότιο ρεῦμα εἶνε τό πειό ὁρμητικό. Εἶνε τό ἀποτέλεσμα τῆς παλίρροιας, ἡ ὁποία σπρώχνεται ἀπό τό σχέδιο τῆς παραλίας.

3β. Ἡ νοτική ἀκροθαλασσιά τῆς Ἀφρικῆς βρίσκεται ὁλάκερη στό ἴδιο πλάτος. Εἶνε ἴσια καί στρωτή, ὅσο καμμιάν ἄλλη ἀκροθαλασσιά στόν κόσμο, σ’ ὅποιο ἀπό τά τέσσερα κομμάτια τῆς γῆς κι’ ἄν κοιτάξεις. Τό μόνο βαθούλωμα πὤχει, εἶνε ὁ κόλπος τοῦ Μπενίν ἤ τοῦ Καλαμπάρ, καί πρός ἐκεῖνο τό μέρος τραβᾶνε τά ρέματα. Τό ρέμα πὤρχεται ἀπό τή νοτιά εἶνε τό πειό δυνατό. Αὐτό γίνεται ἀπό τή φουσκοθαλασσιά, πού βρίσκει κόντρα της τό σχέδιο τῆς ἀκρογυαλιᾶς, καί τήν κάνει ν’ ἀγριεύει καί να ρεματίζει (σ. 213).

4α. Θά ἔφερνα ὥς ἐπιχείρημα τό ὅτι μέσα στούς ποταμούς τῆς Γάμβιας καί τῆς Σιέρρα Λεόνε, στούς πορθμούς καί στά στενά τοῦ Μπενίν, ὅπως γενικῶς εἰς ὅλη τή παραλία, οἱ κινήσεις τῆς ἀμπώτιδος καί παλιρροίας εἶνε κανονικές. Ἐν τούτοις πρέπει νά σημειώσει κανείς κάποια διαφορά. Εἰς τά στενά τοῦ Μπενίν, τά ὁποῖα ἀνέφερα πρίν, ὅπου οἱ παραλίες στραγγαλίζουν τά νερά, αἱ παλίρροιαι εἶνε πειό δυνατές καί πειό πλατειές, καθώς ἐπίσης καί πειό κανονικές.

Στήν κανονική παραλία, ὅπου ἡ θάλασσα δέν βρίσκει ἐμπόδιο, αἱ ἀμπώτιδες εἶνε ἀργές καί πολύ περιορισμένες, καί γίνονται πειό ἔντονες ἐν ὅσο πλησιάζουν στό Μπενίν. Αὐτό τό γεγονός εἶνε πειό ἔντονο στό ἀκρωτήριο Κόρσο, στή Σουκκούντα καί στήν Κομμέντα ὅπου ἡ παραλία κλίνει καί παρουσιάζει ἀντίσταση στά κύματα.

4β. Γιά ἀπόδειξη λέγω πώς μέσα στά ποτάμια τῆς Γαμβίας καί τῆς Σιέρρας Λεόνε, καί στά μπουγάζια καί στά κανάλια τοῦ Μπενίν, ὅπως καί πέρα ὥς πέρα σ’ ὅλο τό μάκρος τῆς ἀκροθαλασσιᾶς, ἡ πλύμμα κ’ ἡ ξέρα γίνονται κανονικά. Ὡστόσο ὑπάρχει κάποια διαφορά. Στά μπουγάζια τοῦ Μπενίν, πού βρίσκουνται πειό πάνου, κι’ ὅπου οἱ στερηές στενοχωρᾶνε τά νερά, ἡ πλύμμα κ’ ἡ ξέρα εἶνε πειό δυνατές καί πειό μεγάλες, εἶνε ὅμως κανονικές.

Ἀπάνου στήν ἴσια ἀκρογυαλιά, πού δέ σφίγγεται ἡ θάλασσα μέσα σέ κανάλια καί σέ κόρφους, ἡ πλύμμα κ’ ἡ φυρονεριά πᾶνε σιγά-σιγά, καί δέν εἶνε πολύ μεγάλες, κι’ ὅσο πᾶνε κατά τό Μπενίν, τόσο δυναμώνουνε. Αὐτό τό πρᾶμα εἶνε πειό φανερό στόν κάβο Κόρσο, στή Σουκκούντα καί στήν Κομμέντα, γιατί σ’ αὐτό τό μέρος ἡ ἀκρογυαλιά σχεδιάζει μύτη καί δίνει στῆθος στά νερά. (σ. 214)

5α Ἐνόσο ἤτανε ἡμέρα κυκλοφορούσανε ὡπλισμένοι. Αἱ πεποιθήσεις του ἄλλωστε ἦταν ἀντίθετοι μέ τήν ἀντίσταση, ἐκτός τῆς ἀπάτης.

5β. Τή μέρα τριγυρίζανε ἁρματωμένοι. Ἐξ ἄλλου ἡ αἵρεση τήν ὁποία πρέσβευε, δέν παραδέχεται νά σκοτώσεις ἄνθρωπο, ἐξόν μέ μπαμπεσιά. (σ. 271)

6α. …Βάρβαρη μεταχείριση, ἡ ὁποία συνίστατο εἰς τό νά ρίχνουν τόν ἔνοχο σέ μιά ἀκτή ἔρημη καί ἀκατοίκητη, μ’ ἕνα τουφέκι, λίγο μπαρούτι καί μιά μποτίλια νερό, διά νά ζήσει ἤ διά να πεθάνει.

6β. Τιμωρία πολύ βάρβαρη, γιατί ρίχνανε τό ναύτη, πού θέλανε νά παιδέψουνε, ἀπάνου σέ μιά ξέρα φριχτή καί δίχως ψυχή ζωντανή, μ’ ἕνα τουφέκι μονάχα, μέ λίγες ριξιές μπαρούτη καί μέ μιά μποτίλλια νερό, στήν τύχη, ἄν ζήσει, ἄν πεθάνει. (σ. 280)

7α. Τήν ἑπομένη, συνελήφθη ἀπό κάποιο γαλλικό πλοῖο καί κρεμάσθηκε συντόμως (ἄνευ διατυπώσεων).

7β. Τήν ἄλλη μέρα, τόν ἔπιασε ἕνα φραντσέζικο καράβι καί τόν κρεμάσανε στήν ἀντέννα, χωρίς πολλές κουβέντες. (σ. 432)

8α. Μέ αὐτή τήν ἐπίσημη συμφωνία ἀπέκλεισαν ὅλους τούς Σκώτους, διά τούς ὁποίους εἶχαν μιά βαθειά ἀποστροφή, θυμούμενοι τόν Κέννεδυ. Δέν θά μποροῦσα νά εἰπῶ τί ὡδήγησε τόν Ρόμπερτς στό νά σκεφθεῖ ὅτι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι δέν ἐσέβοντο τόν Θεό καί τό Νόμο του, εἰμποροῦσαν νά διατηρήσουν ἕνα ὅρκον ὡς ἱερόν.

8β. Συμφωνήσανε νά μήν παραδεχτοῦνε νά πάει μαζί τους κανένας Σκωτσέζος, γιατί τούς Σκωτσέζους τούς συχαινόντανε πολύ, ἀπό τόν Κέννεδη. Δέ ξέρω πῶς διάβολο τά κατάφερνε ὁ Ρόμπερτς καί χωροῦσε στό κεφάλι του πώς μπορούσανε νά κρατήσουνε τόν ὅρκο τους ἄνθρωποι θεομπαῖχτες, πού δέ λογαριάζανε τό Θεό καί τό νόμο του. (σ. 279)

http://frear.gr/?p=3411

[2fA]

"μεταΦΡΑΣΕΙΣ"

Οι ονομαζόμενες Παγκόσμιες και Διεθνείς Ημέρες, που ξεκίνησαν ίσως σαν ημέρες μνήμης και ευαισθητοποίησης για κάποια σημαντικά όντως θέματα, έχουν γίνει πια πεδίο διεθνούς ενασχόλησης με πολλά θέματα, που οι εμπνευστές τους προσπαθούν για δικούς τους λόγους και σύμφωνα με το πνεύμα της εποχής, να τα αναδείξουν επίσης σε σημαντικά. 

Χθες, όπως αναφέρει και η Βικιπαίδεια, ήταν η Διεθνής Ημέρα Μετάφρασης.

Με την ευκαιρία αυτή, η ιστοσελίδα "dim/art" ανέβασε ένα σχετικό αφιέρωμα, από το οποίο ξεχωρίσαμε ενδεικτικά ορισμένα σημεία.

Είπαν για τη Μετάφραση:

Paul Auster

Οι μεταφραστές είναι οι σκιώδεις ήρωες της λογοτεχνίας, τα παραγνωρισμένα εργαλεία που κάνουν δυνατή τη συνομιλία ανάμεσα σε διαφορετικούς πολιτισμούς και που μας επιτρέπουν να κατανοήσουμε πως όλοι, απ’ όποιο μέρος της Γης κι αν προερχόμαστε, ανήκουμε στον ίδιο κόσμο.

Anthony Burgess

Η μετάφραση δεν είναι μόνο ζήτημα λέξεων: είναι εκείνο το οποίο κάνει κατανοητό έναν ολόκληρο πολιτισμό.

Voltaire

Αλίμονο σε όσους κάνουν κυριολεκτικές μεταφράσεις, σε εκείνους οι οποίοι, μεταφράζοντας κάθε λέξη, αποδυναμώνουν το νόημα! Αυτή η πράξη τους μας επιτρέπει να λέμε πως το γράμμα σκοτώνει ενώ το πνεύμα χαρίζει ζωή.

J. W. Goethe

Ό,τι κι αν πει κανείς για την ανεπάρκεια της μετάφρασης, το έργο αυτό είναι και θα είναι πάντα ένα από τα πιο βαρυσήμαντα και τα πλέον άξια εγχειρήματα στον κόσμο. 

Yevgeny Yevtushenko

Η μετάφραση είναι σαν τη γυναίκα. Αν είναι όμορφη, δεν είναι πιστή.
Αν είναι πιστή, τότε σίγουρα δεν είναι όμορφη.

Virginia Woolf

Το χιούμορ είναι η πρώτη από τις αρετές που χάνεται σε άλλη γλώσσα. 

Karl Wilhelm Friedrich Schlegel

Εκείνο το οποίο χάνεται στην καλή ή ακόμα και στην άψογη μετάφραση, είναι πάντοτε το καλύτερο.

Marguerite Yourcenar

Όταν μεταφράζεις, συγγράφεις. 

GÜNTER EICH
Μεταφραστές εμείς ταπεινοί,

των δρομολογίων της γραμμής φερ’ ειπείν,

του χρώματος της κόμης,

του σχηματισμού των νεφώσεων,

τι έχουμε άραγε να πούμε

σε όσους καταφέρνουν

και διαβάζουν τα πρωτότυπα κείμενα;

Και από την ανοιχτή επιστολή της μεταφράστριας Μαργαρίτας Ζαχαριάδου:

Προτιμώ μορφολογικά το «Μ.» σε σύγκριση με την απλή αιχμή του «Δ.» και το κλειστό του σχήμα – το Μ., με τις διπλές του κορυφές σαν δόντια, ανοιχτό στη βάση του και ελεύθερο να γεμίζει και να αδειάζει,.

Μου αρέσει η ιδέα πως αυτή η διαδικασία, η μετάφραση, αποτελείται πάντα από ζεύγη: γλώσσα πρωτοτύπου και γλώσσα προορισμού, κατανόηση και απόδοση, ο συγγραφέας και εγώ, το κείμενό του και το κείμενό μου – και μ’ αρέσει πως τα ζεύγη-κορυφές συνδέονται (ή μήπως χωρίζονται;) με τη βαθιά κατάβαση σε κάτι που, είκοσι χρόνια μετά, ακόμα δεν μπορώ να προσδιορίσω ακριβώς: τώρα που αναγκάζομαι να γράψω, θα το έλεγα ίσως «οικουμενικότητα του πνεύματος», αυτό δηλαδή που μας επιτρέπει να μαθαίνουμε μια γλώσσα με την οποία δεν γεννηθήκαμε ή να αντιλαμβανόμαστε μια άλλη, πιθανότατα ανώτερη, ευφυΐα από τη δική μας.

Δεν γίνεται να είσαι ποτέ μόνος κάνοντας αυτή τη δουλειά: έχεις πάντα δίπλα σου τον συγγραφέα και μαζί τον κόσμο του. Αλλά και αντιστρόφως: χάρη σε σένα, αγαπητή Μ., έχω γίνει ο αόρατος (ή ελάχιστα ορατός) Doppelgaenger μερικών μεγάλων συγγραφέων.

Αυτή η ιδιότητα είναι παράξενη βέβαια, για μένα· με οδηγεί επί πολλές ώρες κάθε μέρα σε ένα υστερικό πήγαιν’-έλα από τη μια ύπαρξη στην άλλη (σε βαθμό που η ίδια η κατάσταση της μετάβασης να γίνεται πλέον αυτοτελής ύπαρξη), αλλά πρέπει να είναι εξίσου αλλόκοτη και για τους συγγραφείς: όλοι θέλουν, ασφαλώς, να βλέπουν τα έργα τους μεταφρασμένα σε μια άλλη γλώσσα.

Για να γίνει αυτό, απαιτείται ακριβώς ένας μεταφραστής-Doppelgaenger, ένας stalker, αν θέλουμε να το πούμε λίγο πιο άγρια. Αν ήμουν συγγραφέας, θα με ανησυχούσε πολύ αυτός ο ημι-αυτόνομος ίσκιος μου. Γιατί αν είναι ανίκανος να με ακολουθήσει και να με περιγράψει/σκιαγραφήσει, μπορεί να με καταστρέψει, να με παραμορφώσει σε σημείο να είμαι αγνώριστος.

Κι αν πάλι είναι ικανός ο ίσκιος μου, επιμελής και στοχαστικός, τότε πόσα ακριβώς γνωρίζει; Πόσο καθαρά βλέπει τα λάθη και τα ελαττώματά μου; Αυτός ο ιδανικός αναγνώστης μου τάχα, με συμπαθεί;

http://dimartblog.com/2014/09/30/lost-in-translation/

http://el.wikipedia.org/wiki/Παγκόσμιες_ημέρες

[2φΑ]

Κλειδωμένο φεγγάρι..

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ:  14 – 30 Σεπτεμβρίου

Την Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου, το "Δεύτερο φεγγάρι του Αυγούστου" κλειδώθηκε από τον Blogger της Google, για προστασία των φίλων του και πρόσβαση στο μπλογκ είχαν μόνο οι διαχειριστές του.

Μετά από πολύωρες προσπάθειες βρέθηκε τελικά η αιτία του κακού, τα τρία επίμαχα σημεία στους κώδικες εντοπίστηκαν, εξουδετερώθηκαν και ζητήθηκε επανεξέταση, ώστε να ξεκλειδωθεί η ιστοσελίδα.

Στις 15 Σεπτεμβρίου λάβαμε μήνυμα, ότι στο φεγγάρι μας δεν υπήρχε πια κακόβουλο λογισμικό (malware).

Το φεγγάρι ανέτειλε και πάλι σήμερα, 30 Σεπτεμβρίου 2014.

Σε όλο αυτό το διάστημα οι αναρτήσεις συνεχίστηκαν κανονικά, παρ’ ότι η μοναξιά στην επιφάνεια του υπήρξε ιδιαίτερα αισθητή.      

Δεν χρειάσθηκε να επιστρατευθεί το «Τρίτο φεγγάρι» τελικά, που ούτως ή άλλως είναι εξαιρετικά σπάνιο. Παραμένει οπωσδήποτε  σαν εφεδρεία…

Το γνωστό μας Φεγγάρι συνεχίζει την πορεία του.

Σε κάθε κύκλο του παρουσιάζεται με τις προοπτικές μιας "Νέας Σελήνης", όμως είναι σταθερά, πάντα το ίδιο.

Κι εμείς, παρακολουθούμε τις φάσεις του…


Ευχές, ευχαριστίες και καλή δύναμη σε όλους μας!

- [2φΑ] -

"Κονσόλα με καθρέφτη"

Απόγευμα Ιουλίου στη βαπορόσκαλα της Πριγκήπου. Πλήθος επιβατών περιμένει το πλοίο της γραμμής. Βλέπω δεξιά μου μια μικρή αίθουσα αναμονής και μπαίνω.

Δυο ξύλινοι πάγκοι και μια κονσόλα με καθρέφτη..., ναι! μια κονσόλα με καθρέφτη, αποτελούν την "επίπλωση" του χώρου.

Κάποιος βαριεστημένος επιβάτης ακουμπά το σακίδιο και το μπουκάλι του νερού πάνω στη σκαλιστή κονσόλα. Συνειδητοποιώ τον παραλογισμό..., αυτή κονσόλα δεν πρέπει να βρίσκεται εκεί!
Κάποια βέβηλα χέρια την άρπαξαν..., τη φωτογραφίζω βιαστικά..., κάποιοι επιβάτες απορούν.., τι σημαντικό έχει μια κονσόλα με καθρέφτη...

Η φαντασία ξεδιπλώνει εικόνες..., ένας αρχοντάνθρωπος την παραγγέλνει για να ευχαριστήσει τη γυναίκα του. Ένας μάστορας σκαλίζει το κάθε λουλουδάκι με αγάπη και μεράκι. Μια κυρά της Πριγκήπου καμαρώνει το νέο της απόκτημα. Σκύβει στον καθρέφτη να στρώσει τις μπούκλες της πριν βγει έξω.

Μια τσαχπίνα κοπελίτσα κοιτάζεται και φτιάχνει τους φιόγκους της.
Ένα μικρό παιδάκι γαντζώνεται με τα χεράκια του και προσπαθεί να ψηλώσει, να δει τον καθρέφτη των μεγάλων.

Ένα μεταξωτό σεμαίν χαϊδεύει το λουστραρισμένο ξύλο και μικρά φουρφουρένια μπωλάκια ακουμπάνε πάνω του.

Από την ανοιχτή πόρτα φαίνεται η μπουκαμβίλια και εισβάλει το άρωμα του γιασεμιού....

Αυτά έπρεπε να βλέπει και να μυρίζει η κονσόλα... όχι τους επιβάτες της βαπορόσκαλας..., αχ... να μπορούσε να μας πει την ιστορία της.., εγώ μόνο να τη φανταστώ μπόρεσα...

Καλό Σαββατοκύριακο να έχετε όλοι!

fb - Sofia Xanthi

[2fA]

"Shadows - piano tears"

Animation : Ryan Woodward "Thought of You"

Music : Giovanni Marradi "Lysistrata"

Editing : Sameh Farouk

"Δομημένη Αρμονία"

Η δομημένη Αρμονία των Μαθηματικών.

Πώς απλές αριθμητικές πράξεις, παρουσιάζουν εκπληκτικά αποτελέσματα.

ba-bamail.com - [2fA]

"Συντροφιά με τον εαυτό -δ΄"

Φώτης Κόντογλου - "Το μέγα φρενοκομείο"

Απόσπασμα από το βιβλίο "Μυστικά άνθη"

Μ' όλο που κάνουνε τον χαρούμενο οι σκλάβοι της αμαρτίας, στο βάθος είναι δυστυχισμένοι. Ζούνε στον ίσκιο του θανάτου, γιατί «τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος».
Για τούτο κι αυτοκτονούν. Αιτία για όλα αυτά είναι η απιστία και το ότι λείπει ο φόβος του Θεού από τον άνθρωπο.

Ένας άγιος λέγει: «Φόβου χρεία τη ανθρωπίνη φύσει», «Η ανθρώπινη φύση έχει ανάγκη από φόβο». Άμα λείψει ο φόβος του Θεού, κι η συνείδηση βουβαθεί, ο άνθρωπος κατρακυλά στο χάος. Μπορεί αυτός ο λεγόμενος επίσκοπος Ρίτσαρντ να πιστεύει σε Θεό και να κάνει αυτά που κάνει;

Μα τέλος πάντων, δεν υπάρχει πια τίποτ' άλλο από το μασκαραλίκι; Συνεργεί σ' αυτή την κατάσταση κι η ανοησία, η επιπολαιότητα, η βλακεία κι η περιορισμένη αντίληψη, που κάνει τον άνθρωπο να ζητά να θραφεί με σκουπίδια και με κοπριές, κι ας φαίνουνται απ' έξω κάποιοι απ' αυτούς τους ανήθικους, πως είναι σπουδαίοι στο μυαλό και στην επιστήμη.

Υπάρχει κάποια άλλη εξυπνάδα μέσα στον άνθρωπο, που τον κάνει να είναι σε όλα σοβαρός. Αυτοί οι εκφυλισμοί, λένε πως έχουνε μέσα τους κάποιο «κενό», και πως θέλουνε να το γεμίσουνε. Και απ' αυτούς έμαθε κι όλος ο κόσμος, κάποιοι ανθρωπάκοι σαρακοστιανοί, κάποια δεσποινάρια, και λένε όλοι τους, σαν παπαγάλοι, πως έχουνε «κενό» μέσα τους, «άγχος» και τα τέτοια.

Τι «κενό» έχεις, βρε, που από την πνευματική τεμπελιά κατάντησες ένας μπούφος; Τόσοι και τόσοι σπουδαίοι άνθρωποι, με φαρδιά ψυχή, άνθρωποι που λάμψανε απάνω σε τούτη τη γη και τιμήσανε το ανθρώπινο γένος, βρήκανε τόσα ευγενικά και μεγάλα πράγματα για να ξεδιψάσουνε την απομέσα δίψα τους και να χορτάσουνε την απομέσα πείνα τους, κι εσύ δεν βρίσκεις τίποτ' άλλο για να βάλεις μέσα σου, παρά τη βρώμα;

Κοίταξε την πλάση που είναι γύρω σου, και χόρτασε από εμορφιά κι από μεγαλείο. Και πάλι μέσα σου μπορείς να βρεις τόσους κρυμμένους θησαυρούς, μα δεν είσαι σε θέση να καταλάβεις τον Χριστό που λέγει: «η βασιλεία του Θεού βρίσκεται μέσα σας».

Η βασιλεία του Θεού είναι η υπέρτατη ευδαιμονία, που νοιώθει η ψυχή, κι αναβρύζει μέσα μας αυτό το δροσερό αθάνατο νερό. Αλλά ο διάβολος μας τυφλώνει και δεν βλέπουμε τίποτα από τα ωραία της δημιουργίας κι από τους μυστικούς θησαυρούς που βρίσκουνται μέσα στον άνθρωπο, αλλά μας κάνει χοίρους, που χώνουνε τη μουτσούνα τους στη λάσπη και στις ακαθαρσίες για να ευχαριστηθούνε.

Η ηθική μας φαίνεται πια μια ψευτιά, μια πρόληψη, ένα εμπόδιο για «να απολαύσουμε τη ζωή». Μα η ηθική είναι κείνη που σηκώνει τον άνθρωπο απάνω από το κτήνος και τον ντύνει με μιαν άφθαρτη στολή, κεντημένη με κάθε ευγένεια, με κάθε υψηλό και σοβαρό αίσθημα και πλουμισμένη με τα αθάνατα διαμάντια που λέγουνται φρονιμάδα, σεμνότητα, γενναιότητα της καρδίας, ευαισθησία κι ευγένεια της ψυχής και με όσα κάνουνε τον άνθρωπο, από ένα σιχαμερό και εξευτελισμένο ζώο, ένα πλάσμα πολύ σπουδαίο και θαυμαστό.

Για τούτο λέει ο Δαυίδ στον Θεό: «Τι είναι λοιπόν, ο άνθρωπος και τον θυμάσαι, τι είναι αυτό το πλάσμα και φροντίζεις γι' αυτό;
Τον έπλασες λίγο πιο κάτω από τους Αγγέλους, τον στεφάνωσες με δόξα και με τιμή, και τον έβαλες εξουσιαστή απάνω στα έργα των χεριών σου».

«Ηλάττωσας αυτόν βραχύ τι παρ' Αγγέλους, δόξη και τιμή εστεφάνωσας αυτόν, και κατέστησας αυτόν επί τα έργα των χειρών Σου».

http://www.alopsis.gr/modules.php?name=News&file=article&sid=1263

[2φΑ]

"Συντροφιά με τον εαυτό -γ΄"

Φώτης Κόντογλου - "Ο δρόμος της ευτυχίας"

Απόσπασμα από το βιβλίο "Μυστικά άνθη" 

Ο άνθρωπος είναι σε όλα αχόρταγος. Θέλει να απολαύσει πολλά, χωρίς να μπορεί να τα προφτάσει όλα. Και γι’ αυτό βασανίζεται. Όποιος όμως, φτάσει σε μια κατάσταση, που να ευχαριστιέται με τα λίγα, και να μη θέλει πολλά, έστω και κι αν μπορεί να τα αποκτήσει, εκείνος λοιπόν είναι ευτυχισμένος.

Οι άνθρωποι δεν βρίσκουν πουθενά ευτυχία, γιατί επιχειρούν να ζήσουν χωρίς τον εαυτό τους. Αλλά όποιος χάσει τον εαυτό του, έχει χάσει την ευτυχία. Ευτυχία δεν είναι το ζάλισμα, που δίνουν οι πολυμέριμνες ηδονές και απολαύσεις, αλλά η ειρήνη της ψυχής και η σιωπηλή αγαλλίαση της καρδιάς.

Γι’ αυτό είπε ὁ Χριστός: «Οὐκ ἔρχεται ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ μετὰ παρατηρήσεως: οὐδὲ ἐροῦσιν, ἰδοὺ ὧδε ἢ ἰδοὺ ἐκεῖ. Ἰδοὺ γὰρ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ἡμῶν ἐστι».

Ξέρω καλά, τι είναι η ζωή που ζούνε οι λεγόμενοι κοσμικοί άνθρωποι.
Οι άνθρωποι, δηλαδή, που διασκεδάζουνε, που ταξιδεύουνε, που ξεγελιούνται με λογής-λογής θεάματα, με ασημαντολογίες, με σκάνδαλα, με τις διάφορες ματαιότητες.

Όλα αυτά, από μακριά φαντάζουνε για κάποιο πράγμα σπουδαίο και ζηλευτό! Από κοντά όμως, απορείς για τη φτώχεια που έχουνε, και το πόσο κούφιοι είναι οι άνθρωποι που ξεγελιούνται με αυτά τα γιατροσόφια της ευτυχίας.

Βλέπεις δυστυχισμένους ανθρώπους, που κάνουνε τον ευτυχισμένο! Κατάδικους, που κάνουνε τον ελεύθερο! Άδειοι απὸ κάθε ουσία! Τρισδυστυχισμένοι! Πεθαμένη η ψυχή τους! Και γι’ αυτό ανύπαρκτη και η «ευτυχία» τους! Τελείως αποξενωμένοι από τη Βασιλεία του Θεού!

Αλλά πώς να γίνει ψωμί, σαν δεν υπάρχει προζύμι; Και πώς να μην είναι όλα άνοστα, αφού δεν υπάρχει αλάτι;

Μη φοβάσαι, αδελφέ μου, να μείνεις μοναχός με τον εαυτό σου! Μην καταγίνεσαι ολοένα με χίλια πράγματα, για να τον ξεχάσεις! Γιατί όποιος έχασε τον εαυτό του, κάθεται με ίσκιους και με φαντάσματα μέσα στην έρημo του θανάτου.

Αγάπησε τον Χριστό και το Ευαγγέλιο, περισσότερο από τις πεθαμένες σοφίες των ανθρώπων. Περισσότερο από κάθε τιμή και δόξα ετούτου του κόσμου. Και μοναχά τότε, θα χαίρεσαι σε κάθε ώρα της ζωής σου.

Κανένας δρόμος δεν βγάζει στην ειρήνη της καρδιάς, παρά μόνο ο Χριστός, που σε καλεί πονετικά και που σου λέγει: «Ἐγὼ εἰμὶ ἡ ὁδός».

http://pantote.blogspot.gr – [2φΑ]

"Τελευταῖος Σταθμός"

Γιῶργος Σεφέρης  [Σμύρνη, 13 Μαρτίου 1900 – Ἀθήνα, 20 Σεπτεμβρίου 1971]

Ἀπό τον "Τελευταῖο Σταθμό":

Λίγες οἱ νύχτες μὲ φεγγάρι ποὺ μ᾿ ἀρέσαν.

Τ᾿ ἀλφαβητάρι τῶν ἄστρων ποὺ συλλαβίζεις

ὅπως τὸ φέρει ὁ κόπος τῆς τελειωμένης μέρας

καὶ βγάζεις ἄλλα νοήματα κι ἄλλες ἐλπίδες,

πιὸ καθαρὰ μπορεῖς νὰ τὸ διαβάσεις.

Τώρα ποὺ κάθομαι ἄνεργος καὶ λογαριάζω

λίγα φεγγάρια ἀπόμειναν στὴ μνήμη-

νησιά, χρῶμα Θλιμμένης Παναγίας, ἀργὰ στὴ χάση

ἢ φεγγαρόφωτα σὲ πολιτεῖες τοῦ βοριὰ ρίχνοντας κάποτε

σὲ ταραγμένους δρόμους ποταμοὺς καὶ μέλη ἀνθρώπων

βαριὰ μία νάρκη.

Κι ὅμως χτὲς βράδυ ἐδῶ, σὲ τούτη τὴ στερνή μας σκάλα

ὅπου προσμένουμε τὴν ὥρα τῆς  ἐπιστροφῆς μας

νὰ χαράξει

σὰν ἕνα χρέος παλιό, μονέδα ποὺ ἔμεινε γιὰ χρόνια

στὴν κάσα ἑνὸς φιλάργυρου, καὶ τέλος

ἦρθε ἡ στιγμὴ τῆς  πλερωμῆς κι ἀκούγονται

νομίσματα νὰ πέφτουν πάνω στὸ τραπέζι -

σὲ τοῦτο τὸ τυρρηνικὸ χωριό, πίσω ἀπὸ τὴ Θάλασσα

τοῦ Σαλέρνο

πίσω ἀπὸ τὰ λιμάνια τοῦ γυρισμοῦ, στὴν  ἄκρη

μιᾶς φθινοπωρινῆς μπόρας, τὸ φεγγάρι

ξεπέρασε τὰ σύννεφα, καὶ γίναν τὰ σπίτια

στὴν ἀντίπερα πλαγιὰ ἀπὸ σμάλτο.

Σιωπὲς ἀγαπημένες τῆς  σελήνης.

.....

[2φΑ]

"Full house.. "

"Full house at Kitsu’s Greek Nights" είναι ο τίτλος της φωτογραφίας που ανέβασε μέσα στο κατακαλόκαιρο, στο facebook, o fb-φίλος Jim Kirk.

Μια χαρακτηριστική εικόνα Ελληνικής βραδιάς από την Κάλυμνο, που θυμίζει στη φυσική πληρότητα των λεπτομερειών της, σκηνοθεσία Όπερας.

Ένας αποχαιρετισμός στο φετινό καλοκαίρι που φεύγει…

fb - [2fA]

"Άσκηση και αφάνεια"

Είπε ο Άγιος Γέροντας Πορφύριος:

- Να είμαστε σε όλα ταπεινοί, στη σκέψη, στα λόγια, στη συμπεριφορά.

- Η απλότητα είναι αγία ταπείνωση, είναι η απόλυτη εμπιστοσύνη στον Χριστό.

- Μπορεί κάποιος να μιλάει για τις αμαρτίες του και να είναι υπερήφανος γι’ αυτές, κι άλλος να μιλάει για τις αρετές του και να είναι ταπεινός.

- Ο εγωιστής στενοχωριέται πολύ, με το παραμικρό.
Ο ταπεινός είναι ελεύθερος και ανεξάρτητος απ' όλους και από όλα.

Ο Γέροντας Παΐσιος, είπε: 

- Χωρίς ταπείνωση ο άνθρωπος δεν βλέπει Θεού πρόσωπο.
Ταπείνωση για το σώμα είναι η νηστεία, η αγρυπνία, η σκληραγωγία, και γενικά η άσκηση.
Ταπείνωση για την ψυχή είναι η αφάνεια,.

Άσκηση λοιπόν και αφάνεια. Αυτά είναι τα μέσα που κρατούν σε ταπείνωση και το σώμα και την ψυχή.

- Η μεγαλύτερη αρρώστια είναι η υπερηφάνεια, η οποία μας μετέφερε από τον Παράδεισο στη γη και από τη γη προσπαθεί να μας πάει στη κόλαση.

και ο Γέροντας Αμφιλόχιος:

Ο άνθρωπος που έχει εγωισμό δεν ελκύει κανέναν. Και αν ελκύσει κάποιον, γρήγορα αυτός θα απομακρυνθεί. Ο πνευματικός σύνδεσμος γίνεται αδιάλυτος, μόνο όταν συναντήσει παιδικό πνεύμα, αθωότητα και αγιασμό.

http://www.agiooros.net/index.php/news-63/pneymatika-mhnymata/989-tapeinosi-apofthegmata

[2φΑ]