"Πού σου Άδη, το νίκος;"

Τον Αύγουστο του 2012 κοιμήθηκε ένα 19χρονο παλικάρι, ο Βασίλειος Δαρδανός από τον Αλίαρτο Βοιωτίας, μετά από σκληρή δοκιμασία επί ένα χρόνο από την επάρατη νόσο. Ήταν ο μικρότερος γιος του π. Παναγιώτη και της πρεσβυτέρας Μαργαρίτας, φοιτητής της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. 

Κατά την εξόδιο ακολουθία, στην οποία προέστη ο Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας κ. Γεώργιος, τον αποχαιρέτησε η θεολόγος μητέρα του, μ’ αυτά τα λόγια:

"Θέλω να πω ένα λόγο απλό για τον Βασίλη μας, που να ταιριάζει στην καθαρότητα της καρδιάς του, στη δυνατή του πίστη, στον τρόπο που περπάτησε την μαρτυρική του πορεία.

Σήμερα σας παρακαλούμε, μην ψάχνετε για απαντήσεις λογικές του παρόντος καιρού. Σήμερα σας παρακαλούμε εμείς, η οικογένειά του, αρπάξτε την ευκαιρία να περάσετε στην άλλη λογική, στη σχοινοβασία της πίστης, στην άλλη ανάγνωση της ζωής. Γιατί σ’ αυτή τη διαδρομή, ο Βασίλης έτσι περπάτησε και αγάπησε τη δοκιμασία του και μας έλεγε συχνά: «Είναι η καλύτερη χρονιά της ζωής μου, η ασθένεια είναι ευλογία και ευκαιρία».

Και όσο η ασθένεια έφθειρε το νεανικό του σώμα, τόσο ανανέωνε το πνεύμα του και καθάριζε την ψυχή του. Ο μικρότερός μας, προπορεύεται σήμερα. Ίσως και ο καλύτερός μας. Και είναι!

Αν και έζησε λίγο, σαν να συμπλήρωσε χρόνια πολλά. Και ο Κύριος μας τον δοκίμασε και τον βρήκε άξιο για τον εαυτό Του. Ο Βασίλης, στην αρχή της δοκιμασίας του έλεγε: «Ίσως ο σκοπός της ζωής να είναι η αγιότητα».
Και στο τέλος έλεγε: «Θέλω την αγιότητα. Δεν φοβάμαι τον θάνατο». Μας έλεγε συχνά: «Φοβάμαι, μήπως χάσω τον παράδεισο».

Γι’ αυτό σήμερα, ας σκεφτούμε με τη λογική του Βασίλη, την ξένη για τον κόσμο, αφού γι’ αυτόν είμαστε εδώ, καθώς προπορεύεται όλων μας στην ουράνια πατρίδα. Εμείς που του κρατήσαμε το χέρι απ’ την αρχή ως το τέλος, ξέρουμε, έχουμε την βεβαιότητα, πως ο Βασίλης μας «μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν», αφού αξιοποίησε και τελειοποίησε στην πολύμηνη δοκιμασία του, όλα του τα χαρίσματα, την υπομονή, την ευγένεια, την ταπείνωση, το άριστο ήθος, μα πάνω από όλα τη βαθιά του πίστη στην πρόνοια του Θεού, στην αγάπη του Θεού.

Μου έλεγε λίγες μέρες πριν φύγει: «Ξέρει Εκείνος, ξέρει γιατί τα επέτρεψε όλα». Αυτή του την πίστη κληροδοτεί σ’ εμάς. Αυτό μας αφήνει το παιδί μας. Είμαστε ευγνώμονες σήμερα στον Θεό, που μας αξίωσε να κουβαλήσουμε αυτό τον Σταυρό, ελάχιστα να μιμηθούμε την αγάπη Του και που μας έδωσε τη δύναμη, την απόφαση στην καρδιά μας, την εσωτερική ειρήνη, να σταθούμε.

Είμαστε ευγνώμονες στον Θεό, που έστειλε τον Βασίλη στη ζωή μας, 19 χρόνια πριν και μας αξίωσε να μεγαλώσουμε ένα παιδί, που μας χάρισε τόσες και μόνο χαρές και στάθηκε τόσο άξια απέναντι στη χάρη του Θεού και τη δέχτηκε στην καλή γη και την καρποφόρησε.

Όμως στην πορεία, δεν ήμασταν μόνοι. Η δοκιμασία του παιδιού μας έδωσε στην αγάπη την ευκαιρία να ξεδιπλωθεί μέσα από την προσευχή και τη θερμή συμπαράσταση όλων σας, με κάθε τρόπο.

Σεβασμιότατε, επίσκοπε αληθινέ της καρδιάς μας, σας ευχαριστούμε. Δεν μπορώ να πω για ποιο από όλα, από την πρώτη ως την τελευταία στιγμή. Για όλα. Ο Κύριος γνωρίζει και εμείς, που γευτήκαμε μιας αληθινής πατρικής παρουσίας.

Όλους σας, σας ευχαριστούμε. Αυτούς, που κουράστηκαν μαζί μας τις μέρες και τις νύχτες των θεραπειών και του πόνου. Και ιδιαίτερα τους νέους συνεργάτες της εκκλησιαστικής επιτροπής, που σαν αληθινά αδέλφια συνόδεψαν όλο μας τον ανήφορο.

Ευχαριστούμε αυτούς, που ύψωσαν θερμό λόγο ικεσίας στην προσευχή τους για μας, να γνωρίζουν ότι η προσευχή τους μας περιέβαλε ως τείχος απρόσβλητο, σε πολύ δύσκολες στιγμές, που φαίνονταν αξεπέραστες.

Ευχαριστούμε το εξαιρετικό προσωπικό του νοσοκομείου, που αγκάλιασαν το παιδί μας, το φρόντισαν με τόση αγάπη και ευγένεια, του έκαναν πιο εύκολες τις δύσκολες ώρες της νοσηλείας, αφήνοντας και σε μας την γλυκιά αίσθηση, πως το παιδί μας είχε την καλύτερη φροντίδα, που θα μπορούσε να έχει.

Βασίλη, γλυκιά μας λαχτάρα και αγάπη, καλό σου ταξίδι! Σ’ ευχαριστούμε, αγόρι μου γλυκό, για όλα όσα ξέρουμε και γι’ αυτά που δεν μπορούμε να κατανοήσουμε.

Εσύ που προπορεύεσαι, τώρα πια ξέρεις, πως παίρνεις το βραβείο της άνω κλήσεως, γιατί το πόθησες κι αγωνίστηκες γι’ αυτό.

Καλόν παράδεισο αγόρι μου και καλή αντάμωση στην κοινή μας πατρίδα, να μοιραστούμε μαζί σου αυτό που ήδη προγεύεσαι.

«Πού σου θάνατε, το κέντρον; Πού σου Άδη, το νίκος;».

Χριστός Ανέστη!"

*  Από το περιοδικό «Ιωάννης Βαπτιστής», τεύχος 573.

"Μηδέναν προ του τέλους μακάριζε!"

Σαν παράδειγμα φιλαργυρίας αναφέρεται στην αρχαιότητα ο Κροίσος. Τη ζωή του Κροίσου περιγράφει παραστατικά ο σπουδαίος φιλόσοφος Πλούταρχος, στην αναφορά του στον Σόλωνα.

Ο Σόλων, ένας από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας, κατά παράκληση του Κροίσου επισκέφθηκε κάποτε τις Σάρδεις. Όταν συναντήθηκαν, ο Κροίσος φορούσε ενδύματα χρωματιστά με χρυσά κοσμήματα και πολύτιμους λίθους και εμφάνιζε μια ιδιαίτερη μεγαλοπρέπεια. Ο Σόλων όμως, αφού στάθηκε απέναντί του, δεν φάνηκε καθόλου έκπληκτος από την φανταχτερή εμφάνιση του. Τότε ο βασιλιάς Κροίσος διέταξε, να του δείξουν όλους τους θησαυρούς και τα πλούτη του. Αφού λοιπόν ο Σόλων τα είδε όλα αυτά, οδηγήθηκε πάλι στον Κροίσο, που τον ρώτησε εάν γνώρισε ποτέ άνθρωπο ευτυχέστερο από εκείνον. Ο Σόλων τότε του απάντησε, ότι γνώριζε έναν ευτυχή, τον συμπολίτη του Τέλλο.

«Ο Τέλλος» του είπε, «ήταν ένας χρηστός άντρας και άφησε γιους έντιμους και επαρκή περιουσία για τη ζωή τους. Επίσης είχε ένδοξο τέλος, γιατί ανδραγάθησε για την πατρίδα του». Μετά απ’ αυτή την απάντηση, ο Κροίσος τον θεώρησε αλλόκοτο και αγροίκο άνθρωπο, γιατί δεν πήρε σαν μέτρο της ευδαιμονίας τον χρυσό και την ισχύ του, αλλά εκτίμησε περισσότερο τη ζωή και τον θάνατο ενός κοινού ανθρώπου.

Παρόλα αυτά, τον ρώτησε και πάλι, αν μετά τον Τέλλο γνώριζε άλλον άνθρωπο ευδαιμονέστερο. Τότε ο Σόλων απήντησε, ότι εγνώριζε τον Κλεόβη και τον Βίτωνα, άνδρες εξαιρετικούς και φιλομήτορες. Αυτοί, επειδή καθυστερούσαν να έρθουν τα βόδια, ζεύτηκαν οι ίδιοι την άμαξα για να μεταφέρουν στο ιερό της Ήρας τη μητέρα τους, η οποία ήταν ευτυχής από την προσφορά των τέκνων της και την μακάριζαν οι πολίτες. Έπειτα, αφού πρόσφεραν θυσία τα δυο αδέλφια και ήπιαν κρασί, δεν ξύπνησαν την άλλη μέρα, αλλά πέθαναν χωρίς πόνο και λύπη, έχοντας ζήσει μια τόσο μεγάλη δόξα.

Μετά απ’ αυτή την περιγραφή, είπε ο Κροίσος στον Σόλωνα με οργή: «Εμάς λοιπόν, δεν μας κατατάσσεις στους ευδαίμονες ανθρώπους;» Ο Σόλων τότε, χωρίς να θέλει να τον κολακεύσει, αλλά ούτε και να τον παροξύνει περισσότερο, του απάντησε:

«Στους Έλληνες, βασιλέα των Λυδών, ο θεός τα έδωσε όλα με μέτρο. Χάρη σ’ αυτό το μέτρο, έχουμε σοφία συνεσταλμένη και λαϊκή, όχι βασιλική και λαμπρή. Αυτού του είδους η σοφία, βλέποντας ότι η ζωή υπόκειται πάντοτε σε διαφορετικές τύχες, δεν μας αφήνει να υπερηφανευόμαστε για τα υπάρχοντα αγαθά, ούτε να θαυμάζουμε την ευτυχία κάποιου ανθρώπου που με τον καιρό, είναι δυνατόν να μεταβληθεί. Γιατί το μέλλον είναι άδηλο και ποικίλο στον καθένα. Θεωρούμε ευδαίμονα, εκείνον στον οποίο ο θεός απένειμε ευτυχία μέχρι τέλους. Όσον αφορά εκείνον που ζει ακόμα και κινδυνεύει στη ζωή του, ο μακαρισμός του είναι αβέβαιος και επισφαλής, όπως η ανακήρυξη και το στεφάνι νικητή, σε αθλητή που αγωνίζεται ακόμη».

Αφού είπε λοιπόν αυτά ο Σόλων, αποσύρθηκε και λύπησε μεν τον Κροίσο, αλλά δεν τον σωφρόνισε. Έτσι ο Κροίσος περιφρόνησε τον Σόλωνα.

Όταν όμως αργότερα νικήθηκε στη μάχη με τον Κύρο, έχασε την πρωτεύουσα του και σαν αιχμάλωτο τον ανέβασαν δεμένο για να καεί στην πυρά, ενώπιον όλων των Περσών και μπροστά στον Κύρο, φώναξε με όλη του τη δύναμη τρεις φορές «Ω Σόλων!». Ο Κύρος τότε απόρησε και έστειλε να τον ερωτήσουν, τι άνθρωπος ήταν αυτός ο Σόλων, που μόνο αυτόν επικαλέσθηκε στη μεγάλη του κακοτυχία.

Ο Κροίσος, χωρίς να αποκρύψει τίποτα, είπε: «Αυτός ήταν ένας από τους Έλληνες σοφούς που έστειλα και προσκάλεσα, γιατί ήθελα να ακούσω και να μάθω όσα αγνοούσα. Ο άνδρας λοιπόν εκείνος, σαν να προέβλεπε αυτά που μου συμβαίνουν σήμερα, μου έλεγε να αποβλέπω στο τέλος του βίου και να μην υπερηφανεύομαι, παίρνοντας θάρρος από πράγματα αστήρικτα και αβέβαια».

Όταν ανακοινώθηκαν αυτά στον Κύρο, σαν σοφότερος από τον Κροίσο και βλέποντας να επαληθεύονται τα λόγια του Σόλωνα, άφησε ελεύθερο τον Κροίσο και εξακολούθησε να τον τιμά όσο ζούσε. Έτσι δοξάστηκε ο Σόλων με όλα αυτά, γιατί με έναν λόγο του, έσωσε τον ένα βασιλέα και νουθέτησε τον άλλο.

*  Ιστορική αναφορά από ανέκδοτο κείμενο του Η. Λ.

"Άθως - φωτο-"

Μια μικρή διαδρομή στη γαλήνη, την επιβλητικότητα και την ομορφιά του Αγίου Όρους, μέσα από  22 φωτογραφίες.

07. "Το Τρίτο Θαύμα"

The Third Miracle [USA – 1999]

«Μια ταινία με θεολογικό προβληματισμό, η οποία θίγει ζητήματα όπως "ο δικηγόρος του διαβόλου", που ίσχυε στη Ρωμαιοκαθολική εκκλησία από το 1587 μέχρι το 1983, οι προϋποθέσεις ανακήρυξης της αγιότητας, η αντικειμενικότητα του θαύματος και η επιρροή του σκεπτικισμού στην πίστη». 

"Το Τρίτο Θαύμα" σε σκηνοθεσία της Agnieszka Holland, αποτελεί μια προσεκτικά δομημένη, πολυδιάστατη και με πολλές εκπλήξεις δημιουργία.

Το έργο ξεκινά με μια αναδρομή, που θα πάρει κάποια στιγμή τη θέση της στην εξέλιξη του. Πρόκειται για ένα θαύμα που έγινε στη Σλοβακία το 1944. 
Ένα πρωί, αμερικανικά αεροπλάνα βομβαρδίζουν μια πόλη με γερμανικά στρατεύματα. 
Την ώρα του γενικού πανικού που όλοι τρέχουν να σωθούν, ένα κοριτσάκι προσεύχεται γονατισμένο στα σκαλιά, μπροστά στο άγαλμα της Παναγίας. 
Κρατά σφιχτά ένα αγαλματάκι Της, μοναδικό θησαυρό του. 
Όλοι περιμένουν σε δευτερόλεπτα την καταστροφή, όμως οι βόμβες δεν φθάνουν ποτέ στο έδαφος.

Εκστατικοί μάρτυρες του θαύματος, παρευρίσκονται ο πατέρας του κοριτσιού και ένας νεαρός πάστορας.

Ο ρεαλισμός της σκηνής του βομβαρδισμού, χωρίς επιλεκτικές εστιάσεις σε ακραίες καταστάσεις, αποκτά μια υπερβατική πληρότητα με τη θαυματουργική προσευχή του μικρού κοριτσιού. 
Γιατί παράλληλα με τη βία, την τραχύτητα, τον φόβο και τον παραλογισμό του πολέμου, η παρουσία του Θαύματος όταν υπάρχει αγνή πίστη, είναι επίσης μια αναμφισβήτητη πραγματικότητα.

Το θαύμα της Σλοβακίας, ακολουθεί διακριτικά στη συνείδηση του θεατή την εξέλιξη του έργου, μέχρι τη στιγμή που θα επανέλθει εντυπωσιακά και πάλι στο προσκήνιο. 
Η ταινία ωστόσο, εντυπωσιάζει κυρίως με την αρμονική ένταξη της πνευματικότητας στα στοιχεία ρεαλισμού της. 
Το έργο αποκτά μια πλούσια δυναμική σαν συνέπεια της πνευματικότητας αυτής, που χωρίς να προβάλλεται επιδεικτικά, η παρουσία της είναι διάχυτα αισθητή και καταλυτική.

Ήδη βιώσαμε και εντυπώσαμε τις διευρυμένες στιγμές της επιδρομής, που ο χρόνος παγώνει για όλους, καθώς έντρομοι αναμένουν τις βόμβες που βάρυναν τον ουρανό να επιφέρουν τον όλεθρο, ενώ το κοριτσάκι ολοκληρώνει την ολόθερμη λιγόλογη επίκληση του στην Παναγία και με την υπέροχη βεβαιότητα της εμπιστοσύνης του στην προσωπική σχέση τους, κατευθύνεται χαρούμενο στον έκπληκτο πατέρα του. Όμως θα υπάρξει και συνέχεια.

Τριανταπέντε χρόνια αργότερα, το 1979, βρισκόμαστε στο Σικάγο.

"Κι ανοίγει η ζωή σου.."

Ντοστογιέφσκι

Να ’σαι είκοσι δύο χρονών και να ’σαι θανατοποινίτης! Να περιμένεις να σε κρεμάσουν! Η ζωή μπροστά γεμάτη ομορφιά και νιάτα και ’σένα να θέλουν να σε σκοτώσουν;

Και γιατί τέλος πάντων; Γιατί θέλησες να υπάρχει ισότητα και σωστό στην κοινωνία! Να μην υπάρχουν αφεντάδες και…δούλοι. Να ’μαστε όλοι ίσοι. Και να ’ναι όλα ίσια. Όχι στραβά κι ανάποδα.

Και να ’χεις κι αυτές τις κυρούλες εδώ τώρα, στο τρένο που σε πάει στην εξορία! Τσιμπούρια:
- "Πάρε αδερφέ ένα ευαγγέλιο".
Δώρο στο δίνουν! Να τις προσβάλλεις; Ρίξτο στην τσέπη, πες "ευχαριστώ" και φεύγα. Αυτό και κάνεις.

Φεύγοντας όμως, έμεινες μόνος σου στη φυλακή! Εσύ πολιτικός κατάδικος, θανατοποινίτης και οι άλλοι ποινικοί κατάδικοι.., κάθε καρυδιάς καρύδι.

Εδώ καταλαβαίνεις στο πετσί σου, τη μοναξιά του πλήθους. Εδώ ζεις το ότι, την αποξένωση δεν τη δημιουργούν τα χιλιόμετρα, αλλά η διάθεση. Ότι ο άνθρωπος γίνεται δικός σου όταν έχετε το ίδιο περιεχόμενο καρδιάς, όχι την ίδια στέγη. Ότι η ζωή και στα είκοσι, γεμάτη νιάτα κι ομορφιά, είναι ανυπόφορη χωρίς αγάπη.

Τα καταλαβαίνεις.., θυμώνεις.. και καπνίζεις! Για να καθαρίσεις το τσιμπούκι σου, κόβεις σελίδες από το ευαγγέλιο! Έτσι κι αλλιώς άχρηστο σου φαίνεται. Παπαδοκουβέντες!! Χα-χα! Να, που σε κάτι φάνηκε χρήσιμο το δώρο των γυναικών!

Μαζεύουν οι μέρες και συ έχεις «σκίσει» όλο το κατά Ματθαίο και κατά Μάρκο, καθώς και δεκατέσσερα κεφάλαια από τον Λουκά. Έχεις πλαντάξει. Μονοτονία, προσμονή θανάτου, καπνός και…μαυρίλα. Βαριεστημένος αφόρητα: "Δεν διαβάζω, να δω τι λέει;"» σκέφτεσαι και το ανοίγεις.
Κι "ανοίγει" η ζωή σου.

Ένας πατέρας που δεν ρωτάει "γιατί το ’κανες;". Μια αγκαλιά που ανοίγει, πριν της το ζητήσεις. Μια αγάπη χωρίς όρους και όρια. Μια θυσία, που βλέπει με στοργή τον άλλο.

Το δεκαπέντε κεφάλαιο του κατά Λουκά, είναι η ιστορία του άσωτου γιου ή μάλλον του εύσπλαγχνου πατέρα. Το ότι είμαι άσωτος, το ξέρω. Αξία έχει που μαθαίνω, ότι Αυτός δεν είναι αστυνόμος της ζωής μου, αλλά πατέρας που μ’ αγαπά.

Αλλάζουν όλα. Αποχτούν νόημα. Τελειώνει η "ορφάνια". Δεν τρέχω και ζω, τζάμπα! Η ζωή γίνεται όμορφη, όχι μόνο από τα νιάτα (υπήρχαν και πριν), αλλά κι από το νόημα που απόχτησε. Σε λίγο θα μας πεις: Ο άνθρωπος δεν θέλει μονάχα να ζει, μα θέλει και να ξέρει, γιατί ζει.

*  από το fb

"Γάμος και παιδιά"

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος:

Όταν περιεργάζεσαι και αναζητάς σύζυγο, να προσεύχεσαι· πες στον Θεό, "όποιον θέλεις Εσύ στείλε μου"· ανάθεσε σ’ Αυτόν την υπόθεση και αφού τον τίμησες μ’ αυτή την τιμή, θα σε ανταμείψει.

Παρακαλείτε πάντοτε τον Θεό, να γίνει μεσίτης σ’ όλα τα έργα σας. Γιατί αν ρυθμίσουμε έτσι τα ζητήματα μας, ούτε διαζύγιο θα υπάρξει ποτέ, ούτε υποψία για μοιχεία, ούτε αφορμή για ζηλοτυπία, ούτε διαμάχες και φιλονικίες, αλλά θα απολαύσουμε πολλή ειρήνη και ομόνοια· και όταν υπάρχει ομόνοια, θα ακολουθήσουν και άλλες αρετές.

Προς τον άνδρα, πώς να μιλά στη σύζυγό του:

Λόγια αγάπης να της λες… "Εγώ από όλα, την δική σου αγάπη προτιμώ και τίποτε δεν μου είναι τόσο οδυνηρό, όσο το να βρεθώ σε διάσταση μαζί σου. Κι αν όλα χρειαστεί να τα χάσω κι αν στους έσχατους βρεθώ κινδύνους, ο,τιδήποτε κι αν πάθω, όλα μου είναι υποφερτά, όσο εσύ μου είσαι καλά. Και τα παιδιά, τότε μου είναι πολύ αγαπητά, εφ’ όσον εσύ με συμπαθείς. Όλα, δικά σου είναι. Αυτό με συμβουλεύει ο Παύλος, λέγοντας ότι ο άνδρας δεν εξουσιάζει το σώμα του, αλλά η γυναίκα του. Κι αν δεν έχω εγώ εξουσία στο σώμα μου, αλλά εσύ, πόσο μάλλον δικά σου είναι όλα τα άλλα."

Ποτέ να μη μιλάς με πεζό τρόπο, αλλά με φιλοφροσύνη, με τιμή, με αγάπη πολλή. Να την τιμάς και δεν θα βρεθεί στην ανάγκη να ζητήσει την τιμή από τους άλλους. Να την προτιμάς από όλους για όλα, για την ομορφιά, για τη σύνεση της και να την επαινείς. Να της κάνεις φανερό, πόσο σου αρέσει η συντροφιά της και ότι προτιμάς να μένεις στο σπίτι για να είσαι μαζί της, από το να βγαίνεις στην αγορά. Από όλους τους φίλους σου να την προτιμάς και από τα παιδιά που σου χάρισε, ακόμα κι αυτά εξ αιτίας της να τα αγαπάς.

Για την ανατροφή των παιδιών :

Από τα πρώτα βήματά του, ανάθρεψε το παιδί σου με παιδεία και νουθεσία Κυρίου.

Σαν τους γλύπτες να καταβάλλετε κάθε προσπάθεια, ώστε να κάνετε τα παιδιά σας θαυμάσια αγάλματα, που να μοιάζουν με τον Θεό. Θα γίνουν έτσι, αν αφαιρείτε απ’ αυτά κάθε περιττό, αν προσθέτετε ό,τι πρέπει και κάθε μέρα τα επιθεωρείτε για να δείτε ποιο φυσικό ελάττωμα έχουν, για να το εξαλείψετε.

Να υπάρχουν απειλές, αλλά να μην πραγματοποιούνται. Όταν του τα λέμε όλα αυτά, πρέπει να του δίνουμε πολλά φιλιά και να το αγκαλιάζουμε σφιχτά, για να του δείξουμε τη μεγάλη μας αγάπη.

Δεν σου λέω να κρατήσεις το παιδί σου ανύπαντρο και να το στείλεις στην έρημο ή να το αναγκάσεις να γίνει μοναχός. Όχι, δε σου λέω αυτό. Ανάθρεψε όμως, έναν αθλητή του Χριστού και μάθε τον σαν άνθρωπος του κόσμου, να είναι ευσεβής από μικρός.

Πώς θα μπορέσεις να διορθώσεις το παιδί σου, να δώσεις τις πρέπουσες συμβουλές σε άλλον που είναι αμελής, αφού συ ο ίδιος, που βρίσκεσαι σε προχωρημένη ηλικία, κάνεις τέτοιες ασχήμιες; Αυτά τα λέω και επικρίνω τους ηλικιωμένους, όχι για να απαλλάξω από κάθε κατηγορία και μομφή τους νέους, αλλά μέσω των πρώτων να προφυλάξω τους δεύτερους.

Πώς λοιπόν ο πατέρας (ή η μητέρα) θα μάθει στους άλλους να συγκρατούν αυτό το πάθος τους, την αυθάδεια και την οργή, όταν ο ίδιος δεν έχει μάθει να συγκρατείται;
Μάλλον εμείς πρέπει να έχουμε παιδαγωγούς και όχι εκείνα, δηλαδή τα παιδιά, αφού τα λάθη τους δεν μπορούν να είναι μεγάλα, ενώ τα δικά μας είναι πάρα πολύ μεγάλα.

"Όλη η κακία των παιδιών μας, προέρχεται από τη δική μας αμέλεια και επειδή δεν τα οδηγούμε απ’ την αρχή και από τη μικρή ηλικία στον δρόμο της ευσέβειας."

"Ούτε για μια μέρα.."

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας ετοιμοθάνατος βασιλιάς. Ήταν πανίσχυρος, αλλά άρρωστος πολύ βαριά κι αναρωτιόταν: «Είναι δυνατόν ένας τόσο ισχυρός βασιλιάς να πρέπει να πεθάνει; Τι κάνουν οι μάγοι μου; Γιατί δε με γλιτώνουν;»

Αλλά οι μάγοι το είχαν βάλει στα πόδια, από φόβο μήπως τους πάρει το κεφάλι. Μόνο ένας είχε απομείνει, ένας γέρος μάγος, που κανένας δεν του έδινε σημασία, γιατί ήταν πολύ ιδιότροπος κι ίσως λίγο τρελούτσικος. Εδώ και πολλά χρόνια ο βασιλιάς δεν τον συμβουλευόταν, αυτή τη φορά όμως πρόσταξε να τον καλέσουν.

– Μπορείς να σωθείς, του είπε ο μάγος, αλλά μόνο ένας τρόπος υπάρχει: να παραχωρήσεις για μια μέρα τον θρόνο σου στον άνθρωπο που θα σου μοιάζει πιότερο απ’ όλους τους ανθρώπους. Έτσι θα ξεγελάσεις τον χάρο.

Αμέσως βγήκε φιρμάνι σ’ όλο το βασίλειο: «Όσοι μοιάζουν στο βασιλιά να παρουσιαστούν στην Αυλή μέσα σε είκοσι τέσσερις ώρες!»

Παρουσιάστηκαν πολλοί: κάποιοι είχαν γενειάδα ίδια με του βασιλιά, αλλά η μύτη τους ήταν λίγο πιο μακριά ή λίγο πιο κοντή και ο μάγος τους απέρριπτε, άλλοι έμοιαζαν στο βασιλιά όπως ένα πορτοκάλι μοιάζει με το διπλανό του στο καφάσι του μανάβη, αλλά ο μάγος πάλι τους απέρριπτε, γιατί είτε τους έλειπε ένα δόντι ή ήταν η μύτη τους στραβή.

– Μα εσύ τους διώχνεις όλους, διαμαρτυρόταν ο βασιλιάς στον μάγο του. Άσε με να δοκιμάσω εγώ μ’ έναν απ’ όλους, να γίνει μια αρχή.
– Άδικα θα παιδευτείς, αποκρινόταν ο μάγος.

Ένα βράδυ όμως, ο βασιλιάς κι ο μάγος του έκαναν έναν μικρό περίπατο στις επάλξεις του παλατιού και κάποια στιγμή ο μάγος φώναξε: «Να ‘τος, να ο άνθρωπος που σου μοιάζει πιότερο απ’ όλους!» Και με τα λόγια αυτά, έδειξε ένα ζητιάνο που έσερνε τα πόδια του, σακάτη, καμπούρη, μισότυφλο, βρόμικο και γεμάτο πληγές.

– Μα πώς είναι δυνατόν; διαμαρτυρήθηκε ο βασιλιάς. Αμέτρητες είναι οι διαφορές μας.
– Κι όμως, επέμεινε ο μάγος, ένας βασιλιάς ετοιμοθάνατος, μοιάζει μονάχα με τον πιο φτωχό κι ανήμπορο, τον πιο κακότυχο της πόλης. Εμπρός, άλλαξε αμέσως ρούχα μαζί του για μια μέρα, βάλε τον στο θρόνο σου και θα σωθείς.

Αλλά ο βασιλιάς, δε θέλησε με κανέναν τρόπο να παραδεχτεί πως έμοιαζε μ’ έναν ζητιάνο. Γύρισε στο παλάτι κατσουφιασμένος κι άκεφος και το ίδιο βράδυ πέθανε, με το στέμμα στο κεφάλι, κρατώντας το σκήπτρο σφιχτά στην παλάμη του.


*  Από το βιβλίο “Παραμύθια από το τηλέφωνο”

"Αλήθεια και Αγάπη"

 Ἀρ­χιμ. Βα­σί­λει­ος Ἰ­βη­ρί­της

Καθηγούμενος των μονών Σταυρονικήτα (1968-1990)
                                               και Ιβήρων (1990-2005) του Αγίου Όρους.

Ὅταν ἀνεξάρτητα τῆς δημιουργικῆς τῶν πάντων Ἀλήθειας, θέλω νὰ ἐπιβάλλω τὴν ἄποψί μου: ἢ σκοτώνω τὸν ἄλλον γιὰ νὰ σώσω τὴ θεωρία μου ἢ σκοτώνω τὴν ἀλήθεια (ἐξισώνω τὰ ὑγιῆ μὲ τὰ νοσηρὰ) γιὰ νὰ ζαλίσω τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ πετύχω τὰ σχέδιά μου.

Εἶναι ἀδιάσπαστη ἡ σχέση ἀλήθειας καὶ ἀγάπης. Δὲν ὑπάρχει ἡ μία χωρὶς τὴν ἄλλη.

Ἡ ἀλήθεια τῆς ἀγάπης δημιουργεῖ τὸν κόσμο. Καὶ ἡ ἀγάπη τῆς ἀλήθειας ἐλευθερώνει τὸν ἄνθρωπο. "Γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς" (Ἰω. 8, 32).

Τὸ ψέμα: εἴτε σκοτώνει τὸν ἄνθρωπο γιὰ νὰ σώσει τὴ θεωρία του· εἴτε σκοτώνει τὴν ἀλήθεια -- ἐξισώνει τὴ φενάκη μὲ τὴν πραγματικότητα -- γιὰ νὰ ἀκυρώσει τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου.

Ἀλήθεια εἶναι ἡ ἀγάπη ποὺ θυσιάζεται γιὰ νὰ σώσει τὸν ἄνθρωπο, τὸν ἀδύνατο καὶ ἀδικαιολόγητο.

Ψέμα εἶναι ἡ βάναυση ἐπέμβαση, ποὺ ἐπιβάλλεται διὰ τῆς βίας. Κλείνει τὸν ἄνθρωπο στὴν καταδίκη τῆς συμφορᾶς. Καὶ τὴν ὀνομάζει θρησκεία, ἐὰν ὁ αὐτουργός της παριστάνει τὸν προφήτη ἢ δημοκρατία ἐὰν παίζει τὸν ρόλο τοῦ πολιτικοῦ ἡγέτη.

Ἀλλὰ ἡ βαναυσότητα τοῦ πείσματος βασιλεύει, ἀλλ' οὐκ αἰωνίζει. Βασανίζει μόνο μέσα στὴν ἱστορία τὸν ἄνθρωπο.

Ὁ χρόνος περνᾶ. Ἡ μανία σβήνει. Ἡ γροθιὰ λειώνει. Τὰ θύματα μένουν. Καὶ μέσα στὶς οἰμωγὲς τοῦ πόνου καὶ τοὺς ποταμοὺς τῶν αἱμάτων ποὺ χύνομε, βλέπομε ἤρεμα, ἡ ἴδια ἀλήθεια τῆς Ἀγάπης νὰ παρουσιάζεται ἀλώβητη καὶ νὰ μᾶς περιμένει. . .

*  Απόσπασμα από «Tο πρό­βλη­μα των θρη­σκευ­τι­κών στα σχο­λεί­α»
                         Μια α­γι­ο­ρεί­τι­κη θε­ώ­ρη­ση

   πλήρες το κείμενο, εδώ => http://taxiarhes.blogspot.gr/2013/02/t.html

"Ο Άγιος Χαράλαμπος"

«Ὡς στύλος ἀκλόνητος, τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ

καί λύχνος ἀείφωτος τῆς οἰκουμένης σοφέ,

ἐδείχθης Χαράλαμπε·

ἔλαμψας ἐν τῷ κόσμῳ διά τοῦ μαρτυρίου,

ἔλυσας τῶν εἰδώλων τήν σκοτόμαιναν μάκαρ,

διό ἐν παρρησίᾳ Χριστῷ, πρέσβευε σωθῆναι ἡμᾶς».

 

"Σύναξη Αγάπης"

ΣΥΝΑΞΗ ΑΓΑΠΗΣ

Πόσο αλλάζουνε όλα σιωπηλά

πώς λιγοστεύουμε στη συντροφιά, 

στην οικογένεια

στην προσδοκία μιας σύναξης

αγάπης

Ας βρίσκονται τουλάχιστο

δυο πιάτα στο τραπέζι

και δυο ποτήρια

τι ευλογία!

σε κάθε στρώσιμο για φαγητό

κάθε κατάλυση

την ίδια ώρα
όπως πάντα

ακόμα κι όταν το ένα πιάτο

θα μένει άδειο..

Μ Ψ