Απόδοση

ΑΠΟΔΟΣΗ

Σε κρατώ στο χαμόγελο της μητέρας στις γαλήνιες
σκέψεις της

στην απόλυτη σοβαρότητα του πατέρα με τα μάτια κλειστά

στο ανάερο πέρασμα στο μικρό γιορτινό μας

τραπέζι

το στοργικό σου βλέμμα τ’ απομεσήμερο στου νησιού τα βουνά

Σε βρίσκω στη συμπαγή σκιά του θέρους στο εκκλησάκι

του Άη Νικόλα

στο πλατάγιασμα του νερού στην απλωμένη  έξω απ’ τη βάρκα παλάμη

στο φεγγαρόφωτο που κατακάθεται στο κύμα

σε ώρες σιωπής

στο πανέμορφο φως που ξυπνά την ανατολική παραλία

στην ιερή προσήλωση των παιδιών στο βραδινό

παραμύθι

στη σεμνή αποχώρηση του χρόνου απ’ τις χαρές της ζωής

Σε ζω στον γλυκό πόνο που ξυπνούν στην καρδιά

οι αναμνήσεις

στην απλή σιγουριά που υπόσχεται ένα κράτημα χεριού

στην πληρότητα αγνής ειλικρίνειας στο νοερό σου

εικόνισμα

στην αίσθηση παρουσίας στις δυνατές στιγμές της ψυχής μου

στο πρώτο χρωματιστό λουλούδι γραμμένο αδρά

στη μνήμη

στο μικρό βατραχάκι φίλο αξέχαστο στην χαλασμένη υδρορροή

Σ’ ευχαριστώ που είσαι κοντά μου σε κάθε χτύπο

της καρδιάς

σε κάθε ευλογία που έζησα και ξαναζώ τόσες φορές σαν πρώτη

μα και σε όσα με συγκινούν ακόμα

- για τελευταία φορά,

χωρίς να το ξέρω πως είναι η τελευταία…  

Μ Ψ

                                                 

"Άξιον εστί - β' "

Οδυσσέας Ελύτης

«Όσο κι αν μπορεί να φανεί παράξενο, την αρχική αφορμή να γράψω το ποίημα μου την έδωσε η διαμονή μου στην Ευρώπη τα χρόνια του '48 με '51. Ήταν τα φοβερά χρόνια όπου όλα τα δεινά μαζί - πόλεμος, κατοχή, κίνημα, εμφύλιος - δεν είχανε αφήσει πέτρα πάνω στη πέτρα. 

Θυμάμαι την μέρα που κατέβαινα να μπω στο αεροπλάνο, ένα τσούρμο παιδιά που παίζανε σε ένα ανοιχτό οικόπεδο. Το αυτοκίνητό μας αναγκάστηκε να σταματήσει για μια στιγμή και βάλθηκα να τα παρατηρώ. Ήτανε κυριολεκτικά μες τα κουρέλια. Χλωμά, βρώμικα, σκελετωμένα με γόνατα παραμορφωμένα, με ρουφηγμένα πρόσωπα. Τριγυρίζανε μέσα στις τσουκνίδες του οικοπέδου ανάμεσα σε τρύπιες λεκάνες και σωρούς σκουπιδιών. 

Αυτή ήταν η τελευταία εικόνα που έπαιρνα από την Ελλάδα. Και αυτή, σκεπτόμουνα, ήταν η μοίρα του Γένους που ακολούθησε το δρόμο της Αρετής και πάλεψε αιώνες για να υπάρξει. Πριν περάσουν 24 ώρες περιδιάβαζα στο Ουσί της Λωζάννης, στο μικρό δάσος πλάι στη λίμνη. Και ξαφνικά άκουσα καλπασμούς και χαρούμενες φωνές. 

Ήταν τα Ελβετόπαιδα που έβγαιναν να κάνουν την καθημερινή τους ιππασία. Αυτά που από πέντε γενεές και πλέον, δεν ήξεραν τι θα πει αγώνας, πείνα, θυσία. Ροδοκόκκινα, γελαστά, ντυμένα σαν πριγκιπόπουλα, με συνοδούς που φορούσαν στολές με χρυσά κουμπιά, περάσανε από μπροστά μου και μ' άφησαν σε μια κατάσταση που ξεπερνούσε την αγανάκτηση.

Ήτανε δέος μπροστά στην τρομακτική αντίθεση, συντριβή μπροστά στην τόση αδικία, μια διάθεση να κλάψεις και να προσευχηθείς περισσότερο, παρά να διαμαρτυρηθείς και να φωνάξεις. Ήτανε η δεύτερη φορά στη ζωή μου - η πρώτη ήτανε στην Αλβανία - που έβγαινα από το άτομο μου, και αισθανόμουν όχι απλά και μόνο αλληλέγγυος, αλλά ταυτισμένος κυριολεκτικά με τη φυλή μου. 

Και το σύμπλεγμα κατωτερότητας που ένιωθα, μεγάλωσε φτάνοντας στο Παρίσι. Δεν είχε περάσει πολύς καιρός από το τέλος του πολέμου και τα πράγματα ήταν ακόμη μουδιασμένα. Όμως τι πλούτος και τι καλοπέραση μπροστά σε μας! Και τι μετρημένα δεινά επιτέλους μπροστά στα ατελείωτα τα δικά μας! 

Δυσαρεστημένοι ακόμα οι Γάλλοι που δεν μπορούσαν να 'χουν κάθε μέρα το μπιφτέκι και το φρέσκο τους βούτυρο, δυσανασχετούσανε.
Υπάλληλοι, σωφέρ, γκαρσόνια, με κοιτάζανε βλοσυρά και μου λέγανε: εμείς περάσαμε πόλεμο Κύριε! Κι όταν καμιά φορά τολμούσα να ψιθυρίσω ότι ήμουν Έλληνας κι ότι περάσαμε κι εμείς πόλεμο με κοιτάζανε παράξενα: α, κι εσείς έ; 

Καταλάβαινα ότι ήμασταν αγνοημένοι από παντού και τοποθετημένοι στην άκρη-άκρη ενός χάρτη απίθανου. Το σύμπλεγμα κατωτερότητας και η δεητική διάθεση με κυρίευαν πάλι.
Ξυπνημένες μέσα παλαιές ενστικτώδεις διαθέσεις άρχισαν να αναδεύονται και να ξεκαθαρίζουν.

Η παραμονή μου στην Ευρώπη με έκανε να βλέπω πιο καθαρά το δράμα του τόπου μας.

Εκεί αναπηδούσε πιο ανάγλυφο το άδικο που κατάτρεχε τον ποιητή. 

Σιγά-σιγά αυτά τα δύο ταυτίστηκαν μέσα μου. Το επαναλαμβάνω, μπορεί να φαίνεται παράξενο, αλλά έβλεπα καθαρά ότι η μοίρα της Ελλάδας ανάμεσα στα άλλα έθνη ήταν ότι και η μοίρα του ποιητή ανάμεσα στους άλλους ανθρώπους - και βέβαια εννοώ τους ανθρώπους του χρήματος και της εξουσίας. 

Αυτό ήταν ο πρώτος σπινθήρας, ήταν το πρώτο εύρημα. Και η ανάγκη που ένιωθα για μια δέηση, μου 'δωσε ένα δεύτερο εύρημα. Να δώσω, δηλαδή, σ' αυτή τη διαμαρτυρία μου για το άδικο τη μορφή μιας εκκλησιαστικής λειτουργίας. Κι έτσι γεννήθηκε το «Άξιον Εστί».

pCh  - [2φΑ]

Η δεύτερη σελίδα της αποδοχής

Η δεύτερη σελίδα της αποδοχής

Τα ιστορικά γεγονότα έχουν συχνά σημαντικές επιπτώσεις στον τρόπο της ζωής και στις συνήθειες μας, τα πνευματικά γεγονότα όμως, επειδή προσεγγίζουν άμεσα την ψυχή μας, επιφέρουν πάντοτε επιρροές και αλλοιώσεις και στην προσωπικότητα μας.

Τα πνευματικά γεγονότα δεν καταγράφονται απλά σαν ιστορικό παρελθόν, ξεπερνούν τα συμβατικά όρια του κόσμου μας και παραμένουν πάντοτε ενεργά και διαρκώς παρόντα στη ζωή μας.

Τα μυστήρια της Εκκλησίας μας, σαν γεγονότα που ανήκουν στην ανώτερη πνευματική βαθμίδα αφού μας κάνουν κοινωνούς της θείας χάριτος, μας παρέχουν την ευκαιρία να βιώνουμε αισθητά τη συμμετοχή μας στη συγκινησιακή υπέρβαση του συντετριμμένου μας πνεύματος.

Όλα τα ιερά μυστήρια αφορούν στο σύνολο της Εκκλησίας, όπως επίσης το μυστήριο της Ιεροσύνης. Και ιδιαίτερα η χειροτονία Πρεσβυτέρου, αφού ο ιερέας, ο παπάς της ενορίας, είναι ο συνδετικός κρίκος του καθενός μας με το σώμα της Εκκλησίας που έχει λειτουργικά τον Χριστό ως κεφαλή του..

Ασφαλώς η σχέση μας με τον Χριστό είναι απόλυτα προσωπική και μοναδική, όμως κανένας δεν είναι μόνος στην πορεία της σωτηρίας του.
Το εκκλησίασμα "ποιμαίνεται", έχει ανάγκη τη μέριμνα και την στοργή του ιερέα, που με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, θα το διατηρεί ενεργά και συνειδητά ενωμένο στην λατρευτική, λειτουργική και ευχαριστιακή, μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας.

Ο Επίσκοπος που χειροτονεί τον νέο ιερέα, τον ενδύει με το φαιλόνιο, τον περιβάλλει με τη ζώνη και του τοποθετεί το επιτραχήλιο, εκφωνώντας δυνατά σε κάθε κίνηση το «Άξιος».
Όλα έχουν το νόημα τους και στοιχειοθετούν την ιερότητα των τεκταινομένων. 

Το «Άξιος», δεν είναι ερώτηση προς το εκκλησίασμα, δεν είναι προσωπική ευχή προς τον ιερέα, είναι δήλωση βεβαιωτική της θείας ενέργειας που περιβάλλεται με τη χειροτονία του ο ιερέας.

Και το πλήθος των πιστών επαναλαμβάνει αυθόρμητα το «Άξιος» με μια φωνή, σαν από ένα σώμα, προλαβαίνοντας τους ψάλτες του χορού που το εκπροσωπούν, σε μια εκδήλωση ενεργού συμμετοχής στο γεγονός και αποδοχής του νέου ποιμένα του.

Με την χειροτονία του ο ιερέας αποκτά την δύναμη να διατηρεί σταθερή την προαίρεση του και καθίσταται δυνητικά ικανός να την μετατρέπει σε ζωή, σε πράξη.

Ο Επίσκοπος τον παρουσιάζει στον Λαό, εκφωνώντας «Αύτη η αλλοίωσις της δεξιάς του Υψίστου». Και το πλήθος δια του χορού του, ανταποκρίνεται και επαναλαμβάνει ξανά και ξανά με δέος «Τις Θεός Μέγας, ως ο Θεός ημών; Συ ει ο Θεός, ο ποιών θαυμάσια μόνος!».

Η χειροτονία του Πρεσβυτέρου είναι πλέον γεγονός.

Καταγράφεται σαν αλήθεια, στην πνευματική ζωή της Εκκλησίας. 

Το φύλλο καταγραφής του γεγονότος ωστόσο, έχει και την δεύτερη, την επόμενη σελίδα του.

Το εκκλησίασμα δέχθηκε με χαρά τον νέο ιερέα, τον νέο ποιμένα του.

Ποιες είναι οι προσδοκίες του, απ’ αυτόν;

Να είναι σεμνός, σοβαρός, με ωριμότητα, διεισδυτικός και προσηνής.
Αν διαθέτει αυτές τις ιδιότητες, θα γίνει αγαπητός στην ενορία του, θα επιτύχει στο έργο του, θα δειχθεί πραγματικά άξιος λειτουργός. Με την βοήθεια πάντοτε του Θεού. 

Η δεύτερη σελίδα όμως, αφορά αποκλειστικά στο ποίμνιο.
Δεν εξαντλείται ο ρόλος του, στο να θεωρεί τον ποιμένα του ενάρετο και ακούραστο.
Ένα πρότυπο ζωής, δεν μας επιτρέπεται να το υποβιβάζουμε σε απρόσωπο εκθεσιακό πίνακα, υποκείμενο στην κριτική και την φιλότεχνο εκτίμηση μας..
Το πρότυπο για μας του ιερέα –θυσία αγάπης στο πρότυπο του Ιησού- μας παραπέμπει άμεσα στο να μιμηθούμε κι εμείς με τη σειρά μας, το πρόσωπο του Ιησού.  

Αν θέλουμε στην εκκλησία μας τον ιερέα μας σεμνό, οφείλουμε κι εμείς να καταστούμε περισσότερο σεμνοί.
Να αποφεύγουμε κάθε ενέργεια προκλητική, που θα έστρεφε το ενδιαφέρον των πιστών στο άτομο μας, με λογισμούς άρνησης, γήινους και μάταιους.

Αν επιθυμούμε τον ποιμένα μας σοβαρό και ώριμο, ας βάλουμε επιτέλους κι εμείς στη ζωή μας μια ιεράρχηση προτεραιοτήτων, μια καλή αξιολόγηση στη διάθεση του χρόνου μας, λίγη σταθερότητα και μετριοπάθεια στις επιδιώξεις μας.

Και να μην ξεχνούμε επιπόλαια, παρά τις καθημερινές άστοχες ενέργειες μας, πως «ενός μόνον εστί χρεία..» 

Αν χρειαζόμαστε έναν ιερέα που να κατανοεί τα προβλήματα μας, τις δυσκολίες και τους πειρασμούς μας, που να μας πλησιάζει, ας σκύψουμε κι εμείς με αγάπη σ’ εκείνους που αποφεύγουμε να βοηθήσουμε στα προβλήματα τους και αποστρέφουμε το πρόσωπο μας από τις δυσκολίες τους, σ' αυτούς που μας σκανδαλίζουν με τις πράξεις τους.

Ο ιερέας έχει αποδεχθεί τη δική του διαδρομή αγάπης.

Εμείς εντασσόμαστε στην αγάπη του, με την περιχαρή αποδοχή του σχήματος του.

Αν η αποδοχή αυτή σημαίνει –όπως πρέπει- και εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του και στον ρόλο του, για να παραμείνει άξιος στο λειτούργημα του και στη συνείδηση μας, οφείλουμε να σταθούμε κι εμείς αντάξιοι του προτύπου του.

 

Μ. Σ. Ψαράς

[2φΑ] - Με την ευκαιρία της χειροτονίας ως Πρεσβυτέρου, του π. Ζήση Κτενίδη

Χειροτονία Πρεσβυτέρου:  http://paradeka.blogspot.gr/2014/02/140223.html

Χειροτονία Διακόνου:  http://paradeka.blogspot.nl/2013/04/blog-post_3718.html

"Άξιον εστί - α' "

Οδυσσέας Ελύτης

....

Τότε είπε και γεννήθηκεν η θάλασσα
Και είδα και θαύμασα
Και στη μέση της έσπειρε κόσμους μικρούς κατ' εικόνα και ομοίωσή μου:
Ίπποι πέτρινοι με τη χαίτη ορθή
και γαλήνιοι αμφορείς
και λοξές δελφινιών ράχες
η Ίος η Σίκινος η Σέριφος η Μήλος
«Κάθε λέξη κι από 'να χελιδόνι
για να σου φέρνει την άνοιξη μέσα στο θέρος» είπε
Και πολλά τα λιόδεντρα
που να κρησάρουν στα χέρια τους το φως
κι ελαφρό ν' απλώνεται στον ύπνο σου
και πολλά τα τζιτζίκια
που να μην τα νιώθεις
όπως δε νιώθεις το σφυγμό στο χέρι σου
αλλά λίγο το νερό
για να το 'χεις Θεό και να κατέχεις τι σημαίνει ο λόγος του
και το δέντρο μονάχο του
χωρίς κοπάδι
για να το κάνεις φίλο σου
και να γνωρίζεις τ' ακριβό του τ' όνομα φτενό στα πόδια σου το χώμα
για να μην έχεις πού ν' απλώσεις ρίζα
και να τραβάς του βάθους ολοένα
και πλατύς επάνου ο ουρανός
για να διαβάζεις μόνος σου την απεραντοσύνη.

....

[2φΑ]

"Antoine Helbert"

O Γάλλος Antoine Helbert από το Στρασβούργο, είναι ένας πολυτάλαντος και με πολλά ενδιαφέροντα καλλιτέχνης.

Ζωγράφος, φωτογράφος, γραφίστας, γλύπτης και σκηνογράφος, έχει δημιουργήσει ήδη εκπληκτικές συλλογές έργων και έχει ασχοληθεί με ιδιαίτερη αγάπη, με την Αυτοκρατορική Κωνσταντινούπολη και το Βυζάντιο.

Οι ψηφιακοί του πίνακες παρέχουν μια τεκμηριωμένη αναπαράσταση του ιστορικού, πολιτιστικού και ένδοξου παρελθόντος της μοναδικής στους αιώνες πρωτεύουσας Πόλης.

                             

Για μεγέθυνση, κλικ επάνω στη φωτογραφία.

http://www.antoine-helbert.com/fr/portfolio/annexe-work/byzance-architecture.html

http://www.agent002.com/#/illustrateurs/antoine_helbert/biographie/

diakonima.gr - Google – [2fA]

"Παντού μπορείς.. "

του Οσίου Γέροντος Πορφυρίου


Παντού μπορεί ν’ αγιάσει κανείς.

Και στην Ομόνοια μπορεί ν’ αγιάσει, αν το θέλει.

Στην εργασία σας, όποια και να είναι, μπορείτε να γίνετε άγιοι.

Με την πραότητα, την υπομονή, την αγάπη.

Να βάζετε κάθε μέρα νέα σειρά, νέα διάθεση, με ενθουσιασμό και αγάπη, προσευχή και σιωπή. Όχι να έχετε άγχος και να σας πονάει το στήθος.

Να εργάζεσθε με εγρήγορση, απλά, απαλά, χωρίς αγωνία, με χαρά κι αγαλλίαση, με αγαθή διάθεση. Τότε έρχεται η θεία χάρις.

Όλα τα δυσάρεστα, που μένουν μέσα στην ψυχή σας και φέρνουν άγχος, μπορούν να γίνουν αφορμή για τη λατρεία του Θεού και να παύσουν να σας καταπονούν.

Να έχετε εμπιστοσύνη στον Θεό.

Δεν είναι ανάγκη να προσπαθείτε και να σφίγγεστε.

Όλη σας η προσπάθεια να είναι ν’ ατενίσετε το φως, να κατακτήσετε το φως.

Έτσι, αντί να δίδεστε στη στενοχώρια, που δεν είναι του Πνεύματος του Θεού, να δίδεστε στη δοξολογία του Θεού.

Η στενοχώρια δείχνει ότι δεν εμπιστευόμαστε τη ζωή μας στον Χριστό.

Μην κοιτάζετε το κακό. Να κοιτάζετε την αγκαλιά του Θεού και να πέφτετε στην αγκαλιά Του και να προχωρείτε.

Ο ταπεινός έχει συνείδηση της εσωτερικής του καταστάσεως και όσο κι αν είναι άσχημη, δεν χάνει την προσωπικότητά του… Δεν χάνει την ισορροπία του.

Το αντίθετο συμβαίνει με τον εγωιστή, τον έχοντα αισθήματα κατωτερότητας. Στην αρχή μοιάζει με τον ταπεινό. Λίγο, όμως, αν τον πειράξει κανείς, αμέσως χάνει την ειρήνη του, εκνευρίζεται, ταράζεται.

"Μια Κινέζικη συνταγή.. "

Πριν από πολύ καιρό στην Κίνα, μια κοπέλα παντρεύτηκε και πήγε να ζήσει με τον σύζυγό της στο σπίτι της πεθεράς της.

Σύντομα, η κοπέλα διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να συμβιώσει μαζί της.

Ο χαρακτήρας τους ήταν πολύ διαφορετικός και η κοπέλα εκνευριζόταν από τις συνήθειες της πεθεράς της. Επιπλέον, η πεθερά την επέκρινε διαρκώς.

Ο καιρός περνούσε, αλλά η κοπέλα και η πεθερά συνέχιζαν να τσακώνονται και να διαφωνούν. Όμως αυτό που έκανε την κατάσταση ακόμη χειρότερη, ήταν ότι σύμφωνα με την αρχαία κινεζική παράδοση, η κοπέλα έπρεπε να υπακούει την πεθερά και να εκπληρώνει την κάθε επιθυμία της. Η ένταση και τα νεύρα στο σπίτι προκαλούσαν θλίψη και στον άτυχο σύζυγο.

Κάποτε τα πράγματα έφτασαν στο απροχώρητο.

Απελπισμένη η νύφη, πήγε και συνάντησε ένα καλό φίλο του πατέρα της, τον Huang, ο οποίος πουλούσε βότανα. Του περιέγραψε την κατάσταση και του ζήτησε να της δώσει κάποιο δηλητήριο, έτσι ώστε να λύσει το πρόβλημα μια για πάντα.  

Ο Huang σκέφτηκε για λίγο και μετά είπε: "Θα σε βοηθήσω να λύσεις το πρόβλημά σου, αλλά θα πρέπει να με ακούσεις προσεκτικά και να κάνεις ακριβώς ό,τι σου πω."

Η κοπέλα δέχτηκε με ενθουσιασμό, ο Huang πήγε στο πίσω δωμάτιο και επέστρεψε μετά από λίγα λεπτά κρατώντας μια σακούλα με βότανα.

Είπε στην κοπέλα: "Δεν πρέπει να χρησιμοποιήσεις ένα ταχείας δράσης δηλητήριο για να απαλλαγείς από τη πεθερά σου, αυτό θα προκαλέσει υποψίες εναντίον σου. Σου έχω εδώ μια σειρά από βότανα, που θα δράσουν σταδιακά στο σώμα της, αλλά χρειάζεται υπομονή.  

Κάθε δεύτερη μέρα θα ετοιμάζεις ένα νόστιμο γεύμα και θα βάζεις λίγη ποσότητα από αυτά τα βότανα. Για να σιγουρέψεις ότι κανείς δεν θα σε υποψιαστεί όταν πεθάνει, πρέπει να είσαι πολύ προσεκτική και να είσαι πολύ φιλική μαζί της. Μη διαφωνείς μαζί της ποτέ, να υπακούεις σε κάθε της επιθυμία και να της φέρεσαι σαν σε βασίλισσα."

Η κοπέλα χάρηκε πολύ, αφού ήταν θέμα χρόνου να απαλλαγεί από την πεθερά της.
Ευχαρίστησε θερμά τον Huang και έτρεξε στο σπίτι για να βάλει σε εφαρμογή αμέσως το σχέδιο τους.

Οι εβδομάδες και οι μήνες περνούσαν και η κοπέλα ετοίμαζε μέρα παρά μέρα ένα νόστιμο γεύμα για την πεθερά της. Ακολουθούσε σταθερά τις συμβουλές του Huang, ώστε να αποφύγει κάθε καχυποψία, διατηρούσε την ψυχραιμία της και της φερόταν σαν να ήταν η μητέρα της.

Μετά από έξι μήνες όμως, η κατάσταση είχε αλλάξει. Τώρα και η πεθερά είχε αλλάξει στάση και ήταν πολύ πιο ευγενική και καλή με τη νύφη της. Άρχισε να την αγαπάει όπως την κόρη της. Διαρκώς την παίνευε σε φίλους και συγγενείς και έλεγε ότι ήταν η καλύτερη νύφη που θα μπορούσε να έχει.

Μια μέρα η κοπέλα πήγε στεναχωρημένη, να συναντήσει τον κ. Huang για να ζητήσει και πάλι τη βοήθειά του:

"Κύριε Huang, παρακαλώ βοηθήστε με, πρέπει να σταματήσει οπωσδήποτε η δράση του δηλητηρίου που σκοτώνει την πεθερά μου! Έχει αλλάξει σε μια τόσο καλοσυνάτη γυναίκα, που την αγαπώ πια σαν τη μητέρα μου. Σταμάτησα να της δίνω τα βότανα, αλλά φοβούμαι μήπως πεθάνει από το δηλητήριο που της έδωσα μέχρι σήμερα."

Ο Huang χαμογέλασε και κούνησε το κεφάλι του.

"Μην ανησυχείς κόρη μου. Ποτέ δεν της έδωσες δηλητήριο. Τα βότανα που σου έδωσα ήταν ευεργετικά για να βελτιώσουν την υγεία της.

Το μόνο δηλητήριο που υπήρξε ποτέ, ήταν στο μυαλό σου και στη στάση που εσύ κρατούσες απέναντι της. Όμως όλα αυτά πια διαλύθηκαν από την αγάπη που μπόρεσες να της προσφέρεις, έστω και χωρίς να το γνωρίζεις."

www.diakonima.gr

GT – [2fA] 

"Η ουσία της αγάπης.. "

Η ουσία της αγάπης νικάει μνήμες, αρρώστιες και προγνωστικά....

Ήταν πρωί, περίπου 8:30΄, όταν ένας ηλικιωμένος περίπου 80 χρονών, με ράμματα στον αντίχειρά του, έφτασε στο νοσοκομείο.

Είπε ότι ήταν βιαστικός γιατί είχε ένα ραντεβού στις 9:00΄.

Η νοσοκόμα τον είδε να κοιτάζει ανήσυχος, επίμονα το ρολόι του και επειδή δεν ήταν και πολύ απασχολημένη, αποφάσισε να δει αμέσως την πληγή του.

Ενώ του φρόντιζε τα ράμματα, τον ρώτησε αν είχε και άλλο ραντεβού με γιατρό σήμερα.

Ο ηλικιωμένος είπε πως δεν είχε ραντεβού με γιατρό, αλλά έπρεπε να πάει στο γηροκομείο για να πάρει πρωινό με τη σύζυγό του.

Η νοσοκόμα τον ρώτησε σε τι κατάσταση ήταν η υγεία της γυναίκας του.

Ο ηλικιωμένος απάντησε ότι η γυναίκα του έπασχε από τη νόσο Alzheimer.

Της είπε ακόμα ότι η γυναίκα του δεν ήξερε ποιος ήταν και ότι δεν μπορούσε να τον αναγνωρίσει τα τελευταία 5 χρόνια.

Η νοσοκόμα έμεινε έκπληκτη και τον ρώτησε,

«Και γιατί συνεχίζεις να πηγαίνεις κάθε πρωί, αφού δεν ξέρει ποιος είσαι;»

Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε και είπε:

«Εκείνη δεν με γνωρίζει, αλλά εγώ εξακολουθώ να ξέρω ποια είναι.. »

fb-EGPs - [2fA]

                                               

"Η παλαίστρα των καιρών"

"Βάλε με σφραγίδα.. "

Από το "Άσμα Ασμάτων", μετάφραση Γιώργου Σεφέρη

Βάλε με σφραγίδα στην καρδιά σου

σαν σφραγίδα στο μπράτσο σου.

είναι δυνατή η αγάπη σαν το θάνατο

και σκληρός ο πόθος σαν τον άδη.

οι σπίθες της είναι σπίθες της φωτιάς,

φλόγα του Θεού.

Νερά ποτάμια δεν μπορούν

να σβήσουν την αγάπη.

Σπύρος και Νίκη, 25 Φεβρουαρίου 2014

"Τύποι και ουσία"

Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικολάου

-  από το "Αν υπάρχει ζωή, θέλω να ζήσω"

ΕΡΏΤΗΣΗ - Τι πειράζει αν πιστεύω, αλλά δεν πηγαίνω στην εκκλησία ή δεν δέχομαι τις τελετουργίες, τους ιερείς κλπ.
Γιατί πρέπει να παντρευτούμε στην εκκλησία; Δεν αρκεί ο αμοιβαίος σεβασμός και η διαπροσωπική δέσμευση; Γιατί να βαφτίζουμε τα μωρά και χωρίς αυτό να νομίζουμε ότι θα πάνε στην κόλαση;
Τι είναι αυτά τα πράγματα;

Είναι πολύ ανθρώπινη, πάτερ μου η θρησκεία. 
Έχει στενότητα, ανθρώπινα ελαττώματα, υπηρετεί πολιτικές σκοπιμότητες, έχει μιζέρια, κουράζει και δεν πείθει.

-  Κοίταξε, ο υπερτονισμός των τύπων και η απουσία ουσίας οπωσδήποτε δεν είναι κάτι με το οποίο θα μπορούσε κανείς να συμφωνήσει.
Επίσης η θρησκειοποίηση της πίστης συνήθως την φθείρει και της προσδίδει υπερβολικά ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Αυτά όμως που σου έλεγα προηγουμένως, τι σχέση μπορούν να έχουν με αυτά για τα οποία εσύ τώρα μιλάς;

Ο τύπος είναι σαν το ποτήρι που συγκρατεί το νερό.
Αν σπάσει, τότε το περιεχόμενο σκορπίζει.
Δεν είναι κακό πράγμα οι τύποι και οι συμβολισμοί, αρκεί να υπογραμμίζουν και όχι να σκεπάζουν την ουσία ή να απομονώνονται από αυτήν.

Όταν θα βρεθούμε σε μια ωραία παράσταση ή ομιλία, στο τέλος χτυπάμε τα χέρια μας, χειροκροτούμε. Θα μπορούσαμε να εκφράζαμε τον ενθουσιασμό μας διαφορετικά.
Παρά ταύτα, χωρίς άλλες σκέψεις, εκδηλωνόμαστε όλοι με αυτόν τον τρόπο.

Ποιο το πρόβλημα;
Μήπως είναι κακό πράγμα το χειροκρότημα και πρέπει να το καταργήσουμε;

Θα σου πω και κάτι άλλο. Εγώ έχω γένια, φοράω ράσο.
Τι συμβολίζουν αυτά ούτε γνωρίζω, ούτε και με ενδιαφέρει. Διερωτώμαι, αν θα ήμουν ξυρισμένος με ένα κουστουμάκι, τι θα με εμπόδιζε να τελώ το μυστήριο;

Τίποτα απολύτως. Παρά ταύτα δεν μπορώ να σας πω πόσο τα αγαπώ, όχι ως τύπους, αλλά ως εκφράσεις κάποιου συγκεκριμένου φρονήματος.

Φιλώ ώρες-ώρες το ρασάκι μου. Δεν το βγάζω με τίποτα.
Μου δίνει μια εξωτερική εικόνα που παραπέμπει στην ετερότητα αυτού που επαγγέλλομαι σε αυτόν τον κόσμο. Δεν είμαι ένας κοσμικός τύπος, a nice gentleman, είμαι ο ιερέας, που τόση ώρα μιλάει κι εσείς δυσκολεύεστε να κατανοήσετε τα λεγόμενα του, και τούτο διότι παραπέμπει σε άλλη ζωή, άλλες έννοιες, άλλον κόσμο. Όταν καταλάβετε την ετερότητα του μηνύματος, τότε θα κατανοήσετε και τη διαφορετικότητα της εμφάνισης.

Έτσι είναι και με τα σύμβολα και τους τύπους.

Τους μη σχετικούς απλά τους υποψιάζουν, ενώ στους μεμυημένους –αν μπορώ να το πω- δηλαδή σε αυτούς που έχουν βιώματα πίστεως, εκφράζουν τον πλούτο της πίστεως θαυμάσια.

Ανάλογα έχουμε και την τελετουργία του μυστηρίου.
Τι ωραίο πράγμα με αισθητούς τρόπους, με συμβολισμούς, με κινήσεις και με λόγια να εκφράζουμε το μυστήριο. Ποιο το πρόβλημα να μεταλάβεις ή να ζήσεις τη δέσμευση και τη χαρά του γάμου, μέσα σε ένα πλαίσιο προσευχής και τελετουργίας;

Η άρνηση αυτών σε κάνει να ζεις στερημένος, δίχως μυστήριο, δίχως σημεία.
Δίχως κοινωνία, δίχως εμπειρία αγιότητος και χάριτος.

Ένας πολιτικός γάμος είναι μια επίγεια συμφωνία.
Ένας εκκλησιαστικός καταργεί το ανθρώπινο και ανοίγει τον δρόμο του Θεού στη ζωή μας.
Τον βάζει ανάμεσα μας.

Αν έχεις πίστη, όχι μόνο δεν τον αρνείσαι, αλλά τον επιθυμείς
– αν όχι, τότε τον αμφισβητείς. Εκεί είναι το πρόβλημα.

Μόνο όταν αγαπήσεις κάτι το κατανοείς, μόνο όταν το αγαπήσεις το μαθαίνεις.

Έτσι και με την Εκκλησία. Αγάπησε την και θα τα καταλάβεις όλα.

14.02.23 - Χειροτονία Πρεσβυτέρου

Ι. Ν. Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μοσχάτου

Κυριακή της Απόκρεω

O Μητροπολίτης Ιλίου, Αχαρνών και Πετρουπόλεως κ. Αθηναγόρας, χειροτονεί πρεσβύτερο τον π. Ζήση Κτενίδη.

Ευαγγέλιο το της Κρίσεως – κριτήριο η Αγάπη.

Το σώμα των πιστών δεόμενο προσβλέπει στον νέο ποιμένα του, συγχαίρει και συνεορτάζει.

Ο π. Χριστόδουλος  αποκτά στο πρόσωπο του πνευματικού τέκνου του, έναν καθ' όλα άξιο συλλειτουργό.

http://pammtax.blogspot.gr/2014/02/blog-post.html  -  [2φΑ]

Σχετικό: Η δεύτερη σελίδα της αποδοχής  http://paradeka.blogspot.gr/2014/03/blog-post.html

"Το μυστήριο του Θεού"

Μητροπολίτου Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικολάου

(από το "Αν υπάρχει ζωή, θέλω να ζήσω.")

ΕΡ.  Θα ήθελα να μου πείτε για το μυστήριο του Θεού. Ηχεί παράξενα. Μήπως είναι μια αφηρημένη έννοια για να περιγράψει το παράξενο και το άγνωστο;

ΑΠ.  Το μυστήριο δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, αλλά αποτελεί πραγματικότητα η οποία υπερβαίνει την αίσθηση και την κατανόηση μας και δεν ανακαλύπτεται λογικά ή εμπειρικά, αλλά αποκαλύπτεται μυστικά και πνευματικά.

Ένας κόσμος που στηρίζεται στην αίσθηση και στη σκέψη και κατανόηση είναι επίπεδος, στενός, ελλιπής. Η πίστη του δίνει μία επιπλέον διάσταση.

Να πω ένα παράδειγμα από τα μαθηματικά.

Αν έχουμε ένα μυρμήγκι μέσα σε έναν επίπεδο δισδιάσταστο κύκλο, αυτό είναι παγιδευμένο από την περιφέρεια του κύκλου. Όπου και να πάει πέφτει επάνω της, είναι περικυκλωμένο, δεν μπορεί να βγει.

Ο μόνος τρόπος που μπορεί να ελευθερωθεί, είναι να αποκτήσει… φτερά και μέσω της τρίτης διάστασης να πηδήξει πάνω από την περιφέρεια.

Ανάλογα, μέσα από μία τρισδιάστατη σφαίρα δεν μπορεί κανείς να βγει, γιατί προσκρούει στη σφαιρική επιφάνεια. Μόνο μέσω μιας τετάρτης διάστασης μπορεί να εξέλθει. Αυτό αποδεικνύεται απλά με τοπολογία του τετραδιάστατου χώρου.

Αυτό κάνει η πίστη. Μας βοηθάει να εξερχόμαστε από αυτόν τον «τρισδιάστατο» κόσμο και να εισερχόμαστε στο μυστήριο του Θεού.

Χωρίς αυτήν, είναι κανείς πολύ λίγος και επίπεδος.

ΕΡ.  Το παράδειγμα που είπατε αποδεικνύεται με τοπολογία. Η αναλογία που κάνατε στα πνευματικά με την  πίστη αποδεικνύεται;

ΑΠ.  «Έρχου και ίδε». Θα βρεθείς προ εκπλήξεως. Η ζωή μέσα στην Εκκλησία, αν είναι υγιής και αυθεντική, είναι μια πορεία στα ευλογημένα μυστήρια του Θεού.

Ο Θεός μπορεί να μην αποδεικνύεται με τοπολογία ή στα εργαστήρια Χημείας, αλλά επιβεβαιώνεται σε κάθε στιγμή.

"Άλλοτε και τώρα.. "

Περιοδικός Πίνακας Στοιχείων

"Mετά την Τέχνη"

του Γιώργου Βαρθαλίτη

Η γέννηση ενός καλλιτεχνικού έργου, είτε εικαστικού, είτε μουσικού, είτε λογοτεχνικού, περνά από δύο στάδια. Το πρώτο είναι η αρχική σύλληψη, η ιδέα (αυτή μπορεί να αφορά όχι μόνο στο περιεχόμενο, αλλά και στη μορφή) που θα σαρκωθεί στο συγκεκριμένο έργο. Το δεύτερο η εκτέλεση, η πράξη της δημιουργίας. 

Φυσικά, αυτός ο διαχωρισμός είναι κάπως τεχνικός, αφού ανάμεσα στην πράξη και την ιδέα υφίσταται δεσμός διαλεκτικός: η ιδέα κατευθύνει την πράξη, αλλά και η πράξη τροποποιεί την αρχική σύλληψη.

Η κατεξοχήν τέχνη, βέβαια, έγκειται στην ίδια την πράξη της δημιουργίας, είναι συνώνυμη με την εκτέλεσή της. Η ιδέα τοποθετείται σε έναν «προ της τέχνης» πνευματικό τόπο. Το καλλιτεχνικό έργο είναι η ενσάρκωση μιας ιδέας, αλλά η ιδέα μόνη της δεν έχει καμιά υλική υπόσταση.

Αν ταυτίσουμε την τέχνη με τη δημιουργική εκτέλεση, θα πρέπει να παραδεχτούμε πως δεν είναι καθόλου σπάνια. Η τέχνη και το καλλιτεχνικό, δηλαδή το «εκτελεστικό» ταλέντο είναι πολύ διαδεδομένες.  Αυτό που είναι σπάνιο είναι η καινοτόμος ιδέα, η ιδιοφυής σύλληψη.

Όταν μια εξαιρετική σύλληψη βρει την ανάλογή της δημιουργική εκτέλεση, τότε έχουμε εκείνες τις κορυφώσεις που θαυμάζουμε στην τέχνη όλων των εποχών. 

Τι γίνεται όμως όταν η τέχνη στηρίζεται αποκλειστικά στην ιδέα, στην έμπνευση, και παρακάμπτει την καλλιτεχνική πράξη; Λέω την παρακάμπτει όχι με την έννοια πως την καταργεί, αλλά πως τη συρρικνώνει σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μην απαιτείται πια για την εκτέλεσή της καμιά δημιουργική ικανότητα, κανένα καλλιτεχνικό ταλέντο. 

Ο εικαστικός καλλιτέχνης που τολμά, για πρώτη φορά, να μαστιγώσει τον καμβά με χρώματα ή να επιχρωματίσει φωτογραφίες κινηματογραφικών αστέρων ή να εκθέσει πτώματα ζώων φυλακισμένα στη φορμόλη ή να σκεπάσει κρανία με διαμάντια καινοτομεί. Εισάγει μια καινούργια εικαστική γλώσσα. Ακυρώνει όμως τη δημιουργική πράξη καταδικάζοντάς την σε υποτροφία ή καθιστώντας την τόσο υποτυπώδη, ώστε να μπορεί να την εκτελέσει ο καθένας.

Εδώ ακριβώς εντοπίζεται όμως, το αδιέξοδο του μεταπολεμικού εικαστικού μοντερνισμού: στην αποκλειστική προσήλωσή του στην καινοτόμο ιδέα και στην παραμέληση της καλλιτεχνικής πράξης. Εάν δεχτούμε πως η τέχνη ταυτίζεται με την τελευταία, ενώ η πρώτη οριοθετεί μια «προ της τέχνης» περιοχή, τότε οδηγούμαστε σε μια τέχνη μετά την τέχνη. Τέχνη μετά την τέχνη! Ιδού το μέγα παράδοξο! 

Η τέχνη μετά την τέχνη, σημαίνει τον θάνατο της τέχνης; Είναι μια χειρονομία που δείχνει το μηδέν; Είναι το προστάδιο εκείνης της ανυπαρξίας που θα εξέφραζαν πεντάγραμμα δίχως νότες, βιβλία με λευκές σελίδες, άδεια βάθρα και κάδρα χωρίς ζωγραφικά έργα;

Ή είναι ένα nec plus ultra που θα μας οδηγήσει πίσω στη δημιουργία;  
Σ’ αυτά τα ερωτήματα μόνον ο χρόνος μπορεί να απαντήσει.

Aντίφωνο, Νέα Ευθύνη, τχ12 (Σεπ. - Οκτ. 2012)

[σ. 2φΑ: Το λατινικό "nec plus ultra – τίποτα πιο πέρα", απέδιδε την οριοθέτηση του τότε γνωστού κόσμου στις Ηράκλειες στήλες, στο Γιβραλτάρ. Σαν υπέρβαση της ρήσης αυτής και προσωπικό ρητό του Καρόλου Α΄ της Ισπανίας, το "plus ultra" αποτελεί επίσημο προτρεπτικό σύνθημα για τους Ισπανούς και συνοδεύει το Εθνόσημο της χώρας.]