"Ηθική των Ινδιάνων "

Kώδικας Ηθικής των Ινδιάνων

-  Ο πολιτισμός των ιθαγενών Ινδιάνων είναι ιδιαίτερα πνευματικός,
δίνει μεγάλη έμφαση στον σεβασμό προς τη Μητέρα Γη,
τον Πατέρα Ουρανό, τον Παππού Ήλιο και τη Γιαγιά Σελήνη,
όπως επίσης και σε όλα τα έμψυχα και τα άψυχα του κόσμου  -

1. Ξύπνα με το πρώτο φως του Ήλιου για να προσευχηθείς.
Να προσεύχεσαι μόνος, να προσεύχεσαι συχνά.
Το Μεγάλο Πνεύμα θα ακούσει, αρκεί να του μιλήσεις.

2. Να δείχνεις κατανόηση για αυτούς που έχασαν τον δρόμο τους.
Άγνοια, αλαζονεία, θυμός, ζηλοτυπία και πλεονεξία, ανθούν σε μια χαμένη
ψυχή.
Προσευχήσου να βρουν καθοδήγηση.

3. Ψάξε για τον εαυτό σου, να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου.
Μην επιτρέπεις σε άλλους να δημιουργούν το μονοπάτι σου.
Είναι δικός σου ο δρόμος και μόνο δικός σου.
Άλλοι μπορούν να περπατήσουν μαζί σου, αλλά κανείς δεν μπορεί
να περπατήσει στη θέση σου.

4. Να συμπεριφέρεσαι στους καλεσμένους σου με σύνεση.
Να τους σερβίρεις το καλύτερο φαγητό, δώσε τους το καλύτερο κρεβάτι
και δέξου τους με τιμή και εκτίμηση.

5. Μην παίρνεις κάτι που δεν σου ανήκει, από κάποιον άνθρωπο,
από μια κοινότητα, από μια κουλτούρα ή τη φύση.
Ότι δεν κέρδισες, ούτε στο χάρισαν, δεν είναι δικό σου.

6. Να σέβεσαι όλα τα πράγματα που υπάρχουν σ’ αυτό τον πλανήτη.

7. Τίμα τις σκέψεις άλλων ατόμων, τις επιθυμίες τους και τα λόγια τους.
Ποτέ μην διακόπτεις κάποιον ή να τον ειρωνευτείς ή να τον μιμηθείς
με αγένεια.
Αναγνώρισε το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης κάθε ατόμου.

8. Ποτέ μην αναφέρεσαι σε άλλους με κακό τρόπο.
Η αρνητική ενέργεια που στέλνεις στο Σύμπαν, θα πολλαπλασιαστεί
και θα επιστρέψει σε σένα.

9. Όλοι οι άνθρωποι κάνουν λάθη.
- και όλα τα λάθη μπορούν να συγχωρεθούν.

10. Οι κακές σκέψεις προκαλούν ασθένεια του μυαλού, του σώματος
και του πνεύματος.
Απόφυγε να εκφράζεσαι αρνητικά.

11. Η φύση δεν είναι για εμάς, είναι κομμάτι του εαυτού μας.
Είναι μέρος της παγκόσμιας οικογένειας μας.

12. Τα παιδιά είναι ο κήπος του μέλλοντος.
Σπείρε αγάπη στις καρδιές τους και πότισέ τις με σοφία
και μαθήματα της ζωής.
Όταν μεγαλώσουν, δώσε τους χώρο να αναπτυχθούν.

13. Μην πληγώνεις τις καρδιές άλλων.
Το δηλητήριο του πόνου τους θα επιστρέψει σε σένα.

14. Να είσαι ειλικρινής πάντα.
Η ειλικρίνεια είναι το μέτρο της αξίας κάποιου μέσα στο Σύμπαν.

15. Κράτα τον εαυτό σου ισορροπημένο.
Ο Νοητικός εαυτός σου, ο Πνευματικός εαυτός, ο Αισθηματικός εαυτός
και ο Σωματικός εαυτός σου, πρέπει να είναι δυνατοί, αγνοί και υγιείς.
Γύμνασε το σώμα, για να δυναμώσεις το μυαλό.
Πλούτισε σε πνεύμα, για να γιατρέψεις αισθήματα και στενοχώριες.

16. Να παίρνεις συνειδητές αποφάσεις για το ποιός θα είσαι
και το πώς θα αντιδράς.
Να είσαι υπεύθυνος για τις πράξεις σου.

17. Να σέβεσαι τις προσωπικές στιγμές και τον χώρο των άλλων.
Μην αγγίζεις προσωπική ιδιοκτησία άλλων – ειδικά ιερά και θρησκευτικά αντικείμενα.
Αυτό απαγορεύεται.

18. Να είσαι αληθινός με τον εαυτό σου.
Δεν μπορείς να βοηθήσεις άλλους, αν δεν μπορείς να βοηθήσεις
τον εαυτό σου πρώτα.

19. Να σέβεσαι τις θρησκευτικές απόψεις των άλλων.
Μην προσπαθείς να επιβάλεις τις δικές σου απόψεις σε κανέναν.

20. Μοιράσου την καλοτυχία σου με άλλους.

healinghome – [2fA]

"Και όμως, δεν κινείται.. "

-  κοιτάξτε καλά.. υπάρχει κίνηση;

[2φΑ]

"Λόγος, μυστήριο και τύπος "

     Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως

Αγίου Γρηγορίου Παλαμά
-  από τον «Λόγο εις τον Τίμιον και Ζωοποιόν Σταυρόν»
σε νεοελληνική απόδοση

….  Αλλά να αφήσουμε όλους με τον παλαιό νόμο, και να πάμε στον ίδιο τον Κύριο, για τον οποίο και δια του οποίου έγιναν τα πάντα, ο οποίος έλεγε πριν από τον Σταυρό: 

«Όποιος δεν παίρνει τον σταυρό του για να με ακολουθήσει, δεν είναι άξιός μου», και 

«Όποιος θέλει να έλθει πίσω μου, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει τον σταυρό του και ας με ακολουθήσει».

Η εντολή διατάσσει να αρνείται κανείς το σώμα και να σηκώνει τον σταυρό του. 

Το έχουν το σώμα οι ζώντες κατά Θεόν, αλλά δεν είναι πολύ προσδεδεμένοι σε αυτό, το χρησιμοποιούν ως συνεργό στα αναγκαία, αν δε το καλέσει ο καιρός, είναι έτοιμοι να το προσδώσουν και αυτό, όπως και κτήματα και ότι άλλα μέσα χρειασθούν.

Τέτοιος είναι ο λόγος του Σταυρού, και ως τέτοιος, όχι μόνο στους προφήτες πρoτού να συντελεσθεί, αλλά και τώρα μετά την τέλεση του, είναι μυστήριο μέγα και πραγματικά θείο. Πώς;

Διότι φαινομενικά παρουσιάζεται να προξενεί ατίμωση στον εαυτό του αυτός που εξευτελίζει τον εαυτό του και τον ταπεινώνει σε όλα, με πόνο και με οδύνη, αυτός που αποφεύγει τις σωματικές ηδονές, αυτός που δίνει τα υπάρχοντα του και καθίσταται αίτιος πτωχείας στον εαυτό του.

Δια της δυνάμεως του Θεού όμως, αυτή η πτωχεία και η οδύνη και η ατιμία, γεννά δόξα αιώνια και ηδονή ανέκφραστη και ανεξάντλητο πλούτο, τόσο στον παρόντα όσο και στον μέλλοντα εκείνο κόσμο.

Τούτο λοιπόν είναι η σοφία και δύναμη του Θεού, το να νικήσει δι᾿ ασθενείας, το να υψωθεί δια ταπεινώσεως, το να πλουτίσει δια πτωχείας.

Και όχι μόνο ο λόγος και το μυστήριο του Σταυρού, αλλά και ο τύπος του είναι θείος και προσκυνητός, διότι είναι σφραγίδα ιερά, σωστική και σεβαστή, αγιαστική και τελεστική των υπερφυών και απορρήτων αγαθών που ενεργήθηκαν στο γένος των ανθρώπων από τον Θεό, αναιρετική κατάρας και καταδίκης, καθαιρετική φθοράς και θανάτου, παρεκτική αϊδίου ζωής και ευλογίας, σωτηριώδες ξύλο, βασιλικό σκήπτρο, θείο τρόπαιο κατά ορατών και αοράτων εχθρών, έστω και αν οι οπαδοί των αιρετικών φρενοβλαβώς δυσαρεστούνται.

Ο Σταυρός του Κυρίου παριστάνει όλη την οικονομία της σαρκικής παρουσίας Του και περικλείει όλο το κατ᾿ αυτήν μυστήριο, εκτείνεται προς όλα τα πέρατα και περιλαμβάνει όλα, τα άνω και τα κάτω, τα γύρω και τα ενδιάμεσα και το οποίο μυστήριο, ο ίδιος ο Κύριος ονομάζει φανερώς ύψος και δόξα του, όταν επρόκειτο να ανεβεί σε αυτό, κατά τη μέλλουσα δε παρουσία και επιφάνεια Του, προαναγγέλλει ότι θα έλθει το σημείο τούτου του Υιού του ανθρώπου με πολλή δύναμη και δόξα.

Ο απόστολος Παύλος γράφει προς τους Κολοσσαείς:
«ενώ είσαστε νεκροί από τα παραπτώματα και την ακροβυστία της σάρκας, σας ζωοποίησε μαζί Του, χαρίζοντάς σας όλα τα παραπτώματα, εξαλείφοντας το χειρόγραφο που περιείχε τις εναντίον μας αποφάσεις, σηκώνοντάς το από τη μέση και καρφώνοντάς το στον Σταυρό και ξεγυμνώνοντας τις εξουσίες, τις διαπόμπευσε θριαμβεύοντας πάνω στον Σταυρό».
(Κολ. 2,13).

Εμείς κλίνοντας τα γόνατα και τις καρδιές, ας προσκυνήσουμε μαζί με τον ψαλμωδό και προφήτη Δαβίδ (Ψαλμ. 131,7), στον ίδιο τόπο όπου στάθηκαν τα πόδια του και όπου απλώθηκαν τα χέρια που συνέχουν το σύμπαν και όπου τεντώθηκε για μας το ζωαρχικό σώμα, και προσκυνώντας και ασπαζόμενοι αυτόν με πίστη, ας παίρνουμε πλούσιο τον από εκεί αγιασμό και ας τον φυλάττουμε.

Έτσι και κατά την υπερένδοξη μέλλουσα παρουσία του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού, βλέποντας Τον να προηγείται λαμπρώς, θα αγαλλιούμε και θα χαιρόμαστε διαπαντός, διότι πετύχαμε την από τα δεξιά θέση, σε δόξα του σαρκικώς σταυρωθέντος για μας Υιού του Θεού, στον οποίο πρέπει δοξολογία μαζί με τον άναρχο Πατέρα του και το πανάγιο και αγαθό και ζωοποιό Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. 

Γένοιτο.

nektar – [2fA]

"Το Μονόγραμμα "

Οδυσσέας Ελύτης  -  ΤΟ ΜΟΝΟΓΡΑΜΜΑ  (1971)

             

Θα πενθώ πάντα -μ' ακούς;- για σένα,
μόνος, στον Παράδεισο.

                                           Ι

Θα γυρίσει αλλού τις χαρακιές
Της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος
Μια στιγμή θα συγκατατεθεί ο Καιρός

Πως αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι
Θα παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας
Και θα χτυπήσει τον κόσμο η αθωότητα
Με το δριμύ του μαύρου του θανάτου.

                                          II

Πενθώ τον ήλιο και πενθώ τα χρόνια που έρχονται
Χωρίς εμάς και τραγουδώ τ' άλλα που πέρασαν
Εάν είναι αλήθεια

Μιλημένα τα σώματα και οι βάρκες που έκρουσαν γλυκά
Οι κιθάρες που αναβόσβησαν κάτω από τα νερά
Τα «πίστεψέ με» και τα «μη»
Μια στον αέρα, μια στη μουσική

Τα δυο μικρά ζώα, τα χέρια μας
Που γύρευαν ν' ανέβουνε κρυφά το ένα στο άλλο
Η γλάστρα με το δροσαχί στις ανοιχτές αυλόπορτες
Και τα κομμάτια οι θάλασσες που ερχόντουσαν μαζί
Πάνω απ' τις ξερολιθιές, πίσω απ' τους φράχτες
Την ανεμώνα που κάθισε στο χέρι σου
Κι έτρεμε τρεις φορές το μωβ τρεις μέρες πάνω από
τους καταρράχτες

Εάν αυτά είναι αλήθεια τραγουδώ
Το ξύλινο δοκάρι και το τετράγωνο φαντό
Στον τοίχο, τη Γοργόνα με τα ξέπλεκα μαλλιά
Τη γάτα που μας κοίταξε μέσα στα σκοτεινά
Παιδί με το λιβάνι και με τον κόκκινο σταυρό
Την ώρα που βραδιάζει στων βράχων το απλησίαστο
Πενθώ το ρούχο που άγγιξα και μου ήρθε ο κόσμος.

                                           III

Έτσι μιλώ για σένα και για μένα
Επειδή σ' αγαπώ και στην αγάπη ξέρω
Να μπαίνω σαν Πανσέληνος
Από παντού, για το μικρό το πόδι σου μες στ' αχανή σεντόνια
Να μαδάω γιασεμιά - κι έχω τη δύναμη
Αποκοιμισμένη, να φυσώ να σε πηγαίνω
Μέσ' από φεγγερά περάσματα και κρυφές της θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα με αράχνες που ασημίζουνε

Ακουστά σ' έχουν τα κύματα
Πως χαϊδεύεις, πως φιλάς
Πως λες ψιθυριστά το «τι» και το «ε»
Τριγύρω στο λαιμό στον όρμο
Πάντα εμείς το φως κι η σκιά

Πάντα εσύ τ' αστεράκι και πάντα εγώ το σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ το λιμάνι κι εγώ το φανάρι το δεξιά
Το βρεμένο μουράγιο και η λάμψη επάνω στα κουπιά
Ψηλά στο σπίτι με τις κληματίδες
Τα δετά τριαντάφυλλα, το νερό που κρυώνει
Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει
Το γερτό παντζούρι εσύ, ο αέρας που το ανοίγει εγώ
Επειδή σ' αγαπώ και σ' αγαπώ
Πάντα εσύ το νόμισμα κι εγώ η λατρεία που το εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στον άνεμο
Τόσο η στάλα στον αέρα, τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ' ουρανού με τ' άστρα
Τόσο η ελάχιστή σου αναπνοή
Που πια δεν έχω τίποτε άλλο
Μες στους τέσσερις τοίχους, το ταβάνι, το πάτωμα
Να φωνάζω από σένα και να με χτυπά η φωνή μου
Να μυρίζω από σένα και ν' αγριεύουν οι άνθρωποι
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ' αλλού φερμένο
Δεν τ' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ' ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου
Να μιλώ για σένα και για μένα.

                                         IV

Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν, μ' ακούς
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ' ακούς
Το χαμένο μου αίμα και το μυτερό, μ' ακούς
Μαχαίρι
Σαν κριάρι που τρέχει μες στους ουρανούς
Και των άστρων τους κλώνους τσακίζει, μ' ακούς
Είμ' εγώ, μ' ακούς
Σ' αγαπώ, μ' ακούς
Σε κρατώ και σε πάω και σου φορώ
Το λευκό νυφικό της Οφηλίας, μ' ακούς
Που μ' αφήνεις, που πας και ποιος, μ' ακούς

Σου κρατεί το χέρι πάνω απ' τους κατακλυσμούς

Οι πελώριες λιάνες και των ηφαιστείων οι λάβες
Θα 'ρθει μέρα, μ' ακούς
Να μας θάψουν, κι οι χιλιάδες ύστερα χρόνοι
Λαμπερά θα μας κάνουν πετρώματα, μ' ακούς
Να γυαλίσει επάνω τους η απονιά, μ' ακούς
Των ανθρώπων
Και χιλιάδες κομμάτια να μας ρίξει

Στα νερά ένα ένα, μ' ακούς
Τα πικρά μου βότσαλα μετρώ, μ' ακούς
Κι είναι ο χρόνος μια μεγάλη εκκλησία, μ' ακούς
Όπου κάποτε οι φιγούρες
Των Αγίων
Βγάζουν δάκρυ αληθινό, μ' ακούς
Οι καμπάνες ανοίγουν αψηλά, μ' ακούς
Ένα πέρασμα βαθύ να περάσω
Περιμένουν οι άγγελοι με κεριά και νεκρώσιμους ψαλμούς
Πουθενά δεν πάω, μ' ακούς
Ή κανείς ή κι οι δύο μαζί, μ' ακούς
Το λουλούδι αυτό της καταιγίδας και, μ' ακούς
Της αγάπης
Μια για πάντα το κόψαμε
Και δε γίνεται ν' ανθίσει αλλιώς, μ' ακούς
Σ' άλλη γη, σ' άλλο αστέρι, μ' ακούς
Δεν υπάρχει το χώμα, δεν υπάρχει ο αέρας
Που αγγίξαμε, ο ίδιος, μ' ακούς

Και κανείς κηπουρός δεν ευτύχησε σ' άλλους καιρούς

Από τόσον χειμώνα κι από τόσους βοριάδες, μ' ακούς
Να τινάξει λουλούδι, μόνο εμείς, μ' ακούς
Μες στη μέση της θάλασσας
Από μόνο το θέλημα της αγάπης, μ' ακούς
Ανεβάσαμε ολόκληρο νησί, μ' ακούς
Με σπηλιές και με κάβους κι ανθισμένους γκρεμούς

Άκου, άκου
Ποιος μιλεί στα νερά και ποιος κλαίει -ακούς;
Ποιος γυρεύει τον άλλο, ποιος φωνάζει -ακούς;
Είμ' εγώ που φωνάζω κι είμ' εγώ που κλαίω, μ' ακούς
Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ, μ' ακούς.

                                          V
Για σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς
Με σοφές παραμάνες και μ' αντάρτες απόμαχους
Από τι να 'ναι που έχεις τη θλίψη του αγριμιού
Την ανταύγεια στο πρόσωπο του νερού του τρεμάμενου
Και γιατί, λέει, να μέλλει κοντά σου να 'ρθω
Που δε θέλω αγάπη αλλά θέλω τον άνεμο
Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τον καλπασμό

Και για σένα κανείς δεν είχε ακούσει
Για σένα ούτε το δίκταμο ούτε το μανιτάρι
Στα μέρη τ' αψηλά της Κρήτης τίποτα
Για σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός να μου οδηγεί το χέρι

Πιο δω, πιο κει, προσεχτικά σ' όλο το γύρο
Του γιαλού του προσώπου, τους κόλπους, τα μαλλιά
Στο λόφο κυματίζοντας αριστερά

Το σώμα σου στη στάση του πεύκου του μοναχικού
Μάτια της περηφάνιας και του διάφανου
Βυθού, μέσα στο σπίτι με το σκρίνιο το παλιό
Τις κίτρινες νταντέλες και το κυπαρισσόξυλο
Μόνος να περιμένω που θα πρωτοφανείς
Ψηλά στο δώμα ή πίσω στις πλάκες της αυλής
Με τ' άλογο του Αγίου και το αυγό της Ανάστασης

Σαν από μια τοιχογραφία καταστραμμένη
Μεγάλη όσο σε θέλησε η μικρή ζωή
Να χωράς στο κεράκι τη στεντόρεια λάμψη την ηφαιστειακή
Που κανείς να μην έχει δει και ακούσει
Τίποτα μες στις ερημιές τα ερειπωμένα σπίτια
Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη-άκρη στον αυλόγυρο
Για σένα ούτε η γερόντισσα μ' όλα της τα βοτάνια

Για σένα μόνο εγώ, μπορεί και η μουσική
Που διώχνω μέσα μου αλλ’ αυτή γυρίζει δυνατότερη
Για σένα το ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ
Το στραμμένο στο μέλλον με τον κρατήρα κόκκινο
Για σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή
Που βρίσκει μες στο σώμα και που τρυπάει τη θύμηση
Και να το χώμα, να τα περιστέρια, να η αρχαία μας γη.

                                         VI

Έχω δει πολλά και η γη μέσ' απ' το νου μου φαίνεται ωραιότερη
Ωραιότερη μες στους χρυσούς ατμούς
Η πέτρα η κοφτερή, ωραιότερα
Τα μπλάβα των ισθμών και οι στέγες μες στα κύματα
Ωραιότερες οι αχτίδες όπου δίχως να πατείς περνάς
Αήττητη όπως η Θεά της Σαμοθράκης πάνω από τα βουνά
της θάλασσας

Έτσι σ' έχω
κοιτάξει που μου αρκεί
Να 'χει ο χρόνος όλος αθωωθεί
Μες στο αυλάκι που το πέρασμά σου αφήνει
Σαν δελφίνι πρωτόπειρο ν' ακολουθεί

Και να παίζει με τ' άσπρο και το κυανό η ψυχή μου!

Νίκη, νίκη όπου έχω νικηθεί
Πριν από την αγάπη και μαζί
Για τη ρολογιά και για το γκιούλ μπρισίμι
Πήγαινε, πήγαινε και ας έχω εγώ χαθεί
Μόνος, και ας είναι ο ήλιος που κρατείς ένα παιδί νεογέννητο
Μόνος, και ας είμ' εγώ η πατρίδα που πενθεί
Ας είναι ο λόγος που έστειλα να σου κρατεί δαφνόφυλλο
Μόνος, ο αέρας δυνατός και μόνος τ' ολοστρόγγυλο
Βότσαλο στο βλεφάρισμα του σκοτεινού βυθού
Ο ψαράς που ανέβασε κι έριξε πάλι πίσω στους καιρούς
τον Παράδεισο!

                                        VII

Στον Παράδεισο έχω σημαδέψει ένα νησί
Απαράλλαχτο εσύ κι ένα σπίτι στη θάλασσα
Με κρεβάτι μεγάλο και πόρτα μικρή
Έχω ρίξει μες στ' άπατα μιαν ηχώ
Να κοιτάζομαι κάθε πρωί που ξυπνώ

Να σε βλέπω μισή να περνάς στο νερό
Και μισή να σε κλαίω μες στον Παράδεισο.

elytis – [2fA]

"Κοιτάζω το νερό.. "

Tου Οσίου Στάρετς Βαρσανούφιου

….

Δόκιμος ακόμα, μια ζεστή καλοκαιριάτικη νύχτα περπατούσα ανάμεσα στους κήπους της Σκήτης. 

Μόνος με τον Θεό.

Πλησιάζοντας τη μεγάλη λίμνη, βλέπω τον μεγαλόσχημο π. Γεννάδιο.

Από τότε που πέρασε τον κατώφλι της Σκήτης είχαν περάσει 62 χρόνια.

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του δεν έβγαινε καθόλου από την Σκήτη.

Είχε λησμονήσει εντελώς τον κόσμο.

Στεκόταν τώρα ακίνητος, με τα μάτια καρφωμένα στο νερό.

Με τρόπο διακριτικό για να μην τον τρομάξω, έκαμα αισθητή την παρουσία μου.

Τον πλησίασα, και τον ερώτησα:

– Τί κάνεις εδώ, πάτερ;

– Κοιτάζω το νερό.

– Και τί βλέπεις;

– Εσύ, δεν βλέπεις τίποτα;

– Απολύτως, τίποτα.

– Μέσα από το νερό βλέπω τη σοφία του Θεού.

Γνωρίζεις πολύ καλά, πως είμαι άνθρωπος ολιγογράμματος.

Το μόνο που κατάφερα και έμαθα στη ζωή μου, είναι να διαβάζω το Ψαλτήρι.

Ο Κύριος όμως, δεν με αφήνει στο σκοτάδι, αλλά μου φανερώνει το άγιο θέλημά Του·
σε μένα, τον ταπεινό δούλο Του.

Πολλές φορές εκπλήσσομαι που άνθρωποι μορφωμένοι δεν κατανοούν μερικά απλά θέματα της πίστεως. Βλέπεις;

Όπως όλος αυτός ό ουρανός με τα άστρα αντικαθρεφτίζεται μέσα στο νερό, έτσι και ο Κύριος, όχι μόνο αντικαθρεφτίζεται μέσα στην καθαρή καρδιά, αλλά την κάνει και κατοικία Του.

Ένα πράγμα σου λέω. Η χαρά και ή μακαριότητα που αισθάνεται η ψυχή του ανθρώπου που φρόντισε να καθαρίσει την καρδιά του, δεν περιγράφεται. 

Τα λόγια του Χριστού «μακάριοι οι καθαροί τη καρδία» δεν είναι τυχαία!

Αν και γνωρίζω πόσο απαραίτητο είναι στον άνθρωπο να έχει καρδιά καθαρή, όμως τόσα χρόνια αγωνίζομαι και ακόμη δεν το έχω κατορθώσει.

Μήπως, μπορείς εσύ να μου εξηγήσεις, τι σημαίνει καρδιά καθαρή;

– Πάτερ, τι υψηλά πράγματα ζητάς από εμένα; Τέτοιες εμπειρίες δεν έχω!

Το μόνο που έχω καταλάβει, και αυτό μόνο από διάβασμα, είναι πως η καθαρότητα της καρδιάς ταυτίζεται με την πλήρη απάθεια.

Όποιος την έχει κάνει κτήμα του, είναι ξένος σε κάθε πάθος.

– Όχι! Αυτό που λες δεν επαρκεί. Δεν φτάνει να πλύνεις το ποτήρι.

Πρέπει και να το γεμίσεις με νερό, διαφορετικά δεν έχει καμία αξία.

Όταν ό άνθρωπος αγωνιστεί να ξεριζώσει από μέσα του τα πάθη, οφείλει να γεμίσει τον χώρο της καρδιάς του με τις αντίστοιχες αρετές.

Μόνο τότε μπορεί να λέει, ότι απέκτησε καθαρή καρδιά.

– Πάτερ Γεννάδιε, πιστεύεις ότι θα πας στον παράδεισο;

– Σε ένα μόνο πιστεύω και ελπίζω: στο έλεος του Θεού, είπε με βεβαιότητα ο π. Γεννάδιος.

– Μα συ λες, πως μόνο οι καθαροί στην καρδιά θα δουν τον Θεό·
και συ ό ίδιος το ομολογείς, ότι καθαρή καρδιά δεν έχεις. Τι μου λες τώρα;

– Εγώ καλά σου τα λέω. Συ δεν τα κατάλαβες σωστά.

Ξεχνάς το έλεος του Θεού. Το έλεος του Θεού τα αναπληρώνει όλα.

Είναι απέραντο και ανεξάντλητο.

Πιστεύω ακράδαντα, ότι ο πολυεύσπλαχνος Κύριος δεν θα με απορρίψει και εμένα, που είμαι και καλόγηρος.

Πίστη. Πίστη μας χρειάζεται. Πίστη και ελπίδα σε Εκείνον που σταυρώθηκε για μας·
αντί για μας· στη θέση μας.

Ο Θεός Πατέρας που από απέραντη αγάπη μας έδωσε τον Υιό Του, δεν θα μας δώσει και τον παράδεισο;

Ω, πόσοι αδελφοί, με τέτοια βαθειά πίστη, ζουν ανάμεσα μας, κρυμμένοι από τα μάτια των πολλών, χωρίς ποτέ να δίνουν την παραμικρή εντύπωση «χαρισματούχου» γέροντα.

Και όμως έχουν τόσο βαθειά πνευματική ζωή.

Και μόνο με τη συνομιλία μαζί τους, ανακαλύπτεις την ομορφιά της καλλιεργημένης ψυχής τους.

vimaorthodoxias – [2fA]

"Αξεπέραστη γοητεία.. "

Η αξεπέραστη γοητεία των ευγενικών ανθρώπων..
-  Γράφει η Αναστασία Νάννου

Αν με ρωτήσεις τι μου λείπει περισσότερο απ’ τις ανθρώπινες σχέσεις, θα σου απαντήσω, η ευγένεια. Και δεν είμαι η μόνη, νομίζω.

Δεν ξέρω αν έχουμε χάσει λίγο την μπάλα και την ανθρωπιά μας με τις νέες τεχνολογίες και τα συναφή, δεν ξέρω αν η υπερβολική αστικοποίηση έφερε την απομόνωση κι εν τέλει τη συμπεριφορά της χάβρας, δεν ξέρω αν η απογοήτευση της κοινωνικοπολιτικής κατάστασης κι η οικονομική δυσπραγία του καθενός, μας έκανε να χάσουμε λίγο απ’ την ευγένειά μας. 

Σε εκείνα τα απλά και καθημερινά, που τις περισσότερες φορές μας χαρακτηρίζουν.

Χάθηκε πλέον το χαμόγελο απ’ τους ανθρώπους, εκείνο που χωρίς να ξέρεις τον περαστικό σου φτιάχνει τη μέρα. Εκείνο που ανοίγει ο γείτονας την πόρτα του ασανσέρ κουνώντας συγκαταβατικά το κεφάλι, σου δίνει μια σακούλα που σου έπεσε απ’ τα χέρια και σου χαμογελά, απλώς γιατί σε βοήθησε σε κάτι.

Πού πήγε εκείνη η «καλημέρα», που πριν λίγα χρόνια την άκουγες απ’ τον πρώτο τυχόντα που θα συναντούσες εκτός σπιτιού;
Πού πήγε εκείνη η τσίχλα, που σε κέρναγε ο περιπτεράς, όταν του έκανες σεφτέ;
Το κουλούρι, που σου έδινε ο φούρναρης, γιατί σήμερα του έγιναν πολύ αφράτα!

Πού πήγε το χάδι των λέξεων στα αυτιά μας, η ομορφιά του λόγου κι η ευφορία της ψυχής μας; Πόσο καιρό έχεις να αισθανθείς όμορφα με τα λόγια κάποιου ανθρώπου; 

Ν’ ακούσεις ένα «παρακαλώ», ένα «ευχαριστώ» ή έστω έναν πληθυντικό ευγενείας που ν’ αποτελεί δείγμα σεβασμού κι ευγένειας;

Μας έχουν λείψει οι άνθρωποι που φέρονται όμορφα στους γύρω τους. 

Εκείνοι που είναι όμορφοι εξωτερικά κι εσωτερικά. 

Εκείνοι που έχουν βαλθεί να ομορφύνουν τον κόσμο και ν’ αλλάξουν την ψυχολογία, έστω κι ενός ανθρώπου. Είναι λίγοι, το έχουμε πάρει πρέφα, αλλά είναι ξεχωριστοί κι ευδιάκριτοι. Λάμπουν από μακριά, όπως ο χρυσός. Κι η λάμψη τους είναι μεταδοτική.

Οι άνθρωποι με ευγένεια χειρίζονται το λόγο με λεπτότητα. 

Κρατάνε τις λέξεις στα χείλη τους με διακριτικότητα, γιατί τρέμουν μην τις πληγώσουν. 

Κι αν μια λέξη πληγωθεί, αν τη χρησιμοποιήσεις λάθος, αν δεν την εκφέρεις όμορφα, τότε ταυτίζεται με άσχημα συναισθήματα, με αρνητισμό, θυμό και πόνο. 

Θέλουν χάδι οι λέξεις, όπως και τα’ αυτιά μας.

Με τι λεπτότητα και τι χάρη σου συμπεριφέρονται λες κι είσαι κύριος επί των τιμών! 

Έτσι αισθάνεσαι δηλαδή, μιας και σπάνια πλέον σου συμπεριφέρονται με όμορφο τρόπο. 

Πες μου ποια ήταν η τελευταία φορά που κάποιος σου χάρισε ένα λουλούδι.

Υπήρξε κάποιος που έγραψε για σένα ένα ποίημα; 

Κάποιος που σηκώθηκε για να τραβήξει την καρέκλα σου πριν καθίσεις; 

Κάποιος που σου άνοιξε την πόρτα του αυτοκινήτου για να κατέβεις; 

Κάποιος που προσφέρθηκε να σε γυρίσει σπίτι γιατί ήταν αργά; 

Κάποιος που σε ευχαρίστησε απλώς για κάτι που του προσέφερες; 

Κάποιος που σου έστειλε ένα μήνυμα γιατί σε θυμήθηκε ή για να σου πει ένα «περαστικά»;

Οι ευγενείς άνθρωποι είναι υπό εξαφάνιση. Γι’ αυτό κι όταν μας φέρονται όμορφα, όπως θα έπρεπε να φερόμαστε όλοι στην καθημερινότητά μας, κυριαρχεί η έκπληξη και θεωρούμε ότι ανακαλύψαμε κάποιο θησαυρό.

Κοιτάξτε γύρω σας κι εντοπίστε τους. 

Φοράνε χαμόγελο, μοιράζουν ευχές, βοηθάνε απλόχερα και σου φτιάχνουν τη μέρα με τη γλυκύτητα και τον εκλεπτυσμένο λόγο τους. 

Άνθρωποι με ήθος που οι τρόποι τους είναι μιας άλλης εποχής, μιας εποχής που πολλοί θα θέλαμε να έχουμε ζήσει.

Η ευγένεια ανοίγει πόρτες, κλείνει στόματα με αποστομωτικό τρόπο, αποτελεί την πιο διπλωματική απάντηση σε μια άσχημη συμπεριφορά και το κυριότερο είναι ο πιο σίγουρος τρόπος να σ’ αγαπήσουν.

Να είστε ευγενείς, γιατί όπως έλεγε κι ο Πλούταρχος: 

«Ο ευγενής άνθρωπος δίνει αξιοπρέπεια σ’ όλες τις πράξεις».

loveletters – [2fA]

"Το ελληνικό αίσθημα.. "

Το ελληνικό αίσθημα στη Νέα Υόρκη

-  130 αριστουργήματα από τα σημαντικότερα μουσεία του κόσμου
συγκεντρώθηκαν σε μία σημαντική έκθεση
στο Ωνάσειο Πολιτιστικό Κέντρο Νέας Υόρκης,
αποκαλύπτοντας τον κόσμο των αισθημάτων της αρχαίας Ελλάδας

-  από κείμενο του Στάθη Τσαγκαρουσιάνου

Kάτω από το γυαλί και το ατσάλι του oλυμπιακού ουρανοξύστη του Ωνάση, στο πλάι της Πέμπτης Λεωφόρου, στο ήσυχο και μισοφώτιστο υπόγειο, προβάλλουν μέσα από ψιθυρισμούς δύο γυναίκες καθισμένες σε ένα σκαλιστό ντιβάνι.
Είναι φτιαγμένες από πηλό.

Η μία ακουμπάει με το ένα της χέρι στο ντιβάνι και με το άλλο σφίγγει το στήθος της, τα χείλη μισάνοιχτα, με μια έκφραση συγκρατημένης οδύνης· η άλλη γέρνει προς το μέρος της, την κοιτάει στα μάτια με στοργή και έγνοια, σχεδόν οι ανάσες τους σμίγουν, μαντεύεις τα δάκρυα.

Στις πτυχώσεις του ρούχου τους σώζεται ακόμη μια υπογάλαζη χροιά.
Είναι μια σκηνή θρήνου από τη Μύρινα της Μικράς Ασίας, ένα μικρό πήλινο εύρημα της ελληνιστικής περιόδου που ανασύρθηκε πιθανότατα από κάποιον τάφο και ήρθε εδώ από το Βρετανικό Μουσείο, στο οποίο ανήκει.

Από 7 ξένα μουσεία και 21 ελληνικά, συλλέχθηκαν προσεκτικά τα εκθέματα αυτής της έκθεσης, που τα συνδέει η έκφραση του βασικού και κύριου υλικού της ανθρώπινης δημιουργίας: τα Αισθήματα.
Αισθήματα ποικίλα, όσα και οι άνθρωποι.

Το αίσθημα ενός ανθρώπου που πενθεί, αλλά και το αίσθημα που νιώθουμε όταν βλέπουμε κάποιον να πενθεί.
Αισθήματα αρχαία (ο φθόνος, η μήνις, ο ίμερος, η ερωτική λαχτάρα, η ζήλια) που πήραν ανθρώπινη μορφή, πρώτη φορά, στην αρχαία ελληνική τέχνη, έγιναν μέχρι και θεότητες, κι ακόμα ταλαιπωρούν ή θέλγουν τα κοκοράκια με τα γκρι κουστούμια και τον αλαζονικό αέρα στους γύρω δρόμους που πάνε στις δουλειές τους – δεν είμαι σίγουρος αν τους απασχολεί ακριβώς τι είναι έρωτας και πένθος, σίγουρα πάντως φθόνος, οργή και ζήλια ξέρουν καλά τι είναι.
Είναι το καύσιμο αυτής της γιγαντιαίας μηχανής.

Οι Έλληνες όλα τα ήθελαν στο μέτρο του ανθρώπου.
Γι' αυτό ακόμα συγκινούν.

Έτσι, όπως το Κάλλος ήταν γι' αυτούς μια κλίμακα πνευματική (και όχι απλή απόλαυση στο μάτι), έτσι και η αρχαία ελληνική τέχνη δεν ήθελε απλώς να τη θαυμάζεις αλλά να σε αλλάζει μέσα από τα αισθήματα που εκφράζει και ταυτόχρονα σου προκαλεί.

Είθισται, για λόγους ευγένειας, να λες καλά λόγια για εκείνον που σε κάλεσε.
Αλλά εννοώ κάθε λέξη που λέω.

Η έκθεση αυτή, προϊόν συνεργασίας ανάμεσα σε τρεις ξεχωριστούς επιστήμονες –τον Άγγελο Χανιώτη, τον Νίκο Καλτσά και τον Γιάννη Μυλωνόπουλο–, σε λίγα μόλις τετραγωνικά, κατορθώνει πολλά.

Δείχνει πώς πρώτοι οι Έλληνες (οι πρώτες σωζόμενες λέξεις της ελληνικής γραμματείας είναι το ομηρικό Μήνιν άοιδε) μίλησαν για τα αισθήματα ή θέλησαν να τα κινητοποιήσουν στο θυμικό των θεατών μέσα από λέξεις, εικόνες ή κινήσεις του σώματος – το μειδίαμα μιας Κόρης ή το διάπλατο στόμα μιας Μέδουσας με τη γλώσσα έξω και τα δόντια τεταμένα, τη λάγνα κλίση των γοφών ενός Πόθου από πεντελικό μάρμαρο που κατά τη σωκρατική ερμηνεία εκφράζει το αίσθημα μιας ηδονής παλιάς που αποζητάς και πάλι, με το είδος της εγκαρτέρησης που τόσο γνώριμα εξέφρασε κι ο Καβάφης.

Δείχνει πως βάζοντας μέσα στο ανθρώπινο κορμί πνοή και αίμα, πάθη και αισθήματα, οι Έλληνες αναγκαστικά το έφεραν στα μέτρα τους.
Το εξανθρώπισαν – όπως περίπου και τους θεούς τους.

Θα ήταν αδύνατον π.χ., και να 'θελαν, τα μνημειακά αγάλματα της Αιγύπτου να εκφράσουν πόθο, λαχτάρα ή οργή. Θα ήταν γελοία.
Είναι εκεί για να προκαλούν δέος, πέρα και πάνω απ' τα ανθρώπινα.

Αλλά οι Έλληνες όλα τα ήθελαν στο μέτρο του ανθρώπου.
Γι' αυτό ακόμα συγκινούν. 

[ ….]

lifo

db – [2fA]

"Χριστοδούλου οσίου "

Όσιος Χριστόδουλος

Tης Νικαίας τον γόνον και της Πάτμου το καύχημα
και των μοναζόντων το κλέος
θεοφόρον Χριστόδουλον τιμήσωμεν εν ύμνοις αδελφοί,
το σκήνος προσπτυσσόμενοι αυτού,
ίνα λάβωμεν την ίασιν των ψυχών και των σωμάτων κράζοντες,
Δόξα τω δεδοκότι σοι ισχύν,
δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι διά σου πάσιν ιάματα.

[2φΑ]

"Προσπάθειες διαλόγου "

Τίτος Πατρίκιος  -  Προσπάθειες διαλόγου

Κι άκουσα τότε μια φωνή
«θέλω επιτέλους να μιλήσουμε
χωρίς προσχήματα και συγκαλύψεις
να μιλήσουμε ανοιχτά
για σένα, για μένα, για όλους».

«Κι εγώ το θέλω από καιρό, είπα
όμως δεν γίνεται με τόση φασαρία
την αναστάτωση με όσους μπαινοβγαίνουν
φίλους, γνωστούς, επίμονους αγνώστους
με τα τηλέφωνα να χτυπάνε συνεχώς
τα παραφορτωμένα έπιπλα, τ’ ακόμα αδιάβαστα βιβλία
τα πιάτα με υπόλοιπα φαγητών
τα ξεραμένα φύλλα που φέρνει μέσα ο άνεμος
τα άσκημα πουλιά που παριστάνουνε τα περιστέρια.. »

Και βάλθηκα ν’ αδειάζω για τα καλά το σπίτι
Να βγάζω έξω καρέκλες, πολυθρόνες, καναπέδες
βιβλιοθήκες, γραφεία, χαρτόκουτα γεμάτα κάθε λογής γραφτά
άλμπουμ με φωτογραφίες, τηλεοράσεις κι όλα τα ηλεκτρονικά
κρεβάτια, στρώματα, ντουλάπες με ρούχα καινούργια και παλιά.

Έκλεισα τα παράθυρα να μην μπαίνει ο θόρυβος
απ’ τ’ αυτοκίνητα, τις μηχανές, τις σειρήνες
της  αστυνομίας, των ασθενοφόρων, της πυροσβεστικής
κλείδωσα την πόρτα, απαγόρευσα την είσοδο σε όλους
έβαλα εμπόδια ακόμα και για τις εποχές,
αφού με περισπούσε η χαμηλή μουσική της εναλλαγής
άνοιξης και καλοκαιριού, φθινόπωρου και χειμώνα
έμεινε ο χώρος άδειος, ξαφνικά τεράστιος
όμως αδιαπέραστος στις ξένες παρεμβάσεις.

«Τώρα μπορούμε ελεύθερα να μιλήσουμε
Χωρίς κανείς να μας διακόπτει
Χωρίς τίποτα να μας ενοχλεί».
«Είσαι με τα καλά σου;» ξέσπασε η φωνή.
«Σ’ αυτό τον έρημο, νεκρωμένο χώρο
τα λόγια μας θα χτυπούν στους τοίχους
και θα γυρνάνε πίσω
κανείς μας δεν θ’ ακούει τον άλλο
μόνο τα όσα λέμε εμείς θ’ ακούμε
πιστεύοντας πως είναι αυτά που λέει ο άλλος.

Όταν αδειάζει ο χώρος αδειάζουμε κι εμείς
μένουμε άδεια τσόφλια, επιπλέουμε στο τίποτα
αναμασώντας τα ίδια μας τα λόγια.
«Αμέσως φέρτα όλα πίσω»,
είπε η φωνή σαν να ’δινε μια προσταγή.

Δεν μπόρεσα να προβάλω αντιρρήσεις
κι άρχισα να φέρνω μέσα ένα – ένα
τα σωριασμένα στο δρόμο πράγματα
αφήνοντας όμως και κάποια έξω.
Όσο για την πόρτα θα την ξανακλείδωνα αργότερα
Προς το παρόν την άφησα ν’ ανοίγει μ’ ευκολία.

 oanagnostis – [2fA]

"Δεν υπάρχει χρέωση.. "

Δεν υπάρχει χρέωση..

Ένας αγρότης κάποτε, είχε μερικά κουτάβια που ήθελε να τα πουλήσει.

Ζωγράφισε μια πινακίδα με 4 μικρά σκυλάκια και καταπιάστηκε με το κάρφωμα της στον φράχτη, στην άκρη της αυλής του. 

Όπως κάρφωνε το τελευταίο καρφί, πρόσεξε ένα μικρό αγόρι δίπλα του.

- Κύριε, του είπε το αγόρι, θέλω να αγοράσω ένα από τα κουτάβια σας.

- Ξέρεις, του απάντησε ο αγρότης, αυτά τα κουτάβια προέρχονται από πολύ καλή ράτσα και κοστίζουν αρκετά χρήματα.

Το αγόρι έσκυψε το κεφάλι του για μια στιγμή και στη συνέχεια, έχωσε το χέρι του βαθιά στην τσέπη του, έβγαλε μια χούφτα ψιλά και τα έδειξε στο γεωργό. 

- Έχω τριάντα εννέα λεπτά, φτάνουν για να ρίξω μια ματιά; του λέει.

- Το κοίταγμα είναι δωρεάν, είπε ο αγρότης κι έβγαλε μια σφυρίχτρα. 

- Εδώ, Dolly! φώναξε. 

Έξω από το σπιτάκι του σκύλου και κάτω στη ράμπα έτρεξε η Dolly και από πίσω της, την ακολούθησαν τέσσερις μικρές γούνινες μπάλες.

Το μικρό αγόρι κόλλησε το πρόσωπό του πάνω στο φράχτη και κοιτούσε όλο χαρά τα κουτάβια. Καθώς η σκυλίτσα πλησίαζε το φράχτη όμως, το μικρό αγόρι παρατήρησε κάτι να κουνιέται μέσα στο σπίτι του σκύλου.

Σιγά-σιγά μια άλλη μικρή γούνινη μπαλίτσα εμφανίστηκε, αυτή τη φορά αισθητά μικρότερη από τις άλλες. Γλίστρησε κάτω στη ράμπα και με έναν αδέξιο τρόπο, το μικρό κουτάβι άρχισε να χοροπηδά για να προλάβει τα άλλα.

- Αυτό θέλω, είπε το μικρό αγόρι, δείχνοντας το μικρό κουτάβι. 

Ο αγρότης στράφηκε προς το αγόρι και του είπε: 

- Αγόρι μου, δεν σου κάνει αυτό το κουτάβι.
Ποτέ δεν θα είναι σε θέση να τρέξει και να παίξει μαζί σου, όπως τα άλλα κουτάβια.

Τότε το μικρό αγόρι απομακρύνθηκε λίγο από τον φράκτη, έσκυψε κάτω και άρχισε να ανεβάζει το παντελόνι του από το ένα πόδι. 

Φάνηκε ένα μεταλλικό στήριγμα από χάλυβα να κατεβαίνει από τις δύο πλευρές του ποδιού του και να συνδέεται με ένα ειδικό παπούτσι.

Κοιτάζοντας τον αγρότη, είπε

- Βλέπετε κύριε, ούτε εγώ τρέχω πολύ καλά και το κουτάβι αυτό χρειάζεται κάποιον που να το καταλαβαίνει.

Δακρυσμένος ο γεωργός έσκυψε κάτω, πήρε απαλά το μικρό κουτάβι και κρατώντας το προσεκτικά ο ίδιος, το έδωσε στο μικρό αγόρι. 

- Δικό σου, του είπε.

- Πόσο στοιχίζει; ρώτησε το μικρό αγόρι...
- Τίποτα, απάντησε ο γεωργός. Δεν υπάρχει χρέωση για την αγάπη.

droll – [2fA]

"Περίπτωση Rockefeller "

Περίπτωση Rockefeller

Κάποτε ένας επιχειρηματίας ήταν πνιγμένος στα χρέη και δεν έβλεπε κάποια διέξοδο από αυτή την κατάσταση.
Οι πιστωτές και οι προμηθευτές του ζητούσαν τα χρήματα τους καθημερινά.

Μια μέρα πήγε βόλτα στο πάρκο για να ξεχαστεί λίγο, αλλά οι δυσάρεστες σκέψεις έμεναν κολλημένες στο μυαλό του. Προσπαθούσε απεγνωσμένα να βρει κάποιον τρόπο για να σώσει την επιχείρηση του από την χρεοκοπία.

Ξαφνικά, ένας γέρος άντρας εμφανίστηκε μπροστά του. 

- Βλέπω, ότι κάτι σε προβληματίζει. Μπορείς να μοιραστείς μαζί μου το πρόβλημά σου, του είπε σοβαρός. Το ύφος του, ενέπνεε εμπιστοσύνη.

Του μίλησε για τα προβλήματά του, την έλλειψη χρημάτων και την άρνηση της τράπεζας να του δώσει κάποια επιπλέον πίστωση για να προωθήσει την επιχείρησή του. 

Ο γέρος τον άκουσε χωρίς να διακόψει καθόλου και στην συνέχεια του είπε: 

- Νομίζω, ότι μπορώ να σε βοηθήσω.

Τον ρώτησε το όνομά του, συμπλήρωσε γρήγορα μια επιταγή και την έδωσε στον έκπληκτο επιχειρηματία. 

- Πάρε αυτά τα χρήματα. Θα τα ξαναπούμε εδώ, στο ίδιο σημείο, σε έναν χρόνο ακριβώς και μπορείς τότε να μου δώσεις τα χρήματα πίσω και να μου πεις, πώς τα κατάφερες.

Πριν καν καταλάβει τι είχε γίνει, ο άντρας είχε χαθεί στο πλήθος. 

Κοίταξε την επιταγή. Το ποσό που έγραφε πάνω ήταν 500.000 δολάρια και το όνομα του άντρα ήταν Τζον Ροκφέλερ, από τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου. 

"Τώρα, μπορώ να λύσω όλα μου τα προβλήματα αμέσως", σκέφτηκε πανευτυχής από την απίστευτη τύχη του, ο επιχειρηματίας.
Όμως, κλείδωσε την επιταγή στο χρηματοκιβώτιο του. 

Η ύπαρξη των χρημάτων αυτών και μόνο, του έδινε τη δύναμη να βρει τρόπο να σώσει την επιχείρησή του.

Με ανανεωμένο σθένος, έκλεισε κάποιες καλές συμφωνίες και κατάφερε να επιμηκύνει τους όρους των πληρωμών τους. Μπόρεσε στη συνέχεια να κάνει κάποιες μεγάλες πωλήσεις. 

Μέσα σε λίγους μήνες είχε ξεπληρώσει τα χρέη του και η δουλειά του αναπτυσσόταν με γρήγορο ρυθμό.

Η κλειδωμένη επιταγή του έδινε τεράστια αυτοπεποίθηση.
Όλη την χρονιά, δούλεψε ασταμάτητα, πούλαγε και αγόραζε, ρισκάριζε χωρίς άγχος, αφού ανά πάσα στιγμή αν χρειαζόταν, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την επιταγή.  

Όταν συμπληρώθηκε ο χρόνος, πήγε για το ραντεβού του στο πάρκο περήφανος, με την επιταγή άθικτη στην τσέπη του. 

Την καθορισμένη ώρα πράγματι, ο γέρος εμφανίστηκε. 

Ο επιχειρηματίας ήταν έτοιμος να του την επιστρέψει και να τον ευχαριστήσει θερμά, για τη μοναδική ευκαιρία που του έδωσε με τη χειρονομία του αυτή, όταν μια νοσοκόμα έφθασε τρέχοντας και έπιασε τον γέρο από το μπράτσο.

- Ευτυχώς πρόλαβα, είπε η νοσοκόμα. Ελπίζω να μην σας ενόχλησε. 

Πολλές φορές το σκάει από το σπίτι και λέει στον κόσμο, ότι είναι ο Τζον Ροκφέλερ.

tilestwra – [2fA]

"Λογική χαράς.. "

Κυριακή Γρηγορίου Παλαμά

Η δυναμική της ενορίας

- με τον π. Χριστόδουλο Μπίθα

Τον 21ο αιώνα, η ενορία πρέπει να αποκτήσει τη δυναμική των μελών
που κάνουν κέντρο της ζωής τους τον Χριστό και μέσα από την κοινή
προσευχή και διδασκαλία, τους κοινούς διαλόγους, την κοινή θεολογική
επιμόρφωση, αλλά και τον διάλογο για τα προβλήματα της χώρας
και της κοινωνίας, προτάσσουν μια άλλη οπτική.

Όχι την συνηθισμένη τηλεοπτική λογική, αλλά τη λογική που απορρέει
από το Ευαγγέλιο, μια λογική ευχαριστιακή, λογική χαράς και οικοδόμησης
που εστιάζει στην ομορφιά του κόσμου και όχι στην ασχήμια του.

db – [2fA]

"Να ζεις αλλού.. "

π. Ανδρέας Κονάνος  -  ΟΤΑΝ ΣΕ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝ ΑΔΙΚΑ...

Τι μεγάλο δώρο απ’ τον Θεό
να ακούς κατηγορίες και να μη σε αγγίζει
τίποτε!
Όχι επειδή κάνεις κάποιο αγώνα
ή πιέζεσαι ή παρακαλάς
ή προσεύχεσαι.
Μα επειδή ζεις αλλού, είσαι σε άλλο κλίμα
και άλλη ατμόσφαιρα.

Κατανοείς καλά ότι ο άλλος,
αν δεν είναι συντονισμένος με τον Θεό και την αγάπη Του,
είναι φυσικό να κάνει λάθος εκτιμήσεις,
και να λέει λόγια που δεν έχουν καμία σχέση
με την αλήθεια.
Στη Φιλοκαλία διαρκώς τονίζεται,
ότι η άγνοια των ανθρώπων θολώνει τον νου,
και δημιουργεί μπερδεμένους λογισμούς.

Το πιο μεγάλο μυστικό για να κατανοείς τους άλλους,
να ερμηνεύεις τις πράξεις τους,
και κυρίως να μη διαλύεσαι, είναι :
1. Να ζεις εσύ αλλού - στο "αλλού" της θείας Παρουσίας.
και
2. Να έχεις επίγνωση της ανθρώπινης άγνοιας
που ταλαιπωρεί όλους μας.

fb – [2fA]

Στα φώτα της πόλης..

ΙΡΙΔΙΣΜΟΙ

Πόσες σταγόνες λευκής βροχής
στιγματισμένες από αναμονή απρόσωπη
για κάτι τόσο προσωπικό..
παραταγμένες αγωνίες κι επιστροφές
παρελάσεις βουβές
στιγμές πικρές προσαρτισμένες
στην οριογραμμή της υποταγής

αναβάλλονται τα όνειρα, οι προθέσεις
τα αποτελέσματα..

θαμπό αστέρι χαμένο στα φώτα
της πόλης, στα ηλεκτρικά πεδία
των επιβεβλημένων εντυπώσεων
κλείνω σφιχτά τα μάτια για να
σε δω ξανά στο φως
οσφραίνομαι τον αέρα δίπλα
στο κύμα
κι αναγνωρίζω το κάλεσμα σου
αφήνω ελεύθερες ελπίδες κι αναμνήσεις
να φτεροκοπούν
στο γύρισμα του δείκτη

γέμισε πεταλούδες η σκέψη
εικόνες σταχτιές πολύχρωμες
δροσοσταλίδες στα φύλλα της καρδιάς
βάζο λουλούδια φρεσκοκομμένα
στο άδειο αυστηρό τραπέζι
ξεφύλλισμα ζωής και αισθημάτων
χαριστικό
όσο κρατά μια ανάσα εξοχής βαθιά
- ίσως για πάντα.

Μ Ψ

"Η μυστική φωνή.. "

Μητρ. Νικόλαος Χατζηνικολάου

Κάθε παιδάκι με ειδικές ανάγκες, δεν έρχεται στον κόσμο
για να αγανακτούμε και για να ταλαιπωρούμαστε.
Το καθένα έχει τον λόγο του και τη μυστική φωνή του.

Σε μας μένει η προσφορά της αγάπης, το «αλλήλων τα βάρη βαστάζειν»,
η εμπειρία της κοινής ταπείνωσης
– ότι δεν είμαστε και τόσο δυνατοί και σπουδαίοι, όσο νομίζουμε –
και η προσπάθεια να απαλύνουμε το βάρος του και να κατανοήσουμε
τη γλώσσα του.

Τα παιδιά αυτά μιλούν καλύτερα τη γλώσσα του Θεού.

facebook – [2fA]