"Ψηλαφώντας τον θάνατο "

Πομπηία  -  79 μ.Χ.

Tο βράδυ της 14ης Αυγούστου του 79 μ.Χ., το ηφαίστειο Βεζούβιος στη Νότια Ιταλία, εξερράγη και έθαψε κάτω από χιλιάδες κυβικά μέτρα λάβας, καυτής λάσπης και στάχτης, ολόκληρη την Πομπηία, που ήταν χτισμένη στους πρόποδες του.

Η πόλη ανακαλύφθηκε εκατοντάδες χρόνια μετά, το 1748. 

Όλος ο οικισμός ήταν άριστα διατηρημένος. 

Κάτω από ένα στρώμα συντριμμιών, βρέθηκαν σχεδόν ανέπαφα κτίρια, τεχνουργήματα, και σκελετοί.

Όλα  θάφτηκαν κάτω από την τέφρα. 

Όσο περνούσε ο χρόνος, αυτή σκλήραινε γύρω τους σχηματίζοντας ένα πορώδες κέλυφος.

Οι σκελετοί έμειναν ανέπαφοι, εγκλωβισμένοι» στη στάση που είχαν τη μοιραία στιγμή. 

Αυτές οι στάσεις των σωμάτων, αποκαλύπτουν πόσο τραγικός υπήρξε και ο θάνατος των κατοίκων της.

Η Πομπηία, η νεκρόπολη της Καμπανίας, έχει ενταχθεί στα Μνημεία της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της UNESCO και δέχεται περί τους 25.000.000 επισκέπτες κάθε χρόνο.

  

tilesfwra – [2fA]

                                                        

Σαν κλωναράκι δυόσμου..

ΜΑΥΡΟΦΟΡΟΥΣΑ

Στης εκκλησιάς τ’ αριστερό το κλίτος
θα δεις αγέλαστες γυναίκες
αμίλητες στεγνές
από νωρίς πρωί στον όρθρο
πρώτες και στον εσπερινό
και τακτικά στα μνήματα
Μαύρο μαντήλι στα μαλλιά
τσεμπέρι της γιαγιάς το καθημερινό φθαρμένο
και το καλό, τις Κυριακές…

Σαν τη γραμμένη μοίρα που με κλειστά
τα μάτια ακολουθεί δικό της δρόμο,
διπλώνει κι η χαροκαμένη
το νεκροσέντονο της νιότης
σταυρώνει στις άκρες του προσεκτικά
τα όνειρα της
και το φορά στην κεφαλή – κόρη σεμνή
γυναίκα μάνα κι αδερφή στου χρέους
την ανηφοριά
με κόμπο κάτω απ’ το σαγόνι
σφιχτά τον πόνο της δεμένο, να μην ακούεται  

Χάδι πατέρα στοργικό, αδερφικό,
φιλί του πρωτογιού, του άντρα
όλα θαμπά,
βουβές αποθυμιές, κινήσεις λιγοστές
σβησμένο πρόσωπο
απ’ τα πολύχρωμα τετράδια
του κόσμου

Θυμίαμα γεμάτη η καρδιά
ανάγκη κι έννοια και αγάπη ζωντανή
σαν κλωναράκι δυόσμου
μνήμη συνάντηση παρηγοριά
ώρα την ώρα, μέρα τη μέρα
στης Μεγαλόχαρης το σκαλοπάτι.

Μ Ψ

                                                             

"Aσήμαντα περάσματα "

ΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

-  by redkangaroo

Εποχές της μετάβασης - μετάβαση των εποχών -
εκεί που το πρωινό σχεδόν αξημέρωτα θέλεις ελαφρύ μπουφάν
στο δίκυκλο - και λίγο αργότερα μαντίλι να σκουπίσεις τον ιδρώτα -
εκεί που τα μεγάλα σχέδια αναπαύονται - και οι μικρές χαρές
αναβάλλονται προσωρινά όπως πάντα -
εκεί που ανιχνεύεις την απουσία και την ξεπερνάς - εκεί που
την ξαναβρίσκεις - εκεί που βαπόρια αναχωρούν σε πλόες
επιστροφής - εκεί που ξεσκονίζεις διαβατήρια κι αδιάβαστα βιβλία -
εκεί που το φως αλλάζει - νυχτώνει νωρίτερα - αλλά το απόγευμα
είναι πιο καθαρό - εκεί που οι ρήτορες ξαναβρίσκουν λόγια -
κι όσοι στη σιωπή ταχθήκαμε, ξαναβρίσκουμε σιωπή -
εκεί που ένα μισό χαμόγελο - γίνεται ολόφωτη καλημέρα -
εκεί που μακρινά τηλεφωνήματα - ανακεφαλαιώνουν την θλίψη -
τον πόνο, την απροσδιοριστία - του απερχόμενου θέρους -
του θέρους δίχως πυξίδα -

Είναι πιο γρήγορος ο Σεπτέμβριος πάντοτε - οι μέρες του
σαν σταγόνες από ελαφρύ πρωτοβρόχι - από ριτίδιασμα κυμάτων
στην ακτή - ανοίγει δρόμους βιαστικά - στα καλά και στα άσχημα -
εκεί στάθηκα - σ’ αυτά τα ασήμαντα περάσματα της μικρής ζωής μας -
καθώς ξοφλάμε σιγά σιγά τα χρέη μας εδώ - ζωογόνο το κρύο
κι η ανάσα του χειμώνα.

redkangaroo – [2fA]

                                                                                         

"Ανεμολόγιο! "

Τα ονόματα των ανέμων

Οι κύριοι άνεμοι είναι:
Βοριάς ή Τραμουντάντα [B] - Νοτιάς ή Όστρια          [N]
Λεβάντες ή Απηλιώτης    [A] - Ζέφυρος ή Πουνέντες [Δ]

Και οι ενδιάμεσοι:
Μέσης ή Γραίγος      [ΒΑ] - Γαρμπής ή Λίβας  [ΝΑ] 
Σκίρων ή Μαΐστρος [ΒΔ] -  Εύρος ή Σιρόκος  [ΝΔ]

Ο Βαρέας ή Βοριάς παράγεται από ρίζα For-, από όπου παράγονται και οι λέξεις: όρειος, ορεινός, Ορέστης, ορίζω, διορίζω, όρος, όριον κ.ά. 

Φαίνεται ότι ο Βοριάς αρχικά είναι ο ορεινός άνεμος, που ερχόταν από τα βουνά της μακρινής πατρίδας του Ορέστη, δηλαδή από τη χώρα των Υπερβορείων. 

Γι' αυτό οι ναυτικοί μας σήμερα τον λένε Τραμουντάνα (στα ιταλικά montagnia είναι τα βουνά και tra-montagnia είναι ο αέρας που φυσά από τα βουνά).

Ο Νοτιάς ή Όστρια είναι ο αντίθετος του Βοριά, ο υγρός, ο βροχερός, ο γιομάτος υγρασία άνεμος. 

Γι' αυτό το ρήμα νοτίζω (από το Νότο) πάει να πει: υγραίνω, βρέχω. 

Νότισμα, είναι η ύγρανση και νοτερός είναι αυτός που έχει πολλή υγρασία. 

Η σανσκριτική ρίζα είναι snu-, snutas αυτός που στάζει, nutas ο νοτιάς.

Ο Λεβάντες ή Απηλιώτης, ο από + ηλιώτης (από τον ήλιο) είναι ο ανατολικός άνεμος, ο Ηλιώτης, που έρχεται από τα χρυσά παλάτια του ήλιου.

Ο Ζέφυρος ή Πουνέντες (ιταλικά: Ponente) ο δυτικός άνεμος, παράγεται από το ζόφο, επειδή είναι συχνά θυελλώδης, σκοτεινός και έρχεται από τη Δύση. 

Αυτός είναι ο ζοφερός Ζέφυρος, ο ζοφώδης, ο σκοτεινός άνεμος της Δύσης.

Ο Γραίγος παράγεται από την ιταλική λέξη Grecovento που πάει να πει άνεμος από την Ελλάδα, δηλαδή ο βορειοανατολικός άνεμος.

O Γαρμπής παράγεται από την αραβική Garbi, που έδωσε την ισπανική Garbin (απ' όπου Γαρμπής), που πάει να πει νοτιοδυτικός. 

Ο Γαρμπής, όμως, ονομάζεται και Λίβας: λέξη ελληνική που παράγεται από το αρχαίο λιψ (γενική: λιβός), που είναι, όπως μας λέει ο Αριστοφάνης, ο αέρας που έρχεται από τη Λιβύη. 

Άλλοι, ετυμολογούν τη λέξη από ρίζα λιβ-, από όπου λείβω: χέω, υγρασία.

Ο Μαΐστρος, ο βορειοδυτικός άνεμος, και ο Σιρόκος, ο νοτιοανατολικός, είναι λέξεις ιταλικές.

Τέλος, Μπάτης ονομάζεται η θαλασσινή αύρα, ο εμβάτης (από το εμβαίνω), αυτός δηλαδή που μπαίνει, που μας έρχεται από τη θάλασσα, από οποιαδήποτε κατεύθυνση.

krasodad

fb – [2fA]

                                                                                

"Όλα για το καλό σου.. "

"Ότι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου"
-  ένα παραμύθι από τη μακρινή Ινδία

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένας αυτοκράτορας, που είχε διαλέξει σαν προσωπικό του σύμβουλο ένα πολύ σοφό γέροντα.

Ο γέροντας αυτός όμως, είχε και ένα μεγάλο ελάττωμα, συνεχώς επαναλάμβανε σε κάθε περίσταση, "ότι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου, ότι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου…

Ο αυτοκράτορας, παρόλο που το "ελάττωμα" του σοφού τον εκνεύριζε, τον κρατούσε κοντά του, γιατί οι συμβουλές και η σοφία του, του ήταν πολύ χρήσιμα και γι’ αυτό τον λόγο, τον έπαιρνε πάντα μαζί του, ειδικά όταν απομακρυνόταν από το παλάτι.

Μια βροχερή μέρα, ο αυτοκράτορας αποφάσισε να καλλωπιστεί και ζήτησε από τον κουρέα να τον ξυρίσει και να του κάνει μανικιούρ. 

Την ώρα όμως που ο κουρέας του περιποιόταν τα νύχια, ακούστηκε ένας κεραυνός τόσο δυνατός που ο αυτοκράτορας και ο κουρέας ξαφνιάστηκαν και ο κουρέας έκοψε το μικρό δαχτυλάκι του αυτοκράτορα…

Κραυγές, πόνου και θυμού κυρίευσαν τον αυτοκράτορα που έπεσε πάνω στον κουρέα με μεγάλη οργή: "Γρήγορα στην φυλακή, ανάξιε, έκοψες το δάχτυλο του αυτοκράτορα, θα σαπίσεις μέσα στην φυλακή για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής σου!" 

Τότε επενέβη ο σοφός γέρος και άρχισε πάλι να επαναλαμβάνει: "ότι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου, ότι σου συμβαίνει είναι για το καλό σου… "

Ο αυτοκράτορας γεμάτος οργή, φώναξε: "Φτάνει πια και με τις δικές σου ανοησίες, σε βαρέθηκα, άντε κι εσύ στην φυλακή, να ακούς μόνος σου τις βλακείες σου μέχρι το τέλος της ζωής σου!" 

Την επόμενη μέρα ο αυτοκράτορας, αποφάσισε να πάει κυνήγι στο δάσος, όμως ξεμάκρυνε από τη φρουρά του και βρέθηκε μόνος του, μια και είχε φυλακίσει τον γέροντα σοφό, που συνήθως τον ακολουθούσε παντού. 

Ξαφνικά τον περικύκλωσαν οι πολεμιστές-αιρετικοί της θεάς Κάλι, τον συνέλαβαν και ήταν πολύ χαρούμενοι που βρήκαν ένα θύμα για να θυσιάσουν στη θεά τους.

Ο αυτοκράτορας, φώναξε, ούρλιαξε, παρακάλεσε, αλλά τίποτα. 

Εκείνοι είχαν αποφασίσει να τον θυσιάσουν στη θεά Κάλι, που ήταν η θεά του κακού και γιόρταζε κείνη τη μέρα. 

Τον έντυσαν λοιπόν με το ειδικό ράσο, τον άλειψαν με το ιερό τους λάδι κι ενώ τον έδεναν στον βωμό, είδαν πως του έλλειπε το μικρό του δαχτυλάκι. 

Δεν ήταν δυνατόν να θυσιάσουν στη θεά τους κάποιον που δεν ήταν αρτιμελής, θα ήταν μεγάλη ασέβεια. 

Έτσι τον άφησαν να φύγει…

Ζαλισμένος ο αυτοκράτορας, στο δρόμο του γυρισμού κατάλαβε πως ο σοφός γέροντας είχε δίκιο και ευτυχώς που σε εκείνο το ατύχημα, του είχε κόψει ο κουρέας το δάχτυλο και έτσι σώθηκε η ζωή του. 

Καλύτερα ζωντανός και με ένα δάχτυλο λιγότερο, παρά νεκρός!

Φτάνοντας στο παλάτι, πήγε αμέσως στις φυλακές, ελευθέρωσε τον κουρέα και μετά πήγε στον σοφό γέροντα, μπήκε στο κελί τον αγκάλιασε και του είπε: 

- Φίλε μου, συγχώρεσε με, για το κακό που σου έκανα, τι τυφλός που ήμουν! 

Με συνέλαβαν οι αιρετικοί της θεάς Κάλι και ενώ ήταν έτοιμοι να με θυσιάσουν, είδαν πως μου έλειπε το μικρό μου δαχτυλάκι και έτσι με άφησαν να φύγω. 

Είχες δίκιο, λοιπόν! Ότι μας συμβαίνει είναι για το καλό μας! 

Όμως για σένα, που κλείστηκες στη φυλακή, πού είναι το καλό;

Ο γέροντας κοίταξε τον αυτοκράτορα και του απάντησε: 

- Μα είναι φανερό εξοχότατε, εάν δεν με είχατε φυλακίσει, θα ήμουν και σήμερα μαζί σας στο δάσος και σε εμένα δεν λείπει κανένα δάχτυλο!... 

tilestwra – [2fA]

"Ποτέ δεν είναι αργά.. "

Αντώνης Σαμαράκης  -  ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ

Μην πεις ποτέ σου "είναι αργά"  - κι αν χαμηλά έχεις πέσει
κι αν λύπη τώρα σε τρυγά - κι έχεις βαθιά πονέσει.

Κι αν όλα μοιάζουν σκοτεινά - κι έρημος έχεις μείνει
μην πεις ποτέ σου "είναι αργά" - τ` ακούς; ό,τι κι αν γίνει.

Μην πεις ποτέ σου αυτές τις δυο - απελπισμένες λέξεις
και αν έμπλεξες με το κακό - και πάλι θα ξεμπλέξεις.

Ποτέ!… ποτέ δεν είναι αργά - πρέπει να το πιστέψεις
και με την πίστη στην καρδιά - Εκείνον να γυρέψεις.

Εκείνον που και τον ληστή - μ’ όλα τα κρίματά του
γιατί είχε μια καρδιά πιστή - τον κάλεσε κοντά Του.

"Είναι αργά"  λοιπόν μην πεις - ό,τι κι αν σου συμβαίνει
φτάνει να Του προσευχηθείς - κι αμέσως σ’ ανασταίνει.

tilestwra – [2fA]

"Θεραπεύοντας τον φόβο "

«Θεραπεύοντας τον φόβο»  -  Άγιος Λουκάς o Ιατρός (Ταινία 2013)

-  Η κινηματογραφική ταινία με τον βίο του Αγίου Λουκά του Ιατρού
(Ελληνικοί υπότιτλοι)

Ο Επίσκοπος που έζησε σε ένα καθεστώς εχθρικό προς την ορθόδοξη πίστη
και την ελευθερία και αντιστάθηκε απέναντι στο κομμουνιστικό κόμμα, 

τους καταδότες, την αστυνομία, ακόμα και τον ίδιο τον Στάλιν, με αποτέλεσμα 

την δίωξη, φυλάκιση και εξορία του.

Έζησε και πάλεψε σαν οικογενειάρχης, ιατρός και αργότερα αρχιερέας, σε δύο 

παγκοσμίους πολέμους και δεκάδες κινήματα και επαναστάσεις.

antifono – [2fA]

                                                                               

"Συζυγική ἀγάπη.. "

Δρα Ἠλία Λυμπερόπουλου  -  Νηστεία και Προσευχή
-  από το βιβλίο του «Γνώθι σ’ αὐτόν»

Μία φορά ἐπισκέφθηκα ἕναν ἀσθενῆ, ὁ ὁποῖος ἦταν τετραπληγικός, δηλαδή ἔπασχε ἀπό πλήρη ἀκινησία τῶν ἄνω καί κάτω ἄκρων. 

Ἐξ αἰτίας τῆς παθήσεώς του αὐτῆς ὁ ἀσθενής δέν εἶχε κανένα ἔλεγχο σέ δύο βασικές λειτουργίες, τήν οὔρηση καί τήν ἀφόδευση, ὁπότε ἦταν ἀπόλυτα ἐξαρτώμενος ἀπό βοήθεια, ὅπως τά νήπια. 

Δεδομένου ὅμως ὅτι ἡ πάθηση του ἦταν ἀνίατη, μπορεῖ κανένας νά καταλάβει πόσο μεγάλη προσπάθεια ἀπαιτεῖτο γιά νά διατηρεῖται στή ζωή καί καθαρός ἀπό τά περιττώματα τοῦ σώματός του. 

Αὐτή τήν γιγαντιαία προσπάθεια, τήν εἶχε ἀναλάβει ἡ σύζυγός του.

Μπαίνοντας στό δωμάτιο τοῦ ἀσθενοῦς μοῦ προξένησε μεγάλη ἐντύπωση ἡ τάξη καί ἡ ἀπόλυτη καθαριότητα τοῦ χώρου καί πρό πάντων τοῦ ἀσθενοῦς, ὅταν τόν ἐξήτασα καί τοῦ προσέφερα τίς ἰατρικές ὑπηρεσίες μου.

Συνεχάρην τήν σύζυγό του γιά τήν ἀμέριστη μέχρις αὐτοθυσίας βοήθεια πού προσέφερε ἡμέρα καί νύχτα στόν κατάκοιτο σύντροφό της, ὁ ὁποῖος καί συγκατένευσε ἐκφράζοντας τίς εὐχαριστίες του στήν ἀκάματη καί πλήρους συμπόνοιας σύζυγό του.

Ἐν συνεχείᾳ ἡ οἰκοδέσποινα θέλοντας νά μοῦ κάνει ὁρισμένες ἐμπιστευτικές ἐρωτήσεις γιά τήν πορεία τῆς ἀσθενείας τοῦ ἄνδρα της, μέ προσεκάλεσε πολύ διακριτικά σέ ἕνα διπλανό δωμάτιο.

Τήν ἐνημέρωσα γιά τήν πορεία τῆς ἀσθένειας τοῦ ἄντρα της, τήν ἐπήνεσα πάλι γιά τήν τόσο μεγάλη φροντίδα πού τοῦ ἐπεδείκνυε καί ἐξέφρασα τήν σαφή ἀπορία μου, πῶς μπορεῖ νά ἀνταπεξέρχεται σέ αὐτό τό δύσκολο ἔργο χωρίς βοήθεια.

Ἡ ἀπάντηση πού μοῦ ἔδωσε ἦταν ὅτι εὕρισκε καταφύγιο καί πολύ μεγάλη βοήθεια στήν προσευχή, ἡ ὁποία τήν ξεκουράζει καί τήν ἐνισχύει. 

Αὐτό μοῦ ἔκανε καί τήν μεγαλύτερη ἐντύπωση, γιατί οἱ βορειοευρωπαῖοι συνήθως δέν ἐξωτερικεύουν τά πιστεύω τους, ὅμως αὐτή συνέχισε νά μοῦ διηγεῖται τήν ἱστορία της.

«Τόν ἄνδρα μου τόν φροντίζω ἐδῶ καί πολλές δεκαετίες, διότι τόν ἀγαποῦσα καί ἤμουν πρόθυμη νά κάνω τό κάθε τι γι’ αὐτόν, μέχρις ὅτου μέ ἐπισκέφθηκε μία οἰκογενειακή φίλη μας, ἡ ὁποία μοῦ ἐκμυστηρεύθηκε τό ἑξῆς: 

- Ἐπειδή βλέπω μέ πόση ἀγάπη καί φροντίδα περιποιεῖσαι τόν ἄνδρα σου, θέλω νά σοῦ καταστήσω γνωστό ὅτι αὐτός δέν ἀξίζει καθόλου αὐτῆς τῆς ἀρωγῆς σου, διότι διατηροῦσε σχέσεις μέ μίαν ἄλλη γυναίκα, πού τήν κατονόμασε καί ἦταν γνωστή μας.

Αὐτή ἡ πληροφορία, συνέχισε ἡ σύζυγος τοῦ ἀσθενοῦς, μέ κατακεραύνωσε καί μέσα σέ αὐτή τήν ἀπόγνωση γιά τήν συμπεριφορά τοῦ ἀνδρός μου, προσευχήθηκα μέ ὅλη τή δύναμη τῆς ψυχῆς μου, ζητώντας διακαῶς τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, γιά νά πάρω μία σωστή ἀπόφαση. 

Ὅμως παρ’ ὅλες τίς προσευχές μου δέν μποροῦσα νά κατανικήσω τήν ἀπέχθεια πού αἰσθανόμουν γι’ αὐτόν πού τόσο μέ εἶχε προσβάλει, μέ εἶχε πικράνει καί πληγώσει σέ τέτοιο βαθμό πού ἔκανα σοβαρές σκέψεις νά τόν ἐγκαταλείψω.

Ἀλλά καί αὐτή ἡ σκέψη, αὐτή ἡ διέξοδος δέν μέ ἱκανοποιοῦσε, γιατί θά παρέμενε καί αὐτός ἀβοήθητος στή μοίρα του.

Σέ αὐτή τή δύσκολη θέση πού βρισκόμουν ἔτσι ἀναποφάσιστη, μοῦ ἦρθε ἡ ἔμπνευση νά νηστέψω».

Ἀξίζει ἐδῶ νά σημειωθεῖ ὅτι ἡ Νηστεία στούς Καθολικούς καί πολύ περισσότερο ἀκόμη στούς Εὐαγγελικούς, πού ἦταν καί τό θρήσκευμα αὐτῆς τῆς γυναίκας, ἔχει ἀτονίσει σέ μεγάλο βαθμό καί σπάνια ἐφαρμόζεται. 

Μέ τήν ἄσκηση, λοιπόν μαζί, τῆς Προσευχῆς καί τῆς Νηστείας, πῆρε τήν ἀπόφαση νά μήν ἐγκαταλείψει τόν σύζυγό της, ἀλλά νά ἐξακολουθεῖ νά τόν φροντίζει καί πάλι μέ ἰώβειο ὑπομονή.

«Σύ-ζυγος», ἄλλη μία λέξη μέ βαθυστόχαστη ἔννοια, σημαίνει μαζί στό ζυγό, ὅπως ἀκριβῶς τά ζῶα πού ἐπιτελοῦσαν διάφορες ἐργασίες.

Ὁ ζυγός ἦταν ἕνα κομμάτι ξύλου σέ σχῆμα σταυροῦ. 

Στό ἕνα ἄκρο τό ὁριζόντιο προσδένονταν δύο ζῶα καί τό ἄλλο ἄκρο στερεωνόταν στό ἀλέτρι ἤ σέ ἅμαξα.

Αὐτό μεταφορικά σημαίνει ὅτι ἕνα ἀντρόγυνο φέρει ἕναν Σταυρό στούς ὤμους του ὅπως ὁ Χριστός, ὅμως τό βάρος διαμοιράζεται καί οἱ δύο μαζί, μέ τήν Εὐλογία τοῦ Ἐσταυρωμένου παράγουν μέγα ἔργο στήν οἰκογένεια.

["Φιλοκαλία" 210 3234411 - "Λυδία" 2310 237412]

[2fA]

                                                                       

"Νυχτερινή βάρδια "

Roy Popkin  -  "Night Watch"

Δεν είχε πολλή ώρα που ανέλαβε τη βάρδια της, όταν φάνηκε στο διάδρομο ο νεαρός πεζοναύτης.

Κατάλαβε πως επρόκειτο για τον στρατιώτη γιο του ετοιμοθάνατου γεροντάκου, που τον ζητούσε επίμονα κάθε φορά που ξυπνούσε και κάποιες φορές και στον ύπνο του ακόμα.

Τον πλησίασε και τον κοίταξε με συμπόνια. 

– Γεια σας, του είπε, ο πατέρας σας όπως ξέρετε είναι σε πολύ άσχημη κατάσταση, αλλά ευτυχώς, τον προλάβατε ζωντανό. Ελάτε μαζί μου.

Εκείνος την ακολούθησε αμίλητος στο κρεβάτι ενός ηλικιωμένου ασθενή, που βρισκόταν σε βαριά καταστολή, λόγω εμφράγματος. 

– Ο γιος σας είναι εδώ, είπε στον γέροντα, μ’ ακούτε; ήρθε ο γιος σας!

Ο ασθενής μισάνοιξε τα μάτια του, είδε αμυδρά τον νεαρό πεζοναύτη να στέκεται όρθιος κι ένα απαλό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη του

Κίνησε αδύναμα τα δάχτυλα του κι έκλεισε πάλι τα μάτια του.

Ο πεζοναύτης έσφιξε το χέρι του ηλικιωμένου άντρα, με πολλή αγάπη. 

Η νοσοκόμα του έφερε μια καρέκλα, για να καθίσει δίπλα στο κρεβάτι.

Οι ώρες περνούσαν και ο νεαρός καθόταν εκεί στον μισοφωτισμένο θάλαμο, κρατώντας το χέρι του ηλικιωμένου άντρα. 

Συγκινημένος, του μιλούσε τρυφερά και του έδινε δύναμη και κουράγιο. 

Περιστασιακά, η νοσοκόμα πρότεινε στον πεζοναύτη να πάει να ξεκουραστεί για λίγο. 

Εκείνος αρνήθηκε

Κάθε φορά που η νοσοκόμα έμπαινε στον θάλαμο, ο πεζοναύτης την αγνοούσε, όπως αγνοούσε και τους άλλους θορύβους του νοσοκομείου - τον ήχο της δεξαμενής οξυγόνου, τις ομιλίες του προσωπικού, τις κραυγές και τα βογκητά των άλλων ασθενών. 

Κάποιες στιγμές, τον άκουσε να λέει πολλά όμορφα λόγια στον πατέρα του.

Ο ετοιμοθάνατος άντρας δεν έλεγε τίποτα, το μόνο που έκανε ήταν να κρατάει το χέρι του γιου του σε όλη τη διάρκεια της νύχτας, με μια έκφραση γαλήνης στο πρόσωπο του. 

Τα ξημερώματα πέθανε.

Ο πεζοναύτης άφησε απαλά στο κρεβάτι το άψυχο χέρι που κρατούσε, και πήγε να ειδοποιήσει τη νοσοκόμα. 

Την περίμενε, να τελειώσει την απαιτούμενη διαδικασία.

Μόλις εκείνη επέστρεψε, άρχισε να του λέει λόγια παρηγοριάς, αλλά εκείνος τη διέκοψε.

– Ακούστε με, της είπε, δεν ήταν πατέρας μου ο ασθενής αυτός, και ούτε καν τον γνώριζα, όμως όπως ήρθαν τα πράγματα, νομίζω πως έκανα το καλύτερο που μπορούσα.

Ήρθα εδώ χθες βράδυ, για έναν άλλο ασθενή.
Με έστειλαν από το Γραφείο που υπηρετώ, να ενημερώσω τον κύριο William Grey, πως ο γιος του σκοτώθηκε πριν δυο μέρες στο Ιράκ.

Πείτε μου σας παρακαλώ, σε ποιον θάλαμο θα τον βρω.

Αλλά θα ήθελα ακόμα να μάθω, πώς λεγόταν το γεροντάκι που όλη νύχτα του κρατούσα το χέρι.

Η νοσοκόμα σήκωσε το κεφάλι της, κοίταξε βουρκωμένη τον πεζοναύτη και του είπε:

– Αυτός ήταν ο William Grey...

[Την ιστορία αυτή, ιδανική για ταινία μικρού μήκους, έγραψε το 1964 ο Roy Popkin,
και πρωτοδημοσίευσε τον Σεπτέμβριο του 1965 το Reader’s Digest.]

smalljoys - sugklonistiko

apM [2fA]

"Αυτοπεποίθηση "

Η Αυτοπεποίθηση αναγνωρίζεται αμέσως -
δεν ψάχνεται, ούτε επιβάλλεται 

fb – [2fA]

                                                             

"Μαμά!.. "

Για την κουρασμένη κι απογοητευμένη μαμά
-  από την Bethany Jacobs

Για τη μαμά που κρύβεται στο μπάνιο της και χρειάζεται ηρεμία για ένα λεπτό,
καθώς τα δάκρυα κυλούν στα μάγουλά της...
Για τη μαμά που είναι τόσο κουρασμένη και αισθάνεται ότι δεν μπορεί άλλο...

Για τη μαμά που κλαίει στον καναπέ, αφού φώναξε στα παιδιά της χωρίς λόγο
και τώρα αισθάνεται ένοχη και ανάξια…

Για τη μαμά που προσπαθεί απεγνωσμένα να βάλει τα παλιά της τζιν,
γιατί το μόνο που θέλει πραγματικά είναι να αισθάνεται καλά με τον εαυτό της...

Για τη μαμά που παραγγέλνει πίτσα και πάλι, επειδή το δείπνο της απέτυχε...
Για τη μαμά που αισθάνεται τόσο μόνη...

-  Είσαι αρκετή! Είσαι σημαντική! Είσαι μια άξια μητέρα!

Αυτή είναι απλά μια φάση της ζωής σου.

Αυτή είναι μια πραγματικά σκληρή, προκλητική, τρελή φάση της ζωής σου.
Στο τέλος όλα θα αξίζουν τον κόπο. Αλλά για τώρα είναι δύσκολο.
Και είναι δύσκολο για πολλούς και διαφορετικούς λόγους.

Είσαι όμως, αρκετή!
Κάνεις το καλύτερο που μπορείς!

Εκείνα τα μικρά μάτια που σε κοιτάζουν, πιστεύουν ότι είσαι τέλεια!
Πιστεύουν ότι είσαι υπεραρκετή!
Εκείνα τα μικρά χέρια που σε αγκαλιάζουν, πιστεύουν ότι είσαι η ισχυρότερη. 

Πιστεύουν ότι μπορείς να κατακτήσεις τον κόσμο.

Πιστεύουν ότι είσαι η καλύτερη!
Αυτές οι καρδούλες που αγγίζουν τη δική σου, δεν θέλουν τίποτα περισσότερο 

παρά μόνο εσένα...

inspiremore – fanpage

[2fA]

                                        

"Περσών ύβρις.. "

Αισχύλου «Πέρσαι»
-  [στ. 807-822]

«….  Εκεί τους περιμένουν τα πιο μεγάλα κακά να πάθουν,
πληρωμή για την αυθάδεια και για τις σκέψεις, που Θεό
δεν λογαριάζουν·
γιατί στη χώρα την Ελληνική σαν ήρθαν,
των θεών τ’ αγάλματα δεν ντράπηκαν να ξεγυμνώσουν
και τους ναούς να κάψουν

Και οι βωμοί αφανισμένοι είναι
και των θεών τα ιερά από τη ρίζα, ανάκατα
και ξεθεμελιασμένα
[…]

Κι οι των νεκρών σωροί στην τριτόσπορη γενιά
βουβά θα φανερώσουν στα μάτια των ανθρώπων,
πως κανείς θνητός δεν πρέπει
να ’ναι περήφανος πέρα απ’ το μέτρο·
γιατί η υπεροψία, σαν ανθίσει, της καταστροφής το στάχυ
θα καρπίσει,
και κλάματα γεμάτος θε’ να ’ναι ο θερισμός… »

perierga – ep[2fA]

                                                                   

"Σύννεφο η Σαρδέλα.. "

Η σαρδέλα της Μασσαλίας
-  παλιό ανέκδοτο ψυχολογίας του όχλου

Ένας αργόσχολος στο λιμάνι της Μασσαλίας, τον παλιό καλό καιρό, θέλοντας ένα πρωί να διασκεδάσει, στάθηκε ακίνητος κοιτάζοντας πέρα προς τη θάλασσα και κάθε τόσο έβγαζε επιφωνήματα θαυμασμού τρίβοντας το σαγόνι του.

Κάποιος τον πλησίασε και ρώτησε τι κοιτάζει.

- Δεν βλέπεις εκεί κάτω; του απαντά, πρώτη φορά τόση σαρδέλα… πω πω, τι σαρδέλα… χαμός…

Σύντομα στάθηκε δίπλα τους κι άλλος κι άλλος, μάθαιναν όλοι τι συνέβαινε και θαύμαζαν το γεγονός..

Όταν μαζεύτηκαν αρκετοί, κρυφογελώντας ο τύπος γύρισε προς τα πίσω κι έφυγε να συνεχίσει τη βόλτα του.

Κατά το μεσημέρι, τον έφερε πάλι ο δρόμος του στο λιμάνι.

Πλήθος κόσμου ήταν τώρα μαζεμένο εκεί, συνωστισμός, στριμωξίδι, πατείς με - πατώ σε…

Πλησιάζει κάποιον και ρωτά:

- Πατριώτη τι έγινε, γιατί μαζεύτηκε ο κόσμος;

- Δεν βλέπεις εκεί κάτω τι γίνεται, του απαντά ο άλλος, σύννεφο η σαρδέλα!!

Βρε μπας; αναρωτήθηκε τότε κι ο φίλος μας κι άρχισε να χοροπηδάει κι εκείνος προς τη θάλασσα, να δει…

[2φΑ]

"Τα Καλοκαίρια του Παλαμά "

Κωστής Παλαμάς  -  Τό καλοκαίρι

Ὁ κόσμος λάμπει σὰν ἕνα ἀστέρι,
βουνὰ καὶ κάμποι, δένδρα, νερά,
γιορτάζουν πάλι, καθὼς προβάλει
τὸ καλοκαίρι. - Θεοῦ χαρά!

Φωνοῦλες γέλια φέρνει τ᾿ ἀγέρι
μέσ᾿ ἀπ᾿ τ᾿ ἀμπέλια τὰ καρπερά.
Παιδιὰ ἀγγελούδια ψέλνουν τραγούδια
στὸ καλοκαίρι. - Θεοῦ χαρά!

Τὴν ὥρα τούτη σκορπᾶ ἕνα χέρι
χάδια καὶ πλούτη, κι ἡ γῆ φορᾶ,
σὰν μιὰ πορφύρα. Ζωῆς πλημμύρα
τὸ καλοκαίρι. - Θεοῦ χαρά!

Ἡ φύσις πέρα ὦ νέοι καὶ γέροι,
σὰ μιὰ μητέρα μᾶς καρτερᾶ.
Ἡ φύσις ὅλη σὰν περιβόλι
τὸ καλοκαίρι. - Θεοῦ χαρά!

-  Στις 26 Ιουνίου 1888, στην πρώτη σελίδα της εφημερίδας "Το Άστυ"
δημοσιεύτηκε ένα ποίημα για το καλοκαίρι, που έφερε την υπογραφή
"Φλώρα Μυράμπελη".
Πίσω από το γυναικείο αυτό ψευδώνυμο κρυβόταν ο Κωστής Παλαμάς.
Το συγκεκριμένο ποίημα, ανήκει στην πρώιμη, ρομαντική και λιγότερο
καταξιωμένη φάση του ποιητή.

Κωστής Παλαμάς -  ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Στου λαμπρού Καλοκαιριού την απλωμένη λαύρα
Καίει τα διάφανα φτερά η παιγνιδιάρα Αύρα.
Ο τζίτζικας παραλαλεί κρυμμένος μες στα φύλλα
Είναι τα ρόδα λιγοστά και περισσά τα μήλα.

Όλη την κτίση σκλάβα του τραβά το Καλοκαίρι.
Εγγίζει και τον άνθρωπο με το βαρύ του χέρι,
Κι ο άνθρωπος αλλάζει ευθύς και δίχως να το νιώθει,
Ξυπνούν μέσα του παλιοί και ξεχασμένοι πόθοι!

Καημός πανάρχαιου καιρού - τον σέρνει σα μαγνήτης,
Που ήταν παιδί της φύσεως και βασιλιάς μαζί της,
Παρθένος, δεν εγνώριζε στα δάση τα παρθένα
Τις χώρες πολυθόρυβες, τα σπίτια μολυσμένα.

Και σα να θέλει στον καιρό εκείνο να γυρίσει,
Ξεφεύγει απ' την οχλοβοή, την πόλη, και τη φθίση,
Και με χαρά παράξενη, με παιδιακίσια γέλια,
Κρύβεται μες στη μοναξιά, σκορπίζεται στ' αμπέλια.

Ο πόθος της παλιάς ζωής - τον σέρνει σα μαγνήτης,
Που ήταν παιδί της φύσεως και βασιλιάς μαζί της,
Δροσίζεται στις γαλανές ακρογιαλιές, και κάτου
Από τα δέντρα τα ιερά ξανοίγετ' η καρδιά του.

Και κλει και παίρνει μέσα του, χορταίνει όλη την πλάση,
Ψηλά βουνά, βαθιά νερά, πρασινισμένα δάση,
Τον κάμπο με τα στάχια του, τη νύχτα με τ' αστέρια,
Όλ' απ' τον ήλιο τον χρυσό ως τ' άσπρα περιστέρια.

Χαίρεται τους καρπούς χλωρούς, και το νεράκι κρύο,
Κι ο Ύπνος ο πονετικός κι ο Έρως το θηρίο
Σφικτά καθένας τον κρατεί στη δυνατή του αγκάλη,
νιoς γίνεται σάτυρος κι η νια νεράιδα πάλι!

nektar – ola-ta-kala

[2fA]

                               

"Tα πράγματα του πολέμου "

ΣΑΛΒΑΔΟΡ ΔΕΛ ΠΟΘΟ  (Salvador del Pozo )
-  Από τα "60 ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΖΩΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΟΝ ΚΙΧΩΤΗ"

Προχωρώντας σε κείνο τον κάμπο, ανακάλυψαν τριάντα με σαράντα ανεμόμυλους και με το που τους είδε ο δον Κιχώτης, είπε στον ιπποκόμο του: 

- Η τύχη μας τα φέρνει τα πράγματα καλύτερα απ’ όσο θα θέλαμε· γιατί τους βλέπεις εκεί, φίλε μου Σάντσο, τους τριάντα και βάλε θεόρατους γίγαντες, με τους οποίους σκέφτομαι να δώσω μάχη και ν’ αφαιρέσω απ’ όλους τη ζωή, οπότε με τα λάφυρά τους θ’ αρχίσουμε να πλουτίζουμε, καθώς αυτός είν’ ένας δίκαιος πόλεμος, και είναι μεγάλη υπηρεσία προς τον Θεό μια τόσο κακή σπορά ν’ αφανιστεί από προσώπου γης.

- Ποιοι γίγαντες; είπε ο Σάντσο.

- Αυτοί που βλέπεις εκεί, απάντησε ο κύριος του, με τα μακριά χέρια, κι ορισμένοι τα έχουν σχεδόν ίσα με δύο λεύγες.

- Κοίτα, κύριε μου, απάντησε ο Σάντσο, αυτά που φαίνονται εκεί πέρα δεν είναι γίγαντες αλλά ανεμόμυλοι, κι εκείνα που μοιάζουν με χέρια είναι οι φτερωτές τους που γυρνάν με τον αέρα και δίνουν φόρα στη μυλόπετρα.

- Πώς φαίνεται, απάντησε ο δον Κιχώτης, ότι δεν είσαι μαθημένος σε τέτοιες περιπέτειες: γίγαντες είναι· κι άμα εσύ φοβάσαι, πήγαινε στην άκρη κι αρχίνα τις προσευχές, όσο εγώ θα δίνω άγρια και άνιση μάχη μαζί τους.

Κι αμέσως σπιρούνισε το άλογο του τον Ροσινάντε, χωρίς να δώσει σημασία στις φωνές του ιπποκόμου του, που τον προειδοποιούσε πως ήταν σίγουρα ανεμόμυλοι κι όχι γίγαντες αυτά που πήγαινε να τους επιτεθεί.

Ήταν τόσο πεπεισμένος όμως, πως επρόκειτο για γίγαντες, που ούτε άκουγε τις φωνές του ιπποκόμου του ούτε κι έβλεπε, παρόλο που βρισκόταν πια πολύ κοντά, ότι ήταν όντως ανεμόμυλοι, αντίθετα προχώραγε φωνάζοντας: 

- Μη λακίζετε, δειλά και τιποτένια πλάσματα, ένας είναι ο ιππότης που σας επιτίθεται!

Και τη στιγμή εκείνη σηκώθηκε λίγος αέρας κι οι μεγάλες φτερωτές άρχισαν να κινούνται, οπότε βλέποντας το αυτό ο δον Κιχώτης, είπε: 

- Ακόμα κι αν κουνήσετε περισσότερα χέρια κι από τον Εκατόγχειρα Βριάρεω, να ξέρετε, πως θα μου το πληρώσετε.

Κι αυτό λέγοντας, κι αφιερώνοντας ολόψυχα τον εαυτό του στη ωραία δέσποινα του τη Δουλσινέα, ζητώντας της σε μια τόσο κρίσιμη μάχη να τον συνδράμει, καλυμμένος καλά από την ασπίδα του, άδραξε το κοντάρι, κι ορμώντας με τον Ροσινάντε σε πλήρη καλπασμό, επιτέθηκε στον πρώτο ανεμόμυλο που βρέθηκε μπροστά του· 

και δίνοντας μια κονταριά στη φτερωτή, ο αέρας την έκανε να γυρίσει με τόση φόρα, που κομμάτιασε το κοντάρι και τίναξε μακριά και άλογο και καβαλάρη, ο οποίος απόμεινε να κατρακυλάει στον κάμπο κατασακατεμένος.

Έτρεξε ο Σάντσο, όσο γρήγορα μπόρεσε να τρέξει ο γάιδαρος του, για να τον βοηθήσει, και τον βρήκε να μη μπορεί να κουνηθεί: τόσο γερό ήταν το χτύπημα πέφτοντας από τον Ροσινάντε.

- Μάρτυς μου ο Θεός! είπε ο Σάντστος.  Δεν σου είπα κύριε μου, να δεις καλά τι πήγαινες να κάνεις γιατί είναι ανεμόμυλοι κι αυτό δεν μπορεί να το αρνηθεί κανένας, παρά μόνο εκείνος που έχει άλλους ανεμόμυλους μες στο κεφάλι του;

- Σώπασε, φίλε μου Σάντσο, απάντησε ο δον Κιχώτης, γιατί τα πράγματα του πολέμου υπόκεινται περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, σε διαρκή αλλαγή!...

Tι λέει ένας κανόνας στο προηγούμενο κεφάλαιο; 

Δεν παλεύουμε έξω από τις γραμμές μας. 

Δεν παλεύουμε έξω από τα όρια της πραγματικότητάς μας, δηλαδή δεν τα βάζουμε με φανταστικούς εχθρούς. 

Είναι αρκετές οι πραγματικές δυσκολίες της ζωής, οι οποίες όντως την κάνουν να μοιάζει με πόλεμο που διαρκώς αλλάζει, που διαρκώς μετατοπίζεται, και τις οποίες εμείς καλούμαστε κάθε τόσο να υπερνικήσουμε, παίρνοντας ως έπαθλο τη συνήθεια να κρατάμε ψηλά το κεφάλι.

[Βριάρεως - Μυθολογικό πρόσωπο, ένας από τους τρεις εκατόγχειρες γιους της Γαίας και του Ουρανού, που μαζί με τους αδελφούς του Κόττο και Γύη, βοήθησαν τον Δία να νικήσει τους Τιτάνες, όταν απειλούσαν τον Όλυμπο. 
Το όνομα προέρχεται από το επίθετο βριαρός = στιβαρός.]

lecturesbureau – [2fA]