"Μια σελίδα της ζωής μου "

[Σε ένα παλιό σεντούκι, βρέθηκε ξεχασμένο εδώ και πολλές δεκαετίες,  ένα σακίδιο συγγενικού μου προσώπου με σχολικά βιβλία και τετράδια, ανάμεσα τους, κι ένα τετράδιο Εκθέσεων – Μ Ψ]

-  Έκθεσις 1η
του μαθητού Μ. Π.  (Παρακαλώ να μη διαβαστεί στην τάξη)

Μια σελίδα της ζωής μου

Ξεχνώ ποιανού μήνα της Άνοιξης ήταν το κατασκότεινο εκείνο βράδυ.
Σχεδόν είχαμε τελειώσει το δείπνο, όταν μια κούρσα σταμάτησε μπροστά στην εξώπορτα μας, κι ακούσαμε τα βαριά βήματα των στρατιωτών στην αυλή και τα βίαια χτυπήματα τους στην πόρτα.
Όλοι μείναμε στις θέσεις μας παγωμένοι, παραλυμένοι από τον φόβο, γιατί ολόκληρη η οικογένεια είμαστε Άγγλοι υπήκοοι.
Στο δεύτερο βροντερό τους χτύπημα, φαίνεται πως εγώ συνήλθα πρώτος απ’ όλους και μηχανικά πήγα κι άνοιξα την πόρτα, που φέρνει κατ’ ευθείαν στο δωμάτιο όπου τρώγαμε.
Στο μεταξύ και οι άλλοι είχαν σηκωθεί κι όλοι μαζί κοιτούσαμε, με κίτρινα τα πρόσωπα από τον φόβο και την αγωνία, τους δυο στρατιώτες που μπήκαν μέσα αρματωμένοι σαν αστακοί, απαίσιοι, φοβεροί.
Με του λοχία τα λίγα Ελληνικά και της μητέρας μου τα λίγα Γερμανικά, μας έδωσαν να καταλάβουμε πως θα έπαιρναν τον πατέρα μου όμηρο, γιατί στα οχυρά είχαν γίνει σαμποτάζ.

Όταν άκουσα τον σκοπό τους, ήταν κάτι τόσο πικρό και βασανιστικά τρομακτικό, που δεν μπορούσα ακόμα κι αν ήθελα, να το πιστέψω.
Γρήγορα όμως, τα λόγια του λοχία έγιναν ανίκητη πραγματικότητα, που γέμισε όλων μας τις καρδιές, με χίλιους μαύρους φόβους και  ερωτηματικά.
Τι τον θέλουν, τι θα του κάμουν; Άραγε, θα τον ξαναδούμε ζωντανό;
Και τότε άρχισε το μεγάλο βασανιστήριο της αγωνίας. Εκείνη η νύχτα άσπρισε τα μαλλιά της μητέρας και σε μένα έμαθε, τι είναι ψυχικός πόνος, τι κοστίζει η αβεβαιότητα σε τέτοιες περιπτώσεις.
Ποτέ άλλοτε δεν είχα ξανακλάψει, ούτε και ξανάκλαψα τόσο, και για παρόμοια αιτία.
Πώς πέρασε εκείνη η βραδιά, δεν περιγράφεται. Θυμάμαι πως ο ύπνος με πήρε ενώ καθόμουν σε μια πολυθρόνα αμίλητος, όπως και οι άλλοι, έχοντας το μυαλό μου γεμάτο από τις πιο φριχτές για ένα παιδί, σκέψεις.

Όταν άνοιξα τα μάτια μου το πρωί, ήμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου κι από πάνω μου με κοιτούσε ο πατέρας.
Τι αισθάνθηκα τότε, άνθρωπος δεν μπορεί να το περιγράψει.
Ξανάκλεισα τα μάτια μου, να διατηρήσω το όραμα, όταν η φωνή του πατέρα μου είπε, πως ό,τι έβλεπα ήταν αληθινό.

[2φΑ]

"Μια έντιμη ομήγυρη "

Ιερ. Θ. Π. -  ΜΙΑ ΕΝΤΙΜΗ ΟΜΗΓΥΡΗ

Ένας βασιλιάς επισκέφθηκε κάποτε μια φυλακή.
Όπως συνηθιζόταν τότε, όταν ο βασιλιάς επισκεπτόταν κάποιο μέρος, επιτρεπόταν στους υπηκόους να παρουσιάζονται μπροστά του και να του υποβάλλουν τα αιτήματα τους.

Την ημέρα εκείνη λοιπόν, άρχισαν οι φυλακισμένοι να περνούν από μπροστά του και να του ζητούν όλοι να τους ελευθερώσει, επειδή ο ένας ήταν αθώος, ο άλλος είχε αδικηθεί, ο τρίτος ήταν θύμα δικαστικής πλάνης κ.ο.κ.

Ένας μόνο απ' όλους, καθόταν κάπου παράμερα, στέναζε βαριά κι έλεγε περίλυπος συνέχεια, πως ήταν πέρα για πέρα ένοχος.
Κάποια στιγμή τον πήρε είδηση ο βασιλιάς.

Γυρίζει αμέσως και λέει στους δεσμοφύλακες:
- Βγάλτε αμέσως από δω μέσα αυτόν τον ένοχο.
Η παρουσία του ντροπιάζει την έντιμη ομήγυρη των υπόλοιπων κυρίων...

agiosnikolaos

GT – [2fA]

"Καθώς ἡμεῖς ἕν ἐσμεν "

Ιω. 17,20 - 17,26               

        

Οὐ περὶ τούτων δὲ ἐρωτῶ μόνον, ἀλλὰ καὶ περὶ τῶν πιστευόντων διὰ τοῦ λόγου αὐτῶν εἰς ἐμέ,

ἵνα πάντες ἓν ὦσι, καθὼς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ἓν ὦσιν, ἵνα ὁ κόσμος πιστεύσῃ ὅτι σύ με ἀπέστειλας.

καὶ ἐγὼ τὴν δόξαν ἣν δέδωκάς μοι δέδωκα αὐτοῖς, ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς ἕν ἐσμεν,

ἐγὼ ἐν αὐτοῖς καὶ σὺ ἐν ἐμοί, ἵνα ὦσι τετελειωμένοι εἰς ἕν, καὶ ἵνα γινώσκῃ ὁ κόσμος ὅτι σύ με ἀπέστειλας καὶ ἠγάπησας αὐτοὺς καθὼς ἐμὲ ἠγάπησας.

πάτερ, οὓς δέδωκάς μοι, θέλω ἵνα ὅπου εἰμὶ ἐγὼ κἀκεῖνοι ὦσι μετ᾿ ἐμοῦ, ἵνα θεωρῶσι τὴν δόξαν τὴν ἐμὴν ἣν δέδωκάς μοι, ὅτι ἠγάπησάς με πρὸ καταβολῆς κόσμου.

πάτερ δίκαιε, καὶ ὁ κόσμος σε οὐκ ἔγνω, ἐγὼ δέ σε ἔγνων, καὶ οὗτοι ἔγνωσαν ὅτι σύ με ἀπέστειλας·

καὶ ἐγνώρισα αὐτοῖς τὸ ὄνομά σου καὶ γνωρίσω, ἵνα ἡ ἀγάπη ἣν ἠγάπησάς με ἐν αὐτοῖς ᾖ, κἀγὼ ἐν αὐτοῖς.

[2φΑ]

"What A Feeling! "

What A Feeling – με την Irene Cara
Από την ταινία Flashdance  του Adrian Lyne, (1983)

Οντισιόν – η Jennifer Beals

Τι Συναίσθημα!

Στην αρχή, όταν δεν υπάρχει τίποτα - Εκτός από ένα αργό λαμπερό όνειρο
Που ο φόβος σου φαίνεται να κρύβει - Βαθιά μέσα στο μυαλό σου

Ολομόναχη έχω κλάψει - Σιωπηλά δάκρυα γεμάτα περηφάνια
Σε έναν κόσμο φτιαγμένο από ατσάλι - Φτιαγμένο από πέτρα

Τώρα ακούω τη μουσική - Κλείνω τα μάτια μου
Αισθάνομαι τον ρυθμό να με τυλίγει - Να κρατάει την καρδιά μου

Τι συναίσθημα! - Το να είσαι είναι το να πιστεύεις
Μπορώ να τα έχω όλα - Τώρα χορεύω για τη ζωή μου

Πάρε το πάθος σου - Και κάντο να συμβεί
Οι εικόνες ζωντανεύουν - Τώρα χορεύω μέσα από τη ζωή μου

Τώρα ακούω τη μουσική - Κλείνω τα μάτια, είμαι ο ρυθμός
Μέσα σε μια στιγμή - Κρατάει την καρδιά μου

Τι συναίσθημα! - Το να είσαι είναι το να πιστεύεις
Μπορώ να τα έχω όλα - Τώρα χορεύω για τη ζωή μου

Πάρε το πάθος σου - Και κάντο να συμβεί
Οι εικόνες ζωντανεύουν - Τώρα χορεύω μέσα από τη ζωή μου

Τι συναίσθημα! - Τι συναίσθημα!
(Είμαι η μουσική τώρα)
Το να είσαι είναι το να πιστεύεις
(Είμαι ο ρυθμός τώρα)
Οι εικόνες ζωντανεύουν
Μπορείς να χορέψεις ακριβώς μέσα από τη ζωή σου

Τι συναίσθημα! - (Μπορώ πραγματικά να τα έχω όλα)
Τι συναίσθημα! -(Οι εικόνες ζωντανεύουν όταν καλώ)
Μπορώ να τα έχω όλα - (Μπορώ πραγματικά να τα έχω όλα)
Να τα έχω όλα - (Οι εικόνες ζωντανεύουν όταν καλώ)
(Καλώ, καλώ, καλώ, καλώ)

(Τι συναίσθημα!) - Μπορώ να τα έχω όλα
(Το να είσαι είναι το να πιστεύεις) - Το να είσαι είναι το να πιστεύεις
(Πάρε το πάθος σου)
(Κάντο να συμβεί) - Κάντο να συμβεί
(Τι συναίσθημα!) - Τι συναίσθημα!
(Το να είσαι είναι το να πιστεύεις) - Πάρε το πάθος σου

klik – [2fA]

"Στό ὑπερῷο τοῦ νοῦ μας.. "

-  Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ
Από τον Λόγο του, "περί τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Χριστοῦ"
(σε νεοελληνική ἀπόδοση)

Βλέπετε αὐτὴ τὴ κοινὴ γιὰ μᾶς ἑορτὴ καὶ εὐφροσύνη, τὴν ὁποία ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστὸς ἐχάρισε μὲ τὴν ἀνάσταση καὶ ἀνάληψή του στοὺς πιστούς;
Ἐπήγασε ἀπὸ θλίψη.
Βλέπετε αὐτὴ τὴ ζωή, μᾶλλον δὲ τὴν ἀθανασία; Ἐπιφάνηκε σὲ μᾶς ἀπὸ θάνατο.
Βλέπετε τὸ οὐράνιο ὕψος, στὸ ὁποῖο ἀνέβηκε κατὰ τὴν ἀνύψωσή του ὁ Κύριος καὶ τὴν ὑπερδεδοξασμένη δόξα ποῦ δοξάσθηκε κατὰ σάρκα;
Τὸ πέτυχε μὲ τὴν ταπείνωση καὶ τὴν ἀδοξία.

Ὅπως λέγει ὁ ἀπόστολος γι᾿ αὐτόν, «ἐταπείνωσε τὸν ἑαυτό του γενόμενος ὑπήκοος μέχρι θανάτου, καὶ μάλιστα σταυρικοῦ θανάτου, γι᾿ αὐτὸ κι᾿ ὁ Θεὸς τὸν ὑπερύψωσε καὶ τοῦ χάρισε ὄνομα ἀνώτερο ἀπὸ κάθε ὄνομα, ὥστε στὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ νὰ καμφθεῖ κάθε γόνατο ἐπουρανίων καὶ ἐπιγείων καὶ καταχθονίων καὶ νὰ διακηρύξει κάθε γλώσσα ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ Κύριος σὲ δόξα Θεοῦ Πατρός».
(Φιλ. β´ 8-11).   ….

Σήμερα ὁ Κύριος ὄχι μόνο στάθηκε, ὅπως μετὰ τὴν ἀνάσταση, στὸ μέσο τῶν μαθητῶν του, ἀλλὰ καὶ ἀποχωρίσθηκε ἀπὸ αὐτοὺς καί, ἐνῷ τὸν ἔβλεπαν, ἀναλήφθηκε στὸν οὐρανὸ καὶ εἰσῆλθε στ᾿ ἀληθινὰ ἅγια τῶν ἁγίων «καὶ ἐκάθησε στὰ δεξιὰ τοῦ Πατρὸς πάνω ἀπὸ κάθε ἀρχὴ καὶ ἐξουσία καὶ ἀπὸ κάθε ὄνομα καὶ ἀξίωμα, ποὺ γνωρίζεται καὶ ὀνομάζεται εἴτε στὸν παρόντα εἴτε στὸν μέλλοντα αἰώνα».
(Ἐφ. α´ 20).   ….

Στάθηκε λοιπὸν στὸ μέσο τους καὶ τοὺς λέγει, «εἰρήνη σὲ σᾶς», τούτη τὴ γλυκιὰ καὶ σημαντικὴ καὶ συνηθισμένη του προσφώνηση. Τὴν διπλῆ εἰρήνη, πρὸς τὸν Θεὸ ποὺ εἶναι γέννημα τῆς εὐσέβειας καὶ αὐτὴ ποὺ ἔχουμε οἱ ἄνθρωποι μεταξύ μας. 

Καὶ καθὼς τοὺς εἶδε φοβισμένους καὶ ταραγμένους ἀπὸ τὴν ἀνέλπιστη καὶ παράδοξη θέα, γιατὶ νόμισαν ὅτι βλέπουν πνεῦμα - φάντασμα, αὐτὸς τοὺς ἀνέφερε πάλι τοὺς διαλογισμοὺς τῆς καρδιᾶς των, καὶ ἀφοῦ ἔδειξε ὅτι εἶναι αὐτὸς ὁ ἴδιος, πρότεινε τὴ διαβεβαίωση διὰ τῆς ἐξετάσεως καὶ ψηλαφήσεως. 

Ζήτησε φαγώσιμο, ὄχι γιατὶ εἶχε ἀνάγκη τροφῆς, ἀλλὰ γιὰ ἐπιβεβαίωση τῆς ἀναστάσεώς του.

Ἔφαγε δὲ μέρος ψητοῦ ψαριοῦ καὶ μέλι ἀπὸ κηρύθρα, ποὺ εἶναι καὶ αὐτὰ σύμβολα τοῦ μυστηρίου του. Δηλαδὴ ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ ἕνωσε στὸν ἑαυτό του καθ᾿ ὑπόσταση τὴ φύση μας, ποὺ σὰν ἰχθὺς κολυμποῦσε στὴν ὑγρότητα τοῦ ἡδονικοῦ καὶ ἐμπαθοῦς βίου, καὶ τὴν καθάρισε μὲ τὸ ἀπρόσιτο πῦρ τῆς Θεότητός του. 

Μὲ κηρύθρα δὲ μελισσιοῦ μοιάζει ἡ φύση μας γιατὶ κατέχει τὸν λογικὸ θησαυρὸ τοποθετημένο στὸ σῶμα σὰν μέλι στὴ κηρύθρα. Τρώγει ἀπὸ αὐτὰ εὐχαρίστως γιατὶ καθιστᾶ φαγητό του τὴν σωτηρία τοῦ καθενὸς ἀπὸ τοὺς μετέχοντας τῆς φύσεως. 

Δὲν τρώει ὁλόκληρο, ἀλλὰ μέρος «ἀπὸ κηρύθρα μέλι» ἐπειδὴ δὲν πίστευσαν ὅλοι καὶ δὲν τὸ παίρνει μόνος του, ἀλλὰ προσφέρεται ἀπὸ τοὺς μαθητές, γιατὶ τοῦ φέρνουν μόνο τοὺς πιστεύοντες σ᾿ αὐτόν, χωρίζοντάς τους ἀπὸ τοὺς ἀπίστους.

Κατόπιν τοὺς ὑπενθύμισε τοὺς λόγους του πρὶν τὸ πάθος, ποὺ ὅλοι πραγματοποιήθηκαν. 

Τοὺς ὑποσχέθηκε νὰ τοὺς στείλει τὸ ἅγιο Πνεῦμα, τοὺς εἶπε νὰ καθίσουν στὴν Ἱερουσαλὴμ μέχρι νὰ λάβουν δύναμη ἀπὸ ψηλά. 

Μετὰ τὴ συζήτηση ὁ Κύριος τοὺς ἔβγαλε ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ τοὺς ὁδήγησε ἕως τὴ Βηθανία καὶ ἀφοῦ τοὺς εὐλόγησε, ὅπως ἀναφέραμε, ἀποχωρίσθηκε ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ἀνυψώθηκε πρὸς τὸν οὐρανό, χρησιμοποιώντας νεφέλη σὰν ὄχημα καὶ ἀνῆλθε ἐνδόξως στοὺς οὐρανούς, στὰ δεξιὰ τῆς μεγαλοσύνης τοῦ Πατρός, καθιστώντας ὁμόθρονο τὸ φύραμά μας.

Καθὼς οἱ Ἀπόστολοι δὲν σταματοῦσαν νὰ κοιτάζουν τὸν οὐρανό, μὲ τὴ φροντίδα τῶν ἀγγέλων πληροφοροῦνται ὅτι ἔτσι θὰ ἔλθει πάλι ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ «θὰ τὸν ἰδοῦν ὅλες οἱ φυλὲς τῆς γῆς, νὰ ἔρχεται πάνω στὶς νεφέλες τοῦ οὐρανοῦ». (Ματθ. κδ´ 30). 

Τότε οἱ μαθητὲς ἀφοῦ προσκύνησαν ἀπὸ τὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, ἀπὸ ὅπου ἀναλήφθηκε ὁ Κύριος, ἐπέστρεψαν στὴν Ἱερουσαλὴμ χαρούμενοι, αἰνώντας καὶ εὐλογώντας τὸν Θεὸ καὶ ἀναμένοντες τὴν ἐπιδημία τοῦ θείου Πνεύματος.

Ὅπως λοιπὸν ἐκεῖνος ἔζησε καὶ ἀπεβίωσε, ἀναστήθηκε καὶ ἀναλήφθηκε, ἔτσι κι᾿ ἐμεῖς ζοῦμε καὶ πεθαίνουμε καὶ θὰ ἀναστηθοῦμε ὅλοι. Τὴν ἀνάληψη ὅμως δὲν θὰ πετύχουμε ὅλοι, ἀλλὰ μόνο ἐκεῖνοι γιὰ τοὺς ὁποίους ζωὴ εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ ὁ θάνατος εἶναι κέρδος, ὅσοι πρὸ τοῦ θανάτου σταύρωσαν τὴν ἁμαρτία διὰ τῆς μετανοίας, μόνο αὐτοὶ θὰ ἀναληφθοῦν μετὰ τὴν κοινὴ ἀνάσταση σὲ νεφέλες πρὸς συνάντηση τοῦ Κυρίου στὸν ἀέρα. 

(Α´ Θεσ. δ´ 17).

Ἂς ἔρθουμε στὸ ὑπερῷο μας, στὸ νοῦ μας προσευχόμενοι, ἂς καθαρίσουμε τοὺς ἑαυτούς μας γιὰ νὰ πετύχουμε τὴν ἐπιδημία τοῦ Παρακλήτου καὶ νὰ προσκυνήσουμε Πατέρα καὶ Υἱὸ καὶ ἅγιο Πνεῦμα, τώρα καὶ πάντοτε καὶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Γένοιτο.

nektar-uoa

[2φΑ]

"Διαπερατότητα στη Ζωή "

«Η Ανάσταση είναι Επανάσταση»
-  Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος

- Φτιαγμένος από τη «στόφα» των προφητών και ως εκ τούτου εν δυνάμει επικίνδυνος. 
Ο λόγος του παθιασμένος, είτε ανακουφίζει, είτε ερεθίζει, ανάλογα με την διάθεση που θα τον προσεγγίσει κανείς.
«Έφηβος» στην ψυχή, με βλέμμα που πετάει σπίθες, οι κινήσεις του γεμάτες ζωντάνια, τονίζουν την αποφασιστικότητά του και τις βαθιές του πεποιθήσεις.
Ο μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος είναι ο ορισμός του αναστάσιμου ανθρώπου και μας επιτρέπει να διερευνήσουμε από πού πηγάζει αυτή η διαρκής λαχτάρα του για ζωή και η διαφορετική προσέγγισή του για τον θάνατο. -

[από συνέντευξη στον Δημοσθένη Γκαβέα, για το HUFFPOST, 28.04.2019]

Άλλο πράγμα η εορτή ως εορτασμός και άλλο η εορτή ως εκκλησιαστική πανήγυρη.
Το πρώτο σημαίνει απλά ποικιλία στη ζωή μας, αλλαγή στη μονοτονία της.
Η Ανάσταση είναι κάτι διαφορετικό ως εκκλησιαστικό γεγονός και κάτι άλλο ως εορταστική πανήγυρη. Ακόμη και από θρησκευτικής πλευράς υπάρχει ένα έντονο σκηνικό με ποικίλες ακολουθίες, τύπους, συμβολισμούς, με τον Σταυρό, με τον Επιτάφιο, με όλες αυτές τις εναλλαγές και βεβαίως με τα έθιμα, τα κόκκινα αυγά, τις λαμπάδες, τα αρνιά, τη σχέση με την άνοιξη και τα λοιπά.
Όμορφα έθιμα. Όλο όμως αυτό παραπέμπει σε μια γιορτή χαράς, γιορτή αγάπης, γιορτή εξωτερικών σχημάτων, ανθρώπινων σχέσεων.

Η Εκκλησία δεν γιορτάζει την Ανάσταση.
Γιορτάζει την Ανάσταση του Χριστού, το οποίο σημαίνει τρία πράγματα:
το πρώτο είναι η συντριβή της δυνάμεως του διαβόλου, το δεύτερο η νίκη του Χριστού κατά του θανάτου και το τρίτο η δυνατότητα του ανθρώπου να αναστηθεί και ο ίδιος.
Με την Ανάσταση του Χριστού αποδεικνύεται η θεότητά Του, αφού ούτε ο θάνατος, ούτε ο τάφος μπορεί να Τον περιορίσει, αλλά ταυτόχρονα φαίνεται και η δυνατότητα που έχει ο άνθρωπος να σπάσει τον φραγμό του θανάτου.

Να το πω με ένα απλό παράδειγμα.
Εάν ο θάνατος είναι μια επιφάνεια, μια οθόνη αδιαπέραστη και σκοτεινή, αυτό που η Ανάσταση του Χριστού κάνει, είναι ότι δίνει σε αυτή την επιφάνεια διαφάνεια και διαπερατότητα, που σημαίνει ότι μπορείς να δεις πίσω και μετά από τον θάνατο και επιπλέον, να περάσεις και ο ίδιος μέσα από τον θάνατο στην όντως ζωή, στην αιωνιότητα.
Θα μπορούσε να υπήρχε ζωή αιώνια χωρίς να είχε νικηθεί ο θάνατος, να μην υπήρχε ο θάνατος.
Εφόσον όμως υπάρχει, η Ανάσταση σημαίνει συντριβή του θανάτου.

Η μεγαλύτερη ζημιά που μπορεί κανείς να πάθει, είναι να του γκρεμίσουνε την πίστη και αυτό γίνεται συστηματικά….

huffingtonpost – [2φΑ]

"Πάσχα τό τερπνόν "

-  π. Παντελεήμων Κρούσκος

Πάσχα τὸ τερπνόν, Πάσχα Κυρίου, Πάσχα,
Πάσχα πανσεβάσμιον ἡμῖν ἀνέτειλε,
Πάσχα, ἐν χαρᾷ ἀλλήλους περιπτυξώμεθα,
ὦ Πάσχα λύτρον λύπης·
καὶ γὰρ ἐκ τάφου σήμερον ὥσπερ ἐκ παστοῦ, ἐκλάμψας Χριστός,
τὰ Γύναια χαρᾶς ἔπλησε λέγων· Κηρύξατε Ἀποστόλοις.

Η παράταση του "ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ" για σαράντα ημέρες υπενθυμίζει και δύο άλλα κύρια και σημαντικά γεγονότα.
Το ένα αφορά την Γραφή και την υπόμνηση της πώς ο Κύριος Ιησούς επί σαράντα μέρες εμφανιζόταν στους μαθητές Του, συνέτρωγε μαζί τους για να πιστοποιήσει την ανάσταση και τους προετοίμαζε με την διδασκαλία και την φωταγωγική Του παρουσία για την επέλευση και κάθοδο του Αγίου Πνεύματος.

Επί σαράντα ημέρες τέλος επεκτείνεται αυτός ο εορτασμός για να καταδειχθεί πώς μετά την ανάσταση του Χριστού, εορτάζωμεν στην Εκκλησία Πάσχα αιώνιον και ατελεύτητον.
Δεν έχει τέλος η αναστάσιμη πανήγυρη, αλλά επαναλαμβάνεται όχι μόνο σε χρονικό επίπεδο, δηλαδή στην κυριακάτικη ευχαριστιακή σύναξη, αλλά σε αυτά τα ιερά μυστήρια εικονίζεται και στο κύριο μυστήριο της ιδίας της Εκκλησίας, όπου είναι τόπος και χώρος της αναστάσεως.

Πάσχα μέγα και ιερώτατον είναι αυτός ο Κύριος Ιησούς κατά τον θεηγόρο Παύλο και τον Θεολόγο Γρηγόριο.
Θέλοντας η Εκκλησία μας να τονίσει την αεί παρουσία Του ανάμεσα μας, επεκτείνει τον εορτασμό σε τεσσαρακονθήμερο δίνοντας τον τύπο και την εικόνα της αιωνιότητας.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ!
Και Νικά και Βασιλεύει εις τους αιώνας

fb – [2fA]

"Η μαρτυρία του ποιητή "

Φίλιππος Sherrard
-  Ο Οδυσσέας Ελύτης και η ανακάλυψη της Ελλάδας

[Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΗ - ΠΡΟΟΠΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΙΣΜΟΙ
 Ἐκδόσεις ΙΝΔΙΚΤΟΣ ΑΘΗΝΑΙ 1998]

… «Ἐγώ καί ἡ γενιά μου», γράφει ὁ Ὀδυσσέας Ἐλύτης, ἐπιχειρήσαμε νά ἀνακαλύψουμε τό ἀληθινό πρόσωπο τῆς Ἑλλάδος.
Αὐτό ἦταν ἀναγκαῖο, γιατί μέχρι τότε τό ἀληθινό πρόσωπο τῆς Ἑλλάδος παρουσιαζόνταν ὅπως τό εἶχαν δεῖ οἱ  Εὐρωπαῖοι.
Γιά νά πραγματώσουμε αὐτό  τό καθῆκον ἔπρεπε νά καταστρέψουμε τήν παράδοση τοῦ ὀρθολογισμοῦ, πού ἀπλώνεται βαρειά πάνω στό δυτικό κόσμο…

Ὁ ὑπερρεαλισμός, ὅπως τόν εἶδε ὁ Ἐλύτης, ἦταν μιά προσπάθεια νά ἀνατρέψει τήν τυραννία τῆς κοσμοθεωρίας πού εἶχε παραγάγει αὐτό τόν κόσμο, μιᾶς κοσμοθεωρίας πού σταδιακά εἶχε ἐγκλωβιστεῖ σέ μιά καθαρά ὑλιστική καί πραγματιστική προσέγγιση τῶν πραγμάτων καί ἡ ὁποία θεωροῦσε  ὡς πραγματικό μόνο ὅ,τι  μποροῦν νά παρατηρήσουν καί νά συλλάβουν οἱ αἰσθήσεις· πού θεωροῦσε πώς ἡ ἀλήθεια γιά τά πράγματα μπορεῖ νά ἀνακαλυφθεῖ μέσα ἀπό μιά διεργασία ὀρθολογιστικῆς καί λογικῆς  ἀνάλυσης. 

Τά ἴδια πράγματα, τά φυσικά πράγματα, δένδρα, λουλούδια, πουλιά, βράχια, ζῶα, ἀστέρια, ἀντιμετωπίζονταν ἁπλῶς ὡς ἀντικείμενα πού ὑπόκεινται σέ ὁρισμένους μηχανιστικούς νόμους, τούς ὁποίους οἱ ἐπιστήμονες πάσχιζαν νά διατυπώσουν.
Ἀπό τήν ἄποψη αὐτή δέν ὑπῆρχε καμμιά θέση γιά τέτοιες ἀπαρχαιωμένες ἰδέες ὅπως ψυχή καί εἰκονοπλαστική δύναμη τῆς ψυχῆς.

… Ἀντίθετα, ὁ ὑπερρεαλισμός ἐπαναβεβαίωσε τήν πίστη, μιά ὁλοκληρωτική πίστη στίς πνευματικές δυνάμεις τοῦ ἀνθρώπου. 

Δήλωσε πώς τά πράγματα πού βλέπουμε γύρω μας ἤ βιώνουμε μέσῳ τῶν αἰσθήσεών μας οὐσιαστικά περιέχουν πολύ λίγη πραγματικότητα, καί τά πράγματα πού ἀντιλαμβανόμαστε μέ τά μάτια τῆς ψυχῆς εἶναι ὅσο πραγματικά ἤ ἀκόμη καί πιό πραγματικά ἀπό ἐκεῖνα πού βλέπουμε μέ τά σαρκικά μας μάτια.
Καί ἰσχυρίστηκε πώς τά φαινόμενα τῆς φύσης εἶναι ὄντως φαινόμενα τοῦ πνεύματος. 

Καί πώς δουλειά τῆς τέχνης δέν εἶναι νά ἐπαναλαμβάνει τά γεγονότα καί τίς ἐμπειρίες τῆς καθημερινῆς ζωῆς μέ μιά «ποιητική» γλώσσα, ἀλλά νά παρουσιάζει τά πράγματα ὅπως εἶναι ὅταν θεωροῦνται ὑπό τό φῶς τοῦ πνεύματος.

Δηλαδή, ὁ ἀληθινός τεχνίτης δέν διεισδύει στά πράγματα τόσο μέ τίς αἰσθήσεις, ὅσο τά συλλαμβάνει βάση εἰκόνων πού εἶναι ἔμφυτες στήν ψυχή.
Γιά αὐτό ὀ κόσμος δέν πρέπει νά θεωρεῖται ἁπλῶς ὡς ἐξωτερικό ἀντικείμενο ἤ ἐξωτερικό πρότυπο γιά λίγο-πολύ ἀκριβολογικούς ὁρισμούς, ταξινομήσεις καί ἑρμηνεῖες ἐπιστημονικοῦ χαρακτήρα.
Βιώνεται καί ἀποκαλύπτεται ὡς μιά διαδοχή ἐσωτερικῶν σχέσεων…

«Ὁ ἀληθινός ποιητής», γράφει ὁ Ἐλύτης, «δέν καταδέχεται νά περισσολογεῖ, νά ζωγραφίζει, νά ξαναθυμίζει.
Κάνει ὁρατό τό ἀόρατο, αἰσθητό τό νοούμενο, πραγματικό τό μή πραγματικό.
Στή θέση μιᾶς φτωχῆς σειρᾶς ἀπό λέξεις βάζει μιάν ἄλλη, κατάλληλη ὄχι πιά νά θυμίσει γνωστά, μά νά ἐμππνεύσει ἄγνωστα ὁράματα».

Μίλησα γιά τήν ἀποσύνθεση ἐνός πνευματικοῦ κόσμου στή Δύση πού ἔχει ἐκθέσει τήν ἀνθρώπινη ψυχή σέ μιά ἀντίστοιχη ἀποσύνθεση.
Ἡ ψυχή μή μπορώντας πλέον νά ζήσει σέ μιά ἐσωτερική πνευματική διάσταση πού ἀντανακλᾶται καί στό περιβάλλον πού δημιουργεῖ γύρω της, ἀναπόφευκτα προβάλλεται πρός τά ἔξω, παραδίνεται ἀνυπεράσπιστη καί δίχως ἐπίγνωση στόν κόσμο τῶν πραγμάτων, στόν κόσμο τῶν ἐντυπώσεων καί τῶν ἀντανακλαστικῶν ἀντιδράσεων.

Καί σάν ὐποκατάστατο τῆς ζωῆς πού ἔχασε, ρίχνεται μέσα σέ αὐτόν τόν κόσμο καί ἔτσι ἀποξενώνεται μέσα σ’ αὐτόν.
Ὁ μόνος πραγματικός δρόμος γιά νά βγεῖ ἡ ψυχή ἀπ’ αὐτή τήν κατάσταση εἶναι νά πάρει τήν ἀντίθετη κατεύθυνση, νά στραφεῖ στόν ἑαυτό της καί νά προσπαθήσει νά ξανακατακτήσει ἀπό τά μέσα τόν χαμένο πνευματικό κόσμο.

Αὐτή θά πρέπει νά εἶναι, πάνω ἀπ’ὅλα, ἡ δουλειά τῶν ποιητῶν.
«…Μιά ὁλόκληρη φιλολογία ἔκανε τό λάθος στά χρόνια μας νά παραβγεῖ μέ τά γεγονότα καί νά πλειοδοτήσει στή φρίκη ἐκεῖ πού θά ᾽πρεπε νά τήν ἀντισταθμίσει». 

Γι’ αὐτόν, τό λειτούργημα τῆς ποίησης ἔχει σκοπό νά μᾶς ἀποσπᾶ ἀπό τόν κόσμο ὅπως τόν ἔχουμε βρεῖ, τόν κόσμο τῆς φθορᾶς· ἐπειδή ἡ ποίηση «εἶναι ἠ μόνη ὀδός γιά νά ὑπερβοῦμε τή φθορά, μέ τήν ἔννοια πού ὁ θάνατος εἶναι ἡ μόνη ὁδός γιά τήν Ἀνάσταση».

«Νά γιατί γράφω», ἐξηγεῖ.
«Γιατί ἡ Ποίηση ἀρχίζει ἀπό κεῖ πού τήν τελευταῖα λέξη δέν τήν ἔχει ὁ θάνατος.
Εἶναι ἡ λήξη μιᾶς ζωῆς καί ἡ ἔναρξη μιᾶς ἄλλης, πού εἶναι ἴδια μέ τήν πρώτη ἀλλά πού πάει πολύ βαθιά, ὡς τό ἀκρότατο σημεῖο πού μπόρεσε ν’ ἀνιχνεύσει ἡ ψυχή, στά σύνορα τῶν ἀντιθέτων, ἐκεῖ πού ὁ Ἥλιος καί ὁ Ἅδης ἀγγίζονται. 
Ἡ ἀτελεύτητη φορά πρός τό φῶς τό φυσικό πού εἶναι ὁ Λόγος, καί τό φῶς τό Ἄκτιστον πού εἶναι ὁ Θεός».
Καί προσθέτει: «Θέλουμε δέ θέλουμε, εἴμαστε ὅλοι δέσμιοι μιᾶς εὐτυχίας πού ἀπό δικό μας λάθος ἀποστερούμαστε».   ….   ….

«Ὅ,τι ἀγαπῶ γεννιέται ἀδιάκοπα
Ὅ,τι ἀγαπῶ εἶναι στήν ἀρχή του πάντα.»   ….

antifono – [2φΑ]

"Ύπαγε, νίψαι.. "

Κυριακή του τυφλού – Υμνολογική εκλογή.
Δόξα των Κεκραγαρίων του εσπερινού… Ήχος πλ. α’

Κύριε, παράγων εν τη οδώ, εύρες άνθρωπον, τυφλόν εκ γενετής,
και έκθαμβοι γεγονότες οι Μαθηταί, επηρώτων σε, λέγοντες
"Διδάσκαλε, τις ήμαρτεν, ούτος, ή οι γονείς αυτού, ίνα τυφλός γεννηθή;"
Συ δε Σωτήρ μου, εβόας αυτοίς,
"Ούτε ούτος ήμαρτεν, ούτε οι γονείς αυτού,
αλλ’ ίνα φανερωθή τα έργα του Θεού εν αυτώ,
εμέ δει εργάζεσθαι τα έργα του πέμψαντός με, ά ουδείς δύναται εργάζεσθαι."

Και ταύτα ειπών, πτύσας χαμαί, και πηλόν ποιήσας,
επέχρισας τους οφθαλμούς αυτού, λέξας προς αυτόν,
"Ύπαγε, νίψαι εις του Σιλωάμ την κολυμβήθραν",
ο δε, νιψάμενος, υγιής εγένετο, καί εβόα πρός σέ,
"Πιστεύω, Κύριε", και προσεκύνησέ σοι,
Διό βοώμεν καί ημείς, Ελέησον ημάς.

orp – [2φΑ]

- Ιούνιος 2019

ΙΟΥΝΙΟΣ

Πρωί κι όλα του κόσμου στημένα
στην ιδεώδη απόσταση μιας μονομαχίας.
Τα όπλα έχουν διαλεχτεί
τα ίδια πάντα,
οι ανάγκες σου, οι ανάγκες μου.

Αυτός που θα μέτραγε ένα δύο τρία πυρ
καθυστερούσε,
κι ώσπου να ’ρθει καθίσαμε στην ίδια καλημέρα
και χαζεύαμε τη φύση.

(Κική Δημουλά)

[2fA]

"Γη των απουσιών "

Κική Δημουλᾶ  -  ΓΗ ΤΩΝ ΑΠΟΥΣΙΩΝ

Τώρα θὰ κοιτάζεις μία θάλασσα.

Ἡ διάθεση νὰ σὲ ἐντοπίσω
στὴ συστρεφόμενη ἐντός μου γῆ τῶν ἀπουσιῶν
ἔτσι σὲ βρίσκει:
πικρὴ παραθαλάσσια ἀοριστία.

Ἐκεῖ δὲν ἔχει ἀκόμα νυχτώσει
κι ἂς νύχτωσε τόσο ἐδῶ
τῶν τόπων οἱ κρίσιμες ὧρες
σπάνια συμπίπτουν.
Κάτι σὰν φῶς καὶ οὔτε φῶς,
ἡ ὥρα τοῦ ἑαυτοῦ σου ἔχει πέσει.

Χορεύουν φύκια
κάτω ἀπ᾿ τὸ τζάμι τοῦ νεροῦ.
Τὰ ρηχά, ἔχουν κι αὐτὰ
τὰ βάσανά τους καὶ τὰ γλέντια τους.

Τώρα θὰ ἔχουν λύσει τὰ μαλλιά τους
οἱ ἁγνὲς ἡσυχίες τριγύρω
μὲ τὴ σιωπή σου θὰ τὶς κάνεις
γυναῖκες σου ἐκπληρωμένες.
Ξαπλώνουν δίπλα σου.
Ἡ σκέψη σου στερεώνει σκαλοπάτια στὸν ἀέρα
κι ἀνεβαίνει. Σὲ κρατάει στὸ ράμφος της.
Ποῦ ξέρω ἐγὼ τὰ εὐαίσθητα σημεῖα τοῦ πελάγους
γιὰ νὰ σὲ καταλάβω;

Θὰ κοιτάζεις μία ἔρημη θάλασσα.
Τὸ βλέμμα σου δὲν παραλλάζει
ἀπὸ πλαγιὰ ποὺ γλυκὰ
καὶ μ᾿ ἀνακούφιση σκουραίνει
κατρακυλώντας μὲς στὴν ἀπομάκρυνση.
Ἀναπνέεις μὲ τὸ στέρνο τῶν μακρινῶν ἠρεμιῶν,
ποὺ ἔχω γι᾿ αὐτὲς διαβάσει
στοὺς πολύτομους κόπους ποὺ ἔδεσα.
Σ᾿ ἕνα ἀβαθῆ σου στεναγμὸ βούλιαξε ἕνα βαπόρι.
Δὲν θὰ ἤτανε βαπόρι. Θὰ ἤτανε σκιάχτρο
στὰ ὑγρὰ περβόλια τῆς φυγῆς
νὰ μὴν πηγαίνουν οἱ διαθέσεις
νὰ τὴν τσιμπολογᾶνε.

Ἡ τερατώδης τοῦ πελάγους δυνατότητα,
ἡ κίνηση τοῦ πλάτους,
φθάνει στὰ πόδια σου ἀφρός,
ψευτοεραστὴς στὰ πρῶτα βότσαλα.
Τοὺς σκάει ἕνα φιλὶ καὶ ξεμεθάει.

-------
Τώρα, θὰ σοῦ ἔχουν πεῖ ὅ,τι εἶχαν νὰ σοῦ ποῦν
οἱ ἀναδιπλώσεις τῶν κυμάτων
καὶ θὰ ἐπιστρέφεις κάπου.
Θὰ παίρνεις κάποιο χωματόδρομο,
μιὰ ἄλλη ἅπλα,
ἀλλοῦ γυμνὴ κι ἀλλοῦ ντυμένη μὲ βλάστηση.

Ἡ σκέψη σου, μετὰ ἀπὸ τόση θάλασσα,
κατέβηκε ἀπὸ γλάρος,
βάζει τὸ δέρμα τῆς προσαρμογῆς καὶ χάνεται.
Ὅπου εἶναι θάμνος, πράσινη
ὅπου σκοτεινό, σκοτεινή.
Ἐκεῖ ποὺ οἱ καλαμιὲς σπέρνουν ψιθύρους,
ψιθυριστή,
ὅπου περνάει ρίζα, ριζωμένη
ὅπου κυλάει ρυάκι, ρέουσα
κι ὅπου δαγκώνει ἡ πέτρα, πέτρινη.

Στὴν ψυχή σου δὲν φθάνει κανεὶς
οὔτε διὰ ξηρᾶς οὔτε διὰ θαλάσσης.

Αὐτὸ τὸ δισκίο,
τὸ ἀκουμπισμένο στὸ μαῦρο ἀτμοσφαιρικὸ τραπέζι,
ποὺ τὸ περνᾷς κι ἐσύ, ὅπως κι οἱ ἄλλοι, γιὰ φεγγάρι,
ἄσ᾿ το, δὲν εἶναι φεγγάρι.
Εἶναι τὸ βραδινό μου χάπι
τὸ ψυχοτρόπο.

nektar – [2fA]

"Πόσο κοστίζει ένα θαύμα.. "

Ένα κοριτσάκι κάποτε, πήρε τον κουμπαρά του κι άδειασε όσα είχε μέσα.
Μέτρησε τρεις φορές τα κέρματα, για να μην κάνει κανένα λάθος.
Ήταν ένα ευρώ και 11 λεπτά..
Πήρε τα κέρματα και πήγε στο φαρμακείο της γειτονιάς.

Ο φαρμακοποιός, εκείνη την στιγμή, μιλούσε με ένα καλοντυμένο κύριο και δεν πρόσεξε την μικρή.
Το κοριτσάκι έκανε κάποιο θόρυβο με τα πόδια του.
- Τι θέλεις; την ρωτά κάπως εκνευρισμένος εκείνος. Τώρα μιλώ με τον αδελφό μου, που έχω χρόνια να τον δω!.
Τότε η μικρή του είπε:
- Εμένα ο αδελφός μου είναι πολύ άρρωστος κύριε, και θέλω να αγοράσω ένα θαύμα!

- Συγγνώμη, της απάντησε αυτός, αλλά δεν πουλάμε θαύματα.
- Ξέρετε, είπε το κοριτσάκι, ο αδελφός μου έχει κάτι στο κεφάλι του, που μεγαλώνει, κι ο μπαμπάς μου λέει, ότι μόνο ένα θαύμα θα μας σώσει.
Λοιπόν, πόσο κάνει ένα θαύμα για να το αγοράσω. Έχω χρήματα…

Ο αδελφός του φαρμακοποιού, που παρακολουθούσε με ενδιαφέρον την συζήτηση, ρώτησε την μικρή τι είδους θαύμα χρειαζόταν ο αδελφός της.
- Δεν ξέρω, του απάντησε με μάτια βουρκωμένα.
Εκείνο που ξέρω είναι, ότι χρειάζεται εγχείρηση και ο μπαμπάς δεν έχει τα χρήματα. 

Γι’ αυτό, θέλω να πληρώσω εγώ, με τα δικά μου χρήματα.
Έχω ένα ευρώ και 11 λεπτά, κι αν χρειασθούν και άλλα, θα τα βρω.

- Τι σύμπτωση! χαμογέλασε ο καλοντυμένος κύριος.
Τόσο κοστίζει ακριβώς ένα θαύμα, για ένα μικρό αδελφό!

Πήρε τα λεπτά, έπιασε την μικρή απ’ το χεράκι, και της είπε:
- Πάμε μαζί στο σπίτι σου για να δω τον αδελφό σου και τους γονείς σου και να κάνουμε το θαύμα.
Ο καλοντυμένος κύριος ήταν γνωστός νευροχειρουργός.

Η εγχείρηση έγινε με επιτυχία και ο μικρός αδελφός επέστρεψε στο σπίτι του υγιής.
- Η εγχείρηση ήταν ένα αληθινό θαύμα, ψιθύρισε η μαμά.
Απορώ πόσο θα κόστισε.
Η μικρούλα χαμογέλασε. Ήξερε ακριβώς πόσο κοστίζει ένα θαύμα:
«Ένα ευρώ και 11 λεπτά! - συν την πίστη ενός μικρού παιδιού… »

fb – [2fA]

"Ο Λόγος του Αυτοκράτορος "

Ο Λόγος του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου
προς τους συμπολεμιστές του, κατά την μαρτυρία του Φραντζή

-  Ήταν 29 Μαΐου 1453, όταν η Κωνσταντινούπολη έπεσε στα χέρια των Οθωμανών Τούρκων.

«Αι προπαρασκευαί των τούρκων διά την τελική εξόρμησιν κατά της Κωνσταντινουπόλεως έχουν ολοκληρωθή και αναμένεται μόνον το σύνθημα τού σουλτάνου. 

Ο Κωνσταντίνος ΙΑ’ διέταξε να γίνη την ημέραν αυτήν μεγάλη λειτουργία εις τον ναόν της Αγίας Σοφίας, και αφού μετέλαβε των Αχράντων Μυστηρίων, αποχαιρέτισε εν μέσω λυγμών και δακρύων τους οικείους και συμπολεμιστάς του:

"Υμείς μεν, ευγενέστατοι άρχοντες και εκλαμπρότατοι δήμαρχοι και στρατηγοί και γενναιότατοι συστρατιώται και πας ο πιστός και τίμιος λαός, καλώς οίδατε ότι έφθασεν η ώρα... στήτε ανδρείως και μετά γενναίας ψυχής...
Παραδίδωμι δε υμίν την εκλαμπροτάτην και περίφημον ταύτην πόλιν και πατρίδα ημών και βασιλεύουσαν των πόλεων.
Καλώς ουν οίδατε, αδελφοί, ότι δια τέσσαρά τινα οφειλέται κοινώς εσμέν πάντες ίνα προτιμήσωμεν αποθανείν μάλλον ή ζήν·
πρώτον μεν υπέρ της πίστεως ημών και ευσεβείας, δεύτερον δε υπέρ της πατρίδος, τρίτον δε υπέρ του βασιλέως ως χριστού κυρίου, και τέταρτον υπέρ συγγενών και φίλων…
Λοιπόν, αδελφοί και συστρατιώται, κατά νουν ενθυμήθητε ίνα το μνημόσυνον υμών και η μνήμη και η φήμη και η ελευθερία αιωνίως γενήσηται. "

Μετέβη κατόπιν εις την πύλην τού Ρωμανού, που ήτο το ασθενέστερον σημείον, και καθ’ όλην την νύκτα, παρέμεινε άγρυπνος, αναμένων τον εχθρόν εις την θέσιν ην είχε προκαθορίσει διά τον εαυτόν του.»

fb - ΕΣΤΙΑ Νέας Σμύρνης

[2fA]

"Σεβασμό στον χρόνο! "

Θανάσης Φωκάς:
-  Ο μεγαλύτερος σύγχρονος Έλληνας μαθηματικός μιλά στη LiFO

- Στη ζωή μπορείς να αντλήσεις απόλαυση και ευδαιμονία από πολυάριθμες πηγές.
Οι άνθρωποι για πολλά χρόνια πίστευαν ότι για να είσαι ευτυχισμένος πρέπει να καταναλώνεις.
Χάθηκαν οι υπόλοιπες πηγές ευδαιμονίας, οι οποίες πρέπει να ανακαλυφθούν πάλι.  

- Οι νέοι είναι εκ φύσεως παρορμητικοί. Είναι απαραίτητο να προστατεύονται από κατάλληλες κοινωνικές δομές.
Χρειάζεται ένα σωστό πλαίσιο, χωρίς καταλήψεις και ανομία.
Ξέρετε, δεν υπάρχει τίποτα σημαντικότερο στα νεανικά μας χρόνια από τη μάθηση. 

Δεν μπορεί, λοιπόν, να μη μας ενδιαφέρει η αριστεία.
Δεν μπορείς να πετύχεις χωρίς σκληρή εργασία, χωρίς μόχθο και χωρίς ψυχική επένδυση.
Η ζωή ενός ανθρώπου καθορίζεται από την ορθολογική του σκέψη, την ψυχολογική του δύναμη και τη στάση του απέναντι στην εργασία.
Όταν με ρωτούν ποιο είναι το μυστικό της επιτυχίας μου, πάντοτε λέω:
«Προστατεύω τον χρόνο μου, όσο προστατεύω τα παιδιά μου».
Είναι πολύ σημαντικό να έχεις άπειρο σεβασμό για τον χρόνο σου.

- Μελέτες έχουν δείξει ότι ο εγκέφαλος έχει πολύ μεγάλη πλαστικότητα, αλλάζει διαρκώς και προσαρμόζεται.
Κάποτε, σε κάποιες μετρήσεις που έγιναν σε οδηγούς ταξί στο Λονδίνο, είχαν βρει ότι ο ιππόκαμπός τους, όπου αποθηκεύονται μνήμες απαραίτητες για να βρίσκεις διευθύνσεις, ήταν πιο μεγάλος από των υπολοίπων.
Τώρα έγιναν ανάλογες μετρήσεις σε νέους και βρήκαν ότι ο ιππόκαμπός τους είναι πιο μικρός επειδή χρησιμοποιούν τους χάρτες της Google.
Ο εγκέφαλος αναζητά την ηδονή. Υπάρχει μια περιοχή στον εγκέφαλο η οποία, όταν νιώθεις ευχαρίστηση ή ευδαιμονία, εκκρίνει ντοπαμίνη.

Στη δική μου γενιά η απόλαυση απαιτούσε μια ολόκληρη διαδικασία. Έπρεπε, για παράδειγμα, να διαβάσεις ένα βιβλίο, να το τελειώσεις, να το καταλάβεις και να το συζητήσεις.
Σήμερα ο εγκέφαλος προσαρμόζεται σε έναν τελείως διαφορετικό τρόπο ηδονής.
Στο Διαδίκτυο βλέπεις μια εικόνα η οποία έχει ωραία χρώματα, σε ευχαριστεί κι έτσι παίρνεις ένα quantum ντοπαμίνης.
Μετά πατάς ένα πλήκτρο και μεταβαίνεις σε μια άλλη εικόνα.
Πλέον δεν έχει κάποιος την πειθαρχία να ολοκληρώσει ένα βιβλίο γιατί επιζητά τη γρήγορη απόλαυση.

- Η ζωή μου είναι γεμάτη από χρήσιμες αποτυχίες. 

«Προσπάθησε, απότυχε. Προσπάθησε ξανά, απότυχε καλύτερα».
Χρειάζεται ψυχολογική δύναμη ώστε να μην εφησυχάζεις με τις εφήμερες νίκες ούτε να στενοχωριέσαι με τις ήττες.
Να έχεις μια ισορροπημένη ζωή και κυρίως, να την απολαμβάνεις.

- Στο Κέμπριτζ έχω έναν φοιτητή πολύ διάσημο επειδή είναι ο νεότερος που κατάφερε να μπει στο πανεπιστήμιο από το 1774 και ολοκλήρωσε τις διδακτορικές του σπουδές του πριν διαβεί το εικοστό έτος της ηλικίας του.
Ήρθε πριν από λίγες μέρες και με ρώτησε ποιο είναι το μυστικό της λύσης τόσων προβλημάτων.
Του απάντησα ότι είναι πολύ απλό: να ξυπνάς και να κοιμάσαι με το πρόβλημα.

- Θα είχαμε αυτή την τεράστια εξέλιξη και την τεχνολογική πρόοδο αν δεν υπήρχε ο ηλεκτρονικός υπολογιστής;
Θα υπήρχε ηλεκτρονικός υπολογιστής χωρίς τα Μαθηματικά;
Μόνο αν δεις την επιστήμη των Μαθηματικών σε γενικό πλαίσιο θα αντιληφθείς την μέγιστη σημασία τους στην πορεία του κόσμου.
Είναι βέβαιο ότι δεν μπορείς να πλησιάσεις την ουσία του κόσμου χωρίς τη γνώση των Μαθηματικών. 

- Τα Μαθηματικά είναι σημαντικά γιατί εκφράζουν μια ουσιαστική ιδιότητα του εγκέφαλου, την ικανότητά του για αφαίρεση.
Πιστεύω ότι κάτι είναι σημαντικό αν, και μόνο αν, έχει άμεση σχέση με τη λειτουργία του εγκεφάλου και αυτή η σχέση Μαθηματικών και εγκεφάλου αποτελεί, κατά τη γνώμη μου, την ουσία των Μαθηματικών.
Επίσης, εξηγεί την τεράστια υπολογιστική ικανότητά τους.
Είναι ενδιαφέρον ότι ο εγκέφαλος δημιουργεί τα Mαθηματικά και τα Mαθηματικά, διαμέσου των σύγχρονων απεικονιστικών τεχνικών, βοηθούν στην κατανόηση της λειτουργίας του εγκεφάλου.  

- Η έμφυτη γνώση είναι η αρχιτεκτονική των νευρώνων στις οποίες είναι γενετικά αποθηκευμένη η a priori γνώση.
Η επίδραση του περιβάλλοντος είναι η έκφραση της πλαστικότητας των νευροδιαβιβαστών.

- Το ασυνείδητο προηγείται του συνειδητού.
Δεν υπάρχει εμπειρία της οποίας να μην προηγείται μια ασυνείδητη διαδικασία. 

Ακόμη και όταν το ασυνείδητο γίνεται συνειδητό, αυτό συχνά συμβαίνει σε βάρος της αλήθειας.
 Όσο καλύτερη σχέση έχεις με το ασυνείδητό σου τόσο περισσότερο δημιουργικός είσαι.
Η έννοια της διαίσθησης εκφράζει το γεγονός ότι ο εγκέφαλός μας γνωρίζει πολύ περισσότερα από αυτά για τα οποία μας ενημερώνει.
Οι πιο δημιουργικές σκέψεις μου έρχονται τη στιγμή που ξυπνάω. 

Είναι ένα μικρό παράθυρο στο ασυνείδητου και το σημαντικό είναι τι θα προλάβεις να δεις.  

- Η εξέλιξη των αλγορίθμων είναι ταχύτερη από εκείνη του ανθρώπου.
Το ερώτημα είναι αν θα μπορέσουμε να προσαρμοστούμε. Ανησυχώ.
Αυτή η εξέλιξη έχει μεγάλη επίδραση και στον τρόπο σκέψης μας και στον τρόπο συμπεριφοράς μας.
Το Διαδίκτυο έχει δημιουργήσει τον εθισμό στην εικόνα.
Ζούμε με ρηχές, πλαστές και επιφανειακές μορφές απόλαυσης.
Χάνουμε το ουσιαστικό νόημα της ζωής.
Όσον αφορά τις διαπροσωπικές μας σχέσεις, παρατηρούμε πόσο εύκολο είναι να βρεις σεξ της μιας βραδιάς, αντί να επενδύσεις, προσπαθώντας να αποκτήσεις μια μακροχρόνια σχέση.
Η ευτυχία, όμως, επιτυγχάνεται μόνο όταν μοιράζεσαι τις μεγάλες σου στιγμές με τον σύντροφο μιας ολόκληρης ζωής.

- Κάποτε, πριν εκφωνήσω μια ομιλία, την έδωσα να τη διαβάσει η μεγάλη κυρία της ποίησης Κική Δημουλά, η οποία έσβησε απ' αυτήν δύο γραμμές και μου είπε, ότι αυτές θα μπορούσε να τις είχε πει ο καθένας.
Μια δεύτερη συμβουλή, σε πλήρη συνέπεια με την πρώτη, ήλθε από τον σημαντικότερο συνεργάτη της ζωής μου, τον Israel Gelfand:
«Ποτέ μη λύσεις ένα πρόβλημα που μπορεί να λύσει κάποιος άλλος, διότι αν κάποιος άλλος μπορεί να το λύσει, τότε η επιστήμη δεν σε χρειάζεται».

- Αυτό που έχει σημασία είναι να ζεις ενεργητικά και να προσπαθείς να καταλάβεις ότι είναι ελάχιστα αυτά για τα οποία αξίζει πραγματικά να στενοχωριέσαι.
Μια ποιοτική επένδυση πάντα είναι ανταποδοτική, όχι μόνο σε προσωπικό αλλά και σε κοινωνικό επίπεδο.
Όπως είπε ο Σοστακόβιτς όταν παρουσίασε τη 14η Συμφωνία:
«Ο άνθρωπος πρέπει να ζει τη ζωή του με τέτοιο τρόπο ώστε, όταν φτάσει η στιγμή του θανάτου, να μη νιώσει οξύ πόνο ότι τη σπατάλησε, ούτε και τύψεις ότι θα μπορούσε να προσφέρει περισσότερα στην κοινωνία, αλλά δεν το έκανε».

lifo – wikipedia

[2fA]

"Η ράχη της καμήλας "

ROBIN SHARMA  -  ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΡΑΧΗΣ ΤΗΣ ΚΑΜΗΛΑΣ
["ΓΙΑ ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΖΩΗ", Διόπτρα]


Οι περισσότεροι οργανισμοί δεν καταρρέουν εξαιτίας ενός και μόνο συντριπτικού χτυπήματος.
Οι περισσότερες σχέσεις δεν τελειώνουν εξαιτίας μιας και μόνο μεγάλης φιλονικίας. 

Οι περισσότερες ζωές δεν γίνονται κομμάτια εξαιτίας ενός και μόνο θλιβερού γεγονότος.
Όχι! - αυτό που ισχυρίζομαι, είναι ότι η οριστική αποτυχία προκαλείται από μικρές καθημερινές αμέλειες, που στοιβάζονται με τον χρόνο και οδηγούν σε μια εκρηκτική κατάρρευση.

Θυμηθείτε το μεταφορικό παράδειγμα με τη ράχη της καμήλας.
Φόρτωναν το φτωχό ζώο με δεμάτια σανό.
Κάθε δεμάτι μόνο του ήταν ελαφρύ και δεν προκαλούσε μεγάλο πρόβλημα.
Τα δεμάτια συνέχισαν όμως, να στοιβάζονται πάνω στη ράχη της καμήλας μέχρι τη στιγμή που το βάρος έγινε τόσο μεγάλο, ώστε ένα μόνο άχυρο που έπεσε πάνω στη ράχη της, κατάφερε να τη σπάσει.

Αυτό είναι που αποκαλώ σύνδρομο της ράχης της καμήλας.
Μια μικρή αμέλεια οδηγεί αναπόφευκτα σε ζωές που είναι πραγματικά ερείπια.
Οι κορυφαίοι μοχθούν και για τις μικρές λεπτομέρειες.
Κάνουν σωστά ακόμα και τα φαινομενικά ασήμαντα πράγματα.

Έχουν την πειθαρχία να διακρίνονται ακόμα και σε μικρές εργασίες και δραστηριότητες και καθημερινές υποχρεώσεις, από όπου ξεπηδούν θεαματικά αποτελέσματα.

Κατανοούν ότι οι ανθεκτικές επιτυχίες είναι αποτέλεσμα της εξέλιξης και όχι της επανάστασης.

 lecturesbureau – [2φΑ]