"Ένας στρατιώτης στο μέτωπο

Nικηφόρος Βρεττάκος
-  Ένας στρατιώτης μουρμουρίζει στο αλβανικό μέτωπο

Ποιος θα μας φέρει λίγον ύπνο εδώ που βρισκόμαστε;
Θα μπορούσαμε τότες τουλάχιστο να ιδούμε
πως έρχεται τάχατε η μάνα μας
βαστάζοντας στη μασχάλη της ένα σεντόνι λουλακιασμένο
με μια ποδιά ζεστασιά και κατιφέδες από το σπίτι μας.
Ένα φθαρμένο μονόγραμμα στην άκρη του μαντιλιού:
ένας κόσμος χαμένος.
Τριγυρίζουμε πάνω στο χιόνι με τις χλαίνες κοκαλιασμένες.
Ποτέ δεν βγήκε ο ήλιος σωστός απ' τα υψώματα του Μοράβα,
ποτέ δεν έδυσε ο ήλιος αλάβωτος
απ' τ' αρπάγια της Τρεμπεσίνας.
Τρεκλίζω στον άνεμο χωρίς άλλο ρούχο,
διπλωμένος με το ντουφέκι μου, παγωμένος και ασταθής.
Σαν ήμουνα μικρός
καθρεφτιζόμουνα στα ρυάκια της πατρίδας μου
δεν ήμουν πλασμένος για τον πόλεμο.

Δε θα μου πήγαινε αυτή η προσβολή περασμένη υπό μάλης,
δε θα μου πήγαινε αυτό το ντουφέκι αν δεν ήσουν εσύ,
γλυκό χώμα που νιώθεις σαν άνθρωπος,
αν δεν ήτανε πίσω μας λίκνα και τάφοι που μουρμουρίζουν
αν δεν ήτανε άνθρωποι κι αν δεν ήταν βουνά με περήφανα
μέτωπα, κομμένα θαρρείς απ' το χέρι του θεού
να ταιριάζουν στον τόπο, στο φως και το πνεύμα του.
Η νύχτα μας βελονιάζει τα κόκαλα μέσα στ' αμπριά.
εκεί μέσα μεταφέραμε τα φιλικά μας πρόσωπα
και τ' ασπαζόμαστε
μεταφέραμε το σπίτι και την εκκλησιά του χωριού μας
το κλουβί στο παράθυρο,
τα μάτια των κοριτσιών, το φράχτη του κήπου μας,
όλα τα σύνορα μας,
την Παναγία με το γαρούφαλο, ασίκισσα,
που μας σκεπάζει τα πόδια πριν απ' το χιόνι,
που μας διπλώνει στη μπόλια της πριν απ' το θάνατο.
Μα ό,τι κι αν γίνει εμείς θα επιζήσουμε.
Άνθρωποι κατοικούν μες στο πνεύμα της Ελευθερίας αμέτρητοι,
Άνθρωποι όμορφοι μες στη θυσία τους, Άνθρωποι.
Το ότι πέθαναν, δεν σημαίνει πως έπαψαν να υπάρχουν εκεί,
με τις λύπες, τα δάκρυα και τις κουβέντες τους.
Ο ήλιος σας θα 'ναι ακριβά πληρωμένος.
Αν τυχόν δεν γυρίσω, ας είστε καλά,
σκεφτείτε για λίγο πόσο μου στοίχισε.
Σαν ήμουνα μικρός
καθρεφτιζόμουνα στα ρυάκια της πατρίδας μου
δεν ήμουν πλασμένος για τον πόλεμο.

doukas – [2fA]

"Και στην Αυστραλία.. "

OXI

Όπου υπάρχουν Έλληνες με ψυχή και φρόνημα, γιορτάζουν σήμερα το «ΟΧΙ» 

του 1940.
Δεν γιορτάζουν το τέλος του πολέμου, αλλά την έναρξη του!

Στην Ελλάδα, στην Ευρώπη, στην Αμερική -
ακόμα και στην Αυστραλία!...

 fb - [2φΑ]

"Ανέκδοτο του ’40! "

Ένα ανέκδοτο, ενδεικτικό του ενθουσιασμού των ημερών εκείνων…

Μια ομάδα Ιταλών στρατιωτών το 1940, στα Αλβανικά βουνά, προχωρούν προς τα σύνορα όταν ακούγεται μια φωνή. 

«Ένας Έλληνας αξίζει όσο 10 Ιταλοί»!

Ο Ιταλός διοικητής αμέσως διατάζει μια ομάδα από δέκα από τους καλύτερους στρατιώτες του, να πάνε να εξοντώσουν αυτόν τον Έλληνα που έχει το θράσος να τους προκαλεί. 

Πάνε πίσω από τον λόφο απ' όπου ακούστηκε η φωνή, ακούγεται μπαράζ πυροβολισμών και έπειτα πλήρης σιγή! 

Μετά από λίγο ακούγεται πάλι η ίδια φωνή... 

«Ένας Έλληνας είναι καλύτερος από 100 Ιταλούς»!

Νευριασμένος ο Ιταλός διοικητής στέλνει τότε τους 100 καλύτερους στρατιώτες του και επαναλαμβάνεται η ίδια ιστορία. 

Πυροβολισμοί, ουρλιαχτά, φασαρία και μετά από πέντε λεπτά, σιγή. 

Μια ήρεμη Ελληνική φωνή ακούγεται και πάλι. 

«Ένας Έλληνας αξίζει παραπάνω από 1000 Ιταλούς»!

Έξαλλος ο Ιταλός διοικητής επιλέγει ακόμα 1000 Ιταλούς και τους στέλνει να πάνε και να εξοντώσουν τον Έλληνα! 

Πολυβόλα, καραμπίνες, όλμοι, αυτόματα, πιστόλια, χειροβομβίδες, κραυγές και ουρλιαχτά ακούγονται και όλα δείχνουν ότι μια λυσσώδης μάχη μαίνεται και κατόπιν σιγή!

Μετά από λίγο, ένας βαριά τραυματισμένος Ιταλός εμφανίζεται από τον λόφο, πέφτει στα πόδια του διοικητή και ψελλίζει. 

«Μη στείλεις άλλους Comandatore… πρόκειται για παγίδα! 

Είναι ΔΥΟ οι Έλληνες»!

"Ἡ ὡραιότερη στιγμή "

endiaferonta - [2φΑ]

"Ἡ ὡραιότερη στιγμή "

Η ΩΡΑΙΟΤΕΡΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ
-  τοῦ Κώστα Οὐράνη
[Περιοδικόν «Νέα Ἑστία», ἔτος ΚΓ' - 1949, τόμος 49ος, τεῦχος 536
Ἀθῆναι, 1 Νοεμβρίου 1949, σελ. 1374-1375]

Θυμᾶμαι πάντα, κι ἔτσι σὰν νὰ τὶς ζῶ στὸ ἐνεστώς, τὶς στιγμὲς ἐκεῖνες τοῦ πρωϊνοῦ τῆς 28ης Ὀκτωβρίου 1940 ποὺ ξύπνησα ξαφνισμένος ἀπὸ τοὺς διάτορους γόους τῆς σειρήνας, γιὰ νὰ πληροφορηθῶ ἀπὸ τὸν γέρο θυρωρό μου, σὰν μοῦ ἀνέβασε τὴν ἐφημερίδα, ὅτι ἡ Ἰταλία μᾶς εἶχε κηρύξει τὸν πόλεμο.

Ἄκουσα τὴν εἴδηση, διάβασα τὶς λεπτομέρειες στὴν ἐφημερίδα - κι᾿ ἀπόμεινα σιωπηλός. 

Ὄχι ἀποσβολωμένος. 

Σιωπηλὸς - καὶ ἀκίνητος, καὶ μὲ τὰ μάτια στυλωμένα στὸ πρωινὸ φῶς.

Δὲν εἶχα καμμία ἀπὸ τὶς συνειθισμένες ἀντιδράσεις ποὺ φέρνει, αὐτόματα, μιὰ τέτοια εἴδηση, δὲν ἔκανα καμμία ἀπὸ τὶς σκέψεις ποὺ προκαλεῖ. 

Δὲν κόχλασε μέσα μου ἄξαφνο μῖσος ἐναντίον τῶν Ἰταλῶν γιὰ τὴν τόσο ἄδικη (καὶ τόσο δειλὴ ἀπὸ μέρους μιᾶς Μεγάλης Δύναμης) ἐπίθεση. 

Δὲν μὲ κατέλαβε φοβισμένη ταραχὴ γιὰ τὸ ἄνισο τοῦ πολέμου αὐτοῦ, γιὰ τὶς πιθανότητες τῆς ἥττας καὶ τὶς συνέπειές της. 

Δὲν μὲ κέντρισε τυφλὸ πολεμικὸ μένος. Τίποτα.

Ὅ,τι ἔνιωθα ἔτσι ποὺ εἶχα ἀπομείνει σιωπηλὸς κι᾿ ἀκίνητος, δὲν τὸ εἶχα νιώσει ποτὲ ἄλλοτε στὴ ζωή μου καὶ σὲ κανέναν πρίν, ἄλλο πόλεμο. 

Ἦταν σὰν νὰ εἶχα μπεῖ σὲ μία «κατάσταση Χάριτος». 

Ἡ ψυχή μου ἦταν γεμάτη κατάνυξη - σὰν μιὰ ψυχὴ ποῦ ἀπογυμνώνεται ἀπὸ κάθε τι τὸ γήινο καὶ γίνεται ἕτοιμη νὰ πλουτισθεῖ μὲ τὸ Θεῖο. 

Καὶ μέσα σ᾿ αὐτὴν τὴν κατάνυξη, εὐαγγελίστηκα τὴν Ἑλλάδα.

Δὲν ἦταν ἡ ἀφηρημένη τῆς ἔννοια ἢ ἡ συμβολική της παράσταση ἢ κι᾿ αὐτὸ ἀκόμα τὸ ὅραμά της, ποὺ εἶχε εἰσχωρήσει μέσα μου, ποὺ γέμιζε τὸ εἶναι μου καὶ ξεχείλιζε. 

Ἦταν ἡ Ἑλλάδα αὐτούσια, στὴ ζωντανή της ὑπόσταση: μὲ τὰ βουνὰ καὶ τοὺς κάμπους της, τὶς θάλασσες καὶ τὰ ποτάμια της, τὰ δάση καὶ τὰ λουλούδια της - καὶ μ᾿ ὅλους τους ἀνθρώπους ποὺ ζοῦσαν σ᾿ αὐτήν. 

Ὁ ἴδιος ἐγὼ εἶχα γίνει Ἑλλάδα.

Ὅλα της ἦταν μέσα μου - κι᾿ ἐγὼ ἤμουν μέσα σ᾿ ὅλα. 

Ὅλα της μοῦ ἀνῆκαν - καὶ τοὺς ἀνῆκα. 

Δὲν ὑπῆρχε τίποτα ποὺ νὰ μὴν τὸ γνώριζα καὶ νὰ μὴν τ᾿ ἀγαποῦσα. 

Τίποτα ποὺ νὰ μὴ μὲ θέρμαινε καὶ ποὺ νὰ μὴν τὸ θέρμαινα. 

Ἡ ψυχή μου ξεχείλιζε ἀπὸ τρυφερότητα γιὰ ὅ,τι ἑλληνικό, ἀπὸ ἀδελφωσύνη γιὰ κάθε Ἕλληνα.

Χάιδευε ἁπαλὰ τὰ πάντα, χαμογελοῦσε ἤρεμα σὲ ὅλους. 

Κι᾿ ἡ πνοὴ τοῦ ἀέρα, κι᾿ ὁ ρόχθος τῶν θαλασσῶν, κι᾿ οἱ μυρωδιὲς τῶν λουλουδιῶν καὶ τῶν θυμαριῶν, καὶ τὸ μουρμούρισμα τῶν τρεχούμενων νερῶν, καὶ τὸ τραγούδι τῶν πουλιῶν μοῦ ἀνταποδίδαν τὸ χάδι. 

Κι᾿ οἱ ἄνθρωποι, νέοι καὶ γέροι, γυναῖκες καὶ παιδιά, ἀπὸ πολιτεῖες, ἀπὸ βουνά, ἀπὸ κάμπους κι᾿ ἀπὸ νησιά μοῦ ἀνταποδίδαν τὸ χαμόγελο. 

Κι᾿ ἕνα φῶς ἀναστάσιμο ἔλουζε κι᾿ ἐξωράϊζε ὅλους καὶ ὅλα...

Τὸν «εὐαγγελισμὸ» αὐτὸν τὸν ἔνιωσαν ὅλοι οἱ Ἕλληνες τὴν ἡμέρα ἐκείνη, γιατὶ μόνο αὐτὸς ἐξηγεῖ καὶ φωτίζει τὴν προσφυγή τους στὰ ὅπλα, χωρὶς τίποτα τὸ σαστισμένο ἢ τὸ σκυθρωπό ἢ τὸ μοιρολατρικό ἢ καὶ τὸ πολεμόχαρο, ἀλλὰ μὲ μιὰ ἤρεμη καὶ ἥμερη ἀπόφαση νὰ πολεμήσουν μ᾿ ὅλες τους τὶς δυνάμεις - τεντωμένες ἕως τὸ ἄκρο. 

Αὐτὸς καὶ διαφοροποιεῖ τὸν πόλεμο τοῦτον ἀπὸ κάθε ἄλλο πόλεμο στὴν ἱστορία τῶν λαῶν, γιατὶ κι᾿ ἄλλοι λαοὶ πολέμησαν ἀπὸ «Χρέος πρὸς τὴν πατρίδα» ἢ «ὑπὲρ βωμῶν καὶ ἑστιῶν» ἢ γιὰ νὰ προασπίσουν τὴν ἐλευθερία τους (κι᾿ ὅταν ἀκόμα εἶχαν ν᾿ ἀντιμετωπίσουν πολὺ δυνατότερους ἐχθρούς), ἐνῶ δὲν συνέβηκε ποτὲ σὲ λαὸ νὰ πάρει τὰ ὄπλα ὅπως οἱ Ἕλληνες τὸ 1940: 

ἔχοντας, ὁ κάθε ἕνας τους, μοναδικὸ κίνητρο τὴν Ἀγάπη, - μιὰν ἀπέραντη, τρυφερὴ κι᾿ ἀφιλοκερδῆ ἀγάπη ποὺ ἀγκάλιαζε, μὲ χάδι καὶ μὲ χαμόγελο, τὸν τόπο τους ὅλο κι᾿ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους τοῦ τόπου τους.

Κι᾿ εἶναι γι᾿ αὐτὸ - κι᾿ ὄχι γιὰ τὸν ἡρωισμὸ πού ἔδειξε ἢ καὶ γιὰ τὴ νίκη ποὺ κατήγαγε στὸν πόλεμο - ποὺ ἡ 28η Ὀκτωβρίου θὰ μείνει στὴν Ἱστορία μας, ὡς «ἡ ὡραιότερη στιγμὴ» τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, σ᾿ ὅλη τὴν μακραίωνη ζωή του.

ΚΩΣΤΑΣ ΟΥΡΑΝΗΣ
Πρόεδρος τῆς Ἑλληνικῆς Ἑταιρείας Λογοτεχνῶν

pheidias.antibaro – [2fA]

                                                                                     

"Άγια κορμιά.. "

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος
-  Άγια κορμιά…

Κοιτούσα την εικόνα του αγίου Δημητρίου, και η μνήμη μου περπάτησε στην Θεσσαλονίκη, συγκεκριμένα στο ναό του. 

Θυμήθηκα αυτό το θαύμα του μύρου που τρέχει από το κορμί του αγίου και κερνάει τις πικραμένες καρδιές. 

Όχι «καθαρές» πικραμένες, πληγωμένες και αναγκεμένες.

Τι όμορφο να μην αγιάζει μόνο η ψυχή μα και το κορμί. 

Να σου λέει ο Θεός μας, ολόκληρο σε θέλω κι ας μας έχουν στο όνομα της «θρησκείας» τεμαχίσει εδώ και αιώνες.

Και το κορμί μετέχει στο αγιασμό, στην δόξα, στην ομορφιά της βασιλείας Του. 

Έτσι πεσμένο κι αυτό, κουρελιασμένο και ρακένδυτο, απο κάθε "αρετή" και επιβεβαίωση του "εγώ" το ντύνει ο Θεός με την Χάρι Του.

Και κάπου εκεί, στις σκέψεις αυτές, θυμήθηκα τον Άγιο Γέροντα Ευμένιο Σαριδάκη. 

Όταν τον έφεραν στο χωριό του την Εθιά, διπλά ακριβώς το δικό μου χωριό. 

Τρεις μέρες σχεδόν άταφος. Τι φως ήταν αυτό στο πρόσωπο του; 

Τι λάμψη; Δεν θα την ξεχάσω ποτέ.

Μα πιο πολύ δεν θα λησμονήσω, πως στάθηκα σε όλη την εξόδιο ακολουθία στο ύψος το ποδιών του. Στις πατούσες του συγκεκριμένα. 

Δεν του φορούσαν παπούτσια, αλλά κάτι μαύρες κάλτσες. 

Όταν τελείωσε η ακολουθία, και περάσαμε να το αποχαιρετίσουμε, αισθάνθηκα την ανάγκη να τον ακουμπήσω. 

Δε μου έφταναν μονάχα οι ευχές, ήθελα και μια τελευταία αγκαλιά.

Έπιασα τα πόδια του, τα φίλησα και έβραζαν. Ήταν ζεστά και μαλακά. 

Ήταν το πιο ζεστό κορμί που άγγιξα ποτέ μου, τρεις μέρες άταφο, μα ζωντανό.

p.libyos – [2fA]

                                                     

Παλιές ιστορίες..

ΠΑΛΙΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Όσα σου γράφω δεν τα διαβάζεις
σαν σου μιλώ τα μισά μόνο ακούς
όταν σου τραγουδώ χειροκροτείς γιατί
σ’ αρέσει η μουσική
κι άμα σωπαίνω μου γυρίζεις την πλάτη

θέλεις να βρίσκεσαι κοντά
στις αναμνήσεις μου
χαίρεσαι να μετέχεις όπως
άλλοτε στις στιγμές μου
όμως δεν θέλεις πια να ξέρεις -
τα λόγια σε πίκραναν.

Μ Ψ

                                                                                           

Ισορροπίες [Γσφ -03]

….

Συνεχίζω από τον νοερό μονόλογο μου.
Πάντα κάτι, πασχίζει να ισορροπήσει - μια πράξη, μια κίνηση, μια λέξη..
να ισορροπήσει ανάμεσα στη λογική και το συναίσθημα, ανάμεσα στην επιθυμία 

και την επιβεβαίωση, στην προσδοκία και την απογοήτευση, στη φυγή 

και τη δικαίωση…

Και ο μονόλογος αυτός προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη σιωπή σου 

και την ανησυχία μου.
Δεν έφτασε στη συνείδηση σου η νοερή μου έκκληση, φοβούμαι πως κι αυτό μου
το γράμμα δεν θα το διαβάσεις  – είπες ν’ αλλάξεις ρότα, φόρμα, σχεδιασμό 

και να πορευτείς στο άγνωστο, σαν Οδυσσέας ν’ αναζητήσεις την Ιθάκη σου 

αυτόνομα, χωρίς άλλων υποδείξεις.

Κάποτε σ’ ενέπνεε ο δρόμος του φεγγαριού. Τον εμπιστευόσουν.
Το λάθος τώρα, είναι πως επιλέγεις την απομάκρυνση από την συναίνεση
και την αυτονόμηση από την συνδρομή.
Μα η απόσταση επιφέρει λήθη και η λήθη επιτείνει την απόσταση
από την αλήθεια.

Δικαίωση στην επιθυμία ή στη συνείδηση;
Η προοπτική της επιθυμίας είναι κενή, η συνείδηση έλκεται
από την αγάπη.
Δεν είναι φανερή η αδυναμία ισορροπίας σου;
Η εμμονή δεν οδηγεί πουθενά – όλοι χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο.
Η απουσία δεν καταγράφεται, είναι οδυνηρή, αλλά δεν υφίσταται.

Κάθε τόσο, έχουμε καινούργιο φεγγάρι…
Θα συνεχίσω και πάλι νοερά – εκεί δεν υπάρχουν αποστάσεις.
Εμπιστεύομαι κι ελπίζω…

Μ.

                                                                                                  

'Ο ψαράς κι η ψυχή του "

Oscar Wilde  -  "Ο ψαράς κι η ψυχή του"

Μια φορά και έναν καιρό, σε ένα μακρινό ψαροχώρι, ένας ψαράς πήγαινε κάθε βράδυ στη θάλασσα και έριχνε τα δίχτυα του στο νερό. 

Όταν ο άνεμος φυσούσε από τη στεριά, δεν έπιανε τίποτα. 

Όταν ο άνεμος ερχόταν από τα βάθη της θάλασσας, τότε τα δίχτυα του γέμιζαν άφθονα ψάρια.

Ένα βράδυ τα δίχτυα του ήταν τόσο βαριά που δεν μπορούσε να τα τραβήξει πάνω στη βάρκα του. 

"Πω! Πω! σκέφτηκε, σίγουρα θα έχω πιάσει όλα τα ψάρια της θάλασσας ή κανένα τεράστιο θαλάσσιο τέρας, από αυτά που μόνο στους απέραντους ωκεανούς μπορείς να βρεις."

Όταν με τα πολλά κατάφερε να φέρει το δίχτυ στην επιφάνεια, είδε μια μικρή Γοργόνα που κοιμόταν, χωρίς να έχει καταλάβει τίποτα. 

Ο ψαράς μόλις την είδε έχασε τη λαλιά του. 

Ήταν τόσο όμορφη, που άλλη γυναίκα δεν είχε δει πουθενά να έχει τη δική της ομορφιά.

Τα μαλλιά της υγρά και ξανθά σαν το χρυσάφι, έπεφταν στους ώμους της. Το κορμί της ήταν ολόλευκο και η ουρά της σαν να ήταν καμωμένη από χιλιάδες μαργαριτάρια. 

Πράσινα πέπλα της θάλασσας τυλίγονταν γύρω της και σαν κοράλλια ήταν τα μάτια και τα χείλη της. Ο ψαράς δεν μπόρεσε να κρατηθεί και άπλωσε τα χέρια του κρατώντας την σφιχτά στην αγκαλιά του.

Η Γοργόνα όμως ξύπνησε και τρόμαξε τόσο πολύ, που παρακαλούσε τον ψαρά να την αφήσει να φύγει, γιατί ήταν η μοναχοκόρη του βασιλιά του θαλασσόκοσμου. 

Τότε ο μικρός ψαράς, αφού σκέφτηκε λίγο και επειδή δε ήθελε να τη χάσει, της είπε ότι θα την άφηνε να φύγει, αρκεί να του υποσχεθεί, πως όποτε την φώναζε θα έβγαινε πάνω στον αφρό της θάλασσα για να του σιγοτραγουδήσει. 

Η Γοργόνα, του το υποσχέθηκε και έτσι και έγινε.

Κάθε βράδυ ο μικρός ψαράς πήγαινε στο ίδιο σημείο και την καλούσε. 

Έβγαινε τότε εκείνη και τραγουδούσε τόσο γλυκά, που όλα τα ψάρια μαζεύονταν γύρω της για να την ακούσουν και τα δελφίνια χόρευαν πάνω στον αφρό.

Ο ψαράς μαγεμένος ξεχνούσε τα δίχτυα του και τα ψάρια του και ερωτευμένος καθώς ήταν, καθόταν και κοιτούσε την όμορφη Γοργόνα, ακούγοντας το τραγούδι της. 

Ώσπου ένα βράδυ δεν άντεξε άλλο να κοιτάει μόνο τη Γοργόνα και της είπε:

«Γοργόνα μου γλυκιά, σ’ αγαπάω και θέλω να γίνω άντρας σου. 

Θέλω τη ζωή μου να την περάσω μαζί σου». 

Η μικρή Γοργόνα όμως κούνησε το κεφάλι της. 

«Έχεις ανθρώπινη ψυχή. Αν τα καταφέρεις να διώξεις την ψυχή σου, τότε θα μπορέσω να σε αγαπήσω και να έρθεις μαζί μου στο θαλασσόκοσμο και στο βασίλειο μου».

Αυτά είπε η Γοργόνα και έφυγε. 

Τότε ο ψαράς σκεφτόταν και μονολογούσε:
«Τι είναι αλήθεια η ψυχή και σε τι μας χρησιμεύει;
Εγώ δεν την έχω δει ποτέ και δεν την έχω αγγίξει. 

Άρα θα είναι κάτι περιττό μάλλον, που έχουμε μέσα μας. 

Και βέβαια θα το διώξω, αν πρόκειται να κερδίσω την ευτυχία που αποζητάω, παίρνοντας για γυναίκα μου την πεντάμορφη Γοργόνα».

Χωρίς να σκεφτεί παραπάνω, τρέχει αμέσως στον παπά που τρομαγμένος από τα λόγια αυτά και θυμωμένος του λέει: 

«Αλίμονο! Ποιος σε μάγεψε και λες τέτοια λόγια; 

Την ψυχή, μας την έχει δώσει ο Θεός για να είμαστε άνθρωποι καλοί και ευγενικοί. 

Να σκεφτόμαστε και να κάνουμε πάντα το σωστό. 

Χωρίς την ψυχή και τη βοήθεια της καρδιάς ο άνθρωπος κάνει τις χειρότερες πράξεις και τίποτα δεν έχει μέσα του, γιατί δεν ξεχωρίζει το καλό από το κακό.

Τίποτα δεν αξίζει όσο αυτή και δεν υπάρχει μεγαλύτερη θυσία από αυτή που έκανε ο ίδιος ο Θεός για την ψυχή. 

Μόνο φύγε τώρα από δω και μη σε ξανακούσω να λες τέτοια πράγματα.»

Ο μικρός ψαράς έφυγε λυπημένος, όμως μαγεμένος από τη Γοργόνα του, το είχε πάρει απόφαση. Θα έδινε την ψυχή του και αυτά που του είπε ο παπάς καθόλου δεν τα σκέφτηκε, γιατί δεν μπορούσε να τα καταλάβει.

Θυμήθηκε τότε, πως παλιότερα είχε ακούσει για μια μάγισσα που ζούσε σε μια σπηλιά πάνω σε ένα ψηλό βουνό και όλα μπορούσε να τα καταφέρει. 

Πήρε τον δρόμο ο μικρός ψαράς για το βουνό και αφού περπάτησε πολύ, βλέπει από μακριά μια γυναίκα με κόκκινα μαλλιά να κρατά στα χέρια της πολλά περίεργα βότανα.

Κατάλαβε ότι αυτή ήταν η μάγισσα και έτρεξε κοντά της. 

«Θέλω να διώξω την ψυχή μου», της είπε με φωνή που έτρεμε από την κούραση και την αγωνία. Η μάγισσα ποτέ δε φανταζόταν ότι θα της ζητούσε κάποιος κάτι τόσο τρομερό. 

Χλόμιασε όταν το άκουσε, και στην αρχή αρνήθηκε.

Προσπάθησε να του δείξει τη δική της ομορφιά, γιατί στ’ αλήθεια ήταν και εκείνη πολύ όμορφη, όμως ο ψαράς καμία άλλη δεν ήθελε, από την μικρή του Γοργόνα. 

Και όταν πια η μάγισσα είδε ότι τίποτα δεν του άλλαζε γνώμη και ότι την παρακαλούσε με δάκρυα στα μάτια, βγάζει από τη ζώνη της ένα στιλέτο και του λέει: 

«Εκείνο που οι άνθρωποι νομίζουν ότι είναι η σκιά τους δεν είναι….

Είναι το σώμα της ψυχής. Πρέπει να σταθείς στην ακροθαλασσιά με την πλάτη στο φεγγάρι και να κόψεις γύρω από τα πόδια σου τη σκιά σου, προστάζοντας την να φύγει. 

Έτσι μόνο μπορείς να διώξεις την ψυχή σου». 

Και πριν προλάβει να του πει τίποτε άλλο, ο μικρός ψαράς είχε ήδη φτάσει χαμηλά στην ακροθαλασσιά και έκανε αυτό που του είπε η μάγισσα.

Η ψυχή του, που ένιωσε ότι ήθελε να την διώξει, άρχισε να τον παρακαλάει, όμως αυτός είχε κλείσει τα αυτιά του και το μόνο που σκεφτόταν ήταν η στιγμή που θα συναντούσε επιτέλους την αγαπημένη του.

«Φύγε» της λέει «δεν σε χρειάζομαι. Δεν μου έχεις κάνει κανένα κακό, όμως δεν μου έχεις προσφέρει και τίποτα. Δε σε θέλω λοιπόν μέσα μου». 

«Σε παρακαλώ!» του φώναξε η ψυχή. «Τουλάχιστον δώσε μου και την καρδιά σου να μου κρατάει συντροφιά, γιατί ο κόσμος είναι πολύ σκληρός».

«Αν σου δώσω την καρδιά μου, πως θα αγαπάω τη μικρή μου Γοργόνα; 

Η καρδιά μου είναι η αγάπη μου. Μη με καθυστερείς λοιπόν και φύγε αμέσως!». 

«Καλά» του λέει εκείνη. «Θα φύγω, αλλά θα έρχομαι κάθε χρόνο εδώ στην ακροθαλασσιά και θα σε καλώ. Μπορεί να με έχεις ανάγκη» του είπε και έφυγε.

Ο μικρός ψαράς ελεύθερος πια βούτηξε στα καταγάλανα νερά και έτρεξε να βρει την αγαπημένη του ακούγοντας τις τρομπέτες στο θαλασσόκοσμο να πανηγυρίζουν τον ερχομό του.

Αφού πέρασε ένας χρόνος, η ψυχή ήρθε στην ακροθαλασσιά και φώναξε τον μικρό ψαρά. Εκείνος βγήκε στην επιφάνεια, την πλησίασε και τη ρώτησε τι τον ήθελε.

«Πήγα σε κόσμους θαυμαστούς, όταν με άφησες» του λέει « και ήρθα τώρα εδώ, γιατί έχω ένα δώρο για σένα. 

Σου φέρνω από την Ανατολή τον καθρέφτη, της Σοφίας. 

Όποιος έχει αυτόν τον καθρέφτη είναι ο πιο σοφός από όλους τους σοφούς και όλα τα μυστικά του κόσμου είναι δικά του. 

Το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να έρθεις μαζί μου». 

«Η Αγάπη είναι πιο σημαντική από την Σοφία» λέει ο μικρός ψαράς «και η Γοργόνα με αγαπάει» είπε και χάθηκε πάλι στο βυθό της θάλασσας.

Ο επόμενος χρόνος ήρθε και μαζί του ήρθε και η ψυχή. 

Κάλεσε πάλι το μικρό ψαρά και αφού την πλησίασε, του είπε: 

«Όταν με έδιωξες την προηγούμενη φορά ταξίδεψα στο Νότο και σου φέρνω από εκεί το δαχτυλίδι του Πλούτου. 

Όποιος έχει αυτό το δαχτυλίδι, είναι ο πιο πλούσιος από όλους τους βασιλιάδες του κόσμου και όλα τα πλούτη που υπάρχουν είναι δικά του. 

Το μόνο που πρέπει να κάνεις, είναι να έρθεις μαζί μου».

«Η Αγάπη είναι καλύτερη από όλα τα πλούτη του κόσμου», της απάντησε ο ψαράς «και η γοργόνα με αγαπάει», είπε και πάλι χάθηκε στα βαθιά νερά της θάλασσας.

Τον τρίτο χρόνο η ψυχή ήρθε πάλι στην ακροθαλασσιά και του είπε για μια χορεύτρια, που είχε δυο κατάλευκα πόδια και χόρευε τόσο όμορφα, που έμοιαζαν σαν δυο περιστέρια που πετάνε στον ουρανό. 

Αυτή τη φορά, επειδή η Γοργόνα δεν είχε πόδια, αλλά μόνο μια ουρά και ο μικρός ψαράς λαχταρούσε να δει μια γυναίκα με πόδια να χορεύει, πείστηκε και ακολούθησε την ψυχή του.

Όμως η ψυχή τον ξεγέλασε και τον πήρε μαζί της στις πόλεις που πήγαινε, όταν ήταν μόνη της και τον έβαζε να κάνει άσχημα πράγματα. 

Γιατί όταν την είχε διώξει δεν της είχε δώσει καρδιά. 

Και η ψυχή, όταν δεν είναι μέσα στον άνθρωπο και δεν έχει την καρδιά για συντροφιά, δεν ξέρει μόνη της να κάνεις τα σωστά. 

Και έμαθε στον κόσμο, που πήγε, να κάνει τα κακά και να τα ευχαριστιέται.

Ο μικρός ψαράς δεν ήθελε να κάνει τις πράξεις αυτές, όμως δεν μπορούσε να ξεφορτωθεί την ψυχή του, γιατί η μάγισσα δεν του είχε πει πως, αν έμπαινε πάλι μέσα του η ψυχή, δεν θα μπορούσε ποτέ πια να τη διώξει. 

Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να δέσει τα χέρια του και να κλείσει τα αυτιά του, για να μην ακούει τις εντολές αυτής της διεφθαρμένης ψυχής. 

Πήγε στην ακροθαλασσιά, έχτισε ένα σπιτάκι και καθόταν εκεί φωνάζοντας μάταια την αγαπημένη του να βγει λίγο για να την δει.

Τα χρόνια περνούσαν και η Γοργόνα δεν έβγαινε.
Αυτός όμως τη φώναζε πρωί βράδυ, ελπίζοντας πως κάποια στιγμή θα την έβλεπε. 

Η ψυχή, που ήταν μαζί του και έβλεπε πόσο μεγάλη ήταν η αγάπη του, τον παρακάλεσε με δάκρυα στα μάτια να την αφήσει να επιστρέψει πάλι μέσα του και να νιώσει και αυτή την καλοσύνη του.

Ο μικρός που είχε καταλάβει το κακό που της είχε κάνει, όταν την έδιωξε, προσπάθησε να την αφήσει να μπει, όμως η καρδιά του ήταν τόσο γεμάτη από αγάπη που δεν έβρισκε χώρο. 

Και όταν η ψυχή άρχισε να μπαίνει μέσα του, μια δυνατή βοή ακούστηκε και η θάλασσα έγινε μαύρη και θεόρατα κύματα απλώθηκαν πάνω της.

Η μικρή Γοργόνα είχε πεθάνει και ο θαλασσόκοσμος θρηνούσε. 

Ο ψαράς πήγε τότε κοντά στη θάλασσα και φώναξε: 

«Μπορεί να σε πρόδωσα και να έφυγα γλυκιά μου Γοργόνα, όμως η αγάπη μου για σένα γέμιζε πάντα την καρδιά μου και αφού εσύ δεν υπάρχεις πια, δεν μπορώ κι εγώ να ζω, γιατί υποσχέθηκα να είμαι πάντα μαζί σου», είπε και έπεσε στα μαυρισμένα νερά της θάλασσας μαζί με την ψυχή του που είχε βρει πια τον δρόμο της και είχε γίνει ξανά ένα μαζί του.

Είχε δίκιο λοιπόν ο μικρός ψαράς. 

Η Αγάπη είναι πιο πολύτιμη από όλα όσα του είχε προσφέρει η ψυχή από τα ταξίδια της. 

Δεν είχε όμως καταλάβει ότι χωρίς την ψυχή του μέσα του ότι και να ένιωθε, θα ήταν μισό. 

Γιατί η ψυχή το κάνει μεγάλο και ζωντανό.

Όσο για τους δυο ερωτευμένους, εκεί που τους βρήκαν είχαν ανθίσει υπέροχα λουλούδια και πρώτη φορά είχαν δει οι κάτοικοι του χωριού τέτοια λουλούδια να φυτρώνουν στην ακροθαλασσιά.

sykees8 – youtube

[2fA]

                                                         

"Άγιοι Παίδες και Καβάφης "

Oι Άγιοι Επτά Παίδες (1925)
-  K. Π. Καβάφης, από τα Ατελή ποιήματα 1918-1932


Έμορφα που εκφράζεται το συναξάριον:
«ενώ δε συνωμίλει ο βασιλεύς με τους αγίους
κ' οι επίσκοποι και άλλοι πολλοί άρχοντες,
ενύσταξαν ολίγο οι άγιοι»
και τες ψυχές των στον Θεό παρέδωσαν

Οι Άγιοι Επτά Παίδες της Εφέσου που
κατέφυγον εις σπήλαιον να κρυφθούν
από τον διωγμόν των εθνικών, κ' εκεί εκοιμήθησαν -
και την επαύριον εξύπνησαν. επαύριον γι' αυτούς.
μα εν τω μεταξύ, είχαν παρέλθει σχεδόν δύο αιώνες

ξύπνησε την επαύριον και πήγε
ένας των, ο Ιάμβλιχος, για ν' αγοράσει άρτον,
κ' είδεν εμπρός του άλλην Έφεσον,
όλην καθηγιασμένη μ' εκκλησίες, και σταυρούς.

κ' εχάρηκαν οι Άγιοι Επτά Παίδες,
και τους ετίμησαν και τους προσκύνησαν οι χριστιανοί -
κ' ήλθε κι απ' την Κωνσταντινούπολιν ο βασιλεύς,
ο Θεοδόσιος, ο γιός του Αρκαδίου,
και τους προσκύνησεν κι αυτός,
ως πρέπον, ο ευλαβέστατος

και χαίρονταν οι Άγιοι Επτά Παίδες
σ' αυτόν τον κόσμο τον ωραίο, και τον χριστιανικόν,
τον αγιασμένο μ' εκκλησίες, και σταυρούς

μα έλα που ήσαν όλα τόσο διαφορετικά,
και τόσα είχαν να μάθουν και να πουν,
(και τέτοια δυνατή χαρά ίσως εξαντλεί κι αυτή)
που γρήγορα κουράσθηκαν οι Άγιοι Επτά Παίδες,
από άλλον κόσμο φθάσαντες,
από σχεδόν δυο αιώνες πριν,
και νύσταξαν μες στην συνομιλία -
και τους αγίους οφθαλμούς των έκλεισαν.

sophia-ntrekou – [2fA]

                                                                 

"Κορεσμός και στέρηση.. "

Γέροντας Χριστόδουλος, Καθηγούμενος Ι. Μ. Κουτλουμουσίου
-  «Άλλοι παθαίνουν ναυτία από τον κορεσμό, 

κι άλλοι πεθαίνουν από την πείνα και τη στέρηση»

Ας γίνουμε λίγο πιο συγκεκριμένοι. 

Οι Πατέρες της Εκκλησίας γνωρίζουν ότι το κακό προκαλείται, μεγεθύνεται και διαιωνίζεται από κοινωνικούς μηχανισμούς. Γνωρίζουν όμως ακόμη ότι όλα αυτά είναι τελικώς καρποί δύο μεγάλων παθών: της πλεονεξίας και της φιλαυτίας. 

Η πλεονεξία καταργεί την ισονομία. 

Επινοεί κάθε μέσο κερδοσκοπίας και επιβάλλει το νόμο της ανισότητας, ώστε, καθώς λέγει και κάποιος Άγιος, «άλλοι παθαίνουν ναυτία από τον κορεσμό, κι άλλοι πεθαίνουν από την πείνα και τη στέρηση».

Το άλλο αδελφό πάθος, η φιλαυτία -δηλαδή η παράλογη αγάπη προς το σώμα μας-
ξεριζώνει τη φιλανθρωπία. Ενισχύει και εξαγιάζει την πλεονεξία.
Κατατεμαχίζει την ίδια την ανθρώπινη φύση, αφού ο καθένας ασχολείται και μεριμνά μόνο για τον εαυτό του. 

Εξαιτίας αυτής, της φιλαυτίας, γινόμαστε σε όλα ιδιοτελείς και καταναλωτικοί
-καταναλώνουμε τον κόσμο για να ικανοποιήσουμε τα πάθη μας,
σχετιζόμεθα με ανθρώπους στοχεύοντας στο ατομικό συμφέρον,
και το ίδιο μπακαλίστικο πνεύμα μεταφέρουμε στη σχέση μας με τον Θεό. 

Η φιλαυτία μας, μας κάμνει να θέλουμε να αποκτούμε, να κατέχουμε κατ’ αποκλειστικότητα ακόμη και την αγάπη των άλλων.

Η θεραπεία μας έρχεται μέσα από την καταπολέμηση της πλεονεξίας και της φιλαυτίας. 

Ο πρακτικός τρόπος για την αντιμετώπιση της πρώτης -της πλεονεξίας- είναι η άσκηση και παραμονή μας στα χρειώδη, στα αναγκαία. 

Σκοπός της αληθινής ασκήσεως είναι να πάψουν οι σκέψεις, οι ενέργειες και οι επιθυμίες μας να ριζώνουν στην εγωκεντρικότητα, να πάψουν να υποκινούνται από την ιδιοτέλεια. 

Οι αισθήσεις μας απαιτούν συνεχώς ολοένα και περισσότερα, τρέφουν την ανικανοποίητη βουλιμία μας. 

Όταν με την άσκηση παραιτούμεθα από τις απαιτήσεις αυτές, αρκούμεθα στα αναγκαία για τη ζωή μας, σύμφωνα με την προτροπή του αποστόλου Παύλου: αρκούμεθα στην απλή τροφή, το απλό ένδυμα, το απλό κατάλυμα, αυτά δηλαδή που πραγματικά χρειαζόμεθα. 

Έτσι, μαθαίνουμε να χρησιμοποιούμε σωστά όλα τα πράγματα, και όλη την κτίση, να την εκτιμάμε ως δωρεά του Θεού, να την περιποιούμεθα, να τη σεβόμεθα. 

Οι Άγιοι μάλιστα, επειδή ακολουθούν το Ευαγγέλιο, ανατρέπουν τις κοινωνικές συμβάσεις. 

Ο αληθινός πλούτος είναι η πτώχεια τους. Αυτό που έχουν είναι μόνο αυτό που δίνουν. 

Η αληθινή τους δύναμη είναι η δύναμη της αυταπάρνησής τους, η δύναμη της συμμετοχής τους στο σταυρό του Χριστού. 

Είναι ο αντίποδας της κοσμικής δυνάμεως.

Όμως έρχεται η φιλαυτία και μας ψιθυρίζει στο αυτί ότι πρέπει να φροντίζουμε και να μεριμνάμε για το σώμα μας και την άνεσή του, και μάλιστα να δώσουμε προτεραιότητα σ’ αυτή την φροντίδα, άσχετα με τις ανάγκες των άλλων. 

Μάλιστα, η τρέχουσα φιλοσοφία ζωής μας υποδεικνύει να φροντίζουμε μόνο για το ατομικό η το οικογενειακό μας συμφέρον, και να αφήνουμε όλα τα άλλα στους επαγγελματίες, είτε δημόσιους λειτουργούς, μισθωτούς η ποιμένες. 

Ο κόσμος του καθενός θεωρείται ο κλειστός οικογενειακός του κύκλος και τίποτε άλλο παραπέρα.  Και συχνά, οποίος βγαίνει από αύτη τη νοοτροπία θεωρείται από το περιβάλλον του υπερβολικός, ανόητος, γραφικός.

Η χριστιανική φιλοσοφία προβάλλει στη θέση της φιλαυτίας την αγάπη. 

Η αγάπη αύτη δεν μπορεί παρά να είναι έμπρακτη, σαρκωμένη. 

Η πρωταρχική ευαγγελική εντολή, που κλείνει μέσα της όλες τις άλλες, ονομάσθηκε χρυσός κανόνας. 

Σου υποδεικνύει όχι τι να μη κάνεις, αλλά τι να κάνεις: να αγαπήσεις στην πράξη. 

Σου ζητά δηλαδή κάτι πιο δύσκολο και πιο ουσιαστικό. 

Σου λέει: όχι απλώς να μην κάνεις στους άλλους αυτό που δεν θέλεις οι άλλοι να κάνουν σε σένα.  Αλλά κάτι πολύ περισσότερο: να κάνεις στους άλλους αυτό που θέλεις να κάνουν οι άλλοι σε σένα.

pemptousia – [2fA]

                                                   

"Καί κλῖνον τό οὖς σου.. "

Ευχές της Θείας Μεταλήψεως
-  Ἀπό την Α΄ καί Β΄ Ευχή  (Τοῦ Μεγάλου Βασιλείου)

Δέσποτα Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεὸς ἡμῶν,
ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς καὶ τῆς ἀθανασίας,
ὁ πάσης ὁρατῆς καὶ ἀοράτου κτίσεως δημιουργός,
ὁ τοῦ ἀνάρχου Πατρὸς συναΐδιος Υἱὸς καὶ συνάναρχος,
ὁ δι᾿ ὑπερβολὴν ἀγαθότητος ἐπ᾿ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν σάρκα φορέσας 

καὶ σταυρωθεὶς καὶ τυθεὶς ὑπὲρ τῶν ἀχαρίστων καὶ ἀγνωμόνων ἡμῶν 

καὶ τῷ οἰκείῳ σου Αἵματι
ἀναπλάσας τὴν φθαρεῖσαν ὑπὸ τῆς ἁμαρτίας φύσιν ἡμῶν,
αὐτὸς ἀθάνατε Βασιλεῦ, πρόσδεξαι κἀμοῦ τοῦ ἁμαρτωλοῦ τὴν μετάνοιαν
καὶ κλῖνον τὸ οὖς σου ἐπ᾿ ἐμοὶ καὶ εἰσάκουσον τῶν ῥημάτων μου·
ἥμαρτον γάρ Κύριε, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου
καὶ οὔκ εἰμι ἄξιος ἀτενίσαι εἰς τὸ ὕψος τῆς δόξης σου·
παρώργισα γάρ σου τὴν ἀγαθότητα,
τὰς σὰς ἐντολὰς παραβὰς καὶ μὴ ὑπακούσας τοῖς σοῖς προστάγμασιν.
….
….

Σπλαγχνίσθητι οὖν Κύριε καὶ μὴ παραδειγματίσῃς με τὸν ἁμαρτωλόν,
ἀλλὰ ποίησον μετ᾿ ἐμοῦ κατὰ τὸ ἔλεός σου·
καὶ γενέσθω μοι τὰ ἅγια ταῦτα εἰς ἴασιν καὶ κάθαρσιν καὶ φωτισμὸν
καὶ φυλακτήριον καὶ σωτηρίαν καὶ ἁγιασμὸν ψυχῆς τε καὶ σώματος·
εἰς ἀποτροπὴν πάσης φαντασίας καὶ πονηρᾶς πράξεως
καὶ ἐνεργείας διαβολικῆς, κατὰ διάνοιαν τῆς ἐν τοῖς μέλεσί μου ἐνεργουμένης·
εἰς παῤῥησίαν καὶ ἀγάπην τὴν πρὸς σέ·
εἰς διόρθωσιν βίου καὶ ἀσφάλειαν·
εἰς αὔξησιν ἀρετῆς καὶ τελειότητος·
εἰς πλήρωσιν ἐντολῶν·
εἰς Πνεύματος ἁγίου κοινωνίαν·
εἰς ἐφόδιον ζωῆς αἰωνίου καὶ εἰς ἀπολογίαν εὐπρόσδεκτον,
τὴν ἐπὶ τοῦ φοβεροῦ βήματός σου·
μὴ εἰς κρῖμα ἢ εἰς κατάκριμα.

[2φΑ]

                                            

"Η σχετικότητα του χρόνου "

ΑΛΛΑΝ ΠΕΡΣΥ
-  ΑΛΜΠΕΡΤ ΑΪΝΣΤΑΪΝ: 85 ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΑΤΟΜΙΚΗΣ ΣΟΦΙΑΣ
ΓΙΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

Όταν ένας άντρας καθίσει παρέα με ένα χαριτωμένο κορίτσι για μία ώρα, θα του φανεί ότι έχει περάσει μόνο ένα λεπτό.

Όμως βάλε τον να καθίσει πάνω σε μια καυτή λαμαρίνα για ένα λεπτό και θα του φανεί παραπάνω από μία ώρα. Αυτή είναι η σχετικότητα.

Υπάρχει ο χρόνος που δείχνει το ρολόι και ο ψυχολογικός χρόνος. 

Αυτός ο τελευταίος είναι υποκειμενικός και εξαρτάται από κάθε άτομο· μάλλον θα ήταν η αντίληψή μας για τον φυσικό χρόνο, και δεν είναι μετρήσιμος.

Παρόλο που διαθέτουμε μικροσυσκευές εκπληκτικά ακριβείς για να μετράμε ώρες, λεπτά και δευτερόλεπτα, ο χρόνος δεν είναι ίδιος για όλους, μια και ο εγκέφαλός μας είναι ο αληθινός υπεύθυνος για να τον ρυθμίζει.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος λειτουργεί με τέτοιον τρόπο ώστε να αποθηκεύει τα καινούρια γεγονότα που μας συγκινούν, ενώ παράλληλα φιλτράρει και αγνοεί αυτά που θεωρεί συνηθισμένα. 

Γι’ αυτό τον λόγο έχουμε την αίσθηση ότι ο χρόνος πάει πιο γρήγορα ή πιο αργά, ανάλογα με την κατάσταση που βιώνουμε.

Σύμφωνα με το περιοδικό Redes para la ciencia, η ρουτίνα κάνει να μας φαίνεται πως ο χρόνος περνάει πιο γρήγορα, ενώ η αλλαγή των συνηθειών και των δρόμων μας, οδηγεί σε καινούριες νευρωνικές συνάψεις και, ως εκ τούτου, στην αίσθηση ότι ο χρόνος κυλάει πιο αργά.

Αυτός είναι ο λόγος που κατά την παιδική μας ηλικία ο χρόνος μοιάζει πιο χαλαρός, γιατί όλα είναι καινούρια και φρέσκα και βρισκόμαστε σε φάση μάθησης. 

Αργότερα, όταν μεγαλώνουμε, όλα μοιάζουν να περνάνε πιο γρήγορα, σαν να τελειώνει η άμμος της κλεψύδρας μας.

Ο φυσικός χρόνος είναι ίδιος για όλους, αλλά το πώς τον βιώνουμε εξαρτάται εξολοκλήρου από εμάς. 

Για να επιμηκύνεις τις μέρες, τις ώρες και τα λεπτά, μην κάνεις τα πράγματα πάντα με τον ίδιο τρόπο· άλλαξε συνήθειες και άνοιξε την πόρτα στο καινούριο και στην έκπληξη.

Η αιωνιότητα βρίσκεται στην παρούσα στιγμή.

lecturesbureau – [2fA]

"Το τελικό αποτέλεσμα "

Οδυσσέας. Ελύτης

-  Το 1979 σαν σήμερα, 18 Οκτωβρίου, αναγγέλθηκε ότι το Νόμπελ Λογοτεχνίας
θα απονεμόταν στον Οδυσσέα Ελύτη.
Η αναγγελία της απονομής του βραβείου έγινε από τη Σουηδική Ακαδημία:
«για την ποίηση του, η οποία με φόντο την ελληνική παράδοση, ζωντανεύει
με αισθηματοποιημένη δύναμη και πνευματική καθαρότητα βλέμματος,
τον αγώνα του σύγχρονου ανθρώπου για ελευθερία και δημιουργικότητα».

" ....  Δεν αρκεί να ονειροπολούμε με τους στίχους. Είναι λίγοι.
Δεν αρκεί να πολιτικολογούμε. Είναι πολύ.
Κατά βάθος ο υλικός κόσμος είναι απλώς ένας σωρός από υλικά.

Θα εξαρτηθεί από το αν είμαστε καλοί ή κακοί αρχιτέκτονες,
το τελικό αποτέλεσμα.
Ο παράδεισος ή η κόλαση που θα χτίσουμε.

Εάν η ποίηση παρέχει μια διαβεβαίωση στους καιρούς τους duzttigez
– σκληρούς – είναι ακριβώς αυτή:
ότι, η μοίρα μας παρ’ όλα αυτά, βρίσκεται στα χέρια μας! ..... "

fresheducation – [2fA]

                                                                    

Χαίρε! [Γσφ -02]

Κάθεσαι κατά το σούρουπο να γράψεις.

Να εκφράσεις με λόγια τις ιστορίες της σιωπής, να σπάσεις το κέλυφος της απουσίας και της απόστασης, των τίτλων τέλους, που ποτέ δεν θα υπάρξει.

Και να αρχίσεις μ’ έναν χαιρετισμό, μα τι να πεις;

Καλησπέρα; Πολύ φτωχό.

Χαίρε, λοιπόν!

Ευχή και ελπίδα και προσδοκία, καλωσόρισμα κι αποχαιρετισμός.

Δεν αποχαιρετιστήκαμε. Άλλωστε, δεν έφυγες. 

Είσαι πάντα εδώ, ζωντανή η παρουσία σου δίπλα μου, με ερωτήματα που περικλείουν και την απάντηση τους, με απαντήσεις ανολοκλήρωτες, που δεν καλύπτονται από λόγια, αλλά τεκμηριώνονται σ’ αυτή την αίσθηση ουσίας, χαράς και πληρότητας.

Διαφορές; Δεν τις ορίσαμε, δεν τις τονίσαμε.

Πέρα από το εγώ, πέρα από τον κόσμο, είναι ένας ορίζοντας ιδέες, ιστορίες, περιπέτειες και αλήθειες που μας καλούν.

Σ΄ αυτό το κάλεσμα βρεθήκαμε κάποια στιγμή συνοδοιπόροι.

Φτάσαμε κάπου;

Αν το σκεφτείς καλά, η διάκριση είναι η αρετή, η ιδιότητα, που ποτέ δεν την αξιολογούμε όσο πρέπει.

Όταν ζητάς την ομορφιά, πρέπει να έχεις μάτια μόνο γι’ αυτήν.

Όταν αναζητάς την αλήθεια, πρέπει να θυμάσαι, να μην ξεχνάς.

Και να μην προσπερνάς. Τα περάσματα, θα τα φέρει η ζωή στην ώρα τους.

Δεν είναι ο αγώνας, η προσπάθεια, οι θυσίες ή ο στόχος που δικαιώνουν.

Είναι ο τρόπος που γίνονται όλα αυτά.

Με ήρεμη συνείδηση, με καρτερικότητα, με συμμετοχή. 

Ας βλέπουμε πιο μέσα από την επιφάνεια και ας ακούμε πιο μακριά από τις ανάγκες της ματαιοδοξίας μας. Όλα μας προσφέρονται.   

Μεγαλοψυχία χρειάζεται και πραότητα… – και πάντα διάκριση.

Για σένα τα λέω; Για μένα;

Υπάρχει διαφορά;

Μ.

                                                                                      

"Γεννήθηκα με το προνόμιο "

Μαλβίνα
-  από το "Σαββατογεννημένη"

….   Ούτε και σήμερα ξύπνησα έξυπνη. Ευτυχώς.
Και μήπως κοιμήθηκα έξυπνη;

Μη με φοβάσαι όταν είμαι βλάκας. Είναι που νιώθω προστατευμένη.
Ήσυχη, ασφαλής.
Αν ισχύει η παρατήρησή μου, έξυπνος γίνεσαι όταν είσαι θυμωμένος.
Μπορεί, για όσα έπαθες εξαιτίας της βλακείας σου.
Όταν είσαι προδομένος. Απαρηγόρητος. Τότε βλέπεις φως.
Επιτέλους, έξυπνος ξανά.

Όταν η ψυχική εξάντληση σε εκμηδενίζει τόσο,
ώστε να μπορείς να σκέφτεσαι με το καλύτερο μυαλό σου.
Αυτό που αρνείται τις αυταπάτες.
Άρνηση της αυταπάτης, λένε οι έξυπνοι, σημαίνει ευφυΐα.
Πλήρης άρση της αυταπάτης, γράφει ο Ντιούραντ, είναι ο κυνισμός.
Άρα ο κυνισμός είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της ευφυΐας.

Για μένα πάλι, ο κυνικός,  ένας κακοπαθημένος.
Που τίποτα δεν του επέτρεψε να ξεχάσει.
Κανείς δεν τον χάιδεψε, δεν τον βοήθησε ώστε να αναλάβει.

Ούτε και σήμερα ξύπνησα κυνική.
(Σε ευχαριστώ. Δικό σου όλο, φίλε.
Σταθερή μου, κατατεθειμένη αξία μου. Πρώτη σημασία μου.
Τίποτα δεν φτάνει για να στο ξεπληρώσω.)

Σάββατο με Μπαχ τζούνιορ και σκύλο.
Έξυπνη φίλη έρχεται και μου ανακοινώνει πως χωρίζει.
Βρήκε την πρώτη αντένδειξη. «Δεν θα με πιάσει εμένα κορόιδο», λέει.
«Μέχρι στιγμής τηρώ τους κανόνες και τις αρχές μου.
Γι’ αυτό δεν έχω χάσει από άντρα. Γιατί στην πρώτη αντένδειξη φεύγω».

Απαλή φίλη, λεπτεπίλεπτη και ήδη δυσκολεύεται.
Ήδη ψάχνει με αγωνία τον επόμενο.
Αυτού του είδους η επιβιωτική ευφυΐα, σκέφτομαι.
Είναι για τη γυναίκα ό,τι το αγκάθι για τον σκαντζόχοιρο.
Δεν έχω από πού να την πιάσω. Μεταξωτή γυναίκα, γεμάτη αγκάθια.
Τα έχει χάσει όλα, νομίζω, γιατί τρέμει μην τυχόν και χάσει.
Πολλές φορές απορριμμένη, υποψιάζομαι.

Αυτή είναι η μοίρα όσων δεν χάνουν. Η λυπημένη φάρσα.
Του να παρατάνε πρώτοι αυτούς που πρώτοι τους απέρριψαν.
Λίγα πράγματα χωρίζουν το φρικαλέο από το κωμικό. Την ξέρω τη μάρκα.
Άνθρωποι που φεύγουν όχι για την αντένδειξη. Όχι επειδή το θέλουν.
Αλλά επειδή οσμίζονται την απόρριψη που έρχεται.
Το επιβιωτικό «ποιος αφήνει ποιον» πάνω από το
«ποιος θέλει ποιον και πώς τον διεκδικεί».

Ξύπνιοι και επουσιώδεις. Φίλοι και τους αγαπάμε.
Στα ερωτικά τους, ράτσα δεύτερη, χαμηλή.

Σάββατο πρωί, Ερωτευμένοι λένε, κι όμως. Ξυπνάνε έξυπνοι.
Επιτίθενται για να αποτρέψουν επιθέσεις.
Τρομοκρατούν για να μη γίνει διάφανος ο φόβος τους.
Χωρίζουν για να μην τους χωρίσουν.
Διαλύονται για να μην τους πιάσουν κορόιδο.

Άκυρη εξυπνάδα, το νιώθεις ότι οι διαλυμένοι μέντορες δίνουν χρηστικές
οδηγίες. Για να πάθεις τα ίδια με αυτούς.
«Να μην ξέρει την αδυναμία που του έχεις, θα την εκμεταλλευτεί».
Ή «μη δίνεις τίποτα από τον εαυτό σου. Τότε σε εκτιμούν οι άντρες».
Ή «να μη σε βρίσκει πάντα στο τηλέφωνο. Γιατί σε θεωρεί δεδομένη».
Και τη χαρά του να τιμήσεις, να φωταγωγήσεις, να προσφέρεις,
να τον ακούσεις, πού την πας;
Η οξυδέρκειά τους. Σιδερένια μπάλα σε κομψά σφυρά -και πάνε σέρνοντας.

Φαίνεται λέω Κέικ, πως η αγάπη δεν είναι αρκετή, για όσους δεν αγαπάνε
αρκετά, θέλει στρατηγική.
Πρέπει να μετατραπεί σε εκπαιδευτικό πρόγραμμα:
Ποιος θα τρομάξει περισσότερο τον άλλον: το αγαπημένο ερωτικό άθλημα.
Ποιος θα ντρεσάρει γρηγορότερα τον άλλο. Ποιος θα αποδειχθεί πιο έξυπνος. 

(Δηλαδή πιο φοβισμένος).
Ποιος θα επιβληθεί. Να επιβληθεί η γυναίκα;
Τι να τον κάνει όμως έναν άντρα που του επιβάλλεται;

Να επιβληθεί ο άντρας;
Ποιος άντρας που τιμά το φύλο του έχει πρόβλημα με την επιβολή;
Μόνο αυτός που δεν μπορεί να προστατέψει.
Σώσον ημάς από τέτοιες αγάπες.

Δεν θέλω να πάρω ποτέ μέρος, ποτέ πια, σε τέτοια εκπαιδευτικά προγράμματα. 

Μεγάλωσα, αποφάσισα. Δεν συμπλέω.
Ένοχη ανομοιότητας, όπως πάντα μου άρεσε να είμαι.
Ανεπίδεκτη στρατηγικών. Αλλά δεν το κάνω επίτηδες. Αλήθεια.
Νομίζω ότι γεννήθηκα με το προνόμιο.
Του να μπορώ να διορθώσω τα πράγματα, κάθε φορά που τα μολύνω
με τρέχουσα ψιλικατζίδικη ευφυΐα.

Εδώ και πολύ μικρό διάστημα έχω βεβαιωθεί.
Το εκπαιδευτικό σύστημα της αγάπης δεν με αφορά.
Χρειάζεται μεταρρύθμιση. Δεν καταλαβαίνω τη διδακτέα ύλη.
Δεν με ελκύει η ξεδιαντροπιά της εξίσωσης:
«Στον έρωτα η καλύτερη του ενός είναι η χειρότερη του άλλου».
Εγώ αυτή την τάξη ποτέ δεν πρόκειται να την περάσω.
Γι’ αυτό σκασιαρχείο καλύτερα. Το σκυλί και βόλτα.

Εμένα κάνε με κύκλο ομόκεντρο, να νιώθω τη συγγένεια.
Και τότε η καλύτερή σου είναι η καλύτερή μου. Αλλά ομόκεντρο.
Αλλιώς ζηλεύω. Και όταν ζηλεύω, γίνομαι έξυπνη.
Και όταν γίνομαι έξυπνη, τα καταστρέφω όλα.
Χάριν του κίβδηλου ενστίκτου που αφορά τους χαμηλούς.
Και που το λένε αυτοσυντήρηση. Και που δεν με αφορά.

Κύκλος ομόκεντρος : Πρώτη μου αρχή και τελευταία. Άλλες δεν έχω.
Κύκλος, ομόκεντρος.
Κάτι παρόμοιο - ίσως κάποτε να υπήρξε κάτι παρόμοιο.
Πιθανόν στην προϊστορική περίοδο της αγάπης των ανθρώπων.
Πρέπει να υπήρξε μια ανάλογη, αρχέγονη κατάσταση απειρίας.

Μια κατάσταση που προηγείται της θέλησης, για ερωτική δύναμη.
Μια κατάσταση πριν την πρώτη ερώτηση.
Πριν από το πρώτο σκέρτσο. Από τον πρώτο συλλογισμό.
Αγάπη δίχως σκέψη, ας την πούμε.
Απειρία, όχι βλακεία, ας την πούμε. Άχρηστη πείρα το Μετά.
Λίγο να σκεφτείς επάνω στο συναίσθημα και αμέσως το Εγώ.
Αμέσως η πιο γελοία εκδοχή της θέλησης για δύναμη.

Έλα τώρα Κέικ, γάβγισε να σε ακούσει στο τηλέφωνο.
Πες του πως χάρη σε αυτόν ο Θεός ανοίγει μαζί μας νέο γύρο.
Δοκιμάζει την αντοχή μας στο Καλό.
Μην το λέμε δυνατά και μας ματιάσουν, αλλά αντέχουμε.
Ονειρευόμαστε. Μπράβο, καλό σκυλί. Ακόμα ένα γάβγισμα.
Κάνε του αγάπες.
Πες πως όλα πια εδώ, χάρη σε αυτόν, ισορροπία και τάξη.  ….

klik – [2fA]