"Έξι πόδια επί δύο.. "

Λέων Τολστόι  –  Πόση γη χρειάζεται ένας άνθρωπος;                                      

Η τύχη το έφερε και συνάντησε ο Παχόμ έναν άλλο αγρότη που ήρθε πάνω από τον Βόλγα καθώς επίσης κι έναν πλανόδιο έμπορο που ταξίδευε από μέρος σε μέρος.
Από αυτούς, λοιπόν, ο Παχόμ έμαθε για τις απέραντες εκτάσεις γης που μπορούσε να τις αποκτήσει ο καθένας για «ένα κομμάτι ψωμί» όπως λέμε, από κάποιους που έμεναν πολύ μακριά, και ήταν νομάδες, είχαν ζώα και μετακινούνταν από μέρος σε μέρος.
Αυτούς τους έλεγαν «Μπασκίρς.»

Μια και δυο λοιπόν ο Παχόμ ξεκίνησε, ταξίδεψε και έφτασε σε εκείνη την μακρινή γη.
Το έδαφος ήταν παρθένο και απαλό σαν την παλάμη του ανθρώπου και μαύρο όπως ο σπόρος της παπαρούνας, και το χορτάρι έφτανε ψηλά ως το στήθος.
«Και ποια είναι η τιμή;» ρώτησε ο Παχόμ.
«Η τιμή μας είναι πάντοτε η ίδια: χίλια ρούβλια την ημέρα» του απάντησαν.

Ο Παχόμ δεν καταλάβαινε.
«Την ημέρα; Τι είδους τιμή είναι αυτή; Πόση έκταση είναι αυτό;»
«Δεν ξέρουμε να το υπολογίσουμε» είπε ο αρχηγός τους.
«Το πουλάμε με την ημέρα. Όσο μπορείς να περπατήσεις σε μια μέρα, όσο σε πηγαίνουν τα πόδια σου και αντέχεις για μια μέρα να πηγαίνεις, είναι δικό σου, και η τιμή είναι πάντα χίλια ρούβλια.»

Ο Παχόμ έχασε τη μιλιά του από την έκπληξη.
«Ναι,» είπε, «αλλά σε μια μέρα μπορώ να προλάβω να περπατήσω και να καλύψω ένα τεράστιο μέρος από γη.»
Ο αρχηγός τους γέλασε.
«Θα είναι όλο δικό σου!» του είπε. «Αλλά υπάρχει ένας όρος.
Θα πρέπει την ίδια μέρα να επιστρέψεις στο μέρος από το οποίο ξεκίνησες.
Αν δεν επιστρέψεις στο μέρος από όπου ξεκίνησες, τα λεφτά σου είναι χαμένα».

Εκείνο το βράδυ ο Παχόμ δεν μπορούσε να κοιμηθεί.
Όμως πριν χαράξει αποκοιμήθηκε και άρχισε να ονειρεύεται.
Ονειρευόταν πως ήταν σε μια δικιά του σκηνή και πως άκουσε να γελούν απ’ έξω. 

Τόλμησε και βγήκε έξω και είδε τον αρχηγό των Μπασκίρς να κάθεται έξω από την σκηνή και να κρατά την κοιλιά του από τα γέλια και να κυλίεται γύρω-γύρω γελώντας.
Καθώς πλησίασε πιο κοντά κατάλαβε πως δεν ήταν ο αρχηγός των Μπασκίρ, αλλά εκείνος ο πλανόδιος έμπορος που είχε συναντήσει στην δική του γη, και σαν είδε ακόμη πιο καλά, κατάλαβε πως ήταν ο αγρότης που είχε βρει, που είχε έρθει πάνω από τον Βόλγα.

Αλλά τελικά δεν ήταν ούτε αυτός, ήταν ο διάβολος ο ίδιος με κέρατα και πόδια ζώου, με οπλές που τα κτυπούσε κάτω ελαφρά. 

Μπροστά από τον διάβολο ήταν ξαπλωμένος ένας ξυπόλυτος άνδρας που φορούσε μόνο παντελόνι και πουκάμισο.
Και καθώς ονειρευόταν ο Παχόμ, πήγε πιο κοντά να δει τι άνθρωπος ήταν αυτός, και διαπίστωσε πως ήταν νεκρός και πως ήταν… ο εαυτός του!
Τρομοκρατημένος ο Παχόμ πετάχτηκε επάνω.
«Τι μπορεί να ονειρεύεται ο άνθρωπος!» σκέφτηκε.

Ο Παχόμ έφτασε στην πεδιάδα εκείνη που είχαν συμφωνήσει, καθώς ο ουρανός άρχιζε να κοκκινίζει.
Έβαλε τα χίλια ρούβλια στο γούνινο καπέλο του αρχηγού, που το είχε βάλει στο χώμα και ξεκίνησε.
Το βήμα του δεν ήταν ούτε αργό, ούτε γρήγορο.
Όσο όμως περπατούσε στην γη έκανε πιο μεγάλα βήματα γιατί η γη σε κάθε βήμα που έκανε φαίνονταν και πιο ωραία.
Μάλιστα σε μια προσπάθεια να συμπεριλάβει μέσα ένα πολύ ωραίο λιβάδι, πήγε πολύ μακριά πριν να βάλει το σημάδι που είχε μαζί του, και να αρχίσει να γυρίζει πίσω.
Έτσι κύλησε η μέρα και τώρα βιαζόταν και περπατούσε πραγματικά γρήγορα κάτω από τον καυτό ήλιο, που όμως είχε αρχίσει να δύει.

Κατακουρασμένος αφού έκανε κύκλο τέτοια μεγάλη έκταση, ο Παχόμ γύριζε πίσω στο λοφάκι από όπου είχε ξεκινήσει περπατώντας με δυσκολία, σέρνοντας τα πόδια του.
Το στήθος του ανεβοκατέβαινε σαν των παλιών σιδεράδων το φυσερό, η καρδιά του χτυπούσε σαν σφυρί, τα πόδια του άρχιζαν σιγά-σιγά να τον εγκαταλείπουν.
Σε λίγο έβλεπε ο Παχόμ τον λόφο και τους Μπασκίρς να του φωνάζουν.

Ο Παχόμ κοίταξε τον ήλιο που είχε αγγίξει την γη.
Η μια πλευρά του είχε ήδη χαθεί.
Με όση δύναμη του απέμενε βιάστηκε τόσο πολύ, που έγερνε το κορμί του μπρος τα εμπρός ίσα-ίσα που τα πόδια του ακολουθούσαν, ώστε να μην πέσει.
Με το που άγγιξε τον λοφίσκο ξαφνικά σκοτείνιασε.
Κοίταξε ψηλά, ο ήλιος είχε ήδη δύσει!
Φώναξε με αγωνία: «όλος μου ο κόπος πήγε χαμένος,» και ενώ σκεφτόταν να σταματήσει άκουσε τους Μπασκίρς να του φωνάζουν και θυμήθηκε πως αν και για αυτόν που ήταν χαμηλά ο ήλιος είχε δύσει, για αυτούς όμως που ήταν στην κορυφή ο ήλιος ακόμη φαινόταν.
Παίρνοντας μια βαθιά ανάσα, ανέβηκε πάνω στον λόφο. Εκεί ήταν ακόμη φως.

Καθώς έφτασε στην κορυφή είδε τον σκούφο.
Δίπλα από αυτόν καθόταν ο αρχηγός γελώντας και έχοντας τα χέρια στη μέση του. Πάλι ο Παχόμ θυμήθηκε το όνειρό του και έβγαλε μια κραυγή.
Τα πόδια του τον εγκατέλειψαν, έπεσε μπροστά και άρπαξε το καπέλο (με τα ρούβλια) στα χέρια του… - πέθανε από την υπερβολική προσπάθεια.

Ο υπηρέτης του σήκωσε μια αξίνα και έσκαψε ένα λάκκο μακρύ αρκετά, για να χωράει τον Παχόμ και τον έθαψε εκεί.
Έξι πόδια, όσο από το κεφάλι στις πατούσες του, τόσο του έλειπε για να φτάσει στον στόχο του…

apantaortodoxias

fb – [2fA]

"Ποιος είναι εκεί; "

-  Ο μοναχός Γαβριήλ του Καρέ

Υπάρχει μια παραβολή:

Ένας ασκητής πέθανε, ήρθε στην πόρτα του ουρανού, χτυπώντας.
ΕΡΩΤΗΣΗ: "Ποιος είναι εκεί;
Απαντάει: «Εγώ, ένας ασκητής».
Οι πόρτες του ουρανού παρέμειναν κλειστές.

Ο ασκητής ήταν απογοητευμένος, επέστρεψε στη σπηλιά του, άρχισε να απαριθμεί τις αμαρτίες του και εκεί κατάλαβε γιατί οι πόρτες του παράδεισου παρέμειναν κλειστές.

Πήγε να χτυπήσει πάλι, και πάλι ρώτησαν:
"Ποιος είναι εκεί;" Δεν είπε "είμαι εγώ".
Απάντησε: "Εσύ είσαι, Κύριε, που οδήγησες  τα βήματά μου".
Και τότε άνοιξαν οι πόρτες του ουρανού.

apantaortodoxias – [2φΑ]

"Πλούτος και φρόνηση "

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΛΟΥΚΑ

- Από κήρυγμα του π. Παντελεήμονα Κρούσκου

….   Ο Ιερός Χρυσόστομος ορίζει τον πλούτο, ως κάτι το άψυχο και αδιάβλητο, το οποίο δεν μπορεί να είναι κακό, παρά μόνον στην άκριτη διαχείριση του από τον καθένα μας.
Ο ίδιος ωστόσο πατέρας παραδέχεται, πως οι πλούσιοι είναι ελεεινότεροι ζητιάνοι από τους φτωχούς, γιατί αναπτύσσουν μια αρρωστημένη εξάρτηση από τα υλικά αγαθά, από την ακόρεστη δίψα για πλούτο και έτσι εξαχρειώνονται και γίνονται δούλοι της ύλης.
Ο ίδιος ο Χριστός ανάμεσα σε όλα τα δαιμόνια, ονόμασε τον Μαμμωνά, την χαλδαϊκή θεότητα του πλούτου, σαν ανταγωνιστή του Θεού στην καρδιά των ανθρώπων.
Και είπε με έμφαση, πως κάθε άνθρωπος δεν μπορεί παρά να είναι ή δούλος στον Θεό ή δούλος στον μαμμωνά.
Η πρόκριση της λατρείας αυτού του δαιμονίου, αυτού του πάθους, έναντι όλων των άλλων, αποδεικνύει τον μεγάλο και επικίνδυνο πειρασμό, αυτού του σκοτεινού έρωτα.

Αδηφάγος ο άνθρωπος, καταστροφικός για την φύση, καταστροφικός για τον αδελφό του, επινοητικός στην εύρεση τρόπων, ώστε να ξεχειλίσει το μάτι και η κοιλία με αγαθά υλικά και πρόσκαιρα, εις βάρος κάθε συνειδησιακής ηθικής, κάθε αξίας, έναντι και ενάντια του Δικαιοκρίτη Θεού!
Ο άνθρωπος καταφέρνει να ξεχνάει τον θάνατο, το αιφνίδιο και ανέλπιστο του θανάτου.
Οι ευλογημένες ψυχές γνωρίζοντας την αλήθεια πως "στον καθένα μας επίκειται να πεθάνει και μετά τούτο κρίσις", προσεύχονται στον Θεό, να τους βρει η έξοδος από τούτον τον κόσμο πνευματικά έτοιμους.

Όσοι όμως θεοποίησαν την ματαιότητα του κόσμου, όχι μόνο δεν σκέφτονται την ώρα του θανάτου, αλλά καταφέρνουν να εξοβελίζουν από την σκέψη και την ζωή τους, την φρικτή πραγματικότητα.
Από την άλλη, ένας διανοητής αυτού του αιώνα υπογραμμίζει ότι όσο ο άνθρωπος θυμάται τον θάνατο, πέφτει με τα μούτρα στην ικανοποίηση της σάρκας και των αισθήσεων του, για να προλάβει να κατακτήσει και να γευτεί τα πάντα, πριν πεθάνει. 

Γιατί στον νου του έχει ένα μεταθανάτιο Μηδέν.
Την ανυπαρξία κοινωνίας ή μη κοινωνίας με τον Θεό.

Η Εκκλησία αυτή την περίοδο προβάλλει το εκκλησιαστικό αγαθό της νηστείας.
Το ονομάζουμε αγαθό γιατί είναι, από πολλές απόψεις.
Και εκκλησιαστικό γιατί δεν είναι επιλογή προσωπική, αλλά κοινωνική έκφραση ολόκληρου του σώματος, κοινή εξωτερική έκφραση, που ερμηνεύεται ως δόσιμο της Εκκλησίας και του καθένα μας χωριστά προς τον κόσμο που στερείται και πάσχει. 

Όταν νηστεύω, εκτιμώ την αξία της ολιγάρκειας, εκτιμώ το δίκαιο και την αδικία ταυτόχρονα, γιατί γίνομαι σπλαχνικότερος στους λιγότερο ευνοημένους.
Η στέρηση με βοηθά στην ταπείνωση, στην μνήμη του πρόσκαιρου, με φέρνει στην θέση αυτού πού στερείται και αδικείται, αυτού πού μοιράζεται την κοινή φύση και πορεία με μένα, στην φιλοσοφία και υπέρβαση του θανάτου.

Γιατί ο θάνατος τρομάζει τους υλοπαθείς και τους αμαρτωλούς, αυτούς που αγαπούν τον εαυτό τους και όχι τους φιλοσόφους των ουσιαστικών πραγμάτων αυτού του βίου.
Και πάνω απ' όλα με την νηστεία ξεριζώνω την καταραμένη φιλαργυρία.
Δεν ζω για μένα, αλλά ο Χριστός που μορφώνεται και ζει μέσα μου, αρχίζει και ζει για τον άλλο, γίνεται ο άλλος.
Μοιράζομαι το ψωμί μου και κάτι περισσότερο: το στερούμαι για να το διανείμω.
Η αφροσύνη της απληστίας, η τρέλα του ειδώλου «εγώ», θεραπεύεται με αυτό το μοίρασμα και το δόσιμο.

Η Εκκλησία, μας δίνει συνεχώς πνευματικές ευκαιρίες και αφορμές με έμπρακτα παραδείγματα και μακρές περιόδους επιστροφής, όπως αυτή η σαρακοστή των Χριστουγέννων…

fb – [2fA]

"Παγκόσμια παιδική χαρά "

ΑΜΟΣ ΟΖ  -  "ΟΙ ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΖΗΛΩΤΕΣ"

….   Ο κομφορμισμός, το να ακολουθεί κανείς τυφλά την πεπατημένη, η υπακοή χωρίς κανέναν προβληματισμό και καμία ένσταση, η τόσο διαδεδομένη επιθυμία να ανήκει σε μια ομάδα ανθρώπων σφιχτοδεμένη και συμπαγή, είναι και αυτά θεμέλιοι λίθοι της ψυχής τον φανατικού.
Στην καταπληκτική ταινία των Μόνα Πάιθον «Ένας προφήτης μα τι προφήτης», ο σωτήρας Μπράιαν απευθύνεται ως εξής στο ακροατήριό του:
«Είστε όλοι άτομα!»
Το κοινό τού απαντάει με έναν ενωμένο βρυχηθμό: «Ναι! Είμαστε όλοι άτομα!» 

«Είστε όλοι διαφορετικοί!» - «Ναι! Είμαστε όλοι διαφορετικοί!»
Μόνο ένας κοντούλης μέσα στο πλήθος βελάζει με ψιλή φωνή:
«Εγώ όχι».

Αν πράγματι η παρόρμηση να βαδίζουν στην πεπατημένη και η επιθυμία να ανήκουν κάπου, αποτελούν επίσης μικρόβια τον φανατισμού, το ίδιο συμβαίνει και με την λατρεία του ατόμου στις διάφορες εκφάνσεις της, την θεοποίηση θρησκευτικών και πολιτικών ηγετών, την λατρεία των αστέρων του θεάματος και του αθλητισμού. 

Βέβαια, υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στην τυφλή υπακοή σε αιμοσταγείς τυράννους, το να παραδίνεσαι άνευ όρων σε μια δολοφονική ιδεολογία ή έναν σωβινισμό γεμάτο μίσος, και την παιδιάστικη, ενθουσιώδη λατρεία για κάποιον αστέρα του θεάματος.
Εντούτοις υπάρχει ίσως ένα κοινό σημείο: εκείνος που λατρεύει, παραιτείται από την προσωπικότητά του.
Ποθεί να συγχωνευτεί μέχρι αυταπάρνησης με το ρεύμα των πιστών και να εξαφανιστεί μέσα στη ζωή και τα έργα των πρωταγωνιστών της λατρείας του.

Ο πιστός που έχει εκμηδενiσει τον εαυτό του, συνθλίβεται από ένα περίπλοκο σύστημα προπαγάνδας και πλύσης εγκεφάλου, ένα σύστημα που αρχικά απευθύνεται σκόπιμα στην παιδική πλευρά της ανθρώπινης ψυχής, την πλευρά που διψάει τόσο να εκμηδενιστεί, να συρθεί και πάλι μέσα σε μια ζεστή μήτρα, να ξαναγίνει ένα μικροσκοπικό κύτταρο μέσα σε ένα σώμα πελώριο, δυνατό και προστατευτικό - το έθνος, την εκκλησία, το κίνημα, το κόμμα, τους οπαδούς μιας ομάδας, την κοινότητα των πιστών: να ανήκει κάπου, να ενωθεί με ένα τεράστιο πλήθος κάτω από τις ανοιχτές φτερούγες ενός μεγάλου πατέρα, ενός φανταστικού ήρωα, μιας εκθαμβωτικής καλλονής, μιας λαμπερής διασημότητας, στα χέρια των οποίων οι ακόλουθοι εναποθέτουν τις ελπίδες τους και τα όνειρα τους, αλλά και το δικαίωμα τους να σκέφτονται, να κρίνουν και να εκφράζουν γνώμη.

Ο αυξανόμενος παλιμπαιδισμός πάρα πολλών ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, δεν είναι τυχαίος: υπάρχουν εκείνοι που ενδιαφέρονται γι' αυτόν, και υπάρχουν εκείνοι που τον εκμεταλλεύονται για να αποκτήσουν είτε εξουσία είτε πλούτη.
Ο διαφημιστής και όποιος τον χρηματoδοτεί, θέλουν με κάθε κόστος να ξαναγίνουμε όλοι μας μικρά και χαϊδεμένα παιδιά, γιατί τα μικρά και χαϊδεμένα παιδιά είναι οι καταναλωτές που πείθονται πιο εύκολα.
Μπροστά στα μάτια μας όλο και σβήνουν τα όρια μεταξύ της πολιτικής και της βιομηχανίας του θεάματος.
Όλος ο κόσμος μετατρέπεται σε «παγκόσμια παιδική χαρά».
Οι αρετές που απαιτούνται για να καταφέρει κάποιος να εκλεγεί, είναι σχεδόν αντίθετες με τις αρετές που απαιτούνται για να κυβερνήσει.   ….

db – [2fA]

"Τα δάκρυα της απουσίας "

π. Βασίλειος Χριστοδούλου

-  "Και ο κλήρος έπεσε στα δάκρυα"
 Ὁ κινηματογράφος τῆς ἀπουσίας τοῦ Θεοῦ σέ θεολογική παρακολούθηση

«Τό θέμα, πού ὁμολογῶ πώς ἀπό παιδί μέ πλήγωνε, εἶναι ἐκεῖνο τοῦ ἀναίτιου καί πρόωρου χαμοῦ τῶν ἀνθρώπων, τό ἀναπάντεχο τοῦ θανάτου, ὁ ἐπώδυνος καί μαρτυρικός τρόπος τῆς ἐξόδου πολλῶν ἀνθρώπων ἀπ’ τή ζωή, παρά τίς ὅσες γιά «ἀνώδυνα, ἀνεπαίσχυντα καί εἰρηνικά τέλη» ἱκεσίες Τόν εἴχαμε ἀνά τούς αἰῶνες παρακαλέσει.

Μεγαλώνοντας βέβαια καί παίρνοντας μυρουδιά ἀπό τά τεκταινόμενα στήν παγκόσμια ἱστορία, ἀκόμα βασανιστικότερο γινόταν γιά μένα καί τό θέμα τῆς διαφαινόμενης ἀπουσίας καί σιωπῆς τοῦ Θεοῦ, ὅταν οἱ δίκαιοι ἀφανίζονται καί ἡ ἠχώ τῶν κραυγῶν τους πολλαπλασιάζεται ἀνατριχιαστικά μέσα σ’ ἕνα βουβό κενό.
Ὅταν ὁ Θεός παρακαλεῖται νά ἐπέμβει καί δέν τό κάνει.
Ὅταν κάποιοι πού ὑποφέρουν Τοῦ φωνάζουν καί ὁ οὐρανός σιωπᾶ.

- Ὀκτώ κινηματογραφικές ταινίες σέ θεολογική παρακολούθηση, μέ θέμα τους αὐτό τό βασανιστικό ζεῦγος τῆς ἀπώλειας καί ἀπουσίας, τῶν ἀγαπημένων ἀδελφῶν καί τοῦ σπλαχνικοῦ Πατέρα, τό ζεῦγος πού πάντα θά μᾶς στοιχειώνει.

Τά δάκρυα, στοιχεῖο σωματικό ἀλλά καί σημεῖο πνευματικό, διαρρέουν ὅλη τήν ὑπόστασή μας καί ἐκφράζουν τά ἀνείπωτα. ὅσα ὁ λόγος καί οἱ λέξεις ἀδυνατοῦν νά μεταφέρουν.
Πάντοτε κλαῖμε. στήν ὑπέρτατη χαρά καί στήν πιό ἀβάσταχτη θλίψη.
Πάντοτε ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ θά μᾶς ὑπερβαίνει ἀλλά καί ἡ αἴσθηση τῆς ἀπουσίας Του θά μᾶς κατακλύζει.
Τό περίσσευμα κι ἀπ’ τά δύο, ὅσο ἀδυνατοῦμε ἐμεῖς νά χωρέσουμε, ὑπερεκχειλίζει.

Μέ τά δάκρυα Σοῦ μιλᾶμε καλύτερα, μέ τά δάκρυα Σέ ἀναζητοῦμε.
Μέ τά δάκρυα πιστώνουμε τήν παρουσία Σου μέσα μας καί μέ τά ἴδια δάκρυα σπαράζουμε τήν ἀπουσία Σου.

Οἱ εἰλικρινεῖς πάντοτε θά κλαῖνε. μέ τόν ἕνα ἤ τόν ἄλλο τρόπο.
Πάντοτε κλαμμένοι μπροστά Σου θά ’μαστε καί τά δάκρυα οἱ ἀποσκευές μας.
Μ’ αὐτά θά ξεπλένουμε τό χῶμα ἀπό πάνω μας, ἀλλά καί θά ποτίζουμε στάλα-στάλα τήν ἐλπίδα.»

grigoris

db – [2fA]

"Ο Βόσπορος σήμερα.. "

κλικ για μεγάλο μέγεθος εικόνας

fb - [2fA]

"Ο Δρομέας "

Ηλίας Γ. Αραμπατζιδάκης  (71)

Έτρεξε για πρώτη φορά Μαραθώνιο (πλήρη διαδρομή) το 1991 -

Τα τελευταία 9 χρόνια τερματίζει σταθερά πρώτος στην διαδρομή των 5000 μέτρων
της κατηγορίας του.

Πλοίαρχος…  Εκδότης…
Το «Δρομέας» έχει καταγραφεί ήδη επάξια στη διαδρομή της ζωής του.

Κάθε χρόνο συμπληρώνει και ένα νέο κεφάλαιο στο βιβλίο του Αυτοσεβασμού του…
- ίσως κάποτε το εκδώσει.

[2φΑ]

"Ἐξομολόγησις πιστοῦ "

Ἅγιος Νεκτάριος  -  ΠΕΡΙ ΑΓΑΠΗΣ
[ἀπό τό βιβλίο του: "Γνῶθι σαυτόν", κεφ. Γ´]

4. Ἐξομολόγησις πιστοῦ

Θεὸς ἐμοὶ δόξα καὶ πλοῦτος καὶ καύχημα.
Θεὸς τὸ γλυκύτατον καὶ ἥδιστον ὑπὲρ πᾶν πρᾶγμα.
Θεὸς τὸ μελέτημα καὶ ἐντρύφημα.
Θεοῦ πνοῆς ἡ ψυχή μου δημιούργημα. Θεοῦ πλάσμα τὸ σῶμά μου.
Θεοῦ εἰμὶ ὅλως εἰκών. Θεοῦ θείᾳ χάριτι γένος.
Θεόθεν μοι τὸ εἶναι, τὸ κινεῖσθαι· θεόθεν τὸ φθέγγεσθαι ἔλαβον.
Θεῷ καθ᾿ ἑκάστην τὸ πνεῦμα παρατίθημι. 

Θεῷ τὰς εὐχάς μου, ὅσαι ὥραι, προσάγω. Θεῷ ζῶ καὶ δουλεύω καὶ πάρειμι.

Θεὸν τὸν μέγαν καὶ ἰσχυρὸν καὶ ζῶντα πάροχον καὶ συλλήπτορα καὶ τελειωτὴν τῶν καλῶν εὐμοιρῶ. 
Θεὸν ἐπόπτην, ὧν καὶ νοῶ καὶ λέγω καὶ πράττω καὶ πλουτῶ.
Θεὸν κριτὴν φοβερὸν τῶν ἐν ἐμοὶ πεπραγμένων ἐκδέχομαι.
Θεὸν ἴλεων καὶ συγγνώμονα ἔχω.
Θεὸν μακρόθυμον καὶ πολυέλεον ὁμολογῶ.
Θεὸν σωτῆρα καὶ λυτρωτήν μου καὶ Κύριον ἀνακηρύττω.

Θεὸν ἀρχὴν τῶν πάντων γινώσκω. Θεὸν δοτήρα τῶν ἀγαθῶν οἶδα.
Θεὸν προνοητὴν καὶ ἐπόπτην ἐπίσταμαι. 
Θεὸν πάνσοφον καὶ παντογνώστην, τὸν γινώσκοντα τὰ μέλλοντα καὶ τὰ παρόντα καὶ τὰ παρελθόντα ἐπιγινώσκω.
Θεὸν ἀγαθὸν καὶ ἅγιον καὶ δίκαιον καὶ ἀληθινὸν ὑμνῶ καὶ δοξάζω καὶ εὐλογῶ καὶ ὑπερυψῶ.
Θεὸν φιλάνθρωπον προσκυνῶ καὶ λατρεύω. 

Θεῷ πιστεύω.

Ἐπὶ Θεὸν ἐλπίζω καὶ τὴν ἐλπίδα τῆς σωτηρίας μου ἀνατίθημι.
Θεὸν τὴν πηγὴν τῆς ἀγάπης ἀγαπῶ καὶ ἐπιποθῶ.

Πρὸς τὸν Θεὸν ἡ ψυχή μου σπένδεται.
Πρὸς τὸν Θεὸν ἡ διάνοιά μου ἀνυψουμένη ἐπαναπαύεται.
Τὸν Θεὸν ἡ καρδία μου ἐπιποθεῖ.

Ἕναν Θεὸν τρισήλιον, τὴν τρισυπόστατον θεότητα, ὁμολογῶ· μίαν Θεότητα ἄναρχον, ἀΐδιον, ἁπλήν, ὑπερούσιον, ἀμέριστον κηρύττω· τὴν αὐτὴν Μονάδα καὶ Τριάδα· ὅλην Μονάδα τὴν αὐτήν, καὶ ὅλην Τριάδα τὴν αὐτήν· Μονάδα ὅλην κατ᾿ οὐσίαν τὴν αὐτήν, καὶ Τριάδα ὅλην κατὰ τὰς ὑποστάσεις τὴν αὐτὴν πιστεύω καὶ ὁμολογῶ· διότι μία θεότης ὁ Πατήρ, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, μία δύναμις, μία σύνταξις, μία προσκύνησις ἡ τῆς ὁμοουσίου Τριάδος· διότι μία καὶ ἡ αὐτὴ φύσις καὶ οὐσία τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος.

Ταῦτα ὁμολογῶ καὶ πιστεύω καὶ κηρύττω καὶ φθέγγομαι.

nectar – [2fA]

"Ο φωτισμός του νου "

-  † π. Ιωάννης Ρωμανίδης
Προσδιορισμός του φωτισμού του νου
Η αποδέσμευση του νου από την λογική

 [Από το βιβλίο: «Εμπειρική Δογματική της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας
κατά τις προφορικές παραδόσεις του πατρός Ι. Ρωμανίδη» Τόμος Β΄,
του Μητροπολίτου Ναυπάκτου & Αγ. Βλασίου, Ιεροθέου Βλάχου]

....

Μετά την κάθαρση της καρδιάς έρχεται ο φωτισμός του νου, που είναι το δεύτερο στάδιο της πνευματικής τελειώσεως του ανθρώπου.
Στην συνέχεια, πέρα από όσα έχουν γραφτεί, θα εντοπισθεί τι είναι ο φωτισμός του νου και ποιες είναι οι συνέπειές του για τον άνθρωπο.

Κατ' αρχάς πρέπει να υπομνησθεί ότι ο άνθρωπος στον Παράδεισο, πριν από την πτώση, βρισκόταν στην κατάσταση του φωτισμού του νου, που είναι ο πρώτος βαθμός θεωρίας του Θεού.
Πρόκειται για την παραδείσια κατάσταση του ανθρώπου.

Έχει τονισθεί, προηγουμένως, ότι η ψυχή του ανθρώπου έχει δύο παράλληλες ενέργειες, την νοερά και την λογική ενέργεια.
Στην κατάσταση της πτώσεως οι δύο αυτές ενέργειες ταυτίζονται, οπότε γίνεται λόγος για τον σκοτασμό του νου.
Όταν χωρίζονται αυτές οι ενέργειες, και όταν η νοερά ενέργεια λειτουργεί ανεξάρτητα από την λογική ενέργεια, αυτό είναι ο φωτισμός του νου.

«Τι είναι ο φωτισμός; Ο κατ' ουσίαν φωτισμός δεν είναι φωτισμός της λογικής. 

Βέβαια υπάρχει φωτισμός της λογικής, να προσεύχεται κανείς, να πηγαίνει στην Εκκλησία, να νηστεύει, να προσανατολίζεται με την λογική του στο να κάνει το σωστό, να απελευθερώνει τους δούλους, να βοηθάει τους φτωχούς, να πάει εθελοντής, να δίνει αίμα, όλα αυτά τα πράγματα».

«Ο φωτισμός στους Πατέρες είναι η φώτιση όχι της λογικής, αλλά της καρδίας.
Η κάθαρση της καρδίας, η φώτιση της καρδίας, που δεν είναι η λογική φώτιση, είναι η πνευματική φώτιση, αυτή είναι η φώτιση.
Λοιπόν αυτή είναι η θεραπεία.
Η αρρώστια είναι ο σκοτασμός του νοός, θεραπεία είναι η φώτιση του νοός».

Κατά τους Πατέρες ο φωτισμός γίνεται στον νου και όχι στην λογική, διότι αν συνέβαινε αυτό, ο άνθρωπος δεν θα μπορούσε να κάνει καμιά εργασία.
Στην συνέχεια όμως επηρεάζεται και η λογική.

«Ο άνθρωπος πρέπει να ασχοληθεί με τα προς το ζην, την οικογένεια, την κοινωνία, με την δουλειά κ.ο.κ. Οπότε, ο άνθρωπος λογικά μπορεί να προσεύχεται μόνον κατά διαστήματα την ημέρα, δηλαδή όρθρο, εσπερινό, μεσονυκτικό, κ.ο.κ.
Το υπόλοιπο της ημέρας μπορεί να προσπαθεί να προσεύχεται όταν δουλεύει κλπ, αλλά άμα πολύ προσπαθεί, εργάτης καλός δεν θα είναι τουλάχιστον.
Θα τον θεωρούν ότι είναι τεμπέλης, ότι υποφέρει από την φυγοδουλειά, κ.ο.κ., δεν θα είναι ένας σωστός εργάτης δηλαδή.
Άρα, εκείνο που πρέπει να πετύχει, είναι να χωρισθεί η νοερά ενέργεια από την λογική ενέργεια.
Και πώς γίνεται αυτό; Με το να διώχνει από την νοερά ενέργειά του, από τον νου του, όλους τους λογισμούς».

«Δεν χρειάζεται να είναι κανείς φιλόσοφος για να μάθει αυτά τα πράγματα.
Γι' αυτό και οι Πατέρες λέγανε, για να φθάσει κανείς στον φωτισμό, δεν χρειάζονται τα γράμματα.
Δεν είναι η επιστήμη και τα γράμματα αυτά που θα οδηγήσουν τον άνθρωπο στην φώτιση του νοός, αλλά η ασκητική.
Και αυτό το τονίζουν οι Πατέρες πάρα πολύ».

Ο φωτισμός του νου προσδιορίζεται, κυρίως, με την κατάσταση της εσωτερικής νοεράς προσευχής.
Όταν ο νους αποδεσμεύεται από την λογική και φωτίζεται από την Χάρη του Θεού, τότε προσεύχεται αδιαλείπτως.

«Όπου υπάρχει η κάθαρση του νου, αρχίζει ο φωτισμός του νου.
Είναι ο νεοφώτιστος, μετά ο φωτισμένος και υποτίθεται ο φωτισμένος είναι ένας, ο οποίος έχει την αέναη μνήμη Θεού, έχει απελευθερωθεί ο νους του από την λογική, τα πάθη κλπ, και ασχολείται μόνο με την προσευχή, την ευχή και έχει μνήμη Θεού».

«Στην δική μας παράδοση, ο φωτισμός είναι η κάθαρση της καρδιάς και η αντικατάσταση των πολλών λογισμών με μόνον έναν λογισμό που είναι μία απλή προσευχή».

«Αυτό ήταν το "αδιαλείπτως προσεύχεσθε" (Α΄ Θεσ. ε΄, 17) του Αποστόλου Παύλου. 

Αυτός είναι ο κυρίως φωτισμός.
Και στην αρχαία Εκκλησία αυτός είναι ο φωτισμός».

«Η γνώση που έρχεται στον άνθρωπο με τον φωτισμό δεν είναι φιλοσοφική γνώση, αλλά είναι προσευχή.
Δεν είναι λογική γνώση, είναι γνώση της προσευχής, διότι η λογική γνώση μένει στην λογική του ανθρώπου».
«Η φώτιση είναι μια κατάσταση αδιάλειπτη, διαρκεί όλο το εικοσιτετράωρο και κατά τον ύπνο ακόμα»...

«Όλες οι προσευχές είναι ρήματα και νοήματα, οπότε αυτά χρησιμοποιούνται στην εμπειρία του φωτισμού από το ίδιο το Άγιον Πνεύμα, το οποίο παίρνει τα ίδια τα λόγια με τα οποία προσευχόμαστε εμείς, ψαλμούς κ.ο.κ., παίρνει τα ίδια τα ρήματα και τα νοήματα αυτά, και το Πνεύμα προσεύχεται μέσα μας με τα δικά μας τα λόγια».

Η αποδέσμευση του νου από την λογική λέγεται ελευθερία από την αιχμαλωσία...

«Η αναίρεση αυτής της αιχμαλωσίας πραγματοποιείται με την παλινόρθωση της αδιάλειπτης μνήμης του Θεού στον κολοφώνα (=αποκορύφωμα) των ενεργειών της ψυχής, που ονομάζεται νους, ο οποίος μεταμορφώνεται από αιχμαλωτισμένη και εμπαθή δύναμη».

Ο φωτισμός του νου δεν είναι μια τεχνική μέθοδος, με την οποία διαχωρίζεται η νοερά ενέργεια από την λογική ενέργεια, αλλά είναι μια κατάσταση επισκέψεως του Αγίου Πνεύματος. 

Αυτό γίνεται με την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος...

logosfotos – [2fA]

"Πανήγυρις Ταξιαρχών "

[2φΑ]

"Δούκας Βατάτζης "

Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης
[Διδυμότειχο, 1193 - Νυμφαίο Ιωνίας, 3 Νοεμβρίου 1254]
-  π. Παντελεήμων Κρούσκος

Πόσο ανάγκη έχουμε σήμερα ηγέτες σαν τον άγιο Ιωάννη, τον ελεήμονα βασιλιά! (Δούκα Βατάτζη)
Σε εποχές κρίσης απαγόρευσε την εισαγωγή πολυτελών ειδών στο κράτος του, για να μην διαφθείρει τον λαό του.
Ο ίδιος κάποτε πρόσφερε στην γυναίκα του ένα μαργαριταρένιο κόσμημα, το λεγόμενο "ωάτο", το οποίο το αγόρασε με λεφτά από την πώληση των αυγών του κτήματος του!
Και γενικότερα η πολιτεία του ήταν αυστηρά πολιτεία λιτότητας και απλότητας.

Κάπου σε μια επιστολή στον πάπα της Ρώμης, ονομάζει τον εαυτό του Έλληνα.
Έλληνα όχι μόνο στην καταγωγή και την συνείδηση.
"Έλληνας" σημαίνει αυτός που κάνει φιλοσοφικό βίο, την μετ’ ευτελείας φιλοκαλία, την βία για τον ζήλο της λιτότητας και άρνηση κάθε επίδειξης και τρυφηλότητας. 

Βέβαια, αυτό το ιδανικό βρίσκει την πληρότητα του στο χριστιανικό ιδεώδες για την εκούσια πτωχεία.

Στους θρύλους και τις παραδόσεις του λαού, ενός λαού δύσκολου με την εξουσία, που σε πολύ λίγους βασιλιάδες απέδωσε τόση τιμή και αγάπη, λέγονται πολλά για έναν τέτοιο βασιλιά.
Βασιλιά πτωχό και "μαρμαρωμένο" που συγκεντρώνει στο πρόσωπο του την ταπεινή ευγένεια και αρχοντιά της ρωμιοσύνης.
Λοιπόν ο λαός αυτός είχε κάποτε πρότυπα γι’ αυτό είχε και φιλοσοφία στην καθημερινότητα του.

Σήμερα οι άρχοντες του ενδύονται την πορφύραν και βύσσον και ο λαός τους, μιμούμενος την συβαρίτικη ύβρη τους, ξενυχτά έξω από πολυκαταστήματα για ένα πανάκριβο άι-φον.
Φοβερή και τρομαχτική βλασφημία, αν σκεφτεί κανείς ότι δρασκελίζουν επαίτες και αστέγους για να μπουν σε ένα πολυκατάστημα και να αποκτήσουν το "πολύτιμο" αυτό απόκτημα!

fb – [2fA

"Ο Ελευθερωτής "

ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΧΑΡΑ, ΠΡΙΝ ΛΑΒΕΙΣ! - ΚΑΙ ΘΑ ΛΑΒΕΙΣ!
-  π. Ανδρέας Κονάνος

Λέμε: θέλω αυτό, και μετά θα χαρώ.
Αν με αγαπήσει η τάδε, ο τάδε, τότε θα νιώσω ευτυχία μέσα μου!
Αν λάβω αυτό το δώρο, τότε θα χαμογελάσω!
Κι έρχεται ο Χριστός, κι αλλάζει τη σειρά, και σου λέει ότι πριν λάβεις, είναι πολύ βασικό να είσαι σε κατάσταση καλή, πνευματική, εσωτερικά ελεύθερη, άνετη, πλήρη και γαλήνια!

Αν περιμένεις έναν άνθρωπο με τρελή επιθυμία, και προσδοκάς αφού τον γνωρίσεις να σου δώσει χαρά και ευτυχία, τότε ένα είναι το βέβαιο: θα τον πνίξεις! θα τον κουράσεις, θα του φορτωθείς.
Αν όμως είσαι ήδη καλά με τον εαυτό σου ακόμα και πριν συναντήσεις τον άνθρωπο της ζωής σου - δηλαδή, ακόμα και τότε να νιώθεις όμορφα μέσα σου - τότε, θα έρθει και αυτό που θες, διότι η ψυχή σου θα είναι άξια γι' αυτό το δώρο!

Με τον τρόπο αυτό, δεν θα το χαλάσεις, δεν θα το καταπιέσεις, θα το σεβαστείς, θα το χαρείς, θα υπάρχει μια ισοτιμία σε όλο αυτό.

Το λέει ο Χριστός μας: Ζητείτε πρώτον την Βασιλείαν των Ουρανών.
Πρώτα νιώσε τη χαρά του Θεού, τη Βασιλεία Του.
Είτε έρθει αυτό που θες, είτε όχι.

Δηλαδή, πρώτα νιώσε καλά, πλησίασε τον Θεό, γαλήνεψε, γίνε κατάλληλο δοχείο, σωστός δέκτης, έτοιμο έδαφος, και μετά! θα έρθει κι αυτό που θες.

Είναι σίγουρο!
Κι αν δεν έρθει; Δεν πειράζει! θα είσαι καλά, είπαμε!!

Πολλές σχέσεις έχουν βασανιστεί, επειδή ο ένας φορτώθηκε στον άλλο και περίμενε πολλά από τον άλλο...
Σχέσεις εξάρτησης, χειριστικές, σχέσεις ελέγχου.

Μ' αρέσει πολύ αυτή η ιδιότητα του Χριστού: ο Ελευθερωτής!
Από όλα αυτά τα βασανιστικά.

fb – [2fA]

"Η εξουσία της αγάπης "

-  Αρχιεπίσκοπος Τιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας, Αναστάσιος

[Από την ομιλία του, με τίτλο «Θρησκευτικός Πλουραλισμός και Ειρηνική Συνύπαρξη: ορισμένες επισημάνσεις», στις 18 Οκτωβρίου 2018, στην αίθουσα Τελετών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, όπου ο πρύτανης του ΑΠΘ, καθηγητής Περικλής Μήτκας του απένειμε το μετάλλιο «Χρυσούς Αριστοτέλης», την ανώτατη τιμητική διάκριση του ιδρύματος, «για το τεράστιο ιεραποστολικό, φιλανθρωπικό και κοινωνικό έργο του», «το τιτάνιο έργο της εκ του μηδενός ανασύστασης και αναδιοργάνωσης της Αυτοκεφάλου Ορθοδόξου Εκκλησίας της Αλβανίας» και «τους αδιάλειπτους αγώνες του για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για την κοινωνική ισότητα, για την αποδοχή των πάντων χωρίς φυλετικές ή θρησκευτικές διακρίσεις, και γενικά για τη συνολική δράση και τη στάση ζωής του»]

Ο εγωκεντρισμός επιστρατεύει τις ποικίλες μορφές βίας, που φονεύουν με διάφορους τρόπους την ειρηνική συμβίωση.
Αυτός είναι ο εμπνευστής και τροφοδότης των μεγάλων ή μικρότερων συγκρούσεων και αυτός αδιάκοπα ανανεώνει το μίσος.
Το αντίδοτο στον εγωκεντρισμό δεν είναι οι γενικόλογες συμβουλές, ούτε οι ποικίλοι νόμοι και κρατικοί μηχανισμοί καταστολής, αλλά η ενδυνάμωση της αγάπης, που δεν περιορίζεται από σύνορα, προκαταλήψεις ή άλλες διακρίσεις και σε αυτό το θέμα καλείται να συμβάλει η υγιής θρησκευτική συνείδηση.

Η αγάπη, ακόμη και σε συνθήκες μακροχρόνιων συγκρούσεων χαρίζει τη δύναμη της συγχωρητικότητας και της συμφιλιώσεως.
Μόνο η εξουσία της αγάπης είναι εκείνη που μπορεί να νικήσει την αγάπη για εξουσία.
Αστείρευτη πηγή αγάπης παραμένει η αλήθεια.

Αν οι συνθήκες που έχουν δημιουργηθεί στον σύγχρονο κόσμο -κατεξοχήν στη Μέση Ανατολή- είναι συγκεχυμένες και ζοφερές, αυτό το γεγονός δεν πρέπει να οδηγεί σε μελαγχολική απάθεια, αλλά σε αύξηση των προσπαθειών όλων μας -ακαδημαϊκών, πολιτικών, θρησκευτικών λειτουργών- για την υποστήριξη της αλήθειας, την υπεράσπισης της δικαιοσύνης, την ενδυνάμωση της ελπίδας ότι η παγκόσμια ειρήνη δεν αποτελεί ουτοπία, αλλά άμεση προτεραιότητα όλων όσοι πονούν και αγωνίζονται για έναν καλύτερο κόσμο.
Η καλλιέργεια μιας υγιούς θρησκευτικής συνειδήσεως, αποτελεί το σταθερότερο θεμέλιο της ειρηνικής συνύπαρξης.

Καλούμεθα να στηλιτεύσουμε κάθε μορφή βίας, υπογραμμίζοντας το χρέος παντός ανθρώπου να σέβεται τη θρησκευτική ελευθερία των συνανθρώπων του.
Τις τελευταίες δεκαετίες δεν παύω να τονίζω με τη μορφή συνθημάτων σε διάφορες ευκαιρίες ότι: 
Η βία εν ονόματι της θρησκείας βιάζει την ουσία της θρησκείας.
Και κάθε έγκλημα στο όνομα της θρησκείας είναι έγκλημα κατά της ίδιας της θρησκείας.
Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιεί το λάδι της θρησκείας για να δυναμώνει την φωτιά των συγκρούσεων.
Η θρησκεία είναι θείο δώρο, δοσμένο για να γαληνεύει τις καρδιές, να θεραπεύει τις πληγές και να φέρνει πλησιέστερα άτομα και λαούς.

Ένας άδικος κόσμος δεν μπορεί να είναι ειρηνικός.
Η αλήθεια και η δικαιοσύνη εξασφαλίζουν την ουσιαστική σχέση μας με τον Θεό, καθώς και τους συνανθρώπους μας.
Στον αιώνα μας η ειρήνη και η δικαιοσύνη έχουν προσλάβει ένα ακόμα συνώνυμο: Την ανάπτυξη. 
Η φτώχεια παραμένει ο χειρότερος τύπος βίας.
Όταν οι άνθρωποι στερούνται των στοιχειωδών μέσων για την επιβίωσή τους, δεν είναι παράξενο να στρέφονται προς άλλες κατευθύνσεις και να υιοθετούν ακραίες θρησκευτικές αντιλήψεις για την επίτευξη μιας δίκαιης κοινωνίας.

Τελικά είμαι βέβαιος ότι το αντίθετο της ειρήνης δεν είναι ο πόλεμος, αλλά ο εγωκεντρισμός - 
ο ατομικός, ο συλλογικός, ο εθνικός και φυλετικός.

[Ο «Χρυσούς Αριστοτέλης» απονέμεται σε προσωπικότητες με διεθνή αποδοχή και αναγνώριση, με σημαντική προσφορά στην ανθρωπότητα και τον ελληνισμό.
Μέχρι σήμερα το βαρύτιμο μετάλλιο έχει επιδοθεί στον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο (1997), στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο (2000) και στους ομότιμους Καθηγητές, Εμμανουήλ Κριαρά (2006) και Βασίλειο Σκουρή (2009)]

parallaximag

db – [2φΑ]

"Το εν είδει ρόδου δώρο "

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ  -  ΕΚ ΤΟΥ ΠΛΗΣΙΟΝ  (1998)

….

Γρατζουνάει το πρώτο σου φιλί, όπως το πρώτο σου ποίημα.
Κι είναι οι δυο αυτές αγριμάδες,  που αν συμπέσουν και κάνουν καινούριο
φεγγάρι,
μπορεί να ξαναγραφτεί απαρχής η ιστορία του κόσμου.

Μια δεύτερη μέρα μέσα στην πρώτη διπλωμένη σε φάκελο φεύγει
συνεχώς για να τοποθετεί εν αγνοία σου μικρούς φλόκους στα γύρω
υψώματα και χρυσά συννεφάκια στην άκουα μαρίνα
της μονίμου κατοικίας σου.

Α! να 'χα ένα δικό μου αμπέλι πάνω σε ακρωτήριο, που η κάθε του
ρώγα να τρίζει στο κύμα και ο οίνος του να 'ναι Μυρτώος
ή και Καρπάθιος.

Τι εύκρατη που γίνεται η σκέψη όταν τα μπλε σου βγαίνουν περίπατο!

Ν' ακούς αγάλματα πέτρινα και ρυάκι Εμπεδοκλέους είναι μαγεία.
Προπαντός αν περπατείς γυμνόπους.

Κι όσα η άμυαλη γραφή σου που υφαρπάζει
Από μια, σε αποδρομή, μεγάλη στενοχώρια· που
Του μικρού σου Νοέμβρη το καλύβι άπονα έπληξε.

Κείνο το εν είδει ρόδου δώρο που δεν έκανα.   ….

odysseas-elitis – [2fA]

Νοέμβριος 2018

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ

«Ένας κι ένας… (ο τρέχων)»

[2φΑ]